ထိုင္းဘုရင္ ့နန္းေတာ္တြင္းမွ ဟံသာ၀တီအဆက္မြန္မိဖုရားမ်ား.


ယေန႕ထိုင္းႏိုင္ငံ ယဥ္ေက်းမႈမွာ ေ႐ွးမြန္ဘုရင့္ႏိုင္ငံေတာ္ေတြရဲ့ ေက်းဇူးမကင္းခဲ့ေၾကာင္း အေျခအတင္ ျငင္းခံုမႈေတြဟာ ဒီလ (ေအာက္တိုဘလ) အေစာပိုင္း ဘန္ေကာက္ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ႐ွင္းလင္း ထင္႐ွားသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲက ဗမာေတြ အျမစ္လာလွန္ခဲ့ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံကို ေမာင္းထုတ္ခံခဲ့ရတဲ့ အဲဒီယဥ္ေက်းမႈဟာ ျပန္လည္႐ွင္သန္လာတဲ့ ထိုင္းဘုရင္ စနစ္အတြင္းမွာ မ်ိဳးေစ့ခ် သေႏၶတည္ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ျပခဲ့တယ္။ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ တကၠသိုလ္မွာ က်င္းပတဲ့ အဲဒီ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို အာ႐ွေရးရာ ေလ့လာေရးဌာန (IAS)က စည္း႐ံုးဦးေဆာင္ က်င္းပေပးခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။

မြန္ဘုရင့္ႏိုင္ငံဟာ က်ဴးေက်ာ္သူေတြရဲ့လက္ေအာက္ကို (1757) ခုႏွစ္မွာ က်ေရာက္ခဲ့တယ္။ အယုဒၶယရဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ အနည္းဆံုး ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ႐ွိခဲ့တဲ့ အဲဒီေဒသကို မြန္ေတြဟာ ဗမာဘုရင္လက္ေအာက္မွာ ေနရမဲ့အစား ဆုတ္ခြာေျပာင္းေ႐ြ႕ လာၾကတယ္။ အယုဒၶယနဲ႕ ေနာက္လာမည့္ အျခားထိုင္းႏိုင္ငံ ဘုရင့္ေနျပည္ေတာ္ေတြမွာ မြန္မ်ိဳးႏြယ္ အမ်ိဳးသမီး (၅၀) ေလာက္ဟာ ဘုရင့္မိဖုရား ေတြနဲ႕ ယေန႕ခ်တ္ကရီမင္းဆက္ ဘုရင္ေတြရဲ့ မိခင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ၾကတယ္။ ပထမနဲ႕ ဒုတိယရာမာ (Rama) မင္းဆက္ ႏွစ္ဆက္မွာ မြန္မိဖုရား (၇) ပါးစီ ႐ွိၾကၿပီး တတိယရာမမင္းမွာ (၄) ပါးနဲ႕ စတုတၴ ရာမမင္းမွာ မြန္မိဖုရား (၆) ပါး ႐ွိခဲ့ၾကတယ္။ ပဥၥမ ရာမမင္းမွာ မြန္မိဖုရား (၂၆) ပါး ႐ွိၿပီး အဲဒီထဲက (၉) ပါးဟာ မင္းသားနဲ႕ မင္းသမီးေတြ ေမြးဖြားသန္႕စင္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒီႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ပါဝင္တင္ျပ ေဆြးေႏြးသူေတြရဲ့ တင္ျပခ်က္အရဆိုရင္ အဲဒီမိဖုရားေတြဟာ သူတို႕ေရာက္ရာနန္းေတာ္ေတြကို မြန္ဓေလ့ မြန္ထံုးစံ မြန္အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႕ အသြင္ေျပာင္း ပစ္ၾကတယ္။ အျခားမြန္အမ်ိဳးသမီးေတြကိုလည္း နန္းတြင္းမွာ ထပ္ေခၚၿပီး အမႈေတာ္ ထမ္းေစၾကတယ္။


ထိုင္းႏိုင္ငံဖြား မြန္ပညာ႐ွင္ အြန္ဗန္ဂြ်န္ (Ong Bunjom)က “ထိုင္းမွာ႐ွိတဲ့ အျခားမ်ိဳးႏြယ္စုေတြလိုပဲ မြန္အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ထိုင္းဘုရင့္ နန္းေတာ္ထဲမွာ ျခားနားတဲ့ က႑အဆင့္ေနရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ႐ွိေနခဲ့ၾကတယ္။ မြန္မႉးမ်ိဳးမတ္ႏြယ္ေတြဟာ မိမိသမီးေတာ္ေတြကို နန္းေတာ္မွာ အမႈထမ္းေစတာဟာ ထံုးစံပါဘဲ။ ဒါဟာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳး႐ွိေစတဲ့ အစီအမံ ျဖစ္ပါတယ္။ နန္းေတာ္အတြက္ မႉးမတ္ရဲ့ သစၥာ႐ွိမႈကို ျပရာေရာက္ၿပီး မႉးမတ္ကိုယ္တိုင္အတြက္ကေတာ့ ဘုရင့္သူေကာင္းျပဳမႈနဲ႕ ဘဝလံုၿခံဳေရး အာမခံခ်က္ကို ရ႐ွိေစပါတယ္” လို႕ ေျပာပါတယ္။ အြန္ဟာ မၾကာေသးခင္ကဘဲ သူ႕ရဲ့ ဘြဲ႕လြန္စာတမ္း “ရတနာကိုးစင္ေခတ္ (1782-1932) ထိုင္းဘုရင့္နန္းေတာ္တြင္းမွ မြန္အမ်ိဳးသမီးမ်ား”ကို အၿပီးသတ္ခဲ့တယ္။ သူက မြန္မိဖုရားေတြ အၿမဲတမ္း ဘုရင့္ေသြးကို ဝမ္းမွာလြယ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒီနည္းနဲ႕ ပိုၿပီးျမင့္တဲ့ ဘဝတက္လမ္း အာမခံခ်က္႐ွိေအာင္ လုပ္ၾကေၾကာင္း အြန္က မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မြန္မိဖုရား အားလံုးေတြထဲက မြန္မ်ိဳးမြန္ႏြယ္ မိဖုရား (၂၁)ပါးဟာ ခ်တ္ကရီမင္းဆက္ မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြရဲ႕ မယ္ေတာ္ေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။

ဘုရင္အက္ကာသက္ (E. Ka-that) လက္ထက္မွာ အယုဒၶယနန္းေရာက္ မြန္အမ်ိဳးသမီးေတြထဲက ေတာ္ဆြန္လာန္ဒါန္သုန္မြန္ (Tao Sangkandarn Thargmon) ဆိုတဲ့ မြန္အမ်ိဳးသမီးဟာ မင္းသားတပါးနဲ႕ အဦးဆံုး စုလ်ားရစ္ပတ္ ထိမ္းျမားခဲ့တယ္။ သူမဟာ တက္ဆက္ (Thaksin) ဘုရင့္မႉးမတ္ မေဒါက္ (Ma-dod) ရဲ့ ညီမငယ္ျဖစ္တယ္။ သူမရဲ့ ခ်က္ကရီမင္းဆက္အတြက္ သမီးဦးဟာ ပထမရာမမင္းရဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီး ျဖစ္လာတယ္။ သူမကို နတ္စ္ (Nak) လို႕ လူသိမ်ားေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ က႐ြမ္ဆြမ္ဒက္ဖရာအင္ဒရာမတ္ (Krom Sondij Phra Indramart) ဘြဲ႕တံဆိပ္ ေပးသနားျခင္းခံ ရတယ္။ သူမကို အမာရင္ၾတာ မိဖုရားႀကီး (Queen Amarintra) လို႕လည္း ေခၚၾကတယ္။ သူမရဲ့ ရင္ေသြးေတာ္ (၁၀) ပါးထဲက သားေတာ္ဟာ ဒုတိယရာမဘုရင္ ျဖစ္လာတယ္။ ပထမရာမမင္းမွာ မိဖုရား (၂၈) ပါး႐ွိတဲ့အနက္ (၇) ပါးက မြန္ေတြျဖစ္ၿပီး နတ္စ္က မိဖုရားေခါင္ႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ မြန္႐ိုးရာ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြနဲ႕ ရင္ေသြးေတာ္ေတြကို ေမြးျမဴထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ဖို႕ ေဆြမ်ိဳးသဂၤဟ အေျမာက္အမ်ား နန္းေတာ္ေရာက္လာဖို႕ လမ္းခင္းေပးသလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႕ မြန္ေတြရဲ့လက္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ဒုတိယရာမဟာ မြန္ေတြကို သိပ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၿပီး မြန္မိဖုရားေလးပါးနဲ႕ ရင္ေသြးရတနာေတြ ရ႐ွိခဲ့တယ္။ အြန္ဟာ “1814 မွာ ဒုတိယရာမာမင္းဟာ သူရဲ့ (၁၀) ႏွစ္သား သားေတာ္ေမာင္းကြတ္ (Mongkut) ကုိ ဗမာျပည္က နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထြက္ေျပးလာတဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတာ္ေတြကို သြားႀကိဳဖို႕ ေစလႊတ္ခဲ့တယ္” လို႕ေျပာတယ္။ အဲဒီေမာင္းကြတ္မင္းသားဟာ စတုတၴရာမာမင္းအေနနဲ႕ နန္းဆက္ခံတဲ့အခါ မြန္မိဖုရား (၆) ပါး ႐ွိခဲ့တယ္။ သူရဲ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးဟာ မြန္ျဖစ္ၿပီး ဘြဲ႕ေတာ္က က႐ြမ္ဆြမ္ဒက္ဖရာ သက္ဆီရင္ၾတာမၾတာ (Krom Somdej Phara Thepseirintrama Taya) ျဖစ္တယ္။ သူမဟာ ရင္ေသြးရတနာ (၄) ပါးထြန္းကားၿပီး အနာဂါတ္မွာ ပဥၥမရာမာမင္း ျဖစ္လာခဲ့ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္ မင္းသား အပါအဝင္ ျဖစ္တယ္။

ခ်ဴလာေလာင္ေကာင္ မင္းသားဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက မြန္ဓေလ့ထံုးစံေတြနဲ႕ ယဥ္ပါးေနခဲ့ၿပီး ဒီယဥ္ေက်းမႈကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူလည္း ျဖစ္တယ္။ သူဟာမြန္မိဖုရား (၂၆) ပါးထိ ရယူခဲ့တယ္။ သူရဲ့ မယ္ေတာ္စ်ာပနာအခမ္းအနားမွာ မြန္ယဥ္ေက်းမႈအဆိုအကအဖြဲ႕ကို ေျဖေဖ်ာ္ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါဟာ မြန္အႏုပညာ႐ွင္ေတြအေနနဲ႕ ထိုင္းနန္းေတာ္တြင္း ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေျဖေဖ်ာ္ခြင့္ရတာ ျဖစ္တယ္။ ေမာင္းကြတ္ဘုရင္ရဲ့ မိဖုရားနဲ႕ သားေတာ္ သမီးေတာ္ေတြအတြက္ စာသင္ေပးရတဲ့ ဆရာမ အန္နာ (Anna Deonoroens) မိဖုရားေခါင္နဲ႕ ပါတ္သက္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳ အမ်ားႀကီး ႐ွိခဲ့တယ္။ သူမရဲ့ “အဂၤလိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈနဲ႕ ထိုင္းဘုရင့္နန္းေတာ္” စာအုပ္မွာ မိဖုရားေခါင္ရဲ့ အတြင္းေရးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အခန္းတခန္စာ အသားေပး ေရးသားခဲ့တယ္။ သူမက မေမႊးငံု (Hidden Perfume) လို႕ေခၚတဲ့ မိဖုရားတပါးဟာ နန္းတြင္းေရး ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္မႈနဲ႕ အက်ဥ္းခ် ခံခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္း ေရးသားထားတယ္။ သူမေရးထားတဲ့အတိုင္းဆိုရင္ “သူမဟာ သားေတာ္ေမာင္ကတဆင့္ အရင္သူ႕ဘႀကီးေတာ္ ေနရာမွာ သူမရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ကို ခန္႕အပ္ဖို႕ အသနားခံတယ္။ ဘုရင့္မင္းျမတ္က အဲဒီေနရာမွာ အျခားအမတ္တေယာက္ ေ႐ြးထားၿပီးသားဆိုတာ မသိ႐ွာဘူးတဲ့။ အြန္က ႐ွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီမေမႊးငံုဆိုသူဟာ ခ်ာခြ်မ္မန္ဒါဆြန္စလင္ (Chaochom Marnda Sonklin) ျဖစ္ၿပီး မင္းသားကရစ္ဒါဖီဟန္ (Kriradaphiharn) ရဲ့ မြန္မ်ိဳးႏြယ္မယ္ေတာ္ျဖစ္တယ္။ သူက ဆက္႐ွင္းျပပါတယ္။ “မင္းဆက္တိုင္းမွာ မြန္နန္းတြင္းသူေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါဝင္ပတ္သက္မႈ ႐ွိၾကတယ္။ တိုက္႐ိုက္မဟုတ္ေပမ့ဲ ၾသဇာအာဏာ အျပည့္႐ွိၾကတယ္။ မိဖုရားေခါင္ႀကီး (သို႕) မိဖုရားျဖစ္လာတဲ့ သူတိုင္း မိမိေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းေတြရဲ့ နန္းတြင္း ရာထူးတက္လမ္း ေျဖာင့္ျဖဴးဖို႕ ကူညီၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္မင္းသား မယ္ေတာ္ေတြနဲ႕ ခ်တ္ကရီမင္းေတြက ဆက္ႏြယ္ဆင္းသက္သူ အားလံုးဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံေရးမွာ ႀကီးစြာ ပါဝင္ပါတ္သက္မႈ ႐ွိၾကတယ္။”

မိဖုရား မေမႊးငံုအေနနဲ႕ အမွန္တကယ္ နခြန္ေခၚနီကန္ၿမိဳ႕ (Maung Kakhon Kaunakan) စားလည္းျဖစ္ေစခ်င္တာ သူ႕ေမာင္ေတာ္ဘဲ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕က အခုဖရပရာဒင္ (Phra Pradaeng) ခ႐ိုင္ျဖစ္တယ္။ အင္နာဟာ မေမႊးငံုအတြက္ ၾကားဝင္ ေျပာဆိုေပးရာမွာ ေအာင္ျမင္မႈ ရခဲ့တယ္။ သူမကို အက်ဥ္းကလႊတ္ၿပီး စာဆက္သင္ခြင့္ ျပဳလိုက္တယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္မွန္ေၾကာင္း ၁၈၆၅ ခုႏွစ္ အင္နာဆီဘုရာင္မင္းျမတ္ ေရးတဲ့ စာလႊာအရ သိရတယ္။ “သင့္ကိ အသိေပးခ်င္တာက သင့္ေက်ာင္းသူ မကလင္ (Lady Klin) ကို ဘုရင့္ျပစ္ဒဏ္က လြတ္ၿငိမ္းခြင့္ ေပးလိုက္တာဘဲ ျဖစ္တယ္။” အဲဒီစာလႊာထဲမွာ ပါတယ္။

အင္နာရဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ “ေက်ာင္းသူတေယာက္အေနနဲ႕ သူမဟာ ထူးထူးျခားျခား စာ႐ံုစူးစိုက္မႈ႐ွိၿပီး လံုလဝိရိယလည္း ေကာင္းပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာ အဖတ္နဲ႕ဘာသာျပန္ရာမွာ တိုးတက္မႈဟာ အံ့မခန္းပါဘဲ”လို႕ ေရးထားပါတယ္။ သူမရဲ့ ဘာသာျပန္ခ်က္မ်ားထဲမွာ ကြၽန္ဆန္႕က်င္ေရးဝတၴဳ “ဦးေလးတြမ္” (Uncle Tom’s Calin)လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္က မိဖုရားကို ကြၽန္ေတြေပၚ သက္ၫွာေကာင္းမြန္စြာ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ၿပီး အခေပးမႈေတြ စတင္လာေစခဲ့ပါတယ္လို႕ အြန္က ေျပာပါတယ္။ သူမက ထိုင္းႏိုင္ငံ ကြၽန္ျပဳမႈ ဖ်က္သိမ္းေရး ပထမဆံုးလိုလားသူမ်ားထဲမွာ ထည့္သြင့္ႏိုင္တယ္လို႕လည္း ေျပာတယ္။

စတုတၴ ရာမမင္းလက္ထက္မွာ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ခ်မွတ္လာတာနဲ႕အမွ် မြန္နန္းတြင္းသူေတြ အေရအတြက္ က်ဆင္းခဲ့ရတယ္။ မ်ားစြာေသာ မြန္မိဖုရားေဟာင္းေတြဟာ မြန္ဓေလ့ထံုစံကို ထုိင္းလူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္း ေရာယွက္ေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႕ က႑တရပ္အေနနဲ႕ ဆက္လက္ပါဝင္ခဲ့ၾကတယ္။

“မြန္ေတြရဲ့၊ ဘာသာေရး၊ အႏုပညာနဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈဟာ နန္းတြင္းကေန အရပ္ထဲကို ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ အတိတ္နဲ႕ ပစၥဳပၸန္က ထိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ပါဝင္သူမ်ားစြာဟာ မြန္မ်ိဳးႏြယ္ေတြ ျဖစ္လို႕ပါဘဲ”လို႕ အြန္က မွတ္ခ်က္ျပဳပါတယ္။

(27/ 10/ 07 ရက္ေန႕ထုတ္ The Nation သတင္းစာပါ Suthatra Bhimiphrabhas ရဲ့ Mon Lives and Mothers of Kings ကို ျပန္ဆိုပါတယ္။
Read More »

ရာဇ၀င္ထဲက ငယ္ႏိုင္



ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ျပင္ရႇိ Bang Na အျမန္လမ္းမႀကီးကို ဇူလိုင္တတိယပတ္က ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ)ေက်ာ္ဇင္၀င္း
ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရား ယိုးဒယားကို ဘယ္လိုသိမ္းပိုက္ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ေတြးမေနပါ နဲ႔ေတာ့။ ဆင္ျဖဴရႇင္မင္းတရား အယုဒၶယကို ဘယ္လိုအႏိုင္ယူခဲ့လဲ ဆိုတာကိုလည္း ျပန္စဥ္းစား မေနပါနဲ႔ေတာ့။ အရင္တုန္းက ယိုးဒယားကို ငါတို႔ ဘယ္လိုႏိုင္ခဲ့တာ၊ ယိုးဒယားဆိုတာ ငေၾကာက္ေတြပါ၊ ငါတို႔ငယ္ႏိုင္ေတြပါလို႔ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ေျပာရင္း သမိုင္းထဲမႇာ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ခ်န္ထားခဲ့ လိုက္ပါေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စစ္ဘုရင္ေတြ ေခတ္လြန္သြားၿပီ။ အခုယိုးဒယားဟာ အရင္ယိုးဒယား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အခုယိုးဒယားဟာ အရင္တုန္းက ျမန္မာေတြ ႏိုင္ခ်င္တိုင္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ ယိုးဒယား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အမႇန္အတိုင္း မရႇက္မရြံ႕ ေျပာရရင္ အခုယိုးဒယားဟာ ျမန္မာထက္ အဘက္ဘက္မႇာ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားၿပီ။ အခုယိုးဒယားဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ ဆယ္ႏႇစ္ေလာက္ ေရႇ႕ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားျပီ။
ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏႇစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ ၁၉၆၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မႇာ အာရႇႏုိင္ငံေတြထဲမႇာ အလားအလာ အေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအျဖစ္ သတ္မႇတ္ခံခဲ့ရတယ္။ အျခားအာရႇ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အထင္ႀကီး အားက်မႈကို ခံယူခဲ့ရတယ္။ တစ္ေန႔မႇာ အာရႇကို ဦးေဆာင္ႏိုင္မယ့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနည္းဆံုး ႏိုင္ငံေတြထဲက တစ္ႏိုင္ငံ၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရႇာက္မႈ အဆင့္အတန္း ေအာက္ဆံုး၊ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈ အျမင့္ဆံုး၊ အာရႇတိုက္ရဲ႕ လူတစ္ဦးခ်င္း ၀င္ေငြအနည္းဆံုး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အျဖစ္ကို ေရာက္ရႇိလို႔ သြားခဲ့ရၿပီ။ အေရႇ႕ေတာင္အာရႇ ႏိုင္ငံေတြထဲမႇာ အနီးဆံုးနဲ႔ ငယ္ႏိုင္ပါလို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တဲ့ ယိုးဒယား ႏိုင္ငံနဲ႔ေတာင္ ၁၀ ႏႇစ္ေလာက္ ေနာက္က်သြားခဲ့ရၿပီ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံဟာ စနစ္အမႇားေတြေၾကာင့္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား ညံ့ဖ်င္းမႈေတြေၾကာင့္ ပထ၀ီသြင္ျပင္ အားသာခ်က္ေတြ ရႇိေနေပမယ့္လည္း ႏိုင္ငံဟာ ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမဳပ္သထက္ျမဳပ္ လာခဲ့ရတယ္။ စနစ္ေတြမႇားခဲ့တယ္။ လူေတြမႇားခဲ့တယ္။ တိုင္းျပည္ အေမႇာင္ထဲ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သမိုင္းကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္ျပဳျပင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ အခုအခ်ိန္ဟာ ျဖစ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ေတာက္ေခါက္ေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အခုခ်ိန္က ျပန္တည္ေဆာက္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။ လက္ရႇိအေျခအေနကို သေဘာေပါက္ နားလည္ရမယ့္ အေျခအေန တစ္ခုကို ေရာက္ေနၿပီ။ ယိုးဒယားဆိုတာ ျမန္မာေတြရဲ႕ ငယ္ႏိုင္ပါဆိုၿပီး သမိုင္းထဲက အေၾကာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေျပာင္း ၀င့္ႂကြားေနရမယ့္ အေျခအေနကို ေက်ာ္လာၿပီ။ ဒီအစား ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ယိုးဒယားႏိုင္ငံဆီက အတုခိုးစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိေနၿပီဆိုတဲ့ အရႇိတရားကို လက္ခံရေတာ့မႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ သာေနတာေတြကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး အတုယူရေတာ့မယ္။ သမိုင္းထဲမႇာပဲ ယစ္မူးၿပီး ဒီေကာင္ေတြကို အခ်ိန္မေရြး ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာေနရမယ့္ အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သမိုင္းထဲက ယိုးဒယားကို ဘယ္လိုႏိုင္ခဲ့လဲဆိုတာ အေရးမႀကီးေတာ့ဘူး။ အခုက ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ယိုးဒယားေျမမႇာ အနီေရာင္ပတ္စ္ပို႔ေလး ကိုင္ၿပီး မ်က္ႏႇာငယ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စျပဳျပင္မလား၊ ဒီအတိုင္းဆက္ သြားခ်င္လား ဆိုတာကေတာ့ ေရြးခ်ယ္မႈပါ။

အခုအေျခအေနဟာ ျပဳျပင္ဖုိ႔၊ ႀကိဳးစားဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေျခအေနပါပဲ။ ႏိုင္ငံတကာကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို အလားအလာေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိေနၿပီလို႔ သတ္မႇတ္ထားၾကတယ္။ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈ အရႇိန္အဟုန္ေတြကို သတိႀကီးစြာထားရင္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမႇာ တပ္လႇန္႔ေနၾကျပီ။ ဒီလိုအခြင့္အေရးမႇာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အစြမ္းကုန္ ျပန္ႀကိဳးစား ရေတာ့မႇာပါ...
အခုကမၻာဟာ အင္အားအမာ (Hard Power) ၾကီးစိုးတဲ့ ေခတ္ကေန အင္အားအႏု (Soft Power) ၾကီးစိုးတဲ့ ေခတ္ဆီကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းလဲလာေနတယ္။ ဒီသေဘာတရားကို အသိသာဆံုးက ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္မႇာ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရႇားဟာ Hard Power နဲ႔ Soft Power အားၿပိဳင္ခဲ့တယ္။ ႐ုရႇားက ေဂ်ာ္ဂ်ီယာကို ၀င္သိမ္းပိုက္ျပီး သူ႔ရဲ႕ Hard Power ကိုျပသခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တ႐ုတ္ကေတာ့ ေဘဂ်င္းအိုလံပစ္မႇာ ဆုတံဆိပ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဆြတ္ခူးခဲ့ၿပီး သူ႔ရဲ႕ Soft Power ကို ျပသခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ေတာ့ ႐ုရႇားရဲ႕ Hard Power ကို ေၾကာက္ရြံ႕တာေၾကာင့္ ႐ုရႇားအိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြ ဥေရာပသမဂၢကို ၀င္ေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာတယ္။ ဒံုးကာကြယ္ေရး စနစ္ေတြကို လက္ခံလာတယ္။ ႐ုရႇားရဲ႕ အႏိုင္က်င့္တဲ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ တစ္ကမၻာလံုးက ႐ုရႇားအေပၚမႇာ မုန္းတီးမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႐ုရႇားရဲ႕ပါ၀ါ က်သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ တ႐ုတ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အားကစားပါ၀ါေတြနဲ့ ကမၻာႀကီးရဲ႕အထင္ႀကီး ေလးစားမႈေတြ ရရႇိလာတယ္။ ပါ၀ါႀကီးလာတယ္။ ဆိုလုိရင္းကေတာ့ ျမန္မာဟာ ယိုးဒယားနဲ Hard Power လို႔ေခၚတဲ့ စစ္တပ္စြမ္းရည္မ်ဳိးမႇာ ယႇဥ္ႏိုင္ေကာင္း ယႇဥ္ႏိုင္မယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ အားကစား၊ ယဥ္ေက်းမႈ အစရႇိတဲ့ Soft Power ေတြ အကုန္လံုးမႇာ ယိုးဒယားရဲ႕ေအာက္ဘက္ကို ေရာက္ေနၿပီ။ လႊမ္းမိုးမႈေတြကို ခံေနရၿပီ။ ဒါကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ နားလည္ရလိမ့္မယ္။ အသိအမႇတ္ ျပဳရလိမ့္မယ္။ ဒီလို အသိအမႇတ္ မျပဳႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ျပဳျပင္ၾကိဳးစားဖို႔ ဆိုတာ ေ၀းေနမႇာပဲ။ သူမ်ားသာေနျပီ ဆိုတာ အသိအမႇတ္ ျပဳႏုိင္မႇ သူနဲ႔ကိုယ္ၾကားက ကြာျခားခ်က္ကို ညီေအာင္ႀကိဳးစားလို႔ ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မသိသလို သူမ်ားအေပၚမႇာလည္း အသိအမႇတ္ မျပဳႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ျပဳျပင္ႏိုင္မႇာ မဟုတ္ဘူး။
အခုကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အေျခအေနက သူမ်ား တစ္လႇမ္းလႇမ္းရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေလးငါးလႇမ္းေလာက္ လိုက္လႇမ္းမႇကို မီႏိုင္လိမ့္မယ္။ ေဒသတြင္း အႏႇိမ္ခံ အျဖစ္ကေန ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ကိုင္ျပီး ျပန္လည္၀င့္ႂကြား လာႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ခံယူခ်က္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြကအစ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏိုင္မႇ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မယ္။ ဒီအခ်ိန္မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေျပာင္းလဲႏိုင္လို႔၊ မၾကိဳးစားႏိုင္လို႔ တိုင္းျပည္ ေအာက္က် ေနာက္က် ထပ္ျဖစ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕မ်ဳိးဆက္ေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ သမိုင္းတရားခံေတြ ျဖစ္ရလိမ့္မယ္။ အခုအေျခအေနဟာ ျပဳျပင္ဖုိ႔၊ ႀကိဳးစားဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေျခအေနပါပဲ။ ႏိုင္ငံတကာကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို အလားအလာေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိေနၿပီလို႔ သတ္မႇတ္ထားၾကတယ္။ ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံေတြကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈ အရႇိန္အဟုန္ေတြကို သတိႀကီးစြာထားရင္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမႇာ တပ္လႇန္႔ေနၾကျပီ။ ဒီလိုအခြင့္အေရးမႇာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအတြက္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အစြမ္းကုန္ ျပန္ႀကိဳးစား ရေတာ့မႇာပါ။ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳး မ်က္ႏႇာငယ္ရတာ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ ထင္ရင္ ပတ္စ္ပို႔အနီ ကိုင္ထားတဲ့သူကို ႏိုင္ငံတကာ လူ၀င္မႈ ၾကီးၾကပ္ေရး တာ၀န္ရႇိသူေတြ ဘယ္လိုဆက္ဆံလဲ ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ခံစားဖူးရင္ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အခု ယိုးဒယားထက္ အဘက္ဘက္မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့ျပီ။ ဒါေတြကို အတုယူၿပီး ျပဳျပင္ပါ။ ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တဲ့ ေခတ္ကိုပဲ ျပန္တမ္းတ မေနပါနဲ႔ေတာ့။ သမိုင္းကိုသိတာ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သမိုင္းထဲမႇာပဲ ယစ္မူးမေနဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ရာဇ၀င္ထဲက ငယ္ႏိုင္ကို ျပန္မီဖို႔ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မႇာ ေရႇ႕ဆက္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိေနေသးတယ္ေလ။
 Written by သူရိန္လႈိင္၀င္း
Credit To First-11
Read More »

အ႐ုဏ္ဦး လြတ္လပ္ေရး (၃)



(ေနသန္ေမာင္)

ေမာင္ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းေနၿပီ

ေအာင္ဆန္း၏မိသားစုမွာ ဉာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဘက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕တြင္ နာမည္ေကာင္း ရထားၾကသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အစ္ကိုသံုးဦးဆိုလွ်င္ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾကသည္။ ေအာင္ဆန္းမွာမူ အေမတက္မွ တက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေနသည္။ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာေလ့ရွိၿပီး သူစိတ္ပါမွ တက္ပါေစေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္ထားဟန္ ရွိသည္။

အစ္ကိုေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ဝင္ေသာအခါ ေအာင္ဆန္းသည္ ကစားဖက္အစ္ကိုရွိရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ေန႔စဥ္လိုက္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုရင္ဝတ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာၿပီး မိခင္ထံခြင့္ေတာင္းသည္။ ေဒၚစုက “ကိုရင္ဝတ္တယ္ဆိုတာ စာတတ္မွရတယ္ကြ။ မင္းလို စာမတတ္တဲ့သူက ကိုရင္ဝတ္ခ်င္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ” ဟု ေျပာရာ “ဒီလိုလား၊ ဒီလိုဆို ေက်ာင္းေနမယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းစတက္သည့္ အခ်ိန္မွာ အသက္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းစတက္သည္ႏွင့္ ထူးခြၽန္ေသာေက်ာင္းသား ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္လာသည္။ စာႀကိဳးစားၿပီး စည္းကမ္း႐ိုေသသျဖင့္ အတန္းထဲတြင္ ထိပ္ဆံုးမွ အၿမဲရွိေနခဲ့သည္။ ေအာင္ဆန္းတက္ေသာ ေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ဆရာေတာ္ဦးေသာဘိတ၏ ဒီပကၤရာဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္သည္။ ထိုေက်ာင္းတြင္ ေလာကုတၱရာပညာရပ္သာမက ေခတ္သစ္ ေလာကီပညာရပ္မ်ားကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုေခတ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္း မရွိေပ။

ဆရာေတာ္ ဦးေသာဘိတ၏ ေက်ာင္းတြင္ စာသင္ရၿပီး တစ္ေန႔တြင္ ဥပုသ္ေန႔ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းပိတ္ထားသည္။ ေက်ာင္းသား အမ်ားစုမွာ ေက်ာင္းသို႔သြားကာ ေရခပ္၊ ျမက္ႏုတ္ စသည့္အလုပ္မ်ားကို လုပ္ရသည္။ ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ထိုေက်ာင္းေနစဥ္က အျဖစ္ အပ်က္တစ္ခုကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာဆိုခဲ့ဖူးသည္။

တစ္ခုေသာေန႔ခင္းတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္မရွိ၍ အလုပ္မရွိရင္ အိပ္ေနၾက၊ မကစားၾကနဲ႔ဟု ဘုန္းႀကီးက အမိန္႔ရွိေလသည္။ အားလံုးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအား မအိပ္ခ်င္ဘူးလားဟု ေမးေသာအခါ မအိပ္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး စိတ္ႀကိဳက္လိုက္ၿပီး အိပ္ခ်င္ၾကသည္ဟု ဘုန္းႀကီးအလိုက် ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အား ဘုန္းႀကီးက “ေအာင္ဆန္းေကာ ... မအိပ္ခ်င္ဘူးလား” ဟု အထူးတလည္ေမး၏။ ကြၽန္ေတာ္က “မအိပ္ခ်င္ပါဘုရား” ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွာ ၿပံဳး၍ ေနေလသည္။

အသက္ရွစ္ႏွစ္အထိ ေက်ာင္းမလိုက္လို ေသာ္လည္း ပညာသင္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည့္အခါ ေအာင္ဆန္းသည္ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားထက္ ပို၍ထူးခြၽန္ေၾကာင္း ျပသႏိုင္ခဲ့သည္။ ၂ ႏွစ္ခန္႔ ေက်ာင္းတက္ ေနာက္က်ေသာ္လည္း ပံုမွန္ ၁၄ ႏွစ္တြင္တက္ရမည့္ ေျခာက္တန္းသို႔ ေအာင္ဆန္းသည္ ေက်ာ္လႊား တက္ေရာက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ျမန္မာျပည္တြင္ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသင္ ပညာေရး၊ အဂၤလိပ္- ျမန္မာႏွစ္ဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားေသာ ေက်ာင္းပညာေရးႏွင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္သာ သင္ၾကားေသာ ပညာေရးဟူ၍ သံုးမ်ဳိးရွိရာ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕၌ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ သင္ေသာေက်ာင္း မရွိေပ။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ကာလမ်ား၌ နတ္ေမာက္သို႔ ျပန္လာေလ့ရွိေသာ ေအာင္ဆန္း၏အစ္ကို ကိုဘဝင္းသည္ အဂၤလိပ္လို ေျပာဆိုသည္ကို ေအာင္ဆန္းေတြ႕ရသည္။ နတ္ေမာက္၌ ပညာဆက္သင္ပါက အဂၤလိပ္စာမတတ္ႏိုင္ဟု သူသိထားသည္။ သူ ၁၃ ႏွစ္ျပည့္ေသာအခါ ေျခာက္တန္းေအာင္သျဖင့္ အစ္ကိုႀကီး ကိုဘဝင္းရွိရာ ေရနံေခ်ာင္း ေနရွင္နယ္ေက်ာင္းသို႔ ပို႔ေပးရန္ ပူဆာေလသည္။

မိဘမ်ားႏွင့္ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားက သူ႔အားကေလးဟုသာ ယူဆထားရကား တစ္နယ္တစ္ေက်း၌ ခြဲထားရန္ အလြန္ဝန္ေလးၾကသည္။ ထိုအရြယ္ထိ ေအာင္ဆန္းမွာ အိပ္ရာထဲညစဥ္ ေသးပါေလ့ ရွိေသးသည္။ ေဒၚစုသည္ အခ်စ္ဆံုးသားေလးကို မခြဲႏိုင္ျဖစ္ၿပီး “ငယ္ပါေသးတယ္။ နည္းနည္း ေစာင့္ပါဦး” ဟုေျပာကာ အခ်ိန္ဆြဲေနသည္။ ေရနံေခ်ာင္း မပို႔ပါက ထမင္းမစားဘူး ဟုဆိုကာ ေအာင္ဆန္းသည္ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပေလသည္။ ေဒၚစုသည္ ေခါင္းမာလွေသာ သူမ၏ အခ်စ္ဆံုး သားေထြးေလးကို သားႀကီး ေမာင္ဘဝင္းရွိရာ ေရနံေခ်ာင္းသို႔ ေက်ာင္းတက္ရန္ ေနာက္ဆံုး၌ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။

၁၉၂၈ တြင္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသား အထက္တန္းေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာသည္။ အတန္းတိုင္း၌ ပထမရသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ၁၉၂၀ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္ေရး ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာေသာ ေက်ာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒအရ အခြင့္ထူးခံ လူအနည္းငယ္သာ တကၠသိုလ္ပညာ ဆည္းပူးႏိုင္ရန္ ၿဗိတိသွ်တို႔က ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္မ်ားအား ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံဘဝ အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရး အသိတရားအရ နားလည္ေစၿပီး ကြၽန္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ား ျဖစ္သည္။

မိမိႏိုင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လိုေသာ ဆႏၵသည္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသား အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ မတက္ေရာက္မီ ကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏ စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရသည္။ ကေလးဘဝက ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ပုန္ကန္ ေမာင္းထုတ္ရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တစ္ခါတစ္ရံ ျပဒါးရွင္လံုးကဲ့သို႔ တန္ခိုးသိဒၶိရွိေသာ ပစၥည္းမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ပံုအေၾကာင္း သူ၏ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိ ေဆာင္းပါး၌ ေရးသားခဲ့သည္။

အမ်ဳိးသား အထက္တန္းေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ရေသာ ေအာင္ဆန္းအဖို႔ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ကို အျမစ္တြယ္ ႀကီးထြားလာေစသည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ခုနစ္တန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး စေကာလားရွစ္ ရရွိခဲ့သည္။ ပညာထူးခြၽန္မႈေၾကာင့္ တစ္လလွ်င္ အစိုးရ၏ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး ၁၀ က်ပ္ကို လစဥ္အျဖစ္ သံုးႏွစ္တိတိ ရရွိသည္။ ရွစ္တန္း၊ ကုိးတန္းႏွင့္ ၁၀ တန္းအတြက္ ပညာသင္ ေထာက္ပံ့ေၾကး ရရွိသည္။ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးတြင္ ေလးဦးသာ ရရွိေသာ ဦးေရႊခိုဆုလည္း ရရွိသည္။ အစိုးရက ႀကီးမွဴးက်င္းပေသာ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲတြင္ ျမန္မာႏွင့္ပါဠိ ႏွစ္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ရလဒ္အေနႏွင့္ ေကာလိပ္ပထမႏွစ္ အတြက္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကး ဆက္လက္ရရွိေလသည္။

အထက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ေအာင္ဆန္း အဓိက စိတ္ဝင္စားေသာ ဘာသာရပ္မွာ သမိုင္းႏွင့္စာေပတို႔ ျဖစ္သည္။ ထိုဘာသာရပ္မ်ားကို အထူးေလ့လာ လိုက္စားခဲ့သည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ အေနအထိုင္ ႐ိုးသားၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ မိန္းမကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ အင္မတန္ အရွက္အေၾကာက္ ႀကီးသူျဖစ္သည္။ ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝက ေရနံေခ်ာင္း၌ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုရန္ အသိ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ အိမ္တြင္ တည္းခိုေနထိုင္ခဲ့ရာ ထိုအိမ္၌ အရြယ္ေရာက္စ မိန္းကေလးမ်ား ရွိသျဖင့္ အေပါ့အပါးသြားရန္ ရွက္လြန္း၊ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေအာင့္ထားခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲ ေသးပါခဲ့ေၾကာင္း သူကိုယ္တိုင္ ဝန္ခံခဲ့သည္။

နတ္ေမာက္၌ ေနထိုင္စဥ္ကလည္း သူ႔အေၾကာင္းသိသည့္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားက မၾကာခဏ စေလ့ရွိသည္။ ေျမတိုင္းစာေရး ကေတာ္တစ္ေယာက္က ေအာင္ဆန္းအား “ငါ့သမီး ယူမလား” ဟု ေမးရာ အလြန္စိတ္ဆိုးၿပီး တုတ္ဆြဲ၊ ဓားဆြဲ လုပ္တတ္သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ လူႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္


ရဲႀကီး (ယကၡ)

ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း ကြၽန္ေတာ္လူႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ရင့္က်က္သန္မာၿပီးသား အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ လူႀကီးလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မေကာင္းတာေတြကို ျမန္ျမန္နိဂုံးခ်ဳပ္ေပးၿပီး ေကာင္းရာမြန္ရာေတြကို ျမန္ျမန္ေျပာင္းလဲ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရွိတဲ့ လူႀကီးမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။

မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ားအတြက္ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ပညာ ျဖန္႔ေဝေပးရာေနရာက စာသင္ေက်ာင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္ဆိုရင္ ဆုတ္ယုတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ႐ိုင္းစိုင္းအက်ည္းတန္တဲ့ စိတ္ထားေတြကို ျဖန္႔ေဝပို႔ခ်ေပးတဲ့ေနရာက ဘတ္စ္ကားလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တာပဲ။ အိမ္ထဲမွာပဲ အၿမဲေနရတဲ့ကေလးနဲ႔ ေန႔တိုင္းဘတ္စ္ကားစီးရတဲ့ ကေလးယွဥ္ရင္ ဘတ္စ္ကား စီးေနက်ကေလးက စိတ္ထားေသးသိမ္ ဆုတ္ယုတ္လာစရာ ရွိပါတယ္။ သုညကေနအႏုတ္ကို ေရာက္သြားတာမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။

စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ပုံမွန္မိ႐ိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ မိဘႏွစ္ပါးက ေမြးဖြားလာတဲ့ သား သို႔မဟုတ္ သမီးကေလးဟာ လူလူခ်င္း ျဖတ္ေက်ာ္ခြလွီး အသာစီးရလိုမႈေတြ ေမြးရာပါေတာ့ ပါလာမယ္မဟုတ္ဘူး။ ဘတ္စ္ကားကိုသာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ စီးလာရၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဆိုပါစိတ္ထားေတြကို အဆစ္လက္ေဆာင္အျဖစ္ အလိုလို ရရွိလာမွာပါပဲ။ တစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္မွသည္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အမွားဟာ အမွန္ျဖစ္လာတတ္တာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား။ ငယ္ရြယ္သူေတြအတြက္ အတုခိုးဖို႔ပိုလြယ္၊ စီးကူးဖို႔ ပိုလြယ္တဲ့အတြက္ ကေလးမ်ားအဖို႔ ပိုအႏၲရာယ္မ်ားပါတယ္။

သက္ႀကီးရြယ္အို၊ ရဟန္းသံဃာ၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္နဲ႔ မစြမ္းမသန္သူေတြကို ေနရာဖယ္ေပးသူတစ္ဦး ေတြ႕ဖူးတိုင္း မသိဟန္ေဆာင္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲေနတတ္သူ ငါးဦး၊ ေျခာက္ဦး အၿမဲေတြ႕ရမွာပါ။ သံဃာခုံမွာ ဝင္လုထိုင္တတ္တဲ့သူမ်ဳိး၊ သံဃာက ေဘးမွာရပ္ေနတာေတာင္ စပယ္ယာ မေအာ္မခ်င္း မထတဲ့သူမ်ဳိးကိုလည္း မၾကာခဏဆိုသလို ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ထိုင္ခုံလုတယ္ဆိုတာ ပုံမွန္လုပ္ရပ္တစ္ခု။ သိကၡာေတြ၊ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္မႈေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ ခုံလုရမွာပဲ။ ခုံဦးရမွာပဲ။ ထမယ္၊ ဆင္းမယ္ ထင္ရတဲ့ ထိုင္ခံုေဘးမွာ ႀကိဳရပ္ဖို႔ေတာင္ ဦးၾကရဦးမွာ။ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ ထိုင္ခုံကို ေဘးလူတိုးၿပီး လုမယူႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္ရဦးမွာ။ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ ထိုင္ခံုကခရီးသည္ထရင္ သူ႔ေနရာကို အရင္ဆုံး အျမန္ဆုံး ဝင္ထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရဦးမွာ။ တျခားလူေတြက သူတို႔ကိစၥ။ အျဖဴခံေပၚမွာ ဆိုးေပးမယ့္ ေဆးေတြ။

ဘတ္စ္ကားဆိုတာ သမီးရည္းစားအတြဲေတြ ပြတ္သီးပြတ္သပ္နဲ႔ ခ်စ္ၾကင္ယုယမႈေတြ အမ်ားသူငါေရွ႕မွာ ဖြင့္ခ်ၿပီး သက္ေသျပဖို႔ ေနရာေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္ပါေသးတယ္။ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက လႊဲႏိုင္ပါတယ္။ မလႊဲလိုကလည္း သေဘာပါပဲ။ ကိုယ့္ကေလးကိုေတာ့ အာ႐ုံလႊဲထားေပးဖို႔ လိုေကာင္းလိုပါလိမ့္မယ္။

တစ္ေန႔တာ ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆဲသံတစ္ခ်က္ မၾကားရဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ ဆိတ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါၿပီ။ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ က်ားမရြယ္အို၊ သားသည္အေမ ဘယ္သူပဲ ရွိရွိ သူ႔ကားေပၚေရာက္လာသူ သူ႔ဆဲသံ နာခံရမယ္ဆိုတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာမ်ားက ဆဲနည္းေပါင္းစုံ၊ ဆဲပုံေပါင္းစုံကို ဌာန္က႐ုိဏ္းက်က်ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ငါနဲ႔မတူ ရန္သူ၊ ငါသာအၿမဲမွန္ က်န္သူအၿမဲမွား၊ ထိေတြ႕ ပြတ္တိုက္မႈတိုင္းမွာ ငါကအသာရေအာင္ ႀကိဳၿပီးနင္းထားမွ ဆိုတဲ့ အိုင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီေတြပါ သြတ္သြင္းေပးၾကပါ လိမ့္ဦးမယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ အလိုမက်မႈနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ လိုဏ္သံပါပါနဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္း တက္ေခါက္သံမ်ဳိးကို အလိုလို တတ္ေျမာက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ညစ္ညမ္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဗဟိုျပဳၿပီး ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေခတ္ကာလ ဘန္းစကားမ်ားလည္း ႂကြယ္ဝလာႏိုင္ပါတယ္။

ဒီနယ္ပယ္တစ္ခုလုံးရဲ႕ ဟီး႐ိုးႀကီးအျဖစ္ ကေလးတိုင္း အားက်ေငးေမာရမယ့္သူ ကေတာ့ စပယ္ယာပါပဲ။ အေပၚပိုင္း ဗလာက်င္းနဲ႔ ေခြၽးတရႊဲရႊဲဆိုတာ လူပုံအလယ္မွာ ေနခ်င္သလို ေနႏိုင္ပါေရာလား ခင္ဗ်ာ။ မထိစပ္လိုသူက ေရွာင္ရွားရပါလိမ့္မယ္။ ပါးစပ္က ေျပာခ်င္တာေျပာပိုင္ခြင့္ ရွိပါေသးဗ်ာ။ ‘အခုထြက္မယ္၊ ေတာ္ၾကာထြက္မယ္၊ ထြက္ခ်င္မွလည္း ထြက္မယ္’ ဆိုတာမ်ဳိးကို ဟန္အျပည့္ မာန္အျပည့္နဲ႔ ရြတ္ျပလိုက္တာမ်ား အားက်စရာႀကီး ေပေပါ့။ ဘယ္သူကမွ ျပန္မေျပာရဲ၊ ဘယ္သူကမွ မေဝဖန္ မေထာက္ျပရဲ၊ တကယ့္လူစြမ္းေကာင္းႀကီး ပါခင္ဗ်ာ။ မိန္းကေလး ငယ္ငယ္မ်ားဆို လက္ေမာင္းသားေလာက္ ကိုေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ ကိုင္ခြင့္ ရထားၿပီးသား သူမ်က္စိက်ရင္က်သလို ခါးကေလး၊ တင္ကေလး တြန္းတင္ေပးႏိုင္ပါ ေသးဗ်ာ။ လူပ်ဳိေပါက္ကေလးမ်ား ညဘက္အိပ္မက္ထဲ စပယ္ယာဘဝ ခဏခဏ မက္ၾကလိမ့္မလား ထင္မိပါေသးရဲ႕။

ဝင္ဆိုဝင္၊ ထြက္ဆိုထြက္၊ ေပးဆိုေပး၊ ယူဆိုယူ။ မၾကည္မသာ ဟန္ျပရင္ လူပုံအလယ္ အရွက္ခြဲမယ့္ စကားလုံးမ်ား အလြန္လွပပါရဲ႕။ စိတ္ဆတ္တဲ့ စပယ္ယာနဲ႔ေတြ႕ရင္ ‘ဆရာေရ ဟိုးထား’ ဆိုတဲ့ၿပီး ကားႀကီးကို ဒက္စေတာ့အုပ္လို႔ တံခါးဝလက္ညႇိဳးညႊန္ ဆင္းခိုင္းႏိုင္ပါေသးရဲ႕။ အဘိုးအို၊ အမယ္အို အကဲပိုလို႔ေတာ့ျဖင့္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ဆြဲခ်ခံရဦးမွာပါ။ ေအာက္ေရာက္လို႔ လဲလဲကြဲကြဲ ကားႀကီးကေတာ့ ‘ဆြဲဆရာေရ’ ဆိုၿပီးထားခဲ့မွာပဲ။

တိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း ရေကာင္းရႏိုင္ပါတယ္။ သတိထားရန္ ကေတာ့ တိုင္မယ့္လူဟာ သိုသိုသိပ္သိပ္ လုပ္ဖို႔ပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ အုပ္စုနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ျဖစ္ေစ ဝိုင္း႐ိုက္ခံရႏိုင္တာမ်ဳိး ၾကားဖူးနားဝေတာ့ ရွိထားသင့္ပါတယ္။

ျပန္ျပင္ထားတဲ့ ခုံေတြဟာ တရားဝင္ ျဖစ္ပါတယ္။ မဆီေလ်ာ္လွ်င္လည္း ဒါဟာ တရားဝင္ပါပဲ။ သံုးေယာက္စီးရမယ္ ဆိုလွ်င္ သံုးေယာက္ စီးရမွာပါပဲ။ က်ပ္တယ္၊ ျမင့္တယ္၊ ေသးတယ္ ေျပာခြင့္မရွိေစရ။ တပ္ဆင္သူ၊ စိစစ္သူမ်ားဆိုတာ ကားပိုင္ရွင္တစ္ဦးရဲ႕ မ်က္ႏွာသာ ၾကည့္ဖို႔လိုၿပီး စားသုံးသူ လူမ်ားစုမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရန္မလိုဘူး ေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဘယ္သူက်ပ္က်ပ္ ငေတျမတ္ရင္ ၿပီးစတမ္းေပါ့ ခင္ဗ်ာ။
အဆိုးဆုံးထဲက တစ္ခုကေတာ့ လူပိုမတင္ရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ၊ ယာဥ္ေမာင္း ယာဥ္ေနာက္လိုက္ လိုက္နာရန္မ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား၊ ေက်နပ္မႈမရွိက တိုင္ၾကားရန္စတဲ့ ကားနံရံေပၚက စာသားမ်ားပါပဲ။ ဒီစာေတြဟာ တရားဝင္တဲ့စည္းကမ္း ျဖစ္ေပမယ့္ ဘတ္စ္ကား စီးေနက်လူမ်ားရဲ႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အလွမဟုတ္ရင္ မ်က္စိ႐ႈပ္စရာ စာသားေတြထက္ မပိုပါဘူး။ ငယ္ရြယ္သူမ်ားရဲ႕ စိတ္ထဲမယ္ ငါတို႔တိုင္းျပည္က ဒီလိုပါပဲ၊ ေရးထားတာ ေရးထားတာပဲ။ လက္ေတြ႕က လက္ေတြ႕ပဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိး လြယ္လြယ္ေလး အျမစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္သလိုပါပဲ။ မလုပ္ႏိုင္ရင္လည္း ျဖဳတ္ထားလိုက္တာ ပိုမေကာင္းပါလားဗ်ာ။ အႏုတ္ထက္စာရင္ သုညက ပိုေကာင္းမယ္ေလ။

ကားမွန္ေပါက္ကို လက္ေထာက္ၿပီး ေငးမယ္ဆိုရင္ လမ္းေဘးက လူေတြ ရႊံ႕ဗြက္ေပစင္ကုန္တာ ၾကည့္ၿပီး ႏွလုံးသားေတြ မာေက်ာလာႏိုင္ပါတယ္။ လမ္းေျပာင္းျပန္ ေမာင္းခြင့္၊ အလယ္လမ္း (Middle Lane) မွာ ရပ္ခြင့္၊ ကားေသးေလးမ်ားကို ဖိလို႔ ပြတ္လို႔ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္း လုပ္ခြင့္ေတြကို ထပ္ေတြ႕ႏိုင္ ပါေသးတယ္။ ထိုအခြင့္အေရးေတြကို ဝယ္တဲ့ ေငြစကၠဴလုံးကေလးမ်ားနဲ႔ ယာဥ္ထိန္းရဲႀကီးကို လွမ္းလွမ္းေပါက္တာမ်ဴိး အၿမဲေတြ႕ေနရတဲ့ အဇၩတၱေတြဟာ ဘယ္လိုအေရာင္မ်ဳိး ျဖစ္လာႏိုင္မွာလဲလို႔ဗ်ာ။

‘ေဆးလိပ္မေသာက္ရ’ ဆိုတဲ့ အနီေရာင္စာတန္းႀကီး ေအာက္က စီးကရက္ဖြာေနတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာ။ လူတက္လူဆင္း တံခါးဝမွာ စီးကရက္ေငြ႕ေတြ မႈတ္ထုတ္ေနတဲ့ စပယ္ယာ။ နိစၥဓူဝ ဆိုးရြားတဲ့ ဒီလိုျပယုဂ္ေတြဟာ တစ္စုံတစ္ရာကို စိတ္ပါလက္ပါ ရိေနေထ့ေနသလား လို႔ေတာင္ ထင္မိပါရဲ႕။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး ဆိုတာက တစ္ႏိုင္ငံလုံးရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတစ္ခု မဟုတ္လား။ တိုင္းသူျပည္သားဆိုတာ တစ္ခုခုအေရးရွိရင္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ခ်ီတက္ၾကရတာ မ်ဳိးကို။ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ဘတ္စ္ကား စီးရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ငါတို႔တိုင္းျပည္က ဒါပါလားဆိုတာ သိခြင့္ရသြားေတာ့တာ ပါပဲ။ ငါတို႔တိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုေနလို႔၊ ဒီလိုလုပ္လို႔ ရပါလားေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ႐ိုးသားတဲ့ နယ္သူနယ္သားမ်ားအတြက္ မဟာရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးရဲ႕ လက္ေဆာင္မြန္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ အညာသားႀကီး တစ္ဦးက သူ႔ကေလးငယ္ကို အသာဖက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို သူ႔လုံခ်ည္ထဲ ထည့္ထား၊ နားကိုလက္ဝါးနဲ႔ ကာထားေပးတာကို မ်က္စိထဲက မထြက္ႏိုင္ေအာင္ အၿမဲပဲရွိေနပါေတာ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္က ကမာၻေပၚမွာ တီဘီေရာဂါ ကူးစက္ႏႈန္းေရာ၊ ျဖစ္ပြားႏႈန္းေရာ အလြန္ျမင့္မားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာဝန္မ်ားရဲ႕အဆိုအရ ျမန္မာျပည္သားတိုင္းဟာ တီဘီေရာဂါပိုးနဲ႔ ထိေတြ႕ ၿပီးသားပါတဲ့။ တစ္ခါထိေတြ႕႐ုံနဲ႔ ကူးခ်င္မွကူးမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ က်ပ္ညပ္ၿပီး ျပင္ပေလရွဴခြင့္ မရႏိုင္တဲ့ ဘတ္စ္ကားထဲမွာ ေန႔စဥ္ထိေတြ႕ရသူမ်ား အဖို႔ေတာ့ ေရာဂါကူးစက္မႈ အလြယ္တကူပဲ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသား ပညာရွင္တစ္ဦး အဆိုအရ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တီဘီကူးစက္မႈ နည္းလမ္းေတြထဲမွာ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားနဲ႔ ဘတ္စ္ကားဟာ အေရးပါတဲ့ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပိတ္သင့္တဲ့အထဲမယ္ မ်က္စိနဲ႔ နားအျပင္ ႏွာေခါင္းပါ ပါလာပါေတာ့တယ္။

တျခားတစ္ခုက ဘတ္စ္ကားဆိုတာ တစ္ခါတစ္ရံနဲ႔ ခဏတာ စီးရတာမ်ဳိး မဟုတ္ေပပဲကိုဗ်ာ။ အခုမ်ားဆို ပိုလို႔ေတာင္ ၾကာပါေသးရဲ႕။ မနက္ အလုပ္ဆင္း၊ ညအလုပ္ျပန္ တစ္ရက္ကို ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ႏွစ္နာရီ သံုးနာရီ အခ်ိန္ကုန္ေနရသူေတြ မ်ားစြာပါ။ အမ်ားအားျဖင့္လည္း ကားေပၚမွာ အားေနတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ရင့္က်က္ၿပီးသူေတြအတြက္ တရားမွတ္ေနလို႔ ရေပမယ့္ ငယ္ရြယ္သူမ်ားအဖို႔ေတာ့ အလြယ္တကူ စီးကူးေစဖို႔ေကာင္းတဲ့ အားလပ္ခ်ိန္ေတြပါပဲ။ အေကာင္းအဆိုး အားလုံးကို စုပ္ယူသိမ္းဆည္း ထားလိုက္မယ့္ ဦးေႏွာက္ငယ္ငယ္ေတြကို ျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။

အပ်ဳိမေလးရဲ႕ေနာက္ပိုင္းကို အတင္းတိုးဖိကပ္ေနတဲ့ ၿပံဳးစိစိလူႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ျပတင္းေပါက္ကေန ဆတ္ခနဲထြက္ၿပီး ခပ္ေဝးေဝးကို အားနဲ႔ေထြးလိုက္တဲ့ စပယ္ယာရဲ႕ ကြမ္းတံေတြးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ကားဟြန္းကို လက္ႏွစ္ဖက္ စုံေထာက္ၿပီး တစ္စုံတစ္ရာကို အားမာန္အျပည့္နဲ႔ ဆဲေရးလိုက္တဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ နားထဲမွာ သီခ်င္းနားၾကပ္ တပ္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔ ေကာင္ေလးက လြတ္သြားတဲ့ေနရာကို တိုးဝင္အထိုင္မွာ ယိုင္သြားလို႔ ထိုင္ခုံကို ဖမ္းဆြဲလိုက္ရတဲ့ အဘြားအိုကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ စပယ္ယာႀကီးရဲ႕ လက္နဲ႔အၿပိဳင္ ျပန္ေထာင္ျပတဲ့ ယာဥ္ထိန္းရဲႀကီးရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ပိုက္ဆံမေပးရေသးဘဲ စပယ္ယာကို ခပ္တည္တည္ ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ ခရီးသည္ႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ပါးခ်င္းအပ္ေနတဲ့ စုံတြဲကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ နံရံေပၚက စာတန္းေတြကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ဒ႐ိုင္ဘာႀကီးဆီကို ကြမ္းယာထုပ္လာေပးတဲ့ ကြမ္းယာသည္မေလးရဲ႕ မခ်ဳိမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ အေႂကြစကၠဴေတြကို ခါးပုံထဲ ထိုးလိပ္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တက္လာတဲ့ ခရီးသည္ေတြအတြက္ အေႂကြျပန္ မအမ္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ စပယ္ယာႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ၊ ေန႔တိုင္းပုံမွန္ရြတ္ေနက် စကားလုံးေတြကို ေန႔တိုင္းပုံမွန္ ရြတ္ေနက် သံစဥ္၊ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ရြတ္ရင္း ကားေဘး ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ ေျခေကာင္းလက္ေကာင္း သူဖုန္းစားႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြ။

အားလုံးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြပါ။ အဲဒီမ်က္လုံးကတစ္ဆင့္ ေဖာ္ေဆာင္လာမယ့္ ႏွလုံးသားပိုင္ရွင္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြပါ။ ေနာင္တစ္ေခတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘတ္စ္ကား မစီးေစခ်င္ဘူးဗ်ာ။ မျဖစ္ႏိုင္ရင္လည္း ဒီလိုမဟုတ္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြပဲ စီးေစခ်င္တယ္။ ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လူႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္။ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ရင့္က်က္သန္မာၿပီးသား အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ လူႀကီးလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မေကာင္းတာေတြကို ျမန္ျမန္နိဂုံးခ်ဳပ္ေပးႏိုင္ၿပီး ေကာင္းရာမြန္ရာေတြကို ျမန္ျမန္ေျပာင္းလဲ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ လူႀကီးမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေခၚရင္သြား ၊ ခိုင္းတာလုပ္ ၊ ခံမေျပာနဲ႕ ေခြးျဖစ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္


အဂၤလန္းႏုိင္ငံပရီးမီးယားလိ(ဂ္) ထိပ္တန္းေဘာလုံးကလပ္အသင္းမ်ား သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ေျခစမ္းပြဲမ်ားႏွစ္စဥ္လာေရာက္ကစား ေလ့ရွိသည္။၂၀၁၃ခုႏွစ္ဇူလုိင္လ၁၁ရက္ ေန႔က ဒြန္ေမာင္းေလဆိပ္သုိ႔ေရာက္ရွိ လာေသာ မန္ခ်က္စတာယူႏုိက္တက္ အသင္းကုိ““ထုိင္း””ျပည္သူပရိသတ္ရာ ေပါင္းမ်ားစြာက ႀကိဳဆုိၾကသည္။မန္ယူ အသင္းသည္ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဆစ္ဒနီ၊ယုိကုိဟားမား၊အုိဆာကာႏွင့္ ေဟာင္ေကာင္သုိ႔ခရီးဆက္၍ေျခစမ္းပြဲ မ်ားကစားမည္ျဖစ္သည္။
တဖန္ဇူလုိင္လ၁၂ရက္ေန႔က ထုိင္း ႏုိင္ငံမွပရိသတ္သည္ ခ်ဲလ္ဆီးေဘာလုံး အသင္းကုိ သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္တြင္လာ ေရာက္ႀကိဳဆုိႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ခ်ဲလ္ ဆီးအသင္းသည္ဇူလုိင္လ၁၇ရက္ေန႔ တြင္ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၌ ရာဓမဂၤလာကြင္း တြင္ Singha All Star အသင္း၊ဇူလုိင္လ ၂၁ရက္တြင္ မေလးရွားႏုိင္ငံ ကြမ္လာ လာမ္ပူၿမိဳ႕၌ Malaysia XI အသင္း ဇူ လုိင္လ၂၅ရက္ေန႔တြင္ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ  ဂ်ကာတာၿမိဳ႕တြင္ BNI INDONESIA ALL STAR အသင္းမ်ားႏွင့္ေျခစမ္း ကစားမည္ျဖစ္သည္။
အားကစားေဆာင္းပါးေရးေနသည္ မဟုတ္ပါ။အထက္ေဖာ္ျပပါသတင္းမ်ား ကုိဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္၍ဒီေဆာင္းပါး ကုိေရးမိပါသည္။ဘာေၾကာင့္စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ရပါသနည္း။ရွင္းပါမည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံေဘာလုံးအသင္းသည္ တစ္ခ်ိန္က အေရွ႕ေတာင္အာရွကုိ အသာထား အာရွမွာပင္ထိပ္တန္းေရာက္ ခဲ့ဖူးသည္။အေရွ႕ေတာင္အာရွ၊မာေဒး ကား၊ပတ္ခၽြန္ဂီးဖလားၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ ျမန္ မာအသင္းက အႀကိမ္ႀကိမ္ႏုိင္ခဲ့ဖူးသည္။ အာရွိတုိက္တစ္တုိက္လုံး၏ ေဘာလုံးခ်န္ ပီယံအျဖစ္ဖလာႏွစ္ႀကိမ္ရခဲ့ဖူးသည္။အီ ရန္ႏိုင္ငံႏွင့္ပူးတြဲခ်န္ပီယံတစ္ႀကိမ္ရခဲ့ဖူး သည္။
““ျမန္မာႏုိင္ၿပီ တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ၿပီ”” အစ ခ်ီ သီခ်င္းသံသည္ ေသာေသာညံခဲ့ဘူး သည္။““တုိင္းျပည္ကေပးအပ္လုိက္တဲ့ တာ၀န္မ်ားကုိ ေက်ႁပြန္ပါသည္.. တကယ့္ကုိေက်ႁပြန္သည္..ေသာင္းေသာင္း ဖ်ဖ်ႀကိဳဆုိလုိ႔အတည္ ျပည္သူမ်ား ဂုဏ္ျပဳၾကပါသည္..””ရင္ကုိ႐ုိက္ခတ္ သြားေသာသီခ်င္းစာသားမ်ားျဖင့္သံ ၿပိဳင္ ဟစ္ေႂကြးခဲ့ဖူးပါသည္။
““အာရွခ်န္ပီယံတုိ႔ဗမာ””သီခ်င္းျဖင့္ ဂုဏ္ယူ၀ံ့ႂကြားခဲ့ေသာကာလမ်ားကုိေမ့ ေပ်ာက္လုိ႔မရႏုိင္ခဲ့ပါ။အၿမဲတမ္းသတိရ ေနမိသည္။သို႔ေသာ္လည္း…သုိ႔ပါ ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေတာ္က ကာ အသိမ္း ခံရၿပီးေနာက္ပုိင္း၊ျပည္သူပုိင္ေတြသိမ္းၿပီး ေနာက္ပုိင္း၊စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလမ်ား ေနာက္ပုိင္းၿငိမ္စပ္ပိျပားေအာင္ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရၿပီးေနာက္ပုိင္း၊အေၾကာက္ တရားေအာက္မွာ ပိျပားေအာင္ေနထုိင္ ခဲ့ရၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာ အဖက္ဖက္က ေအာက္တန္းက်ခဲ့ရပါၿပီ။
ေဘာလုံးသာမက အားကစားနည္း မ်ဳိးစုံျပစရာမရွိေအာင္ေအာက္က်ခဲ့ပါ ၿပီ။ တစ္ခ်ိန္ကေအာင္ျမင္မႈ အရွိန္ေလး၊ အေထာက္အေလ်ာက္ အေငြ႕အသက္ ေလးက်န္ေနခ်ိန္မွာ တက္လူတုိက္၊ ေအာင္ျမစ္မႈတစႏွစ္ကုိ အဟုတ္ႀကီးထင္ ႀကီးထင္ၿပီး ““ျမန္မာ့အားကစား ကမၻာ ကုိ လႊမ္းေစရမည္””ဆုိေသာေဆာင္ပုဒ္ကုိ မရွက္မေၾကာက္ထေအာ္သူကေအာ္ လုိက္ေသးသည္။အားလုံးဗုံးဗုံးက်ခဲ့ပါၿပီ။
တစ္ခ်ိန္က အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ေမာ္မၾကည့္၀ံ့ေအာင္ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအားက စားသည္ ခုေတာ့ သူတုိ႔ကုိေမာ္ၾကည့္ရန္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။ တကယ္ေအာင္ျမင္ ခဲ့တာဟုတ္ရဲ႕လား။အဘရယ္လုိ႔ မယုံ တစ္၀က္ယုံတစ္၀က္နဲ႔ေမးလာမည့္ လူ ငယ္ေတြကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ခက္ပါသည္။ေ႐ႊထီး ေဆာင္းခဲ့တဲ့ေ႐ႊေခတ္ကုိ လြမ္းေနမိ သည္။လြမ္းစရာေတြျဖစ္က်န္ပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလုိဘ၀မ်ဳိးေရာက္ကုန္တာ လဲ။ဘယ္သူေတြမွာတာ၀န္ရွိမလဲ။ယေန႔ လူငယ္ေတြေမးလာရင္ဘယ္လုိေျဖရ မည္မသိ။အေျဖခက္လွသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံထက္(၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ ေနာက္က်ၿပီးလြတ္လပ္ေရးခဲ့ေသာ စင္ကာပူႏုိင္ငံ၊ကၽြန္းႏုိင္ငံ၊ဘာပစၥည္းထုတ္ ကုန္မရွိေသာႏုိင္ငံ၊ဒီေန႔သူတစ္ပါးႏုိင္ငံ ကေန၀ယ္ေသာက္ေနရေသာႏုိင္ငံ၊ဘာ သာစကားမရွိေသာႏုိင္ငံ၊ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာမရွိေသာႏုိင္ငံ၊လူမ်ဳိးမရွိေသာႏုိင္ ငံ၊ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ တုိင္းျပည္၊တုိင္းျပည္ သည္ၿမိဳ႕ေတာ္ အျခားၿမိဳ႕ျပ၊ၿမိဳ႕နယ္ ေက်းရြာမရွိေသာ စင္ကာပူႏုိင္ငံ။
၁၉၅၉ခုႏွစ္စင္ကာပူႏုိင္ငံ၏အႀကိဳ လြတ္လပ္ေရးအထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနား တြင္ စင္ကာပူအမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ႀကီး““လီကြမ္ယူ””က မိန္႔ခြန္းတစ္ခုမွာ သူ႔ ျပည္သူေတြကုိ ““ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အစြမ္းကုန္ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ႀကိဳးစားၾကရင္ ေနာင္ ၁၀ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိမီေစ ရမယ္။ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ႀကိမ္း၀ါးၿပီး မိန္႔ ခြန္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ေနာင္၁၀ႏွစ္ဆုိေတာ့ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္၀န္းက်င္ေပါ့။
ျမန္မာႏုိင္ငံကုိအတုယူတဲ့အေနနဲ႔ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွာရန္ကုန္လမ္း၊အကီေလး လမ္းဆုိၿပီး ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚခဲ့တာ။ယေန႔ တုိင္တြင္ဆဲပါ။သူတုိ႔ေခါင္းေဆာင္ႀကီး လီကြမ္ယုေျပာဆုိႀကိမ္း၀ါးခဲ့တဲ့အတုိင္း သူတုိ႔ႀကိဳးစားလုိက္ၾကတာ ခုေတာ့ အာ ရွမွာက်ားတစ္ေကာင္အျဖစ္ထင္ရွားခဲ့ပါ ၿပီ။သယံဇာတေတြေပါႂကြယ္၀တဲ့ ျမန္မာ  ႏုိင္ငံဟာ ဆင္းရဲမြဲေတဆုံးႏုိင္ငံစာရင္း၀င္ ခဲ့ၿပီ။ဘာသယံဇာတမွမထြက္ပဲ၊ႏုိင္ငံ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ဦးေႏွာက္နဲ႔ရင္းခဲ့တဲ့ စင္ကာပူႏုိင္ငံက ကမၻာမွာေရွ႕ေရာက္ေန ခဲ့ၿပီ။သူတုိ႔နဲ႔ဘာကြာသလဲ။စဥ္းစားၾကည့္ ပါ။
သူတုိ႔ကအာရွမွာက်ားတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ့သလုိ တုိ႔မ်ားလည္းအာရွမွာ ဖြတ္ က်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ရင္နာစရာ အျဖစ္ေတြေပါ့။သူတုိ႔ကပညာနဲ႔တုိင္းျပည္ တုိးတက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္။ တုိ႔မ်ားလဲ ပညာေရးမွာေအာက္က်ခဲ့ သလား။
ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေျပာရရင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ႀကီးဟာ အေကာင္းဆုံးတကၠသုိလ္ျဖစ္ခဲ့ ဖူးတယ္။ပညာသင္ၾကားရာမွာလည္း အဂၤလန္ႏုိင္ငံတကၠသိုလ္မ်ားအတုိင္း စည္းစနစ္တက်သင္ၾကားပုိ႔ခ်ခဲ့တယ္။ ႏုိင္ငံျခားေက်ာင္းသားမ်ားကုိပင္လက္ခံ သင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးတယ္။ထုိင္း၊စင္ကာပူ၊ မေလးရွားလူမ်ဳိးေတြ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ မွာပညာသင္ၾကားဘြဲ႕ရၿပီးသူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြ မွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးျဖစ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ လစာေကာင္းေကာင္းရတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္လာၾကတယ္။
အသက္၈၃ႏွစ္ရွိၿပီးေဆး႐ုံအုပ္ႀကီး အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ ႀကီးကေျပာဖူးတယ္။၁၉၇၆ခုႏွစ္ေဆး တကၠသိုလ္ေအာင္ထားသူ တစ္ေယာက္ ဟာ အဂၤလန္ေဆးေကာင္စီမွာ ခု၂၀ ေပါင္သြင္းၿပီး မွတ္ပုံတင္ရင္ ဘာစာေမး ပြဲမွ မလုိဘဲ၊ကမၻာအဆင့္အသိအမွတ္ျပဳ ခံရသတဲ့။ကဲ ဒီေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကေဆး တကၠသုိလ္ေအာင္လာသူေတြကုိ သူတုိ႔ ဘယ္လုိသေဘာထားလဲ။စာေမးပြဲမေျဖ ဘဲ၊အသိအမွတ္ျပဳၾကရဲ႕လား။ျမန္မာ ႏုိင္ငံရဲ႕ဘြဲေတြေကာ ျပင္ပႏုိင္ငံေတြမွာ၀င္ ဆံ့ႏုိင္ရဲ႕လား။
၁၉၆၂ခုႏွစ္က ၂၀၁၀ခုႏွစ္ထိႏွစ္ ေပါင္း၅၀ေယာက္ေမွာင္က်ခဲ့တယ္။ပညာ တတ္ေတြေနရာမရခဲ့ဘူး။မုိးက်ေ႐ႊကိုယ္ ေတြသာေနရာရခဲ့တယ္။ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးေတြက “ခ”ေလးလုံးစနစ္ကုိ က်င့္သုံး လာခဲ့တယ္။“ခ”ေလးလုံးစနစ္ဆုိတာ ေခၚရင္သြား၊ခုိင္းတာလုပ္၊ခံမေျပာနဲ႔၊ ေခြးျဖစ္သြားမယ္ဆုိတဲ့စနစ္ေပါ့။အဲဒီ ေတာ့ လက္ညႇိဳးထုိးေထာင္၊ေခါင္းညိတ္ ေတြ၊ေနရာရလာတယ္။ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာတယ္။ပညာတတ္ေတြဖယ္ရွား ခံလာရတယ္။တေသြးတသံတမိန္႔ကစၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ေရာက္သြားမယ္။
စီပြားေရးစနစ္ေတြအတည္တက် မရွိဘဲ။ပါမစ္ေရာင္းစားတဲ့ ခ႐ုိနီစီးပြားေရး စနစ္ႀကီး ေခါင္းေထာင္ထလာတယ္။ အလုပ္အကုိင္အခြင့္လမ္းေတြမရွိ သေလာက္ရွားပါးလာၿပီးတပည့္ေမြး၊ ဆရာေမြးစနစ္ႀကီးထြန္းကားလာခဲ့တယ္။ ပညာေရးစနစ္ကလည္းအေ၀းသင္၊အနီး သင္ သုံးလနဲ႕တစ္ႏွစ္စာေမးပြဲစစ္၊ ဒီလုိနဲ႔ ဘြဲ႕ရပညာမတတ္ေတြေပါမ်ားလာခဲ့တယ္။
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူနဲ႔မွလုပ္ငန္း ေတြေအာင္ျမင္လာေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ အက်င့္ပ်က္လာတယ္။႐ုံးေတြေဆး႐ုံေတြ သြားရင္အခ်ိန္ေတြကုန္ၿပီး အလဟသေငြ ေတြကုန္ၾကရတယ္။““ကူညီပါရေစ၊ျပည္ သူ႕အတြက္””ဘာညာဆုိင္းဘုတ္ေတြေရး ထားၾကေပတယ္ “လာဘ္ေပး ရန္မလုိ” က်င့္စဥ္ေတြျဖစ္လာတယ္။
ျပည္ပပုိ႔ကုန္ေတြနာမည္ရခဲ့တယ္၊ ေ႐ႊက်ီးႏုိင္လြန္၊ဘံသေအးႏုိင္လြန္။ တေယာစြပ္က်ယ္၊ၾကက္ဆင္ဖဲထီး ဆုိ တာေတြျပဳေပႏုိင္ငံေတြကုိ ပုိ႔ႏုိင္သည္ထိ ေအာင္ျမင္လာခဲ့တယ္။အေမွာင္ေခတ္ မွာသိန္းေပါင္းမ်ားစြာယက္ထုတ္ေနတဲ့ ခ်ဥ္ထည္ပြင့္႐ုိက္ေတြသိန္းခ်ီထုတ္ခဲ့တဲ့ စက္ဘီးေတြ၊ေဘာလုံးေတြဘယ္ႏုိင္ငံကုိ ပုိ႔သလဲေတာ့ မသိဘူး။ျပည္တြင္းမွာျပည္ သူေတြအသုံးျပဳတာလဲ။မေတြ႕မျမင္ရ ဘူး။ေအာင္ျမင္လွခ်ည္ရဲ႕ဆုိတဲ့“၀င္းသူဇာ”  ဆုိင္ေတြကုိ ေရာက္ဖူးၾကသလား၊ပစၥည္း ၀ယ္ဖူးၾကသလား။ျပည္တြင္းျဖစ္မက္စရာ ဘာေတြရႏုိင္သလဲ။
တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ(ကန္ ေတာ့ပါရဲ႕)မခင္လာသိမ္းတဲ့ ႏုိင္ငံျခား သားေတြရွိခဲ့ဖူးတယ္။ျမန္မာေတြဘယ္ ေလာက္ဆင္းရဲပါေစ။ဒီအလုပ္မလုပ္ၾက ဘူး။သခင္မ်ဳိးေဟ့ တုိ႔ဗမာ၊မစင္အႀကံဳး တဲ့တုိ႔ျမန္မာ။ခုေတာ့ ထုိင္း၊စင္ကာပူ၊ မေလးရွားႏုိင္ငံေတြမွာရရာအလုပ္၊ သူတုိ႔ ႏုိင္ငံသားေတြမလုပ္တဲ့အလုပ္သြားလုပ္ ေနရၿပီ။တည့္တည့္ေျပာရရင္ကၽြန္ခံေန ၾကရၿပီ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေျပာတဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္သြား ၿပီ။ လူကုန္ကူးခံရတဲ့ ျမန္မာသမီးပ်ဳိေလးမ်ား ရဲ႕ဒုကၡကရင္ထုမနာျဖစ္ေနရၿပီ။ခုမွထ ေအာ္ေနၾကတယ္။တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့။
ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြ ရရာ အလုပ္ပုိက္ဆံမ်ားမ်ားရမယ့္ အလုပ္ကုိ အသာငမ္းငမ္းျဖစ္ရာက ေငြမ်ားမ်ားရ မယ့္ျပည္ပႏုိင္ငံေတြကုိအားကုိးလာၾက တယ္။ဒီလုိက ဒီစဥ္ကေန ေရာင္းစားခံခဲ့ ၾကရတယ္။လူကုန္ကူးခံၾကရတယ္။ကုိယ့္ ကုိေရာင္းစားလုိ႔မွေရာင္းစားမွန္းမသိတဲ့ ဘ၀ေတြနဲ႔ဒုကၡဆင္းရဲတြင္းက်ခဲ့ၾကရ တယ္။အရွင္လတ္လတ္ငရဲခံေနၾကရ တယ္။ကုိယ့္ကုိေရာင္းစားလို႔မွေရာင္း စားမွန္းမသိတဲ့ဘ၀ေတြနဲ႔ဒုကၡဆင္းရဲတြင္း ထဲက်ခဲ့ၾကရတယ္။အရွင္လတ္လတ္ငရဲ ခံေနၾကရတယ္။
လြတ္လပ္ေရးရၿပီးသည္ကစတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ေတြဟာႀကီးထြားလာလုိက္ ေသးငယ္သြားလုိက္၊အၿပီးအပုိင္ေပ်ာက္  ထြက္တဲ့ေခတ္ကုိမေရာက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ပေယာဂဆရာတေစ္ၦေမြးထားသလုိ၊အုပ္ ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေၾကာင့္တုိင္းရင္းသားစည္း လုံးညီၫြတ္ေရးေတြ ပ်က္ခဲ့ရၿပီ၊ယုံၾကည္ မႈေတြေလ်ာ့နည္းခဲ့ၾကၿပီ။ေက်းလတ္ေန ျပည္သူေတြျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ႏွစ္ ေပါင္း၆၀ေက်ာ္ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့ၿပီ။
တုိင္းရင္းသားျပည္သူစစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြ သိန္းခ်ီရွိေနၿပီ။လူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လုံးစစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္း အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရၿပီ။ပညာေရး၊စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊က်န္းမာေရး၊ဘာသာေရး ဘယ္နယ္ပယ္မွာမွ၀င္ဆံ့ခြင့္မရရွာၾကဘူး။ လူ႕ဘ၀ကုိဘာလာလုပ္မွန္းမသိ။အရြယ္ မေရာက္မီဘယ္ကပစ္လုိက္တဲ့ က်ည္ဆံ မွန္းမသိဘဲ။လူ႕ဘ၀ကျပန္ထြက္သြား ရတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ရင္နာစရာဘ၀ေတြ မ်ားစြာရွိခဲ့ၿပီ။စားရမဲ့၊ေသာက္ရမဲ့စစ္ေဘး ေၾကာင့္ ေျပးလႊားေနရတဲ့ဘုိးဘြားတုိ႔ ေန ၀င္ခ်ိန္က ရင္ေလးစရာျဖစ္ရၿပီ။
အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ပထမဆုံး ေအာ္တုိလက္လဲွ႕ဖုန္းစတင္အသုံးျပဳခဲ့ ေသာျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာတြင္၁၂ခု ေျမာက္ ဖုန္းေသာေသာႏုိင္ငံအျဖစ္မွတ္ တမ္းတင္ခံခဲ့ရပါေသာ္လည္း ခုေတာ့ ေက်းရြာ/ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး၊လူႀကီး မင္းမ်ားထံတြင္၊ကုိယ္တုိင္ေရးေလွ်ာက္ လႊာ၊မွတ္ပုံ၀င္ျပည္ေထာင္စုစာရင္းမိတ္ၱဳ တင္ျပ၍ မဲႏႈိက္ရသည့္စနစ္မွာက်င့္သုံးဆဲ ရွိသည္။သူမ်ားႏုိင္ငံတြင္တယ္လီဖုန္း သည္ လမ္းေဘးတြင္၊ကြမ္းယာ၀ယ္သလုိ အလြယ္တကူ၀ယ္လုိ႔ရေနပါသည္။
လြတ္လပ္ေရးရၿပီးအေျခခံ ဥပေဒ ေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ေရးဆြဲခဲ့ေပမဲ့ ယေန႕ထိ တည္ဆဲဥပေဒကုိ ျပည္သူေတြကျပင္မယ္ တကဲကဲလုပ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ဥပေဒ ေရးဆြဲရာတြင္လည္းျပည္သူလုိက္နာႏုိင္ ေသာဥပေဒကုိေရးဆြဲက်င့္သုံးဖုိ႔လုိေပ မည္။
ကူညီေထာက္ပံ့မည့္ႏုိင္ငံေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ လာေနၾကၿပီ။ေႂကြးၿမီေတြေလ်ာ့ခ်ေပးေန ၾကၿပီ။နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႔ရင္းႏီွးျမႇပ္ ႏွံဖုိ႔လာေနၾကၿပီ။ျပည္သူေတြက အစုိးရ အေပၚယုံၾကည္အားကုိးမႈေတြ အျပန္ အလွန္ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္ေျပာဆုိေနၾက ၿပီ။
ယုိယြင္းပ်က္ဆီးခဲ့ျခင္းမ်ားကုိ ေရး ေနက ဆုံးခန္းတုိင္မည္မထင္။ပ်က္ခဲ့ ေသာဘ၀မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ႏုိင္ဖုိ႔ အစုိးရႏွင့္ ျပည္သူလက္တြဲညီဖုိ႔လုိမည္။ယခုအခ်ိန္ တြင္ျမန္မာႏုိင္ငံအားကစား၀န္ႀကီးဌာန ကလည္းစြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ေနၾက ၿပီ။
ဒါဆုိရင္ ေနာင္ႏွစ္၊ေနာင္တစ္ႏွစ္ ၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ႏွစ္။ေဘာလုံးအင္ အားႀကီးႏုိင္ငံေတြ၊အဂၤလန္လာမလား၊ ဘရာဇီးလ္လာမလား၊ဂ်ာမနီလာမလား၊ ျပင္သစ္လာမလား လာခ်င္တဲ့ႏုိင္ငံလာ ခဲ့စမ္းပါ။အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ ေျခစမ္းပြဲလာကစားမယ့္ အသင္းတုိင္း ထုိင္း၊မေလးရွား၊အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံမ်ား နည္းတူျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ၀င္လာၾကမည္။ ေျခစမ္းပြဲကစားၾကမည္။သူတုိ႔လာလွ်င္ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္မွာ သူတုိ႔ကုိေကာင္း ေကာင္းႀကိဳဆုိၾကမည္။
ေျခစမ္းပြဲမ်ားကစားၿပီး သူတုိ႔ျပန္ လွ်င္““ျမန္မာႏုိင္ၿပီ၊ တုိ႔ျမန္မာႏုိင္ၿပီ၊ တုိင္း ျပည္ကေပး..ေပးအပ္လုိက္တဲ့တာ၀န္ မ်ားကုိ ေၾကပြန္ပါမည္။တကယ့္ကုိ ေၾက ႁပြန္ၿပီး ေသာင္းေသာင္းျပျပ သီဆုိလုိ႔ အတည္ ျပည္သူမ်ားဂုဏ္ျပဳၾကပါမည္””  သီခ်င္းကုိဆုိၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္ေဘာလုံး အသင္းမ်ားကုိ ဂုဏ္ျပဳလုိက္ပုိ႔ခ်င္စမ္းပါ ဘိ။
Credit To Hot News Journal

ေမာင္ခ်စ္(သူရဲသမိန္)
Read More »

အားလံုးေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒ



 ဓာတ္ပုံ- ေဂ်ေမာင္ေမာင္ (အမရပူရ)
ေရးသားသူ- ေအာင္ခိုင္၊ ရဲေနာင္

ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕၌ ဇြန္လ ၁၃ ရက္က ျပဳ လုပ္ခဲ့ေသာ ဗုဒၶသာသနာ ေတာ္ဆုိင္ရာၾသ၀ါဒခံယူပြဲအၿပီးတြင္ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္၍ သေဘာထားကြဲလြဲမႈမ်ား က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။

ေထာက္ခံသူႏွင့္ ကန္႔ကြက္သူမ်ားက ယင္းဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္၍ ေၾကညာခ်က္မ်ား ဆက္တုိက္ထုတ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

လတ္တေလာတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရးအသြင္ေဆာင္သည့္ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒသည္ အမ်ားေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ေနသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒဟု လူသိမ်ားသည့္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္းဆုိင္ရာ အေရးေပၚဥပေဒ(မူၾကမ္း)ျဖစ္ေပၚလာရန္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၆ ရက္က စတင္ခဲ့သည္။ ထုိေန႔က အင္းစိန္ရြာမပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ မစိုးရိမ္ တုိက္သစ္ဆရာေတာ္ အရွင္၀ီရသူ အပါအ၀င္ ဆရာေတာ္ရွစ္ပါးက အဆိုပါဥပေဒမူၾကမ္းေရးဆြဲရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒျပ႒ာန္းရန္ ျပည္တြင္းျပည္ပ သံဃာ့ကိုယ္စားလွယ္အပါး ၁၅၀၀ ေက်ာ္က ဇြန္လ ၂၇ ရက္ အင္းစိန္သံဃာ့ညီလာခံတြင္ တညီတၫြတ္တည္းလက္ခံအတည္ျပဳခဲ့ၾကျပန္သည္။

ယခုအခါ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒကို ကၽြမ္းက်င္ေသာ ဥပေဒပညာရွင္မ်ားျဖင့္ တုိင္ပင္၍ မူၾကမ္းအဆင့္ ေရးဆြဲထားၿပီျဖစ္သည္။ ျပည္သူ၏ ေထာက္ခံဆႏၵမဲမ်ားျဖင့္ လႊတ္ေတာ္သို႔ တင္သြင္းအတည္ျပဳႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းသြားမည္ဟု ဆရာေတာ္မ်ားက မိန္႔ၾကားထားသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒ(မူၾကမ္း) တြင္ မည္သူမဆို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးကုိ လက္ထပ္မည့္သူသည္ တရား၀င္ဗုဒၶဘာဘာ၀င္ျဖစ္ရမည္။ ဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို မလုိက္နာဘဲ လက္ထပ္ျခင္း၊ ေပါင္းသင္းျခင္းျပဳလုပ္ပါက ထုိသူကို ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ ႏွစ္ က်ခံေစရန္ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ရမည့္အျပင္ ထုိသူပိုင္ပစၥည္းအားလုံးကိုလည္း သိမ္းယူ၍ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အမ်ိဳးသမီးအား ေပးရမည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ယင္းဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိအမ်ိဳးဘာသာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရာတြင္ ဥပေဒျဖင့္ ကန္႔သတ္ျခင္းထက္ လူထုပညာေပးစနစ္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းက ပိုသင့္ေလ်ာ္မည္ဟု ႏုိင္ငံေရးပါတီႏွင့္ တုိင္းရင္းသားအင္အားစုအခ်ိဳ႕က ၎တုိ႔ အျမင္ကို သံုးသပ္ေျပာၾကသည္။

“ကုိယ့္အမ်ိဳးဘာသာကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ဘာသာတုိင္းမွာ အနည္းအမ်ားရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆုိရင္လည္း က်မ္းစာေတြမွာ ဘာသာျခားနဲ႔ယူတဲ့ အက်ိဳးအျပစ္ေတြပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါက Civil Education အေနနဲ႔ လံုေလာက္တယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဥပေဒတစ္ခုအေနနဲ႔ မလုိအပ္ဘူးလုိ႔ ယူဆတယ္။ ဥပေဒဆုိရင္ ဒီထက္အေရးႀကီးတဲ့ ဥပေဒေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ ဒါေတြကို အရင္လုပ္သင့္တယ္လုိ႔ပဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခ်င္ပါတယ္” ဟု ခ်င္းအမ်ိဳးသားပါတီဥကၠ႒ ဦးဇိုဇမ္က ေထာက္ျပေျပာဆုိသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒ ျပည္သူ႔ဆႏၵေထာက္ခံမဲမ်ားကို အထက္ျမန္မာျပည္တြင္ အရွင္၀ီရသူ၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္တြင္ ဆရာေတာ္ဘဒႏၲပညာ၀ရတုိ႔က တာ၀န္ယူေကာက္ခံလ်က္ရွိသည္။

ယင္းသို႔ ေကာက္ခံရာတြင္ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္မ်ားမွ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ေဒသခံလူမႈေရးအဖြဲ႕မ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီအခ်ိဳ႕မွ အဖြဲ႕၀င္မ်ားတုိ႔က ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ မ႑ပ္မ်ားထိုး၍ ေကာက္ခံမႈႈ မ်ားပင္ ေတြ႕ရသည္။

ရန္ကုန္တုိင္းအတြင္းရွိ ၿမိဳ႕နယ္အခ်ဳိ႕၌ မ်ဳိးေစာင့္ဥပေဒကုိ ေထာက္ခံသည့္ လက္မွတ္ထုိးပြဲမ်ားကုိ ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာ႐ုံမ႑ပ္
အခ်ဳိ႕တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သည့္ လူအမ်ားစုမွာ မ်ဳိးေစာင့္ဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္၍ တိတိက်က်သိရွိျခင္းမရွိေၾကာင္း ကုိယ္တုိင္လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သူ တစ္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“မေန႔ကအထိ ေထာက္ခံမဲ သံုးသန္းေလာက္ရပါတယ္။ အထက္ပုိင္းမွာ စစ္ကုိင္းနဲ႔ ရွမ္းက အမ်ားဆံုးပါ။ လႊတ္ေတာ္ကုိတင္ဖုိ႔ ဆက္လုပ္မွာပါ” ဟု အရွင္၀ီရသူက ဇူလုိင္ ၂၁ ရက္က မိန္႔ၾကားသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒျပ႒ာန္းႏုိင္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည္သည့္ဘာသာမဆုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သည့္ ဥပေဒမ်ားရွိေသာ္လည္း ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာတြင္မူ မရွိသည့္အတြက္ ဧည့္သည္မ်ား၏ အႏုိင္က်င့္မႈမ်ား ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ယင္းဥပေဒေပၚေပါက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္မ်ားက မိန္႔ ၾကားထားသည္။

ကန္႔ကြက္ၾကသည့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကမူ ယင္းဥပေဒတြင္ လူ႔အခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္သည့္ အခ်က္မ်ား ပါ၀င္သည့္အတြက္ သေဘာမတူႏုိင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။

ယင္းမ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒကုိ Rain Fall ၊ အခရာအမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႕၊ ကရင္အမ်ိဳးသမီးဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအဖြဲ႕၊ ဖန္မီးအိမ္၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ (အမ်ိဳးသမီး)၊ Colorful Girls ႏွင့္ Triangel Women Support Group အပါအ၀င္ အဖြဲ႕အစည္း ရွစ္ခုက ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ျပန္ထားသည္။ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း အခန္း(၁၆)တြင္ အသက္အရြယ္ျပည့္သူ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးတုိင္းသည္ လူမ်ိဳး၊ ႏုိင္ငံသား (သို႔မဟုတ္) ဘာသာေရးအရ ကန္႔သတ္ထားမႈ တစ္စံုတစ္ရာမရွိဘဲ လြတ္လပ္စြာထိမ္းျမားခြင့္၊ မိသားစုထူေထာင္ခြင့္ရွိသည္။ ၎တို႔သည္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း မတိုင္မီလည္းေကာင္း၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ဘ၀၌လည္းေကာင္း၊ ကြာရွင္းျပတ္စဲရာတြင္လည္းေကာင္း တူညီေသာအခြင့္အေရးမ်ား ရွိရမည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ျမန္မာ့ဓေလ့ထံုးတမ္းထိမ္းျမားမႈဥပေဒတြင္ မည္သူ႔ကုိ လက္ထပ္ခြင့္မရွိဟုမပါ၀င္ဘဲ ေသြးရင္းသားရင္းမွလြဲ၍ လြတ္လပ္စြာ လက္ထပ္ခြင့္ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။

“၁၉၅၄ အထူးထိမ္းျမားမႈႏွင့္ အေမြဆက္ခံမႈဥပေဒရွိတယ္။ ျပည့္စံုၿပီးသားပါ။ ၿပီးရင္လႊတ္ေတာ္ကတစ္ဆင့္ လုပ္ရမွာ။ အရမ္းလုပ္လို႔ မရဘူး။ လုပ္ရင္ ေဘာင္မ၀င္ပါဘူး” ဟု ေရွ႕ေနဦးခင္ေဇာ္ (မရမ္းကုန္း)က သံုးသပ္သည္။

ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ ဥပေဒၾကမ္းမ်ား တင္သြင္းရာတြင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဌာနႏွင့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကသာ တုိက္႐ိုက္တင္သြင္းခြင့္ရွိသည္။

“ဒီဥပေဒၾကမ္းကုိ လႊတ္ေတာ္တင္ဖုိ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးထားတာ မရွိေသးပါဘူး။ ျပည္သူ႔ဆႏၵမဲနဲ႔ တင္သြင္းမွာပါ” ဟု ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲေဒါက္တာ ဓမၼပီယက မိန္႔ၾကားထားသည္။ ယခုျပည္သူမ်ား လက္၀ယ္ေရာက္ရွိေနသည့္ ဥပေဒမွာ မူၾကမ္းသာျဖစ္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီးမွ အတည္ျပဳ၍ လႊတ္ေတာ္သို႔ တင္ျပမည္ဟုလည္း ဆရာေတာ္မ်ားက မိန္႔ၾကားသည္။

မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒကုိ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက တင္ျပလာမွ စဥ္းစားသြားမည္ဟု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာၾကားထားသည္။

ႏုိင္ငံေတာ္သည္ ဗုဒၶဘာသာ သာသနာေတာ္ကို ႏုိင္ငံသားအမ်ားဆံုး ကုိးကြယ္ရာျဖစ္ေသာ ဂုဏ္ထူး၀ိေသသနႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ ဘာသာသာသနာျဖစ္သည္ဟု ႏုိင္ငံေတာ္က အသိအမွတ္ျပဳသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္သည္ ခရစ္ယာန္၊ အစၥလာမ္၊ ဟိႏၵဴႏွင့္ နတ္ကိုးကြယ္ေသာ ဘာသာတို႔ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္တြင္ ရွိေနၾကေသာ ကိုးကြယ္ရာဘာသာမ်ားဟူ၍ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဗုဒၶဘာသာကိုးကြယ္မႈမွာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ၿပီး ၈၉ ရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔ရွိေၾကာင္း သိရသည္။

ယခုကဲ့သို႔ အေရးႀကီးသည့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလတြင္ အခ်င္းခ်င္းစိတ္၀မ္းမကြဲသင့္ဘဲ ညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာသင့္ေၾကာင္း လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ပညာရွင္မ်ားက ေထာက္ျပေျပာဆုိသည္။

“ကန္႔ကြက္တာလည္း ဗုဒၶဘာသာ၊ ဒီဥပေဒကုိ လုပ္တာကလည္း ဆရာေတာ္ေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာေတြ၊ ႏွစ္ဖက္လံုးက ေကာင္းတာကို လုိခ်င္လို႔။ ဒါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဥပေဒကို လုပ္တာလဲ ကန္႔ကြက္သူေတြကို ဖိတ္ေခၚညႇိႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္သင့္ပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ထိပါးတာေတြ မလုပ္သင့္ဘူး” ဟု စာေရးဆရာမ ေဒၚသန္းျမင့္ေအာင္က ေထာက္ျပေျပာဆိုသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္သူ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေသာ္လည္း ခရစ္ယာန္ဘာသာကိုးကြယ္မႈမွာ ေလးရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔ရိွသည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကိုးကြယ္မႈမွာ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကရင္စသည့္ တုိင္းရင္းသားမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုး ျဖစ္သည္။ ကမၻာတြင္ ျပည္တြင္းစစ္
သက္တမ္းအရွည္ဆံုးျဖစ္သည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားမွာ တန္းတူညီမွ်အခြင့္အေရးရွိသည့္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ ျဖစ္ေပၚလာရန္ လုိလားၾကသည္။

ယခုမ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒအတည္ျပဳျဖစ္ပါက တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားအေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ား ရွိလာႏုိင္ေၾကာင္း တုိင္းရင္းသားပါတီအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေထာက္ျပသည္။

“ဖက္ဒရယ္စနစ္ကုိ အနည္းအမ်ားေတာ့ ထိခိုက္မွာပဲ။ ဖက္ဒရယ္ဆုိတာ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္ေလ။ ေနာက္ၿပီး အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒေတြ ေပၚထြက္လာမွာကို စုိးရိမ္မိတယ္။ ဥပေဒလုပ္မယ္ဆုိရင္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီကို ဦးတည္တဲ့ဥပေဒမ်ိဳးဘဲ လုပ္သင့္တယ္” ဟု ဦးဇုိဇမ္ကေျပာသည္။

ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ လူ႔အသုိင္းအ၀ိုင္းႏွစ္ခုၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ပဋိပကၡကို လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရးပဋိပကၡအျဖစ္ ေဒသတြင္း အေရးကိစၥ၊ ႏုိင္ငံတကာအေရး ကိစၥအျဖစ္ ပံုေဖာ္ၿပီး ကုလသမဂၢ မ်က္ႏွာစာတြင္ တင္ျပရန္ ႀကိဳးစားမႈမ်ား စတင္ေတြ႕ရွိလာရၿပီျဖစ္ၿပီး မိမိိတို႔ႏုိင္ငံ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ဘာသာႀကီးေလးခုကို အသိအမွတ္ျပဳကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရမည့္ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ား ပါ၀င္ၿပီးျဖစ္၍ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရးခြဲျခားမႈမ်ားကို လံုး၀လက္မခံႏုိင္ေၾကာင္း ဇူလုိင္ ၂၁ ရက္က ဘာသာေပါင္းစံုခ်စ္ၾကည္ညီၫြတ္ေရးအဖြဲ႕ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုစဥ္ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။

Credit To 7Day News Journal

Read More »

အ႐ုဏ္ဦး လြတ္လပ္ေရး (၂)



(ေနသန္ေမာင္)

ေအာင္ဆန္း၏ ငယ္စဥ္ကာလမ်ား

ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးကို ၿဗိတိသွ်တို႔ သိမ္းပိုက္ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ အၾကာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေခတ္သစ္သမိုင္း၌ အေရးပါအရာေရာက္မည့္ သူတစ္ဦးကို အပူပိုင္းေဒသ အလယ္ပိုင္းအရပ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ေလသည္။ မေကြးတိုင္း နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ လယ္သမားမ်ဳိး႐ိုးမွ ဆင္းသက္လာသူ ဦးဖာႏွင့္ ပေဒသရာဇ္မ်ဳိး႐ိုးမွ ဆင္းသက္လာသူ ေဒၚစုတို႔ ေအာင္ဆန္းကို ၁၉၁၅၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ဦးဖာသည္ လယ္သမားမ်ဳိး႐ိုးမွ ဆင္းသက္လာသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း လယ္သမားလုပ္ငန္းကို တတ္ကြၽမ္းသူတစ္ဦး မဟုတ္ခဲ့ေပ။ ဦးဖာသည္ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ဒီပကၤရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကား၍ ေရွ႕ေနစာေမးပြဲ ေျဖဆိုၿပီးေနာက္ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေရွ႕ေနတစ္ဦး ဆိုေသာ္လည္း အေနအထိုင္ အင္မတန္႐ိုးၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာပါးနပ္မႈမရွိ၊ စကားအလြန္နည္းသူဟု သတ္မွတ္ျခင္းခံရသူ ျဖစ္သည္။

မိခင္ေဒၚစုမွာ ထက္ျမက္လွေသာ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး အိမ္ေထာင့္စီးပြားကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳ စီမံခန္႔ခြဲရသူ ျဖစ္သည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမ်ားတြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား စာသင္ၾကားခြင့္ မရွိသျဖင့္ ေဒၚစုသည္ အတန္းပညာ မတတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ႏွလံုးရည္၊ လက္႐ံုးရည္ထက္ေသာ ပေဒသရာဇ္အႏြယ္မွ ဆင္းလာသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထက္ျမက္သည္။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံကို ကြၽန္ျပဳခဲ့သည့္ ၿဗိတိသွ်တို႔အား ကနဦးပုန္ကန္ခဲ့သူ မ်ဳိးခ်စ္မ်ားအနက္ ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္စပ္သူ ဗိုလ္မင္းေရာင္မွာ ထင္ရွားသည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ ေမြးခ်င္းမ်ားအနက္ ကုိးေယာက္ေျမာက္ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္ၿပီး စတုတၳသမီးႏွင့္ သတၱမသားတစ္ဦးတို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကြယ္လြန္ခဲ့သျဖင့္ ခုနစ္ဦးအနက္ အငယ္ဆံုးသား ျဖစ္သည္။ ေအာင္ဆန္း၏ ေမြးခ်င္းမ်ားမွာ -
၁။ မခင္ညြန္႔ (၁၉၄၆ ခုႏွစ္ အသက္ ၅၀ တြင္ ကြယ္လြန္)
၂။ မဝက္ (အပ်ဳိႀကီးအျဖစ္ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္)
၃။ ကိုဘဝင္း (ဦးေအာင္ဆန္းႏွင့္အတူ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ လုပ္ႀကံခံရ)
၄။ မေရႊမွန္ (၁၃ ႏွစ္သမီးအရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္)
၅။ ကိုေနေအာင္
၆။ ကိုညိဳေမာင္
၇။ ကေလးအရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္
၈။ ေအာင္သန္း
၉။ ေအာင္ဆန္းတို႔ ျဖစ္သည္။

ေအာင္ဆန္း၏ ဇာတာအမည္မွာ ထိန္လင္းျဖစ္သည္။ သူ၏ ဇာတာအျပည့္အစံုမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
“မဂၤလာအညီ ရာသီလႏွစ္ သကၠရာဇ္ကား ၁၂၇၆ ခု ဒီဃ ၄၇၈ ရႆ သူရိယ မာသ ကုမ္ရာသီ ေ၀ါဟာ သမယ တေပါင္းလၦန္း ၁ ရက္ စေနေန႔သို႔အဝင္ နံက္ ၄ ခ်က္ မတီးမွီ အခ်ိန္တြင္ ရတနာသံုးပါး ဦးထိတၳားလ်က္ သတို႔သားကို မာတာမိခင္ ဖြားသန္႔စင္က ခ်မ္းသာရသည့္ အဖဦးဖါ အမိမစု သားေမာင္ထိန္လင္းဟူသည္ ဇာတာအသက္ ၁၂၀ ရွည္ေစေသာ္ဝ္” (မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း)

ကေလးတစ္ဦး ေမြးဖြားသည့္အခါ အမည္ေပးျခင္းႏွင့္ ဇာတာဖြဲ႕ျခင္းသည္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအတြက္ အေရးႀကီးေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ေမြးဖြားသည့္ ရက္၊ လ၊ ခုႏွစ္ႏွင့္ အခ်ိန္အတိအက်တို႔ကို နကၡတ္ပညာရွင္မ်ားက စနစ္တက် တြက္ခ်က္ၿပီး ဇာတာအမည္ ဖြဲ႕သည္။ သို႔ေသာ္ ဇာတာအမည္မွာ တရားဝင္အမည္ မဟုတ္ေပ။ ျမန္မာတို႔၏ ဓေလ့ထံုးတမ္းအရ ဇာတာအမည္သည္ ေမြးဖြားသူ၏ ေန႔နံအတိုင္း တြက္ခ်က္ၿပီး မွည့္ေခၚရေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ ေအာင္ဆန္းသည္ စေနေန႔တြင္ ေမြးဖြားေသာေၾကာင့္ ဇာတာအမည္အျဖစ္ ထိန္လင္းဟု ေပးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏တရားဝင္ အမည္မွာ ေအာင္ဆန္း ျဖစ္သည္။ ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ထိန္လင္းဆိုေသာ အမည္ႏွစ္ခုႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အစ္ကိုျဖစ္သူ ဦးေအာင္သန္းက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့သည္။

ထိန္လင္းဆိုသည္မွာ ဇာတာတြင္ပါသည့္ အမည္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ တရားဝင္အမည္လည္း မဟုတ္၊ ငယ္နာမည္လည္း မဟုတ္ေပ။ သူ႔အား မည္သူမွ် ထိန္လင္းဟု မေခၚခဲ့ၾကေပ။ ေအာင္ဆန္းဟူေသာ အမည္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေပးေသာ အမည္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က အာသြက္လွ်ာသြက္ျဖင့္ “က်ဳပ္ ေအာင္သန္းဆို သူေအာင္ဆန္းေပါ့ဗ်ာ” ဟု ေျပာလိုက္ရာ ေအာင္ဆန္း တြင္ေနသည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက အင္မတန္ခ်ဴခ်ာေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး သံုးႏွစ္သားအထိ စကားမေျပာသျဖင့္ ဆြံ႕အေနမလားဟု မိသားစုက စိုးရိမ္ခဲ့သည္။ မၾကာခဏ ဆိုသလို နာမက်န္းျခင္းႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ အေရျပားေရာဂါမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ေျပာျပဖူးသည္။ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ မ်ားအနက္ အေထြးဆံုးသား ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တိုင္ ေရးသားခဲ့သည့္ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာၿပီး အစားႀကီးသူ၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ လံုးဝမရွိေသာသူဟု ေဖာ္ျပေသာ္လည္း ပရိယာယ္ မရွိျခင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ၾကင္နာသနားတတ္ျခင္း စသည့္ ခ်စ္စဖြယ္ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု ေအာင္ဆန္းကို ငယ္စဥ္ဘဝ ကတည္းက သိသူမ်ားႏွင့္ မိသားစုဝင္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။

စကားေျပာေသာ အရြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေအာင္ဆန္းသည္ အရာရာကို စူးစမ္းတတ္ေသာ ဉာဥ္ရွိသူ ျဖစ္လာသည္။ လူႀကီးမ်ား မေျဖႏိုင္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးေလ့ရွိသည္။ မိုးတြင္း၊ ေဆာင္းတြင္းဟု ေျပာၾကေသာ္လည္း အဘယ့္ေၾကာင့္ ေႏြတြင္း မရွိသလဲ။ ညီအစ္ကို တစ္ဝမ္းကြဲ၊ ေမာင္ႏွမတစ္ဝမ္းကြဲ ရွိေသာ္လည္း အဘယ့္ေၾကာင့္ လင္မယား တစ္ဝမ္းကြဲ မရွိသလဲ ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို လူႀကီးမ်ားက မေျဖႏိုင္ခဲ့ေပ။

ေအာင္ဆန္းသည္ အင္မတန္႐ိုးလြန္း၊ အလြန္းေသာ ကေလးငယ္ျဖစ္ၿပီး အရိပ္အကဲကို နားမလည္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေဒၚစုသည္ သူမ၏ အေထြးဆံုးသားကို အင္မတန္ခ်စ္သည္။ အငယ္ဆံုးျဖစ္သျဖင့္ အလိုလိုက္ျခင္းကို ခံရသည္။ ေအာင္ဆန္းကို ေမြးသည့္အခ်ိန္ ႏို႔ညႇာသား ေအာင္သန္းမွာ ေက်ာင္းေနသည့္ အရြယ္ေရာက္ေနရာ ေအာင္ဆန္းမွာ အိမ္၏ဆည္းလည္းေလး ျဖစ္လာသည္။ သားသမီးမ်ား ငါးႏွစ္အရြယ္တြင္ ေက်ာင္းစေနရေသာ္လည္း ေအာင္ဆန္းကမူ ေက်ာင္းမတက္လိုဘဲ ျငင္းဆန္သည္။ “အစ္မေနမွ ေနမယ္” ဟု ေျပာရာ ေဒၚစုမွာ သားေထြးေလးကို အလိုလိုက္ၿပီး ဇြတ္အတင္း ေက်ာင္းမထားရက္ ျဖစ္ေနသည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ အစ္ကိုေအာင္သန္းႏွင့္ ငယ္စဥ္က တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ ဦးေအာင္သန္း၏ မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ...“ကြၽန္ေတာ္သည္ သူ႔ကို မၾကာခဏ စေလ့ရွိသည္။ ငါက မင္း အရင္ ထမင္းစားရတာပါကြာ” ဟု ေျပာလွ်င္ သူအလြန္စိတ္ဆိုးသည္။ မိခင္ႀကီးက “ဒါ စိတ္ဆိုးစရာလား၊ သူက အရင္ေမြးေတာ့ ထမင္းအရင္ စားရတာေပါ့၊ ဘာျဖစ္သလဲ” ဟု ေျပာသည္ကိုပင္ လက္မခံ။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း သူမႀကိဳက္မွန္းသိ၍ ခဏခဏေျပာသည္။ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ရသည္။ ရန္ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ မေခၚဘူးဟုေျပာကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စိတ္ေကာက္ေနၾကသည္။ ေအာင္ဆန္းသည္ ၾကာရွည္မေနႏိုင္၊ လိုက္ေခၚေတာ့သည္” ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ အလြန္စပ္စုေသာ ကေလးမ်ဳိးထဲတြင္ ပါဝင္သည္။ ငယ္စဥ္က အိမ္အနားရွိ ကာကာဆိုင္သို႔ သြားကာ ဘီလီေဆးလိပ္မ်ားကို ဝယ္ကာအထဲတြင္ ဘာမ်ားပါသနည္းကို သိလိုၿပီး ခ်ဳိးၾကည့္သည္။ ေဒၚစု သိေသာအခါ ေအာင္ဆန္းလက္ကိုဆြဲ၊ ကာကာဆိုင္သြားၿပီး ကေလးကို ေဆးလိပ္ေရာင္းေသာ ကာကာကုလားကို ဆူပူမာန္မဲသည္။ ကာကာကုလားသည္ ေအာင္ဆန္းကိုၾကည့္ၿပီး “ေနာက္တစ္ခါလာရင္ ဘမ္ဘူး ေပးမယ္” ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ဘမ္ဘူးေပးသည္ ဆိုသည္မွာ ႐ိုက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဒၚစုေျပာသျဖင့္ သိရေသာအခါ ေအာင္ဆန္းသည္ ကာကာဆိုင္သို႔ မသြားေတာ့ေပ။

မိခင္၏ အလိုလိုက္ျခင္းကို ခံရသည့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေနမေကာင္းျဖစ္၍ ေဆးေသာက္ရေသာအခါ ေငြေပးမွ ေသာက္မည္ဆိုသျဖင့္ ေဒၚစုမွာ ေငြေပးၿပီး ေဆးတိုက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္း၌ ေငြဒဂၤါးေလး၊ ငါးဆယ္ခန္႔ ရွိတတ္သည္။ ကာကာဆိုင္ မသြားရဲသျဖင့္ လိုသမွ်ကို အစ္ကို ေအာင္သန္းက ဝယ္ေပးသည္။ တစ္ေန႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ေသာအခါ ေအာင္ဆန္းက သူ႔ေငြကိုေပးရန္ ျပန္ေတာင္းသည္။ မိခင္ေဒၚစုက “နင္ဘာျဖစ္လို႔ အစကေပးသလဲ” ဟု ေမးရာ “အိုး။ သူက ညီအစ္ကိုခ်င္းပဲကြာ ဘာညာနဲ႕ ေခ်ာ့ေတာင္းတာကိုးဗ်” ဟု ေျပာသျဖင့္ ရယ္ၾကရသည္။

ေအာင္ဆန္းသည္ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝ အရြယ္ကတည္းက ေျဖာင့္မတ္သူျဖစ္ၿပီး လိမ္ညာမေျပာတတ္၊ မွန္သည့္အတိုင္းသာ ေျပာတတ္ေၾကာင္း မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚစု ဥပမာတစ္ခုေပးကာ ဆိုဖူးသည္။

“တစ္ေန႕၌ ေအာင္ဆန္းသည္ အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ကစားရင္း သူ၏အစ္မတစ္ဦး ရက္လုပ္ထားေသာ ရက္ကန္းစင္မွာ ပိုးေရာခ်ည္ပါ လံုခ်ည္စကို ခ်ည္ျဖတ္ေသာ ဓားငယ္ကေလးျဖင့္ ထိုးေဖာက္ကစားပစ္၏။ ရက္ၿပီးသားခ်ည္စမွာ အသံုးျပဳ မရေလာက္ေအာင္ ဓားေဖာက္ရာ ဗလပြႏွင့္ ပ်က္စီးသြား၏။ အေမစု သိေသာအခါ စိတ္ဆိုးၿပီး ဘယ္သူလုပ္သြားသည္ကို ဟိုလူေမး၊ ဒီလူေမးႏွင့္ လူစံုေအာင္ ေမး၏။ လက္သည္ကို ရွာမေတြ႕။ တစ္ေနရာတြင္ တစ္ေယာက္တည္း ကစားေနေသာ ေအာင္ဆန္းကို မသကၤာ၍ ေခၚ႐ိုက္၏။ ေၾကာက္ပါၿပီ ဟုလည္းမေျပာ၊ ဘာမွ်ျပန္မေျပာေခ်။ အေမစုက “ေအာင္ဆန္း။ ဒါ မင္းလုပ္တာလား” ဟု ေမးေသာအခါ “ဟုတ္တယ္” ဟု ဝန္ခံ၏။ ေအာင္ဆန္းသည္ အ႐ိုက္ခံရမည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ လိမ္ညာ မေျပာတတ္ျခင္းကို သေဘာက်လွသျဖင့္ ဆက္မ႐ုိက္ေတာ့ေပ။

Credit To The Voice Weekly

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
Read More »

အသြင္ကူးေျပာင္းကာလ ႏုိင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား


ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္း ကာလေတြမွာ အစိုးရ၊ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ အန္ဂ်ီအိုမ်ားမွ ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္သင့္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ား ရွိပါတယ္။ ပဋိပကၡ စီမံခန္႕ခြဲမႈရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မကို ႏိုင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ား အျဖစ္ ပညာရွင္မ်ားက သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ားကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဆာင္သူမ်ားဟာ ပဋိပကၡ ျဖစ္ပြားမႈ ဆိုင္ရာ အေျခခံ အေၾကာင္းရင္းမ်ား၊ ျဖစ္ပြားခဲ့ပံု အေျခအေနမ်ား၊ ပဋိပကၡမွာ ပါဝင္ ပတ္သက္သူမ်ားရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားကို ၿခံဳငံု သိရွိေနဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။

သို႕မွသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္မွာ ပါဝင္ရန္ လိုအပ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၊ ေဒသခံ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအား ဆန္းစစ္ျခင္း၊ ပဋိပကၡ အဆင့္ဆင့္မွာ ပါဝင္ ပတ္သက္သူမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းမ်ား တည္ေဆာက္ျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရး ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ အေျခအေနမ်ားအား ဆန္းစစ္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သေဘာတူ စာခ်ဳပ္မ်ားအား အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဆာင္ေရး မဟာဗ်ဴဟာမ်ား ခ်မွတ္ျခင္း၊ ပဋိပကၡမ်ားမွာ သြယ္ဝိုက္ ပတ္သက္ေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွ သံတမန္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြး ညိႇႏႈိင္းျခင္း၊ လူသားခ်င္း စာနာမႈျဖင့္ အကူအညီေပးေနေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးျခင္း၊ အစိုးရ တာဝန္ရွိသူမ်ားအား မူဝါဒေရးရာ အႀကံျပဳျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား တည္ေဆာက္ ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ရာမွာ လိုအပ္ေသာ ကူညီ ေထာက္ပံ့မႈမ်ားႏွင့္ အရင္းအျမစ္မ်ားအား ရွာေဖြျခင္း စတဲ့ ႏိုင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ားကို စနစ္တက် ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။

ဒီလို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးရာ ဌာနမ်ား ထားရွိၿပီး သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္း အလိုက္ ႏိုင္ငံေရး အႀကံေပး (Political Advisor) မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးရာ အရာရွိ (Political Affairs Officer) မ်ား ထားရွိျခင္းအားျဖင့္ လုပ္ငန္းမ်ား ေခ်ာေမြ႕ေစေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး အႀကံေပးမ်ားနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရာ အရာရွိမ်ားကို အသြင္ကူးေျပာင္း ကာလအတြက္ ေရြးခ်ယ္ ခန္႕အပ္ရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး သိပၸံ ဘြဲ႕ရမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ဘြဲ႕ရမ်ားကို အသံုးျပဳေလ့ ရွိပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ပဋိပကၡ အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နားလည္ သိရွိတဲ့ ဥပေဒ ဘြဲ႕ရမ်ား၊ သံတမန္မ်ား၊ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ားနဲ႕ မႏုႆေဗဒဘြဲ႕ရ မ်ားကိုပါ ေရြးခ်ယ္ ခန္႔ထားေလ့ ရွိပါတယ္။

အသိပညာ ဗဟုသုတက အေရးႀကီးတာ မွန္ေပမယ့္ ဒီထက္ပိုၿပီး အေရးႀကီးတာကေတာ့ ပဋိပကၡကို မႀကီးထြားေစဘဲ ေလ်ာ့က်ေစလိုေသာ အေတြးအေခၚ ရွိမႈနဲ႕ အေျခအေနနဲ႔အညီ ဆီေလ်ာ္ေသာ သံုးသပ္ ဆန္းစစ္ခ်က္မ်ား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈ အရည္အခ်င္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး အႀကံေပးမ်ားနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးရာ အရာရွိမ်ားရဲ႕ လုပ္ငန္း တာဝန္မ်ားကို ေဖာ္ျပရာမွာ က႑ႀကီး ေလးခုကို ခြဲျခား ေဖာ္ျပေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒီက႑ႀကီး ေလးခုကေတာ့ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးျခင္း (Negotiation)၊ ညိႇႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္ျခင္း (Coordination)၊ ေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာ၍ တိုးတက္မႈမ်ား အား အစီရင္ခံျခင္း (Monitoring and Reporting on Developments)၊ သုေတသန ျပဳျခင္း၊ ဆန္းစစ္ ေလ့လာျခင္းႏွင့္ မူဝါဒေရးရာ စီမံခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ျခင္း (Research, Analysis and Policy Planning) စတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အသြင္ ကူးေျပာင္းကာလရဲ႕ ေခ်ာေမြ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ ႏိုင္ငံေရး မဟာဗ်ဴဟာ (Political Strategy) အေပၚမွာ အဓိက မူတည္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး မဟာဗ်ဴဟာအေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ ယူဆခ်က္မ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္မ်ား၊ ျဖစ္ပြားေစလိုေသာ ႏိုင္ငံေရး အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္မႈမ်ားကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မွသာ ထိေရာက္မႈ (Effectiveness) ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး မဟာဗ်ဴဟာမ်ား ေရးဆြဲရာမွာ သက္ဆိုင္ရာ အစုအဖြဲ႕မ်ားမွ ႏိုင္ငံေရး အႀကံေပးမ်ားနဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အရာရွိမ်ားမွ ပါဝင္ ေရးဆြဲျခင္း၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ အကဲျဖတ္ျခင္း၊ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ညိႇႏိႈင္း ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ အားလံုး ပါဝင္ႏိုင္မႈ သေဘာတရား (All Inclusiveness) ကို က်င့္သံုးႏိုင္ ပါတယ္။ ဒီလို က်င့္သံုးမႈဟာ ပဋိပကၡမွာ ပါဝင္ ပတ္သက္ေသာ အစုအဖြဲ႕မ်ား အဆမတန္ မ်ားျပားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ (Political Dialogue) မ်ားကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါ တယ္။

ႏိုင္ငံေရးရာဌာန (Political Affairs Unit) ဟာ အသြင္ကူးေျပာင္း ကာလမွာ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီး မွာ ထားရွိသင့္တဲ့ အျခားဌာန တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ သတင္းဌာန (Public Information Unit) နဲ႕ အနီးကပ္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး ဆန္းစစ္ခ်က္မ်ားနဲ႕ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမႈ ဆိုင္ရာမ်ားကို ျပည္သူလူထုထံ တင္ျပေပးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ သို႔မွသာ ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈ (Transparency) ရွိလာၿပီး၊ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမႈေတြမွာ ျပည္သူရဲ႕ ပါဝင္ ပတ္သက္မႈ (Public Participation) ျမင့္တက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုးခ်ဳပ္ ဆိုရရင္ ႏိုင္ငံေရး မဟာဗ်ဴဟာမ်ား ပူးေပါင္း ခ်မွတ္ျခင္း၊ အစုအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာအၾကား ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအား အကဲျဖတ္ျခင္း၊ အစီရင္ခံစာ မ်ား ေရးသားျခင္း၊ ျပည္သူလူထု၏ ပါဝင္ ပတ္သက္မႈ အခန္းက႑ကို ျမႇင့္တင္ေပးျခင္း စတဲ့ အသြင္ ကူးေျပာင္း ကာလဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံေရးရာ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ အစုအဖြဲ႕အလိုက္ ႏိုင္ငံေရး ဌာနမ်ား ဖြဲ႕စည္း ထားရွိျခင္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ေရးသား တင္ျပအပ္ပါတယ္။

ခင္မမမ်ဳိး 
Credit To The Voice Weekly
Read More »

စကားတစ္ခြန္း အမွားအယြင္း



(ေဌးေအာင္ကို)

ေလလႈိင္းသံ တစ္ခုရဲ႕ ေဆြးေႏြးခန္း တစ္ခုမွာ ပါတီေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးက ေျပာပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားပါတီ တခ်ဳိ႕ဟာ ဗမာ မုန္းတီးေရးကို အေျခခံတဲ့ သေႏၶမမွန္တဲ့ စိတ္ေတြ ထားရွိေန တယ္တဲ့။ ဒီအခ်က္ကို တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးက အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ ယခုလို သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုလိုက္ျခင္းဟာ မသင့္ေတာ္သလို မွန္ကန္မႈလည္း မရွိေၾကာင္း ေျပာသူရဲ႕ သမိုင္းလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း ေခ်ပ ေျပာဆိုလိုက္ပါတယ္။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ ၂၀၁၀ တုန္းကလည္း ထိုပါတီ ေခါင္းေဆာင္ပဲ ေျပာဖူးပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ တစ္ဦးကို ေဝဖန္ရာမွာ ဒီဆုေပးတာဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံ က သူမကို အေကာင္ႀကီးေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါမွ အစိုးရကို ယွဥ္တဲ့အခါ ဝိတ္ တစ္ခု ရွိလာမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခန္း တစ္ခုမွာပဲ ေျပာဖူးတာပါပဲ။ ဆုေရြးခ်ယ္ေရး အဖြဲ႕ရဲ႕ သမာသမတ္ မွ်တမႈကို ထိခိုက္သလို ဆုလက္ခံ ရရွိသူရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကိုလည္း အသိအမွတ္ မျပဳသလို ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့အတြက္ မုဒိတာေျပာ ေျပာရမွာကို မစၦရိယေျပာ ေျပာသူလို႔ အထင္ေရာက္ သြားႏိုင္ပါတယ္။

ယခုလည္း တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ေျပာရမယ့္ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာမွ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ က်ေတာ့ စကားမလွႏိုင္ေတာ့ဘဲ မိမိ ပါတီဝင္မ်ား အတြက္ပါ မ်က္ႏွာပူစရာ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ စကားတစ္ခြန္း အမွားအယြင္းဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္းဆိုတာက သြားမိသူ ကာယကံရွင္ကိုသာ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ အစားမေတာ္ တစ္လုတ္ ဆိုတာကလည္း စားမိသူ ကာယကံရွင္ကိုပဲ အဆိပ္သင့္ေစမွာပါ။ အဲ အေျပာမေတာ္တဲ့ တစ္ခြန္းကေတာ့ျဖင့္ မိသားစုအေရး ရပ္ေရး ရြာေရး ႏိုင္ငံအေရး ကမၻာ့အေရးအထိ ႀကီးမားတဲ့ သက္ေရာက္မႈေတြ ရွိသြားေစပါတယ္။ မိတ္ေဆြခ်င္း ကြဲတာ၊ လင္မယားခ်င္း ကြာတာ၊ ပထမ ကမၻာစစ္ ျဖစ္တာ၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ျဖစ္တာေတြ အားလံုးဟာ စကားမေတာ္ တစ္ခြန္းေတြပါပဲ။

ၾကမ္းကြၽံရင္ ႏုတ္လို႔ရတယ္။ စကားကြၽံရင္ ႏုတ္လို႔ မရတတ္ပါဘူး။ သတိထားရမယ့္ ကိစၥပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမတ္ဗုဒၶက ရာဟုလာကို အႀကိမ္ေပါင္း တစ္ေသာင္း ရွစ္ႀကိမ္အထိ ေဟာေဖာ္ ညႊန္ျပဖူး တဲ့ စကား ရွိပါတယ္။

ခ်စ္သား ရာဟုလာ
ဆင္ျခင္၍ ဆင္ျခင္၍ ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳမူရာ၏။
ဆင္ျခင္၍ ဆင္ျခင္၍ ႏႈတ္ျဖင့္ ေျပာဆိုရာ၏။
ဆင္ျခင္၍ ဆင္ျခင္၍ စိတ္ျဖင့္ ႀကံစည္ရာ၏။

ဒီလို စကားကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဟာတာေတာင္မွ ဆင္ျခင္၍ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တစ္ခါ ဆင္ျခင္႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္လို႔ ေနာက္ထပ္ တစ္ခါ ဆင္ျခင္ေစၿပီးမွ ေျပာေစခ်င္တာကို ေထာက္႐ႈျခင္း အားျဖင့္ လူေတြ အေျပာအဆို အျပဳအမူေတြ ဘယ္ေလာက္ မွားေနႏိုင္ၾကမလဲ ဆိုတာကို ေတြးၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ဒီေဆာင္းပါးေရးတာ ပုဂၢလ ဓိ႒ာန္ မပါပါ။ အဆိုပါ ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔လည္း ကြၽန္ေတာ့္ ထက္ တိုင္းျပည္အေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ စိတ္ေစတနာ ပိုလို႔သာလွ်င္ ယခုအသက္အရြယ္အထိ ပါတီေခါင္း ေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အေပၚမွာလည္း ေလးစားမႈ အျပည့္နဲ႔ပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ မီဒီယာသမား တစ္ေယာက္လို႔ ခံယူထားလို႔သာ အက်ဳိးအေၾကာင္း အဆိုးအေကာင္း ဆက္စပ္မႈေတြကို ေရးဖြဲ႕ျပေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးက လက္နက္မဲ့ အျပစ္မဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုမွ တုတ္တုတ္ခ်င္း ဓားဓားခ်င္း ယွဥ္မယ္လို႔ စိန္ေခၚခဲ့တဲ့ စကားရယ္၊ စစ္တပ္ဟာ ပစ္ရင္ တည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္။ မိုးေပၚ ေထာင္မပစ္ဘူး။ ဒီတစ္ခါ ဆူဆူပူပူ လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မသက္သာဘူးသာ မွတ္ၾကေပေတာ့ ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ႐ိုင္းတဲ့သမိုင္း ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔မွာ ကိုယ္တိုင္ မဲလာေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူကို သတင္းေထာက္က အကယ္၍ NLD ကသာ အႏိုင္ရခဲ့ရင္ အာဏာလႊဲေပးမလား ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း လႊဲေပးလိုက္မွာေပါ့ ဆိုတဲ့ စကားကလည္း ယံုတမ္း စကားတစ္ခုအျဖစ္ သမိုင္း တြင္ရစ္ခဲ့ၿပီ။

က်ဳပ္တို႔က ဝန္ထမ္းေတြဗ်ာ၊ ဖြဲ႕စည္းပံု ေရးဆြဲေရးဆိုတာ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ေနာက္တက္လာမယ့္ အရပ္သား အစိုးရက လုပ္လိမ့္မယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးတာန႔ဲ စစ္တန္းလ်ား ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ စကား ကလည္း ကတိစကား မဟုတ္ဘဲ ကလိတဲ့ စကားပဲ ျဖစ္သြားခဲ့ျပန္တယ္။

ႏိုင္တဲ့ ပါတီက အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျဖတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အာဏာလႊဲကို ေပးမွာက အေသအခ်ာပဲဗ်။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ ႐ံုးတိုင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္ပါလားဗ်ာ။ တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လုပ္ တပ္မေတာ္လို႔ ေရးထားတဲ့ အတိုင္း လုပ္မွာပါဆိုၿပီး မၾကာခင္မွာေတာ့ သူတို႔ စတက္ကတည္းက ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေအာင္ကိုပဲ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ ၾကျပန္တယ္ေလ။

တရားခံဆိုတာ တရားတဲ့လူေတြ ခံရတာကိုသာ ေျပာတာလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဒီပဲယင္းဆိုတဲ့ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး တစ္ဦး အဆိုအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ပြဲၿပီးရင္ ဒုတိယ လုပ္ႀကံမႈႀကီးပါပဲလို႔ တင္စားခံရတဲ့ ၂၀၀၃ ေမလ ၃၀ ရက္ လုပ္ႀကံတဲ့ ပြဲႀကီးမွာေတာ့ စကား မွားတာလား တရားမွား တာလား ႏွစ္မ်ဳိးစလံုးပဲလား မသိ၊ ခံရသူက တရားခံ ရန္လိုသူက တရားလိုျဖစ္ တရားဥပေဒ ဓားမိုးတဲ့ ေခတ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ တရားလို တရားခံ ေျပာင္းျပန္ လန္သြားခဲ့တယ္။

အရပ္သား အစိုးရ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာတဲ့ ဒီဘက္ ေခတ္မွာေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ မျဖစ္ဘူး ဆိုေပမယ့္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုထဲမွာလည္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ သက္ေရာက္မႈ မရွိေစရ ဆိုထား ေပမယ့္ လက္ေတြ႕ပိုင္းမွာေတာ့ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ လြတ္လာသူမ်ားရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ေထာင္ ေၾကြးက်န္ စနစ္ေတြ တိုက္ဖ်က္ပစ္ဖို႔ မီဒီယာ စာမ်က္ႏွာေပၚေတြမွာ စာေပနဲ႔ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲဝင္ေနဆဲ အေနအထားမွာေတာ့ ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒါဟာ ဥပေဒ စကားေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွားအယြင္းေတြပါပဲ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ကာလမွာတုန္းက ကြၽန္ေတာ္ နယ္မွာပါ။ မဲ႐ံုကိုလည္း မေရာက္ခဲ့။ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ရင္ လမ္းခင္းေပးမယ္ ေျပာတဲ့အေၾကာင္း ရပ္ကြက္လူႀကီး ကြၽန္ေတာ့္ကို လာေျပာပါ တယ္။ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာလို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ တကယ္တမ္း ႏိုင္ၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ယေန႔ အထိ ေက်ာက္ခဲ တစ္လံုး မျမင္ရေသး။ လူကေတာ့ ေဝးေရာ။ ရပ္ကြက္လူႀကီးလည္း အသံ မထြက္ ေတာ့။ ဘားမားကို ျမန္မာလို႔ ေျပာင္းတာက အသံထြက္မွန္ေအာင္ ေျပာင္းတာပါတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ပါ ျပည္သူကို ေပးထားတဲ့ ကတိစကားေတြ မွန္ဖို႔ မမွားဖို႔ေတြက တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးလို႔ ပဲ ျမင္မိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ အထက ခြဲကို ယခင္ ဝန္ႀကီး တစ္ပါး ေရာက္လာပါတယ္။ ေနာက္ရက္ သတင္းစာထဲမွာ ေလဆာ ပရင္တာ လွဴသြားတယ္လို႔ ပါလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီသတင္းစာထဲက အလွဴဟာ အျပင္ကို ေရာက္မလာခဲ့၊ ေလဆာ ပရင္တာ ဆိုတာလည္း ဒီကေန႔ထိ ျဖဴသလား မည္းသလား မျမင္ဖူးေတာ့။

စကား တစ္ခြန္းရဲ႕ အမွားအယြင္းေတြေၾကာင့္ တိုင္းျပည္နဲ႔ခ်ီၿပီး နစ္နာႏိုင္တာေတြကို ေရးဖြဲ႕ျပရတာပါ။ မၾကာေသးခင္ကေတာင္မွ တာဝန္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးက လယ္သမားေတြကို ထမင္းတစ္နပ္ ေလွ်ာ့စားၿပီး အေၾကြးဆပ္ဖို႔ အႀကံေကာင္းေတြ ေပးသြားေတာ့ ဂ်ာနယ္ေလာကမွာ ဘယ္ေလာက္ ပြက္ေလာ႐ိုက္ ကုန္လဲ။ သူေျပာတဲ့ စကားက တစ္ခြန္းတည္းပါပဲ။

ျမစ္ဆံု စီမံကိန္းကို ဘယ္သူပဲ တားတား ဆက္လုပ္မွာပဲဆိုတာလည္း စကား တစ္ခြန္းသာ။ သမၼတက သူတစ္ေယာက္တည္း ဆႏၵနဲ႔ ျမစ္ဆံုကို ရပ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာလည္း စကား တစ္ခြန္းမွ်သာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစကားေတြရဲ႕ အက်ဳိး သက္ေရာက္မႈေတြကေတာ့ မေသးလွ။ ျပည္သူေတြ အေနနဲ႔လည္း မီးျပတ္ရင္ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထြန္းၾကဖို႔ လိုတယ္ ဆိုတာလည္း တစ္ခြန္းတည္းပါ။ ခံရသူ ျပည္သူေတြမွာ ေတာ့ မသက္သာလွ။

ျပည္သူေတြဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ေဗြယူတတ္သူမ်ား မဟုတ္ၾက။ သူတို႔အေပၚ တကယ္ကို ေစတနာ အရင္းခံနဲ႔ ေျပာဆို လုပ္ကိုင္သူလို႔ ယံုၾကည္ရင္ မွားလည္း ခြင့္လႊတ္တတ္သူမ်ားပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအေပၚ ထားတဲ့ ေစတနာကို ယံုၾကည္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မိန္႔ခြန္းေတြမွာ အဆဲပါေတာင္ လက္ခုပ္ၾသဘာသံက မစဲ။ သူ က႐ုဏာ ေဒါေသာနဲ႔ ေျပာမွန္း လူတိုင္း သိလို႔ပါပဲ။ က်န္တဲ့သူ ဆဲၾကည့္ ပါလား။ တရားပြဲမွာ ခဲမိုး ရြာသြားမွာေပါ့။ အေရးအခင္း ျဖစ္တုန္းက လာနားေထာင္ေနတဲ့ ေသာင္းခ်ီတဲ့ ပရိသတ္ကို တပ္မေတာ္ကို စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားနဲ႔ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးရဲ႕ စကား တစ္ခြန္းေၾကာင့္ ဟင္ခနဲ ျဖစ္သြားတာလည္း ၾကားဖူးမွာပါပဲ။ လူတိုင္းေတာ့ အမွားမကင္းႏိုင္ၾကပါ။ ကိုယ္မွားတယ္လို႔ သိရင္ ျပင္ရဲဖို႔၊ ဝန္ခံရဲဖို႔ သတၱိေတာ့ ရွိရမယ္ ထင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ မိမိအေပၚ ေစတနာ သန္႔သန္႔နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ေပးသူ အေပၚမွာမွ ေရြးၿပီး အထင္လြဲ ေစာ္ကားမိၿပီး အေျခအေနမွန္ကို သိသြား ေတာ့လည္း ဝန္ခံရဲရမယ့္အစား သတၱိနည္းစြာနဲ႔ မိမိသာ အမွန္ ခံရသူ အမွားလို႔ပဲ ပတ္ဝန္းက်င္ ဆက္ျမင္ေအာင္ ေရာေယာင္ေနတတ္သူမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြပါပဲ။

လူဆိုတာ မွားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခဲတံရဲ႕ေနာက္မွာ ခဲဖ်က္ ထည့္ထားတာဆိုတဲ့ ဆရာေအာင္သင္း ရဲ႕ စာေပ ေဟာေျပာပြဲက အသံ ကေလးကိုလည္း ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိလိုက္ပါတယ္။ မမွားေသာ ေရွ႕ေန မေသေသာ ေဆးသမားမရွိ ဆိုတာလည္း ဖတ္မွတ္ ေလ့လာဖူးပါတယ္။ သူတစ္ပါး အမွားမွ သင္ခန္းစာ ယူတတ္လွ်င္ ကိုယ္တုိင္မွားရန္ မလိုအပ္ေတာ့ေခ်ဆိုတဲ့ တက္က်မ္း စာေပကိုလည္း အမွတ္ရ ေနပါတယ္။ မွားဖူးမွ မွန္ ႀကံဳဖူးမွ ရဲလို႔လည္း ၾကားဖူးပါတယ္။ အမွားၾကာလွ်င္ အမွန္ျဖစ္ ဆိုတဲ့ စကားလည္း ရွိပါတယ္။ ဆရာမွားရင္ ေဆာရီး တပည့္ မွားရင္ေတာ့ ေျဗာတီးတဲ့။ မွားမွန္း သိၿပီး ျပင္ရင္ ပညာရွိ၊ မွားမွန္း သိလ်က္နဲ႔ မျပင္တာ လူမိုက္၊ မွားမွန္းမသိ ဆက္မွားေနတာကေတာ့ လူအ ပါပဲတဲ့။

ဘာပဲေျပာေျပာ စကားေျပာတဲ့အခါ အမွားအယြင္း မရွိဖို႔ အမွားအယြင္း နည္းဖို႔ အမွားအယြင္း ရွိရင္ လည္း ျပင္ရဲ ဝန္ခံရဲဖို႔ စကားမွန္ရင္ေတာင္မွ အသံမမွားဖို႔ ေျပာေတာ့ ေမတၱာတရား၊ အသံက ေဒါသေတြ မ်ားမေနဖို႔ ေစတနာမွန္ဖို႔ လုပ္ရပ္မွန္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကြၽႏ္ုပ္ေၾကာင့္ လူမ်ဳိးေရး ပဋိပကၡ မျဖစ္ေစရဆိုတဲ့ စာတန္းေလး ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္လက္ ခ်မ္းသာ သြားမိသလို ကိုယ္ေျပာတဲ့စကား ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေတြေၾကာင့္ ၾကားရသူအေပါင္းက သာဓု အႏုေမာဒနာ ေခၚဆိုႏိုင္တဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာ နားခ်မ္းသာ တိုင္းျပည္ ခ်မ္းသာသြားေစႏိုင္တဲ့ အသံရွင္မ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကေစဖို႔သာ ဆႏၵျပဳ လိုက္ရပါတယ္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ုဏ္ဦး လြတ္လပ္ေရး (၁)



(ေနသန္ေမာင္)

နိဒါန္း

ေမွာင္အတိစိုးမိုးထားေသာ ညဥ့္၏နက္႐ိႈင္းမႈ ျပယ္လြင့္ေတာ့မည့္ အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႕ရေသးေသာ္လည္း ရန္ကုန္ျမစ္အတြင္း အသင့္ အေနအထား ရွိေနသည့္ စစ္သေဘၤာ တစ္စင္းသည္ အခ်ိန္တစ္ခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ နာရီလက္တံမ်ား တေရြ႕ေရြ႕ လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ေအးျမေသာ ေဆာင္းေလအေဝွ႔တြင္ စစ္သေဘၤာမွ အလံတိုင္ေပၚထက္ဝယ္ ယူနီယံဂ်က္အလံသည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လြင့္ေနသည္။ ဘာမင္ဟမ္ စစ္သေဘၤာအနီးရွိ ဘင္ခရာတပ္ဖြဲ႕သည္ အဆင္သင့္ အေနအထားျဖင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ အ႐ုဏ္သည္ မၾကာမီ ေရာက္လာေတာ့မည္။ ေန႔သစ္တစ္ခုကုိ မၾကာမတင္ စတင္ရေတာ့မည္။ ထိုေန႔သည္ လြန္စြာအေရးပါေသာ သမိုင္းဝင္ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္လာမည္။

နံနက္ ၄ နာရီ မိနစ္ ၂၀ တိတိတြင္ ဘာမင္ဟမ္ စစ္သေဘၤာေပၚမွ အေျမာက္မ်ား စတင္ ပစ္ေဖာက္လိုက္သည္ႏွင့္ ဘင္ခရာအဖြဲ႕သည္ ၿဗိတိသွ် အမ်ဳိးသားသီခ်င္းကို တီးခတ္ေလသည္။ ထိုအခါ အလံတိုင္ေပၚရွိ ယူနီယံဂ်က္အလံသည္ တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက်လာသည္။ သေဘၤာဥၾသဆြဲသံမ်ား ရန္ကုန္ျမစ္အတြင္း ဆူေဝသြားသည္။ မီးက်ည္မီးပန္းမ်ား ဒိန္းခနဲဒိန္းခနဲ ပစ္ေဖာက္သံျဖင့္ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ႐ုတ္ျခည္းႏိုးထသြားသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းမွ ေခါင္းေလာင္းသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအ႐ုဏ္တက္သည္ က်က္သေရမဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုလွေသာ အခါသမယႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။

ရဲစိုေသာ အနီေရာင္ေအာက္ခံ၏ အျပာေရာင္ေထာင့္ခ်ဳိးေပၚမွ ၾကယ္ျဖဴငါးလံုးပါ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ အလံသည္ အမ်ဳိးသားသီခ်င္းသံ ႏွင့္အတူ အလံတိုင္ေပၚ တလူလူ လြင့္တက္သြားသည္။ ထိုတစ္ခဏသည္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုကို ေမြးဖြားေပးလိုက္ေလသည္။ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ခန္းမေရွ႕ အလံတိုင္ေပၚသို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ သစ္တစ္ခု ေမြးဖြားလိုက္သည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အမ်ဳိးသားအလံမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ေနသည္။

နံနက္ ၄ နာရီ မိနစ္ ၄၀ တြင္ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ခန္းမ အတြင္းရွိ စု႐ံုးေရာက္ရွိေနေသာ မင္းပရိသတ္တို႔ ေရွ႕ေမွာက္ ဂုဏ္က်က္သေရ ျမင့္မားလွေသာ သမၼတႀကီး စဝ္ေရႊသိုက္သည္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သခင္ႏု၊ ပါလီမန္ ယာယီဥကၠ႒ ေပ်ာ္ဘြယ္ဦးျမ ႏွင့္အတူ ဝင္ေရာက္လာသည္။ သမၼတႀကီး စင္ျမင့္ေပၚ ေနရာယူၿပီးသည့္ေနာက္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ သမၼတရာထူးကို လက္ခံယူေၾကာင္း ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ကိုင္တြယ္ကာ က်မ္းက်ိန္သစၥာဆိုသည္။ ထို႔ေနာက္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုသည္ မိန္႔ခြန္း စတင္ႁမြက္ၾကားသည္။

“ေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ႀကီးမွာဆိုရင္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ဟဲ့ ဆိုၿပီး ေသြးေခ်ာင္းစီးရတဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ ကိုယ္လက္အဂၤါ ပ်က္စီးၾကရတဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ အႏွိပ္အစက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံၾကရတဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခံရတဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပဲ။ ေနာက္ဆံုးလြတ္လပ္ေရး ဆိုတဲ့ ယစ္ပလႅင္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အေပါင္းပါ ဝန္ႀကီးမ်ားမွာ ေသြးနဲ႔ ပူေဇာ္သြားၾကရရွာတယ္။ အဲဒီလို ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေသမင္းနဲ႔ ဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ တိုက္ခိုက္ၿပီး က်ဆံုးသြားၾကတဲ့ ႀကီးငယ္မဟူ က်ား-မ မေရြး ပုဂိၢဳလ္အားလံုးရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တေတြဟာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့ ဆုထူးဆုျမတ္ကို ပန္ဆင္ႏိုင္ၾကရတယ္။ ဒီေတာ့ လြတ္လပ္ေရးဟာ ဒီပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးပဲ။ ဒီေန႔လိုမ်ဳိးမွာဆိုရင္ ဒီပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ေက်းဇူးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေတြးေတာ မေအာက္ေမ့ဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ ေတြးမိရမွာပဲ။ ေအာက္ေမ့မိရမွာပဲ။ ဒီေန႔မွာဆိုရင္ ေနဝန္းမထြက္မီ ေရာင္နီေပၚခါစ ကတည္းက ဒီပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဗမာ ျပည္ႀကီးဟာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ လြတ္လပ္ေသာ သမၼတႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ေနာင္အနာဂတ္ အတြက္မွာဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗမာႏိုင္ငံသားမ်ားဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အလိုဆႏၵအတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေရးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပဳျပင္ဖန္တီးသြားႏိုင္ၿပီ” (မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း)

ေကာင္းကင္တြင္ ေရာင္နီပ်ဳိးေလၿပီ။

အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ လက္လြတ္ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည့္ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီေအာက္ က်ေရာက္ခဲ့ရသည့္ အဆိုပါ တိုင္းျပည္သည္ ယခုအခါ လြတ္လပ္ေသာ သမၼတႏိုင္ငံေတာ္သစ္ တစ္ခုအျဖစ္ က်က္သေရရွိစြာ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၿပီ။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမ်ဳိးသားေရး ဂုဏ္သေရကို ျပန္လည္ အရယူေပးႏိုင္ခဲ့ေသာ ပုဂိၢဳလ္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္လခန္႔၌ လြတ္လပ္ေရးလမ္းေပၚ တိုင္းျပည္ႀကီးကို ဆြဲတင္ေနစဥ္ က်ဆံုးခဲ့သည္။ ထိုပုဂိၢဳလ္၏ ေက်းဇူးတရားကို လူတိုင္း အထူးတလည္ ေအာက္ေမ့သတိရ ေနၾကသည္။ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ကိုေအာင္ဆန္းေၾကာင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ေရာက္ကာ ကိုလိုနီဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈတြင္ သခင္ႏု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးထဲသို႔ ဝင္ေရာက္လာၿပီး ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ဒုတိယဥကၠ႒ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဦးေအာင္ဆန္းေၾကာင့္ တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္၏ နာယက ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အနား ထိုသူကား မရွိေတာ့။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ားကို ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း (Transboundary Environmental Impact Assessment) (TEIA)


ပါေမာကၡ ဦးညိဳေမာင္ (႐ုကၡေဗဒ)

စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ား ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္းသည္ နယ္စပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ စီမံခ်က္မ်ား (Transboundary Project) မ်ား၏ အေရးပါေသာ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု ျဖစ္သည္။ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ စီမံခ်က္မ်ားတြင္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာျမစ္မ်ား (International Rivers) ႏွင့္ နယ္စပ္ျမစ္မ်ား (Border Rivers) ေပၚတြင္ ဆည္မ်ား တည္ေဆာက္ျခင္း၊ ေရလႊဲေျမာင္းျဖင့္ ေရလႊဲယူျခင္း၊ နယ္စပ္ေဒသ မ်ားတြင္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္မ်ား တည္ေထာင္ျခင္း (Development of Special Economic Zone in Border Area) ႏွင့္ နယ္စပ္ျမစ္ဝွမ္းမ်ား စီးပြားေရး တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ဧရိယာတို႔တြင္ တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းမ်ားေၾကာင့္ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာမည္ျဖစ္ရာ နယ္စပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ား ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္မည္ ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံအမ်ားစု၏ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္မႈမ်ား ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း ဥပေဒ (EIA Law) သည္ ႏိုင္ငံအတြင္း လုပ္ေဆာင္မည့္ စီမံကိန္း (Plan)၊ စီမံခ်က္ (Project) ႏွင့္ အစီအမံ (Program) မ်ားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္လ်က္ ရွိေနသည္။ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အာမခံမႈ မပါဝင္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ စီမံခ်က္မ်ား (Transborder Project) တြင္ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ ထိခိုက္မႈမ်ား ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း (TEIA) သည္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံမ်ားအၾကား ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ နားလည္မႈ စာခြၽန္လႊာတြင္ (Memorandum of Understanding - MoU) ႏွစ္ႏိုင္ငံပူးတြဲၿပီး ေဒသဆိုင္ရာ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းမႈ (Regional Assessment) ျပဳလုပ္ရန္ ထည့္သြင္းရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဤေဆာင္းပါး၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တည္ေဆာက္ဆဲႏွင့္ တည္ေဆာက္မည့္ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္း စီမံခ်က္မ်ား (Projects on Thanlwin River) အတြက္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း မဟာဗ်ဴဟာ (Strategic Environmental Assessment: SEA) ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ လမ္းၫႊန္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ရန္ႏွင့္ ထိုႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ MoU ေရးထိုးရာတြင္ TEIA ေဆာင္ရြက္ရန္ကို ထည့္သြင္းရန္ ျဖစ္ပါသည္။

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၈ ရက္ႏွင့္ ၂၉ ရက္ေန႔တို႔တြင္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အသင္းခ်ဳပ္ ေဆြးေႏြးပြဲခန္းမတြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ Workshop on Value of Thanlwin/Salween/Nu River:Ecosystem Resources Conservation and Management တြင္ တင္ျပေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံမွ ပညာရွင္ႏွစ္ဦး၊ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ပညာရွင္ ၆၀ ဦးႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ပညာရွင္မ်ား၏ စာတမ္းဖတ္ျခင္း၊ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား ပါဝင္ခဲ့ရာ သံလြင္ျမစ္ကို တန္ဖိုးထားသူမ်ားအားလံုး သိသင့္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ အထူးသျဖင့္ မူဝါဒ ခ်မွတ္သူမ်ားႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ဝန္ႀကီးဌာနမွ တာဝန္ရွိသူမ်ား သိရွိရန္ အေရးႀကီးပါသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ သံလြင္ျမစ္သည္ လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္းလ်က္ရွိေသာ ျမစ္တစ္ခု (Free Flowing River) ျဖစ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္ကာလတြင္မူ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္း ေရအားလွ်ပ္စစ္ဆည္ ၁၃ ခုႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္း ဆည္ ခုနစ္ခု တည္ေဆာက္ရန္ အဆိုျပဳထားရာ သံလြင္၏ အနာဂတ္သည္ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေတာ့မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ သံလြင္ျမစ္ေရ ၂ ဒသမ ၂ ဘီလီယံ ကုဗမီတာ (2.2 billion cubic meter) ကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘူမိေဘာဆည္သို႔ ေရလႊဲေျမာင္းျဖင့္ ေရလႊဲမည္ဟု ဆိုထားရာ သံလြင္ျမစ္ေရသည္ တစ္စကၠန္႔လွ်င္ ၃၀၀၀ ကုဗမီတာႏႈန္း (3000M3/sec) ျဖင့္ ဘူမိေဘာဆည္တြင္းသို႔ စီးဆင္းေတာ့မည္ ျဖစ္ပါသည္။

သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္းတြင္ ျမစ္ညာပိုင္း (Up Stream) သည္ တ႐ုတ္ ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ ပိုင္နက္ နယ္နိမိတ္တြင္ တည္ရွိၿပီး ျမစ္ေျခပိုင္း (Downstream) သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပိုင္နက္ နယ္နိမိတ္တြင္ ရွိပါသည္။ ျမစ္ညာပိုင္းတြင္ စီးဆင္းေနေသာေရကို အေျပာင္းအလဲ လုပ္ခဲ့လွ်င္ ျမစ္ေျခပိုင္းေရ (Downstream Hydrology) ေျပာင္းလဲမႈမွာ ေရွာင္လႊဲမရပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမစ္ေျခပိုင္းတြင္ သက္ေရာက္မည့္ ထိခိုက္မႈမ်ားကို သိရွိရန္ TEIA သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ‘အမ်ဳိးသားေရးကိစၥ’ ျဖစ္ပါသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ TEIA ႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ေဆြးေႏြးခဲ့ရာ တ႐ုတ္ပညာရွင္မ်ား၏ အေျဖကလည္း ရွင္းပါသည္။ “ဒီကိစၥက မင္းတို႔ကိစၥ မင္းတို႔လုပ္ရမွာ” ဟု ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ‘အနာဂတ္သံလြင္’ အမည္ျဖင့္ ေဆာင္းပါး ေရးသားရန္ ရည္ရြယ္ထားပါသည္။ သို႔ေသာ္ TEIA သည္ လတ္တေလာ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ အေရးကိစၥ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဦးစြာ တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဥပမာ ေထာက္ပါမည္။ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံ၊ ႐ုရွားႏုိင္ငံႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယားႏုိင္ငံတုိ႔ သံုးႏုိင္ငံပိုင္ေသာ တူမင္းျမစ္ (Tuman River) သည္ တ႐ုတ္ျပည္၏ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းတြင္ ရွိပါသည္။ ျမစ္ဝမွ ပထမ ၁၆ ကီလုိမီတာအထိ အပိုင္းသည္ ႐ုရွားႏွင့္ ေျမာက္ကုိရီးယားႏိုင္ငံၾကား နယ္စပ္ျမစ္ (Border River) ျဖစ္သည္။ ၎မွ အေပၚပိုင္းသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယားၾကား နယ္စပ္ျမစ္ ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ျပည္က ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ ေရေၾကာင္းလမ္းကို အသံုးျပဳပိုင္ခြင့္ ေတာင္းခံသည္။ သံုးႏုိင္ငံ၏ ျမစ္ဝွမ္းေဒသမ်ားအတြက္ စိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ စက္မႈဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအတြက္ အေရးပါေသာ ျမစ္ျဖစ္သည္။ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာရွိ တူမင္းျမစ္ဝကြၽန္းေပၚေဒသ (Tuman Delta an Pacific Ocean) ၏ ဇီဝမ်ဳိးစံုလင္ႂကြယ္ဝျခင္း (Biodiversity) သည္ ကမာၻလံုးဆုိင္ရာ အေရးပါမႈတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ဂ်လဲလင္းေဒသ (Jilin Province) SEA အစီရင္ခံစာအရ တူမင္းျမစ္ေရသည္ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွ ထုတ္လႊတ္ေသာ အညစ္အေၾကးမ်ားေၾကာင့္ ညစ္ညမ္းေနသည္။ ျမစ္ေရ၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ေသာက္သံုးရန္ႏွင့္ စက္မႈႏွင့္ စုိက္ပ်ဳိးေရးတြင္ အသံုးျပဳရန္ မသင့္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိညစ္ညမ္းမႈသည္ တ႐ုတ္ျပည္အပိုင္းရွိ ေပ်ာ့ဖတ္ႏွင့္ စကၠဴစက္႐ံုမွ အညစ္အေၾကးရည္မ်ား ျမစ္ထဲသို႔ စြန္႔ပစ္ထုတ္လႊတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ တူမင္းျမစ္ေၾကာင္းေဒသ ေရရွည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ကူညီရန္ အစိုးရမ်ားဆုိင္ရာ အဖြဲ႕အစည္း (Intergovermental Organization) အျဖစ္ တူမင္းျမစ္ေၾကာင္း ဧရိယာ ဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ေကာ္မတီ (Tuman River Area Development Coordination Committee) ႏွင့္ တူမင္းျမစ္ေၾကာင္း စီးပြားေရးဧရိယာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ အတိုင္ပင္ခံ ေကာ္မရွင္ (The Consultative Commission for Development of Tuman River Economic Area) တုိ႔ကို ဖြဲ႕စည္းရန္ ေျမာက္ကိုရီးယား၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ ႐ုရွားႏုိင္ငံတုိ႔ သေဘာတူညီခ်က္ လက္မွတ္ေရးထိုးၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ The Greater Tuman Initiative (GTI) in Northeast Asia ဟုေခၚတြင္ေသာ တ႐ုတ္၊ ေျမာက္ကိုရီးယား၊ ေတာင္ကိုရီးယား၊ မြန္ဂိုလီးယားႏွင့္ ႐ုရွားတုိ႔ ပါဝင္ေသာ အစိုးရမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေသာျဖစ္စဥ္ (The Intergovermental Coorperation Mechanism) တစ္ခုျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၏ သေဘာတူညီခ်က္အရ တူမင္းျမစ္ေၾကာင္း ဧရိယာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အစီအစဥ္ (Tuman River Area Development Program) ခ်မွတ္ေရးဆြဲႏုိင္ခဲ့သည္။ အတုိင္ပင္ခ ေကာ္မရွင္တြင္ GTI ႏုိင္ငံမ်ား၏ အစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါဝင္ၿပီး အဓိကဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္သည့္ အဖြဲ႕အစည္း (Core Decision Making Institution) ျဖစ္လာခဲ့သည္။

အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ တူမင္းအတုိင္ပင္ခံ ေကာ္မရွင္တုိ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ SEA (Strategic Enviromental Assessment) တြင္ TEIA ၏ အခန္းက႑ကို ထည့္သြင္းခဲ့သည္။

ထို႔ျပင္ ပတ္ဝန္းက်င္ဆုိင္ရာ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းျခင္း အစီအစဥ္၊ ေလ်ာ့ပါး သက္သာေစမည့္ အစီအမံႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမည့္ အစီအစဥ္မ်ား (Enviromental Assessment, Mitigation and Management Plan-EAMMP) ကို ပထမပိုင္း Article 1.1 အေနႏွင့္ MoU တြင္ ထည့္သြင္းၿပီး သက္ဆုိင္ရာ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့သည္။ Articel 1.5 တြင္ TEIA လုိအပ္ခ်က္ကို ထည့္သြင္းထားသည္။

UNDP က ေထာက္ခံေသာ Greater Tuman Initiative (GTI) in Northeast Asia တြင္မူ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွားႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယားအျပင္ မြန္ဂိုလီးယားႏွင့္ ေတာင္ကိုရီးယားပါ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ထိုႏုိင္ငံမ်ားက လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈႏွင့္ ေရရွည္တည္တံ့ ခုိင္ၿမဲေသာ တုိးတက္မႈ (Social and Economic Property and Sustainable Development) တို႔ကို မွ်ေဝခံစားရန္ ေဖာ္ေသာပံုစံကို နမူနာယူႏုိင္ရန္ တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သံလြင္အေရးကိစၥမွာ အမ်ဳိးသားေရး ျဖစ္ပါသည္။ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတႏုိင္ငံ၊ ထိုင္းႏုိင္ငံတို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီး (Intergovermental Organization) အစိုးရမ်ားဆုိင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအျဖစ္ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး ေကာ္မတီႏွင့္ သံလြင္ျမစ္ဝွမ္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး အတုိင္ပင္ခံ ေကာ္မရွင္ (Thanlwin River Development Coordination Committe and The Consultative Commision for the Development of Thanlwin River Basin) တုိ႔ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ရန္ အႀကံျပဳအပ္ပါသည္။ ထုိေကာ္မတီမွ သံလြင္ျမစ္ဝွမ္းေဒသ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အစီအစဥ္ (Thanlwin River Basin Economic Development Program) ေရးဆြဲရန္လုိပါမည္။ UNDP ကဲ့သုိ႔ေသာ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကိုလည္း ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြး အႀကံဉာဏ္မ်ား ရယူႏုိင္ပါသည္။ ထုိအစီအစဥ္တြင္ TEIA လုပ္ေဆာင္ရန္ကို သေဘာတူညီမႈ စာခြၽန္လႊာတြင္ ထည့္သြင္း (MoU) လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ အႀကံျပဳပါသည္။

သံလြင္၏ တန္ဖိုးကို အေလးထားၾကပါစို႔။
(Let’s respect the value of Thanlwin.)

Credit To The Voice Weekly

Ref:
Promoting Transboundary EIA in China: The Greater Tumen Initiative
Simon Marsden, by Law School, Flinder University, Adelaide, Australia
Read More »

ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး(ၿငိမ္း)ဦးသန္းေ႐ႊသတိေမ့ေျမာသြားသည္ ဆုိေသာသတင္း


ယခင္ႏုိင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္း သာယာေရးႏွင့္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ဥကၠ႒အျဖစ္ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအ ကဲ တာ၀န္ယူခဲ့ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴး ႀကီး အၿငိမ္းစားဦးသန္းေ႐ႊၿပီးခဲ့ သည့္ တနဂၤေႏြေန႔ညေန၌ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ခု ကုိမိသားစုႏွင့္အတူၾကည့္႐ႈေန စဥ္အတြင္း သတိေမ့ေျမာသြား ေၾကာင္းအင္တာနက္သတင္း စာမ်က္ႏွာမ်ား၌ သတင္းပ်ံံ႕ႏွံ လွ်က္ရွိသည့္အေပၚ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴး ႀကီး(ၿငိမ္း)ဦးသန္းေ႐ႊႏွင့္နီးစပ္သူ အခ်ိဳ႕အား ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့ ရာ အဆုိပါသတင္းမွာ မဟုတ္ မွန္ေၾကာင္းႏွင့္ေကာလာဟလ တစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္းျပန္လည္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
““ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး က်န္းက်န္း မာမာပဲရွိပါတယ္၊ သတိလစ္ေမ့ ေျမာတယ္ဆုိၿပီးေတာ့လည္း တစ္ စုံတစ္ရာ သတင္းမွလည္း ကၽြန္ ေတာ္တုိ႔မၾကားရေသးပါဘူး။ အင္တာနက္သတင္းေတြမွာ ပ်ံ႕ ႏွံေနတယ္ဆုိတာကလည္း ေကာ လာဟလတစ္ခုပါ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴး ႀကီးဟာ က်န္းက်န္းမာမာပဲ စာဖတ္တာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ ပါ။သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အေနအထား တစ္ခု တုိင္းျပည္မွာျဖစ္ၿပီး သြား တဲ့ေနာက္ပုိင္း၊သူ႕အေနနဲ႔ တုိင္း ျပည္ကုိ သူေမွ်ာ္မွန္းတဲ့အတုိင္း ဒီမုိကေရစီ အစုိးရသစ္ကုိလႊဲ ေျပာင္းေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ပဲအခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္ လြန္ေနေစတာပါ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ရဲ႕က်န္းမာေရးတစ္စုံတစ္ရာျဖစ္ ရင္လည္း ဖုံးဖိထားလုိ႔မရပါဘူး၊ အားလုံးသိၾကမွာပဲ၊ခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတာ့ဘာမွမသိေသး ပါဘူး”” ဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေ႐ႊ(ၿငိမ္း)ႏွင့္နီးစပ္သူဟုယူ ဆရသူတစ္ဦးကHot News၏ ဆက္သြယ္အတည္ျပဳခ်က္အား ျပန္လည္ေျဖၾကားသြားခဲ့သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး(ၿငိမ္း)ဦး သန္းေ႐ႊသည္ ၿပီးခဲ့သည့္၂၀၁၁ မတ္လ၃၁ရက္ေန႔က စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး ယႏၱရားျဖင့္အသက္သြင္း ထားေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္း သာယာေရးႏွင့္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ ကုိဖ်က္သိမ္းကာ ေရြးေကာက္ပြဲ အရေပၚထြက္လာခဲ့ေသာ၎၏ တပည့္မ်ားႏွင့္နီးစပ္သူ အမ်ားစု ပါ၀င္သည့္အရပ္သားအစုိးရသစ္ အား အာဏာအရပ္ရပ္ကုိလႊဲ ေျပာင္းေပးခဲ့သည္။ထုိေနာက္ပုိင္း မွစတင္ကာ လူျမင္ကြင္းၾကား ထြက္လာေတာ့ျခင္း လုံး၀မရွိဘဲ  ယေန႔လႊတ္ေတာ္ႏွင့္အစုိးရအဖြဲ႕ ၌တာ၀န္ႀကီးမ်ားထမ္းေဆာင္ေန ေသာ ၎ႏွင့္နီးစပ္သူအခ်ဳိ႕ကို သာ အခါအားေလ်ာ္စြာ လက္ခံ ေတြ႕ဆုံေၾကာင္း သိရၿပီး ယင္းသုိ႔ လက္ခံေတြ႕ဆုံရာ၌လည္းလုံၿခဳံေရး တာ၀န္ရွိသူမ်ား၏ ေသခ်ာစြာ စစ္ေဆးၿပီးမွသာ၀င္ေရာက္ေတြ႕ ဆုံရေၾကာင္း အင္တာနက္စာ မ်က္ႏွာမ်ား၌ပ်ံ႕ႏွံံ႔ေနေသာ သတင္းမ်ားအရသိရသည္။
Credit To Hot News 

ခန္႔ခန္႔(ဒႆနိက)
Read More »

တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုခ်င္သည့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္ေစရန္အတြက္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ပါ၀င္သည့္ ညီလာခံတစ္ခု က်င္းပရန္ ေတာင္းဆို



ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသား သက္ႀကီး၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ဂါရ၀ျပဳပြဲ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္ေဇာ္ထြန္း)
တိုင္းရင္းသားအားလံုး လိုခ်င္သည့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ အတြက္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ပါ၀င္သည့္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံတစ္ခုကို က်င္းပေပးေစလိုသည္ဟု ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ား တိုးတက္ေရးပါတီ ဥကၠ႒ ေဒါက္တာေအးေမာင္က ဇူလုိင္ ၂၂ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့သည့္ ျပည္ေထာင္စု တုိင္းရင္းသား သက္ႀကီး၀ါရင့္ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ဂါရ၀ျပဳပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ေျပာၾကားသည္။
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့စဥ္က ေပးခဲ့သည့္ ကတိမ်ားကို အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကြယ္လြန္သြားခ်ိန္တြင္ ေပ်ာက္ပ်က္ သြားခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရသည့္ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားအား သမိုင္းသင္ခန္းစာ မ်ားကိုယူၿပီး ယေန႔ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းမ်ားအား ေျဖရႇင္းေစလိုသည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ထို႔ေနာက္ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ေလ့လာရန္ လႊတ္ေတာ္တြင္ ေကာ္မတီတစ္ရပ္ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ္လည္း မည္သည့္ အတိုင္းအတာအထိ ျပင္ဆင္ႏိုင္မည္ကို မေသခ်ာသျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ စနစ္ကို အာမခံသည့္၊ ဒီမိုကေရစီ ပီျပင္သည့္၊ တန္းတူညီမ်မႈကို အာမခံႏိုင္သည့္ ဖြဲစည္းပံု အေျခခံဥပေဒ တစ္ရပ္ကို ရရႇိေအာင္ တည္ေဆာက္ ရေတာ့မည့္အခ်ိန္ တစ္ခုျဖစ္ၿပီး ယခုရႇိေနသည့္ အေျခခံဥပေဒသည္ ၂၀၁၅ ခုႏႇစ္တြင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲကို လည္းေကာင္း၊ ယခုအစိုးရကိုေသာ္ လည္းေကာင္း ယံုၾကည္မႈ မရရႇိႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ယံုၾကည္လက္ခံသည့္ အေျခခံ ဥပေဒတစ္ခု ေပၚထြက္လာေစရန္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ကဲ့သို႔ေသာ ညီလာခံတစ္ခု ျဖစ္ေပၚရန္ လိုအပ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။

ယခုရႇိေနသည့္ အေျခခံဥပေဒသည္ ၂၀၁၅ ခုႏႇစ္တြင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲကို လည္းေကာင္း၊ ယခုအစိုးရကိုေသာ္ လည္းေကာင္း ယံုၾကည္မႈ မရရႇိႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ယံုၾကည္လက္ခံသည့္ အေျခခံ ဥပေဒတစ္ခု ေပၚထြက္လာေစရန္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ကဲ့သို႔ေသာ ညီလာခံတစ္ခု ျဖစ္ေပၚရန္ လိုအပ္ျခင္းျဖစ္...
ေဒါက္တာေအးေမာင္က ''၁၉၄၇ ခုႏႇစ္က က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ ဆႏၵျဖည့္ဆည္းတဲ့ အေနနဲ႔ သက္ရႇိထင္ရႇား ရႇိေနၾကတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လႇန္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက ဦးေဆာင္ၿပီး ပင္လံုကဲ့သို႔ေသာ အမ်ဳိးသား အားလံုးပါ၀င္တဲ့ ညီလာခံႀကီးကို ေခၚယူႏိုင္မႇသာလွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္ေတြလည္း ရပ္စဲသြားမယ္။ သယံဇာတ ခြဲေ၀မႈေတြမႇာလည္း မွ်တမယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ တန္းတူညီမွ်ခြင့္ေတြလည္း ရရႇိၾကမႇာ ျဖစ္တယ္။ ရရႇိလာတဲ့ အခြင့္အေရးေတြကို လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပဳၿပီး ညႇိႏႈိင္းတိုင္ပင္ၿပီး ျပည္ထာင္စု တစ္ခုလံုး သာယာ၀ေျပာေအာင္ ဖြဲ႕စည္းပံုအသစ္ ေပၚေပါက္လာေအာင္ ပင္လံုကဲ့သို႔ေသာ အမ်ဳိးသား ညီလာခံတစ္ခုကို ေခၚႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္'' ဟု ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အတူ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီမႇ ဗိုလ္မႇဴးႀကီး ေစာလြင္ကလည္း လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား အားလံုးအေနႏႇင့္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ရန္ လိုလားၾကၿပီး ျပင္ဆင္သည္ဟု ဆိုရာတြင္ အနည္းငယ္ ျပင္ဆင္ျခင္း မဟုတ္ဘဲ ျပင္သင့္သမွ်၊ ဖ်က္သင့္သမွ် အားလံုးကို ျပင္ဆင္၊ ပယ္ဖ်က္ ေပးမႇသာလွ်င္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏႇင့္ စစ္မႇန္ေသာ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ညီညြတ္ေရး ျဖစ္ေပၚမည္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ဗိုလ္မႇဴးႀကီး ေစာလြင္က ''ပင္လံုညီလာခံ ကတိက၀တ္ေတြကို တစ္ဖက္သတ္ ဖ်က္သိမ္းခံရ၊ အာဏာနဲ႔ ဖိႏႇိပ္ခံရတဲ့ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုခ်င္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္နက္ကိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါဟာတိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြ အားလံုးလိုခ်င္တဲ့ ဆႏၵျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို အဖ်ားအနားေလာက္ ျပင္တာ မလိုခ်င္ပါဘူး။ ျပင္ဖို႔လိုတာ မႇန္သမွ်၊ ဖ်က္ဖို႔လိုတာမႇန္သမွ် အရင္းအျမစ္အထိ လိုက္ၿပီးေတာ့ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ျပင္တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒါမႇလည္း တန္းတူၿပီး ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ရႇိတဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္မႇာပါ'' ဟု ေျပာၾကားခဲ့ကာ ၎ကဆက္လက္ၿပီး ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္မႇသာလွ်င္ စစ္မႇန္ေသာ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ရမည္ဟု ေျပာၾကားသည္။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္မႇသာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရမည္ျဖစ္ၿပီး ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမႇသာ စစ္အာဏာရႇင္ စနစ္ကို အၿပီးတိုင္ တိုက္ဖ်က္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အျပင္ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ရန္မႇာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံသည့္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပတြင္သာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ၎က ဆိုသည္။ စစ္အာဏာရႇင္စနစ္ အဆံုးသတ္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ အတြက္ ပင္လံုကဲ့သို႔ေသာ ညီလာခံကို က်င္းပႏိုင္ရန္ အတြက္လည္း ၎က ေတာင္းဆိုသည္။
ထိုဂါရ၀ျပဳပြဲကို တိုင္းရင္းသား လူငယ္မ်ား ကြန္ရက္က ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ဦးေဆာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး သက္ႀကီး၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမား ၃၁ ဦးအား ဖိတ္ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း က်မ္းမာေရး အေျခအေနအရ ၁၁ ဦးမႇာ တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရႇိေပ။
Credit To Eleven Journal 
Read More »

ဒီမိုကေရစီစနစ္ မည္မွ်ပင္ ေအာင္ျမင္ေစကာမူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရပါက မ်က္မျမင္ ခရီးသြားသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္မည္


ဒီမိုကေရစီစနစ္ မည္မွ်ပင္ ေအာင္ျမင္ေစကာမူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရပါက မ်က္မျမင္ ခရီးသြားသကဲ့သို႔သာ ျဖစ္မည္ဟု ကရင္၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမား မန္းသိန္းေရႊက ဇူလုိင္ ၂၂ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့သည့္ ျပည္ေထာင္စု တုိင္းရင္းသား သက္ႀကီး၀ါရင့္ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ဂါရ၀ျပဳပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ေျပာၾကားသည္။
မန္းသိန္းေရႊက သူ႔အေနႏႇင့္ အဂၤလိပ္၀င္စ အခ်ိန္ကို မသိရႇိခဲ့ဘဲ ဂ်ပန္၀င္ၿပီးမႇ ဒီဘက္ေခတ္အထိကို သိမီခဲ့ေၾကာင္းႏႇင့္ ယခုအေျခအေနကို သိလားေမးလွ်င္ ညီအစ္ကို မသိတသိ အေျခအေန ျဖစ္ေနသည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ယေန႔ အခ်ိန္တြင္ ဒီမိုကေရစီသို႔ ဦးတည္ေနပါၿပီဟု ဆိုေသာ္လည္း ေန႔ရႇိသေရြ႕ ၾကားေနရသည္က ေနာက္ျပန္လႇည့္၊ မလႇည့္ဟုသာ ျဖစ္သည္၊ ပညာရႇင္မ်ား ေရးသားသည္ကို ဖတ္႐ႈေတာ့လည္း လြယ္မည္ဟု ေျပာသူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မႇ မရႇိေၾကာင္းကိုလည္း ဖတ္႐ႈရသည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ထို႔ေနာက္ ဂ်ပန္ မီဂ်ီဘုရင္ေခတ္သည္ ျမန္မာျပည္၌ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ႏႇင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး မီဂ်ီျပဳျပင္ေရးသည္ ၁၈၅၄ ခုႏႇစ္မႇ ျမန္မာျပည္ စက္မႈဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးထက္ ၁၀ ႏႇစ္ေနာက္က် ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးမႇာ ျမန္မာျပည္ထက္ ပိုေရႇ႕ေရာက္ခဲ့သည္မႇာ မည္သူတို႔ေၾကာင့္နည္း၊ မည္သည္တို႔ မႇားယြင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သနည္းဟု ေမးျမန္းခဲ့ကာ ၎က ဆက္လက္ၿပီး ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ ေယာအတြင္း၀န္လို ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးက ေဘးေရာက္ကာ ကေနာင္ေမာင္ေမာင္တုတ္လို လူမ်ဳိးက ေရႇ႕တန္းသို႔ ေရာက္လာေလ့ ရႇိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
အာရႇက်ားအျဖစ္ ပထမအသုတ္တြင္ ေဟာင္ေကာင္၊ ထိုင္၀မ္၊ စင္ကာပူ၊ ေတာင္ကိုရီးယားတို႔က ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာခဲ့ကာ ဒုတိယအသုတ္အျဖစ္ အင္ဒိုနီးရႇား၊ မေလးရႇား၊ ဗီယက္နမ္၊ ထိုင္းတို႔က တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳး လာခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္သည္ အရာရာ ေနာက္က်က်န္ခဲ့ ရျခင္းမႇာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္း လႈိင္းအား မိေအာင္ စီးႏိုင္ျခင္းသည္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔၏ အရည္အေသြးမ်ားျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ လူဦးေရ အမ်ားဆံုး ရႇိေသာ္လည္း ေအာ္တိုေမစီ စနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ္လည္း အေမရိကန္ကို အမီလိုက္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္း လႈိင္းကို စီးႏိုင္ခဲ့သည့္ တိန္႔ေရႇာင္ဖိန္၏ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံတြင္ အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္ ပတ္ခ်ဳံဟီးက ေတာင္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံအား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းသည္ (၁) စိတ္ရႇည္ျခင္း (၂) အျမင္က်ယ္ျခင္းႏႇင့္ (၃) လူမႇန္ေနရာမႇန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကားသည္။
မန္းသိန္းေရႊက ''ကြၽန္ေတာ္ မႇတ္ခ်က္ခ်ခ်င္တာက ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈပိုင္းက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးနဲ႔ တစ္မ်ဳိး ျပည္သူေတြ ညီညြတ္ဖို႔ထက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ညီညြတ္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္လံုးရဲ႕ ျပည္သူေတြ ညီညြတ္ဖို႔ထက္စာရင္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ ညီညြတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုရႇိေနတဲ့ ဒီမိုကရက္တိုက္ေဇးရႇင္းနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ အျမႊာညီအစ္ကိုေတြပါ။ ဒီမိုကေရစီရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရရင္ မ်က္မျမင္ ခရီးသြားေနတာပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဲရႇိၿပီး ဒီမိုကေရစီ မရႇိရင္လည္း အခ်ည္းႏႇီးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အျမင္က်ယ္က်ယ္ ဒီမိုကေရစီေရာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပါ ရေအာင္လို႔ ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္'' ဟုေျပာၾကားသည္။
Credit To Eleven Journal 
Read More »