႐ုရွား ဇူကာဘတ္ သို႔မဟုတ္ ကရင္မလင္၏ ပစ္မွတ္



စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ရွိ အမွတ္ ၂၈ နာဗစကီ ပေရာ့စ္ပက္လမ္းတြင္ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီးက ထီးထီးမားမား ရပ္တည္လ်က္ ရွိသည္။ အထပ္ ေျခာက္ထပ္ရွိ ယင္းတိုက္ႀကီးကို ၂၀ ရာစု လူခ်မ္းသာမ်ားက ေၾကး မ်ား၊ ဖန္သားမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ခဲ့ၾကၿပီး ဂရီဘိုရီေဒါ့ဗ္ တူးေျမာင္းေဘးတြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုတိုက္ႀကီးကို ၁၉၀၄ ခုႏွစ္က ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းဂါး အပ္ခ်ဳပ္စက္မ်ားကို ေရာင္းခ်သည့္ တိုက္အျဖစ္ လူသိမ်ားသည္။ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ေဗာ္ရွီဗစ္မ်ားက ထိုအေဆာက္အအုံႀကီး ကို ႏိုင္ငံပိုင္အျဖစ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ ပုံႏွိပ္ ထုတ္ေဝေရးတိုက္ထုတ္ စာအုပ္မ်ား ေရာင္းခ်သည့္ စာအုပ္တိုက္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။ ယေန႔တိုင္ စာအုပ္တိုက္ အျဖစ္ ရွိေနဆဲ ျဖစ္သည္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး၏ ငါးလႊာႏွင့္ ေျခာက္လႊာကို ဗီကြန္တက္ (Vkontakte.ru) သို႔ ငွားလိုက္သည္။ ထို ကုမၸဏီသည္ ႐ုရွားႏိုင္ငံ ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္တြင္ အထင္ရွားဆုံး ကုမၸဏီႀကီး တစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ ဗီကြန္တက္ (Vkontakte) ဆိုသည္မွာ အဆက္အသြယ္ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ သူ႔လူမႈေရး ကြန္ရက္သည္ Facebook ကဲ့သို႔ ျဖစ္ၿပီး ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ လူသုံး အမ်ားဆုံး ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ သန္း ၂၁၀ ခန္႔ သုံးစြဲေနၾကၿပီး ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ တတိယ အႀကီးဆုံး ဆိုရွယ္ကြန္ရက္ Website ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ေနသည္။

ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး အေပၚဆုံး ႏွစ္လႊာတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ ႐ုံးခန္းမ်ားအတြင္း ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပ႐ိုဂရမ္မာမ်ား လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ေနရာအႏွံ႔ အေရာင္အေသြးစုံသည့္ ထိုင္စရာ ဆိုဖာခုံမ်ားကို လည္း အထပ္တိုင္းတြင္ ေတြ႕ရသည္။ ေနရာတိုင္းတြင္ ဆိုဒါႏွင့္ ေခ်ာကလက္မ်ားကို စိတ္ႀကဳိက္ ယူငင္ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေပးထားသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ထိုတိုက္ႀကီးတြင္ လူငယ္ ပ႐ိုဂရမ္မာ မ်ားသည္ ေန႔ခင္းေလာက္က်မွသာ စုံလင္စြာ ေရာက္လာတတ္သည္။

ဤတိုက္ႀကီးတြင္ ကုမၸဏီ တစ္ခုကို ထူေထာင္ၿပီး တာဝန္ယူေနသူ၏ အသက္မွာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသးသည္။ Matrix ႐ုပ္ရွင္မ်ားကို ႀကဳိက္တတ္ၿပီး ဆံပင္ အနက္ေရာင္၊ ေမး႐ိုး ခြၽန္ခြၽန္၊ အနက္ေရာင္ ဝတ္စုံမ်ားကို ႏွစ္သက္သည္။ သူ႔အသြင္က နာမည္ေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ကီႏူးရိဗ္လိုပုံ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အေနာက္တိုင္း မီဒီယာမ်ားက ႐ုရွား မာ့ခ္ဇူကာဘတ္ဟု တင္စား ေခၚေဝၚၾကသည္။ ဒူးေရာ့သည္ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ္လည္း စိတ္အေျပာင္းအလဲ အလြန္ျမန္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျပဳထားၾကသည္။

ဒူေရာ့ကို ယခုႏွစ္ ဧၿပီလအထိ လူ သိပ္မသိၾကေပ။ သူေမာင္းလာသည့္ အျဖဴေရာင္ မာစီဒီးကားက ယာဥ္ထိန္းရဲ၏ ေျခေထာက္ကို တက္ႀကိတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ကို အမႈဖြင့္ကာ လိုက္ဖမ္းစဥ္ ႏိုင္ငံက ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ေကာလာဟလမ်ားက သူ႔ကို အီတလီ ေရာက္သြားၿပီဟု လည္းေကာင္း၊ ဆြစ္ဇာလန္သို႔ ထြက္သြားၿပီဟု လည္းေကာင္း ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူထြက္ေျပးရန္ အျဖစ္ႏိုင္ဆုံး မွာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုသာ ျဖစ္သည္။ သူႏိုင္ငံအတြင္း ရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ ႐ုံးခန္း အတြင္း ရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ သူထူေထာင္ခဲ့သည့္ ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္ကေတာ့ ဆက္လက္ လည္ပတ္ကာ တန္ဖိုးေတြ တက္လ်က္ ရွိေနသည္။

ယခုႏွစ္တြင္ ဒူေရာ့၏ ကုမၸဏီႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အသံေတြ ထြက္လာသည္။ သူေပ်ာက္ေနသည့္ ကာလ တြင္ သူႏွင့္အတူ ဗီကြန္တက္ကို ထူေထာင္ခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ရွယ္ယာမ်ားကို ေရာင္းခ်လိုက္ၿပီ ဆိုသည့္ သတင္းေတြ ထြက္လာသည္။ သူ႔ရွယ္ယာေတြကလည္း မနည္း။ ကုမၸဏီ၏ ၄၈ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ရွိသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုရွယ္ယာမ်ားကို သမၼတ ပူတင္ကပဲ ဝယ္သြားသေယာင္ေယာင္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကပဲ သိမ္းပိုက္သြားသလိုလို ေကာလာဟလေတြကိုလည္း ၾကားေနရသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ အင္တာနက္ကို အစိုးရအေနႏွင့္ စိတ္ဝင္စားသည္ ဆိုျခင္းက မျငင္းႏိုင္ေပ။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက လူေတြ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အစိုးရသည္ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့သည္။ ပူတင္ကိုယ္တိုင္ အြန္လိုင္း၏ အေရးပါမႈကို ေစာင့္ၾကည့္သည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရ သည္။ ႐ုရွားလႊတ္ေတာ္ ဒူးမားတြင္လည္း ကရင္မလင္ကို ေထာက္ခံသည့္ ယူႏိုက္တက္ ႐ုရွားပါတီက အင္တာနက္ကို တင္းက်ပ္စြာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရန္၊ အခ်ဳိ႕ေသာ Website မ်ားကို ပိတ္ဆို႔ထားရန္ ဥပေဒကို ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။

ယေန႔အထိ ႐ုရွားအစိုးရ အေနႏွင့္ ဗီကြန္တက္ႏွင့္ အျခား ဆိုရွယ္ မီဒီယာမ်ားအေပၚ မည္သို႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ ထိန္းသိမ္းထားသည္ ဆိုျခင္းမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနဆဲပင္။ တစ္ေႏြလုံး ဒူေရာ့ကလည္း ေပ်ာက္ေနသည္။ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး အေပၚထပ္တြင္ ကုမၸဏီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ လိုဘုရွ္ကင္၏ ေလသံမ်ားကလည္း စိုးရိမ္ ပူပန္ပုံမရ။ သူက “ကုမၸဏီရဲ႕ စေတာ့ရွယ္ယာေတြနဲ႔ အျမတ္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ သူတို႔ ပါဗယ္ကိုပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ရမွာ။ သူ႔ကို ဖမ္းဖို႔ဆိုတာလည္း သိပ္မလြယ္ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည္။

ဒူေရာ့သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာသူ ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖခင္က ဗာလာရီျဖစ္ၿပီး တူရင္းႏွင့္ အီတလီတို႔တြင္ ဂႏၴဝင္ စာေပမ်ားကို သင္ၾကားရာ၌ နာမည္ေက်ာ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ဒူေရာ့ ငယ္စဥ္က ထိုႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဖခင္ႏွင့္ ေခတၱ လိုက္ေနဖူးသည္။ သူ႔အစ္ကို နစ္ခိုလိုင္သည္ ႏိုင္ငံတကာ သခၤ်ာႏွင့္ ပ႐ိုဂရမ္းမင္း ၿပဳိင္ပြဲတြင္ ေရႊတံဆိပ္ဆု ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ဒူေရာ့သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ အစိုးရ တကၠသိုလ္တြင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကတည္းက ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္ကို စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆရာမ်ားအတြက္ ရင္ဖြင့္စရာ အင္တာနက္ စင္ျမင့္ တစ္ေနရာအျဖစ္ လမ္းဖြင့္ ေပးခဲ့သည္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေရာက္မွ သူႏွင့္ ေက်ာင္းေနဘက္ျဖစ္သည့္ ယာခ်က္စ္လက္မီရီ လက္ရွ္ဗီလီဆိုသူက ႐ုရွား ဆိုရွယ္ မီဒီယာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ထူေထာင္ရန္ အႀကံျပဳခဲ့သည္။ ဗီလီသည္ တပ္ဖ္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ အသိုင္းအဝိုင္းထဲသို႔ လက္ဗ္လီဗိဆိုသူလည္း ေရာက္လာ သည္။ သူလည္း မက္ဂီးလ္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔အားလုံး ဒူေရာ့၏ အစ္ကို နစ္ခိုလိုင္ႏွင့္ လာေရာက္ ပူးေပါင္းၾကသည္။ နစ္ခိုလိုင္ကလည္း ထိုအခ်ိန္တြင္ သခ်ၤာ ေဒါက္တာဘြဲ႕အတြက္ တက္ေနသည္။ သူတို႔ အားလုံးကို အရင္းအႏွီး အမ်ားဆုံး ထုတ္ေပးသူမွာ မီရီလက္ရွ္ဗီလီ၏ ဖခင္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖခင္သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္တြင္ ထင္ရွားသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး ဗီကြန္တက္ကို ပူးေပါင္း ထူေထာင္ေနခ်ိန္တြင္ ႐ုရွား အစိုးရကလည္း Facebook ႏွင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေကာလိပ္မ်ားက လာသည့္ အီးေမးလ္မ်ားအား ပိတ္ပင္ ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ဗီဒီယို၊ ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ တီဗီ အစီအစဥ္မ်ားကိုပါ ၾကည့္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ ေပးလိုက္ ေသာေၾကာင့္ ႐ုရွား ဗီကြန္တက္ လိုင္းသည္ ထင္ရွားလာသည္။ တစ္လလွ်င္ အနည္းဆုံး ရွစ္နာရီ ပ်မ္းမွ် ၾကည့္သူေတြ တက္လာသလို၊ မူပိုင္ခြင့္ ခ်ဳိးေဖာက္မႈအတြက္ပါ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာခဲ့ရသည္။ လစဥ္ ဗီကြန္တက္ကို ဝင္ေရာက္သူေပါင္း ၄၆ သန္းအထိ ရွိလာၿပီး ႐ုရွားတြင္ Facebook ကို ဝင္ေရာက္ ၾကည့္သူေပါင္းမွာ ၁၁ ဒသမ ၇ သန္းသာရွိျခင္းႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္သည္။

ဗီကြန္တက္ ေအာင္ျမင္လာေလ ဒူေရာ့ကို ႐ုရွားကလည္း သတိထားမိေလ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒူေရာ့သည္ လူျမင္ကြင္းသို႔လည္း မထြက္၊ လူေတြႏွင့္လည္း စကားမေျပာ။ အင္တာဗ်ဴးကိုပင္ လက္ခံသူ မဟုတ္သည့္အျပင္ မီဒီယာကိုပါ ေဝးေဝးေရွာင္သူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုႏိုေနာ့ဗ္ ဆိုသူကိုမူ စာအုပ္ေရးရန္အတြက္ အင္တာဗ်ဴးရန္ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ထိုစာအုပ္ ထြက္လာေသာအခါ ႐ုရွား႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီမ်ားက သူ႔အေၾကာင္း ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရန္အတြက္ စာအုပ္ကို ဝယ္ရန္ ကမ္းလွမ္းလာ ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံး ႐ုရွား AR ႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီက ႐ိုက္ကူးခြင့္ ရသြားသည္။

ဒူေရာ့၏ စ႐ိုက္က ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရမည္။ ရန္လိုတတ္သလို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းခ်င္လည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေန တတ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလက ဆင္းဂါးတိုက္အေပၚ ျပတင္းေပါက္မွ ႐ုရွား႐ူဘယ္ အေၾကြ ငါးေထာင္ (ေဒၚလာ ၁၅၀ ခန္႔) ကို ႀကဲခ်ေပးခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ပြဲေတာ္တစ္ခု က်င္းပေနသည့္ ကာလလည္း ျဖစ္သည္။

႐ုရွား မီဒီယာမ်ား ေရးသားခ်က္အရ ဒူေရာ့ ခ်မ္းသာ ပိုင္ဆိုင္မႈမွာ ေဒၚလာ သန္း ၂၀၀ ခန္႔ ရွိမည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ သူ မည္မွ် ခ်မ္းသာေၾကာင္း အတည္ျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိေပ။

အေစာပိုင္းတြင္ ႐ုရွား အစိုးရသည္ ဒူေရာ့ႏွင့္သူပိုင္ ကုမၸဏီကို ျခြင္းခ်က္ထားကာ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။ ႐ုရွားသမၼတ ပူတင္ကလည္း ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ခန္႔က အာဏာကို ရရွိရန္ ႀကဳိးပမ္းေနခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ သူတို႔ အာ႐ုံစူးစိုက္သည့္ ေနရာမွာ ႐ုပ္သံလႊင့္ မီဒီယာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး၊ ႐ုပ္သံ မီဒီယာ မ်ားကိုသာ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္အျဖစ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ရန္ အားထုတ္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ဒူေရာ့၏ အြန္လိုင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့သည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ပါလီမန္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ႐ုရွား ၿမဳိ႕ျပ လူလတ္တန္းစား မ်ားက မေက်မနပ္ ျဖစ္ကာ ဆႏၵျပၾကသည္။ ႐ုရွားသမၼတ ပူတင္လက္ထက္တြင္ မထင္မွတ္ထားေသာ လူထု အုံၾကြမႈႀကီး တစ္ခု ျဖစ္သည္။ စုံစမ္းေရး ေကာ္မတီက ဤသို႔ လူထု အုံၾကြမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ရျခင္း မွာ အြန္လိုင္းေပၚရွိ ဘေလာ့ဂ္မ်ား၏ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ခ်က္ မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ သတင္း ဌာနမ်ားကလည္း ‘ႏိုင္ငံေတာ္အေပၚ ျပည္သူမ်ား ယုံၾကည္မႈအား စစ္ပြဲတစ္ရပ္ အေနႏွင့္ ေၾကညာကာ သတင္း အခ်က္အလက္ တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း’ ေဝဖန္ ေရးသားခဲ့သည္။

ျပည္သူမ်ား ဆႏၵျပေနခ်ိန္တြင္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ အစိုးရအဖြဲ႕ FSB ႏွင့္ ႐ုရွား အင္တာနက္ လုံၿခံဳေရး ေအဂ်င္စီတို႔ကို ဒူေရာ့ထံ စာပို႔ၿပီး ဗီကြန္တက္ေပၚမွ အစိုးရကို ထိုးစစ္ဆင္ေနသည့္ အဖြဲ႕ ၇ ဖြဲ႕ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္ေနေသာ စာမ်ားကို ဖ်က္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

FSB အဖြဲ႕၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ဒူေရာ့က Twitter ေပၚသို႔ အားကစားအက်ႌ ဝတ္ထားသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို လွ်ာထုတ္ထားသည့္ ပုံျဖင့္ တင္ၿပီး တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ကိုယ္ေပ်ာက္ပုံ ဖ်က္ထားသည့္ စစ္ဝတ္စုံ ဝတ္ထားေသာ ရဲတစ္ေယာက္ကလည္း သူေနထိုင္သည့္ တိုက္သို႔ လာေရာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ေသးသည္။ ထိုသတင္းမ်ားေၾကာင့္ ဒူေရာ့ကို အစိုးရ အတိုက္အခံ အုပ္စုက ပိုၿပီး သတိထားမိကာ ေထာက္ခံလာခဲ့ၾကသည္။

ယမန္ႏွစ္ကလည္း ဒူေရာ့သည္ Afisha ဆိုသည့္ မဂၢဇင္းက တစ္ဆင့္ “ေခတ္ ေနာက္က်ေနသည့္ ဥပေဒမ်ား၊ လိုင္စင္မ်ား၊ တားျမစ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္းကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစသည့္ ဥပေဒမ်ားကို ဆန္႔က်င္ၾက၊ လူသား အက်ဳိးျပဳ ဥပေဒ ကင္းမဲ့ေနၿပီ” ဟု ေျပာ႐ုံမက ႏိုင္ငံ အတြင္း လက္ေတြ႕ သုံးစြဲေနသည့္ ေငြေၾကးကိုလည္း ေခတ္ႏွင့္ အံမဝင္ဟု လည္းေကာင္း၊ ႐ုရွား နယ္ျခား ေဒသမ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ျပည္နယ္ခြဲမ်ားကို ထူေထာင္ၾကရန္ကိုပါ တိုက္တြန္းသည့္ စာမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။

FSB က ဒူေရာ့၏ ဗီကြန္တက္ကို အြန္လိုင္း ဆန္႔က်င္ဘက္ အုပ္စုအေနႏွင့္ သတ္မွတ္ၿပီး ပိတ္ပင္ ခဲ့သည့္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဒူေရာ့ကလည္း ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း စာမ်ားကို အစိုးရထံ ေရးသား ေပးပို႔ခဲ့ သည္။ သူက “ႏိုင္ငံျခားက Website ေတြကို ခြင့္ျပဳထားၿပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲက Website ေတြကို ပိတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ႐ုရွား ဘာသာစကားနဲ႔ အင္တာနက္ သုံးေနတာကို သတ္လိုက္သလို ျဖစ္သြား လိမ့္မယ္” ဟု သတိေပးခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္း ဒူေရာ့၏ Website ဗီကြန္တက္ကို ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေလာကတြင္ လည္းေကာင္း၊ လူငယ္ထုၾကားတြင္ လည္းေကာင္း ဒူေရာ့ သတင္းေတြက ပိုၿပီး ေျပာစရာ ျဖစ္ခဲ့႐ုံမက သူ႔ကို လူငယ္မ်ားကပါ စံျပဳေလာက္သည့္ ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ကံၾကမၼာက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာ မေပး။ ဧၿပီလ ၅ ရက္ေန႔က ဗီကြန္တက္ ဒုဥကၠ႒ အီလ္ယာပီရီေကာ့စကီး အမည္ျဖင့္ လိုင္စင္ ယူထားသည့္ မာစီဒီးကားကို လမ္း စည္းကမ္း ခ်ဳိးေဖာက္သည္ဟု စြပ္စြဲခ်က္ေတြ ထြက္လာသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ မီဒီယာကလည္း ဒူေရာ့သည္ ကားကို ေမာင္းေျပးသည္ဟု ပထမ ေရးၿပီးမွ ေနာက္ပိုင္း ရဲအရာရွိ ေျခေထာက္ကို ျဖတ္ေမာင္း ေျပးသည္ ဆိုေသာ စြပ္စြဲခ်က္မ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ သူတို႔က ကားေနာက္ခန္းတြင္ ဒူေရာ့ပါလာ သည္ဟု စြပ္စြဲခဲ့သည္။ ဗီကြန္တက္ကလည္း ထိုကားကို ဒူေရာ့ မေမာင္းေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

ဧၿပီလ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ စုံစမ္းေရး အဖြဲ႕က ဆင္းဂါးတိုက္သို႔ ေရာက္လာသည္။ သူတို႔က ဒူေရာ့ကို ရွာသည္ ဆိုေသာ္လည္း ႐ုံးခန္းအတြင္းရွိ ဖိုင္မ်ားကို ဆုတ္ၿဖဲကာ ေမႊေႏွာက္သြားခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စၿပီး ဒူေရာ့တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ သူ႔ကို ေလေၾကာင္းျဖင့္ တစ္ရက္ ႀကဳိတင္ လြတ္ေျမာက္သြားသလိုလို သတင္းေတြ ေပၚထြက္လာသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဒူေရာ့ကို ျပည္ေျပးအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။

႐ုရွား Forbes ၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ဒူေရာ့ ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ ေဒၚလာ တစ္ဘီလီယံခန္႔ ရွိမည္ဟု ဆိုသည္။ ဇြန္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ဒူေရာ့ ႐ုရွားႏိုင္ငံ ျပန္ေရာက္လာၿပီဆိုသည့္ သတင္းမ်ား ထြက္လာသည္။ သူ႔ကို အင္တာဗ်ဴးၿပီး စာအုပ္ ေရးေပးသူႏွင့္ ေမာ္စကိုတြင္ ေတြ႕သည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚ လာသည္။

သို႔ေသာ္ ဒူေရာ့ကို မည္သူမွ် ေသခ်ာစြာ မေတြ႕ရ။ အစိုးရကလည္း ဒူေရာ့ကို အလိုရွိေနသည္။ သူတို႔ အလိုရွိသည္မွာ ဒူေရာ့ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ဘီလီယံႏွင့္ ခ်ီေနေသာ ေဒၚလာမ်ားေၾကာင့္လား သို႔မဟုတ္ အစိုးရ ရင္ထဲကို ဆူးတစ္ေခ်ာင္းလို စူးဝင္ေနသည့္ ဗီကြန္တက္ေၾကာင့္လား မည္သူမွ် မသိႏိုင္။

The Flight of the Russian Zuckerberg, by Joshua Yaffa, Bloomberg Businessweek, August 5, 2013.

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔(Written by ေအာင္သူၿငိမ္း )



ရခိုင္႐ိုးမေတာင္တန္း တစ္ေနရာတြင္ ဆင္စီးေလ့လာေရး ခရီးသြားမ်ားအား ေတြ႕ရစဥ္
၀သႏၲရာသီ၏ တိမ္ပန္းခ်ီမ်ားကို ေငးေမာရင္း မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အား ပထ၀ီေျမလႊာခ်င္း တြဲခ်ဳပ္ထားသည့္ႏွယ္ရွိေသာ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အပူပိုင္းဇုန္ဟု ထင္ရသည့္ မေကြးတိုင္းအတြင္းရွိ ပဒါန္း၊ ငဖဲ၊ ေစတုတၱရာ၊ ထီးလင္း၊ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕မ်ားမွာ မိုးေရခ်ိန္ လက္မေလးဆယ္အထက္ ရရွိသည့္ ရခိုင္႐ိုးမႏွင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားေပၚ၌ တည္ရွိေနၾကသည္။
ၾသဂုတ္လလယ္ပိုင္းက ရခိုင္႐ိုးမ ေတာင္တန္းမ်ား၏ အေရွ႕ဘက္ဆံုးအေျခ၊ မေကြးတိုင္း၏ အေနာက္ဘက္ဆံုး ၿမိ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည့္ ငဖဲၿမိဳ႕နယ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းၿမိဳ႕ေလးမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ႏွင့္ မေကြးတိုင္း၏ နယ္ျခားၿမိဳ႕ဟု ေခၚဆိုႏိုင္သည့္အေလ်ာက္ ရာသီဥတုမွာလည္း မေကြးတိုင္းအတြင္း အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ားႏွင့္ လံုး၀ကြာျခားလွသည္။
မေကြးၿမိဳ႕မွ ဧရာ၀တီတံတား (မေကြး) ကို ျဖတ္၍ မင္းဘူးၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ မင္းဘူးၿမိဳ႕ ေျမာက္လွည္းေကာက္ အ၀ိုင္းမွတစ္ဆင့္ မင္းဘူး-အမ္း ကားလမ္းအတိုင္းလိုက္၍ ပုသိမ္-မံုရြာလမ္းသို႔အေရာက္ ပုသိမ္ဘက္သို႔လိုက္၍ ငါးမိုင္ခန္႔အကြာတြင္ ပဒါန္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ ပဒါန္းၿမိဳ႕မွ အေနာက္တည့္တည့္သို႔ ထြက္ေသာအခါ ငဖဲၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။
ပဒါန္းၿမိဳ႕သို႔ မေရာက္မီကတည္းက အေနာက္႐ိုးမ ေတာင္တန္းမ်ား၏ ေက်ာကုန္းမ်ားေပၚ တိမ္တိုက္မ်ား လြန္းထိုးေနသည့္ ျမင္ကြင္းအား လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ထိုျမင္ကြင္းက အပူပိုင္းဇုန္မွ ထြက္လာသူ တစ္ဦးအား အိုေအစစ္ တစ္ခုအလား ဆြဲေဆာင္ေနခဲ့သည္။ ပဒါန္းၿမိဳ႕မွ ငဖဲၿမိဳ႕သုိ႔ သြားရာကားလမ္း ၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ရခိုင္႐ိုးမ အေျခမွ ဆည္ေရေသာက္သည့္ စပါးခင္းမ်ားကလည္း ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ပနံရလွသည္။
ငဖဲၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေ၀းမွ ျမင္ကတည္းက ေရာက္ဖူးခ်င္လွသည့္ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ခရီးႏွင္ခဲ့သည္။ အညာေျခာက္ေသြ႕ ရပ္၀န္းမွ လာသူအတြက္ စိမ္းျမျမ လယ္ကြင္းျပင္ႏွင့္ ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားက အမိအရ ဖမ္းစားထားႏိုင္သည္ထက္ ေပေထာင္ေက်ာ္ျမင့္သည့္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔  ဆင္စီး၍ တက္ရမည္ဆိုသည္က ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္ေနမိသည္။
ငဖဲၿမိဳ႕မွ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔ တက္ေရာက္ရန္ အစစအရာရာ ကူညီေပးခဲ့ေသာ ဦးတင္၀င္းမွာ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလွသည္။ အေနာက္႐ိုးမ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔ တက္ေရာက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္ခဲ့ျခင္းမွာလည္း ဦးတင္၀င္း ကမကထျပဳ တည္ေထာင္ထားသည့္ အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားအား ေလ့လာရန္ျဖစ္သည္။
ငဖဲၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ အသစ္ေဖာက္လုပ္ထားသည့္ ငဖဲ-ေစတုတၱရာ ကားလမ္းအတိုင္း ဆယ္မိုင္ခန္႔ လြန္ေသာအခါ ေတာက္တဲ့ေတာင္ အေျခမွ ဆင္၀ိုင္းအနီးသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ဆင္၀ိုင္းမေရာက္မီ ငရန္႔ေခ်ာင္းရြာအထိ ဆင္ေလးေကာင္က အဆင္သင့္ လာႀကိဳေနခဲ့သည္။ ထိုရြာေလးမွာ ရခိုင္႐ိုးမေပၚ၌ တည္ရွိေသာ္လည္း ခ်င္းလူမ်ိဳးမ်ား အမ်ားဆံုး ေနထိုင္ၾကသည္။
ထိုရြာမွတစ္ဆင့္ ငဖဲၿမိဳ႕နယ္အတြင္း အျမင့္ဆံုး ေတာင္ေၾကာျဖစ္သည့္ ေတာက္တဲ့ေတာင္ေပၚသို႔ ဆင္မ်ားစီး၍ တက္ခဲ့ၾကသည္။ လမ္း႐ိုးေဟာင္းအတိုင္း တစ္သြယ္၊ ေတာသစ္တိုး၍ တစ္ဖံု လွ်ဳိေျမာင္မ်ားကို ေက်ာ္ရင္း ေတာက္တဲ့ေတာင္၏ တစ္၀က္ေက်ာ္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ ၁၅၀၀ အျမင့္အထိ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
အဆိုပါ စီမံခ်က္မွာ သစ္ေတာထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေရးအတြက္ ထိေရာက္လွေသာ္လည္း တိုးပြားလာမည့္ လူဦးေရႏွင့္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္းကိုသာ ဓားမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာခဲ့သည့္ ေဒသခံမ်ားအတြက္ ၀မ္းေရးကို မည္သည့္နည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကမည္လဲ အေတြးပြားမိသည္ . . . . .
ေတာင္ေၾကာအျမင့္သို႔ေရာက္ေလ တိမ္ေတြကို အနီးကပ္ျမင္ရေလ ျမင္ကြင္းအသစ္ အဆန္းေတြ ျမင္ရေလျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ထိုျမင္ကြင္း အသစ္အဆန္းမ်ားထဲမွ ျမင္ကြင္းအမ်ားစုက စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာမ်ား ျဖစ္ေနမွန္း သိလာခဲ့ရသည္။ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားအား အေ၀းမွျမင္ရစဥ္က ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ျဖင့္ လွေနေသာ္လည္း ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား၏ ရင္သားေပၚေရာက္လာမွ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြႏွင့္ ပါလားဟု သိခဲ့ရသည္။
"အခုျမင္ေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြေရာ ပတ္၀န္းက်င္ ေတာင္ေတြေပၚက ခပ္စိမ္းစိမ္း ကြက္လပ္ေတြပါ ေဒသခံေတြ ခုတ္ထြင္ထားတဲ့ ေတာင္ယာေတြေပါ့ဗ်ာ။ အခု မိုးတြင္းမို႔ အစိမ္းေရာင္ေလးေတြ ျမင္ေနရေပမယ့္ ေႏြအခါဆို လူ႕ဦးေခါင္းမွာ ဒက္ေပါက္သလို အကြက္ႀကီးေတြ ျမင္ေနရတာ ၾကည့္ေကာင္းစရာ မရွိပါဘူး။ သစ္ပင္ေတြ ရွိတုန္းက ခုတ္ခဲ့တာ ကြၽန္ေတာ္ေရာ ကင္းလားဆို မကင္းခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ႏုိင္သေလာက္ ျပဳစုမယ္ဆိုၿပီး အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာစိုက္ဖို႔ အစီအစဥ္ ခ်ခဲ့တာ" ဟု ဦးတင္၀င္းက ေျပာျပခဲ့သည္။
ထိုေတာင္ေၾကာမ်ားေပၚရွိ ေဒသခံ အမ်ားစုမွာ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးျခင္းႏွင့္ သစ္ေတာထြက္ပစၥည္းမ်ား အေပၚတြင္သာ အဓိက မွီခိုၾကရသည္။ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးသည့္ ေျမကြက္လပ္ရရွိရန္ သစ္ႀကီး၊ ၀ါးႀကီးမ်ားအား ေျပာင္ေနေအာင္ခုတ္၍ မီးပါ႐ိႈ႕ၾကရသည္။ ထိုသို႔ မီး႐ိႈ႕၍ရသည့္ ျပာမ်ားက သီးႏွံျဖစ္ထြန္းရန္ အားေပးသည္ဟုလည္း ေဒသခံမ်ားက ယံုၾကည္ၾကသည္။
"ေတာင္ယာလံုး၀ မခုတ္ဖို႔ သူတို႔ကို တားလိုက္ရင္ သူတို႔ဘာသြားစားမလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေျဖရွင္းႏိုင္ဘူးေလ။ မွ်စ္တစ္ေခ်ာင္းဟာ ၀ါးတစ္ပင္ပဲလို႔ အသိရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီမွ်စ္ကို ငါမခ်ိဳးလည္း သူမ်ားခ်ိဳးမွာပဲဆိုတဲ့ အသိက လက္ေတြ႕ပိုက်ေနတဲ့ အေျခအေနေတြေပါ႔ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံခ်က္ႀကီးေတြနဲ႔မွ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္မယ့္ အေနအထားပါ" ဟု ဦးတင္၀င္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ေတာက္တဲ့ေတာင္ ပတ္လည္မွ မန္းသစ္ေတာ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္း ဦးတင္၀င္းဦး ေဆာင္သည့္အဖြဲ႕က အစုအဖြဲ႔ပိုင္ သစ္ေတာအျဖစ္ ဧက ၆၅၀ ရရွိထားသည္။ ထိုအဖြဲ႔တြင္ ေဒသခံေတာင္သူမ်ား အမ်ားဆံုး ပါ၀င္၍ အဖြဲ႕၀င္ ၃၃ ဦးရွိသည္။ ယခုလက္ရွိ ေတာင္ယာေဟာင္း (ဖုန္းဆိုး) မ်ားတြင္ ေလွ်ာ္ျဖဴ၊ သစ္ေမႊး၊ ကြၽန္းစသည့္အပင္မ်ား စတင္စိုက္ပ်ိဳးထားသည္။
"ဦးေလးတို႔ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာစိုက္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ေတာင္ယာစနစ္က တစ္ေနရာကို ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ စိုက္ၿပီးရင္ ဒီအတိုင္း ထားခဲ့တာပဲေလ။ မစားေလာက္ေတာ့လည္း သစ္ေတာကိုပဲ မွီခိုရတာေပါ႔။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကလည္း အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာစိုက္ခြင့္ ျပဳတယ္။ ေရရွည္မွာလည္း သစ္ေတာေတြရွိမွ သဘာ၀ မွ်တမယ္ဆုိတာ ေရဒီယိုေတြ၊ စာေစာင္ေတြကေန သိလာရလို႔ သစ္ေတာစိုက္ဖို႔ စိတ္၀င္စားခဲ့တာ" ဟု ငရန္႔ေခ်ာင္းေက်းရြာမွ အသက္ ၆၁ ႏွစ္ရွိ ေတာင္သူဦးျမင့္ေမာင္တင္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။
မစားေလာက္ေတာ့လည္း သစ္ေတာကိုပဲ မွီခိုရတာေပါ့ဟူသည့္ ဦးျမင့္ေမာင္တင္၏ စကားကို ၾကားေယာင္ရင္း သစ္ေတာကထြက္သည့္ သစ္လံုးႀကီးမ်ား၊ ကြၽဲႏြားမ်ားျဖင့္လည္း ၿမိဳ႕နယ္ျခားအထိ မသယ္ေဆာင္ေဆာင္ႏိုင္သည့္ သစ္လံုးႀကီးမ်ားအား မည္သူေတြက ၀ယ္ယူခဲ့သလဲ။ မည္သူေတြထံ မည္သည့္ပံုစံျဖင့္ တစ္ဆင့္ေရာင္းခ်ခဲ့သလဲ။ အေတြးပြားေနမိသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီး၏ လမ္းၫႊန္မႈျဖင့္ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ သစ္ေတာဧရိယာမ်ားအတြင္း က်ဴးေက်ာ္ေတာင္ယာမ်ားအား စာရင္းျပဳစုေနေၾကာင္း သိရသည္။ သစ္ေတာဧရိယာ အတြင္းရွိ တဲတိုက္မ်ားအား အိမ္ေျခ ၅၀ ေက်ာ္လွ်င္ ေက်းရြာအျဖစ္ အတည္ျပဳ၍ အိမ္ေျခ ၅၀ မေက်ာ္ပါက နီးစပ္ရာ တဲတိုက္အခ်င္းခ်င္း စုေပါင္းကာ ေက်းရြာဖြဲ႕ေပးမည္ဟု သိရသည္။ လက္ရွိက်ဴးေက်ာ္ထားသည့္ ေတာင္ယာႏွင့္ လယ္ကြက္မ်ားအား ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထပ္မံခ်ဲ႕ထြင္ျခင္းကို လံုး၀ခြင့္မျပဳဘဲ ဥပေဒႏွင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူသြားမည္ဟုလဲ သိရသည္။
အဆိုပါ စီမံခ်က္မွာ သစ္ေတာထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေရးအတြက္ ထိေရာက္လွေသာ္လည္း တိုးပြားလာမည့္ လူဦးေရႏွင့္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္းကိုသာ ဓားမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာခဲ့သည့္ ေဒသခံမ်ားအတြက္ ၀မ္းေရးကို မည္သည့္နည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကမည္လဲ အေတြးပြားမိသည္။ ေဒသခံမ်ားအတြက္ မည္သို႔ေသာ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းမႈ ပံုစံအသစ္မ်ားက အဆင္ေျပေစမည္လဲ စဥ္းစားမိသည္။
ေတာက္တဲ့ေတာင္ေပၚမွ ျပန္ဆင္းလာေသာအခါ စပါးခင္းစိမ္းစိမ္းႏွင့္ ေတာင္တန္းျပာ ညိဳ႕ညိဳ႕မ်ားအား အေ၀းမွ ျမင္ရစဥ္က ၾကည္ႏူးမႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ့သည္။ ခြန္အားႀကီးမားလွသည့္ ဆင္ႀကီးေပၚတြင္ လိုက္ပါလာရေပသည့္ အားအင္ကုန္ခန္း ေနသကဲ့သို႔ စိတ္ႏြမ္းနယ္ေနခဲ႔သည္။
ဘ၀တြင္ ပထမဆံုး ဆင္စီးဖူးသည့္ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္ အထိအေတြ႔က ေတာင္တန္းႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္ သစ္ပင္ႀကီးေတြ မဖံုးလႊမ္းေတာ့ ပါလားဟူေသာ အသိကို ပထမဆံုး ရရွိေစခဲ့သည္။
Credit To First-11
Read More »

၂၀၁၅ မွာကမည့္ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး(Written by ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ )



အမ်ဳိးသားဇာတ္႐ုံတြင္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖခဲ့သည့္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ သဘင္သက္၊ အႏုပညာသက္ ႏွစ္ (၈၀)ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲတြင္ ရြဲကုန္သည္ျပဇာတ္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖေနစဥ္
"၂၀၁၁ က ဇာတ္လမ္းစခဲ့တယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြ ၂၀၁၅ မွာ ကဦးမွာလား"
အထက္စကားကုိ ကုိဘသစ္က ေမးပါသည္။ "ခင္ဗ်ားဟာ တယ္ကဗ်ာဆန္ ေနပါလား ကုိဘသစ္"။ "ဟုတ္တယ္ အမ်ဳိးသားဇာတ္႐ုံမွာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ သဘင္သက္၊ အႏုပညာသက္ အႏွစ္ ၈၀ ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕သားသမီး၊ ေျမးျမစ္ေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ ဇာတ္ပြဲကုိ ညလုံးေပါက္နီးပါး ၾကည့္ခဲ့လုိ႔ပဲ"။ "အလုပ္ပ်က္၊ အကုိင္ပ်က္ဗ်ာ"။ "ဟုတ္တယ္ဗ်၊ အရင္ေခတ္က ပြဲေတြဆုိရင္ ညလုံးေပါက္ ကရတယ္။ လူေတြကလည္း တစ္ညလုံး ၾကည့္တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဘီလူးကြၽန္းမွာ ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အဘြားက ပြဲ၀ါသနာပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ပြဲျဖစ္ျဖစ္ လုိက္ၾကည့္တယ္" "ပဲခူးသနပ္ပင္က လူေတြလုိေပါ့ ဟုတ္လား"။ "ဟုတ္မယ္ထင္တယ္။ အဘြားက ပြဲကန္ထ႐ုိက္လည္း ယူတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ႐ုံပြဲေတြ သြင္းတာလည္း ရွိတယ္။ အေမေျပာဖူးတယ္။ အဘုိးတုိ႔ ရန္ကုန္မွာ ပဲြသြင္းေတာ့ ႐ုံအတြက္ ရက္မရဘူး။ ဇာတ္ပြဲကုိလည္း စရန္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ လမ္းမေတာ္ လမ္းမႀကီးကုိ ပိတ္ၿပီးေတာ့ ပြဲကရတယ္။ အေမတုိ႔က လမ္းေပၚခုံခ် ႀကိဳးတားၿပီး ဖ်ာေရာင္းတယ္တဲ့။ စီစဥ္ေပးသူက လမ္းမေတာ္ ဘုိးတုတ္လုိ႔ ဆုိတယ္"
"အေတာ္ဆုိးတာပဲေနာ္။ လမ္းမေတာ္ ဘိုးတုတ္ဆုိတာ လူမုိက္ပဲေလ။ လူမုိက္အားကုိးၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးေပါ့ ဟုတ္လား" "လုပ္လုိ႔လည္း ရလုိ႔ေပါ့။ ဒီလုိမ်ဳိးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ျဖစ္ခဲ့တာကုိ ေျပာတာပါ။ အဲဒီေခတ္က လမ္းမေတာ္လမ္းဆုိတာ ညဘက္အသြားအလာ မရွိသေလာက္ဘဲ။ ကြၽန္ေတာ္ဆုိရင္ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွာ ေလးဘီးကား (Mazada 360) တစ္စီး မဲေပါက္တယ္။ တစ္လ ၁၄၉ က်ပ္ပဲ သြင္းရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကားမေမာင္းတတ္ေသးဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ေယာက္ဖ ကုိျမင့္သိန္းက ကားေမာင္းသင္ေပးတယ္။ သူသင္တဲ့ေနရာက သိမ္ႀကီးေစ်းပါ ညဘက္လူမရွိတဲ့ ေနရာေပါ့။ တစ္ဆက္တည္း ေျပာလုိတာက ၿမိဳ႕ေတြမွာ ကားအသြား မမ်ားတဲ့ လမ္းေတြရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္ေတြမွာေပါ့။ အဲဒီလုိ ေနရာေတြမွာ ညေစ်းေတြ လုပ္ေပးလုိ႔ရတယ္။ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ လမ္းေပၚမွာ လူေတြအရမ္းမ်ားတဲ့ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္ေတြမွာမွ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေစ်းေရာင္းခြင့္ျပဳတယ္"။
"ညေန ၃ နာရီကေန ည ၈ နာရီထိပါ"။ "ဒီေတာ့ လူေရာ၊ ေစ်းဆုိင္ေတြပါ လမ္းေပၚေရာက္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ကားေတြမ်ားတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံး ကားက်ပ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါမယ္။" "လမ္းေတြခ်ဲ႕ေပးပါတယ္"။ "ပလက္ေဖာင္း ေစ်းသည္ေတြက ခ်ဲ႕တဲ့လမ္းေပၚ တက္ေရာင္းေနတာပဲ"။
"အဆင္ေျပတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေျပာရင္းနဲ႔ ဇာတ္ပြဲကေန လမ္းေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ" "ဟုတ္ပါတယ္။ လမ္းပိတ္ၿပီး ဇာတ္ကတာ အမွတ္တရ ေျပာခ်င္လုိ႔ပါ။ ကေမၻာဒီးယား ႏိုင္ငံဆုိရင္ သူ႕ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ အေမြကုိ ဇာတ္ပြဲေလးခင္းၿပီး ျပတယ္။ သူတုိ႔ျပတဲ့ေနရာက ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမလုိ ေနရာမွာ"
"သၾကၤန္မွာ လမ္းေတြပိတ္ၿပီး ေရမ႑ပ္လုပ္တဲ့ ေနရာလား"
"မ႑ပ္ေတြက လမ္းေတြကုိ မပိတ္ပါဘူး။ လူေတြေၾကာင့္ ပိတ္တာပါ။ အဲဒီလုိ ေနရာမွာ စေနညတုိင္း ႐ုိးရာကပြဲေတြကုိ ကတယ္။ တီဗီြကလည္း ျပတယ္။ တုိးရစ္ေတြလည္း ၾကည့္ၾကတာေပါ့"
"အင္မတန္ ေကာင္းတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးတာကေတာ့ လန္ဒန္မွာ ျပဇာတ္ (Play) ကျပတဲ့ ဇာတ္႐ုံေတြ ရွိတယ္။ ညစဥ္ ကသတဲ့။ ဥပမာ- အက္ဂါသာ ခရစၥတီးရဲ႕ Mouse Trap ဆုိရင္ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ေန႔စဥ္ျပေနသတဲ့"
"ဟုတ္ပါတယ္။ စထရက္ဖုိ႔ဒ္ အပြန္ေအဗြန္မွာရွိတဲ့ ရွိတ္စပီးယား ဇာတ္႐ုံမွာ ရွိတ္စပီးယား ဇာတ္ေတြကုိ ကေနတာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ ရွိၿပီပဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ဇာတ္႐ုံႀကီးေတြ ရွိတယ္။ အႏုပညာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေတြကုိ ျပည္သူေတြကုိ ခ်ျပလုိ႔ ရတယ္။ ကမၻာကုိလည္း ခ်ျပလုိ႔ ရတာပဲ။"
ဇာတ္လမ္းလည္းေကာင္း၊ ဇာတ္စီးသူလည္းေကာင္း၊ ကျပသူ ဇာတ္ေဆာင္ေတြကလည္း ေကာင္းရင္ ဇာတ္ဟာ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိ႔ပါ။ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးအတြက္ ဘယ္စင္မွာ ဘယ္လုိတင္ရမယ္။ ဘယ္ကႀကိဳးနဲ႔ ျပည္သူေတြ ျမတ္ႏုိးေအာင္ ကရမလဲ ဆုိတာကုိ . . . . .
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာညိဳ၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လုိ႔ ႐ုပ္ရွင္၊ သဘင္စတဲ့ နယ္ပယ္ေတြက အႏုပညာသမားေတြ ဒုကၡေရာက္တယ္။ စစ္အၿပီးမွာ သူတုိ႔မွာ လုပ္ကုိင္စရာ မရွိဘူး။ ဖလင္ေတြကလည္း ရွားတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ကုိ စုစည္းၿပီး ၀င္း၀င္း႐ုံတုိ႔ ေကသြယ္႐ုံတုိ႔မွာ ျပဇာတ္အျဖစ္ တင္ဆက္တယ္"
"ဆရာဗုိလ္ကေလးတင့္ေအာင္ ေရႊဒုံးဘီေအာင္၊ ဦးခ်င္းစိန္စတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ပါတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္"
"ဒါကေတာ့ သမုိင္းကုိ ျပန္ရွာလုိ႔ ရပါတယ္။ အမ်ားႀကီးပါ။ ဂီတလုလင္ ေမာင္ကုိကုိတုိ႔၊ တကၠသိုလ္ မ်ဳိးခ်စ္တုိ႔၊ ေမခ်စ္တို႔လည္း ဒီလုိျပဇာတ္ေလာကမွာ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္"
"ျပဇာတ္ေခတ္က ဆယ္စုတစ္စု ေလာက္ပါပဲ။ ခဏေလးပဲ ၾကာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေျမပေဒသာကြၽန္းက ျပဇာတ္ေတြကုိ မီတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းအၿငိမ့္နဲ႔ ဇာတ္သဘင္ပဲ ထြန္းကားတယ္"
"အၿငိမ့္ကေတာ့ ညတစ္၀က္ေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားအတြက္ပဲ အဆင္ေျပတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပာသလုိ ဇာတ္သဘင္ေတြဟာ တစ္ညလုံးကျပေတာ့ လူေတြက တစ္ညလုံးၾကည့္ရင္ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္တာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာေစာင္းဦးဘသန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေရးလုိက္တာ ယေန႔အထိ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္လာတယ္။"
"တကယ္ေတာ့ ေတာနယ္ေတြမွာ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါေလာက္ပဲ ဘုရားပြဲေတြ ျဖစ္တာ။ ပြဲကမယ္ဆုိရင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လာၾကည့္တယ္။ သူတုိ႔က ညဘက္ျပန္လုိ႔ အဆင္မေျပလို႔ ဒါေၾကာင့္တစ္ညလုံး ဇာတ္ကရတယ္။ မုိးလင္းမွ ျပန္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ရက္ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္တာေပါ့။ ေရရွည္လည္း ပြဲကိုမၾကည့္ႏုိင္ဘူးေပါ့"
"အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကလည္း ဒီလုိအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ည၀က္စနစ္ သဘင္ဓေလ့ကုိ တီထြင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြအားလုံးက mind set ျဖစ္ေနၾကတာကုိး"
"အင္း လူဆိုတာ အင္မတန္ ခက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇာတ္သဘင္ေတြ၊ အၿငိမ့္ေတြက အခုအခါ အေတာ္ေလးကို အားနည္းကုန္ၿပီ"
"မ်ားေသာအားျဖင့္ တီဗီြဖန္သားျပင္ေပၚေတြ ေရာက္ကုန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အစစ္္အမွန္ကို ၾကည့္ခ်င္သူေတြလည္း အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္္။ ဒီအတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ဖို႔လုိတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးဟာ အေရးပါမွန္း အားလံုးသိၾကပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ႐ိုးရာအေမြအႏွစ္ကို ထိန္းထားဖုိ႔ လိုတယ္။"
"ဟုတ္ပါတယ္၊ ပြင့္လင္းရာသီေရာက္ရင္ အၿငိမ့္ေတြ၊ ဇာတ္ပြဲေတြကို မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံေရွ႕၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ အပတ္စဥ္ တင္ဆက္တာမ်ဳိးလုပ္ရင္ အဆင္ေျပႏိုင္တာေပါ့"
"ဘယ္သူက ပိုက္ဆံေပးမွာလဲ၊"
"တီဗီြ႐ုိက္လုိ႔ ရတယ္။ တုိက္႐ုိက္အသံလႊင့္ရင္ ေၾကာ္ျငာေတြက ရမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီလုိတုိးတက္တဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ Night Life ဆုိတာ အေရးႀကီးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လုိ တုိင္းျပည္မွာဆုိရင္ ရာသီဥတုဟာလည္း ညဘက္က်မွ ပုိၿပီးေနလုိ႔ထုိင္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ေနမပူဘူး။ ေအးလာတာေပါ့။"
"ပုဂံတုိ႔ မႏၲေလးတုိ႔မွာလည္း လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဇာတ္႐ုံေတြမွာလည္း ႏွစ္နာရီစာေလာက္ ပြဲေတြအျမဲ ကလုိ႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားသင့္တာပဲ"
"ဒါဆုိရင္ သဘင္အၿငိမ့္စတဲ့ အႏုပညာနဲ႔ လုပ္ကုိင္စားေသာက္တဲ့သူေတြ အဆင္ေျပမွာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ျပည္သူနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ပါပဲ။ ျပည္သူေတြ အနားယူ အပန္းေျဖဖုိ႔ ေနရာေတြ ရွိလာတယ္။ တုိးရစ္ေတြက သတင္းစကားေတြ ပါးမယ္။ ပုိၿပီး၀င္လာတဲ့အခါ ႏုိင္ငံကလည္း ပုိက္ဆံရမွာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ ထုိင္းကဒီလုိပဲ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ စင္ကာပူဆုိရင္ Tourist Attraction ေတြလုပ္ၿပီး ေငြေတြသဲ့ယူ ေနတာပဲ"
"ထုိင္းက ဇင္းမယ္မွာဆုိရင္ ဘာမွမရွိတဲ့ က်ဳံးေသးေသးေလးဟာလည္း Tourist Attraction ပါပဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီ လုပ္စရာ ကုိင္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။"
"ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ၂၀၁၁ ဇာတ္လမ္း စခဲ့တယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြ ၂၀၁၅ မွာ ကဦးမွာလားလုိ႔ ဘာလို႔ေမးတာလဲ"
"ဇာတ္လမ္းလည္းေကာင္း၊ ဇာတ္စီးသူလည္းေကာင္း၊ ကျပသူ ဇာတ္ေဆာင္ေတြကလည္း ေကာင္းရင္ ဇာတ္ဟာ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိ႔ပါ။ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးအတြက္ ဘယ္စင္မွာ ဘယ္လုိတင္ရမယ္။ ဘယ္ကႀကိဳးနဲ႔ ျပည္သူေတြ ျမတ္ႏုိးေအာင္ ကရမလဲ ဆုိတာကုိ သိခ်င္လုိ႔ပါ"
"ေၾသာ္၊ တကယ့္အႏုပညာ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ကုိဘသစ္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ ဘယ္ဇာတ္ကုိ အႀကိဳက္ဆုံးလဲ"
"ရြဲကုန္သည္ေပါ့ဗ်ာ"
"ေပး...ေပး...ေပး...၊ မေပး ေပးေပးေပး ငါ့ေရႊခြက္ေပး"
Credit To First-11
Read More »

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေငြသံုးစြဲေနေသာ လုပ္ငန္း၊ ဘတ္ဂ်က္မ်ားႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား (၂၀၁၃)


အၾကမ္းဖ်င္းေလ့လာရန္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၃ တြင္ Hot Topic အျဖစ္ ေပၚပင္၊ ခြင္လုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ားသည္ အစိုးရေပၚလစီ ခ်မွတ္ထားေသာ က႑မ်ားတြင္ ေျပးလႊားလုပ္ကိုင္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း ဘတ္ဂ်က္ေခတ္စားစဥ္က တဝုန္းဝုန္းႏွင့္ ထားဝယ္သို႔ ခရီးသြား၊ ေျမယာဝယ္၊ ေကာက္႐ိုးမီး ေျပးၾကည့္သည္။ ကာလီဖိုးနီးယား ေရႊတူးေဖာ္ခရီး၊ ကခ်င္ျပည္၊ ဖားကန္႔ ေက်ာက္စိမ္း ခရီးကဲ့သို႔ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္မရေသာအခါ ေျမယာမ်ားကို လိုက္ဝယ္/ေရာင္းလုပ္ရင္း ေဒသခံမ်ား အေခ်ာင္စိတ္ႀကီးဝင္ သြားၾကသည္။ နယူးေယာက္၊ ဥေရာပ၊ ဂ်ပန္ထက္ပင္ ေစ်းႀကီးေအာ္ဟစ္၊ စိတ္ႀကီးဝင္ၿပီး က်န္ေနရစ္သည္။ ယခုေတာ့ အစိုးရက စီမံကိန္း ရင္းႏွီးမည့္သူ မရွိေသာေၾကာင့္ ေႏွာင့္ေႏွးသြားသည္။

အစိုးရ ဦးစားမႈအရ ျဖစ္ေပၚလာေသာ (ေပၚပင္) လုပ္ငန္းမ်ားမွာ -
- အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ
(အိမ္ေျမေစ်းႀကီးမႈမွာ အစိုးရ ဘုမသိ၊ ဘမသိ ျဖစ္ေနစဥ္ ခ႐ိုနီမ်ား ဖန္တီးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အိမ္ေျမ၊ စက္မႈကြက္သစ္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ရန္ အစိုးရကလည္း မလုပ္ႏိုင္၊ ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားကိုလည္း ကန္ထ႐ိုက္မေပးႏိုင္၊ အားလံုး ခ႐ိုနီႏွင့္ ကိုယ္က်ဳိးဝါဒီမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းအစိုးရ အတြက္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ကာလျဖစ္သည္)။
- ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ
- ဆက္သြယ္ေရး (ဖုန္းႏွင့္ အင္တာနက္)
- ဘဏ္လုပ္ငန္း
- အေရာင္းအဝယ္ (Trading)
- ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး (Gov & Large Company, NGO..etc)
- ခရီးသြားလုပ္ငန္း (ဟိုတယ္ႏွင့္ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္)
- ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး
- ပညာေရး၊ (အစိုးရေက်ာင္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကေက်ာင္း အႀကီးအေသးမ်ား၊ ဥပမာ - ILBC, SR International, Heart Land ...)
- က်န္းမာေရး (အစိုးရေဆး႐ံု၊ ေဆးေပးခန္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကေဆး႐ံုမ်ား ဝိတိုရိယ၊ အာရွေတာ္ဝင္၊ ...) တုိ႔ျဖစ္သည္။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွ အခ်က္အလက္မ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ က႑အသီးသီးတြင္ မွန္ကန္စြာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ Download လုပ္ၾကည့္ရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူမ်ားမလုပ္ေသာ အလုပ္ကိုလုပ္မွ ေရရွည္အက်ဳိးရွိမည္။ အက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္းတြင္ လူမ်ား စုပံုတိုးေနၾကသည္။ လယ္ယာႏွင့္စက္မႈတြင္ မလုပ္လိုၾက။ နည္းပညာႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈႀကီးၿပီး ေရတိုအျမတ္မရွိ။ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး၊ ရပ္ရြာၿမိဳ႕ျပစည္ပင္ စီမံကိန္းမ်ားတြင္ လူမ်ားက်ပ္ေနေအာင္ လုယက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။ ေရတို၊ ခ်က္ခ်င္းေငြရေသာ က်ဴရွင္ႏွင့္ ေဆးခန္းလုပ္ငန္း မ်ားအတြက္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းမ်ား အက်င့္ပ်က္ရေတာ့သည္။

ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးမွာ ကုသိုလ္လည္းရ၊ ကုသိုလ္လည္းရ .. ႏွစ္ခါကုသိုလ္ရသည္။ ဝမ္းမဝေသာေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းမ်ား က်ဴရွင္ႏွင့္ေဆးခန္း မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ရေတာ့သည္။ ထိုက႑ႏွစ္ခုတြင္ လုပ္စားႏိုင္ခြင့္ရွိသူ (လက္မွတ္ထိုးေပးသူ) သည္ တစ္ေယာက္တေလသည္ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အႀကီးအက်ယ္ အက်င့္ပ်က္ေတာ့သည္။ က်န္းမာေရး ဘတ္ဂ်က္မ်ား ခ်ေပးလိုက္ရာ ႏွစ္လအတြင္း အၿပီးသံုးရမည္၊ မသံုးလွ်င္ ေနာက္ႏွစ္မေပးေတာ့...ဟု ေငြခ်ေပးလိုက္ေသာအခါ ဆရာဝန္ႀကီးက အက်ဳိးေဆာင္ကုမၸဏီကို ေျပးကပ္ရေတာ့သည္။ ဆရာဝန္ႀကီးက ဘတ္ဂ်က္ကို မသံုးတတ္ပါ။

သိန္း ၁၀၀၀ ဘတ္ဂ်က္ကို ႏွစ္လအတြင္း အျမန္ဆံုး၊ အက်ဳိးအရွိဆံုးသံုးရန္ ႏိုင္ငံျခားမွ လူနာခုတင္မ်ားကို ဝယ္ယူဖို႔ ျဖစ္လာသည္။ ပစၥည္းကို ျပႏိုင္မွသာ ႏိုင္ငံေတာ္စာရင္းစစ္မ်ား လာစစ္ေသာအခါ အိုေကမည္။ သည္ေတာ့ စင္ကာပူမွ Quotation $3000 per bed ရယူထားၿပီး ေဆး႐ုံဂိုေဒါင္တြင္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ခုတင္ ၁၀ လံုးခန္႔ တင္ထားသည္။ P.O, LC documents မ်ားကို အက်ဳိးေဆာင္က လုပ္ေပးသည္။ ေနာက္သံုးလၾကာလွ်င္ ပစၥည္းအားလံုးေရာက္မည္။ က်ပ္ သိန္း ၂၀၀၀ ႏွင့္ ညီမွ်ေသာ ေဒၚလာေငြကို ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီထံသို႔ TT ျဖင့္ အျပည့္ေပးၿပီးေၾကာင္း ဘဏ္စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို စာရင္းစစ္ကိုျပရန္ အမွန္အကန္ လုပ္ထားသည္။

မံုရြာစက္မႈဇုန္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး သံရည္က်ဳိ၊ ေရပန္႔လုပ္ငန္းရွင္ ဦးစံေအာင္တို႔ႏွင့္ သူတို႔လုပ္ငန္းကို ေလ့လာစဥ္က “လူနာခုတင္ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေဒၚလာငါးေထာင္ ေပးရတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ေဆး႐ံုမွာ ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္တယ္။ အဲဒီပံုအတိုင္း၊ အဲဒီဖန္ရွင္အတုိင္း တစ္ပံုစံတည္းလုပ္တာ က်ပ္သံုးသိန္း ေတာင္မကုန္ဘူး။ အေနာက္ေျမာက္တိုင္း စက္မႈျပပြဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ခင္းက်င္းျပသထားတယ္။ တိုင္းမွဴး၊ ဗ်ဴဟာမွဴးနဲ႔ လူႀကီးေတြ ေမးလာရင္ ရွင္းျပမလို႔ အားခဲထားတယ္။ ဒီလူႀကီးေတြက ဖိုးဝ႐ုပ္လုပ္တဲ့ အ႐ုပ္ႀကီးကိုပဲ စိတ္ဝင္စားစြာ ေမးျမန္း၊ ရယ္ေမာေနတယ္ဗ်ာ... ကြၽန္ေတာ္တို႔လို စက္မႈလုပ္ငန္းကို သူတို႔ နားမလည္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔အတြက္ အက်ဳိးမရွိလို႔လားမသိ ... ဂ႐ုကိုမစိုက္ဘူး” ဟု ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚဝင္းေမာ္ထြန္း (ေရနံေခ်ာင္း၊ Founder of Star ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စက္႐ံု) လူႀကီးမ်ားက လႊတ္ေတာ္တြင္ စက္မႈလက္မႈ အေျခအေနကို တင္ျပရန္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလက စာတမ္းေရးသား၊ ဖတ္ၾကားေစေသာအခါ ေအာက္မွာထိုင္ေနသူ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက သူတို႔နားမလည္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔အတြက္ အက်ဳိးမရွိလို႔လားမသိ ... ေမးျမန္းသူ မရွိပါ။

စက္မႈလုပ္ငန္းသာလွ်င္ ကမာၻႏွင့္ယွဥ္ေရးအတြက္ ေရရွည္လုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ စက္မႈလုပ္ငန္းအတြက္ လွ်ပ္စစ္၊ ပို႔ေဆာင္ေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို အစိုးရက ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိေအာင္ လုပ္ေပးရမည္။ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား SME အေသး၊ အလတ္စားမ်ားအတြက္ ေျမ၊ ေနရာ ေစ်းႏႈန္း သက္သာေစရန္ အစိုးရတြင္ တာဝန္ရွိသည္။ အထက္ပါ လုပ္ငန္းမ်ား ေပၚလစီမ်ား၊ စာရြက္ေပၚတြင္ရွိေနၿပီး ျဖစ္သည္။ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေအာင္ျမင္ရန္ လူေတာ္၊ လူေကာင္းမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ အစိုးရမွ ျဖစ္မည္။

က႑ ၁၄ ခု ရည္မွန္းခ်က္မ်ား
- လယ္ယာက႑ (သီးႏွံ၊ ေျမယာ၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ ေရ)
- သားငါး
- သစ္ေတာ
- စြမ္းအင္ (ေရနံစိမ္း၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ ့)
- သတၱဳတြင္းထြက္
- စက္မႈလက္မႈ
- လွ်ပ္စစ္
- ေဆာက္လုပ္ေရး
- ပို႔ေဆာင္ေရး
- ဆက္သြယ္ေရး
- ေငြေရးေၾကးေရး
- လူမႈေရးႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲေရး
- ငွားရမ္းခႏွင့္ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား
- ကုန္သြယ္ေရး
- ဘတ္ဂ်က္ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ စုစုေပါင္း ဂ်ီဒီပီ က်ပ္ေငြ ၄၉၆၃၂၄၃၀ ဒသမ ၉ ကို ခြဲေဝသံုးစြဲမႈ
- အမ်ားဆံုး လယ္ယာက႑ ၂၄ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၂၀၁၃ တြင္ ၂ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္
- ဒုတိယအမ်ားဆံုး စက္မႈလက္မႈ ၂၁ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၂၀၁၃ တြင္ ၉ ဒသမ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္
- တတိယ အမ်ားဆံုးမွာ ကုန္သြယ္ေရးက႑ Trading ၁၉ ဒသမ ၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိသည္။ ၆ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္ ရွိသည္။
- ေငြေၾကးလုပ္ငန္း ၀ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိေသာ္လည္း ၉၂ ဒသမ ၇ ရာခိုုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္မွန္း
- ဆက္သြယ္ေရးက႑ ၂ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၅၇ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္မွန္း
- ေဆာက္လုပ္ေရးက႑ ၄ ဒသမ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသာရွိ၊ ၂၂ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရင္းႏွီးရန္
- သတၱဳတြင္းက႑ ၀ ဒသမ ၇ ရာခိုင္ႏႈန္း တန္ဖိုးနည္းေသာ္လည္း ၁၉ ဒသမ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရင္းႏွီးရန္
- လူမႈစီမံ (ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး) ၂ ဒသမ ၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိသည္။ ၂၇ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္သံုးစြဲရန္
- ျမန္မာႏိုင္ငံ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို သံုးသပ္ေသာ Short & Precised report ျဖစ္သည္။
- သမိုင္းေနာက္ခံႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ကာလ
- အေကာင္အထည္ေဖာ္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား (ရင္းႏွီးေကာ္မရွင္၊ တိုးတက္ေရးေကာ္မတီမ်ား၊ စက္မႈဝန္ႀကီးဌာန...)
- UMFCCI, MIA ပုဂၢလိက အဖြဲ႕မ်ား
- မူဝါဒ၊ ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ား
- ျပန္လည္ ဆန္းစစ္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ား (တစ္မ်က္ႏွာ)
- ၿခံဳငံုတင္ျပခ်က္ (လုပ္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္ေျမ/အေဆာက္အအံု)..စသည္တို႔ တစ္မ်က္နွာခြဲ
- တင္ျပသူ (ေဒၚဝင္းေမာ္ထြန္း၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္၊ ပထမဆံုး ျမန္မာျပည္တြင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စက္႐ံု တည္ခဲ့သူ)
- ဥပေဒမရွိလွ်င္၊ ရွိၿပီး ဥပေဒစိုးမိုးမႈရမွသာ ျပည္သူမ်ား၊ အေသး၊ အႀကီး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ား အဆင္ေျပမည္ ျဖစ္သည္။

ျခစားမႈ မ်ားလြန္းေနခ်ိန္တြင္ အနစ္နာခံမည့္ လူေကာင္းမ်ားစြာ လိုအပ္ေနပါသည္။

ယခု အခ်က္လက္မ်ားတြင္ စစ္အသံုးစရိတ္ ၂၂ ရာခိုင္ႏႈန္း မပါေသးပါ။ Facts Data သည္ က႑အသီးသီးတြင္ အလြန္အေရးႀကီးပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရသည္ အခ်က္အလက္မ်ားကို စာရင္းမွန္ေကာက္ယူ၊ ေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။ အထက္ပါစာရင္းသည္ အမွားျဖစ္သည္ဟု မၾကည့္လိုလွ်င္၊ အမွားကိုျမင္မွ အမွန္ကိုျပင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္..ဆိုစကားကို သတိရရန္ျဖစ္၏။ GDP ခန္႔မွန္းခ်က္မွာ က်ပ္သန္းေပါင္း ၄၅,၇၇၉,၁၇၉ ဒသမ ၈ (US$1=K800, US$57 billion) ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကမာၻ႔ ေငြေၾကး၊ အေမရိကန္စီအိုင္ေအ မွန္းခ်က္ႏွင့္ သိပ္မကြာလွပါ။ အေတာ္အသင့္ မွန္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ စာရင္းမွားႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး သိလ်က္ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးေပးေနေသာ စိတ္ရင္းေကာင္းရွိေသာ ျမန္မာ့ဌာနဆိုင္ရာ လူႀကီးမ်ားအတြက္လည္း ဝမ္းနည္းပါသည္။

ဒီေျမကြက္ သိန္း ၁၀၀ တန္ဖိုးရွိပါက တစ္ႏွစ္လွ်င္ ငွားရမ္းခ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း အနည္းဆံုးရမွ တန္ဖိုးမွန္ ျဖစ္သည္။ အိမ္ကို တစ္ႏွစ္ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း ငွားမည့္လူမရွိဘဲ သိန္းတစ္ေထာင္၊ သိန္း ၅၀၀၀ ေအာ္ဟစ္ေနသူမ်ားမွာ စိတ္ႀကီးဝင္ေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပါမစ္ရထားေသာ ဓာတ္ဆီကို တစ္ဂါလန္ က်ပ္၂၀၀၀ ျဖင့္ ျပည္ပေမွာင္ခိုဝယ္ယူၿပီး ျပည္တြင္းတြင္ တစ္ဂါလန္က်ပ္ ၄၀၀၀ ႏွစ္ဆ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး လုပ္ေရာင္းေနသေရြ႕ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ားအတြက္ ခြင့္ျပဳရလဲခက္၊ မေတာင္းမျဖစ္၊ လာဘ္ေတာင္းရေသာ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါသည္။ ေျဖရွင္းႏိုင္ပါေစ။

(ေဇာ္ေအာင္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ုဏ္ဦးလြတ္လပ္ေရး (၁၁)


(ေနသန္ေမာင္)

သခင္ေအာင္ဆန္း ၁၉၃၈ ခုႏွစ္သည့္ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္း၌ ႀကီးမားေသာ အေျပာင္းအလဲႀကီးမ်ား ေပၚထြက္ခဲ့သည့္ႏွစ္ ျဖစ္သလို အမ်ဳိးသားေရး လႈပ္ရွားမႈအရ ႏိုင္ငံေရး ဒီေရအျမင့္မားဆံုး တက္ခဲ့ေသာ ကာလလည္း ျဖစ္သည္။

ထိုကာလအတြင္း ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားအၾကား ျပင္ပမွ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒႏွင့္ မာ့စ္ခ္အေတြးအေခၚမ်ား စူးစူးနစ္နစ္ ဝင္ေရာက္ အျမစ္တြယ္ခဲ့သလို ႏိုင္ငံေရး အုပ္စုမ်ားအၾကား ဂုိဏ္းဂဏဝါဒႏွင့္ မနာလို မုန္းတီးမႈမ်ား စတင္ႀကီးထြားလာခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။

ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ စံုစမ္းေရး ေကာ္မရွင္သည္ လုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးဆံုး၍ ေဒါက္တာဘေမာ္ ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕က ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္၌ ဥပေဒၾကမ္း တင္သြင္းရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက အဆိုပါ ဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဝမ္းသာေနၾကခ်ိန္ ေမာ္လဝီ ဦးေရႊဖီ ေရးသားေသာ ‘ေမာ္လဝီႏွင့္ ေယာဂီ’ စာအုပ္ကို အေၾကာင္းျပဳကာ ၁၉၃၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အႏွံ႔ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းမ်ား ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။

ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားက ဘီအိုစီ ေရနံကုမၸဏီကို ဆႏၵျပေသာ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ေပၚေပါက္ေနခ်ိန္ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ ျပည္သူ လူထု အာ႐ံုေျပာင္းေစရန္အတြက္ ဘာသာေရး အဓိက႐ုဏ္းကို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ ဖန္တီးသည္ဟု တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးဝင္ သခင္မ်ားက ယူဆၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ သခင္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္းရွိ ေရနံေျမ အလုပ္သမား အေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းေၾကာင့္ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရမွာ လူႀကိဳက္နည္းလာသည္။ ထိုညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ျပဳတ္က်ရန္အတြက္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ နဂါးနီစာေပရွိ ကိုႏု၊ ကိုဗဟိန္း၊ ကိုလွေရႊႏွင့္ သမဂၢ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေတြ႕ဆံုၿပီး ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရ ျပဳတ္က်ေစရန္ တင္သြင္းရန္ရွိေသာ တကၠသိုလ္ ဥပေဒၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ အဆိုျပဳသည္။

ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ျပဳတ္က်ႏိုင္ေျခရွိသည့္အေပၚ ကိုေအာင္ဆန္းက ဤသို႔ယူဆခဲ့သည္။

“ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရဟာ အခုတစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို လႊတ္ေတာ္မွာ တင္ေတာ့မယ္။ အဲဒီ ဥပေဒၾကမ္းကို အလိုမရွိဘူး၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ ဝိုင္းၿပီး ကန္႔ကြက္ၾကပါလို႔ လႈံ႕ေဆာ္ေပးမယ္။ အလိုမရွိဘူးလို႔ ကန္႔ကြက္ေနတဲ့ၾကားက ဒီဥပေဒၾကမ္းကို လႊတ္ေတာ္မွာ ဇြတ္တင္ရင္ ဒီအစိုးရဟာ ျပဳတ္က်သြားစရာ အေၾကာင္းရွိတယ္”
ေနာက္တစ္ေန႔၌ ကိုေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ တကသႏွင့္ ဗကသ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕သည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္မ်ားကို ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ အတြင္း ေဝငွသည္။ ထိုအခါ ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရက ဥပေဒၾကမ္း တင္သြင္းမည့္ကိစၥကို အခ်ိန္ဆြဲလိုက္သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၏ ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သည္ ေဒါသတႀကီးျဖစ္ကာ တကၠသိုလ္သမဂၢ သင္းလံုးကြၽတ္ အစည္းအေဝး ေခၚယူေပးရန္ႏွင့္ အလုပ္အမႈေဆာင္ တစ္ဖြဲ႕လံုးကို အယံုအၾကည္မရွိ အဆိုတင္သြင္းၿပီး ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့သည္။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ၁၉၃၆ သပိတ္ရလဒ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ လာမည့္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ကန္႔ကြက္ၾကသျဖင့္ အေတာ္ပင္ မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ေက်ာင္းသားထု အစည္းအေဝးကို ထိုေန႔ည၌ပင္ ေခၚယူၾကသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ကိုႏုထံသြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပကာ သမဂၢ၌ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း ရွင္းလင္းေပးရန္ အကူအညီ ေတာင္းခံသည္။ ၁၉၃၆ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္သည့္ ကိုႏု၊ ကိုေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ကိုရာရွစ္တို႔ ျဖစ္သည့္အျပင္ ေက်ာင္းသားထုအေပၚ ကိုႏု၏ ၾသဇာတစ္စံုတစ္ရာ ရွိမည္ဟု ကိုေအာင္ဆန္းက ယူဆပံုရသည္။

အစည္းအေဝး ဖြင့္လွစ္ေၾကာင္း ဥကၠ႒ ကိုေအာင္ဆန္းက ေၾကညာ လိုက္သည္ႏွင့္ ဥကၠ႒ေဟာင္းကိုႏုသည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ တင္သြင္းရန္ရွိေသာ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း အေသးစိတ္ ရွင္းလင္းေလသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရသည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းအား သူ၏အစိုးရလက္ထက္တြင္ အတည္ျပဳႏိုင္ေရး အႀကီးအက်ယ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္။

တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ခုအနက္ အစိုးရသည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို မျဖစ္ျဖစ္သည့္ နည္းျဖင့္ အတည္ျပဳေရး ႀကိဳးပမ္းမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ပရိယာယ္သံုးကာ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း ကိုႏုက ရွင္းလင္းသည္။ ကိုႏု၏ ရွင္းလင္းတင္ျပခ်က္အၿပီး ေက်ာင္းသားထုသည္ ဥပေဒၾကမ္းကို သမဂၢက ကန္႔ကြက္ရျခင္းအေၾကာင္း လက္ခံလိုက္ၾကေတာ့သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ႏိုင္ငံေရးေလာက အတြင္းသို႔ ေျခစံုပစ္ ဝင္ေတာ့မည္ဟု နတ္ေမာက္ရွိ မိခင္ေဒၚစုထံ အေၾကာင္းၾကားလိုက္သည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူ ကိုေအာင္သန္းထံမွ လစဥ္ေထာက္ပံ့ေၾကးကိုလည္း မယူေတာ့ဘဲ ျဖစ္သလို ေနထိုင္သည္။ တကၠသိုလ္သမဂၢ ဥကၠ႒ ကိုေအာင္ဆန္း၏ ပံုရိပ္လႊာကို စာေရးဆရာ ဒဂုန္တာရာက ဤသို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။

“သူ၏ မ်က္ႏွာထားသည္ သုန္မႈန္၏။ တစ္ခါေတြ႕ဖူးေသာသူကို ေနာက္ တစ္ခါေတြ႕လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္မွ ႏႈတ္ဆက္၏။ သူ႔ကို သိသူက ၿပံဳးျပေသာ္လည္း သူသည္ တုံ႔ျပန္၍ ၿပံဳးခ်င္မွၿပံဳး၏။ ဥကၠ႒ ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုကား ေက်ာင္းသားတိုင္းက သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လိုလို ႏိုင္ငံေရးကိုသာ ေတြးေနဟန္တူ၏။ ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ စိတ္ပူပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ ရွိေနသည္။ သူစကားေျပာလွ်င္လည္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းသာ ေျပာသည္။ သူေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ားက နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးလူမ်ား၏ စကားကို သူမၾကား၊ သူေျပာခ်င္ရာကိုသာ စြတ္၍ေျပာေနတတ္သည္”
“သူသည္ ႏိုင္ငံေရးတစ္ခုတည္းကိုသာ အာ႐ံုထားသည္။ အျခားဘာကိုမွ် ဂ႐ုမစိုက္။ သူႏွင့္စကားေျပာတိုင္း သူသည္ ႏုိင္ငံေရးစကားကိုသာ ေျပာလ်က္ ရွိသည္။ ေရွ႕ကို မ်က္လံုးႀကီးစိုက္ကာ ‘ဗမာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရး ရေအာင္’ ဟု ဒလေဟာစီးက်ေသာ စမ္းေရအဟုန္ျဖင့္ သြန္ခ်လ်က္ ရွိတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ ဘယ္သူမွ ၾကားျဖတ္ဝင္ေျပာ၍မရ။ ‘ေနဦး၊ က်ဳပ္ေျပာဦးမယ္’ ဟူ၍ပင္ လက္ျဖင့္ကာလ်က္ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာလ်က္ ရွိေန၏။
ဤမွ် ႏိုင္ငံေရးစိတ္ ျပင္းထန္သည္”

တကသႏွင့္ ဗကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ယူေနစဥ္ ၁၉၃၈ ေအာက္တိုဘာလ၌ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဥပေဒ ပထမႏွစ္စာေမးပြဲ က်႐ႈံးေလသည္။ ေက်ာင္းသားေလာက၌ သူ႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရး ဆက္လုပ္ရန္ က်ဥ္းေျမာင္းသည္ဟု ယူဆၿပီး ျပင္ပႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္မွ ျဖစ္မည္ဟု နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံေရးေလာကမွ ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။

ကိုေအာင္ဆန္း၏ ေက်ာင္းသားဘဝ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ကို သူ၏မိတ္ေဆြ ကိုညိဳျမက ေအာက္ပါအတိုင္း ပံုေဖာ္ခဲ့သည္။
“ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဆည္းဆာခ်ိန္ ေကာင္းကင္သို႔ ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ‘အစ္မအတြက္လည္း ဘာမွ ေက်းဇူးမဆပ္ရေသးဘူး။ လခစားလုပ္ဖို႔လည္း စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ... သြားရမယ့္လမ္းကို သြားရမွာပဲ’ ဟု အိမ္လြမ္းစိတ္ႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္စိတ္မ်ား ေရာႁပြန္းကာ အသံမာမာျဖင့္ ေျပာေလသည္။ ‘သြားေတာ့မယ္’ ဟု သူကေျပာလိုက္သျဖင့္ တကၠသိုလ္ရွိ သမဂၢကမာၻေလးႏွင့္တကြ တိုေတာင္းလွေသာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေခတ္ကေလးကို ကားလိပ္ခ်လိုက္ သလို ျဖစ္သြားေတာ့သည္”
ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ကိုႏုထံ သြားေရာက္ၿပီး တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ရန္ေျပာဆိုသည္။ ကိုႏုက ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ မဝင္လိုဘဲ စာေရးဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးလိုေၾကာင္း ကိုေအာင္ဆန္းကို ေျပာသည္။
၎တို႔ႏွစ္ဦးသည္ အႀကိတ္အနယ္ ျငင္းခံုၾကရင္း ေနာက္ဆံုး၌ ကိုေအာင္ဆန္း၏ သေဘာကို ကိုႏု လိုက္ေလ်ာခဲ့သည္။

ထုိေန႔ ညေန၌ပင္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးရွိရာ ပန္းဆိုးတန္း အထက္ရွိ႐ံုးခန္းသို႔သြား၍ အသင္းဝင္ေလသည္။ အသင္းဝင္ေၾကး တစ္ဦးလွ်င္ ၂၅ ျပားစီ ေပးၿပီးေနာက္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကိုႏုသည္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္ႏုတို႔ ျဖစ္လာၾကေတာ့သည္။ သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ခံယူရျခင္း အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ေရာက္ရသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို သူကိုယ္တိုင္ေရး ဘားမားခ်ဲလင့္ခ်္ စာအုပ္၌ သခင္ေအာင္ဆန္းက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့သည္။

“ထိုစဥ္က တစ္ခုတည္းျဖစ္၍ အမ်ဳိးသားေရးကို တက္ႂကြစြာ ေဆာင္ရြက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္ေသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး (သခင္အဖြဲ႕) တြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးသား လြတ္လပ္မႈတည္း ဟူေသာ မ်ဳိးခ်စ္ တို႔၏ အေရးေတာ္ပံုတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဥပေဒသင္တန္းသို႔ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနျခင္းကို ခ်က္ခ်င္းရပ္စဲခဲ့သည္”
သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းမွထြက္သြားေသာအခါ တကသ၊ ဗကသ ဒုတိယဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းသည္ သမဂၢႏွစ္ရပ္စလံုး၏ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။

၁၉၃၈-၃၉ စာသင္ႏွစ္အတြက္ ကိုေအာင္ဆန္း ဥကၠ႒ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုဗဟိန္းမွာ ကိုေအာင္ဆန္း ႏုတ္ထြက္သြားသျဖင့္ ဆက္ခံရျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုဗေဆြမွာ ဗကသ၏ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္သည္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ျပည္ၿမိဳ႕ညီလာခံအၿပီး ၁၉၃၈ ဇူလိုင္လ၌ ပုဂၢိဳလ္ေရး အေၾကာင္းျပဳကာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားသည္။ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးအနက္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း နာယကအျဖစ္ တာဝန္ ယူသည့္အျခမ္းသည္ လူထုအၾကား ပိုမိုၾသဇာသက္ေရာက္လာသည္။ ထိုအျခမ္း၌ သခင္သိန္းေမာင္မွာ ဥကၠ႒ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲျဖင့္ ျပန္လည္ေရြးခ်ယ္ရာ သခင္ေလးေမာင္က ဥကၠ႒၊ သခင္ေအာင္ဆန္းက အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေရြးေကာက္ခံရသည္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၏ ႐ံုးခန္းကို ပန္းဆိုးတန္းမွ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္း အမွတ္ ၇၆သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ဖြင့္လွစ္သည္။ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးမွာ သခင္သန္းထြန္း ျဖစ္သည္။ သခင္သန္းထြန္းသည္ ကန္ေတာ္ေလးရွိ ကုလားေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနသည္။ သူသည္ မာ့စ္ခ္ဝါဒကို အျပင္းအထန္ ယံုၾကည္သက္ဝင္သူ ျဖစ္လာသည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ဆိုရွယ္လစ္ သေဘာတရားမ်ားကို အစည္းအ႐ံုး၏ မူဝါဒအျဖစ္ ေၾကညာၿပီး စည္း႐ံုးသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေခ်ာက္၊ ေရနံေခ်ာင္းရွိ ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားမွာ ၿဗိတိသွ် လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ေခါင္းပံုျဖတ္၊ ကုပ္ေသြးစုပ္မႈကို ေတာ္လွန္ရန္ အရွိန္ျမင့္တက္လာေနသည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ေရနံေျမအလုပ္ သမားေခါင္းေဆာင္ သခင္ဗတင္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ ေရနံေျမ အလုပ္သမားတို႔၏လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ကို ေထာက္ခံေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၈ ရက္ေန႔မွစတင္ကာ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေခ်ာက္၊ လမ္းရြာ၊ ေရနံခ်ပ္မွ ေရနံေျမ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ေပၚထြက္လာ သလို ျမင္းၿခံရွိ စတီးဘရားသား ဝါဂြမ္းစက္ရံု အလုပ္သမားသပိတ္၊ ကမာရြတ္ ေရာ္ဘာစက္သပိတ္၊ ရန္ကုန္ အလုပ္လက္မဲ့ ဆႏၵျပပြဲ၊ ရန္ကုန္အင္းစိန္ ဘတ္စ္ကားသပိတ္၊ ရန္ကုန္ ပိုးထည္ကုမၸဏီ အလုပ္သမားသပိတ္ႏွင့္ သန္လ်င္ ေရနံခ်က္စက္႐ံု အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ဆက္တိုက္ဆိုသလို ေပၚထြက္လာသည္။ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ားကို လ်စ္လ်ဴ ျပဳထားသလို ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းကိုလည္း မ်က္ႏွာလႊဲထားသည္။

သပိတ္ေမွာက္ အလုပ္သမားမ်ား၊ သပိတ္တား အလုပ္သမား မ်ားကို ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္း၊ ေထာင္ခ်ျခင္းမ်ား ရွိသျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ၾကာ ေကာက္ခံလာေသာ လူခြန္ေတာ္၊ သႆေမဓ အခြန္ေတာ္မ်ားကို ျပန္လည္ ထုတ္ေပးရန္ ႏိုဝင္ဘာ ၁၄ ရက္ေန႔ ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ား အစည္းအေဝးက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ၿပီးေနာက္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို မ်က္ႏွာလႊဲေနေသာ အာဏာပိုင္မ်ား အသိအမွတ္ ျပဳလာေစရန္အတြက္ ရန္ကုန္သို႔ ခရီးရွည္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပရန္လည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကေလေတာ့သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ႏိုင္ငံေရးမ်က္လွည့္ (သို႔မဟုတ္) လွည့္စားမႈအႏုပညာ


ေရးသားသူ- ရဲမိုး

ဒီမနက္ သတင္းေကာင္းတစ္ခုႏွင့္ သတင္းဆိုးတစ္ခုေျပာစရာရွိသည္။ သတင္းေကာင္းကေတာ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲနီးကပ္လာ
သည္ႏွင့္အမွ် အမ်ဳိးသားေရးေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား၊ မ်ဳိးခ်စ္လက္ခေမာင္းခတ္သံမ်ားႏွင့္ သာသနာ့အေရးႏႈိးေဆာ္သံမ်ား ဆတက္
ထမ္းပိုး လိႈင္လိႈင္ႀကီး ၾကားရေတာ့မည္ဆိုသည့္ သတင္းျဖစ္သည္။ သတင္းဆိုးကေတာ့ ထုိေႂကြးေၾကာ္မည့္ပုဂိၢဳလ္အမ်ားစုသည္ လူလိမ္
မ်ားျဖစ္သည္ဆုိ သည့္အခ်က္ျဖစ္ပါသည္။

အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီကို အကူးအေျပာင္းကာလမွာ ေရပန္းမစားသည့္ ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ားက မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒႏွင့္ လူမ်ားစုဘာသာေရးကို အာဏာရရွိေရးအတြက္မည္သို႔အသံုးခ်ေလ့ရွိသလဲဆိုတာကို ဒီေန႔ေဆြးေႏြးၾကပါစို႔။

အာဏာရွင္စနစ္က ႐ုန္းထြက္လာသည့္ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသည့္ ျပည္သူလူထုက တိုက္ပြဲ၀င္ဒီမုိကေရစီသူရဲ ေကာင္းမ်ားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးအား ကိုးၾကသည္ခ်ည္းပင္။ ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ပါတီမ်ားကို ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မယွဥ္ၿပိဳင္ႏုိင္သည့္ အာဏာရွင္ အႂကင္းအက်န္မ်ား လုပ္ေလ့ရွိသည့္ မဟာဗ်ဴဟာကေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ မ်ဳိးခ်စ္မ်ားအျဖစ္ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္မ်က္လွည့္ျပသည့္ နည္းျဖစ္ပါသည္။

၁၉၉၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလက ဆိုဗီယက္ယူနီယံႀကီးၿပိဳကြဲသြား ၿပီး ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းကို ဦးတည္သည့္အခါ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဘာရစ္ယဲလ္ဆင္ ႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသူမ်ားကို အံတုယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔အတြက္ ႐ုရွလစ္ ဘရယ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီကို အာဏာရွင္လူေဟာင္းတခ်ဳိ႕ပူး ေပါင္းတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ပါတီနာမည္က “လစ္ဘရယ္ဒီမိုကရက္” ျဖစ္သည့္တိုင္ မူ၀ါဒက “လစ္ဘရယ္”လည္းမဟုတ္ “ဒီမိုကရက္”လည္းမဟုတ္ပါ။ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္က႐ုရွစစ္တပ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္းႏွင့္လူမ်ဳိး ခြဲျခားေရး
၀ါဒီ ဗလာဒီမာဇီရင္ေနာ့စကီး။

ျပည္သူအမ်ားကေထာက္ခံ သည့္ ဒီမုိကေရစီ တိုက္ပြဲ၀င္ ေဘာ့ရစ္ယဲလ္ဆင္ႏွင့္ အျခား ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကို ႐ိုးသားစြာ မယွဥ္ႏုိင္သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးက သူ႔ကိုယ္သူ “မ်ဳိးခ်စ္”ဟုေၾကညာ သည္။ ႐ုရွားမ်ဳိး၊ ႐ုရွေျမ၊ ႐ုရွယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႐ုရွေအာ္သိုေဒါက္စ္ဘာသာဂုိဏ္းကို ကာကြယ္ျမႇင့္ တင္ၾကဟု ေႂကးေၾကာ္သည္။ ႐ုရွ အေရွ႕ဖ်ားေဒသမွ တ႐ုတ္ႏွင့္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ရမည္ဟု ေဆာ္ၾသသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို အလည္အပတ္ေရာက္ခ်ိန္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေပၚမွာ “လူျဖဴမ်ဳိး ႏြယ္စု”ကို ကာကြယ္ၾကဟု တရားေဟာသည္။ ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရးကို ျဖန္႔ျဖဴးသည္။

ႏုိင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕က “ဖက္ဆစ္”လို႔သမုတ္သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးႏွင့္ သူ႔ပါတီ ႐ုရွႏုိင္ငံ ေရးမွာ မေအာင္ျမင္ဘူးဟု မထင္ပါႏွင့္။ အေျပာင္းအလဲကာလမွာ မရင့္က်က္ေသးသည့္ ႐ုရွျပည္သူမ်ားက သူ႔ကိုေထာက္ခံခဲ့ၾက သည္။ ႐ုရွကြန္ျမဴနစ္တပ္နီေတာ္ မွာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးကေအာ္သို ေဒါ့က္စ္ဘာသာေရးေႂကြးေၾကာ္သည္ကို အဟုတ္ထင္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ဒူးမားလႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ ျပဳ ျပင္ေျပာင္းလဲေရးေခါင္းေဆာင္ ေဘာရစ္ယဲ့လ္ဆင္ကို ေထာက္ခံသည့္ “႐ုရွဒီမိုကေရစီေရြးခ်ယ္မႈ” ပါတီက မဲ ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသာရခဲ့ၿပီး ဇီရင္ေနာ့စကီး“၏ အယ္လ္ဒီပီအာရ္ပါတီက မ်ဳိးခ်စ္ႏွင့္ဘာသာ ေရးေႂကြးေၾကာ္မႈမ်ားေၾကာင့္ မဲ ၂၂ဒသမ ၉ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖင့္ အျမင့္ဆံုးကိုရရွိခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္ကစ၍ ႐ုရွျပည္သူႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့သည္ဟု ကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕သံုးသပ္ၾကသည္။

႐ုရွအာဏာရွင္မ်ား၏ မ်က္ လွည့္ကို ေနာင္အခါမွ ျပန္သိရသည္။ ဆိုဗီယက္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေပါလစ္ဗ်ဴ႐ိုေခါင္းေဆာင္တစ္ဦ္း ျဖစ္သူ အလက္ဇန္းဒါးနီကိုေလ ဗစ္ခ်္ရာေကာ့လဗ္က သူ႔အတၳဳပၸတၱိမွာ ဖြင့္ခ်ခဲ့သည္။ ဇီရင္ေနာ့စကီး၏ပါတီသည္ ဆိုဗီယက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေကဂ်ီဘီေထာက္လွမ္းေရးတို႔က ဒီမုိကေရစီအေျပာင္း အလဲမျဖစ္ခင္ကတည္းက ႀကိဳ တင္ဖြဲ႕စည္းထားခဲ့သည့္ပါတီဆုိ သည့္အခ်က္ျဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီမုိကေရစီအင္အားစု
မ်ား၏ လူထုေထာက္ခံမႈကို ၿဖိဳခြဲရန္“ဖ်က္ျမင္း”အျဖစ္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စီမံကိန္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သူက ေကဂ်ီဘီၫႊန္ၾကားေရးမွဴး ဗလာဒီမာက႐ုခ်္ေက့ဗ္ဟု ထုိအတၳဳပၸတၱိမွာ ျပန္လည္ေရးသားခဲ့သည္။

ဇီရင္ေနာ့စကီးကိုယ္တုိင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္၀န္ခံခဲ့ရသည့္ အခ်က္ကေတာ့ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရးေဟာေျပာသည့္သူကုိယ္တုိင္က ဂ်ဴးျဖစ္ေနျခင္းပင္။ သူ႔ဖခင္က ဂ်ဴးအစစ္၊ မိခင္က ႐ုရွလူမ်ဳိး။

“ခါေတာ္မီမ်ဳိးခ်စ္၀ါဒအတု” ကို ၂၀ ရာစု၏ေတြးေခၚရွင္ႏွင့္ သိပၸံပညာရွင္အဲလ္ဘတ္အိုင္း စတိုင္းက “ကေလးေတြမွာျဖစ္ သလိုပဲ...လူသားမ်ဳိးႏြယ္အတြက္ “၀က္သက္ေရာဂါ”ဆိုပါစို႔”ဟုေျပာခဲ့သည္။ ဗိုင္းရပ္စ္လို ကူးစက္မႈျမန္သည္။ နာက်င္သည္။ အမာရြတ္က်န္သည္။

ဇီရင္ေနာ့စကီးတစ္ေယာက္ ႐ုရွမွာ အမ်ဳိးသားေရးတိုက္ပြဲ၀င္ ေနသည့္အခ်ိန္မွာ ျမန္မာန၀တ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားလည္း “မ်ဳိးခ်စ္ စိတ္ဓာတ္ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး” မ်ားႏွင့္ လံုးပန္းေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အေနာ္ရထာ၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရားတို႔၏ ႐ုပ္တုႀကီး မ်ားတည္ေဆာက္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္၊ ေရဒီယုိႏွင့္သတင္းစာမ်ားမွာလည္း ေစာင့္ၾကည့္သူမ်ားက 'Pagodas and Soldiers' ဟု သေရာ္ခဲ့ၾကသလုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား အၿပိဳင္အဆိုင္ဘုရားတည္၊ ဆြမ္းကပ္လုပ္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

အတုအေယာင္မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒသည္ အက်ည္းတန္သည့္ဇာတ္မင္းသားတို႔ဇာတ္ခံုမွာတင့္တယ္ ေစဖို႔သံုးသည့္ မ်က္ႏွာေခ်ဘူးလို ပင္ လူထုခ်ဥ္ဖတ္ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအၾကားမွာ ေခတ္စားေလ့ရွိပါသည္။

ေျပာရလွ်င္ ျပည္သူအမ်ားစုက ေထာက္ခံသည့္ ေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ပင္ေရြးေကာက္ပဲြနီးသည့္ အခါ ၿပိဳင္ဘက္ကို အလဲထုိးဖုိ႔ ဤနည္းကို သုံးစဲြခဲ့ၾကဖူးသည္။ ၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏုကဘာသာေရး ေႂကြးေၾကာ္သံႏွင့္ မဲဆြယ္အႏုိင္ရသြားခဲ့ဖူးသည္။

၂၀၁၅ မွာ လူထုေခါင္း ေဆာင္ဒီမိုကေရစီခ်န္ပီယံႏွင့္ သူမ၏ပါတီကိုယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔မျဖစ္ႏုိင္သည့္အဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕ ယခု လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ေကာင္း လိုက္ႏုိင္ပါသည္။ မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒႏွင့္ ဘာသာေရးအေျခခံႏုိင္ငံေရးပါတီသစ္မ်ားေပၚလာလွ်င္ မအံ့ၾသၾကပါႏွင့္။ လက္ရွိပါတီမ်ားက “မ်ဳိးခ်စ္၊ ဘာသာခ်စ္”မ်ားေန႔ခ်င္းညခ်င္းျဖစ္လာလွ်င္လည္း မအံ့ၾသၾကပါႏွင့္။ သႀကၤန္စာလိုေျပာရလွ်င္ေတာ့...

“မည္သည့္အခါမွ် လူမ်ဳိးကိုမခ်စ္သူမ်ား...တစ္မုဟုတ္ခ်င္း မ်ဳိးခ်စ္မ်ားျဖစ္လတၱံ႔။ ျပည္သူ႔ အရင္းအျမစ္မ်ားကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ကာ အျမတ္ထုတ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားတျဖစ္လဲ ခ႐ိုနီႀကီးမ်ားက ရဟန္း၊ သံဃာအရွင္သူျမတ္တို႔ကို ခ်ဥ္းကပ္လာလတၱံ႔။ ဘာသာေရးကို ႏုိင္ငံေရးမွာအသံုးမခ်သူကို မိစာဒိ႒ိဟုစြပ္စြဲၾကလတၱံ႔။ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ေႂကြးေၾကာ္သူလူထုေခါင္းေဆာင္
ကို အမ်ဳိးဘာသာမကာကြယ္ႏိုင္သူဟု ယိုးစြပ္ၾကလတၱံ႔”

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးစာေရးဆရာ ဂ်ဴလီယန္ဘန္းစ္၏ မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒအနက္ဖြင့္မႈကို ေလးေလးနက္နက္လက္ခံသည္။

“အႀကီးျမတ္ဆံုး မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒဆိုတာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံက ဂုဏ္သိကၡာ မရွိစြာ၊ မိုက္မဲဆိုး၀ါးစြာျပဳမူေန ခ်ိန္မွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေ၀ဖန္ရဲမႈျဖစ္တယ္”

႐ုရွတြင္ မ်က္လွည့္ပြဲအရွိန္တက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ယံုခ်င္ယံု၊ မယံုခ်င္ေန ဇီရင္ေနာ့စကီးသည္ လက္ရွိ ဒူးမားေအာက္လႊတ္ေတာ္၏ ဒုဥကၠ႒ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာမွာေတာ့ မ်က္လွည့္ပြဲစေတာ့မည္။ ျပည္သူခ်စ္လူထုေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ အဖြဲ႕ကို လက္နက္ပုန္းႏွင့္တုိက္ခုိက္ဖို႔ ျပကြက္ မ်ားစတင္လာလိမ့္မည္။

ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ေတာ့မည္။

ဘင္သံပင္ၾကားေနရၿပီ။

ျမန္မာေဒးဗစ္ေကာ့ပါးဖီးလ္မ်ားကိုၾကည့္႐ွဴဖို႔ေနၾကာေစ့ထုပ္၊ ကြာေစ့ထုပ္မ်ားကို ၀ယ္ထားၾကပါစို႔။ ။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

တိုင္းျပဳျပည္ျပဳမ႑ိဳင္ သို႔မဟုတ္ ဆံုခ်က္



ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ေက်ာ္ခဲ့သည္မွာ ၂၅ ႏွစ္တိုင္တုိင္ပင္ ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေခတ္ေတြ၊ စနစ္ေတြလည္း ေျပာင္းခဲ့ၿပီ။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုမွ ေမြးဖြားေပးလုိက္ေသာ ဒီမိုကေရစီ အသီးအပြင့္မ်ားကုိ ယေန႔ စတင္ခံစားေနရၿပီ လည္းျဖစ္သည္။ ယင္း၏ အစပ်ဳိးတြန္းအား မ်ားေၾကာင့္ ယေန႔ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္ေနၿပီဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္ ျဖစ္သည္။ေက်းဇူးတရားကုိ သိတတ္ပါက ယင္းအေရးေတာ္ပံုတြင္ ေပးဆပ္ခဲ့ရသူ အသီးသီးကို ေနာင္မ်ဳိးဆက္တို႔ တန္ဖိုးထားရေပလိမ့္မည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ တေလးတစား သင္ခန္းစာ ယူၾကရမည္လည္း ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီပန္းတုိင္ေရာက္သည္၊ မေရာက္သည္၊ ေႏွးသည္၊ ျမန္သည္ကေတာ့ ျငင္းခုံစရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာပဲေျပာေျပာ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုေၾကာင့္ အလုပ္မျဖစ္သည့္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားရသည္ေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီ စနစ္သို႔ မျဖစ္မေန ျမားဦးလွည့္လိုက္ရ သည္မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ဝါဒတစ္ခု ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔၊ စနစ္တစ္ခု နိဂံုးခ်ဳပ္ဖို႔ လုပ္ရသည္ကား လြယ္တာမွ မဟုတ္။ေပးဆပ္မႈေတြ၊ ရင္းႏွီးမႈေတြ အမ်ားႀကီးလိုသည္။ သူတို႔ မေပးဆပ္ခဲ့လွ်င္၊ သူတို႔ မရင္းႏွီးခဲ့လွ်င္၊ ဒီေန႔ဒီလိုအေျခအေန ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္သည္။

တစ္ခ်ိန္က ရွစ္ေလးလံုးဆိုသည္ကို စကားျဖင့္ပင္ရဲရဲ မေျပာရဲသည့္ အေနအထား ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ယေန႔ ခမ္းခမ္းနားနားပင္ က်င္းပခြင့္ရခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ ၾကည္ႏူးသည္။ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ ထိုက္သည္ဟုလည္း ႐ႈျမင္သည္။ အထူးသျဖင့္ အတိတ္က အာဃာတေတြကုိ ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း သေဘာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အနာဂတ္ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရးကို ဦးတည္သည့္ အျပဳသေဘာ ခ်ဥ္းကပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရ၍ ပို၍ပင္ ဝမ္းသာမိသည္။ ယင္းအေျခခံဦးတည္ခ်က္ကို ခ်ႏိုင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ပို၍ပင္ အမွတ္ေပးလိုက္မိသည္။

ယင္းသို႔ဆိုရျခင္းမွာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူအေနႏွင့္ အခ်ဳိ႕အခ်ဳိ႕ေသာ အထိမ္းအမွတ္ဆိုင္ရာ အခမ္းအနား မ်ား၊ ေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားကို လက္လွမ္းမီသမွ် သတိျပဳ ၾကည့္ဖူးသည္။ ဤတြင္ ေတြ႔ရေလ့ရွိသည္မွာ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္မ်ားကို အာဃာတအေမြမ်ား ေပးေနသလားေအာက္ေမ့ရသည္။ အမုန္းတရားမ်ား လက္ဆင့္ကမ္းေနသလား ထင္မွတ္ရသည္။ ထိုထက္ ရွင္းရွင္းေျပာရလွ်င္ ရန္တုိက္ေပးသကဲ႔သုိ႔ ျဖစ္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္တို႔အေနႏွင့္လည္း ယင္းအဓိပၸာယ္သို႔႔ ရည္ရြယ္ျခင္းမ်ဳိး ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ေစတနာ မမွားသည့္တိုင္ ခ်ဥ္းကပ္ပံု မွားလွ်င္လည္း အႏၲရာယ္ရွိႏိုင္သည္ျဖစ္သည္။

လူသည္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံခ်င္ေသာ သတၲဝါျဖစ္၍ အတိတ္မွ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ရပ္မ်ားတြင္ မိမိ၏အခန္းက႑ကို အေရာင္တင္ျခင္းအား လက္ခံပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေရာင္တင္ပံုတင္နည္း လြဲလွ်င္ သုိ႔မဟုတ္ လိုသည္ထက္ ပိုလာလွ်င္ အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ အာဃာတ အေမြမ်ား ျဖစ္သြား ႏိုင္ပါသည္။ ယင္း ဒုိုင္ယာေလာ့မ်ားႏွင့္ နားယဥ္လာျခင္းသည္ အနာဂတ္ မ်ဳိးဆက္မ်ား အတြက္ ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရာတြင္ ႐ႈေထာင့္ မွားသြားႏိုင္ပါသည္။ အီမိုးရွင္းေတြက ေဝေဝဝါးဝါးႏွင့္ ခေလာက္ဆန္ လာႏိုင္ပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ယင္းပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရး အေျခခံမူခ်သူတို႔က သမုိင္းကို အာဃာတတို႔ ေမြးဖြားရာ အျဖစ္ မသက္ေရာက္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္သည္။ သမိုင္းကို သင္ခန္းစာယူရန္သာ သေဘာ႐ႈျမင္သည္။ ယင္း သင္ခန္းစာတို႔ကို အသံုးခ်၍ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႔က်က် အသံုး တည့္ေအာင္ ပံုေဖာ္ထားသည္။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုသည္ အားလံုးႏွင့္ သက္ဆိုင္သည္ျဖစ္၍ အား လံုး ပူးေပါင္းက်င္းပသည့္ သေဘာေရာက္ေအာင္ ပံုေဖာ္သည္။ တစ္ဦး၊ တစ္ဖြဲ႕တည္းမွ လုပ္ေဆာင္သည့္အျမင္ မဝင္ေအာင္ သတိျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ထားသည္။ ႏိုင္ငံသားတိုင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္သည္ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု အားလံုး ပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းထားသည္။ အားလံုး ကလည္း ယင္းစီစဥ္မႈအေပၚ ဝမ္းပန္းတသာရွိၾကသည္။ အျပဳသေဘာ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အျပဳသေဘာ အႀကံျပဳၾကသည္။ အျပဳသေဘာ ေဝဖန္ၾက သည္ကိုလည္း အားတက္ဖြယ္ ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ အာဃာတအေျခခံ စကားတို႔ မေျပာၾက။ သို႔အတြက္ ေက်းဇူးလည္းတင္သည္။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရလွ်င္ စာေရးသူ ပင္လွ်င္ ရွစ္ေလးလံုးေငြရတု အခမ္းအနားမွ တစ္စံုတစ္ရာ အားရွိသလို ခံစားလုိက္ရသည္။ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္ခ်သလို ခံစားလိုက္ရသည္။
အခ်ဳိ႕ဆိုလွ်င္ ယင္းအခမ္းအနားကို ညီလာခံသေဘာဟုပင္ ေျပာၾကသည္။ မွန္ပါသည္။ အဆိုပါ အခမ္းအနားသည္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပုံ ေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ကြဲကြာခဲ႔ရေသာ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု အားလံုး ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုရသည့္ ပြဲလည္းျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားလည္း ပါသည္။ျပည္ပ ေရာက္ႏိုင္ငံေရး အင္အားစု အသီးသီး လည္းပါသည္။ လူထု လူတန္းစားအသီးသီးမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္းပါသည္။ ယေန႔အစိုးရ ကိုယ္စားျပဳ ပုဂိၢဳလ္မ်ား လည္းပါသည္။ လြတ္ေတာ္ အင္အားစု မ်ားလည္း ပါသည္။ ပညာရွင္မ်ားလည္း ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္၏ အင္အားစု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါဝင္သည့္ ရွားရွားပါးပါး ေတြ႔ဆံုမႈဟုပင္ ေျပာႏိုင္သည္။

တကယ္တမ္းဆိုရလွ်င္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအေျခအေန အရပ္ရပ္အရ ယခုကဲ႔သို႔ ေတြ႔ဆံုမႈမ်ဳိး အမွန္လိုသည္။ အားလံုးပါဝင္သည့္ (all inclusive) ေတြ႔ဆံုမႈမ်ဳိး တကယ္လိုသည္။ အလြတ္သေဘာပင္ျဖစ္ေစ ရွိသင့္ရွိထုိက္သည္။ ယင္းသို႔ ေတြ႔ဆံုမႈမ်ား မွတစ္ဆင့္ နားလည္မႈမ်ား တည္ေဆာက္ႏိုင္သည္။ နားလည္မႈမ်ား မွတစ္ဆင့္ ယံုၾကည္မႈမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံျပႆနာ အားလံုး၏ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ယံုၾကည္မႈတြင္ အေျခခံေနသည္လည္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတြင္ လႊတ္ေတာ္တြင္းႏုိုင္ငံေရးႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ ႏိုင္ငံေရးတုိ႔ကို ခပ္စိပ္စိပ္ ေဝဖန္ခဲ့သည့္ ကာလရွိခဲ့သည္။ ဤတြင္ အၾကမ္းအားျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ ျပင္ပႏိုင္ငံေရးကို ခပ္ဖိဖိ ေဝဖန္ခ်က္ေတြက မ်ားခဲ့သလိုရွိသည္။ ပါတီမဖြဲ႕ဘဲ လႊတ္ေတာ္ထဲကိုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လို သြားမလဲေပါ့။ လႊတ္ေတာ္အမတ္မျဖစ္ဘဲ ေပၚလစီေရးရာကို ဘယ္လုိ လုပ္ႏိုင္မလဲေပါ့။ စသျဖင့္ စသျဖင့္။ အသံ စံုခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ယေန႔ကဲ႔သို႔ ရွစ္ေလးလံုးေငြရတု အခမ္းအနားပဲဆိုဆို၊ အားလံုးပါဝင္သည့္ အလြတ္ ေတြ႔ဆံုမႈပဲ ေျပာေျပာ၊ ညီလာခံသေဘာဟုပင္ မွတ္မွတ္ ယခုကဲ႔သို႔ အေျခအေနမ်ဳိးကို လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ အင္အားစုမ်ားကပင္ ဦးစီးဦးေဆာင္ ေဆာင္ရြက္သြားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ အထူးသျဖင႔္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပႏိုင္ငံေရးကို ဦးေဆာင္သူတို႔ တြင္ လက္ေတြ႔ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ သဟဇာတျဖစ္မည့္ စိတ္ရင္းအခံတုိ႔ ရွိသည္ ျဖစ္၍လည္း ပို၍အားရွိမိသည္။

လူ႕စိတ္ကား ခက္သည္။ ပါတီတစ္ခုခုမွ တာဝန္ယူကာ (ယင္းသို႔ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္သည့္ အတိုင္းအတာေရာက္ေအာင္) ေဆာင္ရြက္မည္ ဆိုပါက အဓိပၸာယ္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ သက္ေရာက္သြားေလမလား ထင္မိသည္။ ထို႔အျပင္ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္ေရး (all inclusive) အား အကန္႔အသတ္မ်ား ျဖစ္သြားေလမလားဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ ဒီေလာက္ စုစည္းႏိုင္ပါ့မလားဟု ေတြးမိသည္။ စာေရးသူအေတြးမ်ား နည္းနည္း အစြန္းေရာက္သြားေလ သလားမသိ။ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္ေရး (all inclusive) မျဖစ္လွ်င္ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ အႏွစ္သာရကား တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားေပမည္။ ခ်ဳိ႕တဲ့သြားမည္ ထင္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အမ်ားစု လက္ခံယံုၾကည္ေသာ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုပင္လွ်င္ (လက္ရွိအေျခအေနအရ) လုိအပ္ခ်က္ ျဖစ္ေလမလား အေတြးဝင္မိသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပါတီအခ်င္းခ်င္းဆိုပါက အက်ဳိးစီးပြား ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ သေဘာ ျဖစ္သြားသည့္အတြက္ အမ်ဳိးသားအက်ိဳးစီးပြား ဆိုသည့္တုိင္ ေဘးအျမင္အရ ႐ႈျမင္ပံုက တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ကို ၿပိဳင္ဘက္႐ႈေထာင့္မွ စဥ္းစားၾကသည္မွာ သဘာဝေတာ့ က်ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ အက်ိဳးစီးပြား
ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ အဓိပၸာယ္မသက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ အမ်ားစု လက္ခံယံုၾကည္ေသာ ႏိုင္ငံေရးၾသဇာရွိ လႊတ္ေတာ္ ျပင္ပအင္အားစု၏ အခန္းက႑သည္ ႀကီးႀကီးမားမား လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေလမလား အေတြးဝင္မိျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုႏွင့္မွ် ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္သေဘာ မေဆာင္သည့္ အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္သူအျဖစ္ အမ်ားယံုၾကည္ေသာ အင္အားစု တစ္ခု ရွိေစခ်င္သလို ျဖစ္မိသည္။

သို႔ျဖစ္ရာ (၁) အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးကို ဦးေဆာင္ႏိုင္ေသာ၊ (၂) မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီႏွင့္မွ် အက်ဳိးစီးပြား ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္သေဘာ မသက္ေရာက္ေသာ၊ (၃) အမ်ား၏ လက္ခံယံုၾကည္မႈ ရရွိထားေသာ အင္အားတစ္ရပ္ကို (ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား အားေကာင္းေမာင္းသန္ လိုအပ္သည့္နည္းတူ) တုိင္းျပဳျပည္ျပဳမ႑ိဳင္ အျဖစ္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွိေစခ်င္ပါသည္။ လတ္တေလာ အေနအထား အရပ္ရပ္အရ လိုအပ္သည္ဟုလည္း ယူဆမိပါသည္။ တစ္နည္း အားျဖင့္ ယင္းမွာ Civil Society ျဖစ္သည့္တုိင္ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာရိွေသာ အရပ္ဘက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟု ဆိုႏိုင္မည္ထင္သည္။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ ယင္းပံုစံကို ေဇာင္းေပးေျပာေလ့ မရွိေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္မူ ကိုယ့္ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ကိုယ္ ဟူ၍သာ ေျပာရမည္ထင္သည္။

ထာဝရ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ တည္ေဆာက္ေရး အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာမွာ အားလံုးပါဝင္ႏိုင္သည့္ (all inclusive) သေဘာတရားျဖစ္ရာ ယင္းသုိ႔ စုစည္းႏိုင္ရန္အတြက္ ဆံုခ်က္ေနရာမ်ားလည္း လိုမည္ျဖစ္သည္။ ယင္း အတြက္ လက္ေတြ႔က်က် ဆံုခ်က္ေနရာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ကား “အစိုးရ” ဟူသည္ ႏွင့္ အဆိုပါ “တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ မ႑ိဳင္” ဟူသည္တို႔သာ ျဖစ္သည္။ “အစိုးရ” ကား လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အေျခခံ၍ အားလံုး ပါဝင္ေရး (all inclusive) ၏ဆံုခ်က္ ျဖစ္ႏိုင္သလို “တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳမ႑ိဳင္” ဆိုသည္ကားလည္း ယံုၾကည္မႈကို အေျခခံ၍ အားလံုးပါဝင္ေရး (all inclusive) ၏ဆံုခ်က္ ျဖစ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ယခု ေငြရတု တြင္လည္း ယံုၾကည္မႈကို အေျခခံ၍ အားလံုးပါဝင္ေရး (all inclusive) ၏ ဆံုခ်က္အျဖစ္ ရပ္တည္ျပခဲ့သည္ဟု ေျပာႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳမ႑ိဳင္ကို ဗဟုိျပဳ၍ ယံုၾကည္မႈေတြ စုစည္းႏိုင္ေလမလား၊ စည္းလံုးမႈေတြ တည္ေဆာက္ႏိုင္ေလမလား (သို႔မဟုတ္) ၄င္းအျခင္းအရာမွာ အရွိအေျခအေန မ်ားအရ ႏိုင္ငံံ၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေလမလားဟူ၍ ရွစ္ေလးလံုး ေငြရတုအလြန္တြင္ ေတြးေတာစရာတစ္ခု ရလာပါေတာ့သည္။

(ေပၚလင္းဦး)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

လႊတ္ေတာ္တြင္း - လႊတ္ေတာ္ပလား၊ အေဟာင္းျပင္မလား - အသစ္ထြင္မလား


နိဒါန္း

လတ္တေလာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး တိမ္းညြတ္ရာသည္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ဒီဘိတ္ ျဖစ္ေနၿပီး ဤၾကားထဲတြင္ ျပင္ဆင္ေရးႏွင့္ အသစ္ ေရးဆြဲေရး လမ္းေၾကာင္း ႏွစ္ရပ္ ေရးေရး ေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရရွိၿပီး ေနာက္ပိုင္း လက္ဝဲ-လက္ယာ ႏိုင္ငံေရး အယူအဆေရးရာ ကြဲျပား ျခားနားမႈတို႔ ကင္းေဝးေနေသာ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတရား၏ ဦးတည္ရာသည္လည္း လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ထူေထာင္မႈတြင္လည္း အားလုံး ပါဝင္မႈ ျမင့္မားလာသည္ႏွင့္ အမွ် အရွိန္အဟုန္ ေႏွးေကြးေနေသာ္ျငားလည္း တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ႏွင့္ ေရွ႕ သို႔ ႏွင္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေတြ႕ရွိရသည္။ မ်က္ႏွာစာ အားလုံးတို႔၏ ဆုံခ်က္သည္ အေျခခံဥပေဒ ျဖစ္လာေနၿပီျဖစ္ရာ Feel Good ႏွင့္ Make Good ပိုင္းျခား သုံးသပ္ရန္ လိုအပ္လာၿပီ ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေပါင္း (၁၉) ႏိုင္ငံ အေတြ႕အႀကံဳ

US Institute of Peace-USIP ႏွင့္ UNDP တို႔ ပူးေပါင္း၍ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေပါင္း (၁၉) ႏိုင္ငံ၏ အသြင္ ကူးေျပာင္းမႈမ်ား ကို ေလ့လာထားေသာ Framing the State in Times of Transition စာတမ္းပါ သုံးသပ္ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ေလ့လာ ၾကည့္ရာတြင္ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရးႏွင့္ ပဋိပကၡအလြန္ ႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရး ျဖစ္စဥ္မ်ား၌ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမ်ား၏ အခန္းက႑ကို အထင္အရွား ေတြ႕ရွိရသည္။ ယင္းေလ့လာခ်က္တြင္ ပဋိပကၡျဖစ္ပြားဆဲ သို႔မဟုတ္ ပဋိပကၡ လြန္ေျမာက္စ သို႔မဟုတ္ လြတ္လပ္ေရးရကာစ ႏိုင္ငံေပါင္း ကိုးႏိုင္ငံ အာဖဂန္ နစၥတန္၊ ေဘာ့စနီးယားႏွင့္ ဟာဇီဂိုးဗီးနား၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ကိုလံဘီယာ၊ အေရွ႕တီေမာ၊ အီရီထရီးယား၊ အီရတ္၊ နမီးဘီးယား၊ ႏိုင္ကာရာဂြါ၊ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းစ ႏိုင္ငံေပါင္း ငါးႏိုင္ငံ အယ္ေဘးနီးယား၊ ဟန္ေဂရီ၊ ပိုလန္၊ ေတာင္အာဖရိက၊ စပိန္ႏွင့္ အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ အက်ပ္အတည္း သို႔မဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ႏိုင္ငံ ငါးႏိုင္ငံ ဘရာဇီး၊ ဖီဂ်ီ၊ ယူဂႏၶာ၊ ဗင္နီဇြဲလား၊ ဇင္ဘာေဘြမ်ား ပါဝင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ (၁) လႊတ္ေတာ္တြင္း ေဆြးေႏြး ညႇိႏိႈင္းမႈ ရွိ-မရွိ၊ (၂) မဲဆႏၵ နယ္ေျမအလိုက္ သေဘာထား ေကာက္ယူမႈ ရွိ-မရွိ၊ (၃) အားလုံး ပါဝင္သည့္ ညီလာခံ က်င္းပျခင္း ရွိ-မရွိ၊ (၄) သီးျခား ေကာ္မရွင္တစ္ရပ္ ခန္႔အပ္ တာဝန္ေပးမႈ ရွိ-မရွိ၊ (၅) စားပြဲဝိုင္း ေဆြးေႏြးပြဲ ပါဝင္ျခင္း ရွိ-မရွိ၊ (၆) ျပည္သူလူထု ပါဝင္မႈအတြက္ လမ္းဖြင့္ေပးသည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ ပါဝင္ျခင္း ရွိ-မရွိ၊ (၇) ျပည္သူလူထု၏ အတည္ျပဳခ်က္ကို ရယူေသာ ျပည္လုံးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပျခင္း ရွိ-မရွိ၊ (၈) အသြင္ ကူးေျပာင္းေရး ကာလအတြက္ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ား ပါဝင္ျခင္း ရွိ-မရွိ၊ (၉) Judicial Review လုပ္ငန္းစဥ္ ျပ႒ာန္းထားျခင္း ရွိ-မရွိ ဟူေသာအခ်က္ ကိုးခ်က္ျဖင့္ တိုင္းတာ အကဲျဖတ္ထားသည္။

သူ႔အရပ္ႏွင့္ သူ႔ဇာတ္

ထူးျခားေသာ ေတြ႕ရွိခ်က္မွာ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး၊ ေရး ဆြဲေရးအတြက္ သီးျခား လြတ္လပ္ေသာ ေကာ္မရွင္ ဖြဲ႕စည္း တာဝန္ေပးအပ္ မႈမွာ အာဖဂန္နစၥတန္၊ အီရီထရီးယား၊ ဖီဂ်ီ၊ ယူဂႏၶာႏွင့္ ဇင္ဘာေဘြ ငါးႏိုင္ငံ တြင္သာ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ အာဖဂန္နစၥတန္တြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက စီမံသည့္ ၃၅ ဦးပါ ေကာ္မရွင္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး အီရီထရီးယားတြင္ သီးျခားလြတ္လပ္ေသာ အဖြဲ႕ဝင္ ၅၀ ဦးပါ ေကာ္မရွင္ ျဖစ္ ကာ ဖီဂ်ီႏိုင္ငံတြင္မူ သံုးဦးသာ ပါရွိေသာ ျပန္လည္ ေလ့လာ သုံးသပ္ေရး ေကာ္မရွင္အျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယူဂႏၶာတြင္မူ အစိုးရက ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ ေကာ္မရွင္သာျဖစ္ၿပီး ဇင္ဘာေဘြတြင္ အဖြဲ႕ဝင္ ၅၀၀ ဦးပါ အစိုးရ ထိန္းခ်ဳပ္ေသာ ေကာ္မရွင္ ျဖစ္သည္။

Stakeholder မ်ား ပါဝင္ေစေသာ စားပြဲဝိုင္း ေဆြးေႏြးပြဲ Round Table မွာ ဟန္ေဂရီႏွင့္ ပိုလန္ ႏွစ္ႏိုင္ငံတြင္သာ ပါဝင္ခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ Judicial Review လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ကိုလံဘီယာႏွင့္ ဟန္ေဂရီ ႏွစ္ႏိုင္ငံတြင္သာ ပါဝင္ေၾကာင္းလည္း ေတြ႕ရွိရသည္။ ျပည္သူလူထု ပါဝင္မႈအတြက္ လမ္းဖြင့္ေပးသည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ Public Participation Process မွာ အာဖဂန္ နစၥတန္၊ အယ္ေဘးနီးယား၊ ဘရာဇီး၊ ကေမၻာဒီးယား၊ အေရွ႕တီေမာ၊ အီရီထရီးယား၊ ဖီဂ်ီ၊ ႏိုင္ကာရာဂြါ၊ ေတာင္အာဖရိက၊ ယူဂႏၶာႏွင့္ ဇင္ဘာေဘြ တို႔တြင္ ပါဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း အယ္ေဘးနီးယား၊ ဘရာဇီး၊ ကိုလံဘီယာ၊ ႏိုင္ကာရာဂြါ၊ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံ ငါးႏိုင္ငံ တို႔တြင္သာ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး က်န္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အားနည္း ခဲ့ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

အထက္ပါ ႏိုင္ငံမ်ား၏ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္း။ ေရးဆြဲျခင္း ျဖစ္စဥ္မ်ား ကို ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ အဓိက တာဝန္ယူရသူမ်ားအၾကား ဒီမိုကရက္တစ္ နည္းလမ္းက်က် ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မႈ Democratic Represen-tativeness ႏွင့္ အားလုံး ပါဝင္မႈ inclusiveness in Society တို႔အေပၚ မူတည္၍ သက္ဆိုင္ရာ လူပုဂၢဳိလ္၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအၾကား စစ္မွန္ေသာ လူမႈ ပဋိညာဥ္ Social Contract ကို သက္ေရာက္ေစႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္က ဆိုသည္။ အလားတူ မည္သူ ပါဝင္သင့္သည္၊ မည္သူမ်ား ကိုယ္စားျပဳသင့္သည္ စသည္တို႔ကိုလည္း ပါဝါ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသူမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား မ်ား၊ လူနည္းစုမ်ား၊ အရပ္ဘက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ား သာမက တက္ၾကြ လႈပ္ရွားသူမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားပါ ပါဝင္သင့္ေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္က ဆိုသည္။

အထူးသျဖင့္ သေဘာထား ကြဲျပားေနေသာ လူမ်ဳိးစုမ်ား အၾကား၊ အမ်ဳိးသား ညီညြတ္ေရး အားနည္း ေနေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအၾကား အခ်ဳိးအစား ညီညြတ္ မွ်တစြာ ကိုယ္စားျပဳ ပါဝင္ႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးၿပီး က်ယ္ျပန္႔စြာ ပါဝင္ေသာ ေကာ္မရွင္သည္ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါဝင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္က ဆိုသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားတြင္ ကိုယ္စားျပဳမႈ၊ အားလုံး ပါဝင္မႈတို႔ကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခဲ့ၾကေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ ေဖာ္ေဆာင္ရာတြင္ ျပည့္စုံ လုံေလာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ား တရားမွ်တစြာ က်င္းပျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းေရးအတြက္ အေရး ပါေသာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း စစ္မွန္ၿပီး အမ်ား လက္ခံႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ေပၚထြန္းေရးက အဓိက က်ေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္က ဆိုသည္။

အားလုံးပါဝင္မႈ အဓိက

အခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အတိုက္အခံမ်ားကသပိတ္ေမွာက္ျခင္း၊ အာဏာ လက္ရွိ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက အတိုက္အခံမ်ားကို ဖယ္ၾကဥ္ထားျခင္း၊ အားလုံး ပါဝင္ခြင့္ မရရွိေစရန္ တံခါးပိတ္ထားျခင္း စသည္တို႔ ေၾကာင့္ အဓိကက်ေသာ Stakeholder မ်ား အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္ႏွင့္ ကင္းကြာ ခဲ့ရၿပီး အက်ဳိးဆက္အားျဖင့္ အားလုံး သေဘာတူညီ လက္ခံႏိုင္ေသာ အေျခအေနႏွင့္ ကင္းေဝးခဲ့သည္ ဟု ဆိုသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားတြင္ အားလုံး ပါဝင္မႈ၊ အားလုံး ကိုယ္စားျပဳမႈ ျပည့္စုံေအာင္ ေဆာင္ ႐ြက္ျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ကာလ ရွည္ၾကာၿပီး အခက္အခဲမ်ား ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ ရေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

အထူးသျဖင့္ ျပည္သူလူထု တိုက္႐ိုက္ ပါဝင္မႈကို လမ္းဖြင့္ေပးရာတြင္ လည္း ျဖစ္စဥ္ အခ်ဳိ႕တြင္ ျပည္သူ႔ သေဘာဆႏၵကို ေတာင္းခံျခင္း မဟုတ္ ဘဲ ျပည္သူကို ပညာေပး ရွင္းလင္း ေဟာေျပာျခင္း မ်ားသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ထိုသို႔လူထု ပါဝင္မႈ အားနည္းျခင္းေၾကာင့္ ပဋိပကၡအလြန္ ႏိုင္ငံမ်ား၌ ပဋိပကၡ မ်ားသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြားေစတတ္ေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္က ဆိုသည္။

အခ်ိန္ၾကာတာ ေကာင္းသလား၊ အခ်ိန္ျမန္တာ ေကာင္းသလား ဟူေသာ ဤေမးခြန္းကို ေျဖဆိုရာတြင္ တန္ဖိုးရွိေသာ သင္ခန္းစာမွာ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္မႈ Timing သည္ အဓိက အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ ျပင္ပ အင္အားစုမ်ားက သတ္မွတ္ေပးေသာ အခ်ိန္ဇယားေၾကာင့္ အီရတ္၊ အေရွ႕တီေမာ၊ ဇင္ဘာေဘြ သံုးႏိုင္ငံတြင္ ျပည္တြင္း လိုအပ္ခ်က္မ်ား၊ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ မျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အလားတူ အက်ဳိးစီးပြား ဦးစားေပးေသာ အာဂ်င္ဒါမ်ားေၾကာင့္ ဗင္နီဇြဲလားတြင္ အခ်ိန္ ႏွစ္လခြဲသာ ၾကာျမင့္ခဲ့ ရေၾကာင္း၊ ယင္းသို႔ ကြဲျပား ျခားနားေသာ အက်ဳိးဆက္မ်ားအရ ပိုလန္ အေတြ႕အႀကံဳမွာ အသင့္ေလ်ာ္ဆုံး နမူနာ ျဖစ္သည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ် ခဲ့သည္။ ၾကာျမင့္စြာ အခ်ိန္ယူၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ညႇိႏိႈင္း ေဆာင္႐ြက္ကာ ဟန္ခ်က္ ညီမွ်ေစေသာ အေျခခံဥပေဒ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္ သည္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြ ျဖစ္ေစႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္က ဆိုသည္။

အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလတြင္ ေတြ႕ႀကံဳရေသာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို အေျခခံ၍ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ မည္သို႔ ျဖစ္သင့္သည္ကို ျပင္ဆင္ႏိုင္သည့္အျပင္ အျခားေသာ အသြင္ကူးေျပာင္းသည့္ ႏိုင္ငံမ်ား၏ သာဓကမ်ားကိုလည္း ရယူႏိုင္ခဲ့သည္။ အစိုးရဌာနမ်ား အေနႏွင့္ ဒီမိုကရက္တစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မည္သို႔ ေဖာ္ေဆာင္သင့္သည္ဟူေသာ သင္ခန္းစာမ်ား ရရွိ႐ုံသာမက မီဒီယာ အပါအဝင္ အရပ္ဘက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အေနႏွင့္လည္း အသြင္ ကူးေျပာင္းေနသည့္ ကာလတြင္ ရင့္က်က္ ျပည့္ဝကာ အေျခခံ ဥပေဒ ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲသည့္ စင္သို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ သည္။ ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံ ျဖစ္စဥ္တြင္ အခ်ိန္ သတ္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ၿပီးစီးရမည့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ႀကဳိတင္ ခ်မွတ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ တန္ျပန္ ဆိုးက်ဳိး မ်ား ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ရသည္။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ျဖစ္စဥ္မ်ား၏ အရွိန္အဟုန္၊ အေ႐ြ႕ႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈတို႔မွာ တိတိက်က် ႀကဳိတင္ ခန္႔မွန္းႏိုင္၍ မရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

ေတာင္အာဖရိက ျဖစ္စဥ္မွာ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး မူေဘာင္ကို ဦးစြာ သေဘာတူညီေအာင္ ႀကဳိးပမ္း ၿပီးမွ Two-Stage Constitution-Making Process ကို ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အီရတ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္စဥ္တြင္ အခ်ိန္ကိုက္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္မႈ အခက္အခဲမ်ားစြာ ႀကံဳေတြ႕ရျခင္းမွာ အီရတ္ ျပည္တြင္း အေျခအေနမ်ားကို ထင္ဟပ္ႏိုင္မႈ မရွိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အျပင္ ျပင္ပ ဖိအားေပးမႈသည္လည္း အဓိက အေၾကာင္း အခ်က္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံအလိုက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား၊ စံႏႈန္းမ်ား၊ ျပည္သူမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး ေရခ်ိန္၊ အခြင့္အေရးႏွင့္ တာဝန္ ခြဲေဝမႈ စသည္တို႔ ကြဲျပား ျခားနားခ်က္မ်ားသည္လည္း အခ်ိန္ၾကာ-မၾကာကို သက္ေရာက္ေစႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒအား ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ ရာတြင္ လုံေလာက္ေသာ အခ်ိန္ေပး၍ ညႇိႏိႈင္း ေဆာင္႐ြက္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း USIP ႏွင့္ UNDP ပူးေပါင္းအဖြဲ႕က ဆိုသည္။ ေလးနက္ က်ယ္ျပန္႔ၿပီး လႊမ္းၿခံဳ ျပည့္စုံ ေကာင္းမြန္ေသာ အေျခခံ ဥပေဒတစ္ခု ေပၚထြန္းေရးမွာ အေရးႀကီးလွသျဖင့္ အခ်ိန္ လုံေလာက္ျခင္းသည္သာ တိုင္ပင္ ညႇိႏိႈင္းမႈ၊ အားလုံး ပါဝင္မႈ၊ ညီညြတ္ မွ်တမႈတို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူသင့္သည္ဟု ဆိုသည္။

နိဂုံး

ႏိုင္ငံမ်ား၏ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ဟူသည္ မ်ဥ္းတန္းသေဘာ ဆက္စပ္၍ မရႏိုင္ေသာ္လည္း အျခား ႏိုင္ငံမ်ား၏ အေတြ႕အႀကံဳ၊ သင္ခန္းစာမ်ားကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားေသာ္ ဆိုးက်ဳိး မျဖစ္ႏိုင္ဟု ယူဆႏိုင္သည္။ မိမိအရပ္ မိမိဇာတ္ျဖစ္ေသာ မိမိႏိုင္ငံ၏ သမိုင္း ျဖစ္စဥ္မ်ားမွာလည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဓေလ့ႏွင့္ အနီးစပ္ဆုံး ထင္ဟပ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ ယခုပင္လွ်င္ အားလုံး ပါဝင္ခြင့္ မည္မွ်ရ-မရတြင္ သေဘာထား အမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္ေပၚလာေနၿပီး လႊတ္ေတာ္တြင္း ျပင္ဆင္ေရး၊ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ ျပင္ဆင္ေရး မူကြဲ မ်ား ျမင္ေတြ႕ေနရၿပီ ျဖစ္သည္။ အေဟာင္းျပင္မယ့္ အဖြဲ႕ႏွင့္ အသစ္ထြင္ မယ့္ အဖြဲ႕မ်ားလည္း ကြဲျပားလာေနရာ မိမိတို႔၏ လာရင္းကိစၥမွာ ‘ျပင္ဆင္ေရး’ သာ ျဖစ္သည္ကို သတိျပဳရန္ လိုအပ္ေပမည္။ မ်ားစြာ အေရး ႀကီးသည္မွာ သန္း (၆၀) အတြက္ Feel Good ျဖစ္ေစမည္လား၊ Make Good ျဖစ္ေစမည္လား ကြဲျပားမွသာ လက္ေတြ႕က် အလုပ္ျဖစ္ေသာ တစ္ခုလုံး သေဘာကို အေလးဂ႐ုျပဳႏိုင္ပါမည့္အေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုး တင္ျပလိုက္ရေပသည္။

(မွဴးေဇာ္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

နည္းပညာႏွင့္ ပညာေရး


၂၁ ရာစုပညာေရး

၂၁ ရာစု ပညာသင္ၾကားေရးသည္ ဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာ အေပၚတြင္ မ်ားစြာ မွီခိုေနရမည္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားဆိုသည္မွာ ဆရာအေပၚ မွီခိုေနရမည့္သူမ်ား မဟုတ္၊ ေက်ာင္းသား သို႔မဟုတ္ သင္ယူသူတို႔၏ တီထြင္ဖန္တီးျခင္း၊ သုေတသန ျပဳလုပ္ျခင္းတို႔သည္ ၂၁ ရာစု၏ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္သည္။

ဆရာဆိုသူမ်ားသည္ အတန္းေရွ႕သိုမဟုတ္ စာသင္စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ေနရာယူထားသူမ်ားဘဝမွ လမ္းညႊန္သူ၊ သုေတသီ၊ တင္ျပသူ၊ နည္းပညာအသုံးျပဳ တတ္သူ၊ ပညာဗဟုသုတရွိသူ၊ တာဝန္ယူႏိုင္သူ၊ အခက္အခဲမ်ားကို ေျဖရွင္းတတ္သူ၊ ဘဝတစ္သက္တာ ပညာရွာေနသူမ်ားဘဝသို႔ တျဖည္းျဖည္းေရာက္လာျခင္း ကိုလည္း သတိျပဳရမည္ျဖစ္သည္။

မိဘမ်ားသည္ ေက်ာင္းမေရာက္ေသာ္လည္း ပညာေရးကို အစဥ္အကဲျဖတ္ႏိုင္သူ၊ သားသမီးပညာေရး ဆရာေတြႏွင့္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္သူ၊ လမ္းေဟာင္းလမ္းသစ္ ပညာေရးစနစ္ ႏွစ္ခုစလုံးကို ကြၽမ္းဝင္ၿပီး သားသမီးတို႔ကို လမ္းေၾကာင္း တည့္မွန္ေစရန္ အေထာက္အကူျပဳႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္လာသည္။ သူတို႔သည္ ေက်ာင္းသို႔မေရာက္၊ ဆရာမ်ားႏွင့္ မေတြ႔ဘဲ ေက်ာင္းႏွင့္ဆရာ၊ ပညာေရးႏွင့္သားသမီး တို႔ကို မ်က္ေျခမျပတ္သူေတြ ျဖစ္လာသည္။

ေဒသဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားသည္ ပညာေရးကို ပစ္ပယ္ထား၍ မရႏိုင္ေပ။ လုပ္ငန္းခြင္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား အရ မည္သို႔ေသာပညာရွင္မ်ား ေမြးထုတ္ေပးရမည္ ဆိုျခင္းမွာ အေရးပါလာသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ေက်ာင္းသို႔ လာေရာက္ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္ငန္းအတြက္ အဆင္အေျပဆုံးႏွင့္ အသင့္ေလ်ာ္ဆုံး လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ေရးသည္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ တာဝန္ျဖစ္လာသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းမ်ား ေရးဆြဲျပဳစုျခင္းသည္ အစိုးရအလုပ္မဟုတ္။ ေက်ာင္းသား၊ ဆရာ၊ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းျဖစ္လာသည္။ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ကဲ႔သို႔ေသာ အတန္းမ်ဳိးတြင္ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာ မ်ားကို အထူးျပဳေလ့လာသြား သင့္ေၾကာင့္ ဆုံးျဖတ္ရန္မွာ ႏိုင္ငံ၏ လိုအပ္ခ်က္အေပၚ အေျခခံႏိုင္ရမည္။

အနာဂတ္ေက်ာင္းကို တည္ေဆာက္ျခင္း

အနာဂတ္တြင္ ဖြင့္လွစ္မည့္ေက်ာင္းမ်ားသည္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ လြယ္ကူမႈ တို႔တြင္ အေျခခံရမည္။ သတင္းအခ်က္အလက္ႏွင့္ နည္းပညာသည္ အဆင့္ျမင့္ေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာကို အားကိုးျခင္းထက္ တီထြင္ဖန္တီးကာ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းတတ္သည့္ အရည္အေသြး ျမင့္သူမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးႏိုင္ေရးကုိ ဦးစားေပး ရမည္သာ ျဖစ္သည္။

ဆရာဆိုသည္မွာ တပည့္ထက္ နည္းပညာတြင္ ေျခတစ္လွမ္းသာေနမွသာ ပညာေရးေလာကတြင္ ရပ္တည္ႏိုင္ခြင့္ ရွိသူမ်ား ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ နည္းပညာကို Professional ဆန္ဆန္ သို႔မဟုတ္ ပညာရွင္ဆန္ဆန္နီးပါး တတ္ေျမာက္မထားလွ်င္ ေက်ာင္းသားကို ဆရာျပန္လုပ္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္လာမည္ မဟုတ္ေပ။

သင္ယူသူ တပည့္မ်ားသည္လည္း နည္းပညာကို ေလ့လာလိုသည့္ ပညာရပ္မ်ားအတြက္ အေထာက္အကူ အျဖစ္ အသုံးျပဳႏိုင္ စြမ္းရွိၿပီး မိမိတို႔အရည္အေသြးမ်ားကို အစဥ္ေတာက္ေျပာင္ေစရန္ ႀကဳိးပမ္းေနရမည္သာ ျဖစ္သည္။ တီထြင္မႈမ်ားကို အစဥ္ျပဳလုပ္ေနသည့္သူမ်ား ျဖစ္ၿပီး မိမိဝါသနာပါသည့္ ပညာရပ္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ေလ့လာလိုက္စားခြင့္ ရွိရမည္။ မည္သည့္ပညာရပ္ မ်ားကို ေလ့လာလိုက္စားလာသူ ကိုမဆို ႏိုင္ငံေတာ္က အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ေနရာေပးရန္လည္း လိုအပ္သည္။

ေက်ာင္းအာဏာပိုင္မ်ားသည္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း အတြက္ လိုအပ္သည့္ နည္းပညာ မွန္သမွ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပး ထားႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ရမည္။ ေလ့လာသင္ယူေနေသာ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး တစ္ခုအျဖစ္ အစဥ္ ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးမွာ ေခတ္မီေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
ပညာေရးသည္ မိမိေဒသ တစ္ခုတည္းအတြက္ မဟုတ္။ မိမိႏိုင္ငံ တစ္ခုတည္းအတြက္မဟုတ္။ ကမၻာႀကီး အတြက္ ပညာသင္ၾကားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ပညာေရးသာ ျဖစ္သင့္ၿပီး လိုကယ္လိုက္ေဇးရွင္း ပညာေရးထက္ က်ယ္ျပန္႔စြာ ေလ့လာသင္ယူ ႏိုင္သူသည္သာ အနာဂတ္ပညာေရးႏွင့္ အံဝင္ခြင္က် သူမ်ား ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္ရာ နယ္စည္းမျခား ပညာေရးစနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ လိုအပ္သည္။ မည္သည့္ သင္ယူမႈမ်ဳိးကိုမဆို အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္သည့္ ပညာေရးမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ရန္လိုသည္။ ဆရာသည္ အထက္တြင္ ဆိုခဲ့သလို လမ္းညႊန္သူႏွင့္ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေနသူျဖစ္သျဖင့္ အၿမဲ ေလ့လာသင္ယူမႈ မျပဳသူသည္ စနစ္ႏွင့္ အံမဝင္သူမ်ား ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။

အနာဂတ္အတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၅ ရက္ေန႔က အေမရိကန္သမၼတ ဘီလ္ကလင္တန္ႏွင့္ ဒုတိယသမၼတ အယ္လ္ဂိုးတို႔က နည္းပညာတတ္ေျမာက္မႈသည္ ေခတ္သစ္ လူ႔ေဘာင္ကို စိန္ေခၚေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားသည္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔က ဒစ္ဂ်စ္တယ္စာတတ္ ေျမာက္မႈ (Digital Literature) ဟုညႊန္းဆိုၿပီး ၂၁ ရာစုအတြက္ ဦးတည္ခ်က္ေလးရပ္ကို ထုတ္ေဖာ္သြားခဲ့သည္။

၁။ ႏိုင္ငံတြင္းရွိ ဆရာမ်ားကို သင္တန္းမ်ားေပး ရမည္။ ထိုသို႔သင္တန္းေပးသည္ ဆိုရာတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား သင္ယူမႈကို အေထာက္အကူ ျပဳေစႏိုင္မည့္ ကြန္ပ်ဴတာကြၽမ္းက်င္မႈကို သင္ၾကားေပးႏိုင္ရန္ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ ပင္မလမ္းေၾကာင္း (Superhighway) ေပၚေရာက္ေရး ပို႔ေဆာင္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။ ဆရာအတတ္သင္ ဌာနမ်ားတြင္ စာသင္ခန္း နည္းပညာကို ပို႔ခ်ေပးရန္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား သင္ယူေရးတြင္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစႏိုင္မည့္ နည္းပညာမ်ားကို ဆရာမ်ားအား ဦးစြာတတ္ေျမာက္ေစရန္ သင္ၾကားေပးရမည္။

၂။ ေနာက္ဆုံးေပၚ ကြန္ပ်ဴတာမ်ား စာသင္ခန္းအတြင္း ေရာက္ေရး ဦးစားေပး ေဆာင္႐ြက္ရမည္။ စာသင္ခန္းတြင္ စာအုပ္ႏွင့္ ေဘာပင္အစား၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ တက္ဘလက္ႏွင့္ Stylus ဟုေခၚသည့္ ကြန္ပ်ဴတာသုံး ကညစ္တံမ်ားကို ထားေပးႏိုင္ရမည္။ ဆရာသည္ ထိေရာက္ေသာ လမ္းညႊန္လက္နက္ (Effective Tools) ျဖစ္သည္ဟူေသာ ယူဆခ်က္ေနရာတြင္ ကြန္ပ်ဴတာကို Effective Tools အျဖစ္ အစားထိုးႏိုင္ရမည္။ ပညာေရးတြင္ ဆရာႏွင့္ ေက်ာင္းသားသည္ နည္းပညာမ်ားျဖင့္ ျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းရန္ အၿမဲအဆင္သင့္ ျဖစ္ေနရမည္။

၃။ စာသင္ခန္းတိုင္းသည္ Superhighway လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔ ေရာက္ေနရမည္။ အင္တာနက္ အသုံးျပဳႏိုင္ရမည္။ Network ခ်ိတ္ဆက္ထားၿပီး ကြန္ပ်ဴတာသည္ ပညာဘဏ္၊ စာၾကည့္တိုက္၊ ျပတိုက္၊ သုေတသနဌာနအျဖစ္ လက္ခံထားေစရမည္။ အားလုံးကို လက္ညႇဳိးတစ္ေခ်ာင္းတည္း ေအာက္တြင္ စီမံဖန္တီးႏိုင္သည္ ဆိုေသာ နည္းပညာဆိုင္ရာ အသိတရားကို ျပန္႔ပြားေအာင္ ႀကံေဆာင္ရမည္။

၄။ ပညာေရးအတြက္ ထိေရာက္မႈရွိေစမည့္ ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ား၊ အြန္လိုင္းသင္ယူမႈ စနစ္မ်ား၊ အြန္လိုင္း ကတစ္ဆင့္ ရယူႏိုင္သည့္ ပညာရင္းျမစ္မ်ားသည္ ေက်ာင္းတြင္ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းထားသည့္ သင္႐ိုး ညႊန္းတမ္းမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ေနရမည္။ ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ားႏွင့္ အြန္လိုင္းပညာ သင္ယူႏိုင္မႈမ်ားကို တိုးပြားသည္ထက္ တိုးပြားေအာင္လုပ္ၿပီး သင္ယူႏိုင္မႈ အခြင့္အလမ္းမ်ားကို တိုးျမင့္ႏိုင္ေစရန္ ႀကံေဆာင္ေပးရမည္။

အထက္ပါ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား အေကာင္အထည္ ေပၚရန္အတြက္ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္း ၁၈ ဖြဲ႕အျပင္ ပုဂၢလိက အစိုးရ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈျဖင့္ ၂၁ ရာစု ဆရာသစ္ေမြးထုတ္ေရး အစီအစဥ္ကို ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔ကတည္းက စတင္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ထိုစီမံခ်က္အရ ဆရာေပါင္းတစ္သိန္းကို လုပ္အားေပးေခၚကာ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ နည္းပညာသုံးစြဲႏိုင္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုလႈပ္ရွားမႈသည္ အေမရိကန္ ပညာေရးစနစ္ကို နည္းပညာျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမည္ျဖစ္ေၾကာင္း တပ္လွန္႔ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ျခင္းျဖစ္႐ုံမက သင္ၾကားမႈ၊ သင္ယူမႈ လုပ္ငန္း ကိုလည္း မ်ားစြာ သက္ေရာက္မႈ ရွိေစခဲ့သည္။

နည္းပညာေၾကာင္႔ ပညာေရးတြင္သက္ေရာက္မႈမ်ား

ပညာေရးတြင္ နည္းပညာကို အသုံးျပဳျခင္းသည္ အသုံးမျပဳျခင္းထက္ ပိုၿပီးထိေရာက္မႈရွိေၾကာင္းကို မျငင္းႏိုင္ေပ။ အစဥ္အလာ ပညာေရးလမ္းေၾကာင္းထက္ နည္းပညာျဖင့္ လမ္းေၾကာင္းသစ္ ထြင္ထားသည့္ ပညာေရးတြင္ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းမ်ား၊ ျပ႒ာန္းခ်က္ မ်ားကို အလြယ္တကူရႏိုင္ျခင္း
သင္ၾကားသူဆရာမ်ားသည္ မိမိတို႔ မည္သည့္ အေၾကာင္းအရာကို သင္ၾကားမည္ကို ႀကဳိတင္ေျပာၿပီး ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ခိုင္းႏိုင္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာကို မည္သည့္ေနရာမ်ားတြင္ အေသးစိတ္ ၾကည့္႐ႈႏိုင္ေၾကာင္း Link မ်ားေပးျခင္းျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ႀကဳိတင္ေလ့လာမႈ ျပဳခဲ့ၿပီး သင္ၾကားရာတြင္ ထိေရာက္မႈ ရွိေစႏိုင္သည္။ ဆရာတစ္ဦးတည္း သင္သည့္ တစ္လမ္းသြား စနစ္မွ လမ္းေၾကာင္းစုံ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ကို ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသားမ်ားကို တြန္းအားေပးလႈံ႕ေဆာ္ရာ ေရာက္ျခင္း

ကြန္ပ်ဴတာဆိုသည္မွာ တိက်စြာ တုံ႔ျပန္ေပးႏိုင္သည့္သေဘာ ရွိသည္။ ကြန္ပ်ဴတာကို သုံးရျခင္းဆိုသည္မွာ အားကိုးအားထား ျပဳထိုက္ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယုံၾကည္ကိုးထားမႈ မရွိလွ်င္ ဆက္သုံးေနစရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိေပ။ ကြန္ပ်ဴတာ သုံးျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစသည္၊ လိုခ်င္သည္ကို ခ်က္ခ်င္း တုံ႔ျပန္ႏိုင္သည္၊ ျမန္ဆန္တိက်သည့္ ရလဒ္ေကာင္းကို လိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ သုံးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဂ်ိမ္းစ္ကူလစ္က ဆိုသည္။

က်ယ္ျပန္႔နက္႐ိႈင္းစြာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္းရွိျခင္း

အေဝးသင္ပညာေရးစနစ္၊ အြန္လိုင္းပညာေရး စနစ္တို႔တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ၏ပံ့ပိုးမႈ မပါဘဲ ေအာင္ျမင္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ သင္ၾကားသူႏွင့္ သင္ယူသူတို႔သည္ နယ္စည္းမျခား ဆက္သြယ္ႏိုင္ျခင္း၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိမိတို႔သင္ခ်င္သည့္ဘာသာ၊ သင္လိုသည့္ဆရာ၊ သင္ၾကားခ်င္သည့္ေနရာကို ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိလာသည္။ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔သည့္ ပညာလူ႔ေဘာင္သစ္ တစ္ခုကို ထူေထာင္ႏိုင္သည္။

ေက်ာင္းသားမ်ား၏ စာေရးသားမႈစြမ္းရည္ တိုးတက္လာျခင္း

ေခတ္သစ္တြင္ ေဘာပင္ႏွင့္စာ႐ြက္သုံးၿပီး ေရးသားျခင္းကို မဆိုလိုပါ။ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီစာ႐ိုက္စနစ္ႏွင့္ စာေရးသားရန္ ေနရာေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚလာသျဖင့္ ရင္တြင္းခံစားခ်က္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္သည္။ ေတြ႔ျမင္ ခ်က္မ်ားကို ေရးသားႏိုင္သည္။ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးႏိုင္ သည္။ မွတ္ခ်က္ေရးႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးသားမႈစြမ္းရည္ တိုးတက္လာႏိုင္သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။

ဘာသာရပ္မ်ားကို ေလ့လာရပိုၿပီးလြယ္ကူေစျခင္း

ပညာေရးဆိုင္ရာ ေဆာ့ဖ္ဝဲအမ်ားအျပားကို တီထြင္လာႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို နက္နဲ က်ယ္ျပန္႔စြာ ေလ့လာႏိုင္သည္။ ေက်ာင္းမတက္မီ ကတည္းက မူႀကဳိအဆင့္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာေဆာ့ဖ္ဝဲ အကူအညီျဖင့္ စာမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ား သင္ၾကားႏိုင္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ပုံစံတူလုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ ေလယာဥ္အတုေမာင္းျခင္း၊ ေဆးပညာ ရပ္ဆိုင္ရာ လူ႔ခႏၶာေဗဒကို ေလ့လာႏိုင္ျခင္း၊ ခြဲစိတ္မႈမ်ား ကို အေသးစိတ္ေလ့လာႏိုင္ျခင္းအျပင္ ဂရပ္ဖစ္ဆိုင္ရာ ပညာရပ္မ်ားကိုပါ ႀကဳိတင္သင္ယူႏိုင္သည္။

အကဲျဖတ္ႏိုင္မႈ ျမန္ဆန္လာျခင္း

ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ စစ္ေဆးမႈမ်ားသည္ တိက်႐ုံသာမက ရလဒ္ကို အျမန္ဆုံး ထုတ္ေပးႏိုင္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ လုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုၿပီးလွ်င္ ေနာက္တစ္ခု မည္သည့္အေၾကာင္း အရာကို ဆက္သြားမည္၊ ဘာေတြဆက္သင္ရမည္၊ ဉာဏ္ရည္မည္မွ်ရွိသည္ကို ခ်က္ခ်င္းသိႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေက်ာင္းသား သင္ယူတတ္ေျမာက္မႈကို အကဲျဖတ္ႏိုင္ျခင္းက ပိုၿပီးထိေရာက္မႈ ရွိေစႏိုင္သည္။
ပညာေရးတြင္ နည္းပညာကို သုံးျခင္းေၾကာင့္ တိုးတက္လာမႈမ်ားကို ေျပာရလွ်င္ ဆုံးႏိုင္ဖြယ္မရွိေပ။ နည္းပညာကို ပညာေရးတြင္ ထည့္သြင္းမည္ဆိုလွ်င္ အင္တာနက္ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ေက်ာင္းတိုင္းရႏိုင္ေစရန္ ထူေထာင္ေပးရမည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္း အခမဲ့ အင္တာနက္သုံးပိုင္ခြင့္ ရွိရမည္။ ေက်ာင္းသင္ ျပ႒ာန္းခ်က္အားလုံးကို ဒစ္ဂ်စ္တယ္စနစ္ ေျပာင္းၿပီး အြန္လိုင္းေပၚ တင္ထားေပးရမည္။ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ အျခားဆက္စပ္ပစၥည္း မ်ားကို အခမဲ့သို႔မဟုတ္ ေဈးေပါေပါႏွင့္ ရေစရန္ ႀကံေဆာင္ေပးႏိုင္ရမည္။ မည္သူေတြက လုပ္ေပးမည္နည္း ဆိုသည့္အေပၚ မူတည္ၿပီး သက္ေရာက္မႈ အနည္းအမ်ား၊ အေႏွးအျမန္ေတာ့ ရွိႏိုင္သည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ကိုေတာ့ အျမစ္ကစၿပီး လွန္ကာ ျပဳလုပ္ရေပလိမ့္မည္။

(တင္ညြန္႔)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေမတၱာႏွင့္ ေစတနာ



သံဒိကာတစ္ေယာက္ အျဖဴေရာင္ ဂ်ဴတီကုတ္ႏွင့္ နားၾကပ္ကို ခြၽတ္လိုက္ၿပီး ေဆးသုတ္တံကို ေကာက္ ကိုင္လိုက္သည္။ ပန္းႏုေရာင္ တီရွပ္ႏွင့္ သူမ၏ သြင္ျပင္က တက္ၾကြၿပီး အားမာန္အျပည့္ ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္အာဖရိက ဒါဘန္ ၿမဳိ႕ျပင္ရွိ တိုက္အိမ္ တစ္လုံးကို သူမ ေဆးသုတ္ရန္ ျပင္ဆင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
ပြင့္လင္း ႐ိုးသားေသာ အၿပံဳးမ်ားျဖင့္ အသက္ ၃၇ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသးသည့္ ေဒါက္တာ သံဒိကာက-
“ဒီအေဆာက္အအုံက ကြၽန္မဘဝနဲ႔ ရင္းၿပီး ရယူထားခဲ့ရတာပါ။ ေက်းလက္က ကြာဇူးလူး နာတဲလ္ ကင္ဆာ အေဆာက္အအုံေပါ့။ ကြၽန္မတို႔ မ်ဳိးႏြယ္စုရဲ႕ အသက္ကယ္ ဌာနလို႔လည္း ေျပာရင္ရတယ္” ဟု သူမက ဆိုသည္။

မၾကာမီ လူငယ္ တစ္စု ေရာက္လာၾကသည္။ ဆံပင္ ျဖဴေဖြးေနသည့္ အဘြားမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးႀကီး မ်ားလည္း ေရာက္လာၾကသည္။ သူတို႔က ဝိုင္းဝန္းၿပီး ျပတင္းေပါက္ေတြကို ျပင္ဆင္ သုတ္သင္ေပးၾက သည္။ အခန္း နံရံမ်ားတြင္ အဂၤေတမ်ား ကြာက်ေနသည္ကို ျပန္လည္ ဖာေထးေပးၿပီး ေဆးေတြ သုတ္ၾကသည္။

ဤအေဆာက္အအုံကို လူမ်ဳိးစု ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးက ကင္ဆာ ေဆးခန္းအျဖစ္ အသုံးျပဳရန္ လွဴဒါန္း ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုေဒသသည္ အလြန္လွပေသာ ေဒသျဖစ္သည္။ လူမႈေရး ျပႆနာမ်ား ျဖစ္သည့္ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္း ျမင့္မားျခင္းႏွင့္ HIV/ AIDS ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းအလြန္ မ်ားျပားသည္။

“ဒီဆရာမက ဒီမွာပဲ ေမြးၿပီး ဒီကိုပဲ လာျပန္ အလုပ္ လုပ္ေနတာ။ သူက ေဆးခန္းမွာ ထိုင္ၿပီး လူနာကို ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ ဆရာဝန္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ လူနာဆီကို လာၿပီးကုတဲ့ ဆရာဝန္။ သူဟာ ကြၽန္မရဲ႕ သူရဲေကာင္း၊ ကြၽန္မရဲ႕ စံထားေလာက္တဲ့ သူေပါ့” ဟု ေက်ာင္းသူေလး တစ္ဦးက ေျပာသည္။

သံဒိကာသည္ နယ္လ္ဆင္ မင္ဒဲလား ေဆးေက်ာင္းသို႔ တက္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ၿပီး ကင္ဆာေရာဂါ ကုထုံး ကို သင္ၾကားခြင့္ ရခဲ့ေသာ ပထမဆုံး လူမည္း အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ယေန႔ သံဒိကာသည္ အစိုးရ မဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး ကင္ဆာေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား ကို ေဆာင္႐ြက္ေနသည္။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ သံဒိကာသည္ ေတာင္အာဖရိကတိုက္ လုပ္ငန္းရွင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အသင္းက ေပးသည့္ စြန္႔ဦးတီထြင္ လူမႈေရး ပညာရွင္ဆုကို ရရွိခဲ့သည္။ ထိုဆုကို ရရွိခဲ့ျခင္းမွာ ကင္ဆာေရာဂါ တားဆီး တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ေက်းလက္ ေတာ႐ြာအႏွံ႔ ေ႐ြ႕လ်ား ေဆးခန္းမ်ားျဖင့္ ပညာလည္းေပး၊ ေဆးလည္းကုသ လူမႈအက်ဳိး ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

“ကြၽန္မ ဒီခရီးကို ေရာက္ဖို႔ အေဝးႀကီးက စခဲ့ရတာ။ ကေလး ဘဝကတည္းက ကြၽန္မ ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္ ခဲ့တာ။ တီဘီ၊ ေသြးတိုးနဲ႔ ကင္ဆာလို ကုသႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကို ဒီအတိုင္း ထိုင္ၾကည့္ေန ခဲ့ရတာ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သားအိမ္ကင္ဆာ ျဖစ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကိုေပါ့။ အဲဒီေရာဂါနဲ႔ အမ်ဳိးသမီး အေျမာက္အျမား ေသခဲ့ၾကရတာ” ဟု လက္မွ ေဆးမ်ားကို သုတ္လိုက္ရင္း သူမက ေျပာသည္။

သူမ ေနခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသည္ သိပၸံႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား မရွိ။ သို႔ျဖစ္ရာ သူမသည္ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ားထဲက သိလိုသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို လွန္ေလွာေဖြရွာ ေလ့လာခဲ့ရသည္။ သူမ တက္ေနေသာ ေက်ာင္းေလး မီးေလာင္သြားသည့္ အခါတြင္ မိခင္ျဖစ္သူက သူ႔ဦးေလးႏွင့္ အေဒၚရွိရာသို႔ ပို႔ၿပီး ေက်ာင္းတက္ေစသည္။ သူမသည္ အေဒၚႏွင့္ ဦးေလးက ၾကည္ျဖဴရန္ ထမင္း ဟင္းမ်ား ခ်က္ေပးရသည္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးမ်ား လုပ္ေပးရသည္။ ကေလးလည္း ထိန္းေပးခဲ့ရသည္။

ဦးေလးျဖစ္သူက သင္းအုပ္ဆရာ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႀကီးမားမႈကို သိပ္ၿပီးေတာ့ သေဘာ မေတြ႕သူ ျဖစ္သည္။ သူက ေရွး႐ိုးသမားပီပီ သူမကို အိမ္တြင္းပုန္းေနၿပီး လင္ေယာက်္ား ကိစၥမ်ားကို သာ လုပ္ေပးေစခ်င္သည္။ ထို႔ျပင္ သူမကို ေယာက္်ားေလးမ်ားႏွင့္ စကားပင္ ေပးမေျပာသူလည္း ျဖစ္သည္။

သူမ အသက္ ၁၇ ႏွစ္တြင္ ဦးေလးျဖစ္သူ တရားေဟာေနသည့္ တကၠသိုလ္မွ ေက်ာင္းသား တစ္ဦးႏွင့္ ေတြ႕ဆုံ ခ်စ္ႀကဳိက္မိသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို အေဒၚျဖစ္သူက သိသြားသည့္အခါ အေျခအေနက ပိုၿပီး ဆိုးသြားသည္။ သူမကိုလည္း လင္ရွာေပးထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း အေဒၚက ဖြင့္ေျပာလာသည္။
ထိုသူမွာ ခ်မ္းသာသည့္ လူငယ္ ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အေဒၚႏွင့္ ဦးေလးကိုလည္း ေထာက္ပံ့ေနသူ ျဖစ္သည္။ သံဒိကာသည္ ထိုဆရာဝန္ကို မႏွစ္သက္သျဖင့္ လက္ထပ္ရန္ ျငင္းဆန္ လိုက္သည္။
“ကြၽန္မက ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္တာ။ ဆရာဝန္ကေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည္။

သူမ မိသားစုက ျငင္းဆန္ေနသည့္ ၾကားမွပင္ သတို႔သားထံက မဂၤလာေၾကးအျဖစ္ ႏြား ၁၁ ေကာင္ကို လက္ခံလိုက္သည္။ သို႔ျဖင့္ အသက္ ၁၇ ႏွစ္သမီး အ႐ြယ္တြင္ သံဒိကာသည္ အိမ္ေထာင္က်သြားခဲ့ ရသည္။ အသက္ ၁၉ ႏွစ္တြင္ သားတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ဆဖ်ဴးမ္ဟု အမည္ေပးထားသည္။ ထိုကေလးသည္ ဦးေႏွာက္အက်ိတ္ ေဝဒနာကို ခံစားေနရသျဖင့္ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေဆးကုသေပး ခဲ့ရသည္။
“ကြၽန္မ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ သူေနမေကာင္းလို႔လည္း ကြၽန္မ ဆရာဝန္ျဖစ္ခ်င္စိတ္က ပိုၿပီး ကဲသြား ခဲ့ရတယ္” ဟု သူမက ဆိုသည္။

သံဒိကာသည္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဆရာဝန္၏ လက္ေထာက္အျဖစ္ လုပ္ရင္း ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ ရရန္ ပညာကို က်ိတ္ၿပီး ႀကဳိးစားသင္ခဲ့ရသည္။ သူမက ကားေမာင္း လိုင္စင္အတြက္ အေမာင္းသင္မည္ဟု အိမ္မွ ညာထြက္ခဲ့ၿပီး စာေမးပြဲ သြားေျဖခဲ့ရသည္။ ေဆးေက်ာင္း တက္ခြင့္ရရန္ အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ သားကိုေခၚ၊ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း အနည္းငယ္ယူၿပီး ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၏ ကားကို ေမာင္းကာ ကီလိုမီတာ ရာခ်ီေဝးသည့္ ေျမာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ (ယခု လင္မ္ပိုပို တကၠသိုလ္) သို႔ ထြက္ခြာလာ ခဲ့သည္။

ထိုတကၠသိုလ္သို႔ အေရာက္တြင္ ထင္ထားသည္ထက္ အခက္အခဲေပါင္း မ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ေထာက္ပံ့ေၾကး ရရန္ အသည္းအသန္ ႀကဳိးပမ္းရသည္။ လင္မယားခ်င္း ကြဲသည္။ မက်န္းမာသည့္ သားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘဝသစ္ကို စတင္ရေတာ့သည္။
“ေဆး႐ုံ အေဆာင္ထဲမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြေတာင္ ရွိတယ္။ အေရးေပၚခန္းမွာ တင္ထားရတဲ့ သားကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မ ငိုမိတယ္။ ကြၽန္မ ဆုေတာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခက္အခဲေတြဟာ ကြၽန္မကို ပိုၿပီးေတာ့ ႀကံ့ခိုင္ေစပါတယ္” ဟု သူမက ေျပာသည္။

သံဒိကာသည္ ပညာသင္ ေထာက္ပံ့ေၾကးအျပင္ ပညာသင္ ေခ်းေငြလည္း ရရွိခဲ့သည္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ က သူမ ကြာရွင္းခြင့္ ေတာင္းျခင္းကို လက္ခံလိုက္သည္။ သားကလည္း အေျခအေန ျပန္ေကာင္းလာ သည္။ ဒါဘန္သို႔ ျပန္ၿပီး ေဆးပညာကို ေလ့လာခဲ့ရသည္။ မိခင္ျဖစ္သူႏွင့္ အတူ ျပန္ေနၿပီး မက်န္းမာသည့္ မိခင္ႀကီးသည္ သူမ လက္ေပၚတြင္ပင္ အသက္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရသည္။

“ေဆး႐ုံက အရမ္းေဝးတယ္။ လူနာတင္ယာဥ္ကလည္း ဒီေလာက္ေဝးေတာ့ ေခၚလို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ အေမ့ကို သူမ်ားေတြလို မေသေအာင္ စဥ္းစားရတယ္။ အေမ့မွာ ဆီးခ်ဳိ ရွိမွန္း ေသမွ သိတယ္။ အေမဟာ မေသမီ ဘုရားေက်ာင္းနဲ႔ပဲ အလုပ္ ႐ႈပ္ေနတာ” ဟု သူမက ေျပာျပသည္။
“ကြၽန္မ တတ္ႏိုင္တာက ေမတၱာနဲ႔ ေစတနာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္မကို ဆရာဝန္ ျဖစ္လာေစခဲ့တဲ့ ဘုရား သခင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ဒါဘန္ရွိ မာရွီယာနီ အထိမ္းအမွတ္ ေဆး႐ုံတြင္ အလုပ္သင္အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ကတည္းက သံဒိကာသည္ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္။ ေဆး႐ုံ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ ပါတီမ်ားထံမွ မက်န္းမာသည့္ ကေလးမ်ားအတြက္ အလွဴ လိုက္ခံသည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တြင္ NGO အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုျဖစ္သည့္ ဆီႏိုမူဆာႏိုသန္ဒို (ေမတၱာႏွင့္ ေစတနာ) အဖြဲ႕ထံတြင္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့ သည္။ ထိုအဖြဲ႕သည္ ေဝးလံေခါင္ဖ်ား ေဒသမ်ားတြင္ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက လ်စ္လ်ဴ႐ႈျခင္း ခံေနရသူမ်ား၏ က်န္းမာေရးကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ သားအိမ္၊ ရင္သား၊ ဆီးက်ိတ္ကင္ဆာႏွင့္ HIV/ AIDS ပတ္သက္ၿပီး ပညာေပး ကုသမႈမ်ား လုပ္ေပးသည္။

“လူမ်ဳိးစု ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ရတာ သိပ္ေတာ့ မလြယ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကြၽန္မက ဆရာဝန္ ျဖစ္ပါတယ္ ဆိုတာကို သိပ္လက္မခံၾကဘူး။ အလိုလို သိမ္ငယ္စိတ္ ေတြ ဝင္လာခဲ့ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကို ေရာက္တာေတာင္ ကြၽန္မကို အိမ္ထဲ အဝင္ခံၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အျပင္မွာ အၾကာႀကီး ေစာင့္ၿပီး ဇြဲနဲ႔ ေနမွ လူနာကို ၾကည့္ခြင့္ေပးတာ” ဟု သူမက ဆိုသည္။

သံဒိကာသည္ ‘ေတာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ ငွားရမ္းျခင္း’ တစ္ခုခု လုပ္ၿပီး ေဆးခန္းေလး တစ္ခု ထူေထာင္ရန္ ျပင္ဆင္ရသည္။ ပရီတိုးရီးယားသို႔လည္း ကိုယ့္စရိတ္ႏွင့္ ကိုယ္သြားၿပီး စစ္တပ္ႏွင့္ ညႇိႏိႈင္းရသည္။ ထိုေဒသတြင္လည္း က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ ပညာေပးမႈမ်ားကို ျပည္သူမ်ားအား ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။
“ကြၽန္မက ဆီးက်ိတ္ကင္ဆာ အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ေယာက္်ားေတြကို ရွင္တို႔ အာလူးေတြ ရွင္တို႔ ျပန္ၾကည့္ၿပီး စစ္ေဆးမိၾကရဲ႕လားလို႔ ေျပာရတယ္” ဟု သံဒိကာက ၿပံဳးၿပီး ေျပာသည္။

ေရာဂါ လကၡဏာမ်ားကို ေျပာျပလိုက္မွ လူေတြက တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေရာဂါလာျပ ၾကသည္။ မၾကာမီ သူမထံသို႔ ေဆးေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆရာဝန္မ်ားကလည္း အားျဖည့္လာၾကသည္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ တစ္ေနရာတည္း ေရာဂါေပါင္းစုံ ကုသေပးႏိုင္သည့္ "One-stop wellness shops" ဌာနမ်ားကို ဖြင့္လွစ္ေပးခ်င္ေနသည္။

“လုပ္ငန္း ေအာင္ျမင္လာေတာ့ ဘာသာစကားနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈက အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာကို သေဘာ ေပါက္မိတယ္။ သူဘာျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္က နားမလည္ေတာ့ ကုရလည္း ခက္တယ္။ ကြၽန္မ စိတ္ကူးက ေက်းလက္ေတြမွာ က်န္းမာေရး ပညာေပးမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ေပးခ်င္တယ္။ ထိေရာက္တဲ့ ကုသမႈေတြကိုလည္း ေပးခ်င္တယ္။ ကြၽန္မ မိသားစုေတြက ကြၽန္မကို နားမလည္ၾကဘူး။ ကြၽန္မ ေယာကၡမေတြကလည္း ကြၽန္မကို သေရာ္ၾကတယ္။ ကြၽန္မ ဆရာကလည္း ကြၽန္မကို စိတ္ေလွ်ာ့ဖို႔ ေျပာတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျပႆနာေတြကို ကြၽန္မ ေျဖရွင္းလို႔မွ မရတာ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ကြၽန္မကိုယ္ ကြၽန္မ သံသယ မျဖစ္ဘူး” ဟု သံဒိကာက ဆိုသည္။

ယေန႔ သူမ ေဆးသုတ္ေနသည့္ အေဆာက္အအုံေလးသည္ သူမ ေစတနာႏွင့္ ေမတၱာ၏ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု ျဖစ္သည္။
“ကြၽန္မ သားေလးအတြက္ ကြၽန္မ ဂုဏ္ယူမိတာက... သား ကိုယ့္အနာဂတ္ကို ကိုယ္ေရးရမယ္။ မင္း အနာဂတ္ကို ဘယ္သူမွ မင္းကိုယ္စား လာေရးမေပးေစနဲ႔။ အိပ္မက္ေတြကိုလည္း ဆက္ၿပီးေတာ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေန။ ဘယ္ေတာ့မွ ရပ္မပစ္လိုက္နဲ႔လို႔ ေျပာျပႏိုင္တာကိုပါ” ဟု သံဒိကာက သားေလးကို ဖက္ၿပီး ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

အယ္ဒီတာတစ္ဦး
(With Love and Generosity, by Glynis Horning, Reader's Digest, August 2013)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ေရးတဲ့စာ



ငယ္ငယ္ကတည္းက စာအုပ္၊ စာေစာင္ေတြ လွန္မိရင္ ကာတြန္းေတြကို ပထမဆုံး ၾကည့္မိတာမ်ဳိးပါ။ စာမတတ္ခင္ကတည္းက ပုံၾကည့္လာၾကတာကိုး။ ကာတြန္းေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔အေပၚ ေတာ္ေတာ္ လႊမ္းမိုးခဲ့ပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ကာတြန္းေတြ လႈိင္လႈိင္ေပါမ်ားလာပါၿပီ။ ကာတြန္းဆရာ အသစ္ေတြနဲ႔ စိတ္ကူး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ အလြယ္တကူပဲ ေနရာရလာၾကတာ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ၾကားထဲက တစ္ေခတ္မွာေတာ့ ရိႏြမ္းပ်က္စီးေနတဲ့ ကာတြန္းမ်ဳိးေတြပဲ လူျမင္သူျမင္ ရွိခဲ့တာဆိုေတာ့ အခုအခ်ိန္ဟာ ကာတြန္းေလာက အတြက္ေတာ့ အခ်ိန္ေကာင္းပါပဲ။ ေန႔စဥ္သတင္းစာမ်ားလည္း ရွိလာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကစားကြင္း ပိုက်ယ္လာပါတယ္။

ပိုက်ယ္လာတဲ့ ကစားကြင္းထဲမွာ ဘယ္လိုကစားကြက္ေတြနဲ႔၊ ဘယ္လို အမူအက်င့္ စရိုက္လကၡဏာေတြနဲ႔ ဆက္ကစားသြားၾကမွာလဲ ဆိုတာလည္း အေရးပါလာတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဥပေဒပ ကစားမယ့္သူေတြ ၊ စိတ္ဓာတ္ နိမ့္ပါးသူေတြ၊ ဝမ္းစာမျပည့္ေသးသူေတြ မ်ဳိးစုံလည္း ပါဝင္လာႏိုင္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

‘အဆိပ္အေတာက္ရွိတဲ့စာ’ ဆိုတာမ်ဳိးကို တစ္စုံတစ္ရာ အတိုင္းအတာအထိ ရင့္က်က္ၿပီးသူမ်ားက အလြယ္တကူပဲ သိႏိုင္ၾကပါတယ္။ အဆိပ္အေတာက္ရွိတဲ့ ကာတြန္းမ်ဳိးကေတာ့ ပုံလွလွေလးေတြ၊ ရယ္စရာ ၿပံဳးစရာေလးေတြနဲ႔ ေဆးခါးကို သၾကားလူးထားသလိုမ်ဳိး ရွိတတ္ပါတယ္။ ေဆးခါး မဟုတ္ဘဲ တျမည့္ျမည့္ လႈိက္စားတတ္တဲ့ အဆိပ္မ်ဳိးသာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ အားလုံးအတြက္ အႏၱရာယ္ရွိပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ လအတန္ၾကာက အစိုးရနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ စၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ နာမည္ႀကီး မီဒီယာႀကီးရဲ႕ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ကာတြန္းတစ္ကြက္ဆိုရင္ မွတ္မိေနပါတယ္။ ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ဗမာႀကီးရယ္၊ ဒုံးယိမ္းအက်ႌနဲ႔ ကရင္ႀကီးရယ္ ပခုံးခ်င္းဖက္လို႔၊ ေက်ာဘက္က ေနာက္လက္တစ္ဖက္စီမွာ ဓား၊ လက္နက္ကိုယ္စီနဲ႔။ ဘယ္လို ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔မ်ား ေရးသလဲလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ေဖာ္ျပတဲ့ မီဒီယာကေရာ ဘယ္လိုသေဘာထား၊ ဘယ္လို က်င့္ဝတ္ခံယူခ်က္နဲ႔မ်ား ေဖာ္ျပခဲ့သလဲလို႔ အံ့ၾသမိပါတယ္။ မီဒီယာႀကီးရဲ႕ အာေဘာ္အတိုင္း ေရးရင္ ေဖာ္ျပခံရမွာပဲလို႔ ယူဆၿပီး ေရးတဲ့သူမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ ကာတြန္းဆရာကို ဘာမွ်မေျပာလိုေတာ့ပါ။ အရာရာကို အုပ္ထိန္း ကြပ္ကဲရမယ့္ မီဒီယာႀကီးရဲ႕တာဝန္သာျဖစ္လာတာ မဟုတ္လားခင္ဗ်ာ။

မီဒီယာဆိုတာ ‘ငါ့ အယူ၊ ငါ့ လမ္းေၾကာင္း ၊ ငါ့ ဝါဒ .. အမွန္’ ဆိုတာ ေျပာဖို႔လား၊ တိုင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ ဝိုင္းဝန္းေပးဖို႔လားဗ်ာ။ အႀကီးႀကီး မေျပာလိုပါ။ အမ်ားအတြက္ အက်ဳိးယုတ္ေစမွာမ်ဳိး ကိုေတာ့ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ေမြးရာပါ က်င့္ဝတ္နဲ႔ေတာင္ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္တယ္လို႔ ထင္မိပါရဲ႕။

ၿပီးခဲ့တဲ့ေခတ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕နဲ႔ ေဖာ္လံဖား ကာတြန္းမ်ဳိးေတြပဲ အၿမဲေတြ႕ရေတာ့ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။ ဒီေန႔ ေခတ္ရဲ႕ ပုဂၢလိက သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္မ်ား ဖြင့္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ကာတြန္း ၁၀ ခုမွာ ကိုးခုက အျပစ္ရွာ၊ အဆိုးျမင္၊ အေကာင္း သုည ဆိုတာမ်ဳိး ျမင္ရျပန္ေတာ့ ဝမ္းနည္းရပါတယ္။ က်န္တဲ့တစ္ခုဟာ ဝါရင့္ သက္ႀကီး ကာတြန္း ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ လက္ရာျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးကပဲ ရက္ဒီကယ္ (တစ္ဖက္စြန္း ေရာက္) စိတ္ေတြ သိပ္မ်ားေနတာမ်ားလား ခင္ဗ်ာ။ ‘ဒါ’ မဟုတ္ရင္ ‘ဟိုဟာ’ ပါပဲ။ ‘ဟိုဒင္း’ ဆိုတာ မရွိေစရ။

တည့္မတ္ထိန္းေက်ာင္းဖို႔၊ ေထာက္ျပေဝဖန္ဖို႔ ဆိုတာမွန္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ အျပစ္ရွာဖို႔ လို႔ေတာ့လည္း အဓိပၸာယ္ တိုက္႐ိုက္ မသက္ေရာက္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ သိပ္ျပည့္စုံလာတဲ့သူကို အျပစ္ရွာျပတာက တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ မျပည့္စုံလြန္းမွန္း သိသာလွတဲ့သူကို အျပစ္သက္သက္ ေျပာေနတာကေတာ့ အက်ဳိး ျဖစ္ထြန္းေစပါ့မလားလို႔ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ ႀကိဳးစားၿပီး အားယူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ကို လက္ခုပ္တီးေပးတာမ်ဳိး၊ ေျခလွမ္းမွန္ေအာင္ ထိန္းေပးတာမ်ဳိးဟာ ‘လဲခ်ည္းေနတာပါပဲကြာ’ လို႔ စိတ္ ပ်က္ ေရရြတ္ေနတာထက္ ပိုအက်ဳိးမမ်ားႏိုင္ပါလားဗ်ာ။

ပိုဆိုးတာကေတာ့ ကိုယ့္ကေလး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးတာကို ေဘးလူပါေခၚျပၿပီး ‘ၾကည့္ပါဦး၊ လမ္းေလွ်ာက္တာမ်ား ပုံမက်ပန္းမက်’ လို႔ ဝိုင္းကဲ့ရဲ႕ ျပစ္တင္တာမ်ဳိးပါပဲ။

လူႀကီးေတြ ဖတ္ၿပီးလို႔ တင္ထားတဲ့ ဂ်ာနယ္၊ သတင္းစာကို ကေလးေတြက ယူၿပီးရင္ ပထမဆုံး ပုံၾကည့္တာပါပဲ။ ကာတြန္းပုံကို ကေလးတိုင္း ႀကိဳက္ၾကတယ္ဗ်ာ။ စာဖတ္တတ္ခါစ၊ အေတြးဉာဏ္ ကြန္႔ျမဴးခါစ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်ဳိးဆက္သစ္ ကေလးေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲမယ္ ‘ဘာ ဘာ ဘာမွမေကာင္းဘူး’ ဆိုတာမ်ဳိး သြင္းေပးသလိုျဖစ္ရင္ ေတာ္ပါ့မလားဗ်ာ။ အရာရာတိုင္းကို အဆိုးျမင္တဲ့ ႐ႈေထာင့္ကေန ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးသလိုမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဘဝအေမာေတြကို ရယ္စရာလုပ္ၿပီး ေျပေလ်ာ့ေစလိုက္တာမ်ဳိးဟာ ယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေဆးဝါးတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ေဆးဆိုတာမ်ဳိးဟာ တန္ေဆး၊ လြန္ေဘးဆိုတာမ်ဳိး ရွိေၾကာင္းကိုလည္း မေမ့ေစခ်င္တာပါ။

႐ုရွားဟာသေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အက်ည္းတန္ခဲ့တဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို ရယ္စရာ အသြင္ေျပာင္းထားတဲ့ ႐ိုးရာေဆးဝါးတစ္မ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ လူႀကိဳက္မ်ားၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့့ ဒီေန႔ေခတ္ ႐ုရွားလူမ်ဳိးေတြရဲ႕စိတ္ထဲမယ္ သူတို႔ရဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမက်က္ေသးတဲ့ အမာရြတ္ေတြကို ပြတ္ပြတ္ၾကည့္ရသလို၊ သူတို႔ဖင္ေပၚတုန္း အ႐ိုက္ခံထားရတဲ့ ဓာတ္ပုံလို ခံစားၾကရပါသတဲ့။

ငယ္ငယ္က စာမတတ္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို႔ ဆရာမကေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က စာမတတ္ရင္ ပုံၾကည့္ရမယ္လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ စာမဖတ္တတ္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ၊ စာမဖတ္တတ္ေသးတဲ့ လူႀကီးေတြ၊ စာကို ဉာဏ္နဲ႔ ယွဥ္ဖတ္ၿပီး ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးတဲ့သူေတြ အားလုံးက ပုံေတာ့ ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလုံးသားနဲ႔၊ သူတို႔ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ သူတို႔တတ္သလို ခံစားၾကမွာပါပဲ။

အ႐ုပ္နဲ႔ေရးတဲ့ စာေတြဟာ အားေဆးမဟုတ္ရင္ေတာင္ အဆိပ္အေတာက္ ကင္းကင္းနဲ႔ သၾကားအုပ္ထားတဲ့ ‘ေဆး’ ေတြပဲ အၿမဲျဖစ္ေစခ်င္မိတယ္။

(ယကၡ) ရဲႀကီး

Credit To The Voice Weekly
Read More »