လူငယ္ေတြအတြက္ လူႀကီးေတြရဲ႕ပႏၷက္

လူငယ္ေတြအတြက္ လူႀကီးေတြရဲ႕ပႏၷက္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို မင္းတို႕ မွတ္မွတ္သားသား ဖတ္လိုက္ေစခ်င္ ပါတယ္။ ငါ့အသက္ ၈၆ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ကုိလည္း မီလိုက္တယ္။ ဘီအုိင္ေအ၊ ဘီဒီေအ၊ ဘီပီအက္ဖ္ ဆိုတာေတြကုိလည္း မီလိုက္တယ္။ အဲဒီလုိ ဒီေန႕ထိ ႀကံဳ ခဲ့သမွ်ေခတ္ေတြထဲမွာ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ ေခတ္ေတာင္မွ (ကုန္ကုန္ေျပာလုိက္မယ္) လြတ္လပ္ေရးေန႕ေတာင္ မွ ဒီ ေခတ္ေလာက္ အလြန္တရာ အားတက္စရာေကာင္းတယ္ လို႕ ငါမထင္မိပါဘူး။ မင္းတို႕ ကုသိုလ္၊ ငါတုိ႕လုိ သက္ ႀကီးရြယ္ အိုေတြရဲ႕ ကုသုိလ္ေၾကာင့္ မဂၤလာေခတ္သစ္နိ ဒါန္းကုိ ႀကံဳလာၾကရျခင္းျဖစ္တယ္။

ဒီမိုကရက္တစ္ေတာ္ လွန္ေရး … ဘာေတာ္ လွန္ေရး၊ ညာေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကို ၾကားရတာ ငါ့မွာျဖင့္ နားက်င္ေနၿပီ။ နားခ်ဥ္တာ မဟုတ္ဘူး။ နားယဥ္တာ မဟုတ္ဘူး။ နားထဲ မွာ က်င္ခနဲ၊ က်င္ခနဲ ျဖစ္သြားတာကုိ ေျပာတာ။ ဒါေၾကာင့္ မဂၤလာေခတ္သစ္ႀကီး တည္ေဆာက္ေရးကာလကုိ မဂၤလာ ေခတ္သစ္ႀကီးနိဒါန္းလို႕ ကမၸည္းတင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ တယ္။
မင္းတုိ႕စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ငါ လူပ်ဳိေပါက္ ကာလမွာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တယ္။ လူငယ္ဘာဝ ဘယ္ ေလာက္ေပ်ာ္ခဲ့သလဲ။  ဒါေပမယ့္ ငါတုိ႕ၿမိဳ႕ လြတ္လပ္ေရး ေအာင္ပြဲ က်င္းပတဲ့ ၿမိဳ႕လယ္ကြင္းႀကီးရဲ႕ထိပ္မွာ အာဇာ နည္ေက်ာက္တုိင္ႀကီး ရွိတယ္။ လြတ္လပ္ေရးမရ ခင္ေလး မွာပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ရဲ႕ေဘာ္ေတြအတြက္ေပါ့။ ငါတို႕ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေလးငါးဆယ္မုိင္အကြာမွာ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္ေတြ ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္မွာ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ ေပ်ာ္ႏုိင္ ၾကပါ့မလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၿမိဳ႕ကုိ တာဝန္ယူ ေစာင့္ေရွာက္ ေနၾကတဲ့ တပ္မေတာ္ သားေတြ၊ ျပည္သူ႕ရဲေတြကေရာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ႏုိင္ၾကပါမည္လား။ ဒီေန႕ မဂၤ လာေခတ္သစ္ႀကီး တည္ေဆာက္ေရး နိဒါန္းပ်ဳိးလိုက္ခ်ိန္ မွာေတာ့ ငါတုိ႕အားလံုးမ်က္ႏွာေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ၿပံဳး ပန္းတေဝေဝနဲ႕ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ ႀကီး ေပ်ာ္ႏုိင္ ၾကၿပီ ေပါ့။ ကုိယ့္သားစဥ္ေျမးဆက္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၿပံဳးပန္းေတြ ေဝေနၾကတာေပါ့။ ဒီၾကားထဲမွာ ကမၻာ တစ္ဝန္း တိုင္းခန္းၿမိဳ႕ရြာအသီးသီးက မုဒိတာအႏု ေမာဒနာသံေတြ လႈိင္လႈိင္ႀကီးထြက္လာေတာ့ ငါတို႕မွာ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ပီတိျဖစ္ရျပန္ တာေပါ့။ အသက္ ၈၆ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ဘုိးဘုိးေအာင္သင္းရဲ႕ တစ္သက္တာမွာ ဒီေလာက္အားတက္ၾကည္ႏူးရ တဲ့ ေခတ္ေကာင္းေခတ္ျမတ္ကုိ တစ္ခါမွ် မ ႀကံဳခဲ့ဖူးတာ အမွန္ပါ ေမာင္တို႕ရာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ဒီက ေန႕ ႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရက ႀကိဳးႀကိဳး ပမ္းပမ္းလုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ေလ။ ႏုိင္ငံနဲ႕လူမ်ဳိးတို႕ ရဲ႕ တိုးတက္မႈ စီမံကိန္းေတြ၊ လ်ာ ထားခ်က္ေတြ၊ အဆင့္ဆင့္ အပြား ပြားမ်ားျပားလွတာကုိ ေတြ႕ရပါလိမ့္ မယ္။ ငါျဖင့္ အဲဒါေတြကုိ သတင္း စာေတြမွာဖတ္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္အစုိး ရ ေခါင္းေဆာင္အတြင္းပုိင္းမွာ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ တုိင္ပင္ႀကံဆ ေနပံုေတြ၊ အဲဒီေနာက္ အတြင္းပုိင္း က နည္းနည္းခ်ဲ႕ၿပီး ခ်ျပညႇိႏႈိင္း မႈေတြ စသည္အားျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ သူတို႕တစ္ေတြ ဦးေႏွာက္က ေခြၽးယိုက်လာေအာင္ လုပ္ကုိင္လႈပ္ရွားခဲ့တာေတြကုိ လွမ္းၿပီး ေတြး လိုက္မိ ရင္ စိတ္ေမာမိတတ္ပါတယ္။
မင္းတုိ႕ စဥ္းစားၾကည့္ ေလ။ ျပႆနာေပါင္း၊ ကိစၥေပါင္း နည္းေရာ့လား။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြား ေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ပညာေရး၊ ဟိုအ ေရး၊ ဒီအေရး၊ ဒီအေရး၊ ဟိုအေရး … အေရး၊ … အေရး၊ … အဲဒီလို အေရးႀကီးတာ၊ ငယ္တာ စံုေနေအာင္ ဝုိင္းဝန္းစဥ္းစားၾက တယ္ မဟုတ္လား။ သူတုိ႕ေတြ စဥ္းစားႀကံဆသမွ်ကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မင္းတုိ႕လူငယ္ ေတြအတြက္ (ဝါ) မ်ဳိးဆက္သစ္ ေတြအတြက္ ပႏၷက္႐ိုက္ေနတာလို႕ ငါ က ယံုၾကည္လိုက္မိပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကုိ လူငယ္ေတြ အတြက္ လူႀကီးေတြရဲ႕ ပႏၷက္ရယ္လုိ႕ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ဝံ့ ဝံ့စားစား ကမၸည္းထုိးလိုက္တာပါ ပဲ။
ဒီပႏၷက္႐ိုက္ဆိုတဲ့စကား လံုးကုိ ဘာေၾကာင့္သံုးရတယ္ဆို တာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ငါ့စိတ္ထဲ မွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးက (၁) က်န္းမာေရး (၂) ပညာေရး အဲဒီ အခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ အေရးႀကီးဆံုးဆို တာ ငါက ခိုင္ခုိင္မာမာႀကီး ယံုၾကည္ေနတယ္။ ကေလးတစ္ ေယာက္ ေမြးလာလိုက္လို႕ ဘဝကုိ အစျပဳလုိက္ၿပီဆိုရင္ လူႀကီးမိဘ ေတြ ဝိုင္းဝန္းစူးစမ္းၾကတာက ကုိယ္လက္အဂၤါ စံုရဲ႕လား။ မ်က္စိ ျမင္၊ နားၾကားရဲ႕လား စတဲ့ အခ်က္ ေတြကို စူးစမ္းၾကည့္ၾကျပန္တယ္။ က်န္းမာေရး အေျခခံ ပစၥည္းေတြ မဟုတ္လား။ အဲဒါေတြကထဲက တစ္ခုခု ခ်ဳိ႕တဲ့ေနရင္ အႏုတ္လကၡ ဏာနဲ႕ ဘဝကုိ စရၿပီျဖစ္သြားၿပီ ေပါ့။ အဲဒီလုိ မျပည့္ မစံုတဲ့ အႏုတ္ လကၡဏာနဲ႕ ဘဝကို စခဲ့ရသူတစ္ ေယာက္ဟာ လူျဖစ္တန္ဖို႕ ထပ္မံ ျဖည့္ဆည္းရတဲ့ ပညာေရးကုိ အား နည္း မသြားေစႏုိင္ဘူးလား။ ဒါ ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရရဲ႕ စီမံကိန္းေတြ၊ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ ၾကည့္လုိက္ရင္ အဲဒီက်န္းမာေရးနဲ႕ ပညာ ေရး ဘာေတြလုပ္ေပးသလဲဆိုတာကုိ အေရးထားၿပီးၾကည့္မိတတ္ပါတယ္။ ငါကပင္ကိုယ္အားျဖင့္ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေန   ေလေတာ့ ပညာေရးကုိ ပုိၿပီးအာ႐ံု ျပဳမိတတ္ ပါတယ္။
မင္းတုိ႕ သတိထားၾကည့္ မိဖို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အထက္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးလာတဲ့ အခါမွာ မိဘက ကုိယ့္သားကုိယ့္ သမီး ေျခလက္အဂၤါစံုပါရဲ႕လား စသည္အားျဖင့္ က်န္းမာေရးကုိ စစ္ေဆးတယ္။ ကေလးမွာ ကုိယ္ပူ၊ ေခါင္းပူျဖစ္သလား။ ေျခဖ်ား၊ လက္ ဖ်ား ေအးသလား စသည္အားျဖင့္ စူးစမ္းၾကတယ္။ ေဆးဆရာဆီ သြားတန္ရင္သြားတယ္။
အဲဒီလုိပဲ ဥာဏ္အေျမာ္ အျမင္ ပညာအေျခခံရွိတဲ့ မိဘ ေတြဟာ ကုိယ္တိုင္က စီးပြားဥစၥာ ခ်ဳိ႕တဲ့လို႕ ၿခိဳးၿခံေခြၽတာစြာ စား ေသာက္ေနရေစဦးေတာ့။ မိဘ ကုိယ္တိုင္က ထမင္းတစ္လုတ္စီ ေလွ်ာ့စားၿပီး သားသမီးပညာေရး ကုိ အားေပးတတ္ၾကတယ္။
ဆက္ပါရေစဦး။
အရင္တစ္ပတ္က ”ဘဝ” တစ္ခုအတြက္ က်န္း မာေရးနဲ႕ ပညာေရးဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲလုိ႕ ေရးခဲ့ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု တစ္စုဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားလို႕ ဘဝကို စလိုက္ၿပီဆိုရင္ မိဘႏွစ္ပါးက သူရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပညာေရးကုိ ဦးစားေပး ၿပီး ေျမေတာင္ ေျမႇာက္ဖို႕ အားထုတ္ေလ့ရွိၾကတယ္။

ဒီလုိပဲ။ ႏုိင္ငံသစ္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ေတာ့ မယ္ဆိုရင္ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပညာ ေရးကုိ အေျခခိုင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးႏုိင္ဖို႕ တုိင္းခ်စ္ ျပည္ခ်စ္ အစိုးရဟူသမွ် ႀကိဳးစားေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီကေန႕ ငါတုိ႕အစုိးရ လုပ္ေဆာင္တာေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ အဲဒီအေျခခံအခ်က္ႏွစ္ခုကုိအထူးစိတ္ဝင္စားစြာ ေပးအားေျမႇာက္ျပဳေနေၾကာင္း  ျမင္သာထင္သာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါကမင္းတို႔ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြအတြက္ အားတက္ေနမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး မင္းတို႕အတြက္ အားပ်က္ေနမိ တာ လည္း ရွိေသးတယ္။
ရွင္းျပပါရေစဦး။
အားပ်က္မိတာက ဒီေန႔ကေလးေပါက္စေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီကေန႔ ကုိးတန္းဆယ္တန္းနဲ႔ တကၠသုိလ္အဆင့္ ကုိ ေရာက္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြအ တြက္ အားပ်က္အားငယ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ မင္းတို႕ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရ က ပညာေရးကို ေအာက္ေျခမူလတန္းကစၿပီး ကမၻာ့ အရည္အေသြးမီေအာင္ ျမႇင့္တင္ေပးေတာ့မယ္။ ပညာေရး ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ စတဲ့ ပညာရွင္မ်ားကုိ လည္း တတ္ႏုိင္သမွ် အရည္အခ်င္းလည္း ျမႇင့္ေပးမယ္။ လူေနအဆင့္အတန္းကိုလည္း တတ္ႏုိင္ သမွ် ႀကိဳးစားျမႇင့္ တင္ေပးေတာ့မယ့္ အရိပ္လကၡဏာေတြ ေတြ႕ေနရတယ္။
ငါထင္သေလာက္ ေျပာလုိက္ရရင္ေတာ့ ဘာ သာသာရပ္ဟူသမွ်ရဲ႕ ျပ႒ာန္းစာအဆင့္ေတြကုိ ျမင့္သထက္ ျမင့္လာေအာင္ ပညာရွင္ ႀကီးမ်ားနဲ႕ညႇိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္း အဆင့္အတန္းေတြဟာ ႏွစ္စဥ္ နဲ႕အမွ် တရိပ္ရိပ္ တိုးတက္ေနလိမ့္မယ္။ အစိုးရက အဲဒီေလာက္ တင္မကေသးဘူး။ တကၠသုိလ္ ပညာေရးကုိပါ ကမၻာ့ အဆင့္ အတန္းမီလာေအာင္ အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးပမ္း လိမ့္မယ္။ လူအား၊ ေငြအား၊ အႀကံဥာဏ္အား ဆုိတဲ့အားေတြကုိ သံုးၿပီးရင္း သံုး လာ လိမ့္မယ္လို႕ ငါ ယံုၾကည္စိတ္ ခ်ေနမိတယ္။
ဒီေတာ့ ငါက မင္းတို႕အတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး ေဟာ ကိန္းထုတ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္ၾကာတဲ့ကာလ မွာ ဆယ္တန္း (သုိ႕မဟုတ္) တန္းျမင့္ေက်ာင္းထြက္ စာေမး ပြဲေအာင္လာတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ မင္းတို႔လိုက္မ မီေအာင္ျမင့္တက္ သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီကေလးေတြ က ပညာေရး စနစ္ေကာင္းကုိ အမွီျပဳရတယ္ မဟုတ္ လား။ ဒီေတာ့ မင္းတို႕ထက္ ကုသိုလ္ေကာင္း တယ္ ဆိုရ မွာေပါ့။
ငါတုိ႕ ရန္ကုန္တကၠ သုိလ္ဟာ ဟုိး … ေရွးေခတ္က ဆိုရင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အျမင့္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရန္ ကုန္တကၠသိုလ္ က ဆယ္တန္း ေအာင္သြားရင္ ကမၻာ့ဘယ္ႏုိင္ငံ ဘယ္တကၠသုိလ္မဆို အသိအမွတ္ ျပဳလက္ခံတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တစ္စတစ္စ နိမ့္ပါးလာလိုက္တာ ေရွးေခတ္ ပညာေရးဝန္ထမ္းဆရာ၊ ဆရာမႀကီးမ်ားက ရင္တသပ္သပ္ နဲ႕ သက္ျပင္းခ်ေနေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္။ ဒီႏွစ္အထိ အသက္ ရွင္ေနေသးတဲ့ တကၠသုိလ္ ဆရာ အုိႀကီးေတြ၊ ဆရာမ အဘြားႀကီး ေတြကုိ ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႕ ဘဝ၊ သူတို႕ပညာေရးနဲ႕ မင္းတို႔ေခတ္ပညာေရး ကြာဟပံုကို ရင္နာစြာ စုတ္တသပ္သပ္နဲ႔ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ခုလာမယ့္ ကေလးေတြ ဟာ မင္းတို႕နဲ႕စာေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႕ မဆိုႏုိင္ေပဘူး လား။
ဒီကေန႕ဆုိရင္ အလြတ္ ပညာသင္ေက်ာင္းေတြကို တရား ဝင္ ဖြင့္ခြင့္ေပးထားၿပီ။ ဒီေတာ့ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာရပ္အသီးသီး ကုိ သင္ေပးမယ္လို႕ ေၾကညာေန တဲ့ ေက်ာင္းေတြလည္း အလွ်ဳိလွ်ဳိ ေပၚလာေနတာ မင္းတို႕ မ်က္ျမင္ ပါပဲ။ ငါကေတာ့ ပညာတိုးတက္ မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုပဲ လုပ္ေနၾကပါေစ။ မင္းတို႕လူငယ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာေနမိတာပါပဲ။ ေငြေၾကးကေတာ့ အကုန္အက် မ်ားေပ သေပါ့ကြယ္။
ဒါေပမယ့္ ေမာင္တို႕ေရ  …။ တစ္ခုေတာ့ စိတ္ခ်ထားပါ။ ဒီအစိုးရရဲ႕ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စီမံကိန္း မူအရ ေျပာလိုက္ရမယ္ဆိုရင္ အဲ ဒီ အလြတ္ေက်ာင္းေတြအားလံုး ထက္ ႏုိင္ငံေတာ္ အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြက အျပတ္အသတ္ သာသြားေအာင္ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သင္ေပးတဲ့ ပညာေရးဝန္ ထမ္း ဆရာ၊ဆရာမေတြကလည္း အရည္အေသြး ပုိၿပီးျမင့္မား လာ လိမ့္မယ္။ သက္ဆုိင္ရာ အစုိးရရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈ ေငြေၾကးအင္အားေတြ ေၾကာင့္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း ေတြ၊ စက္ကိရိယာ စြမ္းအားေတြကလည္း ပုိမိုျမင့္မားလာလိမ့္မယ္။ သင္ၾကားေရးအတြက္ ကံုလံုျပည့္စံုတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြလည္း ဟည္းေနေအာင္ေပၚထြက္လာ လိမ့္မယ္။ အဲဒီအျပင္ ကုလသမဂၢ အစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီ ေတြကလည္း ဒလေဟာ ဝင္လာ လိမ့္ဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ေနာင္ဆယ္ ႏွစ္ကာလမွာ လူလားေျမာက္လာ မယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ ကုသိုလ္ ကံကုိ မင္းတို႕ မွန္းဆလို႕ သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။
တစ္ခုေသခ်ာတာကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ေဟာင္းနဲ႕ ႀကီးျပင္း ခဲ့ရရွာတဲ့ မင္းတို႕ေခတ္ မ်ဳိးဆက္ သစ္ေတြထက္ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္ ကာလ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြက ပညာေရး ဘက္မွာ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာ လြန္ေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါက ေဟာကိန္းထုတ္လုိက္ရ ပါတယ္။

အရင္တစ္ပတ္က ”ဘဝ” တစ္ခုအတြက္ က်န္း မာေရးနဲ႕ ပညာေရးဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲလုိ႕ ေရးခဲ့ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု တစ္စုဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားလို႕ ဘဝကို စလိုက္ၿပီဆိုရင္ မိဘႏွစ္ပါးက သူရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပညာေရးကုိ ဦးစားေပး ၿပီး ေျမေတာင္ ေျမႇာက္ဖို႕ အားထုတ္ေလ့ရွိၾကတယ္။

ဒီလုိပဲ။ ႏုိင္ငံသစ္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ေတာ့ မယ္ဆိုရင္ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပညာ ေရးကုိ အေျခခိုင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးႏုိင္ဖို႕ တုိင္းခ်စ္ ျပည္ခ်စ္ အစိုးရဟူသမွ် ႀကိဳးစားေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီကေန႕ ငါတုိ႕အစုိးရ လုပ္ေဆာင္တာေတြကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ အဲဒီအေျခခံအခ်က္ႏွစ္ခုကုိအထူးစိတ္ဝင္စားစြာ ေပးအားေျမႇာက္ျပဳေနေၾကာင္း  ျမင္သာထင္သာရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါကမင္းတို႔ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြအတြက္ အားတက္ေနမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး မင္းတို႕အတြက္ အားပ်က္ေနမိ တာ လည္း ရွိေသးတယ္။
ရွင္းျပပါရေစဦး။
အားပ်က္မိတာက ဒီေန႔ကေလးေပါက္စေတြအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ဒီကေန႔ ကုိးတန္းဆယ္တန္းနဲ႔ တကၠသုိလ္အဆင့္ ကုိ ေရာက္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြအ တြက္ အားပ်က္အားငယ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ မင္းတို႕ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရ က ပညာေရးကို ေအာက္ေျခမူလတန္းကစၿပီး ကမၻာ့ အရည္အေသြးမီေအာင္ ျမႇင့္တင္ေပးေတာ့မယ္။ ပညာေရး ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ စတဲ့ ပညာရွင္မ်ားကုိ လည္း တတ္ႏုိင္သမွ် အရည္အခ်င္းလည္း ျမႇင့္ေပးမယ္။ လူေနအဆင့္အတန္းကိုလည္း တတ္ႏုိင္ သမွ် ႀကိဳးစားျမႇင့္ တင္ေပးေတာ့မယ့္ အရိပ္လကၡဏာေတြ ေတြ႕ေနရတယ္။
ငါထင္သေလာက္ ေျပာလုိက္ရရင္ေတာ့ ဘာ သာသာရပ္ဟူသမွ်ရဲ႕ ျပ႒ာန္းစာအဆင့္ေတြကုိ ျမင့္သထက္ ျမင့္လာေအာင္ ပညာရွင္ ႀကီးမ်ားနဲ႕ညႇိႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ ေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္း အဆင့္အတန္းေတြဟာ ႏွစ္စဥ္ နဲ႕အမွ် တရိပ္ရိပ္ တိုးတက္ေနလိမ့္မယ္။ အစိုးရက အဲဒီေလာက္ တင္မကေသးဘူး။ တကၠသုိလ္ ပညာေရးကုိပါ ကမၻာ့ အဆင့္ အတန္းမီလာေအာင္ အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးပမ္း လိမ့္မယ္။ လူအား၊ ေငြအား၊ အႀကံဥာဏ္အား ဆုိတဲ့အားေတြကုိ သံုးၿပီးရင္း သံုး လာ လိမ့္မယ္လို႕ ငါ ယံုၾကည္စိတ္ ခ်ေနမိတယ္။
ဒီေတာ့ ငါက မင္းတို႕အတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး ေဟာ ကိန္းထုတ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္ၾကာတဲ့ကာလ မွာ ဆယ္တန္း (သုိ႕မဟုတ္) တန္းျမင့္ေက်ာင္းထြက္ စာေမး ပြဲေအာင္လာတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ မင္းတို႔လိုက္မ မီေအာင္ျမင့္တက္ သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီကေလးေတြ က ပညာေရး စနစ္ေကာင္းကုိ အမွီျပဳရတယ္ မဟုတ္ လား။ ဒီေတာ့ မင္းတို႕ထက္ ကုသိုလ္ေကာင္း တယ္ ဆိုရ မွာေပါ့။
ငါတုိ႕ ရန္ကုန္တကၠ သုိလ္ဟာ ဟုိး … ေရွးေခတ္က ဆိုရင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အျမင့္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရန္ ကုန္တကၠသိုလ္ က ဆယ္တန္း ေအာင္သြားရင္ ကမၻာ့ဘယ္ႏုိင္ငံ ဘယ္တကၠသုိလ္မဆို အသိအမွတ္ ျပဳလက္ခံတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တစ္စတစ္စ နိမ့္ပါးလာလိုက္တာ ေရွးေခတ္ ပညာေရးဝန္ထမ္းဆရာ၊ ဆရာမႀကီးမ်ားက ရင္တသပ္သပ္ နဲ႕ သက္ျပင္းခ်ေနေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္။ ဒီႏွစ္အထိ အသက္ ရွင္ေနေသးတဲ့ တကၠသုိလ္ ဆရာ အုိႀကီးေတြ၊ ဆရာမ အဘြားႀကီး ေတြကုိ ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႕ ဘဝ၊ သူတို႕ပညာေရးနဲ႕ မင္းတို႔ေခတ္ပညာေရး ကြာဟပံုကို ရင္နာစြာ စုတ္တသပ္သပ္နဲ႔ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ခုလာမယ့္ ကေလးေတြ ဟာ မင္းတို႕နဲ႕စာေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႕ မဆိုႏုိင္ေပဘူး လား။
ဒီကေန႕ဆုိရင္ အလြတ္ ပညာသင္ေက်ာင္းေတြကို တရား ဝင္ ဖြင့္ခြင့္ေပးထားၿပီ။ ဒီေတာ့ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာရပ္အသီးသီး ကုိ သင္ေပးမယ္လို႕ ေၾကညာေန တဲ့ ေက်ာင္းေတြလည္း အလွ်ဳိလွ်ဳိ ေပၚလာေနတာ မင္းတို႕ မ်က္ျမင္ ပါပဲ။ ငါကေတာ့ ပညာတိုးတက္ မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုပဲ လုပ္ေနၾကပါေစ။ မင္းတို႕လူငယ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာေနမိတာပါပဲ။ ေငြေၾကးကေတာ့ အကုန္အက် မ်ားေပ သေပါ့ကြယ္။
ဒါေပမယ့္ ေမာင္တို႕ေရ  …။ တစ္ခုေတာ့ စိတ္ခ်ထားပါ။ ဒီအစိုးရရဲ႕ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စီမံကိန္း မူအရ ေျပာလိုက္ရမယ္ဆိုရင္ အဲ ဒီ အလြတ္ေက်ာင္းေတြအားလံုး ထက္ ႏုိင္ငံေတာ္ အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ၊ တကၠသိုလ္ေတြက အျပတ္အသတ္ သာသြားေအာင္ လုပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သင္ေပးတဲ့ ပညာေရးဝန္ ထမ္း ဆရာ၊ဆရာမေတြကလည္း အရည္အေသြး ပုိၿပီးျမင့္မား လာ လိမ့္မယ္။ သက္ဆုိင္ရာ အစုိးရရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈ ေငြေၾကးအင္အားေတြ ေၾကာင့္ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း ေတြ၊ စက္ကိရိယာ စြမ္းအားေတြကလည္း ပုိမိုျမင့္မားလာလိမ့္မယ္။ သင္ၾကားေရးအတြက္ ကံုလံုျပည့္စံုတဲ့ အေဆာက္အအံုႀကီးေတြလည္း ဟည္းေနေအာင္ေပၚထြက္လာ လိမ့္မယ္။ အဲဒီအျပင္ ကုလသမဂၢ အစရွိတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီ ေတြကလည္း ဒလေဟာ ဝင္လာ လိမ့္ဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ေနာင္ဆယ္ ႏွစ္ကာလမွာ လူလားေျမာက္လာ မယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ ကုသိုလ္ ကံကုိ မင္းတို႕ မွန္းဆလို႕ သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။
တစ္ခုေသခ်ာတာကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ေဟာင္းနဲ႕ ႀကီးျပင္း ခဲ့ရရွာတဲ့ မင္းတို႕ေခတ္ မ်ဳိးဆက္ သစ္ေတြထက္ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္ ကာလ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြက ပညာေရး ဘက္မွာ အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာ လြန္ေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါက ေဟာကိန္းထုတ္လုိက္ရ ပါတယ္။

အရင္တစ္ပတ္ကေနာင္ဆယ္ႏွစ္ၾကာတဲ့အခါမွာေပၚေပါက္လာမယ့္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ႕ အရည္အေသြးကုိ ဒီကေန႕ေက်ာင္း သားဘြဲ႕ရေတြက မမီႏုိင္ေတာ့ ဘူးလို႕ ေရးခဲ့တယ္။ အဲဒီေဟာကိန္းကုိ ထုတ္ခဲ့တာက ထင္ရာျမင္ရာ ရမ္းသမ္းၿပီး ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ဒီက ေန႕ အစုိးရပညာေရးဌာန တာဝန္ရွိသူမ်ားရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာေပါက္ ထုတ္လိုက္တဲ့ ေဟာ ကိန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

မင္းတို႕ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းတြင္းစာေမးပြဲဆိုရင္ သက္ဆုိင္ရာ၊ နီးစပ္ရာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆီမွာ က်ဴရွင္သင္တန္းတက္ၾကရတယ္။ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း သူတို႕ေမးလိုက္မယ့္ေမးခြန္းေတြကို ႀကိဳတင္ ၿပီး သင္ေပး လိုက္ၾကတာပဲ။ ဒီေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမက်ဴရွင္ကို သင္ တန္းတက္လိုက္ၾကရင္ စာေမးပြဲကုိ အလြယ္တကူေအာင္ သြားၾကတာပဲ။ အဲဒါေတြက ကုိးတန္းအထိ ထံုးတမ္းစဥ္ လာလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းတြင္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ က်ဴရွင္နဲ႕ မရေတာ့ ဘူး။ အျပင္က သဲသဲမဲမဲ ေၾကာ္ျငာေနၾကတဲ့ က်ဴရွင္ေတြကို ေျပးရျပန္ေတာ့ တယ။္ ျပင္ပ က်ဴရွင္ေတြကလည္း အၿပိဳင္ အဆုိင္ေတြ မ်ားေလေတာ့ ႀကိဳးစားပမ္းစား သင္ေပးၾကပါ တယ္။ ဒီေတာ့ ပညာေရးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ စာေမးပြဲေအာင္ ျမင္ေရး ပညာသင္ၾကားမႈျဖစ္လာတာကို ေတြ႕ေနရတယ္။
ဟိုေရွးေခတ္ကေတာ့ ငါ မွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ စာေမးပြဲ ေျဖဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ သက္ဆိုင္ရာ ပညာ ရပ္ကုိ  တကယ္ တတ္သိ နားလည္ျခင္း ရွိ၊ မရွိ စမ္းသပ္တဲ့ ေမးခြန္း ‘စိမ္း’ (Unseen) တစ္ပုဒ္ပါလာေလ့ရွိတယ္။ ဆိုလိုတာက ေက်ာင္းသင္ျပ ႒ာန္း ခ်က္စာအုပ္မွာမပါတဲ့ Óဏ္စမ္းေမးခြန္းပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဂဏန္းသခ်ၤာဘာသာ ရပ္မွာ အဲဒီလုိ ေမးခြန္း ‘စိမ္း’ ပါလာေလ့ ရွိတယ္။ အဲဒီ ေမးခြန္းကို မေျဖမေနရ သတ္မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။ သ ေဘာကေတာ့ ေက်ာင္းသားဟာ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ ကုိ က်က် နန၊ ေျခေျချမစ္ျမစ္ နားလည္ျခင္း ရွိ၊ မရွိ စမ္း သပ္လိုက္တာပဲ။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာတို႕မွာေတာ့ စာစီ စာကံုး၊ Óဏ္စမ္းစာပိုဒ္ ‘စိမ္း’ ေတြနဲ႕ စမ္းသပ္ေလ့ရွိ တယ္။ ဆုိလုိတာက စာေျဖသူ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ပင္ကုိ အရည္အခ်င္းကို ေပၚလြင္ လာေအာင္ ေမးခြန္း ထုတ္ေလ့ ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အေျဖလႊာေတြကို (တကၠသိုလ္ဝင္ စာ ေမးပြဲဆိုရင္) တကၠသုိလ္ကပဲ စစ္ေဆးတယ္။ တကၠသိုလ္ ဆရာေတြနဲ႕ မလံုေလာက္တာေၾကာင့္ တန္းျမင့္ေက်ာင္း ဆရာေတြကို ေခၚယူစစ္ေဆးေစဦးေတာ့ တကၠသိုလ္ ဆရာေတြက ႀကီးၾကပ္ရတယ္။ စာေမးပြဲစစ္ေဆးရာ တုိင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္ စသည္တုိ႕ကုိ သတိထား ခြဲေဝၿပီး ေနရာခ်ထား ေပးတယ္။ တိုတိုေျပာရ ရင္ေတာ့ စာစစ္သူနဲ႕ စာေျဖ ေက်ာင္းသားနဲ႕ လံုးဝအဆက္အစပ္ မရွိႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ ထားတဲ့သေဘာပါပဲ။ ဆုိလိုတာက စာေျဖသူ ေက်ာင္းသား ဟာ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ကုိ က်က္စာ၊ မွတ္စာသာ မက ပညာအေျခခံကိုပါ ရ၊ မရ စစ္ေဆးတဲ့သေဘာ ပါပဲ။
ဒီေတာ့ကာ အခုအစိုးရရဲ႕ ပညာေရးဌာန လႈပ္ရွားစီမံ ေနတဲ့စနစ္ကုိ မွန္းဆၾကည့္လုိက္ ရင္ ဘယ္ဘာသာရပ္ကုိမဆို ေသ ခ်ာ တတ္ေအာင္ သင္၊ မတတ္ရင္ စာေမးပြဲ မေအာင္နဲ႕ဆုိတဲ့စနစ္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ စာေမးပြဲေမးခြန္း မွာလည္း မေျဖမေနရ Óဏ္စမ္း ပုစၧာ ‘စိမ္း’ေတြ ပါလာလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ၊ က်ဴရွင္ဆရာ ေတြ ရွိေနေစဦးေတာ့။ သူတုိ႕က လည္း ေက်ာင္းသားေတြ ကို ေျခ ေျချမစ္ျမစ္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား သင္ေပးရေတာ့ မယ္။ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ စာအုပ္စာ တမ္းေတြကို ႏႈိက္ႏႈိက္ ခြၽတ္ခြၽတ္ ရွာေဖြေလ့လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ကို သင္ေပးရလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ ျဖစ္ ပညာရပ္ေပါင္းစံု တစ္ဟုန္ထုိး တိုးတက္မႈ အတြက္ အစြမ္းကုန္ တက္ညီ၊ လက္ညီ ဝုိင္းဝန္းတဲ့ပညာ ေခတ္ႀကီးကုိ ေရာက္လာေတာ့မွာ မလြဲမေသြ ျဖစ္လာမယ္လုိ႕ ေဟာ ကိန္း ထုတ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ေခတ္သစ္ႀကီးကုိမီ ေအာင္ လိုက္ခ်င္ရင္ မင္းတို႕တစ္ ေတြ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ဒါေတြကို စဥ္းစားၾကရေတာ့မယ္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၾကရေတာ့မယ္။ မင္းဟာ မၾကာမီမွာ တကၠသိုလ္အဆင့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာ ေတာ့မယ္ဆိုပါေတာ့။ မင္း ေလ့လာသင္ယူမယ့္ ပညာရပ္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ႀကိဳတင္ေလ့လာဆည္းပူးရလိမ့္မယ္။ အဲဒီပညာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ကြၽမ္းက်င္သူေတြထံမွာ သြား ေရာက္ဆည္းကပ္ၿပီး နည္းနာခံယူ ရလိမ့္မယ္။
သတိရလာလို႕ ေျပာလုိက္ရ ဦးမယ္။ မေန႕တစ္ေန႕ကပဲ ငါ့ တပည့္ေဟာင္းႏွစ္ေယာက္ လာၿပီး ကန္ေတာ့ၾကတယ္။သူတို႕တစ္ေတြ ကုိ ငါက ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ သူ တို႕က တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ခါနီးေတြေပါ့။ တစ္ေယာက္က YIT ေက်ာင္းသား ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီအေတာအတြင္းမွာပဲ ေက်ာင္း ေတြကို ပိတ္လိုက္ျပန္ ပါေလေရာ ။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားေတာ့ တ ပည့္တစ္ေယာက္က အလကားေန အလကားပဲဆိုၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း သြား တက္ တယ္။ YIT တကၠသုိလ္ ျပန္ဖြင့္တာ ေစာင့္ေနရင္းဆိုပါေတာ့။
တစ္ေန႕မွာ ငါနဲ႕ေတြ႕ၾက ေတာ့ သူက ေက်ာင္းေတြ ျပန္မဖြင့္ ေသးတာကိုေျပာၿပီး စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ညည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါက လႊတ္ခနဲ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာလိုက္မိတယ္။ ”မင္းက ဘာ လဲ၊ YIT ဘြဲ႕ရ လက္သမားႀကီးပဲ ျဖစ္ခ်င္ေနတာလား၊ ခုလုပ္ေန တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာပညာကို နက္နက္နဲနဲ တတ္ကြၽမ္းလာေအာင္ ဆက္ၿပီး ေလ့လာပါလား” လို႕ ေျပာလုိက္မိ တယ္။ တစ္ေန႕က လာၿပီး ကန္ေတာ့ရင္း သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ”ဆရာရယ္၊ ဆရာေျပာတဲ့ လက္ သမားႀကီးဆိုတဲ့ စကားလံုးကုိ ၾကား လုိက္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လန္႕သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ လုပ္ လက္စ ကြန္ပ်ဴတာကို ဆက္ၿပီး အားစိုက္လုပ္မိတာပဲ။ ဒီကေန႕ ဒီ လိုအေျခ အေန ေရာက္လာတာပါ ပဲ”
သူက ကြန္ပ်ဴတာအဆင့္မွာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ေရာက္ သြားလဲဆိုတာ ငါမသိပါဘူး။ သို႕ ေသာ္ စင္ကာပူမွာရွိတဲ့ ကမၻာ့ အဆင့္မီကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုမွာ ကြန္ ပ်ဴတာဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲတစ္ ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ သီတင္းကြၽတ္ ခြင့္ရက္ တစ္လေလာက္ ရခ်ိန္မွာ ငါ့ကို လာၿပီး ကန္ေတာ့တာပါပဲ။
ဒီေတာ့ မင္းတို႕ သတိထားဖို႕ က ပညာရပ္တစ္ခုကို ေလ့လာဖို႕ ရယ္၊ ေျခေျချမစ္ျမစ္ သိနားလည္ ေအာင္ လုပ္ဖုိ႕ရယ္၊ အဲဒါေတြ က အလြန္အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
မင္းမွာ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနသ လား။ တစ္ခုခုကို ေလ့လာေနရလို႕ အခ်ိန္မေလာက္ႏုိင္ေအာင္ ယား လို႕မွ မကုတ္အားေအာင္ ျဖစ္ေန သလား။ မင္းကုိယ္မင္း အားမနာ ပါးမနာ စစ္ေဆးၾကည့္ပါလား။
အရင္တစ္ပတ္က ပညာရပ္အသစ္ အသစ္ေတြ ကို ေလ့လာရမယ္။ ကုိယ္စိတ္ဝင္စားရာ ဘာသာရပ္ကုိ စာဖတ္ျခင္း၊ ကြၽမ္းက်င္ သူမ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္ဆည္းပူးျခင္းအားျဖင့္ ေလ့လာသင္ယူ ရမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို  ေရး သားခဲ့ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဒီကေန႕ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႀကိဳးပမ္း ေလ့လာေနမႈကုိ သတိထားေနမိတာေၾကာင့္ ေျပာလုိက္ ရဦးမယ္။ ကုိရီးယားဘာသာစကား၊ ဂ်ပန္ဘာသာစကား စသည္အားျဖင့္ သင္ၾကားေလ့ လာေန တာကုိ ေတြ႕ရပါ တယ္။ အဲဒီလုိ ႏုိင္ငံျခားဘာသာစကားေတြ ေလ့လာ သင္ယူေနတာဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာပါပဲ။ သုိ႕ေသာ္ ဘာသာစကား ဆုိတာဟာ ပညာရပ္တစ္ခု မဟုတ္ဘူးဆိုတာကုိေတာ့ သတိျပဳသင့္တယ္။
မင္းဟာ ျမန္မာကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ လုိ႕ ျမန္မာ စကား၊ ျမန္မာစာကုိ ေျပာတယ္။ ဖတ္တတ္၊ ေရးတတ္တာပဲ။ အဲဒါကုိ ပညာလုိ႕ ေျပာမလား။ ပညာရပ္တစ္ခု မဟုတ္ေသး ဘူး။ အဲဒီလုိပဲ ကိုရီးယားဘာသာစကား၊ ဂ်ပန္ဘာသာစကား၊ အဂၤလိပ္ဘာသာစကား စတာေတြကို ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ ႐ံုနဲ႕ ပညာတတ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါ့မလား။ ဒါေတြကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ၊ ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားရလိမ့္မယ္။ ဘာသာစကားတစ္ခုကုိ တတ္ကြၽမ္းျခင္း ဟာ ပညာရပ္ တစ္ခုဆီကုိ တက္လွမ္းေလ့လာဖို႕ ေလွကားတစ္စင္းသာ လွ်င္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ထားရလိမ့္မယ္။ သို႕ ေသာ္လည္း ကုိရီးယား၊ ဂ်ပန္၊ တ႐ုတ္ စတဲ့ တုိင္းျပည္ ေတြကို သြားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီတုိင္းျပည္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္ ဖုိ႕ အစီအစဥ္ ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာ စကားကုိ ကြၽမ္းက်င္ေနတာအေကာင္းဆံုးေပါ့။ သို႕ေသာ္ အဲဒါဟာ ပညာရပ္တစ္ခု မဟုတ္ဘူး။ ပညာရပ္တစ္ခုကုိ ေလ့လာသင္ယူဖုိ႕ ေလွကားထစ္ တစ္ဆင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ တယ္ဆိုတာကုိ သေဘာေပါက္ဖို႕ လိုပါ တယ္။ မင္းတုိ႕ ေသခ်ာသေဘာေပါက္ထားဖုိ႕ လိုအပ္တာက ဘာသာ စကားအသစ္တစ္ခုကို ေလ့လာျခင္းဟာ ပညာရပ္အသစ္ တစ္ခုကုိ တတ္ကြၽမ္းနားလည္ဖို႕သာလွ်င္ အရင္းခံျဖစ္ တယ္ဆိုတာကုိ ေမ့မေနၾကဖို႕ပါပဲ။ ဆိုၾကပါစုိ႕။ ကိုရီး ယားဘာသာစကား ကုိ ေလ့လာၿပီဆုိပါေတာ့။ တတ္ကြၽမ္း ၿပီ ဆိုပါေတာ့။ မင္းက စကားျပန္လုပ္မွာလား၊ စင္စစ္အား ျဖင့္ စကားျပန္ဆိုတာ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္း တစ္ခုသာလွ်င္ ျဖစ္တယ္။ သူဟာ အတတ္ပညာရွင္၊ အသိပညာရွင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး။ အတတ္ပညာ ရွင္၊ အသိပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ အဲဒီဘာသာစကားကိုေတာ့ အေျချပဳၿပီး (ေလွကားထစ္ လုပ္ၿပီး) အတတ္ပညာ၊ အသိပညာတစ္ခုဆီကို လွမ္း တက္ရလိမ့္မယ္။ အခု ငါ ေဆြးေႏြးခ်င္တာက မင္းဟာ ဘာသာစကားတစ္ခု ကုိ ေလ့ လာၿပီဆိုလွ်င္ စကားျပန္လုပ္ ဖို႕လား၊ အတတ္ပညာ အသိပညာတစ္ခုခုကုိ ေလ့လာ သင္ယူဖို႕လားဆိုတာ ကုိ ျပတ္ျပတ္ သားသား စဥ္းစားေစ ခ်င္တယ္။
ငါတို႕ ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြဟာ ပါဠိဘာသာစကား၊ ပါဠိစာေပကုိ သင္ယူေလ့လာခဲ့ၾကတယ္။ ဗုဒၶတရားေတာ္ ဆုိတဲ့ အသိပညာ ကို ေလ့လာခ်င္ တာေၾကာင့္၊ သိနားလည္ခ်င္တာ ေၾကာင့္ ပါဠိစကား၊ စာေပကို သင္ ယူခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေခတ္ သစ္ပညာ ရပ္ေတြကုိ ေလ့လာသင္ ယူခ်င္တာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာေပ၊ အဂၤလိပ္စကားကို မွတ္သားဆည္း ပူးခဲ့ၾကရတယ္။ အဲဒီကိစၥေတြဟာ ပညာရပ္ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အလြန္ထင္ရွားပါတယ္။
ဂ်ပန္ေခတ္မွာ ငါတုိ႕ ျမန္မာေတြ ဂ်ပန္ဘာသာစကားကို သင္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ပညာရပ္တစ္ခု ခုကို ေလ့လာဖုိ႕ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ပန္ေတြနဲ႕ စကားေျပာတတ္ေအာင္၊ ထမင္းစား၊ ေရေသာက္ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ေအာင္ သင္ယူေလ့လာခဲ့ ၾကတာပဲ။ ဂ်ပန္ေခတ္ကုိ လည္း ကုန္သြားပါေလေရာ။ အဲဒီဂ်ပန္ စကားေတြကုိ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပဲ။ ဂ်ပန္ ေခတ္မွာ ဂ်ပန္စကားျပန္ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူေတြေတာင္မွ ဂ်ပန္စကားေတြကုိ ေမ့ကုန္ၾကတာ ငါ့ရဲ႕ကုိယ္ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္စကား တတ္ခဲ့ တဲ့အတြက္ ဘာပညာ ကုိမွ ဟုတ္တိ ပတ္တိ မရခဲ့ပါဘူး။
ဒီေတာ့ ဘာသာစကား အသစ္တစ္ခုကုိ သင္ယူေလ့လာ မယ္ဆိုရင္ အသိပညာ၊ အတတ္ ပညာတစ္ခုခု တိုးတက္သိကြၽမ္း လာမွသာ အဲဒီဘာသာစကားကို ေလ့လာရက်ဳိး နပ္တယ္လို႕ ယူဆ မိပါတယ္။
အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီ ကေန႕ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာသာ စကားသင္တန္းေတြ အလွ်ဳိလွ်ဳိ ေပၚလာၾကတယ္။  ဘာသာစကား သင္တန္းေၾကာ္ျငာေတြ စာနယ္ဇင္း အေစာင္ေစာင္ေတြမွာ ေတြ႕ေနရ တယ္။ လူငယ္ေတြကလည္း စိတ္ ဝင္စားၾကတယ္။ အဲဒီ သင္တန္းေတြကုိ တက္ၾကတယ္။ ဘာလုပ္ဖို႔တက္ၾကသလဲ။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတစ္ခုခုကုိရယူဖို႕ တတ္ၾကတာလား၊ အဲဒီ ဘာသာစကားကုိ ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္႐ံု ထမင္းစား ေရေသာက္ သိနား လည္႐ံု တတ္ၾကတာလားဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားဖုိ႕ ေကာင္း တယ္။
ဒါေတြကို ေျပာေနတာ က မင္းတို႕တစ္ေတြ မလုိအပ္တဲ့ ေနရာမွာ အခ်ိန္ေတြကုိ အလ ဟႆ သံုးစြဲေနမိမွာစိုးလို႕ ေရးေန တာ ပါ။ အခ်ိန္ကုန္တာခ်င္းတူရင္ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတစ္ခုခု ကုိ ရတဲ့ေနရာမွာ အခ်ိန္ကုန္ၾကေစ ခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိန္ရဲ႕ တန္ဖိုးကုိ အထူးေျပာမေနခ်င္ဘူး။ တန္ဖိုးရွိ တဲ့အခ်ိန္ကုိ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ အသံုးခ်တတ္ေစခ်င္လို႕ပါပဲ။ ဘာ သာစကားနဲ႕ တတ္သိပညာ ဟာ ဘယ္ဒင္းက ပိုၿပီးတန္ဖိုးရွိတယ္ဆို တာဟာ နားလည္ၾကဖို႕ သင့္ပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုခု မွာ သိနားလည္သူက ေလာကကုိ ဦးေဆာင္သြားမွာပဲ။ အဲဒီမွာ ဘာသာစကားတတ္တဲ့ ကြၽမ္းက်င္သူက စကားျပန္၊ ဘာသာျပန္ ျဖစ္ လာၾကမွာပါ ပဲ။ ဒီေတာ့ မင္းကုိယ္မင္း ေမး ၾကည့္ဖုိ႕ပဲ။ ပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္တာ လား။ စကားျပန္ ျဖစ္ခ်င္တာလား။ ဒါပါပဲ။
အရင္တစ္ပတ္က ႏုိင္ငံျခားဘာသာစာေပ စကားတစ္ခုကုိ ေလ့လာသင္ယူျခင္းနဲ႕ ပန္းတိုင္ရည္မွန္း ခ်က္အေၾကာင္းကို ေရးခဲ့ပါ တယ္။ ထမင္းစား၊ ေရေသာက္ ေျပာတတ္႐ံု၊ ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္ အသံုးခ်႐ံု ေလာက္ကုိသာလွ်င္ မရည္မွန္းဘဲ အသိပညာ၊ အတတ္ ပညာတစ္ခုကုိ ရသည္ထိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းသင့္ေၾကာင္းကို လည္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလုိ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာကုိ ေလ့လာဆည္းပူးဖုိ႕အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ငါတုိ႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအတြက္ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားဟာ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုး ျဖစ္တယ္လို႔ယူဆမိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါတို႕ကၿဗိတိသွ်အင္ပါယာထဲမွာ က်ေရာက္ခဲ့ ဖူးေလေတာ့ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနဲ႕ ထိေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့တယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ လည္း အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကုိ မသင္မေနရ ျပ႒ာန္းခဲ့ တာ ဒီေန႕တုိင္ေအာင္ပဲ။ အရင္ကဆိုရင္ ဂဏန္းသခ်ၤာက အစ ဘာသာရပ္ အားလံုးကုိ အဂၤလိပ္လိုပဲ သင္ယူခဲ့ရ တယ္။ ျမန္မာစာဘာသာရပ္မွအပ အျခားဘာသာရပ္ေတြ အားလံုးကုိ အဂၤလိပ္လို သင္ယူခဲ့ရ တယ္။ ဒီေတာ့ ဆယ္ တန္းေလာက္ေအာင္္ၿပီးၿပီဆိုရင္ ဘယ္ပညာရပ္ကိုမဆို အဂၤလိပ္လို ဖတ္႐ႈေလ့လာႏုိင္ၾကတယ္။ အဲဒီနည္း အားျဖင့္ ေရွးေခတ္ျမန္မာေတြဟာ မိမိတို႕ ႏွစ္သက္ရာပညာရပ္ကို အဂၤလိပ္ဘာသာစကားနဲ႕ ေလ့လာဆည္းပူးႏုိင္ၾက တယ္။ ေနာက္ ပုိင္းမွာေတာ့ အဂၤလိပ္စာေပ ေလ့လာဖတ္႐ႈ မႈ အားနည္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဆယ္ တန္းေအာင္ၿပီးသူ ၊ ဘြဲ႕ရၿပီး သူေတြထဲမွာေတာင္ အဂၤလိပ္ စာကို ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ မဖတ္ႏုိင္ၾကတာ ေတြ႕ေနရ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခား ဘာသာ စကား ထဲမွာ အဂၤလိပ္ စာဟာ ငါတုိ႕အဖို႕ အနီးစပ္ဆံုး၊ အရင္းႏွီးဆံုးဘာသာ စကား ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကား ကုိ သင္ယူေလ့လာျခင္းဟာ ငါတုိ႕အတြက္ အသင့္ေလ်ာ္ ဆံုးလို႕ ထင္ေနမိတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္ သတိျပဳသင့္တာက ၿဗိတိသွ် အင္ပါယာႀကီးဟာ တစ္ခါတုန္းက ‘ေနမဝင္အင္ပါယာ’ လို႕ေတာင္ ေခၚ ရေလာက္ေအာင္ ကမၻာတစ္ခုလံုးနီးပါးကို လႊမ္းမိုးႏုိင္ခဲ့တယ္။ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိးေတြကလည္း ကမၻာအႏံွ႕ အျပားကုိ စြန္႕စြန္႕စားစား သြားေရာက္ေလ့လာၾကတယ္။ ေလ့လာေတြ႕ရွိသမွ်ကုိလည္း စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေရး သားၿပီး မွတ္တမ္းတင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘယ္အေၾကာင္းအရာမဆို အဂၤလိပ္စာေပမွာေတြ႕ရွိႏုိင္တယ္။ ဖတ္႐ႈေလ့လာႏုိင္တယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ငါတို႕ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြ ဟာ ဗုဒၶဘာသာကုိ ကိုးကြယ္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာလို ျပန္ဆိုမႈအတြက္ မႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကဘူး။ မေန႕တစ္ေန႕က မွ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ေတာ့ ပိဋကတ္ ျမန္မာျပန္ကို လုပ္ႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘုရား ရွင္ရဲ႕ ေဒသနာေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ၿပီး ျဖစ္ေန ၿပီ။ ဒီေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြဟာ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၾက တယ္ ဆိုတာ ထင္ရွားသိသာလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ အေနနဲ႕ ဘာသာျခားစာေပေတြ ထဲမွာ အဂၤလိပ္စာေပ ကုိ သင္ယူ ေလ့လာဖို႕က အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပဲ လို႕ ယူဆမိပါတယ္။ ေက်ာင္းေန စဥ္မွာလည္း အဂၤလိပ္စာကုိ မယူမ ေနရ သင္ယူၾက ရတာျဖစ္လို႕ တကယ္ႀကိဳးစားရင္ အခက္အခဲ ေတြ႕စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ အခု ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ (ဆို လိုတာက) ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး၊ ဘြဲ႕ရၿပီး လူငယ္ေတြမွာေတာင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဂၤလိပ္ဘာ သာစကားနဲ႕ စာေပကုိ ကြၽမ္းက်င္ စြာ ဖတ္႐ႈႏုိင္သူ နည္းသြားတာကုိ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒီေတာ့ အဂၤလိပ္ ဘာသာစာေပ ဖတ္႐ႈမႈကို ဒီထက္ ပုိၿပီး ႀကိဳးစားအားထုတ္ သင့္ တယ္ လို႕ ထင္မိတယ္။ ဆိုလိုတာက တျခားေသာ မ်ဳိးျခားဘာသာစကား ေတြကို ေလ့လာၾကမယ္ဆိုရင္ ငါ တို႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ အတြက္ အဂၤ လိပ္စာေပကုိ ေလ့လာၾကရင္ အေကာင္းဆံုးပဲလို႕ ထင္မိပါတယ္။
လူငယ္ေတြအတြက္ အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာဖတ္႐ႈရာ မွာ သတိထားရမယ့္ အခ်က္က ေတာ့ မိမိတုိ႕ စိတ္ဝင္စားရာ၊ ႏွစ္ သက္ရာ ပညာရပ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္႐ႈေလ့လာျခင္းပါပဲ။ ငါေတြ႕ဖူးသေလာက္ေျပာရရင္ ငါနဲ႕ သိကြၽမ္းတဲ့ လကၡဏာ ဆရာ၊ ေဗဒင္ဆရာ တခ်ဳိ႕ဟာ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံအားျဖင့္ သိပ္ၿပီး ျမင့္ျမင့္မားမား မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕က စိတ္ပါလက္ ပါ ဖတ္႐ႈၾကေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ကုိ အဂၤလိပ္လို ကြၽမ္းက်င္စြာ ဖတ္ ႏုိင္လာၾကတယ္။ ေဗဒင္လကၡဏာ ေဟာစာတမ္းေတြထဲမွာ ပါလာ တတ္တဲ့ ဇာတာရွင္၊ လကၡဏာရွင္ ေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ရပ္ေတြကုိ လည္း ကြၽမ္းက်င္စြာ ဖတ္ႏုိင္လာ ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကုိယ္စိတ္ဝင္ စားတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ အဂၤလိပ္ စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္႐ႈေလ့လာျခင္း အားျဖင့္ အဂၤလိပ္စာေပကုိပါ ထိုက္သင့္ သေလာက္ ကြၽမ္းက်င္ လာၾကတာပဲ။
ဒီကေန႕ေခတ္မွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာပညာရပ္ကုိ စိတ္ဝင္ စားတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြကို ကြၽမ္းက်င္နားလည္စြာ ဖတ္ႏုိင္လာ ၾကတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရပ္ အသစ္တစ္မ်ဳိး တိုးတက္ေျပာင္းလဲ လာရင္ အဲဒီပညာရင္အသစ္ အေၾကာင္းကုိ အဂၤလိပ္လို ဖတ္ႏုိင္ လာၾကတာပဲ။ ဒီေတာ့ ပညာရပ္ကုိ ေလ့လာဆည္းပူးေနရင္း အဂၤလိပ္ ဘာသာစာေပကုိ အမွတ္မထင္ အကြၽမ္းဝင္လာၾကတယ္လုိ႕ ဆိုႏုိင္ ျပန္ပါတယ္။
သုိ႕ေသာ္လည္း အဲဒီေဗ ဒင္လကၡဏာဆရာေတြ၊ ကြန္ပ်ဴ တာပညာရွင္ေလးေတြကို အဂၤလိပ္ ကဗ်ာအေၾကာင္း သြားေမးရင္ ေတာ့ သူတို႕ခမ်ာ ေျပာတတ္ခ်င္မွ ေျပာတတ္မွာေပါ့။ ကဗ်ာတို႕၊ ဝတၴဳ တို႕ ဆိုတာေတြက ရသစာေပဆုိင္ ရာ အႏုပညာေတြ မဟုတ္လား။ သူတို႕က အဲဒါေတြကုိ စိတ္မဝင္ စားဘူးေလ။
ဒီေတာ့ အႀကံေပးခ်င္ တာက မင္းစိတ္ဝင္စားတဲ့ အသိ ပညာ၊ အတတ္ပညာတစ္ခုခု အေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္လို ေလ့လာ ပါ။ ကုိးတန္း၊ ဆယ္တန္းေလာက္ ထိ ေက်ာင္းသင္ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံရွိခဲ့ရင္ မၾကာခင္မွာ အဂၤ လိပ္လုိ ကြၽမ္းက်င္စြာ ဖတ္ႏုိင္လာ လိမ့္ မယ္လို႕ ေျပာဝံ့ပါတယ္။

အရင္တစ္ပတ္က အတတ္ပညာ၊ အသိပညာတစ္ခု ခုကုိ ဆည္းပူးလိုတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္ဘာသာ စကားကတစ္ဆင့္ အဲဒီ ပညာကို ေလ့လာရင္ ပိုၿပီးလြယ္ကူ ႏုိင္ေၾကာင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႕ ဆယ္တန္းေအာင္ အေဝးသင္ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္စာေပဖတ္႐ႈသူ အလြန္နည္းၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စာေပဖတ္႐ႈမႈ ဘာေၾကာင့္ နည္းသလဲဆိုတာကုိ စူးစမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့ေကာင္းေကာင္း မဖတ္တတ္ၾကလို႕ပါပဲ။ သူတို႕တစ္ေတြဟာ (ငါစူးစမ္းမိသေလာက္) အဂၤလိပ္စာဖတ္ဖို႕ကုိလည္း မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စာကုိ ဖတ္တတ္သလို လို အီေယာင္ဝိုးဝါးနဲ႕ လမ္းခုလတ္မွာ ေယာင္ေပေပ ျဖစ္ေနၾကတာေတြမ်ား တယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္လာရသ လဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ငါ့အေတြ႕အႀကံဳအရ မွန္းဆမိတာက သူတို႕ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူခဲ့တာက စာေမးပြဲ ေျဖႏုိင္႐ံု၊ ဆရာေမးရင္ ျပန္ေျပာတတ္႐ံုေလာက္ကို ပဲ အာ႐ံုျပဳ မွတ္သားခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေနတယ္။

သူတုိ႕ ကုိယ္တုိင္က တကယ္သိခ်င္၊ တတ္ခ်င္တာမ်ဳိး မဟုတ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာသင္ယူမႈ လမ္းခုလတ္ မွာ ေယာင္ေပေပ ျဖစ္ေနၾကတာပဲလို႕ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။
ဒီစာေတြကုိ ေရးေနတာဟာ ဆယ္တန္းေအာင္ (အေဝးသင္) လူငယ္ေတြကို ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးေနတာ ျဖစ္ တယ္။ ဒီေတာ့ မင္း ကုိယ္တုိင္လည္း ဆယ္တန္းေအာင္ အေဝးသင္ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ မင္းကိုယ္မင္း အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္ေန သလားလို႕ ျပန္လည္ သံုးသပ္ေစခ်င္ တယ္။ မင္းကုိယ္တိုင္က အဂၤလိပ္စာကုိ ဝံ့ဝံ့စားစား ဖတ္ဖူးသလား။ အဂၤလိပ္စာေပ ဝတၴဳဆိုတာေတြကို ဘယ္ႏွခါ ေကာက္ကုိင္ ဖူးသလဲ။ ေကာက္ကုိင္ၿပီး နည္းနည္းပါးပါး ဖတ္ၾကည့္၊ ၿပီးေတာ့ စာ အုပ္ကုိ အမွတ္မထင္ ျပန္ခ်ထားလုိက္တာပဲလား။ ဆက္ ဖတ္ဖို႕ စိတ္ေလွ်ာ့သြားလိုက္တာပဲလား စသည္အားျဖင့္ မင္းကိုယ္မင္း စစ္ေဆးၾကည့္သင့္ပါတယ္။ အထက္မွာ ငါေျပာခဲ့ သလုိ ေယာင္ ဝါးဝါး ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ မင္းတကယ္ တတ္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကုိ ရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္။ အခု ငါ ေရးမွာေတြက အဂၤလိပ္စာကုိ တကယ္တတ္ခ်င္တဲ့ ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္ေနရွာတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ ေရးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
မင္းတို႕အရြယ္ လူငယ္ေတြအဖို႕ သည္းေျခႀကိဳက္တာက ဝတၴဳတို ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းကုိယ္တုိင္ အဂၤလိပ္ဝတၴဳ ေတြကုိ စိတ္လိုလက္ရ ဘယ္ႏွပုဒ္ဖတ္ဖူးသလဲ။ ျပ႒ာန္းခ်က္ဝတၴဳေတြကုိ စာေမးပြဲအတြက္ ဖတ္ရတာကိုေတာ့ စကားထဲ ထည့္မေျပာပါနဲ႕။ ကုိယ့္ဘာသာ ကုိယ္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ ရွိလို႕ ဖတ္တာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာပါ။
ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာစာေပနဲ႕ ငါတို႕ ျမန္မာ ဘာသာစာေပ ကြာျခားပံုေလးတစ္ခုကုိ ေျပာခ်င္တယ္။ ငါတုိ႕ ျမန္မာစာေပမွာ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း ျမန္ မာစာေလာက္ အေျခခံရၿပီဆိုရင္ သမုိင္းဘာသာ၊ ဘာသာ ေရးစာေပ၊ ျမန္မာ့သမိုင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ စာေပေတြကုိ (စိတ္ဝင္စားရင္) ဖတ္ႏုိင္သြားၾကတာပဲ။ အဂၤလိပ္ဘာသာ စာေပမွာေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္းအေျခခံရွိ႐ံုနဲ႕ စာႀကီး ေပႀကီးေတြကို ဖတ္ႏုိင္ဖို႕ မလြယ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ စာေပေလာကမွာ ဂႏၳဝင္စာေပႀကီး ေတြ ကို ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ ဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ‘လြယ္ရွင္း၊အက်ဥ္း ခ်ဳံ႕’ စာအုပ္ကေလးေတြ ျပဳစုထား ေလ့ ရွိၾကတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းတို႕ လုိ လူငယ္ေတြက အဲဒီလို ‘လြယ္ ရွင္း၊ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕’ အဂၤလိပ္ ဂႏၳဝင္ ဝတၴဳေလးေတြကုိ စၿပီး ဖတ္ၾကည့္ ၾကေစခ်င္တယ္။ အခုဆိုရင္ စာ အုပ္ဆုိင္ႀကီးေတြမွာ အဲဒီလို ‘လြယ္ ရွင္း၊ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕’ စာအုပ္ေလးေတြ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကုိ ဝယ္ၿပီး ဖတ္ၾကည့္ပါ။
ဖတ္တဲ့အခါမွာ အဘိဓာန္ သံုးဖို႕ မေၾကာက္ပါနဲ႕။ မပ်င္းပါနဲ႕။ မင္းဟာ ဝတၴဳကုိ အရသာ ခံေန႐ံု မဟုတ္ဘဲ ဘာသာစကားကုိ ေလ့ လာေနသူ ျဖစ္ေၾကာင္း သတိရပါ။ ဝတၴဳဇာတ္ေၾကာင္းကုိ နားလည္႐ံု သာမက ဘာသာစကား တည္ ေဆာက္ပံု၊ ေဝါဟာရသံုးစြဲပံု စ သည္တို႕ကုိပါ ေလ့လာသြားရလိမ့္မယ္။ မသိတဲ့ စာလံုးတစ္ခုကို အဘိဓာန္ေကာက္ၾကည့္ၿပီး မွတ္သားရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ‘လြယ္ရွင္းတုိခ်ဳံ႕’ ဝတၴဳကေလးကုိ ဖတ္ေနရင္း မသိတဲ့ေဝါဟာရတစ္ခုကိုေတြ႕ရင္ အေရးႀကီးတဲ့ စကားလံုးမွအပ အဘိဓာန္ လွန္မေန ပါနဲ႕။ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္အရ အေရးႀကီးတဲ့ စကားလံုး ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အဘိဓာန္ကုိ ခ်က္ခ်င္းေကာက္လွန္ၿပီး ၾကည့္ရမွာေပါ့။ မွန္းဆၿပီး သိႏုိင္တဲ့ စကားလံုးေတြကုိ ေက်ာ္လႊားၿပီး ဝတၴဳၿပီးေအာင္ ဖတ္လုိက္ပါ။ ဒါ ေပမယ့္ ဝတၴဳၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ မွာေတာ့ျဖင့္ မသိတဲ့စကားလံုးေတြ ကို အဘိဓာန္မွာ ျပန္ၿပီးရွာေဖြ မွတ္သားရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါသည္ ပင္လွ်င္ ဘာသာစကား တစ္ခုကုိ ေလ့လာ ဆည္းပူးျခင္းလုပ္ငန္းေတြ ပါပဲ။
ဒီေခတ္မွာ မင္းတို႕တစ္ေတြ ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းၾကပါေပတယ္။ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ေတြ အလွ်ဳိလွ်ဳိ ထြက္ေပၚလာ တာ ေတြ႕ရတယ္။ အဘိဓာန္ ျပဳစု သူ ပညာရွင္ေတြကလည္း စာသင္ သားေတြကုိ အလြန္ေမတၱာထား ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေခတ္ လူ ငယ္ေတြအဖို႕ ကုသိုလ္ကံေကာင္း တယ္လို႕ ဆိုလိုက္ရျခင္းပါပဲ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ မင္းတို႕ လူငယ္ေတြအတြက္ လူ ႀကီးေတြက ပႏၷက္႐ုိက္ေပးေနတယ္ ဆိုရမွာေပါ့။

ေအာင္သင္း



Read More »

ျပည္တြင္းစစ္၊ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ သန္း ၆၀ ၏ တန္ဖိုး မွဴးေဇာ္

ေထာင္ေခ်ာက္ (၄) ရပ္


ေအာက္စဖို႔ တကၠသိုလ္မွ ေဘာဂေဗဒ ပါေမာကၡ ေပါလ္ကိုလီယာက ယင္း၏ Bottom Billion စာတမ္းတြင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေသာ ေထာင္ေခ်ာက္ ေလးရပ္ကို တင္ျပခဲ့သည္။ ယင္းတို႔မွာ (၁) ပဋိပကၡ ေထာင္ေခ်ာက္၊ (၂) သယံဇာတ ေထာင္ေခ်ာက္၊ (၃) ပထဝီ ေထာင္ေခ်ာက္ ႏွင့္ (၄) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ေထာင္ေခ်ာက္ ေလးရပ္တြင္ ပိတ္မိခဲ့ၾကရေသာ အေျခအေနတြင္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း လိႈင္းလုံးႏွင့္ ေတြ႕ေသာ္ ဦးမေမာ့ႏိုင္ပါဘဲ အဆိုးသံသရာ လည္ကာ ဆင္းရဲတြင္း ပို၍ နက္သြားၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းေရးကို အစျပဳခဲ့ပါက ေအာင္ျမင္ရန္ ခဲယဥ္းသည္ သို႔မဟုတ္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလရွည္ၾကာ တတ္သည္။

အႀကံျပဳခ်က္ သံုးခ်က္


ေပါလ္ကိုလီယာသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တံခါးအဖြင့္တြင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လာေရာက္ကာ ေလ့လာ သုံးသပ္ကာ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးေမာ့လာေရးအတြက္ အႀကံျပဳခ်က္ သံုးခ်က္ ေျပာသြားခဲ့သည္။ ယင္းတို႔မွာ (၁) မိုဘိုင္းလ္ ဆက္သြယ္ေရး လိႈင္းလုံး ျဖစ္ေပၚေရး၊ (၂) မိုဘိုင္းလ္ဘဏ္စနစ္ ထြန္းကား ေရးႏွင့္ (၃) ေက်းလက္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးတို႔ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ အေနအထားတြင္ ကိုလီယာ၏ အႀကံျပဳခ်က္အား ျပန္လည္ တိုက္ဆိုင္ ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ (၁) မိုဘိုင္းလ္ဖုန္းက႑ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ စတင္ေနၿပီ၊ (၂) သီးျခား လြတ္လပ္ေသာ ဗဟိုဘဏ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာၿပီ (သို႔ေသာ္ မိုဘိုင္းလ္ဘဏ္စနစ္ မေပၚႏိုင္ေသး)၊ (၃) ေက်းလက္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရး အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ေနၿပီ ဟူေသာ အေျခအေနမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။

ကိုလီယာ၏ ေထာင္ေခ်ာက္ေလးရပ္ကို လက္ရွိ အေနအထားျဖင့္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္သည့္အခါ ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ သယံဇာတ ေထာင္ေခ်ာက္တို႔အၾကား ႀကီးမားေသာ အဆက္အစပ္မ်ား ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။ က်ပ္ငါးသိန္း၊ ေရႊတြင္းတစ္တြင္း လုပ္ကိုင္ခြင့္ျဖင့္ မက္လုံးေပးခဲ့ေသာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟိုတယ္ကို ဗုံးခြဲတိုက္ခိုက္မႈကို ပဋိပကၡ ေထာင္ေခ်ာက္ႏွင့္ သယံဇာတ ေထာင္ေခ်ာက္ ႏွစ္ခုတို႔၏ ဆုံဆည္းရာအျဖစ္ စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္သည္။

Greed and Grievance


တစ္ဖန္ ကိုလီယာႏွင့္ Hoeffler တို႔၏ Economic Theory of Civil War ဆိုင္ရာ ေလ့လာခ်က္ တစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ Greed and Grievance စာတမ္းတြင္ စစ္မီးမၿငိမ္းႏိုင္ေသာ ျပည္တြင္း စစ္မ်ား၏ အတြင္းသ႐ုပ္မွန္ကို ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကသည္။ သာမန္အားျဖင့္ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ အတြင္းရွိ မ်ဳိးႏြယ္စု မတူသူမ်ား အၾကားတြင္ လည္းေကာင္း၊ ပထဝီေဒသ ျခားနားသူမ်ား အၾကားတြင္ လည္းေကာင္း၊ အယူဝါဒ မတူသူမ်ား အၾကားတြင္ လည္းေကာင္း ျဖစ္ပြားေလ့ရွိေသာ ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္မႈမ်ားမွာ တရားမွ်တမႈ ကင္းမဲ့ျခင္း (အဓမၼ) ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆႏိုင္ေသာ္လည္း ကိစၥရပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ယင္းေဒသရွိ သယံဇာတ အက်ဳိးစီးပြား (ေလာဘ) ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရွိရသည္ဟု ယင္းတို႔ႏွစ္ဦးက ဆိုသည္။ အဓမၼ (Grievance) ေၾကာင့္ ျဖစ္ရေသာ လူမ်ဳိးေရး ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားအရ ျပည္တြင္း စစ္မီးလွ်ံတို႔သည္ အမွန္စင္စစ္တြင္ ေခါင္းေဆာင္ အနည္းစု၏ ေလာဘ (Greed) ေၾကာင့္ ျဖစ္ရသည္ ဟူေသာ အခ်က္ကို ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္အထိ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ကမာၻတစ္ဝန္းလုံးရွိ ျပည္တြင္းစစ္ မ်ားကို ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္မွ ရရွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေလ့လာခ်က္အရ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္အထိ ၾကားကာလတြင္ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံ အားလုံး၏ အခ်ဳိးအစားႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားမႈကို တြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္ ႏိုင္ငံ စုစုေပါင္း၏ ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းတြင္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားေလ့ ရွိသည္။ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပြားေသာ စစ္ပြဲမ်ားမွာ အၾကာျမင့္ဆုံးအခ်ိန္ ေျခာက္လအထိ ရွိတတ္ၿပီး ျပည္တြင္း စစ္မ်ား၏ ၾကာျမင့္ခ်ိန္မွာ ပ်မ္းမွ် ခုနစ္လ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ဤေနရာတြင္ ႏိုင္ငံမ်ားအေနႏွင့္ ပို၍ဆင္းရဲေလေလ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ေျခ ပိုမိုျမင့္မားေလေလ ျဖစ္သည္။
၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္အထိ ျပည္တြင္း စစ္မ်ားကို ေလ့လာခ်က္အရ ျပည္တြင္း စစ္မ်ားေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ပ်မ္းမွ် လူေသဆုံးမႈမွာ တစ္သိန္းေလးေသာင္းေက်ာ္အထိ ရွိခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ေက်ာ္မွ ၁၉၇၀ ေက်ာ္အထိ ကာလမ်ားတြင္ ပ်မ္းမွ် လူေသဆုံးရမႈ သုံးသိန္းေက်ာ္အထိ ရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ယင္းကာလမ်ားအတြင္း ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားမႈ ႏႈန္းထားကို ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ (၁) ေျမာက္အေမရိက၊ ဥေရာပႏွင့္ ဗဟိုအာရွ ေဒသမ်ားမွာ ထိပ္ဆုံးတြင္ ရွိေနၿပီး (၂) ဆာဟာရတစ္ပိုင္း အာဖရိက ႏိုင္ငံမ်ား၊ (၃) ေျမာက္အာဖရိကႏွင့္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံမ်ား၊ (၄) လက္တင္အေမရိက ႏွင့္ ကာရစ္ဘီယံ ႏိုင္ငံမ်ား၊ (၅) ပစိဖိတ္၊ အေရွ႕အာရွႏွင့္ ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားဟူ၍ အစီအစဥ္အတိုင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

အဓမၼ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရေသာ ျပည္တြင္း စစ္မ်ားကို Grievance Model ဟု သတ္မွတ္ၿပီး (၁) မ်ဳိးႏြယ္စုႏွင့္ ဘာသာေရး ကြဲျပားမႈ၊ (၂) ႏိုင္ငံေရး ဖိႏွိပ္မႈ၊ (၃) ႏိုင္ငံေရး ဖယ္ၾကဥ္မႈ၊ (၄) မညီမွ်မႈ (ဝင္ေငြႏွင့္ ေျမယာခြဲေ၀မႈ) စသည္တို႔အရ ျဖစ္ပြားရေၾကာင္း ၎တို႔က ဆိုသည္။

ေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရေသာ ျပည္တြင္း စစ္မ်ားကို Greed Model ဟု ေခၚတြင္ၿပီး အဓိကအားျဖင့္ ေငြျဖစ္လြယ္ေသာ သယံဇာတမ်ားကို ရရွိလိုမႈျဖင့္ ျဖစ္ပြားရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤေမာ္ဒယ္တြင္ ေရနံႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္၊ စိန္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္၊ သစ္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ စသည္တို႔အားျဖင့္ ေတြ႕ရွိရသည္။ ေငြျဖစ္လြယ္ေသာ သယံဇာတဟု ဆိုရာတြင္ နည္းပညာ ႀကီးႀကီးမားမား မလိုအပ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္းထုတ္ ခ်က္ခ်င္းေရာင္းႏိုင္ေသာ ကုန္ပစၥည္းမ်ဳိးကို ဆိုလိုသည္။ အဆိုပါ သယံဇာတမ်ား ထြက္ရွိေသာ နယ္ေျမေဒသမ်ားကို အုပ္စီး သိမ္းပိုက္ႏိုင္ေရး ႏွစ္ဖက္ တိုက္ခိုက္ၾကရာမွ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ ရွိေသာ္လည္း လူမ်ဳိးေရးတိုက္ပြဲ၊ တရားမွ်တမႈ တိုက္ပြဲ စသည္အားျဖင့္ အမည္ကင္ပြန္း လွလွကေလးမ်ား တပ္ထားၾကသည့္အခါ အဆိုပါ ေတာ္လွန္ေရး ပုံရိပ္ေယာင္မ်ားကိုသာ မၾကည့္ဘဲ ဇာစ္ျမစ္ ေနာက္ခံျဖစ္ေသာ သယံဇာတ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ ေလာဘတို႔ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္မည္ ျဖစ္သည္။

တစ္ဖန္ သယံဇာတမွ ျပည္တြင္းစစ္သို႔ သက္ေရာက္ေစေသာ အေၾကာင္းတရား မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ရာတြင္လည္း (၁) လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ေရးအတြက္ ရန္ပုံေငြ၊ (၂) ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အားနည္းခ်က္စသည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္သည္။ အဆိုပါ အခြင့္အလမ္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်လိုသည့္ လႈံ႔ေဆာ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစႏိုင္သည္။ ေရနံႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္၊ စိန္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ စသည့္ အဆက္အစပ္ကို ေလ့လာရာတြင္ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ ေရနံကဲ့သို႔ေသာ သယံဇာတမ်ဳိးသည္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ မဟုတ္ေသာ စိန္ကဲ့သို႔ေသာ သယံဇာတမ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ စိန္ထက္စာလွ်င္ ေရနံက ပို၍ ေရာင္းခ်ရလြယ္၊ ေငြရလြယ္သည့္အတြက္ ေငြရလြယ္သည့္ သယံဇာတသည္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ေျခ ပိုမိုျမင့္မားေစသည္ဟု ဆိုသည္။

ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ ပညာေရးသည္လည္း ႀကီးမားေသာ အဆက္အစပ္မ်ား ရွိေနသည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးၿပီး သယံဇာတ ႂကြယ္ဝသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တန္းတူညီမွ်ေရးဟု ေႂကြးေၾကာ္ၾကေသာ ေလာဘအေျခခံ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ ရွိသည္။ ျပည္တြင္းစစ္အတြက္ ေငြျဖစ္လြယ္ေသာ သယံဇာတ အက်ဳိးစီးပြားမ်ားကို တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ရယူသိမ္းပိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေဒသ မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေစကာ စစ္မီးလွ်ံတို႔၏ ဆိုးက်ဳိးျဖစ္ေသာ (၁) စီးပြားေရး၊ (၂) လူမႈေရး၊ (၃) သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ တို႔ကို ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြား ထိခိုက္ေစသည္။ အက်ဳိးဆက္အားျဖင့္ ပညာမတတ္၊ စာမတတ္ေသာ လူငယ္မ်ဳိးဆက္ သစ္မ်ား လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ အလြယ္တကူ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲၾကျခင္း အားျဖင့္ အဆိုးေက်ာ့ သံသရာကို လည္ပတ္ေစမည္ ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္


ေအာ္တိုကေရစီ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေလာဘမ်ားႏွင့္ အေခ်ာင္သမား စိတ္ဓာတ္မ်ား ျမင့္မားေစ သည့္အတြက္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမိုျမင့္မားသည္။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္မႈ အေခ်ာင္သမား စိတ္ဓာတ္မ်ား ေလ်ာ့နည္းေစၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမို နည္းပါေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္တြင္ ျပည္သူမ်ား၏ ကိုယ္စားျပဳ ပါဝင္မႈ ပိုမို ျမင့္မားလာေလေလ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ေျခ ေလ်ာ့နည္းေလေလျဖင့္ ေျပာင္းျပန္ သက္ေရာက္မႈ ရွိေၾကာင္းလည္း ေတြ႕ရွိရသည္။ တိုင္းရင္းသား၊ မ်ဳိးႏြယ္စု အမ်ားအျပား ကြဲျပားျခားနားေသာ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ မ်ဳိးႏြယ္စုဆိုင္ရာ ပဋိပကၡ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကို ေလ့လာၾကည့္ေသာ အခါတြင္လည္း Proportional System က်င့္သုံးေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ Majoritarian System က်င့္သုံးေသာ ႏိုင္ငံမ်ားထက္ ပိုမို နည္းပါးေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

အလားတူ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡအေပၚ သက္ေရာက္ေစေသာ ကိန္းရွင္ ရွစ္ခုမွာ (၁) လူဦးေရ၊ (၂) ဝင္ေငြ နိမ့္က်မႈ၊ (၃) တိုးတက္မႈ နည္းပါးျခင္း၊ (၄) ႏိုင္ငံေရး မတည္မၿငိမ္မႈ၊ (၅) ဒီမိုကရက္တစ္ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား အားနည္းမႈ၊ (၆) ေတာင္တန္းမ်ား ေပါမ်ားျခင္း၊ (၇) ဒီမိုကရက္ တစ္မဟုတ္ေသာ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ား၊ (၈) စစ္ျဖစ္ပြားေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ၿပီး ယင္းကိန္းရွင္ ရွစ္ခုကို မူတည္၍လည္း ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ေလာင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။ Miguel (၂၀၀၄) အာဖရိက ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ေလ့လာခ်က္အရ စီးပြားေရး စြမ္းေဆာင္ရည္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္သည္ ႀကီးႀကီးမားမား ဆက္စပ္ေနၿပီး ေျပာင္းျပန္ အခ်ဳိးက်ေနေၾကာင္း၊ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈႏႈန္း ၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္းသြားလွ်င္ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ျပည္တြင္း ပဋိပကၡ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ၁၂ ရာခုိင္ႏႈန္း တိုးလာေၾကာင္း သိရွိရသည္။

ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ေျခ ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္း သံုးရပ္မွာ (၁) မူဝါဒေကာင္းမ်ား ခ်မွတ္ျခင္း (အထူးအားျဖင့္ သယံဇာတ ခြဲေဝမႈႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ)၊ (၂) ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္မႈ (ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အေထာက္အကူ ျပဳသည္)၊ (၃) ျပည္သူမ်ား၏ ပညာေရး ေရခ်ိန္ (ေလာဘလား-အဓမၼလား၊ မ်ဳိးႏြယ္စု အက်ဳိးလား-ေခါင္းေဆာင္မ်ား အက်ဳိးလား ေကာင္းစြာ ခြဲျခား သိျမင္ႏိုင္သည္) တို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

ေပါလ္ကိုလီယာက ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းစ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပဋိပကၡ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ျမင့္မားေနၿပီး ဒီမိုကေရစီလို ေငြအခ်ဳိး မည္မွ်ရွိသည္ဟူေသာ အခ်က္ေပၚ မူတည္၍ စစ္ျဖစ္ပြားႏိုင္ေျခ အနိမ့္- အျမင့္ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ အဓိက ကုန္စည္မ်ား ျဖစ္သည့္ သယံဇာတမ်ား စီမံခန္႔ခြဲေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ အမ်ားညီ လက္ခံႏိုင္ေသာ မူဝါဒတစ္ရပ္ အျမန္ဆုံးႏွင့္ အခိုင္မာဆုံး ခ်မွတ္ကာ တရားမဝင္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေနမႈမ်ား ပေပ်ာက္ေစရန္ အလ်င္အျမန္ ေဆာင္႐ြက္သင့္သည္ဟု ရပ္ခံထားသည္။ သို႔မဟုတ္ပါက သယံဇာတ ပိုင္စီးလိုမႈ ေလာဘျဖင့္ အုပ္စီးထားေသာ သယံဇာတ နယ္ေျမမ်ားတြင္ စစ္ပြဲမ်ား ကာလရွည္ေညာင္း တည္တံ့ေလ့ ရွိႏိုင္သည္။ တရားမဝင္ ေရာင္းခ်၍ ေငြျဖစ္လြယ္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ျခင္း မရွိေစရန္ အေလးထား ေျဖရွင္းသင့္သည္ဟု ဆိုသည္။ ျပည္တြင္း ပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ အသြင္ ကူးေျပာင္းၾကရေသာ (ျမန္မာႏိုင္ငံ ကဲ့သို႔ေသာ) ႏိုင္ငံမ်ား၌ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ တိုႏိုင္သမွ်တိုေစရန္ ႀကဳိးပမ္း ေဆာင္႐ြက္ရန္ လိုအပ္သည္။ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရးကာလ ရွည္ၾကာေနသည္ႏွင့္အမွ် အဓမၼကို တြန္းလွန္သည့္ မ်ဳိးႏြယ္စု ေတာ္လွန္ေရး အသြင္ေဆာင္ထားေသာ ေလာဘအရင္းတည္ ပဋိပကၡမ်ားသည္ ဆင္းရဲ ႏြမ္းပါးမႈ ေထာင္ေခ်ာက္ ေလးရပ္ႏွင့္ ျပန္ပိတ္မိ သြားမည္ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ ဒီမိုကေရစီသည္ အျပစ္ဖို႔စရာ အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္လာတတ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီ ေနာက္ျပန္ လွည့္သြားတတ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရသည္။

နိဂုံး


ပဋိပကၡမ်ား ကင္းလြတ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းစ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပထမ ၁၀ ႏွစ္တာ အတြင္း ပုံမွန္ အေနအထားထက္ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈႏႈန္း ျမင့္မားလာတတ္ၿပီး အလယ္ပိုင္းတြင္ တိုးတက္မႈ အျမင့္ဆုံး အမွတ္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ ေအာက္သို႔ ျပန္လည္ က်ဆင္း သြားတတ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိရ သည္။ အေစာပိုင္း ႏွစ္မ်ားတြင္ ဧကန္မဲ့မႈ (မေသခ်ာမႈ) မ်ား ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိၿပီး ယင္းကာလတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ စြမ္းေဆာင္ရည္ကို ျမႇင့္တင္ ေပးႏိုင္မွသာ တိုးတက္မႈကို ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို စဥ္ဆက္မျပတ္ေအာင္ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္း ထားႏိုင္ပါက မူလ တိုးတက္မႈ ႏႈန္းထားကို ျပန္လည္ ရရွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည္။ ယင္းကာလတြင္ ဒီမိုကေရစီ ခိုင္မာေစသည့္ အဆင့္သို႔ ဆက္လက္ ကူးေျပာင္း သြားႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးသည္။ တစ္ဖန္ တိုက္ပြဲျဖင့္ ရရွိေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ ဒိုင္ယာေလာ့ျဖင့္ ရရွိေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးထက္ ပိုမို ခိုင္မာေလ့ရွိၿပီး ဒိုင္ယာေလာ့မွ ရရွိေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရန္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရးကို အဟုန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရန္ လိုအပ္မည္ ျဖစ္သည္။

ဆင္းရဲ ႏြမ္းပါးၿပီး လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡ မီးေတာက္မ်ားအၾကား ရွင္သန္ေနရေသာ ဘဝမ်ားမွာ ဖြံ႕ၿဖဳိးၿပီး ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံမ်ားထက္ မ်ားစြာ ေစ်းေပါေနတတ္သည္။ Life is cheap in Civil Wars ဟု ဆိုၾကသည္။ ထိုသို႔ စစ္မီးလွ်ံ မ်ားၾကားတြင္ ပ်က္သုဥ္းခဲ့ရေသာ လူ႔အသက္ မ်ားစြာတို႔သည္ အမွန္စင္စစ္ ေလာဘ Greed ေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ခိုင္ခိုင္မာမာ သိရွိရေသာအခါ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ ေခါင္းေလာင္းသံတိတ္၊ ေက်ာင္းမ်ားလည္း ပိတ္ထားရသည့္ တိုက္ပြဲ နယ္ေျမမ်ားသည္ တန္ဖိုးရွိလွေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား၏ အသက္ကို ေႁခြခ်ေနေသာ မုန္တိုင္း ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ စစ္မီးလွ်ံမ်ား ယခုတိုင္ မၿငိမ္းႏိုင္ေသးေသာ မိမိတို႔ ႏိုင္ငံ၏ ေဝးလံေခါင္ဖ်ား ေဒသမ်ားမွ လူ႔အသက္မ်ားသည္ အေမရိကန္ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားရွိ လူ႔အသက္မ်ားႏွင့္ ဘဝခ်င္း မတူေသာ္ျငားလည္း တန္ဖိုးခ်င္းေတာ့ အတူတူပင္ ျဖစ္ရပါမည္။ ကမာၻေပၚတြင္ အရွည္ၾကာဆုံး ျပည္တြင္း စစ္ေၾကာင့္ စေတး ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ လူ႔အသက္ေပါင္း မ်ားစြာသည္ ေစ်းေပါ ေနပါသလား။ လက္ရွိ သန္း ၆၀ ေသာ ႏိုင္ငံသားတို႔၏ တန္ဖိုးမည္မွ်ရွိပါ သနည္း။ ဤသည္ကို လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သန္း ၆၀ ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ ျပ႒ာန္း သတ္မွတ္ ေပးၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္ေပသည္။
မွဴးေဇာ္
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဒီမိုကေရစီ သမၼတနဲ႔ မုဒိတာရွင္ ေဂါပက ေဌးေအာင္ကို

ဒီမိုကေရစီကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြားေနပါၿပီ။ ႐ိုးသား၊ သန္႔ရွင္း၊ စိတ္ရင္းမွန္တဲ့ သမၼတႀကီးနဲ႔ ေနာက္ျပန္မလွည့္ ေရွ႕တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေနၾကပါၿပီ။ ဒါဆုိရင္ ဘာလုိေသးလဲလုိ႔ ေမးရင္ေတာ့ ေနာက္လုိက္ေတြ ေနာက္က တည့္တည့္ လုိက္ၾကပါ။ ေနာက္ကို တည့္တည့္ ျပန္လွည့္ဖုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီ သမၼတေခတ္မွာ အာဏာရွင္ ေဂါပက ဆုိတာကအစ မျဖစ္ၾကေစဖုိ႔ပါ။
ဘယ္ေဂါပကမွေတာ့ အာဏာရွင္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္အသြင္ ဖြဲ႕စည္းထားၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကေတာ့ အေသအခ်ာ ေျပာရဲပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေဂါပကမွ အာဏာရွင္ မဆန္ပါဘူးလုိ႔ အာမခံႏိုင္ပါ့မလား ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို ေခါင္းညိတ္ရဲသူ ထဲမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မပါ။

ခ႐ိုင္အဆင့္ရွိ ၿမိဳ႕ႀကီး တစ္ၿမိဳ႕မွာ ပြဲေတာ္တစ္ခု က်င္းပပါတယ္။ သံုးႏွစ္တစ္ခါ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာပဲ က်င္းပ ျပဳလုပ္တာပါ။ ယခုႏွစ္မွာေတာ့ ေကာက္ကာငင္ကာ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ အသစ္တစ္ခုကို တုိးခ်ဲ႕ ခ်မွတ္လုိက္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ ဆိုင္ခန္းမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရး စာအုပ္စာေပေတြ ႏုိုင္ငံေရးပါတီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေတြ တီရွပ္ေတြ မေရာင္းရပါဘူးတဲ့။

သာသနာေရး ဝန္ႀကီးဌာန ကလည္း တုိက္႐ိုက္ ထုတ္ျပန္တာ မဟုတ္ရပါဘဲ ပြဲေတာ္ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီက ထုတ္ျပန္တာလုိ႔ သိရပါတယ္။ ယခင္ႏွစ္ အထိေတာ့ အဖြဲ႕ႏွစ္ဖြဲ႕ သံုးဖြဲ႕ခန္႔က ေရာင္းခ်ခဲ့မႈအေပၚ သတိေပးခံရၿပီး ယခုႏွစ္ အေရာက္မွာ ႀကိဳတင္ ကန္႔သတ္ခံရလုိ႔ သက္ဆုိင္ရာ အဖြဲ႕ေတြက စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

“ပြဲေတာ္ကို ပိုမုိစည္ကားေစေရး၊ လူထုအတြင္း ႏိုင္ငံေရး အသိအျမင္မ်ား က်ယ္ျပန္႔လာေစေရး၊ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာကို ပိုမို ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းလာႏုိင္ေစေရး၊ စာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာ ဖတ္႐ႈ ေလ့လာကာ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္မ်ား ေမြးဖြား ရွင္သန္လာေစေရး၊ စာေပကေပးတဲ့ အသိအလိမၼာမ်ား တုိးတက္ ထြန္းကားလာေစေရး စတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ယခုလုိ ေရာင္းခ်တာမို႔ ဒီလုိမ်ဳိး မကန္႔သတ္ သင့္ပါဘူး” လုိ႔ ပါတီအဖြဲ႕ဝင္ တစ္ဦးက ေဝဖန္လုိက္ပါတယ္။

“တရားမဝင္ အဖြဲ႕ေတြလည္း မဟုတ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္က အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ျပည္သူ ေထာက္ခံမႈရွိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အဖြဲဲ႕ရဲ႕ သမၼာအာဇီဝ နည္းက်စြာ ရန္ပံုေငြ ရွာေဖြမႈ အေပၚမွာ အာဏာရွင္ ဆန္စြာ ကန္႔သတ္လိုက္သလုိ ခံစားရတယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတက ဒီမုိကေရစီကို သြားေနၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေရာင္းခ်ခြင့္ကို မည္သူ႔ အက်ဳိးစီးပြားကိုမွ မထိခိုက္တဲ့ ေဘာင္အတြင္းက ေဆာင္ရြက္မႈ အေပၚမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ မရွိသင့္ပါဘဲ ရင္ဆုိင္ေနရတယ္” လုိ႔လည္း ဆုိလုိက္တာပါ။

“တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ည ဆိုတာ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အဇာတသတ္ ဘုရင္ႀကီးကို သာမညဖလ ေဒသနာေတာ္ျမတ္ ေဟာေတာ္မူတဲ့ ညျဖစ္ၿပီး ဘုရင္ႀကီးဟာ သာသနာကို ယံုၾကည္ သက္ဝင္သြားၿပီး ပထမသဂၤါယနာတင္ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ တစ္ပါး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဘာသာေရးဆုိတာ ခြဲျခားရမွာ မဟုတ္ဘူး။ တြဲထားရမွာ ဆုိတာ သူတုိ႔ သိေစခ်င္ပါတယ္” တဲ့။
“ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဒါေတြကို ေရာင္းခ်ခြင့္ ျပဳျခင္းျဖင့္ ပြဲေတာ္ပံုရိပ္ကို ဘယ္လုိ ထိခိုက္သြားႏုိင္ပါသလဲ၊ ဘယ္ဖြဲ႕စည္းပံုနဲ႔မညီ ျဖစ္ေနပါသလဲ၊ ဒီမိုကေရစီ သမၼတေခတ္မွာ၊ ဒီမိုကေရစီ ေဂါပကေတြ အေနနဲ႔ ဒီမုိကေရစီက်က်ပဲ ေရာင္းခ်ခြင့္ ေပးသင့္တာေပါ့” လို႔လည္း ဆုိပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြ မွားေနၾကၿပီလဲ။ တျခား ၿမိဳ႕ရြာေတြမွာေရာ အလားတူ ကန္႔သတ္မႈမ်ဳိးေတြ ရွိပါသလား။ ဆန္းစစ္စရာ လုိလာပါတယ္။ ေဂါပကအေနနဲ႔ ဦးေဆာင္ၿပီး တာဝန္ယူ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ရတာမို႔ သူမွန္တယ္ ေျပာမလား။ ဦးေဆာင္ တာဝန္ယူမႈ အပိုင္းမွာ အာဏာရွင္ ဆန္တယ္ ေျပာမလား။ ဒီျပႆနာဟာ ရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ ႐ႈပ္ေနသလုိပါပဲ။

သူတုိ႔ခ႐ိုင္တြင္းမွာပဲ ပါဝင္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေနက် ႏုိင္ငံေက်ာ္ စြယ္ေတာ္ပဲြႀကီး မွာေတာ့ ဒီလုိ ကန္႔သတ္ထားတာ မရွိပါဘူး။ ပြဲေတာ္လာသူေတြ ဆုိတာ လူတန္းစားေပါင္းစံု၊ ဘာသာေပါင္းစံု၊ အလႊာ ေပါင္းစံုပါပဲ။ ကေလးငယ္ေတြကေတာ့ ပြဲေတာ္အျပန္မွာ အုိပုတ္၊ ခ်ဳိး႐ုပ္ ကေလးေတြ ဝယ္ျပန္မွာပါပဲ။ အိမ္ရွင္မက သင္ျဖဴးေတြ၊ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေတြေပါ့။
တခ်ဳိ႕ရြာက လူငယ္ေလးေတြ ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားေတာ့ ေခါင္းစည္းေလးေတြ၊ ရင္ထိုးေလးေတြ၊ ပါတီတံဆိပ္ပါ တီရွပ္ေတြ ဝတ္ၿပီး ျပန္လာတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ပါတီ မဝင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ပါတီဝင္မ်ား တုိင္းျပည္အတြက္ ရြက္ေဆာင္ေနၾကတာကို ေလးစား အသိအမွတ္ ျပဳတတ္သူပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ သူတို႔လုိ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ့။

ကိုယ္ကေတာ့ စာဖတ္ဝါသနာရွင္ ျဖစ္လုိ႔ ဘာသာေရး စာအုပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး စာအုပ္ေတြကို ဝယ္ျဖစ္ မဝယ္ျဖစ္တာ အသာထား၊ ဒါ ဘယ္သူ ေရးတာလဲ မွတ္သားတတ္တဲ့ အက်င့္ေတာ့ စြဲေနပါတယ္။ ယခင္ကဆုိရင္ ဒီလုိ လြတ္လပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္ကို ဖတ္ရဖုိ႔ ပန္းဆိုးတန္းက အေဟာင္း ေစ်းကြက္မွာ ေစ်းႀကီးေပးၿပီး ဝယ္ဖတ္ခဲ့ရတာပါ။ ယခုလုိ လြတ္လပ္မႈ မရွိခဲ့ပါ။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ေဂါပကအဖြဲ႕ဝင္ တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္တာမုိ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အရပ္မွာ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲ က်င္းပတဲ့အခါ ပြဲေတာ္စည္ကားေရးကို တတ္ႏုိင္သေရြ႕ ကြၽန္ေတာ္ ဦးေဆာင္တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ ဒီလုိမ်ဳိး ခြဲျခားသတ္မွတ္ဖုိ႔ကို မစဥ္းစားခဲ့ဖူးပါ၊ ယခုကိစၥလည္း ကြၽန္ေတာ့္အျမင္မွာ ထူးဆန္းေနၿပီး အံ့ၾသေနမိပါတယ္။

ယခင္က ‘ပါတီႏုိင္ငံေရး ကင္းရွင္းရမည္’ ဆုိတဲ့ ေခတ္ကိုလည္း ျဖစ္ေနတာပါ။ ယေန႔ ပါတီအဖြဲ႕အစည္းမ်ားဟာ ရန္ပုံေငြ ရွာေဖြၿပီး ရပ္တည္ေန ၾကရတာ ျဖစ္လို႔ ပြဲေတာ္မ်ားမွာလည္း ထိုက္သင့္တဲ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းခကို ေပးေခ်ၿပီး စာအုပ္၊ စာေစာင္၊ အထိမ္းအမွတ္ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်ၿပီး ရပ္တည္ ၾကရတာပါပဲ။ အတၱဟိတ အက်ဳိးအတြက္ ရွာေဖြတာ မဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံအေရး ပရဟိတ အေရးအတြက္ တရားဝင္အားျဖင့္ ရွာေဖြၾကရတာကို ပိတ္ပင္တာဟာ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမား အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ၿပီး အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအက်ဳိးကို သယ္ပိုး ရြက္ေဆာင္ေနၾကသူ မ်ားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုလုိ ဘာသာေရးပြဲေတာ္မွာ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ ထုတ္ျပန္လုိက္တဲ့အတြက္ အက်ဳိးတစ္စံုတစ္ရာ မျဖစ္ထြန္းႏုိင္ဘဲ အျပစ္သာ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ မ်ားတာမို႔ တာဝန္ရွိမ်ား စဥ္းစားသင့္တယ္လုိ႔ ေစတနာနဲ႔ အႀကံျပဳလုိပါတယ္။
ဘာသာေရးေရာ ႏိုင္ငံေရးပါ ပရဟိတေရး ျဖစ္တာမို႔ ကိုယ့္အတၱအက်ဳိး မပါသူခ်င္း ခဲြျခား ဆက္ဆံခံရၿပီး ပုဂၢလိက အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ေရာင္းခ်တဲ့သူ မ်ားကိုေတာ့ ေရာင္းခ်ခြင့္ ေပးလုိက္သလုိ ခံစားသြားႏုိင္ပါတယ္။ တရားမွ်တမႈကိုလည္း ေမးခြန္းထုတ္ ခံရႏုိင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စည္းကမ္း သတ္မွတ္သူက အာဏာပိုင္ မဟုတ္ဘဲ ေဂါပက ျဖစ္ေနျပန္တဲ့အတြက္ လူေတြရဲ႕အေတြးဟာ ဘုရားနဲ႔တရားနဲ႔ပါ ယွဥ္ေတြး ေျပာဆုိလာၾကတာပါ။ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ တရားေဟာခဲ့ဖူးသလုိ ‘ဘုရားထက္ႀကီးတဲ့ လူႀကီး’ မျဖစ္ေစဖုိ႔ပါ။

ပြဲေတာ္လာ မိဘျပည္သူမ်ားဟာ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ဒီအထဲမွာမွ ႏိုင္ငံအေရး စိတ္ဝင္စားၾကတဲ့ ျပည္သူမ်ား ဟာလည္း အမ်ားအျပားပါပဲ။ သူတို႔ ရင္ထဲမွာေရာ ဒီလုိ ကန္႔သတ္မႈမ်ဳိးကို ဘယ္လုိ ခံစားၾကမလဲ။ ဒါဟာ ေတြးသင့္တဲ့ ျဖဴစင္ မွ်တသူမ်ားရဲ႕ တရားဓမၼရွိသူမ်ားရဲ႕ အေတြးအျမင္ပါ။
ပါတီစံုေခတ္မွာ ပါတီတစ္ခုကပဲ “ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာသာေရး ခုတံုးမလုပ္ဘူး၊ ဒါမ်ဳိးေတြ ဒီအခ်ိန္ ေရာင္းခ်မေနဘူး” ဆုိတာနဲ႔ နားေယာင္ၿပီး အမိန္႔ထုတ္လုိ႔ ရႏုိင္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သူေရာင္းရင္ေတာ့ ႐ႈံးမွာ သိလုိ႔ ေျပာျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ သတိနဲ႔ ဆင္ျခင္ရမယ့္ ကိစၥပါပဲ။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ႏုိင္ငံနဲ႔ခ်ီတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အမွားအမွန္ကို ႏိုင္ငံက ခံရတတ္ပါတယ္။ ရပ္ရြာနဲ႔ ၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်တာဟာလည္း ထုိအတုိုင္းပါပဲ။ ဒီတစ္ႏွစ္ လြဲေခ်ာ္သြားရင္ ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာ ျပန္ျပင္ႏုိုင္ဖုိ႔သာ ရွိပါမယ္။
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုႀကီးေတာင္ ႏုိင္ငံသားမ်ားရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ အစိုးရသက္တမ္း တစ္ဝက္မွာပင္ ျပန္ျပင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကပါၿပီ။ မမွားေသာ အစိုးရ၊ မမွားေသာ ေဂါပက ဆုိတာလည္း မရွိႏိုင္တာမုိ႔ ျပဳျပင္ေရး အျမင္ရွိဖို႔သာ လုိရင္းပါပဲ။ ျပဳျပင္မႈဟာ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အေျခခံတစ္ခုပါ။
အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး ေခတ္သစ္ႀကီးထဲမွာ မသင့္ျမတ္တာေတာင္ သင့္ျမတ္ရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ သင့္ျမတ္တာကို မသင့္ျမတ္ေအာင္ အမိန္႔ေတြ အာဏာေတြ စည္းကမ္း နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ပံုႀကီးခ်ဲ႕တယ္လုိ႔ အထင္အျမင္ေတြ မလြဲေစလုိပါ။

အာဏာရွင္ေခတ္မွာ ျပည္သူေတြကို ႏုိင္ငံေရးကို နားမလည္ေအာင္၊ စိတ္္မဝင္စားေအာင္၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ျပည္သူကို အုိးစား ခြဲထားပါတယ္။ ဒါ သူတို႔အာဏာ ရွင္သန္ႏုိင္ေစဖို႔ပါ။ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားမွ ႏုိင္ငံ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကိုလည္း ေရြးခ်ယ္တတ္မွ ႏုိင္ငံ တုိးတက္ သာယာဝေျပာ လာမွာပါ။ ဘာသာ သာသနာလည္း ေရျမင့္ ၾကာတင့္ပါပဲ။

ယေန႔ေခတ္ကို ေတာေၾကာင္ေတြက ႐ႈပ္ေထြးေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေန ၾကတာလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ေခါင္းနဲ႔ပန္း သေဘာေဆာင္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးလုိ႔ ေျပာမိတာကိုပဲ “လူ႔အခြင့္အေရးဟာ အမ်ဳိးသားေရးရဲ႕ ေနာက္မွာပဲ ရွိရမယ္၊ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာနဲ႔ ယွဥ္ရင္ လူ႔အခြင့္အေရး ဆုိတာ ေသးေသးေလးပါ” ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ၾကားရပါတယ္။
ကမာၻ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြက လူ႔အခြင့္အေရးဆု ေသးေသးေလးကိုမွ ေရြးေပးၿပီး အမ်ဳိးသားေရး ဆုႀကီးကိုေတာ့ ေဘးခ်ိတ္ထားတယ္လုိ႔ ေျပာဦးမလားေတာင္ မသိပါဘူး။ အကယ္၍ အမ်ဳိးသားေရး ဆုႀကီးကိုသာ ေပးျဖစ္မယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ဟာ ဟစ္တလာ၊ မူဆုိလီနီတို႔နဲ႔အတူ ဆုေတြ ရသြားႏုိင္သူ ေတြပါပဲ။ (အမ်ဳိးသား အားလံုးဟာ လူသား အခြင့္အေရးကို ေလးစားရမွာပါ။)
ေျပာတဲ့သူေတြကို ေသခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ေတာ့လည္း ေရႊဝါေရာင္လုိ သံဃာ့ အေရးအခင္းမ်ဳိးေတြမွာ သံဃာဘက္က ရပ္တည္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ “ဘုန္းႀကီးအလုပ္ကို ဘုန္းႀကီး မလုပ္ဘူး။ ထိပ္႐ိုက္ေတာ့လည္း ခံလုိက္ေပါ့” ဆုိသူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေန ျပန္ပါတယ္။ ေျပာရတာ ခက္ပါတယ္။
အာဏာရွင္ သူငယ္နာ မစင္သူရဲ႕ ေနာက္ကိုေတာ့ ဘ္အဖြဲ႕အစည္းမွ လုိက္စရာ မလုိပါ။ ဒီမိုကေရစီ သမၼတေခတ္မွာ၊ အာဏာရွင္ နာယက၊ အာဏာရွင္ သမဂၢ၊ အာဏာရွင္ ေဂါပကတို႔ မရွိရပါဘဲ ေမတၱာရွင္ နာယက၊ က႐ုဏာရွင္ သမဂၢ၊ မုဒိတာရွင္ ေဂါပက အဖြဲ႕မ်ား ေပၚထြန္းလာမႈနဲ႔အတူ ေလာကနဲ႔ ဓမၼအက်ဳိး သယ္ပိုး ရြက္ေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းျဖင့္။
ေဌးေအာင္ကို
Credit To The Voice Weekly
Read More »

စာဖတ္၍ ကမၻာပတ္ႏိုင္ၾကပါေစ ေမာင္တင္ဦး (ေျမာင္းျမ)

အလိမၼာ စာမွာရွိ

စာဖတ္မွ အသိဥာဏ္ တိုးတက္မယ္။ စာဖတ္မွ ဗဟုသုတပြားမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ၾကပါလို႔ သူကေျပာ၊ ကိုယ္ကေျပာ၊ ခပ္လြယ္လြယ္ေလး လမ္းၫႊန္တတ္ၾကပါတယ္။ အလိမၼာ စာမွာရွိလို႔ ျမန္မာစကားပံုက ဆို ပါတယ္။ ပညာေရႊအိုး လူမခိုးလို႔လည္း ဆိုၾကပါေသးတယ္။

ဒီလိုသာ ေျပာၾက၊ ေဟာၾကေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ စာဖတ္ႏႈန္း၊ စာတတ္ႏႈန္း အနိမ့္ဆံုးက ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ေနတာ လက္ေတြ႕ပါ။ ေက်ာင္းပညာေရး အဆင့္အတန္းကလည္း ထို႔အတူပါပဲ။ အားရစရာမရွိလွပါ။ ထို႔အတူ မလိမၼာတဲ့သူေတြ မ်ားေနတာဟာ စာမဖတ္ၾကလို႔ စာမဖတ္တတ္ၾကလို႔ဆိုတာ ထင္ရွားေနပါတယ္။
အတားအဆီးမ်ား
  
ဘာစာဖတ္ရမွာလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဖတ္ရမလဲ။ ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္က ဘယ္မွာလဲ။ စာဖတ္ရင္ အေမဆူမယ္။ ဆရာမက ဆူမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂိမ္းကစားဖို႔ မဲဆြယ္ေနၾကတာ။ သီခ်င္းကလည္း နားေထာင္ ရဦးမယ္။ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲကလည္း ေကာင္းခန္း ေရာက္ေနၿပီ။ အိႏိၵယကားကလည္း ကတာေတြ သိပ္လွတာပဲ။ Chatting လည္း ထုိင္ရဦးမယ္။ ေနျပည္ေတာ္၊ ေရွ႕ေဆာင္႐ုံက 3D အက္ရွင္ကားေတြလည္း ေျပးၾကည့္ရဦးမွာ။
  
ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးက စာဖတ္တာကို အားေပးမယ့္ သူတစ္ေယာက္မွ မရွိလို႔ စာဖတ္ျခင္းကို ဆုိက္ေရာက္ သြားေစမယ့္ လက္ေတြ႕က်တဲ့ ျဖစ္စဥ္မ်ဳိးတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။
  
စာ(စာေပ)ဆိုတာကို ကေလးေတြရဲ႕ မိဘေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားတာက ေက်ာင္းက ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းစာကိုပါပဲ။
  
ဟဲ့ စာက်က္ေလ။ ဟဲ့စာက်က္ေလ ဆိုတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ အသိတိမ္တိမ္နဲ႔ စာဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတဲ့ အသံၾကားမွာ ကေလးေတြခမ်ာ စိတ္မပါလည္း စာက်က္။ စိတ္ပါလည္း က်က္။
  
စာဖတ္ခ်င္ေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီပတ္၀န္းက်င္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပးမႈနဲ႔ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖည့္ဆည္း ေထာက္ပံ့ေပးမႈ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။
စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အားေပးမႈ
  
ကေလးေတြဟာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္စၿပီး စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးစ ျပဳေနပါၿပီ။ တီဗြီ၊ ဗြီစီဒီစက္တို႔ကို ဖြင့္တတ္ ပိတ္တတ္ပါၿပီ။ သေရစာ ေတာင္းစားတတ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီအရြယ္မွာ မိဘဖတ္ေနတဲ့ သတင္းစာ၊ စာအုပ္ကို လွမ္းဆြဲတတ္၊ လွန္ေလွာ ၾကည့္တတ္ပါၿပီ။ အဲဒါကို စာအုပ္ၿပဲမွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ စာအုပ္၊ စာရြက္ကို ျပန္လုယူၿပီး ကေလး မမီတဲ့ေနရာမွာ သိမ္းထားတတ္ပါတယ္။
  
ဒီလုိအျပဳအမူမ်ိဳး ခဏခဏ အလုပ္ခံရေတာ့ ကေလးက စာအုပ္ကို မကိုင္ေစခ်င္ဘူးလို႔ သေဘာေပါက္သြားၿပီး အျခားကစားစရာ၊ ပစၥည္းေတြကုိပဲ ကိုင္တြယ္ ကစားပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ပထမဆံုးစာဖတ္ျခင္းကို ဟန္႔ တားလုိက္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ပါ။
  
ေနာက္ မူႀကိဳေက်ာင္းတက္ေတာ့ ဆရာအတတ္ပညာ တတ္ေျမာက္ထားျခင္းမရွိဘဲ တကၠသိုလ္၀င္တန္း ေအာင္ခါစ၊ ကေလးစိတ္ပညာလည္း မတတ္၊ ကေလးလည္း ေကာင္းေကာင္း မထိန္းတတ္၊ ကေလးကိုလည္း မခ်စ္တတ္တဲ့ က်ဴရွင္ဆရာမဆီ မူႀကိဳ စတက္ပါတယ္။
  
ဆရာမေလးကလည္း သူသိသလို သင္ပါတယ္။ ကႀကီး၊ ခေခြးေတာင္ မေရးတတ္ေသးတဲ့ ကေလးကို ၀ါက်ေတြ သင္ေနပါၿပီ။ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီေတာင္ ဇက္ထိ ေရာက္ေအာင္ မသင္ရေသးခင္ "A-P-P-L-E အက္ပဲလ္ ပန္းသီး" ဟု အတင္း လုိက္ဆိုခုိင္းျပန္ပါေရာ။ ဂဏန္း သခ်ၤာဘာသာ သင္ရာမွာလည္း ၁၊၂၊ ၃၊ အေရအတြက္တတ္ေအာင္ သင္ရမယ့္အခ်ိန္မွာ သင္ၾကားေပးသူ (မိဘ၊ ဆရာမ၊ အစ္ကို၊ အစ္မ စသူတို႔က သူတို႔သိသလို) "ဟဲ့ လုိက္ဆို .... ဒါ(၁) တ၀မ္းပူေရ စသတ္ တစ္၊ (၂) နငယ္ ဟထိုး စသတ္ႏွစ္" စတဲ့ စာလံုးေပါင္းေတြ သင္ေပးျပန္ပါေရာ၊ စာသင္တယ္ဆိုတာ ဘာခက္တာ မွတ္လို႔ဆိုတဲ့ သူေတြကလည္း ရွိေသး။

အမွန္စင္စစ္ သုတစာဖတ္ဖတ္၊ ရသစာဖတ္ဖတ္၊ အတၳဳပၸတၱိ စာဖတ္ဖတ္ ဖတ္တဲ့စာတုိင္းမွာ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ စာဖတ္သူရဲ႕ အဆင့္နဲ႔  စာရဲ႕အဆင့္  အပ္စပ္မိတဲ့အခါ စာေပတန္ဖိုး အထူးျမင့္တက္လာပါတယ္   . . .
ဆိုေတာ့ စနစ္တက် သင္ယူတတ္ေျမာက္မထားဘဲ သင္နည္း (Teaching Method, Methodology) ဆိုတာကို မသိဘဲ သင္ခ်င္သလို သင္ေပးတဲ့အတြက္ ကေလးခမ်ာ စာသင္ယူရတာ ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုလို ခံစားသြားရၿပီး စာကို ေၾကာက္လာပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က ႐ိုက္သင္တယ္။ အခ်ိဳ႕က ဒဏ္ေပးသင္တယ္။ အခ်ိဳ႕က ေအာ္ေငါက္ ႀကိမ္းေမာင္းသင္တယ္။ သင္နည္းကို စံုေနတာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ သူငယ္တန္း စတက္ရျပန္ပါၿပီ။ မိဘေတြက စာသင္ခန္းထဲမွာ ရွိသမွ် ကေလးအားလံုးထဲမွာ သူ႔ကေလးသာ အဆင့္တစ္ ရရမယ္ဆိုတဲ့ (မိဘေမတၱာလို႔ ေခၚမလား။ ေလာဘလို႔ ေခၚမလား။ အေျမာ္အျမင္ နည္းတယ္ ေခၚမလား) ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးနဲ႔ ေက်ာင္းထားပါတယ္။
  
မိမိကေလးရဲ႕ ဥာဏ္ရည္ ထက္သလား၊ ထံုသလား၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ သမားလား။ ထုိ႔အတူ မိမိ(မိဘ)ကိုယ္တုိင္ေရာ၊ ေက်ာင္းစာမွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ထူးခြၽန္ခဲ့လို႔လား။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ မထူးခြၽန္ခဲ့ဘဲ ကိုယ့္ကေလးက်မွ ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္ရမယ္။ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ရမယ္။ စစ္ဗိုလ္ႀကီး ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ႀကီးက်ယ္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ရည္မွန္းလာၾကတာ။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္သာ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္တာ။ သူမ်ားဆို အေတာ္ေျမႇာက္ေပး ခ်င္ၾကပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ေတြေၾကာင့္ ကေလးေတြခမ်ာ မႏုိင္၀န္ထမ္း ေနၾကရပါတယ္။
  
မိဘရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမား လိႈင္းလံုးေအာက္မွာ ကေလးသမၺန္ေလးခမ်ာ လူးကာလိမ့္ကာနဲ႔ မတည္မၿငိမ္ ေမ်ာရျပန္ပါတယ္။ သူငယ္တန္းေပမယ့္ က်ဴရွင္ယူရ ျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္က တစ္ခုတည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ က်က္စာက်ဴရွင္၊ သခ်ၤာက်ဴရွင္၊ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္။
  
မနက္ ၅ နာရီခြဲအိပ္ရာမွ အတင္းႏိႈးတာခံရ။ အတင္းအေပါ့သြားခုိင္း။ အိပ္သာတက္ခုိင္း။ ဗိုက္မဆာဘဲ မနက္စာအတင္းေကြၽးလို႔ ႀကိတ္မွိတ္စားရ၊ ေက်ာင္းတက္ရတာ စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
  
ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကမန္းကတန္း ထမင္းစားၿပီး က်ဴရွင္ဆရာမဆီသြား စာသင္ရျပန္ေရာ။ ဆရာမကလည္း မိဘဆီက မ်က္ႏွာရဖို႔၊ အၿငိဳျငင္မခံရဖို႔ ကေလးကို အတင္းစာေတြေမး၊ စာေတြ က်က္ခုိင္း၊ ျပန္ဆိုခုိင္းနဲ႔ ကေလး ထုိင္ငိုခ်င္စိတ္ေတြ မၾကာခဏ ေပါက္ေပါက္လာပါတယ္။
  
ထုိင္ငိုလုိက္လို႔ သနားၿပီး ေခ်ာ့မလား မွတ္ရတယ္။ စာမသင္ခ်င္လို႔ အပ်င္းထူလို႔ ငိုတာဆိုၿပိး အ႐ိုက္ခံရျပန္ပါတယ္။ စာဆိုတာ ေၾကာက္စရာလို႔ ကေလးခမ်ာ ငယ္စဥ္ကတည္းက မွတ္ယူသြားပါတယ္။
၀တၳဳဖတ္ရင္ အေမဆူမယ္
  
ေက်ာင္းစာခ်ည္း ဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႕လာလို႔ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ၀တၳဳတစ္အုပ္တေလ ငွားရမ္းဖတ္မိပါတယ္။ အေမေတြ႕သြားၿပီး စာအုပ္ကို ဆြဲလႊင့္ပစ္ပါတယ္။ အရမ္းႀကီးလည္း ဆူပါတယ္။ ဗိုက္ေခါက္လည္း လိမ္ဆြဲပါတယ္။
  
"ဒီလုိစာေတြ နင္ဖတ္စရာလား..." တဲ့
ဒီလိုစာေတြ မဖတ္ရင္ ဘယ္လိုစာေတြ ဖတ္ရမယ္လို႔ အေမဘာမွ ညႊန္မျပပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းစာနဲ႔ပဲ လံုးေထြး အခ်ိန္ကုန္ရပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပးမႈမရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ကေလးဟာ ဘယ္လိုလုပ္ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚေပါက္ႏုိင္မွာလဲ။
  
ဆိုေတာ့ ကေလးမ်ား စာဖတ္ခ်င္ေအာင္ အနီးကပ္ အားေပးရမယ့္သူက မိဘႏွစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ မိဘကိုယ္တုိင္ စာဖတ္ရပါမယ္။ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘူးဆိုလည္း ကေလးေတြ စာဖတ္ေအာင္ တုိက္တြန္း လမ္းညႊန္ အားေပးရပါမယ္။ ေက်ာင္းစာအျပင္၊ ျပင္ပစာဖတ္တာကို မဟန္႔တားရပါဘူး။
႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပးမႈ
  
႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အားေပးမႈက မိဘႏွစ္ပါးတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးက ၀ုိင္း၀န္းအားေပးရမွာပါ။ မိဘက ကေလးအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ ဖတ္သင့္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ယူၿပီး လက္ေဆာင္ေပးရပါမယ္။
  
ေက်ာင္းမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဖြဲ႕ထားရပါမယ္။ ဆရာေတြ ကိုယ္တုိင္လည္း စာဖတ္ရမွာျဖစ္သလို ကေလးေတြ စာဖတ္ေအာင္ လမ္းညႊန္ေပးရပါမယ္။ ဆရာကိုယ္တုိင္ (သို႔) စာၾကည့္တုိက္မွဴးက စာၾကည့္တိုက္မွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ၿပီး ဘယ္လိုခံစားရေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပၿပီး ကေလးေတြ ဖတ္ခ်င္ေအာင္ စည္း႐ံုးရပါမယ္။ ၿပီး အဲဒီစာအုပ္ကို အိမ္သို႔ ငွားရမ္းခြင့္ျပဳရပါမယ္။ စာၾကည့္တုိက္ အသင္း၀င္တတ္တဲ့ အေလ့အထ အေတာ္ေလး ေပ်ာက္ကြယ္ေနပါၿပီ။ စာၾကည့္တုိက္ ဗီ႐ိုထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ကေလးေတြ ျမင္သာေအာင္၊ ဖတ္ခ်င္လာေအာင္ စီစဥ္ထားရပါမယ္။ စာအုပ္ၿပဲမွာ၊ ဆုတ္မွာ၊ ေပ်ာက္မွာ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ ကေလးေတြဖတ္လို႔ စာအုပ္ၿပဲသြားတာထက္ ဘယ္သူမွ မဖတ္ရဘဲ အသစ္အတိုင္း ဗီ႐ိုထဲမွာ သိမ္းထားတာက ပိုလို႔ ဆံုး႐ံႈးေစပါတယ္။
  
ႏိုင္ငံေတာ္ အစုိးရပိုင္းကလည္း ရပ္ကြက္ေက်းရြာမက်န္ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဖြင့္ဖို႔ အားေပးကူညီရပါမယ္။ လက္ရွိ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ေတြဟာ ျပည္သူေတြနဲ႔ ကင္းကြာေနပါတယ္။ ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီး ရွိလွၿပီး ႐ံုးဆန္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
  
အစုိးရရဲ႕ မူ၀ါဒေတြ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့ ဌာနမွန္း ျပည္သူမ်ားက သိရွိေနပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ပုဂၢလိက စာၾကည့္တုိက္ေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔လိုပါတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ဟာ လြတ္လပ္ရပါမယ္။ စာဖတ္သူစိတ္ႀကိဳက္ စာအုပ္စာေပ လြယ္လြယ္ကူကူ ရႏုိင္ရပါမယ္။
စာဖတ္ရင္ ဘာရမလဲ
  
လူဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္တာပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့၊ အနာဂတ္မရွိတဲ့ အလုပ္ဆို အက်ိဳးမရွိေလေတာ့ ဘယ္သူကမွ အဲလိုမ်ိဳးအလုပ္ကို မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။
  
စာဖတ္ရင္ ဘာရမလဲ။ ဘာျဖစ္မလဲ။ ဘယ္လိုအက်ိဳးရွိမလဲ။ ဒါေတြကိုသိမွ စာဖတ္ခ်င္ၾကမွာပါ။
  
စင္စစ္ေက်ာင္းစာက လူ႔ဘ၀ကို ထုိက္ထိုက္တန္တန္ အက်ိဳးမေပးတာကို ကေလးေတြ ေတြ႕ၾကံဳေနပါၿပီ။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္၀င္တန္းနဲ႔ တန္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း၊ ဘ၀ရပ္တည္ေရး အေျခအေန ဘာမွမရခဲ့ပါဘူး။ တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕တစ္ခုရလို႔ ဘြဲ႕နဲ႔တိုက္႐ိုက္ ဘာမွလုပ္စားလို႔ မရပါဘူး။ စိတ္ပညာနဲ႔ ဘြဲ႕ရေပမယ့္ အီလက္ထရြန္နစ္ဆိုင္က အေရာင္းစာေရး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဓာတုေဗဒနဲ႔ ဘြဲ႕ရလို႔ ဓာတုေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အလုပ္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိပါ။ ကုန္ေစ်းတန္းက ဆိုးေဆးဆုိင္ ပိုင္ရွင္ေတြက ဓာတုေဗဒ ဘြဲ႕ရသူေတြ တစ္ေယာက္မွ မပါပါဘူး။
  
ဆိုလိုခ်င္တာက ေက်ာင္းစာကို စာ (ေပ) လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက 'စာတတ္ေတာ့ေရာ ဘာလုပ္စားရမွာလဲ' ဆိုတဲ့ အေငၚတူး စကားနဲ႔ တံု႔ျပန္ၾကပါတယ္။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း တကၠသိုလ္က ဘာဘြဲ႕ မွ မရေပမယ့္ သူ႔ကို စာေပပညာရွိလို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ အီဘရာဟင္လင္ကြန္းလည္း ဘြဲ႕ရသူ မဟုတ္ပါ။
  
စာေပဆိုတာ ေက်ာင္းစာတစ္ခုတည္း ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ မိဘမ်ား ကိုယ္တုိင္ သေဘာေပါက္ရပါမယ္။
စာဖတ္၍ ကမၻာပတ္မယ္
  
အမွန္စင္စစ္ သုတစာဖတ္ဖတ္၊ ရသ စာဖတ္ဖတ္ အတၳဳပၸတၱိ စာဖတ္ဖတ္၊ ဖတ္တဲ့ စာတုိင္းမွာ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ စာဖတ္သူရဲ႕ အဆင့္နဲ႔ စာရဲ႕အဆင့္ အပ္စပ္မိတဲ့အခါ စာေပတန္ဖိုး အထူးျမင့္တက္လာပါတယ္။
  
ရန္ကုန္မွာ ေနရသူက စင္ကာပူႏုိင္ငံအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ စာေပမွ သိႏုိင္ပါတယ္။ ရာဘင္ျဒာနတ္တဂုိးအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ စာေပမွ သိႏုိင္ပါတယ္။ အေမ့ေမတၱာအေၾကာင္း သိခ်င္ရင္ စာေပမွ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဘာသိခ်င္လဲ သိခ်င္တာမွန္သမွ် စာေပမွ သိႏုိင္ပါတယ္။
  
ကေလးေတြ သိခ်င္စိတ္ ရွိလာဖို႔ လိုပါတယ္။ ကေလးေတြက သိခ်င္ေအာင္၊ သိမွ အက်ိဳးရွိမွာကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ႏုိင္ငံေတာ္ (အစိုးရ)၊ စာေပမီဒီယာ၊ ဆရာ၊ မိဘ၊ ေက်ာင္း၊ ရပ္ကြက္စာၾကည့္တုိက္မ်ားမွ ၀ိုင္း၀န္း အားေပးကူညီ နည္းလမ္းရွာေပးၾကဖို႔ လိုပါတယ္။
  
ကေလးေတြကိုခ်ည္း လက္ညိႇဳးထုိးကာ အတင္းစာဖတ္ခုိင္းလို႔ မရပါဘူး။ ေက်ာင္းစာဟာ ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိတဲ့ စာျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ပစာကသာ ကန္႔သတ္ခ်က္မဲ့ စာျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာပတ္ခ်င္ စာတတ္ခ်င္ရင္ ကန္႔သတ္ခ်က္ မရွိတဲ့ စာစံုကို ဖတ္ခြင့္ျပဳၾကဖို႔။ ဒါ့အျပင္ စာကို အတင္းဖတ္ခိုင္းတာထက္ စာဖတ္ေအာင္ နည္းလမ္းရွာေပးတာက ပိုပဓာနက်ေၾကာင္း အၾကံျပဳ ေရးသားအပ္ပါတယ္။
Credit To  Eleven 
Read More »

စၾကာဝဠာကို ဖန္ဆင္းသူမွာ ဘုရားသခင္ မဟုတ္ဟု ေဟာ့ကင္းကဆို

စၾကာဝဠာသည္ ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းမႈေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ ရူပေဗဒ နိယာမအရ ျပင္းထန္ေသာ ေပါက္ကဲြမႈျဖစ္စဥ္ (Big Bang) ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း အဂၤလန္နိုင္ငံသား ရူပေဗဒ ပညာရွင္ စတီဖင္ေဟာ့ကင္းက အသစ္ထုတ္ေဝမည့္ စာအုပ္တြင္ ထုတ္ေဖာ္ ေရးသားလိုက္သည္။

အေမရိကန္ ရူပေဗဒ ပညာရွင္  Leonard Mlodinow နွင့္အတူ ပူးတဲြေရးသားသည့္ “The Grand Design” အမည္ရွိ စာအုပ္တြင္ ေဟာ့ကင္းက စၾကာဝဠာကို ဖန္တီးသည့္ သီအိုရီသစ္မ်ားကို ေဖာ္ျပထားေၾကာင္း ၾကာသပေတးေန႔ထုတ္ တိုင္းမ္သတင္းစာအရ သိရွိရသည္။

ကမၻာေျမထု၏ ဆြဲငင္အားကဲ့သို႔ေသာ နိယာမတစ္ခုအရ စၾကာဝဠာသည္ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိေသာ အေျခအေန တစ္ခုမွ မိမိဘာသာ ဖန္တီးယူနိုင္ေၾကာင္း၊ ပင္ကို သေဘာေဆာင္ေသာ ဖန္တီးမႈသည္ ဘာမ်ွမရွိျခင္းထက္ ပိုေသာ တစ္စံုတရာရွိျခင္း၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖစ္ၿပီး ထိုအခ်က္ေၾကာင့္ စၾကာဝဠာနွင့္ တကြ ကၽြန္ုပ္တို႔ တည္ရွိေနရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာ့ကင္းက ေရးသားထားသည္။ စၾကာဝဠာ ျဖစ္တည္မႈ အတြက္ ဘုရားသခင္၏ စတင္ဖန္တီးမႈ တစ္စံုတစ္ရာ မလိုအပ္ဟု သူကဆိုသည္။

အသက္ ၆၈ နွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ေဟာ့ကင္းသည္ တြင္းနက္ႀကီးမ်ား (Black holes)၊ စၾကဝဠာေဗဒ၊ ကမၻာေျမ ဆဲြငင္အား ကြမ္တမ္နိယာမ တို႔ျဖင့္ ထင္ရွားေသာ သိပၸံပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၈ ခုနွစ္က ထုတ္ေဝေသာ “A Brief History of Time” စာအုပ္ျဖင့္ တကမၻာလံုး အသိအမွတ္ျပဳေလာက္ေအာင္
ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ေခတ္သစ္ ရူပေဗဒ သေဘာတရားမ်ား ျဖစ္ေသာ အဲလ္ဘတ္အိုင္စတိုင္း၏ ႏႈိင္းရ သီအိုရီႏွင့္ ပရမာဏုျမဴမ်ားနွင့္ ပတ္သက္ေသာ ကြမ္တမ္သီအိုရီ တို႔ကို ဆက္စပ္နိုင္ရန္အတြက္ ၁၉၇၄ ခုနွစ္မွ စတင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။

သူ၏ ေနာက္ဆံုး သံုးသပ္ တင္ျပခ်က္မ်ားသည္ ဖန္တီးရွင္ နတ္ဘုရားရွိသည္ဟု ယံုၾကည္မႈနွင့္ ပတ္သက္၍ ယခင္က အျမင္မ်ားကို ဆန္႔က်င္ေနသည္။ ရူပေဗဒဆိုင္ရာ နိယာမမ်ားအရ  ျပင္းထန္ေသာ ေပါက္ကဲြမႈျဖစ္စဥ္ (Big Bang) တြင္ ဘုရားသခင္၏ ၾကားဝင္လုပ္ေဆာင္မႈ ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ရန္
မလိုအပ္ေၾကာင္း  ယခင္က ေရးသားခဲ့သည္။ အကယ္၍ ကၽြန္ုပ္တို႔ အေနျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ သီအိုရီကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ပါက ၄င္းသည္ ဘုရားသခင္၏ စိတ္ဆႏၵကို နားလည္သင့္သည္ဟူေသာ လူသားတို႔၏ အေၾကာင္းျပခ်က္နွင့္ ပတ္သက္၍ အဆံုးစြန္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု “A Brief History” စာအုပ္တြင္ ေရးသားခဲ့သည္။ ၁၉၉၂ ခုနွစ္တြင္ ေနမွတပါး အျခား ၾကယ္တစ္ခုကို လွည့္ပတ္ေနေသာ ၿဂိဳလ္တစ္ခုကို ေတြ႔ရွိခဲ့ရျခင္းမွာ ရူပေဗဒ ဖခင္ႀကီး အိုင္ဆက္နယူတန္၏ စၾကာဝဠာသည္ ဘုရားသခင္၏ ဖန္တီးမႈမွလဲြ၍ အျခား ပရမ္းပတာ အေျခအေနေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း မဟုတ္ဟူေသာ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲရန္ အကူအညီ
ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူ၏ ေနာက္္ဆံုး စာအုပ္တြင္ ေရးထားသည္။ ေနတစ္စင္းတည္းရွိမႈ၊ ေနႏွင့္ကမၻာ အကြာအေဝးနွင့္ ကမၻာေျမ အေလးခ်ိန္ တို႔၏ ကံအားေလ်ာ္စြာ
ေပါင္းစပ္မူ တို႔ျဖင့္ ကမၻာေျမသည္ လူသားတို႔အတြက္ အဆင္ေျပေသာ ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ ရွိေနျခင္းမွာ ၿဂိဳလ္မ်ားနွင့္ ပတ္သက္ေသာ အေျခအေနအရ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခု ျဖစ္ေၾကာင္း သူက ေရးခဲ့သည္။

ေဟာ့ကင္းသည္ ၾကြက္သားမ်ား တျဖည္းျဖည္း ၾကံဳလွီလာသည့္ နာတာရွည္ေရာဂါ ခံစားေနရသူ ျဖစ္ၿပီး ကြန္ျပဴတာ အကူအညီျဖင့္ စကားေျပာေနရသူ ျဖစ္သည္။
သူသည္ ထိုေရာဂါကို အသက္ ၂၀ အရြယ္ကတည္းက ခံစားခဲ့ရေသာ္လည္း ကမၻာ့သိပၸံပညာရပ္ နယ္ပယ္တြင္ ဦးေဆာင္သူအျဖစ္ ရပ္တည္နိုင္ခဲ့ကာ “Star Trek” ရုပ္ရွင္ကားနွင့္ “Futurama” နွင့္  “The Simpsons” ကာတြန္းကားမ်ားတြင္ ဧည့္သည္ သရုပ္ေဆာင္အျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၉ ခုနွစ္မွ စတင္ကာ နယူတန္ထံမွ လဲႊေျပာင္း ရယူခဲ့ေသာ ကင္းဘရစ္ တကၠသိုလ္၏ သခၤ်ာပါေမာကၡခ်ုပ္ ရာထူးမွ ယမန္နွစ္က အနားယူခဲ့သည္။

“The Grand Design” စာအုပ္မွာ ေနာက္အပတ္တြင္ စတင္ ေရာင္းခ်မည္ ျဖစ္သည္။
Source Article: God did not create the universe, says Hawking
By Michael Holden Michael Holden – Thu Sep 2, 9:08 am ET

Credit To Myanmar Gazette
Read More »

စာမဖတ္လွ်င္ အနာဂတ္ ဆုံး႐ႈံးမည္

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ကုန္းေကာက္စရာ မရွိေအာင္ ဆင္းရဲတယ္။ လမ္းေဘးမွာ တဲနဲ႔ ေနရတယ္။ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြတုန္းက ကြၽန္ေတာ့္ ေမြးရပ္ေျမ ဧရာဝတီတိုင္း ေရၾကည္ၿမဳိ႕ေလးမွာ ေငြႏွစ္ရာ ရွိရင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္နဲ႔ ၿခံနဲ႔ ေနလို႔ရတယ္။ တစ္ၿမဳိ႕လုံးမွာ လမ္းေဘး က်ဴးေက်ာ္တဲ ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေနတဲ့ တဲအိမ္ကေလး တစ္လုံးပဲ ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ဆင္းရဲခဲ့သလဲ မွန္းၾကည့္လို႔ ရေလာက္ၿပီ။
ေနာက္ၿပီး သိပ္ဆင္းရဲေတာ့ မိဘကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ စားဝတ္ေနေရးက ခက္လြန္းေတာ့ ထမင္းႏွစ္နပ္ စားဖို႔ အေသအေက် ႐ုန္းကန္ေနရတာကိုး။ ပညာလည္း မတတ္ေတာ့ သားသမီး ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္တာကို ဘယ္စနစ္တက် နားလည္မလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က လူမွန္း သိကတည္းက အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ခင္ဗ်ားႀကဳိက္တဲ့ အလုပ္ၾကမ္းတစ္ခု စဥ္းစားလိုက္၊ အဲဒီအလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေရခဲေခ်ာင္း ေရာင္းေတာ့ ေလးတန္း။ ဆိုက္ကားနင္းေတာ့ ခုနစ္တန္း။ အိမ္မွာ ဝက္ေတြ ေမြးေတာ့ ကိုးတန္း။ ေျမပဲစိုက္ခင္းေတြထဲ ေျမပဲေႃခြတဲ့ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ဆယ္တန္းေရာက္ၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္က တစ္ေနကုန္လုပ္မွ ငါးက်ပ္။ ေငြလည္း တန္ဖိုးရွိတယ္။ လုပ္အားလည္း တန္ဖိုးရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာင္းအားတာနဲ႔ ေငြရွာရတယ္။ စာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေပးႏိုင္ဘူး။ အဲဒီေခတ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ ေက်းဇူးႀကီးတယ္။ သူတို႔က စာသင္ခန္းထဲမွာတင္ တတ္ေျမာက္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကတယ္။

သိပ္ဆင္းရဲလြန္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝကို ေရွ႕ကေန လမ္းေၾကာင္း ျပေပးမယ့္သူ မရွိဘူး။ သြန္သင္ ဆုံးမမယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆုံးမပဲ့ျပင္တာ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွ နာခံဖို႔လည္း အခ်ိန္ မရွိခဲ့တာ။ ဘဝဆိုတာကို ကေလးဘဝကတည္းက အေက်အလည္ နားလည္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ခဲ့ရတာ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ မလုပ္ဖူးဘူး။ ဘဝကို သိပ္တန္ဖိုးထားတယ္။ တတ္စြမ္းသေလာက္ တိုင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိး လုပ္တယ္။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ကေလး ပိုင္ေနၿပီ။ စီးပြားကိုသာ ဖိဖိစီးစီးရွာရင္လည္း အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာႏိုင္တယ္။ အသက္ရလာတဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ခ်မ္းသာဖို႔ အလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္း အက်ဳိးကိုပဲ ဦးစားေပးၿပီး တတ္စြမ္းသေလာက္လုပ္ဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္လိုက္လို႔သာ။
ေငြ မခ်မ္းသာေပမယ့္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခင္ ေလးစားသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝက ျပည့္စုံတယ္။ ေက်နပ္စရာလည္း ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ဆုံး ထြက္သက္မွာ ေက်နပ္စိတ္ အျပည့္ရွိေနဖို႔ဟာ ဘဝကို ေကာင္းမြန္စြာ ေနထိုင္ၿပီး အဆုံးသတ္ႏိုင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာ နားလည္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ငယ္ငယ္က ဒီေလာက္ မြဲေတစုတ္ျပတ္ခဲ့တဲ့၊ ဆုံးမပဲ့ျပင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပ်က္စီးမသြားတဲ့အျပင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘဝကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့တာ၊ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ထမ္းေဆာင္ သယ္ပိုးႏိုင္တာ အံ့ၾသစရာလို႔ မထင္ဘူးလား။ ဒီလို နိမ့္က်လြန္းတဲ့ ဘဝက လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္အရာကမ်ား လမ္းလြဲမသြားေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းၿပီး လမ္းမွန္ေပၚမွာ ရွိေနေစခဲ့သလဲ ဆိုတာ စိတ္ဝင္စားၾကမွာပဲ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဆင္းရဲသည္ ျဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဆုံးမပဲ့ျပင္မယ့္သူ ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ ဘဝကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ေစတဲ့ အရာကို တန္ဖိုးလည္း ထားၾကမွာပါ။

ကြၽန္ေတာ္ အခုလို ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္ေက်နပ္ေနေအာင္၊ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ကိုယ္က်န္းမာေနေအာင္ လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား ေရာက္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္း တြန္းတင္ေပးခဲ့တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝက ေရႊေသြး၊ ေတဇေခတ္ပါ။ ေရႊေခါင္းေျပာင္ စံေရႊျမင့္ ေခတ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရွာလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို အေမ့ကို အားလုံး ျပန္ေပးပါတယ္။ အေမက မုန္႔ဖိုးျပန္ေပးတဲ့ ဆယ္ျပားကို က်စ္ေနေအာင္ စုပါတယ္။ တစ္လ သုံးက်ပ္ ရပါတယ္။ တစ္က်ပ္ဖိုးထက္ ပိုၿပီး မုန္႔မစားပါဘူး။ တစ္လကို ႏွစ္က်ပ္ဖိုးေလာက္ စာအုပ္ စာေစာင္ပဲ ဝယ္ပါတယ္။ ထင္း႐ွဴးေသတၱာ ပုံးေလးေတြနဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြကို စုေဆာင္းတယ္၊ ဖတ္႐ႈတယ္။ စာဖတ္တဲ့ အလုပ္ေလာက္ ဘာကိုမွ မက္ေမာတာ မရွိခဲ့ဘူး။ ခုနစ္တန္း ရွစ္တန္း အ႐ြယ္မွာ မိုးေဝ၊ ႐ႈမဝ ဝယ္ဖတ္ၿပီ။ စာေပအဆင့္အတန္း အရမ္းျမင့္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြ။ လုံးခ်င္းဝတၳဳေတြ ဖတ္ၿပီ။ ဆရာဇဝနရဲ႕ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားလို စာအုပ္ေတြ၊ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းတို႔ ေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြ။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ စာဖတ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ပိုပြင့္သြားေတာ့တာေပါ့။ လမ္းေဘးမွာ ပုံေရာင္းတဲ့ စာအုပ္မ်ဳိးစုံကို ေမႊေႏွာက္ ဝယ္လို႔ရတယ္။
ေနာက္ဆုံး ႏိုင္ငံေရးလုပ္လို႔ ေထာင္ထဲ ေရာက္ေတာ့လည္း ေထာင္ထဲမွာ စာခိုးဖတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေထာင္ထဲ ေနခဲ့တုန္းက စာဖတ္ခြင့္ မရွိေသးဘူး။ ေျပာရရင္ ေထာင္တြင္း စာဖတ္ခြင့္ကို ႐ုန္းကန္ရယူေပးခဲ့တဲ့ အထဲမွာလည္း ကြၽန္ေတာ္ ပါခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ျမစ္ႀကီးနားေထာင္ ပို႔ထားတာ။ အေမွာင္ခန္းထဲ တစ္ေယာက္တည္း တစ္ေနကုန္။ ေရခ်ဳိးဖို႔ကလြဲလို႔ အျပင္ထြက္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ တစ္ေနကုန္ တစ္ခုခုမလုပ္ဘဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခန္းထဲ ပိတ္ထားတာခံရရင္ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္။ ေထာင္ထဲမွာ တရားမထိုင္တဲ့၊ စာမဖတ္တဲ့၊ က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္း မလုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေထာင္ကေန အေကာင္းပကတိ မထြက္ႏိုင္ဘူး။တစ္ခုခုျဖစ္ျဖစ္ အားလုံးျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က မိ႐ိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ။ တရားထိုင္လို႔ ဉာဏ္ရတာ စိတ္တန္ဖိုးတက္တာ ေထာင္မက်ခင္အထိ ယုံတယ္လည္းမဟုတ္ မယုံဘူးလည္းမဟုတ္။ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္လည္း လုပ္ခဲတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကေရးတဲ့ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ ဖတ္ရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ဘာသာေရး စာအုပ္တစ္မ်ဳိးပဲ တရားဝင္ ဖတ္လို႔ရတဲ့ေခတ္။ အ႐ႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလး။ ဒီစာအုပ္ေလးေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ေထာင္တြင္းဘဝ ေျပာင္းသြားတယ္။
လူပဲ ေထာင္က်ေတာ့တယ္။ စိတ္က လြတ္လပ္သြားၿပီ။ တရားထိုင္နည္းကို အလြယ္ဆုံး အရွင္းဆုံး သင္ေပးတဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးကို တိုင္းတာျပလို႔ေတာင္ မရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ေထာင္က်ေနလို႔ စိတ္မဆင္းရဲေတာ့တဲ့အျပင္ ကိုယ္ကိုးကြယ္ ယုံၾကည္တဲ့ ဘာသာတရားရဲ႕ အႏွစ္သာရကိုပါ ရခဲ့တယ္။ သိခဲ့တယ္။ တျခား ကြၽန္ေတာ္ ေထာင္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္းေတာ့ ေျပာျပမေနေတာ့ဘူး။ အမ်ားႀကီးပဲ။ တိုင္းမဂၢဇင္းကေနစၿပီး ေဟာင္ေကာင္ကို ေနာက္ဆုံး အုပ္ခ်ဳပ္သြားတဲ့ British Governer က ေဟာင္ေကာင္အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ အထူႀကီးအဆုံး အမ်ားႀကီး။
ေနာက္ဆုံး စာဖတ္ဝါသနာက ကြၽန္ေတာ့္ဘဝကို အႀကီးမားဆုံး ေထာက္ပံ့ခဲ့တယ္ ဆိုတာ အေသအခ်ာ သိခဲ့တယ္။ အခုလူငယ္ေတြ စာေကာင္းဖတ္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးေနၿပီ။ ဆုံး႐ႈံးေနၿပီ ဆိုတာက သူတို႔ကို တျခားအာ႐ုံေတြက ျဖားေယာင္းတာ ခံေနရၿပီး စာေကာင္းေပမြန္လည္း ရွားပါးသေလာက္ ျဖစ္လာေနၿပီ။ ဒါဟာ လူငယ္ေတြ အတြက္ေရာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အတြက္ေရာ အႀကီးမားဆုံး အႏၲရာယ္ပါ။ ေပါ့ေပါ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နည္းလမ္းေတြ ရွာသင့္ၿပီ။ ေျဖရွင္းသင့္ၿပီ။ ရသစာေပလည္း ရွားလာသလို တကယ္တမ္း ေခတ္စနစ္အသစ္ ထူေထာင္ၾကေတာ့ လူငယ္ေတြ မျဖစ္မေနဖတ္ဖို႔ သုတစာေပလည္း မရွိသေလာက္ ရွားေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ (ဒီမိုကေရစီစနစ္) ဟာ အနာဂတ္မွာ လူငယ္ေတြ လက္ထဲေရာက္မွာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေသရင္ သူတို႔ လူႀကီး လုပ္ၾကမယ္။ စာေပ ေလ့လာဖတ္႐ႈတဲ့ဓေလ့ ဆိတ္သုဥ္းစ ေခတ္မွာ ႀကီးျပင္းတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ဘယ္ေလာက္ ခိုင္မာမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ မေတြးရဲဘူး။ အခု လူငယ္ေတြဟာ စာဖတ္ခြင့္တြင္ ဆုံး႐ႈံးတာ မဟုတ္ဘူး။
သူတို႔ အခ်ိန္ေတြလည္း တန္ဖိုး ေပ်ာက္ဆုံးေနၿပီ။ အင္တာနက္နဲ႔ ဂိမ္းဆိုင္မွာ အခ်ိန္ကုန္တာ ရွိတယ္။ မိဘေတြ ေလာဘႀကီးလို႔ ေက်ာင္းစာနဲ႔ပဲ လုံးေထြးေနၾကရေတာ့ အျပင္စာဖတ္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးကုန္တာ ရွိတယ္။ မိဘေတြကလည္း သားသမီးေတြရဲ႕ ဘဝကို ဆယ္တန္းနဲ႔ ညီမွ်ျခင္း ခ်တယ္။ ဆယ္တန္းမွ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မေအာင္ရင္ ဘဝဆုံးေတာ့မယ့္ အတိုင္းပဲ။ လြဲေနၿပီ။ သားသမီးေတြကို စာက်က္ဖို႔က လြဲလို႔ တျခားအခ်ိန္၊ အခြင့္အေရး လုံးဝ မေပးၾကေတာ့ဘူး။
ဒီေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အနာဂတ္ေရာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ပါ အႏၲရာယ္ ရွိေနၿပီ။ စာမဖတ္ရင္ ဘဝရဲ႕အဓိပၸာယ္၊ ေလာကရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို မသိႏိုင္ဘူး။ ဘယ္သူမွ ေအာင္ျမင္မႈ အစစ္မရႏိုင္ဘူး။ ေငြနဲ႔ ဘဝေအာင္ျမင္မႈ ညီမွ်ျခင္း ခ်လို႔မရဘူး။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ စာဖတ္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးရင္၊ သုတ၊ ရသစာေပေတြ ေပ်ာက္ဆုံးရင္ ေသခ်ာေပါက္ အဲဒီလူ႔ေဘာင္နဲ႔ မွီခိုေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ေပ်ာက္ဆုံးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ Action ယူသင့္ၿပီ။ လုပ္ႏိုင္တာ လုပ္ၾကရေတာ့မယ္။ ေရစုံေမွ်ာထားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ စာဖတ္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာနည္း သိမယ္။ ဘဝရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ခံစားႏိုင္မယ္။ ကိုယ္က်င့္တရား တန္ဖိုးေတြ ျမင့္လာမယ္။ စိတ္ေကာင္း ရွိခ်င္တဲ့လူေတြ တိုးလာမယ္။ စိတ္ယုတ္မာတဲ့ သူေတြ နည္းလာမယ္။ စာမဖတ္ရင္၊ စာဖတ္ခြင့္ မရရင္ေတာ့ အဲဒါေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္မွာပဲ။ ဘဝေတြ ဆုံး႐ႈံးမယ္။ အနာဂတ္ေတြလည္း ေပ်ာက္ဆုံးမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ပိုက္တင္
Credit To The Voice Weekly
Read More »

မဟာဗ်ဴဟာပုစၦာမ်ားႏွင့္ စဥ္းစားမိသည္မ်ားေက်ာ္ဝင္း

  • ပုစၦာငါးရပ္


“ခုတစ္ေလာ ခင္ဗ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီး ျပန္ေဆာ္ေနၾကျပန္ၿပီေနာ္ …။”
သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ခပ္စိပ္စိပ္ ေတြ႔လာရေသာ၊ အေရးအသားေတြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၏ မွတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူဘာမွ ျပန္မေျဖခဲ့ပါ။ သူ႔စကား အသံုးအႏႈန္းတိက်ပံု ကိုေတာ့ သေဘာက်သြားသည္။ အထူးသျဖင့္ “ခုတစ္ေလာ” ဆုိသည္ႏွင့္ “ျပန္”ဆုိေသာ ႀကိယာဝိေသသနမ်ား …။ ဟုတ္သည္ေကာ …။ စာေရးသူအေနႏွင့္ ေဝဖန္ေရး အမည္ခံ အပုပ္ခ်ပြဲမ်ားႏွင့္ ႀကံဳရသည္မွာ တစ္ႀကိမ္မွ မကေတာ့ဘဲ …။
ေျပာရလွ်င္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အႀကိဳကာလက တစ္ႀကိမ္။ “ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖို႔ စဥ္းစားသင့္တယ္” ဆုိေသာ စာေရးသူအျမင္ကို ဝိုင္းတြယ္ၾကသည္။ အခုလည္း “အေျခခံဥပေဒ အသစ္ေရးတာထက္၊ ျပင္ေရးက လက္ေတြ႔က်မယ္၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း ပါဝင္မႈကို အေဆာတလ်င္ မကိုင္သင့္” ဆုိေသာ သေဘာထားမ်ားကို ခပ္ျပင္းျပင္း သမေနၾကသည္။ ရွိေစ …။ စာေရးသူ အေနႏွင့္ေတာ့ အေရထူေနပါၿပီ။ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္ေပါ့။
စာေရးသူအေပၚ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းၾကသူ မ်ားကို ေယဘုယ်အုပ္စု ႏွစ္ခုခြဲၾကည့္ပါသည္။ ပထမအုပ္စုမွာ “ခါေတာ္မီ သူရဲေကာင္းမ်ား”။ “မူ” သေဘာ ဟုတ္ဟုတ္ညားညားမပါ။ ပုဂၢဳိလ္ေရး ဆဲေရးတိုင္းထြာမႈ သက္သက္ ျဖစ္၍ စာေရးသူဘက္မွ တု႔ံျပန္စရာမလုိဟု ခံယူထားသည္။ ဒုတိယအုပ္စု ကေတာ့ ပိုအေရးႀကီးသည္။ ပုဂၢဳိလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ မကင္းသည့္တုိင္ အုိင္ဒီအုိလိုဂ်ီ အခံမ်ားပါသည္။ သူတုိ႔က စာေရးသူ၏ မဟာဗ်ဴဟာအျမင္မ်ား ကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကသည့္ သေဘာ ရွိသည္။ တစ္ခါက စာေရးသူ၏ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း (ဆုိၾကပါစို႔) ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ျဖစ္ပါသည္။ “အုပ္စုအစြဲ” (Group Psychology) ျဖင့္ “သစၥာေဖာက္သုတ္သင္ေရး” လုပ္ၾကသည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ မည္သို႔ပင္ရွိေစ၊ မဟာဗ်ဴဟာ သေဘာေဆာင္၍ စာေရးသူဘက္က တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္ေျပာဖုိ႔ လုိမည္ထင္သည္။ သူတုိ႔အတြက္ကား မဟုတ္။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသူ စဥ္းစားမိသမွ် ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ မဟာဗ်ဴဟာ ပုစၦာငါးရပ္ကို ဦးစြာေဖာ္ျပပါမည္။
၁။ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲေလာ …၊ ဥပေဒတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာ ..။
၂။ အထက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲေလာ …၊ ေအာက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲေလာ …။
၃။ ရန္ဘက္ႏုိင္ငံေရးေလာ …၊ မိတ္ဖက္ႏုိင္ငံေရးေလာ …။
၄။ ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ေရးေလာ …၊ ညႇိႏႈိင္းအေျဖ ရွာေရးေလာ …။
၅။ ေရွာ့ခ္႐ိုက္ကုထံုးေလာ …၊ တျဖည္းျဖည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေလာ …။
အဆုိပါ ပုစၦာငါးရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စာေရးသူ၏ သေဘာထား (ပို၍ တိတိက်က် ဆုိရလွ်င္ “အျမင္အေရြ႕”) ကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္။

  • ၁။ လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲေလာ၊ ဥပေဒတြင္း ႏိုင္ငံေရးေလာ …။
စစ္ႀကိဳေခတ္ႏွင့္ စစ္ၿပီးေခတ္ ႏုိင္ငံတကာ ကြန္ျမဴနစ္လႈပ္ရွားမႈတြင္ မဟာဗ်ဴဟာ လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ရပ္ ေပၚထြက္လာသည္။ “ဘေရာက္ဒါဝါဒ” ႏွင့္ “ဇဒါးေနာ့လမ္းစဥ္”။ “ဘေရာက္ဒါဝါဒ” က “ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ကူးေျပာင္းေရး”ကုိ ညြန္းသည္။ “ဇဒါးေနာ့လမ္းစဥ္”က “ျပည္တြင္းစစ္ေပၚလစီ” ကို ခင္းျပသည္။ ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္မ်ားက “ဇဒါးေနာ့လမ္းစဥ္” ကို ေရြးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးသက္တမ္း သံုးလမွ မျပည့့္တတ္ေသးမီ၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက “စစ္အႏုိင္တုိက္ေရး၊ အာဏာသိမ္းေရး” (၄၈ လမ္းစဥ္) ျဖင့္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ ဒါကို ဖဆပလအစိုးရက “အျပဳတ္တုိက္ေရး” ျဖင့္ တံု႔ျပန္သည္။ အက်ဳိးဆက္ကား ႏုနယ္ေသာဒီမုိကေရစီ ဇီဝိန္ခ်ဳပ္ ခဲ့ရသည္။ တုိင္းျပည္ စုတ္ျပတ္သြားခဲ့သည္။
စာေရးသူ လူျဖစ္ႀကီးျပင္းေသာ အခ်ိန္တြင္ ပါလီမန္မရွိေတာ့၊ ေဈးကြက္မရွိေတာ့၊ ဒီမိုကေရစီ မရွိေတာ့၊ ဥပေဒတြင္းႏိုင္ငံေရးပင္ မရွိေတာ့။ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲသည္သာ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ရပ္လမ္းလုိ ျဖစ္ေနသည္။ သည္လုိႏွင့္ ေတာႏွင့္ေတာင္သို႔ ေရာက္သြားသည္။ “ဘဝ၏ ေထ့ေငါ့သေရာ္ခ်င္စရာ” ဟု ဆုိရမည္လားမသိ။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အလံေတာ္ေအာက္ ေရာက္ေတာ့မွ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို သံသယျဖင့္ ၾကည့္ျမင္လာသည္။ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲ၏ ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိးမ်ားကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ သိလာသည္။
ေမာ္စီတုန္း၏ “ေရရွည္စစ္” ကို “ဒုတိယအေတြး” ျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေခတ္ သူတို႔အခါ (စစ္ႀကိဳေခတ္) သူတုိ႔အေျခအေန (အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ၿပိဳကြဲေနေသာ တ႐ုတ္ျပည္)တြင္ “ေရရွည္စစ္” မွာ အလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ကား အလုပ္မျဖစ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ အက်ဳိးဆက္ ေတြႏွင့္သာ ႀကံဳခဲ့ရသည္။ ျပည္တြင္းစစ္ကို အေၾကာင္းခံ၍ “စစ္ေဘာင္” က်ယ္လာရာမွ ေနာက္ဆံုး “စစ္ဝါဒ” အျမစ္တြယ္လာျခင္း။ စာေရးသူအေနႏွင့္ “လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး” ဆုိသည္ကို ဘယ္လုိမွ ယံုၾကည္လုိ႔မရေတာ့ပါ။

  • ၂။ အထက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲေလာ၊ ေအာက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲေလာ …။
ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳေနရေသာ ႏိုင္ငံေရးအေရြ႕ကို စာေရးသူက “အထက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲ” (Top Down Change) သက္သက္ ဟုလည္းမျမင္၊ “ေအာက္မွလာေသာ အေျပာင္းအလဲ” (Buttom up Change) သက္သက္ဟုလည္းမထင္၊ “အထက္ႏွင့္ေအာက္ ပူးတြဲလာေသာ အေျပာင္းအလဲ” အျဖစ္ သေဘာယူပါသည္။
လက္ရွိအေျပာင္းအလဲကို စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့ေသာ “ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု” ႀကီးမွာ “ေအာက္မွလာေသာ အေရြ႕” ဟု ဆုိႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ ဘယ္သူ႔ ပေယာဂမွမပါ၊ လူထုကိုယ္တုိင္က မခံမရပ္ႏုိင္ေတာ့၍ ေပါက္ကြဲ ေပၚထြက္လာေသာ လူထုလႈပ္ရွားမႈဟု ျမင္သည္။ “အလုိလုိ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လႈပ္ရွားမႈ (Spontaneus Movement) ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ “ေအာက္မွလာေသာ အေရြ႕” ျဖင့္ ဒီမိုကေရစီလမ္း ပြင့္သြားသည္မ်ား ရွိသေလာက္ ရွိပါသည္။ သို႔တေစ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္သူ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ- ဖိလစ္ပိုင္ဆုိလွ်င္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ထူးျခားခ်က္မ်ား ရွိသည္။ ျပည္တြင္းတြင္ “ရားမို႔(စ္)ဖက္တာ” ႏွင့္ ျပည္ပတြင္ ႏိုင္ငံတကာမိသားစု (အထူးသျဖင့္ အေမရိက) ၏ ထိေရာက္ေသာ အားမ်ား မားကို႔စ္အစိုးရအေပၚ ရွိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဤႏွစ္ခုလံုးမရွိ။ သို႔ႏွင့္အမွ် People’s Power ျဖစ္မလာဘဲ People’s Funeral ႏွင့္သာ ႀကံဳခဲ့ရသည္။
အေရွ႕ဥေရာပ “ကတၱီပါေတာ္လွန္ေရး” တြင္လည္း လမ္းေပၚႏိုင္ငံေရး” မွ “စားပြဲဝိုင္း ႏိုင္ငံေရး” သို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္ေသာ အားသာခ်က္ ရွိသည္။ ျမန္မာ့ရွစ္ေလးလံုးတြင္ ဤအားသာခ်က္ မရွိ။ ဤအတြက္ ပထမပိုင္း (ဦးစိန္လြင္လက္ထက္) တြင္ အစိုးရမွာ တာဝန္ရွိသည္။ ေနာက္ပိုင္း (ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ လက္ထက္) တြင္ကား အတိုက္အခံဘက္မွာပါ အားနည္းခ်က္မ်ား ရွိသည္ဟု ထင္သည္။ ဆိုရလွ်င္ “ေစ့စပ္ညႇိႏိႈင္း အေျဖရွာတတ္ေသာ ဒီမိုကရက္တစ္ ဓေလ့” ႏွစ္ဖက္လံုးတြင္ အားနည္းသည္ဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ကား ပါေမာကၡရွမစ္ထာ ၫႊန္းေသာ “သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းၿပီး အေျပာင္းအလဲ” (Imposed Transition) သေဘာ ျဖစ္သည္။ ယခင္ တပ္မေတာ္အစိုးရ ကိုယ္တိုင္ စတင္လမ္းဖြင့္ေပး လိုက္ေသာ “အထက္မွလာသည့္ အေျပာင္းအလဲပံုစံ” ျဖစ္သည္။ “ရွစ္ေလးလံုး အေရးအခင္း”၊ “ေရႊဝါေရာင္အေရးအခင္း” မ်ားမွ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို သင္ခန္းစာ ယူၿပီး “ေျပလည္ေရးလမ္းစ” ကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္သည္ ျဖစ္၍ ထိုစဥ္က ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ၏ အေျမာ္အျမင္ကို အသိအမွတ္ ျပဳရပါလိမ့္မည္။
အဆိုပါ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဒီမိုကရက္တစ္ အင္အားစုအခ်ဳိ႕ ပါဝင္လာၿပီး ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ပါ ပါဝင္လာရာ “အထက္ႏွင့္ေအာက္ ပူးတြဲလာေသာ အေျပာင္းအလဲ” ျဖစ္သြားသည္ဟု ျမင္သည္။ “ငါတို႔ကိုေၾကာက္လို႔ ေလွ်ာ့ေပးလာတာ” ဆိုေသာ တလြဲမာနျဖင့္ အလုပ္မျဖစ္ႏိုင္ဟု သေဘာရပါသည္။ “How we got here” ဆိုသည္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ မသံုးသပ္ႏိုင္လွ်င္ “How we proceed” တြင္ ျပႆနာရွိပါလိမ့္မည္။

  • ၃။ ရန္ဘက္ႏိုင္ငံေရးေလာ …၊ မိတ္ဖက္ႏိုင္ငံေရးေလာ …
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးကတည္းက ျမန္မာႏိုင္ငံေရးမွာ “ဆန္႔က်င္ဘက္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ဖယ္ထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေသာ ခ်သမိုင္းႀကီး” ဟု ဆိုရမလိုရွိသည္။ တိုင္းျပည္မ်က္ႏွာ ေထာက္ၿပီး ဤခ်သမိုင္းႀကီးကို ရပ္တန္းက ရပ္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ ထင္ပါသည္။ ကြယ္လြန္သူ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာ တဖြဖြ ေျပာသြားခဲ့ေသာ “ရန္သူမရွိ၊ မိတ္ေဆြသာရွိ၊ မုန္းသူမရွိ ခ်စ္သူသာရွိ” ဆိုေသာ ႏိုင္ငံေရးမွာ အဆိုပါ ခ်သမိုင္းႀကီးကို သင္ခန္းစာထုတ္ယူရာမွ ေပၚထြက္လာေသာ “မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္အေျဖ” ဟု သေဘာရပါသည္။ ဆရာ ဆက္လက္ေျပာၾကားခဲ့ေသာ “ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရတာ၊ မုန္းသူကို ခ်စ္သူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာ” ဆိုသည့္ စကားမွာလည္း ဆိုခဲ့ပါမဟာဗ်ဴဟာကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမည့္ နည္းဗ်ဴဟာဟု ျမင္ပါသည္။
သို႔ႏွင့္အမွ် စာေရးသူအေနႏွင့္ ရန္သူေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ ခြဲၾကည့္မေန ေတာ့ပါ။ Anti ေတြ Pro ေတြမရွိေတာ့ပါ။ တပ္မေတာ္အပါအဝင္ အားလံုးကို အမ်ဳိးသားေရး အင္အားစုအျဖစ္သာ သေဘာ ယူပါေတာ့သည္။ ယေန႔ ႏိုင္ငံေရးမွာလည္း အျပန္အလွန္ ဖယ္ထုတ္ၾကမည့္ ရန္ဘက္ႏိုင္ငံေရး မဟုတ္။ အျပန္အလွန္ ညႇိႏိႈင္းအေျဖရွာၾကရမည့္ မိတ္ဖက္ႏိုင္ငံေရး ဟူ၍သာ ခံယူထားပါသည္။

  • ၄။ ထိတ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေရးေလာ …၊ ညႇိႏိႈင္း အေျဖရွာေရးေလာ …
လက္ရွိ ျမန္မာဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲမွာ ေသြးတူေမြးတူ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ တစ္ပါတီတည္း၊ ထီးထီးႀကီး ေမာင္းေနသည့္ ျဖစ္စဥ္မဟုတ္ပါ။ ယခင္ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ေတြလည္း ပါသည္။ တပ္မေတာ္လည္း ပါသည္။ လူမ်ဳိးစု အဖြဲ႕အစည္းေတြလည္း ပါသည္။ “ဒီမိုကရက္တစ္ အင္အားစု” ဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာပင္ ပါတီေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိေနသည္။ ဆိုရလွ်င္ သေဘာသဘာဝ မတူေသာ၊ အစစအရာရာ ထပ္တူမက်ႏိုင္ေသာ ပေဒသာစံု အင္အားစုမ်ား ဝိုင္းတြန္းၾကရမည့္ အေရြ႕မ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။
ဤအခင္းအက်င္းတြင္ သေဘာထားအျမင္ခ်င္း မတူၾကသည္မွာ သဘာဝက်ပါသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ မတူတိုင္း ရန္ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ ဘယ္လိုမွ ေရွ႕သို႔ေရာက္ႏိုင္ မည္မဟုတ္။ အဆင္မသင့္ပါက ေနာက္ျပန္ ဆုတ္သြားစရာပင္ ရွိသည္။ “ဘံုတူညီခ်က္” (Common Ground) တစ္ခုတြင္ ေျခၿမဲလက္ၿမဲ ရပ္ၿပီး မတူျခားနားသည္ မ်ားကို ညႇိႏိႈင္းအေျဖရွာ အျပန္အလွန္ အေလွ်ာ့ေပးၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရး မဟုတ္၊ ညႇိႏိႈင္း အေျဖရွာေရးသာ ျဖစ္ရပါလိမ့္မည္။

အားလံုးကို “အမ်ဳိးသားေရးအင္အားစု” ဟု သေဘာထားႏိုင္လွ်င္ ဤအတိုင္း အေသအခ်ာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ နာၾကည္းစရာ အတိတ္ကအမွား မ်ားကို Blame Game ျဖင့္ မတံု႔ျပန္ဘဲ သင္ခန္းစာ ယူၾကျခင္းျဖင့္သာ သမိုင္းကို ခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မည္။ ယေန႔ လူေျပာမ်ားလွေသာ
“အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး” ဆိုသည္ကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ျခင္းျဖင့္ မရႏိုင္။ ညႇိႏိႈင္းအေျဖရွာ အေလွ်ာ့ေပး ေစ့စပ္နည္းျဖင့္သာ ရႏိုင္စရာ ရွိပါသည္။

  • ၅။ ေရွာ့ခ္႐ိုက္ကုထံုးေလာ …၊ တျဖည္းျဖည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေလာ …

လက္ေတြ႔က်ေသာ မဟာဗ်ဴဟာတစ္ရပ္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ဆိုလွ်င္ “ႏႈန္းစံ” မ်ားျဖင့္ အစျပဳလို႔မရပါ။ သက္ဆိုင္ရာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ “ပကတိအရွိ” က အစျပဳဖို႔ လိုလိမ့္မည္ဟု ဆင္ျခင္မိပါသည္။ စာေရးသူ “ဆဝါး” မိသေလာက္ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ ပကတိအရွိကို ေဖာ္ျပရလွ်င္ -
(က) ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အႏွစ္ (၆၀) ေက်ာ္ၾကာ၊ ကမၻာ့အရွည္ၾကာဆံုး ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ ယခုထက္တိုင္ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲ ရွိသည္။
(ခ) ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ ေဈးကြက္စီးပြားေရးစနစ္ တို႔ႏွင့္ အဆက္ျပတ္ သြားခဲ့သည္မွာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါး ရွိၿပီျဖစ္သည္။
(ဂ) ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအဆင့္ႏွင့္ ပညာေရးေရခ်ိန္မွာ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး နိမ့္ပါးေနသည္။
(ဃ) ျမန္မာစာေပေလာကမွာ နဂါးနီေခတ္ေလာက္မွစ၍ ယေန႔အထိ လက္ဝဲစာေပသာ တစ္ဖက္သတ္ လႊမ္းမိုးထားခဲ့ရာ ႏိုင္ငံတကာ ဒီမိုကရက္တစ္ စာေပမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔မႈ လြန္စြာမွပင္ အားနည္းသည္။
(င) ဆိုခဲ့ပါ အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာလူထုသာမက ျမန္မာႏိုင္ငံေရး ပေလယာမ်ား၏ ဒီမိုကရက္တစ္ အသိေရခ်ိန္မွာ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲက ေတာင္းဆိုေနသည္ႏွင့္ မ်ားစြာ အဟပ္ကြာေနဆဲ ရွိသည္။
(စ) ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး အတြက္ အေရးႀကီးေသာ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ ႏွင့္ ဒီမိုကရက္တစ္ အင္စတီက်ဴးရွင္း မ်ားမွာလည္း ၁၉၆၂ ေနာက္ပိုင္းမွစ၍ တစ္စတစ္စ ၿပိဳက်သြားခဲ့ရာ အခုမွ အသစ္ျပန္စရမည့္ အေျခအေနရွိသည္။
ဤသို႔ေသာ ပကတိအရွိ မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲ မွာ မည္မွ်ပင္ ဆႏၵရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေအာင္ျမင္ ၿပီးေျမာက္ႏိုင္ဖြယ္ရာ မရွိ။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရမည့္ သေဘာရွိသည္။ ဤအေနအထားတြင္ စိတ္မရွည္ဘဲ “ေရွာ့ခ္႐ိုက္ကုထံုး” သံုးလိုက္လွ်င္ အက်ဳိးထက္ အဆိုးက မ်ားပါလိမ့္မည္။ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲ ကိုပင္ ကတိမ္းကပါး ျဖစ္သြားႏိုင္စရာ ရွိသည္ဟု ျမင္သည္။

  • လိပ္ျပာသန္႔စိတ္
စာေရးသူေရးသမွ်၊ ေျပာသမွ်မွာ ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ မဟာဗ်ဴဟာ စဥ္းစားခ်က္မ်ား အေပၚ အေျခခံပါသည္။ စာေရးသူတစ္ခါက သက္ဝင္ယံုၾကည္သည္ မ်ားႏွင့္မူ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါလိမ့္မည္။ မတတ္ႏိုင္ …။ စာေရးသူဘက္ကေတာ့ လိပ္ျပာသန္႔သည္။
ေျပာရလွ်င္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မရွိတရွိကပင္ စာအုပ္ေတြမွ တစ္ဆင့္ မတ္စ္ဝါဒကို စိတ္ဝင္စားခဲ့သည္။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖတ္ခဲ့ မွတ္ခဲ့သည္။ ကိုယ္ေတြ႔မဟုတ္၊ စာေတြ႔ႏွင့္ပင္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို သက္ဝင္ ယံုၾကည္လာသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ လူကိုလူလို ဆက္ဆံမခံရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ ရွင္းရွင္းဆိုရလွ်င္ နံရံတံတိုင္းမ်ားၾကားသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ “လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာ ဓနရွင္ေတြရဲ႕ လိမ္လည္ခ်က္တစ္ရပ္” ဆိုေသာ လီနင္၏စကားကို ဇြတ္မွိတ္ ယံုမရေတာ့။ ေတာႏွင့္ေတာင္သို႔ ေရာက္သြားေသာ အခါတြင္လည္း လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆိုသည္တြင္ ပူးဝင္ေနေသာ “စစ္ဝါဒတေစၦ” ကိုေတြ႔ေတာ့ စဥ္းစားစရာေတြ ရွိလာသည္။ ထို႔ထက္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ ၿပိဳက်၊ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး အေသြးအေရာင္ေျပာင္း၊ ဒီမိုကေရစီ လိႈင္းလံုးမ်ားႏွင့္ ႀကံဳလိုက္ရေသာအခါ အရမ္းအကန္း ဇြတ္မွိတ္ ယံုၾကည္ေနလို႔ မရေတာ့။ ကမၻာႀကီး၏ သမိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္မွာ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒမဟုတ္၊ စီမံကိန္းစီးပြားေရး မဟုတ္၊ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ ေဈးကြက္သာ ျဖစ္သည္ကို စာေတြ႔မက၊ ကိုယ္ေတြ႔ဆင္ျခင္မိသည္။
အမွန္စင္စစ္ ကြန္ျမဴနစ္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီႏွင့္ ဒီမိုကေရစီမွာ ဘာမွမဆိုင္ပါ။ ဆန္႔က်င္ဘက္ဟူ၍ပင္ ဆိုႏိုင္စရာရွိသည္။ ကြန္ျမဴနစ္က လူကို အေျခမခံ၊ လူတန္းစားကို အေျခခံသည္။ သို႔အတြက္ လူ႔အခြင့္အေရးကို အေလးမထား၊ လူတန္းစားဒီမိုကေရစီ ကိုသာ ယံုသည္။ ပစၥည္းမဲ့အာဏာရွင္ စနစ္ (သို႔မဟုတ္ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ အာဏာရွင္စနစ္) ျဖင့္ လူတန္းစားမဲ့ လူ႔ေဘာင္ဆိုသည္ကို အႏၲိမရည္မွန္းခ်က္ ထားပါသည္။ စီးပြားေရး တြင္လည္း ေဈးကြက္ကို လက္ခံသည္မဟုတ္။ လြတ္လပ္စြာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို လြတ္လပ္စြာ ေသြးစုတ္ခြင့္ဟု အဓိပၸာယ္ဖြင့္သည္။ လူ႔အခြင့္အေရးကို အေလးထားေသာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီကို ယံုၾကည္ေသာ၊ ေဈးကြက္ကို အားျပဳေသာ၊ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါ။
အေရွ႕ကို မ်က္ႏွာမူလိုလွ်င္ အေနာက္ကို ေက်ာခိုင္းရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္း၊ တစ္ၿပိဳင္တည္း၊ ဒီမိုကေရစီ ခ်န္ပီယံလည္း လုပ္ခ်င္၊ ကြန္ျမဴနစ္စြဲၿမဲသူလည္း ျဖစ္ခ်င္လို႔မရ၊ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ခုလံုးကို နားမလည္ရာ ေရာက္သည္။ နားလည္သည္ ဆိုလွ်င္လည္း မ႐ိုးသားမႈသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ စာေရးသူေတာ့ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ျဖင့္ပင္ အျမင္ေတြ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ မည္သူမဆို လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲႏိုင္ပါသည္။ ႐ိုးသားမႈေတာ့ ရွိေစခ်င္သည္။


Read More »

ႏြားစားေသာနဂါးႏွင့္ လာဘ္စားၿပီး ဥပေဒမ်က္ကြယ္ျပဳသူမ်ားေရးသားသူ- ၿငိမ္းခ်မ္း၊ ရဲေနာင္၊ ေမာင္တာ




ေစ်းေကာင္းရသျဖင့္ ယခုႏွစ္ဧၿပီလက အိမ္ရွိခိုင္းႏြားကို ေရာင္းလိုက္ေသာ ေဒၚစန္းေဌးတစ္ေယာက္ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေနာင္တရေနေလၿပီ။ ယခုအခါ သူႏြားျပန္၀ယ္လိုေသာ္လည္း ေစ်းႀကီးလြန္း၍ ျပန္မ၀ယ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။

လြန္ခဲ့ေသာတစ္ႏွစ္က ခိုင္းႏြားတစ္ေကာင္လွ်င္ က်ပ္ေလးသိန္း၀န္းက်င္တန္ဖိုးရွိရာမွ ယခုႏွစ္တြင္ က်ယ္ဆယ္သိန္းခန္႔အထိ ရွိေနပါၿပီ။

“ေစ်းေကာင္းရၿပီဆုိၿပီး ေရာင္းလုိက္တာ။ အခုႏြားေစ်းက အရမ္းႀကီးေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျပန္မ၀ယ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး”ဟု ေညာင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ သစ္ေထာင့္ေတာင္ေက်းရြာမွ ေတာင္သူေဒၚစန္းေဌးက အားေလွ်ာ့ေသာေလသံျဖင့္ ေျပာသည္။

အိမ္နီးခ်င္းတ႐ုတ္ႏုိင္ငံမွ ျမန္မာႏုိင္ငံထြက္ ႏြားမ်ားကုိ ၂ ႏွစ္အတြင္း နည္းလမ္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ အဆမတန္၀ယ္ယူေနမႈေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ ေစ်းမ်ားျမင့္တက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏြားကိုအဓိကထား၍ လုပ္ကိုင္ၾကရေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအေနျဖင့္ ခုိင္းႏြားရွားပါးမႈ ႀကံဳေတြ႕ေနရၿပီး ၀ယ္ယူစားသံုးသူမ်ားမွာလည္း အမဲသားေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္မႈကို ခံစားေနရၿပီျဖစ္သည္။

တ႐ုတ္နဂါးႀကီးဆီသို႔ ႏြားေမွာင္ခုိ အဓိကတင္ပို႔ေသာေနရာျဖစ္သည့္ ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္ ခိုင္းႏြားအမ်ားဆံုးထြက္ရွိေသာ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းေဒသမ်ားမွာ ယခုအခါ ခုိင္းႏြားရွားပါးမႈႏွင့္ ဆုိးရြားစြာ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ ေနရာမ်ားျဖစ္သည္။

ႏြားအေကာင္ေရ ပိုလွ်ံေနေသာေၾကာင့္ အျခားတိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္မ်ားသို႔ပါ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ေနရေသာ မေကြးႏွင့္ စစ္ကိုင္းတိုင္းတို႔မွာ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ႏြားရွားပါးမႈႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ေနရၿပီျဖစ္သည္။

“ဒီဘက္မွာ ေရာင္းစရာႏြားလည္း မက်န္ေတာ့ဘူး။ လယ္ထြန္ဖို႔လည္း ႏြားေတြမရွိေတာ့ဘူး”ဟု တ႐ုတ္ျပည္သို႔ တရားမ၀င္ ႏြားမ်ားတင္ပို႔ေနေသာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည့္ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း ေနာင္ခ်ဳိၿမိဳ႕နယ္ ဆမၼဆယ္ေက်းရြာမွ ႏြားတင္ပို႔ေနမႈကို ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႕ေနရသူ ေဒသခံေတာင္သူဦးၫြန္႔ေ၀က ႏုိ၀င္ဘာ ၇ ရက္တြင္ ေျပာပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးၫြန္႔ေ၀တို႔ေဒသတြင္ ႏြားေစ်းႀကီးလြန္းေနၿပီး ခိုင္းႏြားလည္း ရွားပါးလြန္းကာ ၀ယ္ႏုိင္ေသာသူလည္း မရွိသေလာက္ပင္။ သူလည္း ကၽြဲတစ္ေကာင္ႏွင့္သာ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိးေနရသည္။

ခိုင္းႏြားရွားပါးေသာေၾကာင့္ လယ္ထြန္စက္မ်ားျဖင့္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိးလွ်င္ သီးႏွံထြက္ႏႈန္းမွာ ႏြားမ်ားျဖင့္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိးသေလာက္ သီးႏွံအထြက္တိုးမႈမေကာင္းေၾကာင္း ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း ေတာင္ယာလုပ္ကိုင္သူမ်ားကဆိုသည္။

လယ္ထြန္စက္ျဖင့္ ထြန္ယက္ေသာအခါ ႏြားႏွင့္ထြန္ယက္သေလာက္ ထယ္ေရးမေၾကပဲ၊ သီးႏွံအထြက္ပုိနည္းၿပီး ႏြားျဖင့္ထြန္ယက္မႈသည္ လုိခ်င္သလုိ ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳးႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သီးႏွံပုိထြက္သည္ဟု ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕နယ္ရိွ ေတာင္သူမ်ားကေတာ့ဆုိသည္။

ငါးရက္တစ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေသာ အညာေဒသႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ရွိ ေဒသတြင္းႏြားပြဲေစ်းမ်ားတြင္ ေရာင္းခ်လွ်င္ ရရွိႏိုင္ေသာေစ်းႏႈန္းႏွင့္ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံသို႔ ေမွာင္ခိုတင္ပို႔လွ်င္ရမည့္ အျမတ္အစြန္းက ႏြား၀ယ္ေရာင္းလုပ္သူကုန္သည္မ်ားအတြက္ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေရာင္းခ်ရမည္ဆိုသည့္အခ်က္ကုိ စဥ္းစားစရာမလိုေတာ့ေပ။

ႏြားပြဲစားေစ်းမ်ားမွ ႏြားမ်ားကို ႏြားပြဲစားမ်ားမွတစ္ဆင့္ အဓိက၀ယ္ယူၿပီး ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းရွိ ေနာင္ခ်ဳိႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕တို႔တြင္ စုရပ္ထားရွိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏြားမ်ားကို လူျဖင့္ဆြဲ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ၁၂ ဘီးကားမ်ားျဖင့္ တင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း တ႐ုတ္ျပည္သို႔ ေန႔စဥ္တရားမ၀င္တင္ပို႔လ်က္ရွိသည္။ ၁၂ ဘီးကားတစ္စီးလွ်င္ ႏြားအေကာင္ေရ ၂၂ ေကာင္ထည့္ကာ တင္ပို႔ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ႏြားမ်ားကို လူျဖင့္ဆြဲၿပီး ကုန္းေၾကာင္းျဖင့္သြားလွ်င္ လူတစ္ေယာက္ကုိ ႏြားႏွစ္ေကာင္ဆြဲ၍သြားေၾကာင္း ဆမၼဆယ္ေဒသခံမ်ားကေျပာသည္။

ယခုေဆာင္းပါးေရးရန္အတြက္ ေနာင္ခ်ဳိၿမိဳ႕နယ္သို႔ ႏုိ၀င္ဘာ ၇ ရက္က သြားစဥ္အခါမွာပင္ တ႐ုတ္ျပည္သို႔တင္ပို႔ရန္ ဆမၼဆယ္ေက်းရြာ လယ္ကြင္းမ်ားတြင္ထားေသာ တင္ေဆာင္မည့္ႏြားမ်ားႏွင့္ အဆိုပါ ၁၂ ဘီးကား ၁၀ စီး၀န္းက်င္ကို ေနာင္ခ်ဳိလမ္းခြဲ၌ ရပ္နားထားသည္ကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။

အမွန္ေတာ့ ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ဆိတ္ အေကာင္လိုက္သာမက ေအးခဲအမဲသားကိုပါ ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ားသို႔ တင္ပို႔ခြင့္ပိတ္ပင္ထားၿပီး အေကာက္ခြန္ဥပေဒအရသာမက အေရးႀကီးပို႔ကုန္၊ သြင္းကုန္ဥပေဒျဖင့္ပါ တားျမစ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ တ႐ုတ္သို႔ တရားမ၀င္တင္ပို႔ေနေသာ ႏြားစီးေၾကာင္းႀကီးက ျမင္သာလြန္းလွသည္။ တရားမ၀င္တင္ပုိ႔ေသာေၾကာင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ အခြန္အခမရဘဲ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ အစုိးရ၀န္ထမ္းအခ်ဳိ႕သာ လာဘ္လာဘရကာ ႏိုင္ငံ့ဘ႑ာေငြမ်ား ဆုံးရႈံးေနသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေနာင္ခ်ဳိမွ ငါးရက္လွ်င္ ႏြားအေကာင္ေရ တစ္ေထာင္ခန္႔ႏွင့္ ေအာင္ပန္းမွ ငါးရက္လွ်င္ ႏြားအေကာင္ေရ သံုးေထာင္၀န္းက်င္ တင္ပို႔ေနၿပီး ထုိစုရပ္ႏွစ္ခုမွ ပ်မ္းမွ်တစ္ရက္လွ်င္ တရားမ၀င္ႏြားတင္ပို႔မႈမွာ အေကာင္ေရရွစ္ရာခန္႔ရွိေနသည္။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ႏြားတင္ပို႔မႈမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ ၀န္းက်င္ကတည္းက ပို႔ေဆာင္ေနေသာ္လည္း ယခု ၂ ႏွစ္အတြင္းမွ ပုိမ်ားလာျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုအေကာင္ေရႏႈန္းျဖင့္ ဆက္လက္တင္ပို႔ေနပါက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လာမည့္တစ္ႏွစ္၊ ၂ ႏွစ္အတြင္း ခုိင္းႏြားရွားပါးလြန္းၿပီး လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ အခက္ေတြ႕မည္ျဖစ္သလို အမဲသားေစ်း ေခါင္ခိုက္မည့္အေျခအေနႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရဖြယ္ရွိသည္ဟု ႏြားပြဲေစ်းမ်ားတြင္ လုပ္ကိုင္ေနေသာ ႏြားပြဲစားမ်ားက တညီတၫြတ္တည္းေျပာသည္။

ယခုအတိုင္း ဆက္လက္တင္ပို႔ေနမည္ဆိုပါက ေနာက္ ၂ ႏွစ္အၾကာတြင္ ႏြားမ်ားမွာ မ်ဳိးသုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္ႏိုင္ၿပီး သယံဇာတကဲ့သို႔ ရွားပါးႏိုင္ေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းအဖဲြ႕ခ်ဳပ္မွ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးလႈိင္ျမင့္ဦးကသုံးသပ္သည္။

ႏြားေစ်းေကာင္းရရိွေနေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံအလယ္ပုိင္း အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ားတြင္ မေရာင္းခ်ဘဲ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ႏြားမ်ားကုိသာ အားကုိးအားထားျပဳ၍ လုပ္ကုိင္ေနၾကသူမ်ားလည္း ရိွေနဆဲပါ။

“ႏြားေရာင္းမယ္လုိ႔ေျပာရင္ ႏွစ္ရက္မၾကာဘူး။ ဘယ္ေတြကမွန္းမသိဘူး။ လာ၀ယ္ၾကတယ္။ ဒီဘက္မွာေတာ့ သိပ္မေရာင္းဘူး”ဟု မေကြးတုိင္း၊ နတ္ေမာက္ေဒသခံ ေတာင္သူတစ္ဦးကေျပာသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွ ႏြားမ်ားမွာ ေမြးျမဴေရးႏြားမဟုတ္ဘဲ သဘာ၀အစားအစာမ်ားျဖစ္သည့္ ျမက္၊ ႏြားစာမ်ားကိုစားသံုးၿပီး အရသာအလြန္ေကာင္းမြန္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးမ်ားက အထူးႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း ႏြားတင္ပို႔ေနသူမ်ားကဆုိသည္။

ျမန္မာႏြားမ်ားသည္ လွ်ာနာ၊ ခြာနာေရာဂါျဖစ္တတ္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္အစိုးရက ျမန္မာျပည္မွႏြားမ်ားကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ႏြားအေကာင္လိုက္တင္ပို႔ခြင့္ လံုး၀ပိတ္ပင္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ခုိးသြင္းလာေသာႏြားမ်ားကို မူဆယ္ၿမိဳ႕အနီးတစ္၀ိုက္တြင္ သတ္ျဖတ္ၿပီး ကယ္ရီလမ္းေၾကာင္းျဖင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသုိ႔ တင္ပို႔ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ က်ယ္ေခါင္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ေသာ ျမန္မာတစ္ဦးကေျပာသည္။

“တ႐ုတ္မွာ အမဲသားေစ်းေကာင္းလို႔ ဆက္တိုက္ပို႔ေနတာ။ သိပ္မကိုက္ရင္လည္း အဆင္ေျပမယ့္ၿမိဳ႕ေတြကို ပို႔ေနတာလို႔ၾကားတယ္”ဟု ၎ကဆိုသည္။

တ႐ုတ္သို႔ တရားမ၀င္ ေကာင္ေရမ်ားစြာတင္ပို႔ေသာ ႏြားစီးေၾကာင္းေၾကာင့္ သက္ေရာက္မႈကေတာ့ ေစ်းတုိင္း၊ အိမ္တိုင္းလုိလုိသို႔ ေရာက္ေနသည္။ ယခင္ကာလ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္တြင္ အမဲသားတစ္ပိႆာလွ်င္ ေလးေထာင္က်ပ္ေစ်းသာရွိေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ အမဲသားတစ္ပိႆာလွ်င္ က်ပ္ရွစ္ေထာင္ေစ်းထိ ေပး၀ယ္ယူေနရသည္။ ယခင္က ေအာက္ေျခလူတန္းစားမ်ားမွာ အသားဟင္းစားလွ်င္ ေစ်းခ်ဳိေသာအမဲသားကုိ စားၾကေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ တစ္ပိႆာလွ်င္ က်ပ္ေလးငါးေထာင္သာေပးရေသာ ၾကက္သားႏွင့္၀က္သားကို ေျပာင္းလဲစားသံုးေနၾကၿပီျဖစ္သည္။

“အမဲသားေပါတဲ့ဒီေနရာမွာေတာင္ အမဲသားကိုမစားႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး”ဟု ပုဂံေညာင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ မုိးနတ္ကုန္းေက်းရြာမွ အိမ္ရွင္မတစ္ဦးျဖစ္သူ မၾကည္ၾကည္၀င္းကေျပာသည္။

ေမြးျမဴေရး၊ ေရလုပ္ငန္းႏွင့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၀န္ႀကီးဌာနကလည္း ခိုင္းႏြားမ်ားမျပဳန္းတီးေရးအတြက္ သားသတ္လိုင္စင္(စီ)စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္း၍ သင့္ေလ်ာ္သည့္စနစ္တစ္ခုျဖင့္ အစားထုိးရန္ ေဆာင္ရြက္ေနသည္ဟုဆိုပါသည္။

၂၀၁၀ ေမလ ၁၂ ရက္တြင္ ကုမၸဏီႏွစ္ခုကို မေလးရွားႏုိင္ငံသို႔ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းမွတစ္ဆင့္ ႏြားႏွင့္ဆိတ္မ်ား တရား၀င္တင္ပို႔ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ သက္ဆုိင္ရာက ျပန္လည္တားျမစ္ခဲ့သည္။

နယ္ေက်ာ္ႏြားမ်ားျဖစ္လွ်င္ သက္ဆုိင္ရာအာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးအေရးယူမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္ဆိုေသာ္လည္း ေဒသလိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ တိုင္းေဒသႀကီးအစိုးရ၏ ခြင့္ျပဳမိန္႔ပါမစ္ျဖင့္ နယ္ေက်ာ္ႏြားတင္ပို႔လွ်င္ ရႏိုင္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ မေကြးတိုင္း နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ ေလးအိမ္ႏြားပြဲေစ်းမွ ႏြားမ်ားကို လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ မႏၲေလးတိုင္း၊ မိတၳီလာႏြားပြဲေစ်းသို႔ တင္ပို႔ခြင့္ျပဳရသည္ဟု ေလးအိမ္ႏြားပြဲေစ်းမွ ဦးမန္းကေျပာျပသည္။

“အဓိကပို႔တာက ႏြားပြဲေစ်းတစ္ခုကေနတစ္ခု ၾကားခံၿပီး ပို႔ေနၾကတာ။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ခြင့္ျပဳမိန္႔ပါမစ္နဲ႔၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း လမ္းေၾကာင္းရွင္းၿပီး တ႐ုတ္ကိုပို႔ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပါမစ္တစ္ခုပဲ ထုတ္ေပး၊ တစ္ေခါက္သယ္လို႔ရတာကို သံုးေလးေခါက္ရေအာင္သယ္ေပးမယ္”ဟု မိတၳီလာၿမိဳ႕ ေဒသခံျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာ ၂ ႏွစ္တာ သားသတ္လိုင္စင္(စီ) လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးသူတစ္ဦးကေျပာသည္။

ယခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီမွ စက္တင္ဘာလလယ္ထိ တရားမ၀င္ႏြားတင္ပို႔မႈ ၃၀၀ ေက်ာ္တြင္ ႏြားအေကာင္ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ဖမ္းဆီးႏုိင္ခဲ့သည္ဟု ျမန္မာႏုိင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕၏ စာရင္းဇယားမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

“ခိုင္းႏြားရွားလို႔ လံုး၀ခြင့္မျပဳထားပါဘူး။ ျပည္နယ္အစိုးရကလည္း ဖြင့္ေပးပိုင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ အခုေလာေလာဆယ္ တိရစာၦန္အေကာင္ကို ဘယ္ႏုိင္ငံမွ တင္ပို႔ခြင့္လုပ္တာမရွိေသးပါဘူး”ဟု ေမြးျမဴေရး၊ ေရလုပ္ငန္းႏွင့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ႐ံုးအဖြဲ႕မွဴးဦးလွထြန္းကဆိုပါသည္။

ေမွာင္ခိုတင္ပို႔မႈမ်ားေၾကာင့္ ေဒသတြင္း ခိုင္းႏြားရွားပါးမႈႀကံဳေတြ႕လာရၿပီး သက္ဆုိင္ရာအေနျဖင့္ အထိုင္အဖြဲ႕၊ ေရြ႕လ်ားအဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ၾကပ္မတ္စစ္ေဆးဖမ္းဆီးေနသည္ဟု မႏၲေလးတိုင္းေဒသႀကီးအစိုးရအဖြဲ႕ စိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ေမြးျမဴေရး၀န္ႀကီး ဦးျမင့္သန္းကေျပာသည္။

ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း ႏြားတင္ပို႔မႈစုရပ္ျဖစ္ေသာ ေနာင္ခ်ဳိၿမိဳ႕သို႔ အလယ္ပိုင္းေဒသမွ ေက်ာက္ေျမာင္း-လက္ပံလွ-ေနာင္ခ်ဳိ၊ ျမင္းမူ-ေျမာင္-ႏြားထုိးႀကီး-ျမင္းၿခံ-ေနာင္ခ်ဳိ၊ မႏၲေလး-ေမၿမိဳ႕-ေနာင္ခ်ဳိ စသည့္လမ္းေၾကာင္းမ်ားရွိၿပီး ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း၊ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕သို႔ သာစည္၊ ရမည္းသင္း၊ ဘုရားငါးဆူ၊ ေအာင္ပန္းစေသာ ႏြားတင္ပို႔သည့္လမ္းေၾကာင္းရွိသည္ဟု ႏြားပြဲစားအမ်ားစုကဆိုသည္။

ထို႔အျပင္ တ႐ုတ္ႏွင့္ထိစပ္လ်က္ရွိေသာ ကခ်င္နယ္တြင္လည္း ျမစ္ႀကီးနား-ဗန္းေမာ္-လိုင္ဇာလမ္းေၾကာင္းမွတစ္ဆင့္ တစ္ရက္လွ်င္ ႏြားအေကာင္ေရ ၇၀ ခန္႔ တရားမ၀င္တင္ပို႔ေနသည္။

“ႏြားေတြျမင္ေတြ႕ေနရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဖမ္းလည္းခဏပဲ ။ေနာက္ေန႔ျပန္ၿပီးတင္ပို႔ေနတာပဲ။ ဖမ္းတုန္းေတာ့ ခဏေရွာင္ေနၾကတာ။ ေနာင္ခ်ဳိက အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မတားဆီးၾကဘူး”ဟု ဦးၫြန္႔ေ၀ကေျပာသည္။

ခိုင္းႏြားေပါမ်ားရာေဒသမ်ားျဖစ္သည့္ စစ္ကိုင္း၊ မႏၲေလး၊ မေကြးတိုင္းတို႔တြင္ အသင့္အတင့္ရွိေသာ ခုိင္းႏြားတစ္ေကာင္လွ်င္ အမ်ားဆံုးက်ပ္ဆယ္သိန္းထိရွိေသာ္လည္း တ႐ုတ္သို႔တင္ပို႔လွ်င္ က်ပ္ဆယ့္ငါးသိန္းခန္႔ထိ ရရွိေနေၾကာင္း ႏြားပြဲစားမ်ားကေျပာသည္။ တရားမ၀င္ႏြားတင္ပို႔ရာတြင္ စတင္၀ယ္ရေသာေနရာမွ တ႐ုတ္နယ္စပ္အေရာက္ ႏြားတစ္ေကာင္လွ်င္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သန္းခလိုင္းေၾကး တစ္သိန္းနီးပါးေပးရသည္ဟု ႏြားကုန္သည္မ်ားကဆုိသည္။

တရားမ၀င္ႏြားသယ္ေဆာင္ရာတြင္ သက္ဆုိင္ရာၿမိဳ႕နယ္မွ အာဏာပိုင္မ်ား၊ စည္ပင္၊ ေထာက္လွမ္းေရး၊ အေကာက္ခြန္ႏွင့္ ျဖတ္သန္းရာေဒသမ်ားတြင္ ႏြားမ်ားထားရွိရန္အတြက္ ေဒသခံမ်ားအား အခေၾကးေငြေပးရသည္ဟု ႏြားကုန္သည္အခ်ဳိ႕ကေျပာသည္။

“ဒီေနရာမွာ ေစ်းခ်ဳိရင္ ဒီေနရာကိုလာ၀ယ္တယ္။ ႏြားပြဲေစ်းတစ္ခုမွာ ေတာင္သူအစစ္အမွန္ လာ၀ယ္တယ္ဆုိတာ ေလးငါးဦးထက္မပိုဘူး။ ေတာင္သူက ဒီေစ်းႏႈန္းကိုလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး”ဟု ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ၾကာ ႏြားပြဲစားျပဳလုပ္လာသူတစ္ဦးျဖစ္သူ မိတၳီလာၿမိဳ႕မွ ဦးျမင့္ေအာင္ကေျပာသည္။

ေတာင္သူမ်ားမွာ ခိုင္းႏြားျဖင့္ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္မႈနည္းပါးလာၿပီး ယခင္က ႏြားထြန္ရွဥ္းႏွစ္ရွဥ္းရွိသူသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ တစ္ရွဥ္းသာရွိေတာ့သလို ယခင္က ႏြားထြန္ရွဥ္းတစ္ရွဥ္းရွိသူသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ႏြားမမ်ားျဖင့္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိးေနသူမ်ားလည္းရွိသည္။ လယ္ထြန္စက္တစ္စီးလွ်င္ ၁၆ သိန္းနီးပါးရွိေနေသာေၾကာင့္ ေတာင္ယာလုပ္ငန္းလုပ္ရန္ ခုိင္းႏြားရွားပါးလာေသာ ေဒသမ်ားရွိ ေတာင္သူမ်ားသည္ ခုိင္းႏြားထြန္ရွဥ္းရွိေသာအိမ္၏ အငွားႏြားထြန္ရွဥ္းမ်ားကိုသာ အသံုးျပဳၾကသည္။

“ကိုယ့္ႏိုင္ငံကေန သူမ်ားႏုိင္ငံကို ထြက္တာသာလြယ္တာ။ ကုန္သြားလို႔ သူမ်ားႏုိင္ငံကျပန္သြင္းရင္ မလြယ္ေတာ့ဘူး”ဟု မိတၳီလာၿမိဳ႕မွ ႏြားပြဲစားလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူ ဦးျမင့္သိန္းကေျပာသည္။

ႏြားတစ္ရွဥ္းေထာင္ဖို႔စိတ္ကူးက ေဒၚစန္းေဌးတြင္ရွိေနဆဲ။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏြားေစ်းျပန္က်လာမည့္ မေရရာေသာအခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို ေဒၚစန္းေဌးတစ္ေယာက္ ေမွ်ာ္လင့္ေနသည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

လူ၊ Infrastructure ႏွင့္ Institution ေဇယ်သူ

ျမန္မာႏုိင္ငံ တည္ေဆာက္ေရးတြင္ Infrastructure ေခၚ အေျခခံ အေဆာက္အဦ အေရးႀကီးေၾကာင္း အားလုံးသိၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ အေဆာက္အအုံ၊ လမ္း၊ တံတား စသည့္ Infrastructure သည္ ခ်ဳိ႕တဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လူႏွင့္ Institution တို႔က Infrastructure ထက္ပင္ ပိုၿပီးအခရာ က်သည္။
ေနာက္ဆုံးေပၚ ေစ်းႀကီးေပ့ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ကုန္တိုက္သို႔ အေညာင္းေျပ အညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဝင္သြားမိသည္။ ႏုိင္ငံျခားမွ တိုက္႐ိုက္ လာေရာက္ ဖြင့္လွစ္သည္ဟု နာမည္ ႀကီးေနသည့္အတြက္ မည္သုိ႔မည္ပုံ ေဆာင္ရြက္ေနသနည္းကို စူးစမ္းခ်င္သည့္ အတြက္လည္း ပါသည္။
ဝင္ဝင္ခ်င္း ျမင္လိုက္ရေသာ လုံၿခဳံေရး စစ္ေဆးသည့္ အခင္းအက်င္းက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိသည္။ ျပင္ဆင္ ျခယ္သထားသည့္ ဒီဇုိင္းတို႔ကလည္း ထူးျခားသည္။ Brand တို႔က ျမန္မာႀကိဳက္ေတြ ပါသလို ျမန္မာတြင္ သိပ္မေတြ႕ရသည့္ Brand ေတြလည္း ရွိသည္။ အေရာင္းဝန္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြ ဝတ္စုံက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သားသားနားနား။ ဝယ္သူရွင္းသည့္ အခ်ိန္မို႔လား မသိ၊ အေရာင္းဝန္ထမ္းတို႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္၊ Brand တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု စကားလွမ္းေအာ္ ေျပာေနၾကသည့္ အသံက ႂကြက္စီႂကြက္စီျဖင့္။ ေျပာသည့္အသံ အမ်ဳိးအစားကလည္း ဆူညံသံအဆင့္ အသံမ်ဳိးမ်ား။ အခ်ဳိ႕ဆိုင္တြင္ ဝန္ထမ္းမ်ားစုၿပီး စကားေျပာေနၾကသည့္အတြက္ သူတုိ႔ စကားစျပတ္မွာပင္ ကိုယ္က စိုးရိမ္သလိုလို ျဖစ္ၿပီး ဝင္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့။ သူတုိ႔ဆိုင္ေရွ႕ ဝယ္သူ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနမွန္းလည္း စကားဝိုင္းတြင္ နစ္ေျမာေနသူတို႔ သတိမထားမိၾက။ ဆိုင္တြင္ လူမရွိေသာ ျမန္မာႀကိဳက္ Brand ဆိုင္ခန္းတစ္ခုကို ဝင္ၾကည့္ မိျဖစ္သည္၊ အစကေတာ့ ၾကည့္႐ံု သက္သက္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အက်ႌတစ္ထည္ကို ေစ်းေမးခ်င္လာသည္။ ဆိုင္ဝန္ထမ္းကို ေစာင့္ေသာ္လည္း မေရႊေခ်ာလား၊ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာလားမသိ ေပၚမလာသျဖင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုကုန္တုိက္တြင္ အေရာင္းဝန္ထမ္း လုပ္ရသည္မွာ ေကာင္းေလစြ။ လွလွပပ ဝတ္စား၊ အခ်င္းခ်င္း စကားစျမည္ေလးေျပာ၊ အခ်ိန္တန္ လစာရတယ္ ေကာင္းတယ္ဟုတ္။ ထို႔ထက္ ေကာင္းေသာ အလုပ္ပင္ ထိုေလာက္ေကာင္းမည္ မထင္။
ျမန္မာ ေလယာဥ္လိုင္းတို႔ စီးလွ်င္လည္း အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိး ေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာေလယာဥ္မယ္၊ ေလယာဥ္ေမာင္တို႔သည္ မ်က္ႏွာေလးေတြ ခ်ဳိၾက၊ ယဥ္ေက်းၾကပါ ေသာ္လည္း အလုပ္လုပ္ကိုင္ရာတြင္ အသံထြက္သည္။ ဟိုဘက္ခ်ပါ၊ ဒီဘက္ပို႔ပါ စသည္ျဖင့္ ဝါရင့္ ေလယာဥ္မယ္တို႔က အသံျပဳ ကြပ္ကဲၾကရာ အသံ ပိုထြက္ျပန္သည္။ ျပည္ပေလေၾကာင္း လိုင္းမ်ားတြင္ ဆိုလွ်င္ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာတို႔ကို မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ ျဖင့္သာ ေဆာင္ရြက္ သြားၾကသည္။ ပါးစပ္က အသံဗလံထြက္ျခင္း အလြန္နည္းသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေလ့က်င့္ ဇာတ္တိုက္ထားျခင္း၏ ရလဒ္လည္း ျဖစ္ပုံရသည္။ ဒါေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသု႔ိ ေျပးဆြဲသည့္ ျပည္ပ ေလယာဥ္လိုင္းတို႔သည္ အလုပ္သင္ အခ်ဳိးအစားမ်ား ပုံရၿပီး ျမန္မာခရီးစဥ္ကို ေလ့က်င့္ေရး ကြင္းသဖြယ္ က်င့္သုံးထားၾကျခင္း မ်ားသည္။
ႏုိင္ငံတကာ မယ္ၿပိဳင္ပြဲမ်ား၏ သေဘာတရားသည္လည္း ထိုအတိုင္း ျဖစ္ပုံရသည္။ အဝတ္စႏွစ္စသာ ကိုယ္ေပၚတြင္ ခ်န္ၿပီး လူေရွ႕သူေရွ႕စင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္႐ုံမွ် ကိစၥသာဆိုလွ်င္ က်န္အဝတ္မ်ား ခြၽတ္ခ်လုိက္႐ုံ။ လုပ္ရဲလွ်င္ ရၿပီ၊ က်န္တာ သိပ္မလို။ သို႔ေသာ္ ဗဟုသုတ၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ယုံၾကည္မႈ၊ ေမးလာေသာ ေမးခြန္းအထာကို ေပါက္ျခင္း၊ ခ်က္က်လက္က် ျပန္ေျဖျခင္းတို႔မွာ လုပ္ရဲ႐ုံႏွင့္ မရ။ အခံဝမ္းစာလည္း ရွိ၊ ေလ့လာအားလည္း ေကာင္း၊ ဆင္ျခင္ဉဏ္လည္း ရွိပါမွ။ ထိုအရာတို႔ကို သုံးေလးလႏွင့္ လုပ္မရ၊ အခ်ိန္ယူၿပီး တည္ေဆာက္ရသည္။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္မည္ဟု ျပင္ဆင္ထားျခင္း ႏွင့္လည္း မဆိုင္လွ။ နဂိုကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထူးခြၽန္ေအာင္ တည္ေဆာက္ထားလွ်င္ ၿပိဳင္ပြဲအထာ အတြက္သာ ျပင္ဆင္ရန္ လိုသည္။
ကုမဏီတစ္ခု တည္ေထာင္လိုသည္ ဆိုပါစို႔။ တတ္ႏုိင္လွ်င္အခန္း၊ အေဆာက္အအုံ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ဝယ္လိုက္ ငွားလိုက္ ပရိေဘာဂမ်ားထည့္ ဆိုင္းဘုတ္ ခ်ိတ္လိုက္လွ်င္ ကုမၸဏီ အျပင္ပန္းရၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကုမၸဏီကို ဦးေဆာင္မည့္သူ၊ တာဝန္ခံမည့္သူ၊ ကုမၸဏီတြင္ ပါဝင္လႈပ္ရွားမည့္ သူမ်ားမွာမူ ထို Infrastructure မ်ားကဲ့သုိ႔ အဆင္သင့္ ခ်က္ခ်င္း တပ္လိုက္ ဆင္လိုက္ရန္ မလြယ္။ တတ္ကြၽမ္းသူတို႔ကို ရွာႏုိင္ ခန္႔ႏုိင္လွ်င္ပင္ သူတို႔ အတူတူအလုပ္ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ တစ္သင္းသားတည္း စိတ္ဓာတ္ ျဖစ္လာေအာင္ စီမံခ်ထားေပးရန္ လိုေသးသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ ပညာေရး နိမ့္က်ခဲ့ျခင္းတြင္ ပညာေရး အသုံးစရိတ္ နည္းပါးျခင္းသည္ အဓိက အေၾကာင္းရင္း တစ္ရပ္ဟု အေျဖထုတ္ၾကသည္။ စာေရးသူ အျမင္တြင္ ထိုနည္းပါးေသာ ပညာေရး အသုံးစရိတ္ကိုပင္ ခြဲေဝ သုံးစြဲပုံ ျပင္လိုက္ႏုိင္ခဲ့လွ်င္ ပညာေရး အေျခအေန ယခုေလာက္ မဆိုးႏုိင္။ Infrastructure ျဖစ္သည့္ အေဆာက္အဦမ်ား တည္ေဆာက္ကာ တကၠသိုလ္မ်ား အေရအတြက္ မ်ားခဲ့ေသာ္လည္း ေက်ာင္းတြင္းရွိလူမ်ား (ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ဆရာမ်ား) ကို တည္ေဆာက္ရန္ ေငြသုံးစြဲမႈ နည္းပါးခဲ့ျခင္းသည္ ျမန္မာ့ပညာေရး အားနည္းရျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းတရားတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။
Institution ေခၚ စည္းေဘာင္ သြင္းျခင္းသည္လည္း အေျခခံ အေဆာက္အဦတို႔ႏွင့္ သေဘာတရား တူတူပင္ ျဖစ္သည္။ ဥပမာ-ေနျပည္ေတာ္တြင္ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ေသာ လႊတ္ေတာ္ အေဆာက္အအုံႀကီး တည္ေဆာက္ထား႐ုံျဖင့္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေသာ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္ႀကီး အလိုလို ျဖစ္မလာေၾကာင္း ေတြ႕ခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။ အေဆာက္အအုံတြင္းရွိ လူမ်ားကို တည္ေဆာက္ျခင္း၊ ထိုလူမ်ား တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ပူးတြဲ အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကျခင္း၊ လႊတ္ေတာ္ အေလ့အထမ်ား ေမြးျမဴၾကျခင္းတို႔ျဖင့္သာ လႊတ္ေတာ္ တျဖည္းျဖည္း အသက္ဝင္လာၿပီး လႊတ္ေတာ္ဟူေသာ Institution တစ္ခုကို ျပည္သူတို႔ ျမင္လာရသည္။
လႊတ္ေတာ္ ဆုိသည္မွာ Formal Institution ေခၚ အလုပ္သေဘာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း သတ္မွတ္ထားသည့္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုျဖစ္သည္။ Formal Institution ျဖစ္သည့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုလွ်င္ ပိုမို႐ႈပ္ေထြး သိမ္ေမြ႕သည္။ ကားတင္သြင္းခြင့္ မူဝါဒကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးၿပီး ကတည္းက ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းတြင္ ကားသစ္မ်ား သို႔မဟုတ္ တစ္ပတ္ရစ္ ကားသစ္မ်ားကို စီးလာႏုိင္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကားမ်ား သစ္လာ႐ုံျဖင့္ ယာဥ္စည္းကမ္း လုိက္နာမႈမ်ား၊ ယာဥ္တစ္စီးႏွင့္တစ္စီး နားလည္ ညႇာတာျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ Formal Institution မ်ားမူ အလိုအေလ်ာက္ တက္လာျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႕ရမည္။ ျပည္တြင္းသို႔ ကားမ်ားကို ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း တင္သြင္း လိုက္ႏုိင္ေသာ္လည္း ကားေပၚတြင္ တက္ထိုင္မည့္ သူမ်ားကိုမူ တင္သြင္း မရႏုိင္ပါ။ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္းမ်ား လုိက္နာမႈ တိုးတက္လာရန္ အခ်ိန္ယူရဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။
ေငြရွိလွ်င္ Infrastructure ကို ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း တည္ေဆာက္ ယူႏုိင္သည္။ လူကို ခ်က္ခ်င္း ဖန္ဆင္းမရပါ။ Institution ကို ဥဳံဖြဆိုၿပီး မန္းမႈတ္ မရႏုိင္ပါ။ လူမပါေသာ၊ Institution မပါေသာ Infrastructure သည္ ေခါင္းမပါေသာ ကိုယ္ႏွင့္သာ တူေပလိမ့္မည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဆင္းလတ္စ္သြားေတာလားႏွင္႔ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္အလားအလာ (ေက်ာ္ကုိကုိ)



ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ ့တတိယေၿမာက္ဥေရာပခရီးစဥ္မ်ားအၿဖစ္
ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံကို၀င္ၿပီး ဆင္းဟတ္စ္တကၠသိုလ္ကို သြားေရာက္ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။
ၿဗိတိန္က ဗမာစစ္တပ္ကို ပံ့ပိုးကူညီမယ္လို ့ တရား၀င္ေႀကညာၿပီးေနာက္မွာ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကလည္း လူထုေလးစားႀကည္ညိဳေသာ တပ္မေတာ္တစ္ခု
အၿဖစ္ ၿမင္ခ်င္တယ္လို ့ မိန္ ့ခြန္းထဲမွာ ေၿပာႀကားသြားပါတယ္။
ဒီလိုအေႀကာင္းအရာေတြကို ေလ့လာၿပီးတဲ့အခါ စစ္တပ္ရဲ ့အေနအထားကို
ေစာင့္ႀကည့္ေလ့လာတဲ့အခါ လူထုေလးစားႀကည္ညိဳတဲ့စစ္တပ္ၿဖစ္လာဖို ့
ေဆာင္ရြက္ေနတာထက္ လူထုကို ပိုၿပီးရြံ ့လာ၊ ေႀကာက္လာေအာင္သာ
ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ေနတာၿဖစ္ေႀကာင္း သံသယမရွိဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့
လက္ခံရလိမ့္မယ္။

မႀကာေသးခင္က ကခ်င္ၿပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုကို
နယ္ေၿမရွင္းလင္းေရးအေႀကာင္းၿပၿပီး လက္နက္ေတြနဲ ့၀င္ေရာက္ခဲ့တာမ်ိဳးေတြ
ရွိသလို ဗန္းေမာ္၊ မန္စီၿမိဳ ့နယ္ေတြမွာလည္း သစ္ခိုးဂိုဏ္းႏွိမ္နင္းတယ္ဆိုတဲ့
အေႀကာင္းၿပခ်က္နဲ ့၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ေနတာမ်ိဳးေတြရွိပါတယ္။ ထို ့အၿပင္
ၿမစ္ႀကီးနားၿမိဳ ့မွာက်င္းပတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြနဲ ့
ေဆြးေႏြးပြဲမွာလည္း ဗမာအစိုးရဖက္က ေၿပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ စစ္တပ္အႀကီးအကဲ
တစ္ဦးက ဖက္ဒရယ္ၿပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္တည္ေဆာက္ေရး မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးလို ့
မီဒီယာရဲ ့အေမးကို ၿပန္လည္ေၿဖႀကားသြားတာကို ႀကားလိုက္ရပါတယ္။
သူဆိုလိုတာက လက္ရွိစစ္တပ္ဖြဲ ့စည္းပံုနဲ ့ အာဏာခ်ဳပ္ကိုင္မႈအထိုင္ကို
ဘယ္နည္းနဲ ့မွ ၿပင္ဆင္လို ့မရဘူးလို ့ တိုင္းၿပည္ကို လူသိရွင္ႀကားထုတ္ေဖာ္
ေႀကညာလိုက္တာနဲ ့တူပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ေလ့လာသံုးသပ္ႀကည့္တဲ့အခါ ဗမာစစ္တပ္က အေရွ ့ေတာင္အာရွမွာ
အင္အားအမ်ားဆံုးစစ္တပ္ၿဖစ္သလို အာဏာကို ခ်ဳပ္ကိုင္လႊမ္းမိုးမႈရွိေနတဲ့
စစ္တပ္လည္းၿဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးစုေပါင္းစံု မွီတင္းေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံထဲက
လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတည္း လႊမ္းမိုးထားတဲ့စစ္တပ္ၿဖစ္ပါတယ္။ ၿပည္တြင္းစစ္ကို
ရွည္ႀကာစြာဆင္ႏႊဲလာခဲ့ၿပီး ႏိုင္င့ံစုစုေပါင္းထြက္ကုန္ရဲ ့ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို
စစ္သံုးစရိတ္အၿဖစ္ သံုးစြဲခြင့္ရထားတဲ့စစ္တပ္လည္းၿဖစ္ပါတယ္။
ႏွစ္စဥ္ စစ္သင္တန္းမ်ား၊ စစ္တကၠသိုလ္မ်ားမွ လူငယ္မ်ားကို ေခၚယူေလ့က်င့္ၿပီး
စဥ္ဆက္မၿပတ္ အင္အားၿဖည့္တင္းေနတဲ့ စစ္တပ္ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ ႏိုင္ငံေရးက႑
မွာလည္း ဦးေဆာင္တဲ့ေနရာက ႀကီးႀကီးမားမား ပါ၀င္ပက္သက္ေနတဲ့
စစ္တပ္လည္းၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ထင္ထင္ရွားရွား လူသိလို ့၊ ၿမင္လို ့ရတဲ့
အပိုင္းေတြၿဖစ္ၿပီးေတာ့ လူထုကို မသိမသာ၀ါဒၿဖန္ ့ထားမွ လူထုဟာ စစ္တပ္ကို
ေႀကာက္ရြံ ့ေနရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ တၿဖည္းၿဖည္ခ်င္း သြင္းေပးရင္းနဲ ့
ပံုရိပ္ႀကီးထြားလာတဲ့အေၿခအေနမွာရွိေနပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဗမာစစ္တပ္သေႏၶတည္ေပါက္ဖြားရာႏိုင္ငံက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံၿဖစ္ၿပီး
ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္မွာႀကီးထြားရွင္သန္ေနတဲ့ ပေဒသရာဇ္တစ္ပိုင္း၊
ဖက္ဆစ္တစ္ပိုင္း စစ္တပ္ပံုစံကို ေမာ္ဒယ္လ္ထားၿပီး ဗမာစစ္တပ္အတြက္
ပံုသြန္းေလာင္းခဲ့တယ္လို ့ေၿပာရင္ မမွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပည္ခ်စ္စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ ေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ ့ေႀကာင့္ လမ္းမွားကို
ေရာက္မသြားဘဲ ေတာ္လွန္တဲ့ၿပည္သူနဲ ့လက္တြဲၿပီး ဖက္ဆစ္ကို ေမာင္းထုတ္ႏိုင္
ခဲ့ႀကပါတယ္။ ဒါဟာ တစ္ခ်ိန္က လူထုေလးစားႀကည္ညိဳတဲ့တပ္မေတာ္အၿဖစ္
ႏိုင္ငံေရးရပ္တည္မႈ မွန္ကန္ခဲ့တယ္ဆိုတာၿပသႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုးလက္နက္
တစ္ခုပါဘဲ။

ဗမာ့တပ္မတာ္ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ
စစ္တပ္ပါ၀င္ပက္သက္ၿခင္းမရွိေအာင္ ေတာ္ေတာ္သတိထားၿပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ
ေတြ ့ရပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ႏိုင္ငံေရးလုပ္ဖို ့ စစ္တပ္ကထြက္ၿပီး
ဦးေအာင္ဆန္းအၿဖစ္နဲ ့သာ ဖဆပလအဖြဲ ့ႀကီးကို ဦးေဆာင္လို ့ယာယီအစိုးရ
ဖြဲ ့စည္းခဲ့တာၿဖစ္တယ္။ ယေန ့ စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ ့ လႊတ္ေတာ္အခန္ ့သား
တက္ထိုင္တာမ်ိဳးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လံုး၀ႏွစ္ၿမိဳ ့လိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူး။
စစ္တပ္ဟာ အာဏာႏိုင္ငံေရးနဲ ့ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္တဲ့ အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခု
ၿဖစ္ေႀကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ပံုေဖာ္ၿပသသြားခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ့ဆႏၵအရ
စစ္တပ္ထဲမွာ လူမ်ိဳးစုေပါင္းစံုပါ၀င္တာကို လိုလားပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ လူမ်ိဳးစု
ေပါင္းစံုေနထိုင္တာၿဖစ္တဲ့အတြက္ စစ္တပ္ဟာ လူမ်ားစုလူမ်ိဳးစုတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ ့ဘဲ
ဖြဲ ့စည္းရမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုပ္ႀကံခံရၿပီး လြတ္လပ္ေရးမေႀကညာႏိုင္ေသးခင္အထိ
တပ္မေတာ္ရဲ ့အခန္းက႑ဟာ နယ္ခ်ဲ ့ဆန္ ့က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ဆန္ ့က်င္ေရး
စရိုက္လကၡဏာအၿပည့္အ၀ရွိခဲ့ၿပီး ၿပည္သူလူထုအက်ိဳးစီးပြားဘက္က ရွိခဲ့တယ္လို ့
သတ္မွတ္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာ္လွန္တဲ့ႏိုင္ငံေရးအယူအဆ၊
တိုးတက္တဲ့အၿမင္ရွိတဲ့ စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတြ တပ္မေတာ္မွာရွိေသးတဲ့အၿပင္
ၿပည္သူလူထုကိုခ်စ္ၿပီး ၿပည္သူ ့အက်ိဳးစီးပြားကို ေရွ ့တန္းတင္တဲ့
ၿပည္ခ်စ္စစ္သားေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္လို ့ တိတိပပ ရည္ညႊန္းရပါလိမ့္မယ္။
ဖဆပလေခတ္ေရာက္တဲ့အခါ တပ္မေတာ္ဘ၀ကေန အာဏာရပါတီရဲ ့
လက္ကိုင္တုတ္စစ္တပ္ဘ၀ကို ေလွ်ာက်ၿပီး လူမ်ိဳးေရးအမုန္းတရားေတြကိုပါ
စစ္တပ္တြင္းတည္ေဆာက္လာတဲ့အထိ အႀကီးအက်ယ္မွားယြင္းတဲ့
လမ္းေႀကာင္းေပၚ တစတစနဲ ့ပိုမိုေရာက္ရွိလာပါတယ္။

အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ ဗိုလ္ေန၀င္းအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးအရ ပါ၀င္စြက္ဖက္
တာေတြ၊ ဘက္လိုက္မဲဆြယ္တာေတြလုပ္လာတဲ့အၿပင္ ေအာက္ေၿခမွာ
ၿပည္တြင္းစစ္ကို အသဲအမဲဆင္ႏႊဲၿပီး ကာ/ခ်ဳပ္က သူ ့ႀသဇာတည္ေဆာက္ေရးကိုသာ
နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့လံုးပန္းေနတဲ့ ေဖာက္ၿပန္တဲ့စစ္တပ္ၿဖစ္လာပါေတာ့တယ္။
သူ ့ကိုယ္သူ တပ္မေတာ္ရဲ ့ေခါင္းကိုင္ဖခင္ႀကီးတစ္ဦးအၿဖစ္ ပံုေဖာ္ခဲ့တဲ့
ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ စစ္တပ္ဆိုတာ ၿပည္သူရဲ ့အထက္မွာရွိတဲ့ မိုးက်ေရႊကိုယ္ေတြ
ၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚတစ္ရပ္ကို စနစ္တက်တည္ေဆာက္ၿပီးေတာ့
အာဏာသိမ္းယူလိုက္တဲ့အခါ ၿပည္သူကိုဆန္ ့က်င္တဲ့စစ္အုပ္စုတစ္စု
ေမြးဖြားလာရပါတယ္။ စစ္အုပ္စုထဲမွာ အာဏာကို လိုသလိုသံုးစြဲပိုင္ခြင့္
အၿပည့္အ၀ရွိတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး တိုင္းၿပည္ရဲ ့စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးစတဲ့
အေၿခအေနေတြ ေၿပာင္းၿပန္လွန္လိုက္သလို နိမ့္က်ပ်က္စီးဆုတ္ယုတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းခ်မွတ္တဲ့လမ္းစဥ္နဲ ့ လံုး၀ဆန္ ့က်င္ၿပီး တပ္မေတာ္ရဲ ့
ေကာင္းမြန္တဲ့အစဥ္အလာေတြဟာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်က္ဆံုးကုန္ပါေတာ့တယ္။

ဒါ့ေႀကာင့္ ၿပည္တြင္းစစ္ကာလ စစ္တပ္ရဲ ့ ရက္စက္ဆိုးရြားမႈေတြကို
ၿပည္သူေတြဟာ ခါးစည္းခံရင္းက လူမ်ိဳးစံုလက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြအၿဖစ္
အသြင္ေၿပာင္းရင္း မိမိတို ့ရွင္သန္ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ခဲ့
ပါတယ္။ ေဖာ္ၿပပါအေၿခအေနေတြအၿပင္ လက္နက္မကိုင္တဲ့ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ
မွာလည္း စစ္တပ္က အႀကမ္းတမ္းဆံုးနည္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီး ေၿဖရွင္းခဲ့တာကို
အထင္အရွားေတြ ့ႀကရမွာပါ။ ရွစ္ေလးလံုးဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးႀကီးမွာ
ၿပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္သတ္ၿဖတ္ပစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီကေန ့ထိ
ေသြးေတြမေၿခာက္ေသးပါဘူး။ ဗမာ့ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေၿပာင္းေရးၿဖစ္စဥ္
တေလ်ာက္မွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ စစ္တပ္ရဲ ့အခန္းက႑ဟာ အၿပဳသေဘာမေဆာင္ဘူး
ဆိုတာ စဥ္းစားတတ္တဲ့လူမွန္သမွ် သိၿပီးၿဖစ္ပါလိမ့မယ္။

အခုတေလာကိစၥေတြမွာလည္း စစ္တပ္ကအၿငိမ္းစားယူၿပီး ပါတီအသြင္ေၿပာင္းထား
သူေတြက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေခၚယူေနတာၿဖစ္ေပမယ့္ စစ္တပ္ကေတာ့
ဘယ္နယ္ေၿမ၊ ဘယ္ေဒသကမွ ၿပန္လည္ဆုတ္ခြာသြားေသးတာမဟုတ္ပါဘူး။
လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြ ထပ္တိုးၿဖည့္တင္းတာနဲ ့ စစ္အေၿခစိုက္စခန္းေတြ
ေရွ ့တိုးခ်ထားတာေတြကိုသာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ႀကီး လုပ္ေဆာင္ေနတာကို
အထင္အရွားေတြ ့ၿမင္ေနရပါတယ္။ ဒါ့အၿပင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ ့စည္းပံုမွာ ထည့္သြင္းေရးဆြဲ
သလို စစ္ေရးစစ္ရာကိစၥေတြကို စစ္တပ္က လြတ္လပ္စြာစီမံခန္ ့ခြဲခြင့္ရွိသည္ဆိုတဲ့
အခ်က္ကို အခိုင္အမာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတာေတြ ့ရတဲ့အတြက္
သမၼတအပါအ၀င္ ဘယ္အရပ္သား၊ ဘယ္အရပ္ဖက္လူ ့အဖြဲ ့အစည္း၊
ဘယ္အစိုးရအဖြဲ ့အစည္းကမွ စစ္တပ္ရဲ ့ႀသဇာကို ေလွ်ာ့ခ်လို ့မရဘူးဆိုတာ
သက္ေသထူေနတာၿဖစ္မယ္လို ့သံုးသပ္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ဗမာၿပည္ႏိုင္ငံေရးကို ေလ့လာသံုးသပ္တဲ့အခါ လက္ေတြ ့အေၿခအေန
ေတြကို ယထာဘူတက်က်သံုးသပ္ဖို ့ အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနပါတယ္။
စိတ္ဆႏၵစြဲကင္းကင္းနဲ ့ အမွန္ကိူအမွန္အတိုင္းၿမင္ႀကဖို ့ တိုက္တြန္းလုိပါတယ္။
မဟာဗ်ဴဟာမဲ့ အေကာင္းလြန္အၿမင္မ်ိဳးနဲ ့ စစ္တပ္၊ အရပ္ဖက္ ေပါင္းစပ္ၿပီး
ဖက္ဒရယ္ၿပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ဖြဲ ့စည္းဖို ့ ခ်ဥ္းကပ္ရင္လည္း တကယ္တမ္း
လက္ေတြ ့မက်ဘူးလို ့ဘဲ ေ၀ဖန္ပါရေစ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ႀကရာမွာ
အလ်င္စလို အၿပီးသတ္ဖို ့ႀကိဳးစားခဲ့ႀကတဲ့ တိုင္းရင္းသားအင္အားစုေတြဟာ
သမိုင္းမွာ လက္နက္ခ်ေတြအၿဖစ္နဲ ့သာ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရၿပီး လိုလားတဲ့ပန္းတိုင္ကို
ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့ႀကတာကို ေကာင္းေကာင္းသင္ခန္းစာယူၿပီး
အခုတစ္ႀကိမ္မွာ ထပ္မလြဲေခ်ာ္ႀကေတာ့ဘူးလို ့ ယံုႀကည္ထားပါတယ္။
ဒီလိုဘဲ ၿပည္ပႏိုင္ငံေရးသမားေတြအေနနဲ ့လည္း သိပ္အေကာင္းၿမင္လြန္းတာေတြ
ေလွ်ာ့ၿပီး ေ၀ဖန္စရာရွိတာေ၀ဖန္ဖို ့နဲ ့ ဖိအားေပးစရာရွိတာေတြကို
လက္တြန္ ့မေနႀကဖို ့ အေလးအနက္ထား တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ေက်ာ္ကိုကို

(သမဂၢဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁၊ အမွတ္ ၄၅ မွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ၿပပါသည္)
Read More »