စာဖတ္က်င္႔ကို အိမ္အတြင္းမွ စၾကပါ ေအာင္ေအာင္ (IR)


ဒီတစ္ပတ္ The Voice ရဲ႕ ပညာေရးက႑မွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္စြမ္းရည္နဲ႔ ပညာေရး ဘယ္လုိဆက္စပ္ေနတယ္ ဆုိတာ တင္ျပသြားပါမယ္။ အဲဒီလုိတင္ျပရာမွာ လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္စြမ္းအား ျမႇင့္တင္ဖုိ႔အတြက္ အခရာျဖစ္တဲ့ မိဘေတြရဲ႕ အခန္းက႑ ကိုလည္း ထည့္သြင္း ေဆြးေႏြးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေခတ္မွာ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စာသိပ္မဖတ္ၾကဘူး။ ဂိမ္းေဆာ့တယ္၊ ေဖ့ဘုတ္စ္သံုးတယ္၊ အင္တာနက္မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတယ္ဆုိၿပီး စာေရးသူနဲ႔ သိတဲ့သူအခ်ဳိ႕က သူတုိ႔သား သမီးေတြကို စာေကာင္း စာမြန္ေတြ ဖတ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုစာဖတ္တယ္ ဆုိတာ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ ရွိမွရတာ။ အဲဒီလုိ စာဖတ္ခ်င္စိတ ္ရွိေအာင္လည္း ကိုယ့္ဝန္းက်င္မွာ စာဖတ္ႏုိင္တဲ့ ဝန္းက်င္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဆုိလိုတာက စာအုပ္စာေကာင္းမရွိတဲ့ အိမ္မွာ ကိုယ့္ကေလးေတြကို စာဖတ္ပါလုိ႔ခ်ည္း ေျပာေနလုိ႔ မရဘူး။ သူတုိ႔လက္လွမ္းမမီတဲ့ ေနရာတုိင္းမွာ စာအုပ္စာေကာင္းေတြ ရွိဖုိ႔လိုပါတယ္။
A bedtime story --- Image by © Royalty-Free/Corbisစာေရးသူတုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ ဝန္းက်င္တည္ေဆာက္မႈ အရမ္းအားနည္းတယ္။ ဆုိလုိတာ လုပ္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြပဲ ေျပာေနတာ။ အဲဒီလုိ လုပ္ခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ဖုိ႔၊ ျဖစ္ဖုိ႔ဆိုတဲ့ ဝန္းက်င္က်ေတာ့ မရွိဘူး။ ဖန္တီးမထားၾကဘူး။ ဒီေတာ့ စာေရးသူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပႆနာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အေျဖမရွိတဲ့ ပုစၦာလိုပဲ။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာ သိသိနဲ႔ ဘာမွျဖစ္မလာဘူး။ အမႈိက္ေတြ မပစ္ၾကပါနဲ႔ဆုိလည္း ပစ္တာပဲ။ ကြမ္းတံ ေတြးေတြ မေထြးၾကပါနဲ႔ ဆုိလည္း ေထြးတာပဲ။ ကားအရမ္းမေမာင္းၾကပါနဲ႔ ဆုိလည္း ေမာင္းတာပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ လုပ္တဲ့သူကလုပ္၊ ႐ႈပ္တဲ့သူက ႐ႈပ္နဲ႔ မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္၊ ဘာျပႆနာ ရယ္မွ ပီပီျပင္ျပင္၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္ သြားတယ္ဆုိတာ မရွိဘူး။ အဲဒီအမႈိက္ကို မပစ္ေအာင္၊ ကြမ္းကိုမေထြးေအာင္၊ ကားကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ မေမာင္းေအာင္ ထိန္းကြပ္၊ ထိန္းညႇိေပးႏိုင္မယ့္ ဝန္းက်င္အား နည္းေနလုိ႔ပါ။
ဒီေတာ့ မိဘေတြအေနနဲ႔ အခုလုိ အလြယ္တကူ လုပ္က်င့္ရွိတဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖဲြ႕ အစည္းမွာ ကိုယ့္ကေလးေတြ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ ရွိဖို႔၊ စာေကာင္းေပေကာင္းဖတ္ဖို႔ ဆုိတာ ကိုယ္ကိုယ္၌က ကိုယ့္အိမ္မွာ ကေလးေတြ အတြက္ စာေကာင္းစာေပဖတ္ဖို႔ ဝန္းက်င္ တစ္ခု ဖန္တီးေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စာေရးသူ အိမ္အေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးတယ္။ လူငယ္လူရြယ္ေတြ အလြယ္တကူဖတ္ႏုိင္မယ့္၊ သူတုိ႔ အေတြးအေခၚေတြကို အားေပးမယ့္ စာေကာင္းစာေပဆုိတာ သိပ္မေတြ႔ရ တတ္ဘူး။
ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြေလာက္ပဲ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ ကလည္း စာအုပ္ေတြရွိပါတယ္ ဆုိၿပီး ထုတ္ျပၾကတယ္။ သိပ္ျမင့္တဲ့ဟာေတြေပါ့ေနာ္။ ဖဆပလေခတ္က စာအုပ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရး က်မ္းေတြ၊ သမိုင္းစာအုပ္ေတြ၊ တက္က်မ္းေတြ အဲဒါေတြက်ေတာ့ သိပ္ျမင့္သြားၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုတည္းကို ေဇာင္းေပးေရးထားတာ ဆုိေတာ့ လူငယ္ေတြ သိပ္စိတ္မဝင္စားၾကဘူး။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ဆီမွာ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ဖုန္တက္ေနတာ အဆန္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။
ဆုိလုိတာက ကိုယ့္သားသမီးေတြ စာဖတ္ေစခ်င္ရင္ ကိုယ့္အိမ္မွာ စာအုပ္အစံု အလင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ထားရပါမယ္။ စာေရြးၿပီး စုရပါမယ္။ ဗဟုသုတျဖစ္ေစမယ့္ စာအုပ္ေတြ ရွိရမယ္။ အိမ္က်ဥ္းသည့္တုိင္ စာအုပ္စင္ အေသးေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိသင့္တယ္။ အဲဒါဟာ အဲဒီအိမ္ရဲ႕ စာၾကည့္တုိက္ပဲ။ မိဘေတြဟာ အဲဒီစာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာၾကည့္တုိက္မွဴးပဲ။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ကလည္း ဖတ္ျပရမယ္။ ဒါမွ သားသမီးက ေနာက္ကလိုက္လာမွာေပါ့။
စာေရးသူ နယ္မွာ တာဝန္က်လုိ႔ မိတ္ေဆြအိမ္တစ္အိမ္ သြားလည္ျဖစ္တယ္။ သြားတုိင္း အိမ္ေထာင္ဦးစီးက ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး တြက္ေနတတ္တယ္။ ကြမ္းတဗ်စ္ဗ်စ္ ေထြးတယ္။ သူ႔အိမ္ေရာက္တုိင္း စာေရးသူကို သူ႔ကေလးေတြကို ဆံုးမပါ၊ ပညာတတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္၊ စာဖတ္ေစခ်င္တယ္၊ သူအၿမဲေျပာတယ္။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေစတနာကို ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကိုယ္တုိင္က ျပင္ဖုိ႔လိုတယ္။ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ထုိးတဲ့၊ တြက္တဲ့အိမ္က ကေလးေတြက ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး စိတ္ဝင္စား လာၾကမွာပဲ။ ကြမ္းတဗ်စ္ဗ်စ္ ေထြးတာ ျမင္ရင္ ဒီကေလးေတြလည္း ကြမ္းစားလာ ၾကမွာပဲ။ ကိုယ့္ကေလးေတြ တကယ္ေကာင္း ေစခ်င္ရင္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က ျပင္ဖုိ႔လို တယ္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာတင္ ကိုယ့္ကေလး ေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္ ႐ႈျမင္ေတြးေခၚတတ္ ေစမယ့္ ဝန္းက်င္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ဖုိ႔လုိ တယ္။ ဖန္တီးဖုိ႔လိုတယ္။
စာေရးသူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ လူေတြရွင္သန္ ရတဲ့ဝန္းက်င္ဟာ အၿမဲတမ္းပူေလာင္ေန တယ္။ ပဋိပကၡ အလြယ္တကူျဖစ္ေစတယ္။ လူေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႐ုန္းကန္ၾကရတယ္။ အိမ္အျပင္ထြက္တာနဲ႔ ေအာ္သံ၊ ဟစ္သံ၊ အလွဴခံသံ၊ ကားသမားေတြ ဆဲဆုိသံ၊ ဘတ္စ္ကားေပၚ ေျပးတက္ၾကတဲ့ ျမင္ကြင္း ေတြကအစ ဘာမွစိတ္ခ်မ္းသာစရာ မရွိဘူး။ စာေရးသူ အဆုိးအျမင္နဲ႔ ေရးေန၊ တင္ျပေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့ ဖူးတဲ့ ကိုယ့္အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြက လူေတြ ရွင္သန္ရတဲ့ ဝန္းက်င္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ေျပာေနတာ။ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးက ဂ်ပန္တုိ႔၊ ကိုရီးယားတုိ႔နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို ပူေလာင္၊ ဆူေလာင္ ဝန္းက်င္ေတြထဲ မွာ သြားလာက်င္လည္ေနရတဲ့ ကိုယ့္သား သမီးေတြကို အျပင္စ႐ိုက္ေတြ မ်ားမ်ား မဝင္ မလႊမ္းေစဘဲ ကိုယ့္အိမ္မွာ စာေကာင္း ေပေကာင္းေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးေစခ်င္တယ္။
စာေရးသူအိမ္မွာ အေဖက အေလ့ အက်င့္လုပ္ေပးထားေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္း က အိမ္တြင္းစာဖတ္ျခင္းဆုိတာနဲ႔ ယဥ္ပါး ခဲ့ရတယ္။ အိမ္မွာ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္နဲ႔ အဲဒီခုႏွစ္ မ်ားဝန္းက်င္က ထုတ္တဲ့ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း စာအုပ္ ၁၄ အုပ္ရွိတယ္။ အရင္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထက္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ပါ။ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ စာမ်က္ႏွာ ၄ဝဝ ေက်ာ္၊ ၅ဝဝ နီးပါး ရွိတယ္။ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သမုိင္း၊ သိပၸံ၊ အတၳဳပၸတၲိ အစံုပါတယ္။ စာေရးသူငယ္ငယ္ ကတည္းက အဲဒီ စြယ္စံုက်မ္းစာအုပ္ ၁၄ အုပ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရတာ။ အေဖက အဲဒီ စာအုပ္ေတြကို အလြယ္တကူ ျမင္ႏုိင္၊ ေတြ႔ ႏုိင္တဲ့ေနရာမွာ ထားေပးတယ္။ မဖတ္ဘူးလုိ႔ သူထင္ရင္ ဖတ္ေအာင္ လမ္းေၾကာင္းေပး တယ္။ ေလ့က်င့္ေပးတယ္။
အဲဒီလုိနဲ႔ စာေရးသူ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အေၾကာင္းေတြ၊ လူပုဂၢဳိလ္အေၾကာင္းေတြ၊ ျမန္မာ့သမုိင္း၊ ကမၻာ့သမုိင္း စသျဖင့္ ယဥ္ပါးလာခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက စြယ္စံုက်မ္း မွာပါတဲ့ တုိက္တာျမင့္ျမင့္မားမားနဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြ ေတြ႔ရင္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကို ငယ္စဥ္ကတည္းက အဲဒီလုိ အရမ္းျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့ ျဖစ္လာမလဲလုိ႔လည္း အၿမဲေတြးခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ဖူးခ်င္ တဲ့စိတ္ေတြလည္း အရမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ စြယ္စံုက်မ္းမွာပါတဲ့ နုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္ ႀကီးေတြၾကည့္ၿပီး တစ္ခ်ိန္ ငါ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ရမယ္လုိ႔ က်ိတ္ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အဲဒီငယ္ ငယ္ကတည္းက ေတြးခဲ့၊ ဖတ္ခဲ့တာေတြက ကိုယ့္ဘဝမွာ တြန္းအားေတြျဖစ္လာတယ္။ အေဖက သူမဆံုးခင္မွာေတာင္ ေနမေကာင္းတဲ့ ၾကားက အဲဒီစြယ္စံုက်မ္းစာအုပ္ႀကီး ၁၄ အုပ္ကို အဖံုးအသစ္ေတြ ျပန္ဖံုးေပး သြားခဲ့တယ္။ အေဖ့ဆီကရတဲ့ အေကာင္းဆံုး အေမြတစ္ခုပါပဲ။
စာေရးသူ UN မွာ အလုပ္လုပ္စဥ္ နယ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ျဖစ္တယ္။ Project ေတြမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္ခန္း၊ စာၾကည့္တုိက္ ဆုိတာေတြ ဝင္ေလ့လာျဖစ္တယ္။ စာေရးသူတုိ႔ လာခ်ိန္မို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေတြ စည္စည္ ကားကားနဲ႔ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ စာၾကည့္တိုက္ ထဲမွာလည္း စာအုပ္စာတမ္း အေတာ္စံုပါရဲ႕။ ဂ်ာနယ္၊ ကာတြန္းေတြလည္း ရွိတယ္။ စာေရးသူ မသိမသာ အခ်ိန္ေပးၿပီး ေလ့လာၾကည့္တယ္။ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားက ကာတြန္းေတြေလာက္ပဲ ဖတ္ၾကတယ္။ ကေလးဆုိေပမယ့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ေျပာတာပါ။ တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြ ဆုိရင္ သူတုိ႔ ဦးစားေပးတာ လကၡဏာ၊ ေဗဒင္က႑ ဖတ္ၿပီးရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေတာင္ မွ်လုိက္ေသးတယ္။ ေဆာင္းပါး၊ ႏုိင္ငံေရးသတင္း ဖတ္တာမ်ဳိး ေတာ္ေတာ္ ရွားတယ္။ မဖတ္ခ်င္တဲ့သူကို ဖတ္ပါ ေျပာလုိ႔ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ စာၾကည့္တုိက္မွဴး ေတြ၊ စာၾကည့္ခန္း တာဝန္ရွိသူေတြကလည္း လမ္းေၾကာင္း (Guide) ေပးဖုိ႔ လုိမယ္ ထင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာဆုိ စာၾကည့္တုိက္မွဴးေတြ ဆုိတာ ပညာရွင္ေတြပဲ။ လစာလည္း ေကာင္းၾကတယ္။ စာဖတ္သူအေနအထားကုိ ေလ့လာၿပီး စာၾကည့္တုိက္ေတြထဲမွာ စာအုပ္ေတြကုိ ခဏခဏ အေျပာင္းအလဲလုပ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ စာဖတ္စြမ္းအား ျမႇင့္တင္ေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသား ပညာေရးမွာ အေရးပါတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ စာၾကည့္တုိက္မွာရွိတဲ့ စာအုပ္အမ်ဳိး အစားကုိ မသိမသာ အေျပာင္းအလဲလုပ္ေပးဖုိ႔ လုိတယ္။ ဗဟုသုတျဖစ္ေစမယ့္ စာေတြ၊ အသက္အရြယ္အလုိက္ ဦးေႏွာက္ကုိ စိန္ေခၚေစမယ့္စာေတြ၊ ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေတြ အလြယ္တကူ လက္လွမ္းမီေအာင္ စာၾကည့္တုိက္ တြင္းမွာတင္ ေဈးကြက္ (Marketing) ေဖာ္ရမယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေပ်ာ္ဖတ္ စာေပေတြကုိ အာ႐ုံစုိက္မႈ ေလ်ာ့သြားေစရ မယ္။ ဆုိလုိတာ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စာဖတ္ခ်င္စိတ္၊ စာဖတ္စိတ္ကုိ အေတြးမွန္၊ အသိမွန္ ရေစမယ့္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုအေပၚ ဆြဲတင္သြားႏုိင္ဖုိ႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔က စာၾကည့္တုိက္မွဴးေတြ၊ စာၾကည့္တုိက္ တာဝန္ရွိသူ ေတြရဲ႕ ေစတနာပါမႈ၊ အခ်ိန္ေပးႏုိင္မႈ၊ အေတြ႔အႀကဳံရင့္က်က္မႈ၊ အျမင္က်ယ္မႈေတြ ေပၚမွာ အမ်ားႀကီးမူတည္ပါတယ္။ အကယ္၍ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္က ကာတြန္းထုိင္ဖတ္၊ ေဗဒင္လကၡဏာ၊ ဂမီၻရေလာက္ပဲ စိတ္ဝင္စား ေနရင္ေတာ့ အဲဒီစာၾကည့္တုိက္ ေတြက အေရအတြက္ကေန အရည္အခ်င္းကုိ ေျပာင္းလဲလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒီေတာ့ ကုိယ့္သားသမီးေတြ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ေစခ်င္တယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္အိမ္၊ ကုိယ့္စာအုပ္စင္က စၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္တြင္းစာၾကည့္တုိက္ ေတြကုိ စာအုပ္ တစ္အုပ္နဲ႔ စလည္း ရတယ္။ စာအုပ္ ၁၀ အုပ္နဲ႔ စလည္းရတယ္။ ရန္ကုန္မွာ မိဘ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ British Council လို၊ American Centerလို ေနရာေတြဆီ အထင္တႀကီး ပို႔တတ္ၾက တယ္။ စာေကာင္းစာမြန္ေတြ အဲဒီမွာ အမ်ားႀကီးေတြ႔ၿပီး ကိုယ့္သားသမီးေတြ အသိဉာဏ္ ႀကီးပြားတုိးတက္လာမယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။ မမွားပါဘူး။ ဒီစာၾကည့္တုိက္ ေတြမွာ ပညာရပ္ဆုိင္ရာစာအုပ္ေတြ အရမ္း စုံတယ္။ သင္တန္းေတြရွိတယ္။ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း ကအစ အျပည့္အစုံ ထားေပးတယ္။ လုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မိမိကုိယ္၌က တကယ့္ကုိ ႀကဳိးစားခ်င္စိတ္၊ လုပ္ခ်င္ကုိင္ခ်င္စိတ္၊ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိဘဲ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ စာၾကည့္တုိက္ေတြ၊ ရင္းျမစ္ဌာန (Resources Center) ေတြသြားသြား ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီက ပုိ႔ခ်တဲ့စာေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ တုိးတက္မႈကုိ မလုိက္ႏုိင္လုိ႔ စိတ္က်ေရာဂါလုိ ျဖစ္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ ပုံေတြေလာက္ၾကည့္၊ ေၾကာ္ျငာေလာက္ သာဖတ္၊ သင္တန္းအေပ်ာ္တက္၊ ဟုိဟုိဒီဒီ မ်က္စိကစားၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း၊ အခ်ိတ္အဆက္ လုပ္ခ်င္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဒီစာဖတ္က်င့္ကုိ ကုိယ့္အိမ္မွာပဲ အစျပဳ ပ်ဳိးေထာင္ေပးေစခ်င္ပါ တယ္။ အထူးသျဖင့္ နယ္မွာဆုိ လူငယ္ေတြ စာဖတ္အား သိပ္နည္းပါတယ္။ အခုလုိ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြ လူတုိင္းနီးပါး (အေတာ္မ်ားမ်ား) ကုိင္ႏုိင္ၿပီဆုိေတာ့ အဲဒီဖုန္းေတြ တစ္ခ်ိန္လုံး ကလိေနၾကသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အင္တာနက္က ေတြ႔သမွ် သတင္းေတြဖတ္၊ မိန္းကေလးပုံေတြ ဖလွယ္၊ အတင္းအဖ်င္း သတင္းေတြ မွ်ၾကနဲ႔၊ နယ္လုိေနရာမ်ဳိးမွာ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ရန္ကုန္လုိ မဟုတ္ဘဲ သြားစရာ၊ လုပ္စရာကလည္း နည္းေလေတာ့ ဒီလူငယ္ေတြရဲ႕ ေရွ႕ေရး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အေတာ္ရင္ေလးဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ နယ္ဆုိေပမယ့္ နယ္မွာေနတဲ့ လူေတြက အမ်ားစုမဟုတ္လား။ စာေကာင္းစာေပ စာဖတ္က်င့္မရွိတဲ့ အဲဒီမ်ဳိးဆက္က ပြားလာတဲ့ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ကလည္း သူ႔ေရွ႕က မ်ဳိးဆက္လုိပဲ ေပါ့ေပါ့ေန၊ ေပါ့ေပ့ါစားေနၾကမယ္ ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြ ဘယ္ေသာအခါမွ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ယွဥ္ၿပဳိင္ႏုိင္ၾကမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဒသတြင္း အာဆီယံလုိ ေနရာမ်ဳိးမွာေတာင္ ဟုိးေနာက္နားက အေတာ္လွမ္းလွမ္း ျပတ္က်န္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ အခုလည္း က်န္ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းကေန တစ္စုတစ္ဖြဲ႕၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ ကေန တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာ အထိ စာဖတ္စြမ္းရည္ ျမႇင့္ဖုိ႔လုိေနပါတယ္။ ဒါဟာ အမ်ဳိးသားေရး တာဝန္တစ္ရပ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ မိဘမ်ားအေနနဲ႔ အိမ္တုိင္း အိမ္တုိင္းရဲ႕ ဧည့္ခန္းကုိယ္စီမွာ ကုိယ္ႏုိင္သေလာက္ စာအုပ္စင္ေလးေတြ ထားၾကရင္ အဲဒီအမ်ဳိးသားေရးတာဝန္ တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းကုိ ကုိယ့္သားသမီး တစ္ဦးခ်င္းက တစ္ဆင့္ စာဖတ္စြမ္းရည္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးၾကရင္း ကူညီပါဝင္ ပံ့ပုိးေပးႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဒီေဆာင္းပါးက တစ္ဆင့္ တုိက္တြန္းပါရေစ။
From thevoicemyanmar.com
Read More »

အတိတ္မွာေနၾကသူမ်ား ------------ ေရးသားသူ- ၿငိမ္းခ်မ္း



အသက္(၅၇)ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚသန္းျမင့္တစ္ေယာက္ ေတာင္းရမ္း၍ရလာေသာ ပိုက္ဆံခပ္ႏြမ္းႏြမ္းမ်ားကို ေရတြက္ေနသည္။ ၎၏ေဘးနားတြင္ အသက္(၇)ႏွစ္အရြယ္ ေျမးေယာက်္ားေလးတစ္ဦးကေတာ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္ကို အားရပါးရစားေနသည္။ ရရွိလာေသာပိုက္ဆံမ်ားႏွင့္ မုန္႔ဆီေၾကာ္မ်ားကေတာ့ ဂန္႔ဂါရြာဘုရားပြဲတြင္ ေတာင္းရမ္းရာမွ ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

သမိုင္းဆရာတုိ႔က သူတို႔ကို ဘုရားကၽြန္ဟုဆိုၾကၿပီး သူဖုန္းစားမ်ားကေတာ့ သူတုိ႔မွာ မာတဂၤမ်ဳိးႏြယ္စုမွ ဆင္းသက္လာသူမ်ားဟု ယံုၾကည္ေနၾကၿပီး သူတုိ႔ထဲမွအခ်ဳိ႕မွာ လက္ရွိအခ်ိန္ထိ ေတာင္းရမ္းသူမ်ားလည္း ရွိေနေသးပါသည္။ ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၃ ရက္တြင္က်ေရာက္ေသာ ပုဂံၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕ႏွင့္ ဆယ္မိုင္ခန္႔ေ၀းေသာ ဂန္႔ဂါရြာဘုရားပြဲေတာ္တြင္ သူေတာင္းစားမ်ား ႏွစ္စဥ္လာေရာက္ေတာင္းခံေနၿမဲ။

“အဆင္ေျပလာရင္ေတာ့ ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး”ဟု ယခုႏွစ္ ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၃ ရက္တြင္ က်ေရာက္သည့္ ပုဂံေညာင္ဦးၿမိဳ႕နယ္၊ ဂန္႔ဂါရြာဘုရားပြဲေတာ္တြင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက လာေရာက္ေတာင္းရမ္းေနေသာ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္မွ သူဖုန္းစားတစ္ဦးျဖစ္ေသာ အသက္(၅၇)ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚသန္းျမင့္ကေျပာသည္။ သူဖုန္းစားမ်ားအစု ေနထုိင္ေသာ ရပ္ကြက္မွာ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕ ေရႊစည္းခံုဘုရားအေနာက္ဘက္ရွိ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္ျဖစ္သည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္မူ သာမန္လူတန္းစားမ်ားလည္း လာေရာက္ေနထိုင္လ်က္ရွိပါသည္။ ထုိရပ္ကြက္တြင္ေနထုိင္ေသာ သူဖုန္းစားမ်ားမွ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအရ ေျပာင္းလဲသူမ်ားလည္းရွိေနၿပီး အခ်ဳိ႕မွာ ဘ၀ေပးအေျခအေနအရ ေျပာင္းလဲမႈမရွိေသးဘဲ ေတာင္းရမ္းမႈ ျပဳလုပ္ေနဆဲျဖစ္သည္။

အိမ္ေထာင္စု ၁၆၂ အိမ္ရွိေသာ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္တြင္ အိမ္ေထာင္စုအမ်ားစုသည္ ေတာင္းရမ္းမႈမလုပ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ေထာင္စု ၃၀ ၀န္းက်င္သာ ေတာင္းရမ္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္။ ရြာမ်ားတြင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါျပဳလုပ္သည့္ ဘုရားပြဲမ်ား၌သာ ေတာင္းရမ္းၾကေလ့ရွိပါသည္။

ေရွးယခင္ကတည္းက ေတာင္းရမ္းလာမႈေၾကာင့္ ၎တုိ႔သြားေနက် ဘုရားပြဲမ်ားသို႔ မသြားေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါက စိတ္ေ၀ဒနာေရာဂါျဖစ္ျခင္း၊ ကိုယ္လက္အဂၤါမ်ားမေကာင္းျခင္း၊ ခႏၶာကိုယ္ယားျခင္း စသည္တုိ႔ျဖစ္တတ္သည္ဟု ယခင္ကယံုၾကည္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္မူ ထိုအရာမ်ားအားလံုးကို လက္ရွိေတာင္းရမ္းေနသူမ်ားကပင္ အယံုၾကည္မရွိေတာ့ပါ။

“သူေတာင္းစားမွန္ရင္ တိုက္ပံုအကၤ်ီပါရတယ္။ တကယ္လို႔မပါရင္လည္း အေပၚယံအကၤ်ီလက္ရွည္ေတာ့ ၀တ္ရတယ္။ ေတာင္းတာက ခုဆိုရွက္စရာလို႔ မထင္ေတာ့ပါဘူး”ဟု ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ေတာင္းရမ္းလာခဲ့သူ အသက္ ၁၉ ႏွစ္အရြယ္ ကိုဇာနည္ေမာင္ကေျပာသည္။

ယခုလို ေတာင္းလာခဲ့မႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္းေနက် ဘုရားပဲြမ်ားေရာက္၍ မေတာင္းရလွ်င္ စိတ္ကမေနႏိုင္ေၾကာင္း ကိုဇာနည္ေမာင္ကဆက္လက္ေျပာသည္။ သူဖုန္းစားမ်ားသည္ ေတာင္းရန္အတြက္ ေရာက္ရွိေသာရြာ၏ ဘုရားတြင္တည္းခိုၿပီး ယင္းဘုရားပရိ၀ုဏ္ကို ဦးစြာသန္႔ရွင္းေရးျပဳလုပ္ေပးေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေနာက္မွ ေတာင္းရန္အတြက္ ရြာထဲသို႔သြားၾကသည္။ ရရွိလာသည့္မုန္႔မ်ား၊ ထမင္းမ်ားကို ဘုရားမွာ ဦးစြာကပ္ေလ့ရွိသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မႏၲေလး၊ စစ္ကုိင္း၊ မေကြးတုိင္းေဒသႀကီးမ်ားရွိ ေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ သူဖုန္းစားမ်ားရွိေသာ္လည္း မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္ထဲမွ သူဖုန္းစားမ်ားႏွင့္ ကြာျခားမႈရွိသည္။ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္မွ သူဖုန္းစားမ်ားက ၎တုိ႔တြင္ ရွည္လ်ားေသာသမုိင္းေၾကာင္းရွိၿပီး၊ ၎တုိ႔မွာ အစဥ္အလာႏွင့္႐ုိးရာကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသူမ်ားဟု ယုံၾကည္ေနၾကသည္။

ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး ထီးနန္းစိုးစံစဥ္ ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္မွ ဒြန္းစ႑ား(သူေတာင္းစား)ရြာတြင္ ဘုရားေလာင္းမာတဂၤ (ေတာင္းရမ္းေသာသူ)ကို ေမြးဖြားခဲ့သည္ဟု ဗုဒၶ၀င္က်မ္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ပံုေတာ္စံုနိပါတ္ေတာ္လာ ဇာတ္ေတာ္ငါးရာ့ငါးဆယ္အႏွစ္ခ်ဳပ္တြင္ ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္။ သူတို႔က ထိုဘုရားေလာင္းမ်ဳိးႏြယ္စုမွ ဆင္းသက္လာသည္ဟု မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္ေနသူမ်ား ယံုၾကည္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ယခင္ကတည္းက ေတာင္းရမ္းလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ယင္းရပ္ကြက္ရွိ ေဒသခံမ်ားကဆိုၾကသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္တြင္ လြတ္လပ္ေသာျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပထမဆံုးသမၼတ စပ္ေရႊသိုက္က “ရာဇ၀င္တြင္ ေရွးေရွးေသာအခါမွစ၍ ေရွးမင္းမ်ားအာဏာစက္ေၾကာင့္ ဒြန္းစ႑ား၊ သူေတာင္းစား၊ ဘုရားကၽြန္၊ ေက်ာင္းကၽြန္၊ ကယ္ပါ၊ သဂၤ်ီ စသည့္လူတန္းစား အႏွိမ္ခံရသူတုိ႔လည္း ရွိေနၾကသည္။ ဤကဲ့သို႔ အႏွိမ္ခံရေသာ လူတန္းစားမ်ားကို ယေန႔မွစ၍ ေရွးမင္းအာဏာစက္မ်ားကို ကၽြႏု္ပ္ပယ္ဖ်က္၍ ထိုလူတုိ႔၏သေဘာအတုိင္း လုပ္လိုေသာအလုပ္မ်ဳိးစံုတို႔ကို လြတ္လပ္စြာလုပ္ကိုင္ၾကပါေစ။ ကၽြႏ္ုပ္အမိန္႔ခ်မွတ္သည္”ဟု လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာနမွထုတ္ေ၀သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလူမႈ၀န္ထမ္းသမုိင္းစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

“သူေတာင္းစားဆုိတာ ပုဂံေခတ္တုန္းက မေပၚေသးပါဘူး။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ၾကမွ ေပၚလာတာပါ။ သူတုိ႔က ဘုရားကၽြန္ေတြပါ”ဟု သမုိင္းပါေမာကၡအၿငိမ္းစား၊ ျမန္မာ့သမိုင္းအဖြဲ႕၀င္၊ သမုိင္းပညာရပ္ကို ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ေလ့လာခဲ့သူ ေဒါက္တာတုိးလွကဆုိပါသည္။

ေရွးမင္းမ်ားသည္ ဘုရားတြင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္အတြက္ ဘုရားကၽြန္မ်ားအျဖစ္ထားရွိၿပီး ထိုဘုရားကၽြန္မ်ားသည္လည္း ေတာင္းရမ္းျခင္းမရွိေၾကာင္း၊ မင္းကေပးေသာ လယ္ယာေျမမ်ားကိုသာ လုပ္ကိုင္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၎ဘုရားကၽြန္ေနရာမ်ားသို႔ ေထာင္မ်ားမွထြက္လာေသာ လူဆုိးမ်ားကို ဘုရားကၽြန္ေနရာမ်ားတြင္ မင္းမ်ားကထားရွိေသာေၾကာင့္ အဆိုပါဘုရားကၽြန္မ်ားသည္ အျပင္ထြက္၍ေတာင္းရာမွ သူေတာင္းစားဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိသြားေၾကာင္း ေဒါက္တာတုိးလွကဆုိသည္။

ပါလီမန္ေခတ္ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၉ ရက္မွ ၃၁ ရက္အထိ ပုဂံၿမိဳ႕တြင္ ဘုရားကၽြန္၊ သူေတာင္းစားမ်ား ပေပ်ာက္ရန္အတြက္ လူထုပညာေရးေကာင္စီဥကၠ႒၊ လူမႈ၀န္ထမ္း၀န္ႀကီးဦးဘေစာက ပုဂံၿမိဳ႕သရပါတံခါးအနီး သဗၺညဳေစတီေတာ္ေရွ႕တြင္ ကယ္ပါလြတ္ေျမာက္ေရး ဘ၀စီမံကိန္းတစ္ခုျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႕တြင္ သူေတာင္းစားမ်ားမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းမရွိခဲ့ေပ။

ေညာင္ဦးၿမိဳ႕ ေရႊစည္းခံုဘုရားအေနာက္ရွိ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္သို႔ ၀င္လုိက္လွ်င္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာလမ္းမႏွင့္ သန္႔ရွင္းစြာထားရွိေသာလူေနအိမ္မ်ား ေတြ႕ျမင္ရသည္။ လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ႏွင့္ လူေနအိမ္မ်ားအတြင္းတြင္ အမႈိက္မ်ားမေတြ႕ရေပ။ ထိုရပ္ကြက္ရွိ လူေနအိမ္အမ်ားစုကေတာ့ ထရံကာသြပ္မိုးအိမ္မ်ားသာျဖစ္သည္။

ကမၻာလွည့္ခရီးသြားမ်ား လာေရာက္မႈမ်ားလာၿပီး၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဖြံ႔ၿဖိဳးလာသျဖင့္ သူေတာင္းစားအျဖစ္မွ အမ်ားစုမွာ ဟိုတယ္၀န္ထမ္း၊ ပန္းရံလုပ္ငန္း၊ ေစ်းအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းမ်ား
စသည္တို႔ လုပ္ကိုင္ေနၾကပါၿပီ။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာေသာ ေခတ္ေရစီးအရ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္မွ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္မ်ား၌ ပညာသင္ၾကားေနေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား
ဆယ္ဦးေက်ာ္ရွိေနပါၿပီ။

“အကုန္လံုးေျပာင္းလဲႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ပညာတတ္ေတြ မ်ားမ်ားေပၚထြက္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြဆို ဟိုတယ္ေတြမွာ ၀င္လုပ္ေနၾကပါၿပီ”ဟု မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးကိုေအာင္ကိုမင္းက ေျပာသည္။

ေညာင္ဦးၿမိဳ႕ေဒသခံမ်ားသည္ပင္ မဂၤလာသာစည္ရပ္ကြက္သည္ သူဖုန္းစားမ်ားေနထိုင္ေသာရပ္ကြက္ဟု သတ္မွတ္ထားၿပီး မည္သို႔ပင္လုပ္ကိုင္စားၾကသည္ကို တိတိက်က်မသိေၾကာင္း ကိုေအာင္ကိုမင္းကဆက္ေျပာသည္။

“ဒီရပ္ကြက္ကို ေညာင္ဦးကလူေတြေတာင္ မလာၾကဖူးတဲ့သူေတြရွိပါတယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ ဒါ့ထက္နိမ့္က်တာေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူတို႔လည္း မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး”ဟု ကိုေအာင္ကိုမင္းက ခပ္တုိးတိုးေျပာသည္။ သူကေတာ့ ေတာင္းရမ္းေနၾကျခင္းကုိ ႏွစ္ၿမိဳ႕ျခင္းမရွိေပ။ စီးပြားေရးအေျခအေန၊ ဘ၀ေပးကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ လက္ရွိအခ်ိန္ထိ ေတာင္းရမ္းေနသူမ်ားကေတာ့ ၿမိဳ႕ႏွင့္အနည္းငယ္ေ၀းေသာ ေက်းရြာမ်ား၏ ဘုရားပဲြမ်ားဆီသုိ႔ သြားေနၾကၿမဲပါ။ “ေတာင္းတာကို ရပ္လိုက္လို႔မရေသးဘူး။ ေတာင္းခ်င္ေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဘြားတို႔ကေတာ့ သြားေနက်ဘုရားပဲြေတြကို ဆက္သြားေနရအံုးမွာပဲ”ဟု ေဒၚသန္းျမင့္ကေျပာသည္။

Credit 7Day News Journal

Read More »

အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္ေရး တုိက္ဖ်က္ရာ၀ယ္ ------- ေရးသားသူ- ျပည္သိမ္း၊ အိျဖဴလြင္၊ သိမ့္သိမ့္စိုး



အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ (ေမွာင္ခို)အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ထုိင္း၊ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံတုိ႔တြင္ ျပည္တြင္းအသားတင္ထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုး (GDP)တြင္ ကုန္သြယ္ေရးအပါအ၀င္ အခြန္မွရေငြပါ၀င္မႈ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါး ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အခြန္မွရေငြပါ၀င္မႈ ၃ ရာခုိင္ႏႈန္းသာရွိသည္။ ႏုိင္င့ံ၀င္ေငြ ေလလြင့္ဆံုး႐ႈံးမႈကိုကာကြယ္ရန္ တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈတားဆီးေရး ဗဟိုေကာ္မတီကို အစိုးရသစ္လက္ထက္တြင္ ဖြဲ႕စည္းၿပီး ကုန္ကြယ္ေရးတြင္ စစ္ေဆးေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ (ေမွာင္ခုိ) ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ႀကီးစိုးခဲ့သည္။ အတိတ္တစ္ခ်ိန္က ေမာ္လၿမိဳင္ေစ်း၊ စိန္ဂၽြန္းေစ်းတုိ႔မွာ ေမွာင္ခိုေရာင္း၀ယ္မႈ ေခတ္စားခဲ့သကဲ့သို႔ ယေန႔တြင္လည္း နာမည္ႀကီးေစ်းမ်ား၊ စူပါမားကက္မ်ား၊ အေရာင္းစင္တာအခ်ဳိ႕တြင္ ေမွာင္ခိုပစၥည္းမ်ား စိုးမိုးေနရာယူထားဆဲျဖစ္သည္။

ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္မႈကို တားဆီးရန္ ၂၀၁၂ ေအာက္တိုဘာလမွစ၍ အဓိကေမွာင္ခိုစီးေၾကာင္းမ်ားျဖစ္ေသာ မူဆယ္၊ ျမ၀တီလမ္းေၾကာင္းတုိ႔တြင္ ေရြ႕လ်ားစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ စစ္ေဆးေဆာင္ရြက္ေနသည္။ ယခုလပိုင္းအတြင္း ပင္လယ္ေရေၾကာင္းကုန္သြယ္ေရးကိုပါ စစ္ေဆးေနၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္မႈ အားႀကီးေနသည့္ႏုိင္ငံတြင္ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕မ်ားမွာ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္ညႇိႏႈိင္း၍ လာဘ္စားမႈမ်ားျဖစ္လာႏုိင္သည္ဟု လုပ္ငန္းရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာရွင္မ်ားက ေျပာလာၾကသည္။

“တားဆီးစစ္ေဆးတာေတြက သမာသမတ္က်ဖို႔လိုတယ္။ စစ္ေတာင္းေတြဆုိရင္ေတာ့မလြယ္ဘူး”ဟု စီးပြားေရးပညာရွင္ဦးလွေမာင္က ဆုိသည္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္ အစိုးရလက္ထက္ ကုန္သြယ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မ်ား၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားစြာ ေျဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးတြင္ တစ္လၿပီးတစ္လ ႏုိင္ငံေတာ္မွ အခြန္ေငြရရွိမႈေလ်ာ့နည္းလာသည္။ ယင္းကို ျပန္လည္ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္ရန္ စစ္ေဆးတားဆီးေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ေဆာင္ရြက္လုိေသာ္လည္း ျခစားမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႕လာမည္ကို စီးပြားေရးႏွင့္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးဦး၀င္းျမင့္က စိုးရိမ္သည္။

တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ တားဆီးေရးကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ၀န္ထမ္းမ်ား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈမ်ားရွိပါက ေကာ္မတီသို႔ တုိင္ၾကားႏုိင္သည္။ တုိင္ၾကားမႈမ်ားကို စံုစမ္းစစ္ေဆးရန္ တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ တားဆီးထိန္းသိမ္းေရးဗဟိုေကာ္မတီမွ ဖြဲ႕စည္းေပးထားသည့္ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မတီက တာ၀န္ယူလုပ္ကိုင္သြားမည္ဟု ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးဦး၀င္းျမင့္က လႊတ္ေတာ္တြင္ေျပာၾကားသည္။

“၀န္ထမ္းနဲ႔ ကုန္သည္ေတြအေနနဲ႔ မမွန္မကန္ေဆာင္ရြက္တာ စစ္ေဆးေတြ႕ရွိရင္ ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူေဆာင္ရြက္သြားမယ္”ဟု ဦး၀င္းျမင့္ကေျပာသည္။

တရားမ၀င္ကုန္သြယ္ေရးမရွိေစရန္ ဖြင့္လွစ္စစ္ေဆးေသာ ဂိတ္မ်ားမွာ အမွန္တကယ္စစ္ေဆးေရးထက္ ေငြရရွိေရးကိုသာ ဦးတည္ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ ဂိတ္မ်ားျဖစ္လာႏုိင္ေၾကာင္း ျမ၀တီ-ရန္ကုန္ ကုန္တင္ယာဥ္ေျပးဆြဲေနေသာ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက ေျပာလာသည္။

“စစ္ေဆးသူေတြေတာင္းေကာင္းေအာင္ တရား၀င္လုပ္ေပးလုိက္သလိုမ်ဳိးပဲ”ဟု မူဆယ္ၿမိဳ႕မွ ဆန္ကုန္သည္ ဦးမင္းသိန္းကလည္း သူ႔အျမင္ကိုေျပာပါသည္။

ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္မႈပေပ်ာက္ရန္ ကုန္သည္မ်ား၏ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို စစ္ေဆးအေရးယူမႈမ်ား ျပဳလုပ္သကဲ့သို႔ ၀န္ထမ္းမ်ားလာဘ္စားမႈမ်ားရွိပါက စနစ္တက်စစ္ေဆးၿပီး ေထာင္ခ်အေရးယူသင့္ေၾကာင္း ျမ၀တီၿမိဳ႕မွ ကုန္သည္တစ္ဦးက သူ၏အျမင္ကိုေျပာသည္။

“အဖြဲ႕ေတြ၊ လူေတြက အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ ညႇိႏႈိင္းၿပီး လာဘ္စားမႈေတြရွိႏိုင္တယ္။ ဒါကိုသိရင္ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ ပူးေပါင္းေေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ အဖြဲ႕ကိုလည္း သတင္းေပးတုိင္ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံပုိင္သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္”ဟု တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈတားဆီးေရး ဗဟိုေကာ္မတီမွ ႐ံုးအဖြဲ႕မွဴး ဒုတိယၫႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဦးၫြန္႔ေအာင္ကဆုိသည္။

တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈတားဆီးေရးကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ၀န္ထမ္းမ်ားအပါအ၀င္ တုိင္ၾကားမႈမ်ားစြာရွိႏိုင္ေၾကာင္းကို ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္း ေရြ႕လ်ားစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္က ေျပာၾကားဖူးသည္။ လာဘ္စားမႈ၊ မမွန္မကန္လုပ္မႈ စသည့္တိုင္ၾကားမႈမ်ားစြာကိုလည္း စနစ္တက်စစ္ေဆးၿပီး အေရးယူသြားမည္ဟု တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈတားဆီးေရး ဗဟိုေကာ္မတီဥကၠ႒က လႊတ္ေတာ္တြင္ေျပာၾကားသည္။

ကုန္သည္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေမွာင္ခိုပစၥည္းမ်ား သယ္ေဆာင္လာပါကလည္း လႊတ္ေတာ္တြင္ အတည္ျပဳၿပီးေသာ ပို႔ကုန္သြင္းကုန္ဥပေဒျဖင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု သိရသည္။

ေမွာင္ခိုတားဆီးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းမွာ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေရြ႕လ်ားစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕မ်ားကိုလည္း ျပည္သူမ်ားအဆင္မေျပဟု အသံထြက္လာပါက အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ ထားသင့္၊ မထားသင့္ကို ဆံုးျဖတ္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦး၀င္းသိန္းကဆုိသည္။

ျပည္တြင္း၌ ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္း မ်ားျပားေနရျခင္းမွာ မဆလအစိုးရလက္ထက္မွ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္ကို တံခါးပိတ္စီးပြားေရးစနစ္ က်င့္သံုးၿပီး အစိုးရတစ္ဖြဲ႕တည္းမွ ျပည္သူမ်ား၏ အစားအေသာက္မွအစ လူသံုးကုန္ပစၥည္းမ်ားအားလံုး ထုတ္လုပ္ေပးသည့္စနစ္မ်ားကို က်င့္သံုးခဲ့သည္။

ျပည္တြင္း၌ ေန႔စဥ္တုိးျမင့္လာသည့္ လူဦးေရႏွင့္ အစုိးရလုပ္ငန္းမ်ားမွ ထုတ္ကုန္မ်ားက မမွ်တမႈမ်ားေၾကာင့္ ေမွာင္ခုိစီးပြားေရးကို ပိုအားေကာင္းလာေစခဲ့သည္။ ေမွာင္ခိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို သာမန္ကုန္သည္မ်ားသာမက အစိုးရအဖြဲ႕ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားစြာပါ ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကသည္။
“အဲဒီအခ်ိန္က ေမွာင္ခိုလာဖမ္းရင္ ဖမ္းတဲ့လူကို သံုးပံုတစ္ပံုေပးရတယ္။ အဲဒီအက်င့္ေတြက ေနာက္ပိုင္းစစ္အစိုးရလက္ထက္မွာလည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ပါလာတယ္””ဟု ကုန္သည္စက္မႈအသင္းခ်ဳပ္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦးကေျပာသည္။

မဆလအစိုးရလက္ထက္က ျပည္တြင္းထုတ္လုပ္မႈႏွင့္ ျပည္တြင္းသံုးစြဲမႈ မမွ်တသျဖင့္ ေမွာင္ခိုမ်ားရွိခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္း စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္လည္း အခြန္ပမာဏႀကီးမားမႈေၾကာင့္ ေမွာင္ခိုမ်ား ဆက္လက္ရွင္သန္ေစခဲ့သည္။ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ပို႔ကုန္တင္ပို႔ပါက ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္း အခြန္ေဆာင္ရၿပီး သြင္းကုန္မ်ားေပၚတြင္လည္း အခြန္ပမာဏမ်ားစြာ ေကာက္ခံခဲ့သည္။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ လက္ထက္တြင္ ကုန္သြယ္ေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ားစြာ ရွိေနေသာ္လည္း ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္မႈမွာ ရွင္သန္ေနသည္။

တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ တားဆီးထိန္းခ်ဳပ္ေရးကို ေရြ႕လ်ားစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုန္သြယ္မႈ၏ ၂၀ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိသည့္ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးကို ဦးစြာလုပ္ခဲ့ၿပီးမွ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းကုန္သြယ္ေရးကိုပါ ထပ္မံေဆာင္ရြက္လာၿပီျဖစ္သည္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ မူဆယ္ႏွင့္ ျမ၀တီ ကုန္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းတို႔၌သာ အဓိကေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးမွ ေမွာင္ခိုကုန္သြယ္မႈတားဆီးရာတြင္ တစ္ႏွစ္ခန္႔အတြင္း ဖမ္းဆီးမိေသာပစၥည္းမ်ား ေလလံပစ္ရာမွပင္ ႏုိင္ငံ့ဘ႑ာေငြအျဖစ္ က်ပ္ေျခာက္ဘီလီယံေက်ာ္ ရွာေဖြေပးႏုိင္ခဲ့သည္။

နယ္စပ္ကုန္သြယ္မႈတြင္လည္း တရားမ၀င္ကုန္သြယ္မႈ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ လစဥ္တစ္လပ်မ္းမွ် အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၈၀ ေက်ာ္ တိုးလာသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာ-ထုိင္းနယ္စပ္၊ ျမ၀တီနယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရးစခန္းႏွင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲေဆာက္ကုန္သြယ္မႈအေျခအေနကို တရား၀င္စာရင္းမ်ား ထုတ္ျပန္ရာတြင္ ေမွာင္ခိုတားဆီးမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ၿပီးေနာက္မွာပင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ဘီလီယံခန္႔ ကြာျခားေနေသးသည္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ၏ ကုန္သြယ္မႈတန္ဖိုးစာရင္းက ျမန္မာႏုိင္ငံစာရင္းထက္ တစ္ဘီလီယံ ပိုမ်ားေနျခင္းျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ရာစုႏွစ္တစ္၀က္နီးပါး အျမစ္တြယ္လာသည့္ တရားမ၀င္ေမွာင္ခုိကုန္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ၀န္ႀကီးဌာနအနည္းငယ္၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုတည္း ေဆာင္ရြက္ပါက ေအာင္ျမင္မႈရရန္မလြယ္ကူပါ။ သက္ဆုိင္ရာ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားသာမက အဖြဲ႕အစည္းစံု၊ က႑စံုမွပါ၀င္ရန္ လိုအပ္သည့္အျပင္ ျပည္သူထူထုကလည္း တာ၀န္သိစိတ္ျဖင့္ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ဦးလွေမာင္ကသံုးသပ္သည္။

Credit 7Day News Journal

Read More »

ပုဒ္မ ၁၈ ဂယက္ --------------- ေရးသားသူ- ေအာင္ခိုင္


“ပုဒ္မ ၁၈ အလိုမရွိ။ မတရားဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသူမ်ား လႊတ္ေပးေရးတို႔အေရး ၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး.. တို႔အေရး”

မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနေသာ္လည္း လူတစ္စုကမူ ဆူးေလေစတီေတာ္ဘက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနၾကသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းခြင့္ႏွင့္ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ ဥပေဒပုဒ္မ ၁၈ လံုး၀ပယ္ဖ်က္ရန္ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္မွ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္ထိ ခုနစ္ၿမိဳ႕နယ္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ ေတာင္းဆိုေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ လူ႔အခြင့္အေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက ယင္းဥပေဒသည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ဆန္႔က်င္ေနၿပီး ႏိုင္ငံသားတို႔ရပိုင္ခြင့္မ်ားကို ဖိႏွိပ္ထားသျဖင့္ ကန္႔ကြက္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။

ပုဒ္မ ၁၈ ပယ္ဖ်က္ရန္ ကန္႔ကြက္မႈမ်ား အားေကာင္းလာခ်ိန္မွာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္သူမ်ားကို ယင္းပုဒ္မ ၁၈ ျဖင့္ပင္ အေရးယူခဲ့သည္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္မွ အသြင္ကူးေျပာင္းေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အဆိုပါ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒသည္ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီျခင္း ရွိ၊ မရွိ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာသည္။

“ျပတင္းေပါက္ဖြင့္ေပးၿပီးမွ သံဆန္ခါျပန္တပ္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ ပုဒ္မ ၁၈ က ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းနဲ႔လည္း မညီဘူး၊ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အႏွစ္သာရနဲ႔လည္း ဆန္႔က်င္တယ္”ဟု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴးဦး၀င္းျမင့္က ေထာက္ျပေျပာဆိုသည္။

ႏိုင္ငံသားတိုင္းသည္ ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရး၊ တရားဥပေဒစိုးမုိးေရး၊ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရး (သို႔မဟုတ္) ျပည္သူတို႔၏ ကိုယ္က်င့္တရားအက်ဳိးငွာ ျပ႒ာန္းထားသည့္ဥပေဒမ်ားႏွင့္ မဆန္႔က်င္လွ်င္ လက္နက္မပါဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းခြင့္၊ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ရွိသည္ဟု ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၃၅၄ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္က အတည္ျပဳျပ႒ာန္းခဲ့ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းခြင့္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ ဥပေဒပုဒ္မ ၁၈ တြင္မူ “ခြင့္ျပဳမိန္႔မရွိဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းစီတန္း လွည့္လည္ေၾကာင္း ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္ခံရလွ်င္ တစ္ႏွစ္ထက္မပိုသည့္ ေထာင္ဒဏ္ျဖစ္ေစ၊ က်ပ္သံုးေသာင္းထက္မပိုေသာ ေငြဒဏ္ျဖစ္ေစ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္လံုးျဖစ္ေစ ခ်မွတ္ရမည္”ဟု ပါရွိသည္။

“ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကိုေတာင္ မယံုၾကည္ရဘူးလား၊ မလိုက္နာႏိုင္ဘူးလား။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း ရပိုင္ခြင့္အရ လြတ္လပ္စြာ စုေ၀းဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရွိတယ္”ဟု ပုဒ္မ ၁၈ ျဖင့္ တရားစြဲဆိုျခင္းခံထားရေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအဖြဲ႕(GY)မွ ကိုစည္သူက ေ၀ဖန္ေျပာဆိုသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀းလွည့္လည္ခြင့္ တရား၀င္ရရွိရန္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ႀကိဳေတာင္းခံရာတြင္လည္း အခက္ခဲမ်ားႀကံဳေတြ႕ေနရသည္ဟု တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားကဆိုသည္။ လွည့္လည္ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရရွိရန္ သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕မွဴးထံသို႔ အခ်က္အလက္ျပည့္စံုစြာျဖင့္ အနည္းဆံုးငါးရက္ ႀကိဳတင္ခြင့္ျပဳမိန္႔ေတာင္းခံရမည္ဟု ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စုေ၀းစီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒက ျပ႒ာန္းထားသည္။

“ခြင့္ျပဳမိန္႔ႀကိဳေတာင္းတယ္။ ပယ္ခ်တယ္။ အယူခံ၀င္ေျပာတယ္။ မေပးခ်င္ရင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပေရႊ႕တယ္”ဟု ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမွ ဦးသန္းေဆြက ခြင့္ျပဳမိန္႔ရရွိရန္ ၾကန္႔ၾကာပံုကို ေ၀ဖန္ေထာက္ျပသည္။

ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္ေတာင္းဆိုေသာ ျပည္သူမ်ားဘက္က စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒပါ သတ္မွတ္ခ်က္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ရန္အားနည္းေနသည့္အတြက္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ေပးရန္ အခက္အခဲမ်ားရွိသည္ဟုလည္း တာ၀န္ရွိသူမ်ားကဆိုသည္။

“တခ်ဳိ႕က တစ္မိုင္ခရီး လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်ိန္ နံနက္ ၆ နာရီက ည ၆ နာရီ ေတာင္းတယ္။ ဒါအဓိပၸာယ္မရွိဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆုိ သတ္မွတ္ပံုစံမွာပါတဲ့ အခ်က္ေတြမပါဘူး။ ဒါဆုိ
လက္မခံႏိုင္ဘူးျပန္ေျပာရတယ္”ဟု ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီးရဲတပ္ဖြဲ႕မွ ရဲအုပ္တစ္ဦးကဆိုသည္။

တာ၀န္ရွိအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကမူ ယခုကဲ့သို႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းဆဲကာလတြင္ ႏိုင္ငံသားတိုင္းသည္ ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာရန္လိုအပ္ၿပီး စည္းကမ္းႏွင့္အညီသာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္သင့္သည္ဟု တံု႔ျပန္သည္။

“ခြင့္ျပဳမိန္႔မတင္ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ လုပ္ငန္းအရ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သတ္မွတ္ပံုစံမွာပါတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြျပည့္စံုရင္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ေပးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရာမွာ အမ်ားနဲ႔ဆိုင္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္း မတိုက္ခိုက္ရဘူး။ စည္းကမ္းရွိရမယ္။ ဥပေဒနဲ႔ညီရင္ ခြင့္ျပဳေပးပါတယ္။ ၿပီးရင္ ျငင္းပယ္ခံရရင္ အယူခံတက္ခြင့္ရွိပါတယ္”ဟု လက္ပံေတာင္းေတာင္စီမံကိန္း လံုး၀ဖ်က္သိမ္းေရး ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈမ်ားကို အၿမဲကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းေနရေသာ မံုရြာခ႐ိုင္ရဲမွဴးႀကီးတင္ထြန္းက ရွင္းျပေျပာဆိုသည္။

ထုိ႔ျပင္ အခ်ဳိ႕ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈမ်ားတြင္ အမ်ားျပည္သူပတ္၀န္းက်င္ကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစျခင္း၊ ရပ္ရြာတည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို ထိခိုက္ေစသည့္ အျပဳအမူမ်ားကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ေနရသည္ဟု ရဲမွဴးႀကီးကဆက္လက္ေျပာသည္။

ဥပေဒပညာရွင္မ်ားကမူ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရန္ ၿမိဳ႕နယ္တပ္ဖြဲ႕မွဴး ခြင့္ျပဳမိန္႔ေစာင့္ရမည္ဆိုျခင္းသည္ ဥပေဒတို႔၏ ပင္မေက်ာ႐ုိးျဖစ္သည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကုိ ျပက္ရယ္ျပဳေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္ဟု ေ၀ဖန္ေထာက္ျပၾကသည္။

“ဥပေဒအထက္မွာ မည္သူမွမရွိေစရတဲ့။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအထက္မွာ ၿမိဳ႕နယ္မွဴးေရာက္ေနတယ္။ လံုး၀မရွိသင့္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တယ္”ဟု ေရွ႕ေနဦးခင္ေဇာ္(မရမ္းကုန္း)ကဆိုသည္။

ထုိ႔ျပင္ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအရ ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕မွဴးႏွင့္ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးတို႔ကို လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္အ၀ ေပးအပ္ထားျခင္းကိုလည္း ကန္႔ကြက္သူမ်ားက ေထာက္ျပၾကသည္။ ယင္းဥပေဒတြင္ ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕မွဴးသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအတည္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ထုတ္ေပးျခင္း၊ ျငင္းပယ္ျခင္း ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္လည္း ႏိုင္ငံသားတို႔ရပိုင္ခြင့္အရ လြတ္လပ္စြာဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ေပးအပ္ထားသည္။

“ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတြမွာဆုိရင္လည္း ဒီလုိမရွိပါဘူး။ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ေပးထားတယ္။ ဒါမွဥပေဒခ်ဳိးေဖာက္ရင္ အဲဒီဥပေဒနဲ႔အေရးယူတယ္”ဟု ဦး၀င္းျမင့္က သံုးသပ္ေျပာဆိုသည္။

ခြင့္ျပဳမိန္႔ေတာင္းခံေစာင့္ဆိုင္းရျခင္းသည္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ႏွင့္မကိုက္ညီဘဲ အာဏာရွင္စနစ္၏ အေမြဆုိးမ်ားကို ဆက္လက္က်င့္သံုးေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ဟုလည္း သံုးသပ္သူမ်ားကဆုိသည္။

“ဘယ္ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမွမရွိဘူး။ ဒီမွာပဲတီထြင္ၿပီး ျပ႒ာန္းထားတာ”ဟု ဦးခင္ေဇာ္ကေထာက္ျပသည္။

အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ ပုဒ္မ ၁၈ အေပၚ ေ၀ဖန္ကန္႔ကြက္မႈမ်ား ရွိေနသည့္ၾကားမွ မိမိတို႔၏နစ္နာခ်က္မ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵေဖာ္ထုတ္ရန္ ခြင့္ျပဳမိန္႔ႀကိဳတင္ေတာင္းခံေနရၿမဲ။ ခြင့္ျပဳမိန္႔က်မည့္ရက္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရဆဲ။ ပုဒ္မ ၁၈ ျဖင့္ ဖမ္းဆီးအေရးယူမႈမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။

လူ႔အခြင့္အေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားစာရင္းအရ ပုဒ္မ ၁၈ ျဖင့္ ဖမ္းဆီးအေရးယူခံရမႈေပါင္းမွာ ၾသဂုတ္လကုန္အထိ အမႈေပါင္း ၁၄၀ ခန္႔ ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။

တစ္ႏိုင္ငံလံုးတြင္ ပုဒ္မ ၁၈ ျဖင့္ ဖမ္းဆီးအေရးယူခဲ့ေသာ အမႈေပါင္းကိုသိရွိႏိုင္ရန္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲခ်ဳပ္႐ံုးမ်ားသို႔ 7Day News က ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ တယ္လီဖုန္းရွစ္လံုး အဆင့္ဆင့္လႊဲေျပာင္းေပးေသာ္လည္း တာ၀န္ယူေျဖၾကားမည့္သူမရွိခဲ့ေပ။

ေ၀ဖန္ကန္႔ကြက္မႈမ်ား က်ယ္ေလာင္ေနေသာ ပုဒ္မ ၁၈ ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးရန္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦး၀င္းျမင့္က ၿပီးခဲ့သည့္ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၇ ရက္က အဆိုတင္သြင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္ထိေတာ့ ျပည္သူ႔အသံ တို႔အသံဆိုသည့္ လႊတ္ေတာ္တြင္ ပုဒ္မ ၁၈ ကို ေဆြးေႏြးေျပာဆိုျခင္း မရွိေသးေပ။

တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးေကာ္မတီဥကၠ႒ႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းလွည့္လည္ခြင့္ဥပေဒကို ျပန္လည္သံုးသပ္ႏုိင္ရန္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ လႊတ္ေတာ္သုိ႔ တင္သြင္းမည္ျဖစ္သည္။ ဥပေဒအခ်ဳိ႕ႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းအခ်ဳိ႕သည္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိေနေသာေၾကာင့္ တရားမ၀င္ဆႏၵျပမႈ အေျခအေနမ်ားထိေအာင္ ေရာက္ရွိသြားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ၾသဂုတ္လေႏွာင္းပိုင္းက ေျပာၾကားထားခဲ့သည္။

Credit 7Day News Journal

Read More »

ယံုၾကည္သလို ေရးတဲ့စာ


ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ယုံၾကည္သလိုပဲ ေရးတတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ စာလုံးေတြထဲမယ္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အသိဉာဏ္က လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ကြၽန္ေတာ့္ခံစားမႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြ၊ စိတ္ေစတနာေတြ၊ ေဇာေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ၊ မြတ္သိပ္မႈေတြ ေရာျပြမ္း ပါေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ အားလုံးဟာ ႐ိုးသားစြာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ယုံၾကည္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာစာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ဳိးရဲ႕စာေပ ျဖစ္တာနဲ႔တင္ ခ်စ္ဖို႔ လုံေလာက္ခဲ့ပါတယ္။ အျခားသူေတြကိုလည္း ခ်စ္ေစခ်င္ပါတယ္။
per_yktlyts_YKYG“စာစီစာကုံးဆိုတာ အပိုအလုပ္ေတြပါ”လို႔ေျပာတဲ့သူေတြကို ေတြ႔ရတိုင္း စိတ္မေကာင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ဳိးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကားကို သုံးၿပီး ကြၽန္ေတာ္ တို႔လူမ်ဳိးေတြ နားလည္ခံစားႏိုင္ေအာင္ စာတစ္ပုဒ္ ေကာင္းေကာင္းေရးတတ္ဖို႔ အတြက္ စာစီစာကုံးေတြကစၿပီး ပ်ဳိးေထာင္ရတာပါပဲ။ လူနားလည္ေအာင္ ေရးတတ္တာနဲ႔ လူနားစြဲေအာင္ ေရးတတ္တာ မတူပါဘူး။ လူတိုင္းအတြက္ တစ္ခ်ိန္မွာ စာေရးတတ္ဖို႔ လိုအပ္ခ်င္ လိုအပ္လာမွာပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။ မခ်စ္ရင္ေတာင္ လႊင့္ပစ္စရာလို႔ သေဘာထားတာ ကေတာ့ မသင့္ပါဘူး။
ႀကံဳရာသတ္ပုံနဲ႔ ေရးေနတဲ့ Online ေပၚကစာေတြ၊ သတ္ပုံအမွားကို တမင္တကာေရာ မသိလို႔ေရာ ဖက္ရွင္တစ္ခုလို သေဘာထား သံုးစြဲေနၾက တာေတြ ပိုပို ေတြ႔လာရတဲ့အခါလည္း စိတ္မေကာင္းပါ။ ပိုတာဝန္ရွိတယ္လို႔ ခံစားရတဲ့ ပုံႏွိပ္စာေစာင္ (Press Media) ေတြကပါ အေျခခံ အမွားေတြကို ပုံမွန္ဆိုသလို က်ဴးလြန္ေနတာကို ေတြ႔ရတဲ့အခါ မွာေတာ့ ရင္ေလးရပါတယ္။
စကားေျပာ အေရးအသားမွာ “တယ္၊ မယ္” စာလို အေရးအသားမွာ “သည္၊ မည္” စသည္ျဖင့္ ပုံမွန္အေျခခံစည္းမ်ဥ္း ေလာက္ကိုေတာင္ မွန္ေအာင္မေရးႏိုင္တဲ့ စာေတြကို တစ္စုံတစ္ရာ မတည္းျဖတ္ဘဲ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ပုံမွန္ေဖာ္ျပၾကတာမ်ဳိး အၿမဲေတြ႔လာရပါတယ္။ သတ္ပုံအမွားမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ သုံးစြဲလာျခင္းအားျဖင့္ အမွန္အျဖစ္ သြတ္သြင္းေပးရာ ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ “လဲ” ႏွင့္ “လည္း” အသုံးေလာက္ ကိုေတာင္ ဂ႐ုတစိုက္ တည္းျဖတ္မႈ မရွိၾကေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စာေပကို ေလးစားျမတ္ႏိုးေသာ ပမာဏအေလ်ာက္ သတ္ပုံနဲ႔ သဒၵါစာျပင္ဆရာ တစ္ဦးေလာက္အတြက္ လစာ အကုန္ခံေပးၾကပါလို႔သာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
“စာမူပါေရး မပါေရးဟာ ဝမ္းေရးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့…”
အဂၤလိပ္လို အသံထြက္မွားမိရင္၊ အေျပာမွား အေရးမွားမိရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္း ရွက္တတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားက ျမန္မာစာ အသုံးအႏႈန္း၊ အထားအသုိ မွားေနတာကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာ တစ္ခုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနၾကမလား လို႔ဗ်ာ။ ေထာက္ျပသူကိုေတာင္ “ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသားလား၊ ေတာကတက္လာတာလား” ဆိုတာမ်ဳိး အထိကေတာ့ မျဖစ္သင့္တာမဟုတ္လား ခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ မွားေနၾကၿပီ ထင္ပါတယ္။
ျပင္သစ္လူမ်ဳိး တစ္ဦးက အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္တဲ့ အတြက္၊ အမွားေျပာမိတဲ့အတြက္ ရွက္တာမ်ဳိး မေတြ႔ဖူးပါ။ နပိုလီယံနဲ႔ ေဗာ္လ္တဲယား အေၾကာင္း လုံးေစ့ပတ္ေစ့ မေျပာႏိုင္တာ၊ ျပင္သစ္စကားနဲ႔ စာကို ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ရွင္းမျပႏိုင္တာကိုသာ ရွက္တတ္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေရာ ဘာကိုရွက္ၾကမွာလဲ ခင္ဗ်ာ။
အဂၤလိပ္စာေတြ ထည့္ေရးမွ၊ အဂၤလိပ္စကားလုံးေတြ ညႇပ္ေျပာမွ လူအထင္ႀကီးတယ္ဆိုတာ အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိေတာ့လည္း မွန္တယ္ဗ်ာ။ ဒါဟာ မရင့္က်က္တဲ့၊ ဉာဏ္ပညာနိမ့္က်တဲ့၊ စိတ္သေဘာထား ဆိုင္ရာ သိမ္ငယ္စိတ္ (Inferioirity Complex) ဝင္ေနတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုရဲ႕ ျပယုဂ္ပါပဲ။
ေကာင္းပါၿပီ။ စာေရးသူက ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ၊ သူ႔အသိုင္း အဝိုင္းကို ဘယ္ကို ဆက္သြားေစခ်င္တာပါလဲဗ်ာ။ စာေရးသူတိုင္း ကိုယ္စီ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကရမယ့္ ေမးခြန္း ထင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စာေရးေနတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ အသိုင္းအဝိုင္းကို အဲဒီလို လမ္းေၾကာင္းအမွားထဲ ဆက္တြန္းပို႔႐ံုပဲလား။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးမ်ားက ေမာ္ေတာ္ကား၊ ရဟတ္ယာဥ္တို႔၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားတို႔ကို တီထြင္သုံးစြဲခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေကာင္းပါ။
အဂၤလိပ္လိုေျပာလိုက္မွ နားထဲ ရွင္းသြားတာမ်ဳိးကလည္း တခ်ဳိ႕ေသာ အသိုင္းအဝိုင္းမ်ားမွာ အမွန္တကယ္ ႀကံဳေနက်ပါပဲ။ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ က်ယ္ျပန္႔ဆန္႔ကားလာတဲ့ နည္းပညာထဲမွာ ဘာသာျပန္ စကားလုံး အလွဆင္ေနဖို႔ အခ်ိန္ မရွိေတာ့တာလည္း အမွန္ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကန္႔သတ္သုံးစြဲစရာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စကားမ်ားမွာ သိသာလြန္းပါတယ္။ အေရာင္တူသူခ်င္း ၾကားထဲမွာ စကားတစ္လုံးနဲ႔ ၿပီးႏိုင္ေပမယ့္ အဆင္ကြဲေတြနားလည္ဖို႔ ျမန္မာစာ ႏွစ္ေၾကာင္း သုံးေၾကာင္းနဲ႔ ျပန္ရွင္းရတတ္ ပါေသးတယ္။
စိတ္ေစတနာက အဓိကလို႔ မွတ္ယူပါရေစ။ စာေရးသူရဲ႕စိတ္ေစတနာနဲ႔ အဇၩတၱကို စာေရးသူက အသိဆုံးပါပဲဗ်ာ။ ၾကာေတာ့လည္း ဒီပုတ္သင္ ဘာအေရာင္ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္း သိၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။
တခ်ဳိ႕အတြက္ေတာ့ စာေတြက ထမင္းအိုး၊ ဟင္းအိုးအျဖစ္ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ေငြနဲ႔ အစက္ခံရတဲ့အခါ မတ္မတ္ရပ္ဖို႔ သိပ္ခက္ပါတယ္။ မေရးခ်င္ ေသာ္လည္း တစ္ဝမ္းတစ္ခါး၊ ႏွစ္ဝမ္းႏွစ္ခါး ေတြအတြက္ ေရးရတဲ့စာေတြဟာ အေရာင္ မွိန္လာတတ္ပါတယ္။ အေရာင္လြင့္သြားရင္ေတာ့ မေကာင္းေတာ့ ပါဘူး။ လြင့္သြားတဲ့ အေရာင္ေပၚကို ထမင္းေကြၽးၿပီး ဆိုးေပးမယ့္ ေဆးေတြက ဝိုင္းေနတတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပါလား။
ဒီတိုက္ရဲ႕အာေဘာ္က ဒီလိုပဲ၊ ဒီလိုေရးမွ ပါမွာပဲ .. ဆိုတာေတြကလည္း လ်စ္လ်ဴ႐ႈလို႔ မရေကာင္းပါ။ စာမူပါေရး မပါေရးဟာ ဝမ္းေရးနဲ႔ ဆက္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ေကာင္းေတာ့ ပါဘူး။ အေကာင္းဆုံး ကေတာ့ မိမိယုံၾကည္တဲ့ အာေဘာ္မွာပဲ အစမွအဆုံးတိုင္ ၿမဲၿမဲရပ္ေနၾကဖို႔ပါ။ အူမေတာင့္ဖို႔ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ အေရးပါၿမဲပဲ မဟုတ္လား။
အရင္ကေတာ့ စာေပသည္ ဘယ္သူ႔အတြက္ဆိုတာ ျငင္းခုံခဲ့ၾကတာပါ။ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘယ္သူဘယ္ဝါ တခ်ဳိ႕က မရွိေတာ့ေသာ္လည္း စာေပကေတာ့ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူအတြက္ ဘယ္ဝါအတြက္လို႔ ဝင္ေျပာရေလာက္ေအာင္ မတတ္ပါ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ အၿမဲ ပါႏိုင္ေကာင္းပါတယ္။ အနည္းဆုံး ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေရးေကာင္းတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္ဆိုတာထက္ ဘာအတြက္ဆိုတာက ပိုအေရးႀကီးမလားလို႔ ထင္မိပါရဲ႕ဗ်ာ။
ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ ေငြအတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ လူအထင္ႀကီးခံရဖို႔ ေရးတဲ့စာ၊ သိကၡာအတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ ထမင္းအတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ သားေရးသမီးေရးအတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္အတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ အနာဂတ္အတြက္ ေရးတဲ့စာ၊ ဘဝအာမခံခ်က္ အတြက္ ေရးတဲ့စာ … ဘာစာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါက္လႊတ္ပဲစားမဟုတ္တဲ့ စာမွန္သမွ်မွာ အေရာင္ ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္။ အဆင့္ေပၚမူတည္ၿပီး ေတာက္ပမႈေတြ ကြဲျပားသြားၾက ပါတယ္။
အေရာင္ေတြကြဲျပားေပမယ့္ အဆင့္ျမင့္တဲ့စာေတြမ်ားတဲ့ ေလာကႀကီးဟာ လင္းလက္မႈအား ပိုေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ အေရာင္အေသြးစုံနဲ႔ ရႊန္းလက္ေတာက္ပေနတဲ့ စာေပေလာကႀကီးေပါ့။
စာေတြအေရာင္လွဖို႔၊ အေရာင္ထြက္ဖို႔ဆိုတာ အေၾကာင္းအခ်က္ (Factors) မ်ားစြာအေပၚ အေျခခံႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕အခ်က္ေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လက္တစ္ကမ္း အတြင္းကပါ။ နည္းနည္းအားစိုက္ၿပီး လက္လွမ္း ျပဳျပင္ေပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရာင္ ပိုလွလာႏိုင္ၾကပါတယ္။ ပါဝင္ ပတ္သက္သူအားလုံးက လက္လွမ္းလိုစိတ္ ရွိၾကဖို႔ပဲလိုပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္စာေတြကေတာ့ အေရာင္နဲ႔ ေတာက္ပမႈေတြအေၾကာင္း မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ဖတ္ေကာင္းတဲ့စာေတြေတာ့ အၿမဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စာလုံးေတြထဲမယ္ ကြၽန္ေတာ့္ အသိဉာဏ္က လက္လွမ္းမီသေလာက္ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ ပါေကာင္း ပါေနပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က ခံစားတာကို ညာဘက္လက္က ယုံၾကည္လို႔ ေရးတဲ့စာေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။
(ယကၡ) ရဲႀကီး
Read More »

တ႐ြတ္တိုက္ လိုက္ရဦးမည့္ လမ္းဆုံႏိုင္ငံ


ေျမရွိေသာ္လည္း လမ္းမရွိ၊ ေရရွိေသာ္လည္း ဆိပ္ကမ္းမရွိသည့္ ႏိုင္ငံမွ ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္ႏိုင္မည္ေလာ။
လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈအပိုင္းသည္ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဘိတ္ဆုံး။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ကုန္သြယ္မႈက႑ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းတာေသာ Logistics Performance Index သည္လည္း ၂ ဒသမ ၃၇ သာရွိၿပီး အိမ္နီးခ်င္း လာအိုႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ေအာက္ နိမ့္က်ေၾကာင္း ကမၻာ့ဘဏ္က ထုတ္ျပန္ထားသည္။
ကမၻာ့လူဦးေရ အမ်ားဆုံး ႏိုင္ငံႏွစ္ခုစလုံးႏွင့္ အာဆီယံေဒသတြင္း ဆယ္ႏိုင္ငံတို႔ကို ဆက္စပ္ေပးမည့္ လမ္းဆုံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျဖတ္သန္း ေဖာက္လုပ္ေနရ သျဖင့္ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ပိတ္ဆို႔ ရပ္တန္႔မႈမ်ားရွိခဲ့သည္။
article_dytlyom_LYM
အာဆီယံေဒသတြင္း ႏိုင္ငံမ်ားအၾကား လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး လိုအပ္ခ်က္ အျမင့္ဆုံးႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေရေျမအေနအထားအရ အေရွ႕၊ အေနာက္ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကူးလူးဆက္ဆံရာတြင္ အဓိက အခ်က္အခ်ာႏိုင္ငံ ျဖစ္လာႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ၂၀၁၀ အစိုးရသစ္ေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား မ်က္စိက်စရာ ျဖစ္ေနသည္။
ျပည္တြင္း အထည္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ဆန္စပါးပို႔ကုန္လုပ္ငန္းရွင္ အသိုင္းအဝိုင္းကမူ အဓိကအမ်ားဆုံး အသုံးမ်ားေသာ ေရလမ္း ကုန္သြယ္ေရးတြင္ ထားဝယ္ႏွင့္ေက်ာက္ျဖဴ ေရနက္စီမံကိန္းႀကီးမ်ားကို အခြင့္အလမ္း တစ္ခုဟု ထင္မွတ္ထားၿပီး ယင္းစီမံကိန္း မ်ားၿပီဆုံးပါက ဥေရာပ၊ အာရွႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ကုန္သြယ္စီးဆင္းမႈပိုင္း လြယ္ကူသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ယုံၾကည္ၾကသည္။

ကားလမ္းကိုသာ

ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျဖတ္သန္းသြားမည့္ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားေသာ လမ္းပိုင္း စီမံကိန္းႀကီး သုံးခုရွိသည္။ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၂ ႏိုင္ငံပါဝင္မည့္ အာရွလမ္းမႀကီး၊ အာဆီယံ ႏိုင္ငံမ်ား လြတ္လပ္စြာကုန္သြယ္ေရး ေဆာင္႐ြက္ရန္ ေဖာက္လုပ္ေနေသာ အာဆီယံလမ္းမႀကီးႏွင့္ မဲေခါင္ေဒသတြင္း ႏိုင္ငံမ်ား ခ်ိတ္ဆက္မည့္ GMS (Greater Mekong Sub region) စီမံကိန္းလမ္းမႀကီး တို႔ ျဖစ္သည္။
အစိုးရက ယင္းစီမံကိန္းမ်ားအတြက္ နားလည္မႈစာခြၽန္လႊာမ်ား ေရးထိုးထားၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေရးပိုင္းတြင္ အားနည္းေနေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ အနီးကပ္ဆုံး လာမည့္ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္တြင္စတင္မည့္ လြတ္လပ္စြာ ကုန္စည္ကူးသန္းေရးအတြက္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္မႈက႑၊ အစိုးရ အေကာက္ခြန္က႑တို႔တြင္ လိုက္နာ လက္မွတ္ေရးထိုးရမည့္ အပိုင္းမ်ား ရွိေနေသးေၾကာင္း ကုန္းလမ္းပို႔ေဆာင္မႈ ညႊန္ၾကားေရး ဦးစီးဌာန၊ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး (ၿငိမ္း) က The Voice သို႔ ေျပာၾကားသည္။
လက္ရွိ အာဆီယံတြင္ လမ္းပိုင္းဆိုင္ရာ အတြက္ ခ်ဳပ္ဆိုထားေသာစာခ်ဳပ္ အားလုံး သုံးခုရွိသည့္အနက္ ကုန္စည္မ်ား ႏိုင္ငံျဖတ္ေက်ာ္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္တြင္ အေကာက္ခြန္ပိုင္း ဆိုင္ရာအတြက္ ညႇိႏိႈင္းဆဲ အေျခအေနသာ ရွိၿပီး တည္ဆဲဥပေဒမ်ား ကိုလည္း ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ အင္ဂ်င္နီယာအသင္း ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးေအာင္ျမင့္က The Voice သို႔ ေျပာဆိုသည္။
ယင္းသို႔ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းပိုင္းတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိသည့္အျပင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ပိုင္းတြင္လည္း အာဆီယံ အဆင့္မီလမ္းမႀကီးမ်ား ရွားပါးလ်က္ ရွိသည္။
အာဆီယံ ဆယ္ႏိုင္ငံကို ျဖတ္သန္း ေဖာက္လုပ္မည့္ ယင္းစီမံကိန္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ကီလိုမီတာ ၄၅၃၄ ရွိၿပီး အဆင့္အမီဆုံး လမ္းမႀကီးမ်ား လုံးဝမရွိေသးဘဲ အဆင့္တစ္ လမ္းမႀကီး ၁၄၇ ကီလိုမီတာ သာရွိေၾကာင္း၊ အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ လမ္းမႀကီး မွာ ကီလိုမီတာ ၂၁၂၅ ရွိသည့္အျပင္ ကီလို မီတာ ၂၀၁ သည္ လမ္းလုံးဝ မေပါက္ေသးေသာ အာဆီယံလမ္းမႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္း ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ASEAN Highway Fact & Department of Highways က ထုတ္ျပန္ထားသည္။
“ဂ်ပန္ဆို ကုန္းလမ္းက သြားရင္ ၃ ရက္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ ေရလမ္းက သြားရင္ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ စရိတ္ေတာ့ သက္သာတာေပါ့” ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းရွင္ မ်ားအသင္းမွ အတြင္းေရးမွဴး ေဒၚခိုင္ခိုင္ႏြယ္က ဆိုသည္။
ကုန္းလမ္းကို ေ႐ြးခ်ယ္လိုၾကေသာ္လည္း ျမဝတီဘက္လမ္းပိုင္းသည္ မိုးရာသီ ဆိုပါက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အခက္ အခဲမ်ားရွိေနသည့္အတြက္ ေရလမ္းခရီးကို သာပိုသုံးျဖစ္ေၾကာင္း ၄င္းက ျဖည့္စြက္ေျပာ ၾကားသည္။

ဆိပ္ကမ္းထြက္ေပါက္ႏိုင္ငံ

ကုန္သြယ္မႈက႑အတြက္ အစိုးရ ႏွင့္ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းရွင္မ်ားသည္ ေရလမ္းပိုင္းကိုသာ ပိုမို အသုံးျပဳလာၾကသည္။
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္က ကုန္တင္ကုန္ခ် ပို႔ေဆာင္ေရးပိုင္းတြင္ မီးရထားကိုသာ အသုံးျပဳလာၾကၿပီး ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ခန္႔ထိ အသုံးျပဳသူ မ်ားျပားခဲ့ရာမွ အစိုးရသစ္မတိုင္ခင္တြင္ ေရလမ္းခရီး အသုံးျပဳမႈသည္ သိသိ သာသာ တိုးျမႇင့္လာသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ပို႔ကုန္၊ သြင္းကုန္လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ေ႐ြးခ်ယ္မႈသည္ ေရလမ္းခရီးသာ ျဖစ္ေနသည္။
“ကိုယ့္ရဲ႕ဝယ္သူေပၚမူတည္ၿပီး ကုန္သြယ္တဲ့လမ္းေတြ ေ႐ြးခ်ယ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ သေဘၤာနဲ႔ ကားနဲ႔ ဘာက ပိုေ႐ြးတယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ သေဘၤာကို အမ်ားဆုံးေ႐ြးျဖစ္တယ္” ဟု အာဖရိကသို႔ ဆန္တင္ပို႔ေနသည့္ Infinity Innovation ကုမၸဏီမွ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဒါ႐ိုက္တာ ဦးျပည့္စုံဦး က The Voice သို႔ ေျပာၾကားသည္။
ကုန္ပစၥည္းမ်ား ပို႔ေဆာင္မႈအပိုင္းတြင္ ကုန္းလမ္းကို အသုံးျပဳမည္ဆိုပါက ပိုမိုျမန္ဆန္ႏိုင္မည္ ဆိုေသာ္လည္း ေရလမ္းခရီးသည္ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာသည့္အတြက္ ပိုမို အသုံးျပဳလာႏိုင္ေၾကာင္း၊ လာမည့္ ထားဝယ္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းစီမံကိန္း ႏွင့္ ေက်ာက္ျဖဴ ေရနက္စီမံကိန္းမ်ားလည္း ရွိေနေသးသည့္အတြက္ ေရလမ္းပိုင္းကိုသာ ေ႐ြးခ်ယ္လာႏိုင္ေၾကာင္း ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းရွင္ အသိုင္းအဝိုင္းက သုံးသပ္သည္။
အစိုးရက စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုထားေသာ လမ္းပိုင္းဆိုင္ရာ စာခ်ဳပ္မ်ားအနက္ GMS စီမံကိန္းသည္ ကုန္းလမ္းပိုင္းအတြက္ သာမက ေရေၾကာင္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးပိုင္း အတြက္လည္း အကူအညီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံ၊ လာအိုႏိုင္ငံ၊ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတို႔ကို ဆက္သြယ္ေပးမည့္ အဓိကလမ္းေၾကာင္း သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရွိေၾကာင္း အင္ဂ်င္ နီယာအသင္း ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးေအာင္ျမင့္က ရွင္းျပသည္။
GMS စီမံကိန္း၏ အဓိကလုပ္ငန္း သုံးခုထဲမွ အေရွ႕၊ အေနာက္ စီးပြားေရး ပူးေပါင္းမႈ စီမံခ်က္ကို ေမာ္လၿမဳိင္-ျမဝတီ-မက္ဒဟန္(ထိုင္း)-ဒန္စဝါ(Dansavanh)(လာအို)-ဒါနန္း(ဗီယက္နမ္) တြင္ျပဳလုပ္ရန္ လ်ာထားသည္။
ယင္းအျပင္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတ ႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ကလည္း ျမန္မာ့ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းမ်ားကို အသုံးျပဳကာ အေရွ႕၊ အေနာက္ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ ဆႏၵရွိၾကသည့္အတြက္ အစိုးရက ေရနက္ဆိပ္ကမ္း စီမံကိန္းမ်ားကို ေသခ်ာကိုင္တြယ္ၿပီး ႏိုင္ငံဝင္ေငြ ရွာေဖြႏိုင္ေၾကာင္း ၄င္းက ဆက္လက္ ေျပာဆိုသည္။

၂၀၁၅ ကို တ႐ြတ္တိုက္ လိုက္မည္

လူ႕စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ နည္းပါးမႈ၊ ဌာနဆိုင္ရာမ်ား၏ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းပိုင္း အားနည္းခ်က္ႏွင့္ ေငြေၾကး လိုအပ္ခ်က္ မ်ားကို ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ား လြတ္လပ္ေသာ ကုန္သြယ္မႈဧရိယာ (ASEAN Free Trade Area) မတိုင္ခင္ အၿပီးသတ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နည္းေနေသးသည္။
တစ္ဖက္တြင္လည္း ကုန္စည္ ပို႔ေဆာင္မႈပိုင္းအတြက္ ျပင္ဆင္ကုန္က်စရိတ္ မ်ားကို အစိုးရခ်ည္း တည္ေဆာက္မည္ဆိုပါက ေငြေၾကးလိုအပ္ခ်က္ ျမင့္မားၿပီး လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ ခက္ခဲသည္။
ယင္းေၾကာင့္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းရွင္မ်ားႏွင့္ ကမၻာ့ဘဏ္ ၊ အာရွဖြံ႕ၿဖဳိးေရးဘဏ္ (Asian Development Bank)တို႔၏ အကူအညီမ်ားစြာ လိုအပ္ေၾကာင္း ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းရွင္အခ်ဳိ႕က ဆိုသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကံအေၾကာင္း လွၿပီး အခ်က္အခ်ာက်ေသာ ေနရာကို ပိုင္ဆိုင္ ထားေသာ္လည္း စီမံခန္႔ခြဲမႈပိုင္း အားနည္းေသာေၾကာင့္ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံမ်ားကို လိုက္လံမွီျငမ္းေနရသည့္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္။
“လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးပိုင္း တိုးတက္လာရင္ အစိုးရက ဘာမွလုပ္စရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့္ဆီ ဝင္လာတဲ့ သူေတြဆီက ပိုက္ဆံေတြ လြယ္လြယ္ရေနၿပီးသားပဲ။ လိုတာက လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ပိုင္းပဲ” ဟု လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး သုေတသန ပညာရွင္ ဦးေအာင္ျမင့္က ဆိုသည္။
ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ႏိုင္ငံမ်ား၏ လူမႈစီးပြား ႐ိုက္ခတ္မႈဒဏ္မ်ားကို ခါးစည္း ခံေနရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ပို႔ေဆာင္ေရး ဖြံ႕ၿဖဳိးမႈသည္ ႏိုင္ငံ၏ သဘာဝသယံဇာတမ်ား မထိခိုက္ဘဲ ဝင္ေငြရရွိႏိုင္ေသာ နည္းလမ္းအသစ္ ျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္း ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေထာက္ျပ သုံးသပ္ခဲ့ၾကသည္။
ေျမရွိေသာ္လည္း လမ္းမရွိ၊ ေရရွိေသာ္လည္း ဆိပ္ကမ္းမရွိသည့္ ႏိုင္ငံမွ ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္ႏိုင္ရန္ ေမးခြန္းအတြက္ တိက်သည့္ အေျဖမ်ားကား ေဝဝါးေနဆဲ။ အာဆီယံ၊ အိႏၵိယႏွင့္ တ႐ုတ္တို႔အၾကား လမ္းဆုံႏိုင္ငံအျဖစ္ အၿမဲတေစ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေလ့ ရွိေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ အက်ဳိးကား ေလထဲတြင္ ရွိေသးသည္။
“အစိုးရက လုပ္ေနေပမယ့္ ၂၀၁၅ ကိုေတာ့ တ႐ြတ္တိုက္ လိုက္ရဦးမွာပဲ။ ပို႔ေဆာင္ေရးမွာ အာဆီယံႏိုင္ငံ ေတြေရာ၊ ႏိုင္ငံတကာမွာေရာ အဆင့္မီဖို႔ ခဲယဥ္းဦးမယ္” ဟု ဦးေအာင္ျမင့္ကဆိုသည္။
လဲ့ရည္ျမင့္
Credit The Voice Weekly
Read More »

ျမန္မာ့ေႏြဦးႏွင္႔ စကားတစ္ခြန္း

 

နိဒါန္း

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီခရီးကား ထက္ဝက္က်ဳိးလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီ၏ အေ႐ြ႕ မည္ေ႐ြ႕မည္မွ် ခရီးေပါက္ခဲ့ၿပီကိုလည္း သိျမင္ေန ၾကရပါၿပီ။ သမိုင္းတြင္ရစ္မည့္ အေျပာင္းအလဲမ်ား ႏွင့္အတူ သင္ခန္းစာ မ်ားလည္း က်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ကတိသစၥာက်ိန္ဆိုၿပီး ပထမဦးဆုံး ေျပာၾကားခဲ့ေသာ ရာထူးလက္ခံမိန္႔ခြန္းကို ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္သုံးသပ္ ၾကည့္လွ်င္ မိမိတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမည္မွ်အထိ ေျခလွမ္းမ်ား ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သည္ကို အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ မွန္းဆၾကည့္ ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ ေရွ႕လာမည့္ လေပါင္း ၃၀ တြင္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ ေျခလွမ္းမ်ား သည္လည္း ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဥတုပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ဆက္စပ္ ေနပါလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးေသာ လေပါင္း ၃၀ ႏွင့္ ဆက္လက္ျဖတ္သန္းရမည့္ လေပါင္း ၃၀ တို႔၏ သြင္ျပင္ လကၡဏာမ်ား၊ သေဘာသဘာဝ မ်ားသည္ကား တူညီ ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။

ႏိုင္ငံ့အေရးႏွင္႔ ႏိုင္ငံေရး

per_mmnoh_HZႏိုင္ငံေရးသမားတို႔သည္ ေနာင္လာမည့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ကိုသာၾကည့္ၿပီး ႏိုင္ငံျပဳေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာ ေနာက္မ်ဳိးဆက္မ်ားကို ၾကည့္သည္ဟူေသာ ဂ်ိမ္းဖရီးမင္းကလပ္၏ စကားသည္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္တြင္ မွန္ကန္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ပထမဦးစြာ ယေန႔ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ လုပ္ ေဆာင္ခ်က္မွန္သမွ်သည္ အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား အတြက္ သမိုင္းပုံရိပ္မ်ား ျဖစ္လာၾကမည္ျဖစ္သလို ယေန႔ဒီမိုကေရစီ၏ အစေကာင္းမႈသည္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ခရီးရွည္ႀကီး အေႏွာင္းေသခ်ာမႈကို ပုံေဖာ္ေပးမည္ ျဖစ္သည္။ ယခုေနာက္ဆုံး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုံမႈမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီအဂၤါရပ္ ျဖစ္ေသာ Agree to Disagree ကို ျမင္ေတြ႔ရျခင္းဟု မွတ္ယူႏိုင္ေသာ္လည္း Conflict of Interest အသြင္ မေဆာင္ေစရန္လည္း ႏိုင္ငံျပဳေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အေျမာ္အျမင္ႏွင့္ သန္း (၆၀)ကို မ်က္ႏွာမူမႈ တို႔က အဓိကက်ေနမည္ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ သမိုင္းအဆက္ဆက္ ထားရွိအပ္ေသာ ႏိုင္ငံေရး ပဋိညာဥ္မွာ သန္း ၆၀ သာ ျဖစ္သလို မ႑ိဳင္ႀကီးမ်ား မ်က္ႏွာမူရာအရပ္ သည္လည္း သန္း ၆၀ သာ ျဖစ္ရပါမည္။
ႏိုင္ငံသားတို႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ထိန္းေက်ာင္းတြန္းအားေပးမႈျဖင့္ ပန္းတိုင္သို႔ ခ်ီတက္ရသည္ျဖစ္ရာ ႏိုင္ငံေတာ္ ႏွင့္ႏိုင္ငံသားတို႔သည္ တူညီေသာ ပန္းတိုင္သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။
မ႑ိဳင္ႀကီးမ်ားလည္း ပန္းတိုင္ေရာက္ေစ၊ ႏိုင္ငံသားမ်ားလည္း ပန္းတိုင္ေရာက္ေစေသာ ႏိုင္ငံေရးသည္ ႏိုင္ငံ့အေရးပင္ ျဖစ္သလို ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားေရာ ႏိုင္ငံျပဳေခါင္းေဆာင္မ်ားပါ က်င့္သုံးသင့္ေသာ ႏိုင္ငံေရးသည္လည္း ႏိုင္ငံ့အေရးပင္ ျဖစ္ရေပမည္။ ပုဂၢဳိလ္အရင္းျပဳ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မ႑ိဳင္ အေျချပဳႏိုင္ငံေရး တို႔ကို ကြဲကြဲျပားျပား သိျမင္မွသာ ေရရွည္တည္တံ့ေသာ မ႑ိဳင္အေျချပဳႏိုင္ငံေရး ခိုင္မာေစမည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုရလွ်င္ ယေန႔ ျမန္မာ့ေႏြဦး ၂ ႏွစ္ခြဲတြင္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေသာ ရလဒ္မ်ားသည္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးခ်င္း စိတ္ရင္း ေစတနာတို႔ေၾကာင့္ ထြက္ေပၚခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ၿပီး အင္စတီက်ဴးရွင္းဟု ေခၚဆိုအပ္ေသာ မ႑ိဳင္မ်ား၏ ခိုင္မာအားေကာင္းမႈေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးတြင္ မလြဲမေသြ ေတြ႔ႀကံဳရေလ့ရွိေသာ ႏိုင္ငံေရး အီနားရွားမ်ား၏ အရွိန္အဟုန္သည္ သန္း ၆၀ ၏ မ်က္ေမွာက္ဘဝကို ျပ႒ာန္းေနသည္ ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံ့အေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို မိုးလား တိမ္လား ဒြိဟ ပြားေနစရာ မလိုဟု ယူဆမိသည္။

ျမန္မာ့ေႏြဦး ၂ ႏွစ္ ခြဲေသာ္ -

သက္တမ္းအားျဖင့္ ၂ ႏွစ္ခြဲျပည့္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည့္ ျမန္မာ့ေႏြဦး သည္ သန္း ၆၀ အတြက္ မည္မွ် ျမင့္ျမင့္မားမား ေပဆပ္ခဲ့ပါသနည္း။ ပထမဦးဆုံး ျပန္လည္သိမ္းပိုက္ရယူႏိုင္ခဲ့သည့္ ေအာင္ျမင္မႈမွာ ျမန္မာ့ ဂုဏ္သိကၡာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၊ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံ မ်ားအၾကား အထင္ေသး အျမင္ေသး မ်က္ဝန္းမ်ား၏ အေရာင္မ်ား ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီ ျဖစ္သလို အထီးက်န္၊ လူဆိုး စာရင္းဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံတကာအလယ္တြင္ သတိျပဳေစာင့္ၾကည့္အပ္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ပုံရိပ္တစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။ အလားတူ ပိတ္ဆို႔ဒဏ္ခတ္မႈမ်ား၏ အေမွာင္တိုက္မွ ႐ုန္းထြက္ကာ မွိန္ပ်ပ်အလင္းေရာင္ တို႔ကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။
“ငါက အေျခခံဥပေဒကိုင္ၿပီး က်မ္းက်ိန္ထားရတာ။ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ သစၥာကို ခံထားရတာ။ အခုလို အေျခအေနေကာင္းေတြ ျဖစ္ေနတာေတြကို အလဟႆ မျဖစ္ေစရဘူး…”
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ျပန္လည္တမ္းတခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာျပည္သူတို႔၏ ဇာတိပုည ဂုဏ္မာနမ်ားသည္လည္း အသစ္တစ္ဖန္ ႏိုးထရွင္သန္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အာရပ္ေႏြဦး၏ အနိ႒ာ႐ုံမ်ားအၾကားတြင္ ျမန္မာ့ေႏြဦးမွာ သိကၡာရွိရွိ တင့္တင့္တယ္တယ္ ထည္ဝါႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ႏိုး ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ႏိုးႏွင့္ ရင္တထိတ္ထိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံကေလးသည္ ဒီကေန႔ ဒီအခ်ိန္တြင္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖင့္ ေရွ႕သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္း ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ မိမိတို႔၏ ျမန္မာ့ေႏြဦးသည္ ျပစ္မ်ဳိးမဲွ႔မထင္ သဲလဲစင္သည့္ အေနအထားေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါေလ။ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ျဖစ္စဥ္တိုင္းတြင္ ႀကံဳေတြရေလ့ရွိေသာ အမ်ဳိးသားေရး ႏိုးၾကားမႈသည္ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ ၾကြယ္ဝစုံလင္ေသာ ျမန္မာ့ေႏြဦးအတြက္ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေႏြဦး၏ ပုရစ္ဖူးတို႔ ေသြးအလူးလူး မီးခိုးတလူလူ ျဖစ္ေစခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးႏိုးၾကားမႈသည္ ႏိုင္ငံျပဳေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ မ်ား၏ ဉာဏ္အေျမာ္ အျမင္ျဖင့္ မင္ဒဲလားေန႔ရက္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ မာတင္လူသာကင္း မက္ခဲ့ေသာ အိပ္မက္သည္ ယေန႔ သမၼတအိုဘားမား အိမ္ျဖဴေတာ္စိုးစံျခင္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ေပၚလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သလို ေကသုံးလုံးမရွိေသာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ပေဒသာစုံမႈ ေၾကာင့္လည္း ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မႈတို႔ကို စည္းမွသည္ တံတိုင္း မ်ားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္ေစမည္ မဟုတ္ေပ။ အမ်ဳိးသားလုံၿခံဳေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္တည္မႈတို႔၏ အဆက္အစပ္ကို ႏိုင္ငံသားမ်ားကိုယ္တိုင္ သိျမင္နားလည္ ယုံၾကည္ခံယူမွသာ ျမန္မာဟူေသာ အမွတ္ သေကၤတကို One Nation, One Myanmar အျဖစ္ စုစည္းႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

မ႑ိဳင္အေျချပဳႏိုင္ငံေရး

ယေန႔ ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ေသာ အေ႐ြ႕မ်ား ျဖစ္သလို ယေန႔ႀကံဳေတြ႔ေနရသည္ တိုးတိုက္မႈမ်ားသည္လည္း ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အဇၥ်တၱ၊ ဂုဏ္မာန ႏွင့္ အက်ဳိးစီးပြားတို႔ကို အေျခခံေနေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရသည္။ အီဂ်စ္မွ ေမာ္စီ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစီစီ တို႔သည္ အာရပ္ေႏြဦး၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာ ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္ေသာ ျမန္မာ့ေႏြဦးကို ျမန္မာ့ဟန္ပန္ ျမန္မာဆန္ဆန္ျဖင့္ ဆက္လက္ ေတာက္ပေနေစလိုသည္။ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ဖယ္ခြာခ်၍ အင္စတီက်ဴးရွင္းကို အေျခခံေသာ မ႑ိဳင္အေျချပဳ ႏိုင္ငံေရး႐ႈ ေထာင့္ျဖင့္ ခြဲျခားေလ့လာ ၾကည့္ပါလွ်င္ ဖဆပလေခတ္မွသည္ မ်က္ေမွာက္ ေခတ္အထိ တိုးတိုက္မႈမ်ား၏ ဇာစ္ျမစ္မ်ားကို ေတြ႔ ျမင္လာေပလိမ့္မည္။ လက္ေတြ႔က်၍ အလုပ္ျဖစ္ေသာ မဟာဗ်ဴဟာသေဘာ ဟူသည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ တူေသာႏိုင္ငံေရး၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ မ႑ိဳင္အေျချပဳ ပူးေပါင္းဆက္ဆံမႈသာ ျဖစ္သည္။
မ႑ိဳင္အေျချပဳႏိုင္ငံေရး ဟူသည္ လူပုဂၢဳိလ္ကို အေျခခံျခင္း မဟုတ္ဘဲ သင္းပင္းစည္းမ်ဥ္း မူေဘာင္ဟူေသာ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား အားေကာင္း ခိုင္မာေစရန္ ေဆာင္႐ြက္ၿပီး ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသည္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ မ႑ိဳင္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ယင္းမ႑ိဳင္တြင္ ျပ႒ာန္းထားေသာ မူေဘာင္မ်ားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊ တရားစီရင္ေရး ဟူေသာ မ႑ိဳင္ႀကီးမ်ားကို ဖြဲ႕စည္းရျခင္းျဖစ္သည္။ အလားတူ မီဒီယာ၊ ျပည္သူ၊ အရပ္ဘက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ဟူေသာ မ႑ိဳင္ႀကီးမ်ားကိုလည္း အေျခခံဥပေဒပါ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္အညီ သီးျခားထူေထာင္ ဖြဲ႕စည္းရသည္။ ထိုမွထိုမွ ခြဲျဖာလာခဲ့ၾကေသာ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကို လက္ေတြ႔ေဖာ္ေဆာင္ ေပးေနၾကရသလို ေရရွည္ တည္တံ့ေစေအာင္လည္း တည္ေဆာက္ယူၾကရသည္။ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒ၊ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းႏွင့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းတို႔သည္ အင္စတီ က်ဴးရွင္းတို႔ကို ထိန္းေက်ာင္းျခင္း ျပဳၾကရသည္။
မ႑ိဳင္ဟု ေခၚတြင္ေသာ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ား အားေကာင္းခိုင္မာလာၿပီ ဆိုလွ်င္ ယင္းမ႑ိဳင္မ်ားက ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနျခင္းျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈကို ေဆာင္ၾကဥ္းႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္၊ ပုဂၢလိကက႑ႏွင့္ ေဈးကြက္ယႏၲရား သူ႔သေဘာသူေဆာင္ၿပီး သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနျခင္း၊ စစ္သား၊ ေက်ာင္းသား၊ ဘုရားသား(သံဃာမ်ား) သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေန ျခင္းသည္ အင္စတီက်ဴးရွင္း ခိုင္မာအားေကာင္းမႈႏွင့္ အဓိက ဆက္စပ္ေနသလို ဖြံ႕ၿဖဳိးေရး အေဆာက္အဦ တို႔အေပၚတြင္လည္း မူတည္ေနသည္။ ကိုယ့္အလုပ္ကို မလုပ္ဘဲ ျဖစ္ေနျခင္း (ဥပမာ-ေက်ာင္းသားမ်ား ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၾကရသည့္ အတိတ္ကာလ အေျခအေနမ်ား) သည္ ႏိုင္ငံတည္ ေဆာက္ေရးကို အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစသလို လြဲမွားေနေသာစနစ္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ထိုသို႔ မ႑ိဳင္အရပ္ရပ္ ကိုယ့္အလုပ္ကို လုပ္ႏိုင္ေစရန္အတြက္ လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေပၚ အမွီျပဳေနေသာ တစ္ဦးခ်င္းဝါဒ Individualism မ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်၍ မ႑ိဳင္ အေျချပဳဝါဒ Institutuonalism ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္ၿပီး မ႑ိဳင္ အေျချပဳႏိုင္ငံေရး ထြန္းကားေစေရးသည္ လတ္တေလာ လိုအပ္ေနေသာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးပင္ ျဖစ္သည္။
တစ္ဖန္ လက္ရွိမ႑ိဳင္ႀကီးမ်ား ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ၿပီး ေစ့စပ္ညႇိႏိႈင္းမႈ အတတ္ပညာ The Art of Engagement ကို ေရွး႐ႈမွသာ ရင့္က်က္ တည္ၿငိမ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးရာသီဥတုကို ဖန္တီးႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ယူစရာ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ သင္ခန္းစာမ်ားသည္ မိမိအရပ္တြင္ ရွိေန႐ုံသာမက ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္ တြင္လည္း ရွစ္ခြင္တိုင္း မႈန္ရီမိႈင္းပ်ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ လူသားတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရေသာ ျပႆနာမ်ား၊ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို လူသားတို႔ကပင္ ေျဖရွင္းႏိုင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ေျဖရွင္းရာတြင္ လူအေျချပဳ စဥ္းစားျခင္းထက္ အင္စတီက်ဴးရွင္းအေျချပဳ စဥ္းစားျခင္းက သူႏိုင္-ကိုယ္ႏိုင္ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ဖန္တီးေပးႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ အႏိုင္-အ႐ႈံး ေလာင္းေၾကးထပ္ျခင္း မဟုတ္ရေသာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးသည္ ႏိုင္ငံေရးသမား တို႔၏ ေပါက္သူ၊ ကြဲသူ ခံစားမႈမ်ားေၾကာင့္ စေတးေပးဆပ္ရလွ်င္ တရားမွ်တမည္မဟုတ္ပါ။ သန္း ၆၀ သည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနဆဲ၊ လယ္သမား မ်ားသည္ အေၾကြးႏွင့္ ႐ုန္းကန္ေနရဆဲ၊ ျမန္မာ့ ေက်းလက္ေဒသမ်ားသည္ မီးမရွိ၊ ေရမရွိ အတိဒုကၡ ႀကံဳေတြ႔ေနရဆဲ၊ ကေလးငယ္မ်ား ကင္ဆာျဖစ္ႏႈန္း ျမင့္မားလာဆဲ၊ ျပည္သူ႔အခြင့္အေရးမ်ား လိုအပ္ေနၾကဆဲ၊ စားသုံးသူအခြင့္ အေရးမ်ား ဆုံး႐ႈံးေနရဆဲ၊ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးေမာ့ရန္ႀကဳိးစားေနဆဲ၊ ျမန္မာ့ ေနရာမွန္ ျပန္လည္ရယူရန္ အလွမ္းကြာေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္တိုင္း၏ ႏႈတ္ဖ်ားတြင္ တဖြဖြ ထည့္သြင္း ႐ြတ္ဆိုျခင္းခံေနရေသာ သန္း ၆၀ သည္ မေျပာင္းမလဲ ႐ုန္းကန္ေနရဆဲ ျဖစ္သည္။

သန္း ၆၀ ဘက္ လွည့္ၾကည့္ၾကပါ

မ႑ိဳင္ႀကီးမ်ားက အၿပဳိင္းအ႐ိုင္း အင္အားႀကီးမားေအာင္ တည္ေဆာက္ေနၾကသည္။ သန္း ၆၀ ကား အႏွိမ္ခံ မ်က္ႏွာမြဲမ်ား ျဖစ္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးအီနားရွားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ ႏိုင္ငံေရး တိုးတိုက္မႈမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး မရခင္ကတည္းက ျဖစ္သည္။ ဤသည္ပင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဓေလ့ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း မတူကြဲျပားမႈ မ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေစ့စပ္ညႇိႏိႈင္းျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းေဆာင္႐ြက္ေသာ ႏိုင္ငံေရး ခႏၲီပါရမီတို႔ႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈအသစ္ တစ္ရပ္ အစျပဳႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု ဆိုၾကပါေသာ္လည္း သန္း ၆၀ ကား ေျမစာပင္ ျဖစ္ေနဆဲပင္။ ေႏြဦးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အေနာက္ေတာင္ဘက္ အရပ္ဆီမွ ညဳိေနသည့္မိုးရိပ္မ်ား ကင္းေဝးေစခ်င္သလို ေႏြဦးကို အက်ည္းတန္ေစမည့္ ေလေပြေလ႐ိုင္း မ်ားႏွင့္လည္း ကင္းျပတ္ေစလိုသည္။
တစ္ခုေသာ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း အခိုက္အတန္႔တြင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္ရျခင္း အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ေျပာၾကားခဲ့ေသာ စကားတစ္ခြန္း ရွိသည္။ ထိုစကား ျဖစ္ေပၚခဲ့ရေသာ အေၾကာင္းရင္းေနာက္ခံ၊ အက်ဳိးရလဒ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သိျမင္နားလည္ခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ လည္း Moral Authority ဟူေသာ အနက္အဓိပၸာယ္ကို သေဘာေပါက္လာ ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ “တို႔ႏိုင္ငံက အခုမွ ႏိုင္ငံတကာက လက္ခံလာခါစ၊ ျပည္သူေတြလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာခါစပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီႏိုင္ငံ၊ ဒီျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲဖို႔၊ တို႔ျပည္သူေတြ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔၊ ဒီမိုကေရစီ ေနာက္ျပန္မလွည့္ဖို႔ ငါ့မွာ အဓိကတာဝန္ ရွိတယ္။ ငါက အေျခခံဥပေဒကိုင္ၿပီး က်မ္းက်ိန္ထားရတာ။ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ သစၥာကို ခံထားရတာ။ အခုလို အေျခအေနေကာင္းေတြ ျဖစ္ေနတာေတြကို အလဟႆ မျဖစ္ေစရဘူး” ဟူေသာ စကားျဖစ္သည္။ ထိုစကားကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ခဲ့ရေပသည္။ ယခုေဆာင္းပါးေရးသား ေနခ်ိန္တြင္လည္း ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိေပသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး၏ ထိုစကားသည္ ျမန္မာ့ေႏြဦးအတြက္ ေနာင္ေသာအခါ သမိုင္းဝင္စကားတစ္ခြန္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ျမန္မာ့ေႏြဦးႏွင့္ စကားတစ္ခြန္း အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ ေရးသား တင္ျပႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရာက္လွ်င္ ျမန္မာ့ေႏြဦးသည္ ပုရစ္ဖူးေတြ တေဝေဝႏွင့္ လန္းလန္း ဆန္းဆန္း ပြင့္လန္းေနပါလိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္ ေရာက္လွ်င္ သန္း ၆၀ မွ ေအာက္ေျခ ဆယ္သန္းတို႔၏ ဘဝမ်ား ေတာက္ေျပာင္ေနလိမ့္မည္ ဟုလည္း အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္မိေပသည္။
မွဴးေဇာ္
Credit The Voice Weekly
Read More »

သမုိင္းတစ္ေက်ာ့ မလည္ေစခ်င္ ေက်ာ္ဝင္း



အတိတ္တေစၦ

စာေရးသူ စာမေရးၿဖစ္သည္မွာ ၾကာေတာင့္ၾကာရွည္ရွိပါၿပီ။ စာေရးစားပြဲတြင္ ႀကိဳးစား ထုိင္လုိက္တုိင္း စကားလံုးေတြက ေရာက္မလာ။ စာရြက္ဗလာေတြ သာ ထားခဲ့ရသည္။ စာေရးသည့္အလုပ္က အနာဂတ္အၿမင္ၾကည္လင္ပါမွ လက္ကသြက္ စာကထြက္တတ္ရာ ဝင္စားစိတ္ကုိ အနာဂတ္သို႔ ပို႔ၾကည့္ပါ သည္။ ဘယ္လုိမွမရ။ အတိတ္တြင္သာ ဝဲလည္ လုိက္ရင္း ပစၥဳပၸန္ကုိ ၿပန္လန္႔ေန သည္။ မခက္ပါလား။

စာေရးသူအၿမင္၊ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္း ၿမန္မာ့နုိင္ငံေရးတြင္ အားတက္ ေမွ်ာ္လင့္စရာ “နွင္းခဲေပ်ာ္ခ်ိန္” နွစ္ႀကိမ္ရွိခဲ့သည္ဟု ထင္သည္။ ၁၉၆၀ ၿပည့္နွစ္လြန္နွစ္မ်ားနွင့္ ၂၀၁၀ ၿပည့္လြန္နွစ္မ်ား…။ ပထမ နွင္းခဲေပ်ာ္ ခ်ိန္ ကို ၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပြဲနွင့္ ဖြင့္ခဲ့သည္။ ဤေရြးေကာက္ပြဲတြင္ သန္႔ရွင္း ဖဆပလ (ပထစ)က၊ “ဖက္ဆစ္ဝါဒကို ေရြးမည္ေလာ၊ ဒီမုိ ကေရစီဝါဒကို ေရြးမည္ေလာ...” ဆိုေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံၿဖင့္ ဝင္သည္။ လူထုက “အသည္း ၾကားက မဲၿပားမ်ား” ၿဖင့္ ဒီမိုကေရစီကိုု ေရြးခဲ့ၾကသည္။ သို႔တေစ ေမွ်ာ္လင့္ သလို ကား မၿဖစ္။ ပထမဇာတ္ကြက္…၊ အာဏာရပါတီ အကြဲအၿပဲ၊ ဒုတိယဇာတ္ကြက္…၊ ဗုဒၶဘာသာကို နုိင္ငံေတာ္ဘာသာေၾကညာခ်က္နွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ၿပႆနာမ်ား၊ တတိယဇာတ္ကြက္…၊ ဖက္ဒရယ္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား…။ ေနာက္ဆံုး “ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ”က ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို ၿပည္ဖံုးကားခ်ပစ္လုိက္သည္။


၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက နွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါးမွ် ရပ္နားထားခဲ့ရေသာ ဒီမိုကေရစီ ဇာတ္ႀကီးကို ၿပန္စဖို႔ ၿပည္ဖံုးကားႀကီး ၿပန္ဖြင့္လိုက္သည္။ ၂၀၁၂ ၾကားၿဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီးတြင္ ဇာတ္ကြက္ေတြ ပိုၿမိဳင္လာသည္။ ဒုတိယ နွင္းခဲေပ်ာ္ခိ်န္…။ အမွန္ပင္ အားတက္ဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ တကယ္လည္း အားတက္ရပါသည္။ သို႔တေစ အၿပည့္အဝေတာ့လည္း အားမတက္နုိင္။ အတိတ္၏ အရိပ္မ်ားကို ပစၥဳပၸန္တြင္ ၿမင္ေနရသည္။ သမုိင္းသည္ တစ္ေက်ာ့ လည္တတ္သေလာ…။

အကြဲအၿပဲဇာတ္လမ္း

“ေမြးကတည္းက အကဲြပါ၊ ဗိေႏၶာဆရာ ကုလို႔မရ” ဆိုေသာ စာေၿပာင္သံခ်ပ္မွာ ၿမန္မာ့ နုိင္ငံေရးကို ရည္ရြယ္ေလသည္လားမသိ။ ၾကည့္ပါ။ ဖဆပလ အဖြဲ႔ႀကီး ကြဲလို႔မွ ဒဏ္ရာ မက်က္တတ္ေသးမီ သန္႔ရွင္း ဖ.ဆ.ပ.လ တစ္ၿဖစ္လဲ ပထစ တြင္လည္း “ဦးဗိုလ္-သခင္” ကြဲၾကၿပန္သည္။ ဤအကဲြက မဲဆႏၵရွင္ လူထု၏ ဒီမိုကေရစီအိပ္မက္ကို စိတ္ပ်က္စရာ ၿဖစ္ေစခဲ့သည္။

၂၀၁၂ ေရြးေကာက္ပြဲေနာက္ပိုင္း အစဥ္အလာဆန္႔က်င္ဘက္ အင္အားစုမ်ား အၾကား ေၿပလည္ေရးလမ္းစေပၚလာရာ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မွမဆံုးေသးမွာပင္ မထင္မွတ္ေသာေနရာမွ မထင္မွတ္ေသာ “အက္သံ” အခ်ိဳ႕ကို စတင္ၾကား လာရသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္နွင့္အမွ်၊ ဒီမိုကေရစီအေတြ႔အႀကံဳ ရင့္က်က္ လာသည္နွင့္အမွ် အဆိုပါအက္သံမ်ား၊ တၿဖည္းၿဖည္း မွိန္ေဖ်ာ့လာလိမ့္မည္ မွန္းဆရေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ ထင္တုိင္းမၿဖစ္။ ပိုစိပ္လာသည္။ ထိပ္တုိက္သေဘာ ပိုေဆာင္လာသည္။ အက္သံမက ကြဲသံပါလာသည္။ “ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရး ကာလတြင္ သဘာဝက်စြာ ႀကံဳေတြ႔ရမည့္ နုိင္ငံေရး ပြတ္တုိက္မႈမ်ား” ဟု ဆိုေသာ္လည္း သဘာဝမက် တာေတြရွိလာသည္။ ဒီမုိကေရစီတြင္ ၿငင္းၾက၊ ခံုၾက၊ သေဘာကြဲလဲြဲၾကတာေတြ ေရွာင္မရေသာ္ လည္း “ၿဖဳတ္ထုတ္သတ္” အထိ ဘရိတ္မေပါက္ၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ (ပဲခူးရိုးမ ဗကပေတြလို “ငေဆာ္ႀကီး”၊ “ငခုတ္ႀကီး” ေတြနွင့္ခ်မွ သတ္ရာေရာက္သည္ မဟုတ္။ နုိင္ငံေရး အရ နာလန္မထူေအာင္ တြယ္ၾကသည္မွာလည္း “သတ္” ၿခင္း တစ္မ်ိဳးသာၿဖစ္သည္။)

ပထမကြဲစဥ္ကေတာ့ ဥကၠ႒ႀကီးဦးနုက ယခုလုိ ဝင္ထိန္းဖူးသည္။ “ဘယ့္နွယ္လဲ၊ ကိုေရႊ ဦးဗို္လ္နဲ႔ ကိုေရႊသခင္တုိ႔၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အၿပန္အလွန္အုပ္ေနၾကတာ၊ မေမာၾကေသးဘူးလား…” စသည္ၿဖင့္။ ယခုဥကၠ႒ႀကီးမ်ားကိုယ္တုိင္ အႀကိတ္အနယ္ ၿဖစ္ေန ေတာ့ နာယကႀကီး ကိုယ္တုိင္ ထိန္းမွရေတာ့မည္လားမသိ။ ၿပည္ေတာ္ၿပန္ ကိုမင္းဇင္ (တစ္ခါက တာရာၿငိမ္းခ်မ္း) ေၿပာေသာ “နာယကႀကီး က်န္းမာဖို႔ အေရးႀကီး” ဆိုသည့္ စကားမွာ လူႀကိဳက္မမ်ားသည့္တုိင္ “ခါးသီးေသာအမွန္” ၿဖစ္ေနမလား မဆိုနုိင္။

ဘာသာေရးနွင့္ နုိင္ငံေရး

ပထမနွင္းခဲေပ်ာ္ခ်ိန္၏ ဒုတိယဇာတ္ကြက္ကို ဆက္ပါမည္။ ၁၉၆၁ ခုနွစ္ ႀသဂုတ္လ ၂၆ ရက္တြင္ ပထစအစိုးရက ဗုဒၶဘာသာကို နုိင္ငံေတာ္ ဘာသာ အၿဖစ္ ၿပ႒ာန္းလုိက္သည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တစ္ဦးအေနနွင့္ ဦးနုကိုေလးစား ရမည္ၿဖစ္ေသာ္လည္း နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနွင့္မူ ထုိစဥ္က အေၿခခံဥပေဒ (၁၉၄၇ ဥပေဒ) ပါ ဘာသာေရးနွင့္ နုိင္ငံေရး စည္းၿခားထားမႈ အနွစ္သာရကို ဖ်က္သိမ္းရာေရာက္သြားသည္္။ နုိင္ငံတကာ ဒီမိုကေရစီ အစဥ္အလာနွင့္လည္း ဆန္႔က်င္ရာေရာက္သည္ဟု ထင္သည္။ ၿပည္တြင္းတြင္ ဘာသာေရး၊ လူမႈေရး မၿငိမ္မသက္မႈမ်ားသာမက ၿပည္တြင္းစစ္ကိုပင္ အၿပန္႔က်ယ္သြား ေစခဲ့သည္။

ယခုအခါတြင္လည္း ရခုိင္ၿပည္နယ္မွအေရးကို ေဒသတြင္း ကန္႔သတ္မေၿဖရွင္း နုိင္ရာမွ တစ္ၿပည္လံုးေလာက္ ပ်ံ႕နွံ႔သြားခဲ့ကာ ဘာသာေရး လူမ်ိဳးေရးအသြင္ ေဆာင္လာသည္။ အမွန္စင္စစ္ ရခုိင္အေရးမွာ သမုိင္းဇာစ္ၿမစ္မ်ားနွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ ပထဝီနုိင္ငံေရး ၿပႆနာၿဖစ္သည္။ နုို္င္ငံေရးနည္းၿဖင့္သာ ေၿဖရွင္းၾကရပါလိမ့္မည္။ ဘာသာေရး လူမိ်ဳးေရး သေဘာမၿဖစ္/ၿဖစ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ အကြက္ဆင္ လုပ္ႀကံဖန္တီးမႈမ်ား ရွိနုိင္သည္ ကိုလည္း သတိခ်ပ္ဖို႔ လိုပါသည္။

ပထမေခတ္ နုိ္င္ငံေတာ္ဘာသာၿပ႒ာန္းခ်က္နွင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ၿပႆနာ မ်ားနွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဝါရင့္နုိင္ငံေရးသမားႀကီး တစ္ဦးၿဖစ္သူ ဝိဓူရ သခင္ ခ်စ္ေမာင္၏ မွတ္ခ်က္စကားကို လက္ရွိ အေၿခအေနနွင့္ ဆက္စပ္စဥ္းစား နုိင္ေစရန္ ၿပန္လည္ေဖာ္ၿပလုိသည္။ ယခုလို … “၁၉၅၈-၅၉ မွစ၍သယ္လာ ခဲ့ေသာ ၿပည္သူတို႔၏နုိင္ငံေရး ဒီမိုကေရစီေရးအံုၾကြမႈႀကီးသည္ အလြန္နွေၿမာ စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဘာသာေရးတုိက္ပြဲၿဖင့္ လမ္းလြဲခံရကာ ဇာတ္ေမ်ာ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့ရေတာ့သည္…” ဟူ၏။ ယခုလည္း ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ကတည္းက သယ္ေဆာင္လာေသာ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ႀကီးကို မ်က္ၿခည္မၿပတ္ေစာင့္ေရွာက္ ေရွ႕ဆက္နုိင္ရန္ အထူး အေရးႀကီး လိမ့္မည္ဟု သေဘာရပါသည္။

သိမ္ေမြ႔သည္လည္းရွိေသာ အကဲဆတ္သည္လည္းၿဖစ္ေသာ

ပထမနွင္းခဲေပ်ာ္ခ်ိန္၏ တတိယဇာတ္ကြက္မွာ ၿမန္မာ့နုိ္င္ငံေရး၏ အသိမ္ေမြ႔ ဆံုးလည္းၿဖစ္ အကဲဆတ္ဆံုးလည္းၿဖစ္ေသာ လူမ်ိဳးစုၿပႆနာနွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ သမိုင္းကို ၿပန္လွန္ ရလွ်င္ ေတာင္တန္းေၿမၿပန္႔မခြဲ လြတ္လပ္ေရး အတူယူၾကမည္ ဆုိေသာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ၿဖင့္ ဇာတ္ပႏၷက္ တည္ခဲ့ၾကရာမွ မၿပီးၿပတ္ေသးေသာ လူမ်ိဳးစုၿပႆနာ အေၿဖရွာေရးမွာ ၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွ အခြင့္သာလာခဲ့သည္။ ယေန႔ထက္တုိင္ ၿမန္မာ့နုိင္ငံေရး အေပၚ အရွိန္ ၿပင္းၿပင္း လႈပ္ခတ္ေနဆဲ “ရွမ္းမူ” ေခၚ “ဖက္ဒရယ္မူ” မွာ ဤေနာက္ခံအခင္းအက်င္းတြင္ ေပၚထြက္လာၿခင္းၿဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ဖက္ဒရယ္မူနွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အဆုိးအေကာင္းကို မေဝဖန္လိုသည္တုိင္ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာတြင္မူ ထုိစဥ္က ရွိေနခဲ့ေသာ ၿဖစ္တန္ရာ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားအေပၚ တြက္ဆမႈအားနည္းသည္မ်ား ရွိခဲ့ေလသလား စဥ္းစားမိသည္။ ဥပမာ- ေတာင္ႀကီးစားၿမိန္ရိပ္သာ ညီလာခံတြင္ “ဗမာ” ကို မဖိတ္ၾကားခဲ့ၿခင္း၊ ရန္ကုန္အသံလႊင့္ရံု ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ တပ္မေတာ္ မပါဝင္ခဲ့ၿခင္း စသည္တုိ႔ၿဖစ္သည္။

ယခု ဒုတိယနွင္းခဲေပ်ာ္ခ်ိန္တြင္ ဆိုခဲ့ပါ လူမ်ိဳးစုၿပႆနာ အေၿဖရွာေရးအတြက္ လမ္းစ ၿပန္ေပၚ လာသည္။ ဤတြင္ လမ္းေၾကာင္းနွစ္ရပ္ သိသိသာသာ ေပၚလာသည္။ ပထမ လမ္းေၾကာင္းမွာ မၾကာေသးခင္က က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ေသာ ခ်င္းမုိင္ေဆြးေႏြးပြဲမွလာသည္။ လက္ရွိ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥေပဒကို လက္မခံ၊ ဖက္ဒရယ္ စင္စစ္အေၿခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆြဲမည္ဟု ဆိုသည္။ ဤအဆိုကုိ ၿပည္တြင္းၿပည္ပမီဒီယာအခ်ိဳ႕က ပဲ့တင္ထပ္ၾကသည္။ Opinion Leader ဆိုသူမ်ား ကလည္း ဝိုင္းဝန္းခ်ီးပၾကသည္။ ရယ္ဒီကယ္အက်ဆံုး အစြန္းေရာက္အုပ္စုမ်ားကဆိုလွ်င္ “ဖ်က္သံုးဖ်က္ ေၾကြးေၾကာ္သံ” ပင္ တင္လာၾကသည္မ်ား ရွိသည္။ (အေၿခခံဥပေဒဖ်က္၊ ဦးပိုင္ဖ်က္၊ ကာလံုဖ်က္ စသၿဖင့္) လက္ခုပ္သံ တေၿဖာင္းေၿဖာင္းရနုိင္သည့္တုိင္ အေၿဖရဖို႔ မလြယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ အက်ိဳးဆက္နွင့္ပင္ တုိးနုိင္သည္ဟု ဆင္ၿခင္ရပါသည္။

လက္ရွိ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒကို ဖက္ဒရယ္စစ္မစစ္ ေၿခကန္ၿငင္းေနၾကမည့္ အစား ဤဥပေဒပါ ၿပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို “ေပးထားခ်က္” အၿဖစ္ယူကာ မိမိတို႔ လိုလားေသာ ဖက္ဒရယ္ အနွစ္ သာရမ်ားကို ညႇိနႈိင္းေဆြးေႏြးၾကလွ်င္ေကာ… မၿဖစ္နုိင္ေပဘူးလား… စဥ္းစားၾကေစခ်င္သည္။ အၿပည့္အဝမဟုတ္လွ်င္ ေသာ္မွ အေၿဖအခ်ိဳ႕ ရနုိင္စရာရွိသည္ဟု ၿမင္သည္။ ေပးထားခ်က္တြင္ မပါေသာ “သယံဇာတခြဲေဝေရး” အတြက္ပင္ အဆင္ေၿပေကာင္း ေၿပနုိင္စရာ ရွိမည္ထင္သည္။ ဤေနရာတြင္ “မယိမ္းမယိုင္ ေက်ာက္စာတုိင္” ဆုိေသာ သမားရိုးက်ခံယူခ်က္ဆိုသည္ထက္ လိမၼာပါးနပ္ေသာ နုိင္ငံေရး အေၿမာ္ အၿမင္က အဓိက က်ပါလိမ့္မည္။ ဒုတိယနွင္းခဲေပ်ာ္ခိ်န္ကို ပထမ နွင္းခဲ ေပ်ာ္ခ်ိန္လို ကံႀကမၼာမိ်ဳး မတိုးေစဖို႔ သတိႀကီးႀကီး ထားၾကေစခ်င္သည္။

တြိဳင္ဘီစကား

ထပ္ေၿပာပါဦးမည္။ “သမုိင္းသည္ တစ္ေက်ာ့လည္တတ္ပါသေလာ”…။

မာ့စ္ဝါဒီသမုိင္းဆရာမ်ားကမူ “သမုိင္းဘီးႀကီးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ၿပန္ မလည္၊ ေရွ႕သုိ႔သာ ခ်ီၿမဲ” ဟု ယတိၿပတ္ဆိုသည္။ အေက်ာ္ေဇယ် သမုိင္း ဆရာႀကီး ပါေမာကၡ တြိဳင္ဘီ ကမူ “သမုိင္းတစ္ေက်ာ့လည္တတ္သည္” ဟု အခုိင္အမာဆိုပါသည္။ အထူးသၿဖင့္ သမုိ္င္း ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ အသိပညာေရခ်ိန္ တန္႔ခံေနလွ်င္ သမုိင္းတစ္ေက်ာ့ လည္တတ္သည္ဟု သတိေပးသည္။

၁၉၆၀ ၿပည့္လြန္နွစ္မ်ားနွင့္ ၂၀၁၀ ၿပည့္လြန္နွစ္မ်ား…။ တစ္နည္း ၂၀ ရာစုနွင့္ ၂၁ ရာစု…။ ကမၻာႀကီးမွာ အႀကီးအက်ယ္ေၿပာင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ကား...........…။

၂၀၁၃ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာလ ၄ ရက္ထုတ္ The Voice Daily သတင္းစာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္

Read More »

ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္တာက က်ီးတစ္ေကာင္တည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး ေမာင္သာခ်ဳိ



(တစ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္တုန္းက အေျခခံပညာမူလတန္းသင္႐ိုး ျမန္မာစာဖတ္စာစာအုပ္ထဲတြင္ “ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေသာက်ီး” ဟူသည့္ စာတစ္ပုဒ္ ပါ၀င္ပါသည္။ စာသင္သားကေလးငယ္တို႔အႀကဳိက္ ပံုျပင္ကေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္႐ံုသာမက ေက်ာင္းပရိ၀ုဏ္အျပင္ဘက္က လူေတြဖတ္လည္း တၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ သေဘာက်သြားၾကရသည့္ပံုျပင္ကေလးပဲျဖစ္ပါသည္။ အက်ဥ္းမွ် ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါရေစ။

တစ္ခါက ေတာအုပ္တစ္ခုတြင္ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ရွိသည္ဟူသတတ္။ တစ္ေန႔ ထိုက်ီးကန္းသည္ ေဒါင္းတို႔၏မလွမ္းမကမ္းသို႔ေရာက္ရွိ၍သြားေလရာ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွသည့္ ေဒါင္းတို႔၏အေတာင္အ
လက္မ်ားကိုၾကည့္ကာ သေဘာအက်ႀကီးက်သြား႐ံုမွ်သာမက ငါ့ ၌ထိုသို႔ေသာ အေတာင္အလက္မ်ား ရွိေကာင္းေလစြဟုပင္ ေတာင့္တမိသည္ဟူ၏။ က်ီးကားထိုမွ်ႏွင့္ မကေသးဘဲ မိမိကိုယ္မိမိျပန္လည္၍ သံုးသပ္ၾကည့္႐ႈကာ မိမိတို႔က်ီးကန္းမ်ားသည္ အေမြးအေတာင္မ်ား နက္ေမွာင္ေလစြ၊အ႐ုပ္ဆိုးေပစြ၊ အဆင္အေသြးညံ့ဖ်င္းေပစြစသည္ စသည္ျဖင့္လည္း မိမိ၏က်ီးျဖစ္ျခင္းကို စက္ဆုပ္ရြံရွာမိသည္ဟူသတတ္။

သို႔ျဖင့္ တစ္ေန႔ေသာ္ ေဒါင္းတို႔မရွိသည့္အခုိက္ ထိုေဒါင္းတို႔က်က္စားရာ အနီးအနားသို႔ေရာက္ရွိသြားၿပီးသည့္သကာလ ေဒါင္းတို႔ကိုယ္မွ ကၽြတ္က်၍ ေနခဲ့ေသာေဒါင္းေတာင္ကေလးမ်ားၾကားသို႔ ထိုးစိုက္၍ေဒါင္းအသြင္ေဆာင္ကာေနေလရာ ေဒါင္းတို႔ေရာက္ရွိ၍လာေသာ္ ေဒါင္းဟုပင္ ထင္မွတ္လ်က္ အေဆြသည္လွပေပစြ၊ ခံ့ညားေပစြစသည္ျဖင့္ ေျပာဆိုခ်ီးမြမ္းလ်က္ေနသည္ကို ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ထားေသာက်ီးက သေဘာေတြ႕၍ ေနသည္ဟူသတတ္။ သို႔ျဖင့္ ေဒါင္းမ်ားက အေတာင္ပံကိုျဖန္႔၍ ကၾကေလေသာအခါ က်ီးကလည္းကအံ့ဟု အေတာင္ပံမ်ားကို ျဖန္႔လိုက္ေလရာ ေဒါင္းေတာင္မ်ားအကုန္ကၽြတ္က်ကုန္ၿပီး က်ီးျဖစ္မွန္းအျဖစ္မွန္ေပၚေပါက္သြားရာက ထိုက်ီးကို ေဒါင္းတို႔ကထိုးဆိတ္လႊတ္ လိုက္ေလသည္။ က်ီးလည္း မိမိတို႔က်ီးမ်ားရွိရာသို႔ ျပန္ေရာက္လာေလရာ က်ီးအေပါင္းတို႔ကလည္း အမ်ဳိးကို သစၥာေဖာက္ေသာက်ီးဟု စြပ္စဲြၿပီး ၀ိုင္း၀န္းထိုးဆိတ္ၾကျပန္သျဖင့္ ေ၀းရာသို႔ ေျပးခြာ၍သြားခဲ့ရေၾကာင္း ပံုျပင္ကေလးပဲျဖစ္ပါသည္။

က်ီးကက်ီးျဖစ္ရျခင္းကို လက္မခံလိုေသာ တစ္နည္းအားျဖင့္ က်ီး၏ ဥပဓိ႐ုပ္ (identity) ကို အလိုမရွိေသာ အေတြးမွား အျမင္မွားကို သင္ခန္းစာေပးထားသည့္ ပံုျပင္ကေလးဟု သိသာထင္ရွားလွပါသည္။

ဖတ္မိသူတိုင္းက သူတစ္ပါးအေမြးအေတာင္ အေရာင္အဆင္းအားအားက်သူက်ီးကို ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ၾကလို႔။ စက္ဆုပ္ၾကလို႔။ ရြံရွာၾကလို႔။

(ႏွစ္)
တကယ္လို႔မ်ား ေဒါင္းကို အားက်ေနသည္က က်ီးတစ္ေကာင္တည္းကမဟုတ္ဘဲ က်ီးအားလံုးက အားက်ေနခဲ့သည္ရွိေသာ္၊ ေဒါင္းေတာင္ေတြကို ရသေရြ႕ေကာက္ယူကာ က်ီးတိုင္းက်ီးတိုင္းက သူတို႔၏ အေတာင္ေတြၾကားမွာ ကိုယ္စီကုိယ္စီ ထိုးစိုက္လ်က္ ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ၾကၿပီဆိုေသာ္...။

ပံုျပင္ကို ဘယ္လိုေရးရပါ့။ ပံုျပင္ကို ဘယ္လိုအဆံုးသတ္ရပါ့။

(သံုး)
အခု ျမန္မာအမ်ဳိးသား၊ အမ်ဳိးသမီးတို႔ ဆံပင္ကို ေဆးဆိုးၾကေသာကိစၥမွာ စကားထဲထည့္ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို ႐ိုးစင္း၍သြားပါၿပီ။

လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ကိုပင္လွ်င္ ဆံပင္ကိုေဆးဆိုးၾကသည့္ ေခတ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္၏ ဟိုဘက္ ဆယ္ႏွစ္သည္ဘက္ ဆယ္ႏွစ္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္အစိတ္၀န္းက်င္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တစ္၀န္းလံုး၌ ဆံပင္ေဆးမဆိုးထားေသာ ေဒသဟူ၍ မရွိသေလာက္ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုးေစ်းသည္ကအစ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡအဆံုး အားလံုးဆံပင္ဆိုးၾကပါသည္။ ရည္းစားစာေရးတတ္စ အရြယ္ကအစ က်ီးေစာင့္ၾကက္ႏွင့္အဆံုး အားလံုး ဆံပင္ဆိုးၾကပါသည္။

ဆံပင္ျဖဴလာသျဖင့္ ဇရာကို မသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳကာ ဆံပင္ကို အနက္ဆိုးသည္က ျပႆနာမရွိပါ။ သို႔ေသာ္ အမ်ားစုက ေရႊေရာင္၊ ေငြေရာင္၊ နီညဳိေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ စသည္စသည္ျဖင့္ ျပင္ပကမၻာသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ကာ သူတို႔အေသြးႏွင့္ သူတို႔အေမြးကို အားက်လ်က္ ၾကည့္ေကာင္းလိုက္တာဟူေသာစိတ္ျဖင့္ လိုက္ဆိုးၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္ၾကည့္ေကာင္းၾကပါစ။

(ေလး)
အေအးပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားအဖို႔ မ်က္လံုးအေရာင္မ်ားကျပာပါသည္။ အသားအေရက ျဖဴဆြတ္ပါသည္။ အေမြးအမွင္က ေရႊေရာင္ေငြေရာင္သမ္းပါသည္။ ဆံပင္ေမြးသာမက မ်က္ခံုးေမြး၊ မ်က္ေတာင္ေမြး၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြး၊ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ လက္ေမြး၊ ေျခေမြး၊ ခ်ဳိင္းေမြးအကုန္ ေရႊေရာင္၊ အကုန္ေငြေရာင္။

ဒါကို အားက်သူ အမိျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားတို႔က ႏွာေခါင္း ပြပြ၊ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းထူထူ၊ အသားညဳိညဳိ၊ မ်က္လံုးမည္းမည္းပါ။ မ်က္ခံုးမ်က္ေတာင္ အမည္း၊ လက္ေမြးေျခေမြးအမည္း၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးခ်ဳိင္းေမြးအမည္း။ဒါကိုဆံပင္တစ္ခုတည္းကြက္ကာ ေရႊေရာင္ေငြေရာင္ ဆိုးထား႐ံုမွ်ႏွင့္ သူတို႔လို ၾကည့္ေကာင္းသြားေလေရာတဲ့လား။

နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ကသူ၏နာမည္ေက်ာ္ “ေရႊမင္းဂံ” သီခ်င္းထဲတြင္ မင္းဂံဘုတ္ရြာသူတို႔လွေၾကာင္း ဖဲြ႕ရာ၌ “ပိတုန္းေရာင္ေကသာ၊ ျဖန္႔လိုက္ရင္..တစ္ကိုယ္လံုး.. ေ၀ေ၀ဆာဆာလြင္လြင္” စသည္ျဖင့္ ဆံပင္၏ နက္ေမွာင္ပံုကို အသားေပး၍ ဖဲြ႕ခဲ့ဖူးပါသည္။

မိန္းမတို႔၏ ေကာင္းျခင္းငါးသြယ္တြင္ကား အဆင္း၏ေကာင္းျခင္း၊ အ႐ိုး၏ေကာင္းျခင္း၊ အရြယ္၏ေကာင္းျခင္း၊ အေရ၏ေကာင္းျခင္း၊ ဆံပင္၏ ေကာင္းျခင္းဟူ၍ ဆံပင္သန္ျခင္းႏွင့္ မည္းနက္ျခင္းကိုပါ ေကာင္းျခင္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ထည့္သြင္းသတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကပါသည္။

မိန္းမတို႔၏ ဂုဏ္အထပ္ထပ္ကို ဖြင့္ဆိုသည့္ ေကာင္းေျခာက္ဆယ့္ေလးရပ္၌မူ ဆံပင္၏ေကာင္းျခင္းကို ကုဋိလေကသာ အဖ်ားေကာ့ေသာ ဆံပင္တဲ့၊ ဒီဃမုဒၶဇေကသာ ရွည္လ်ားေသာ ဆံပင္တဲ့၊ သုခုမေကသာ သိမ္ေမြ႕ေသာ ဆံပင္တဲ့။ အင္း...ဒါေတြ ထားလိုက္ပါေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ အခုေျပာလိုသည္က အေရာင္စံုဆံပင္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အေသြးအေမြးလိုက္၏၊ မလိုက္၏ပါ။ ကဲ... လိုက္ သည္ပဲထားလိုက္ပါဦး လူသည္ မိမိ၏ ဥပဓိ႐ုပ္(identity) ကို ျငင္းပယ္သင့္၊ မျငင္းပယ္သင့္ပါ။

(ငါး)
တစ္ခါက တကၠသိုလ္ေကာလိပ္၊ ေက်ာင္းပရိ၀ုဏ္မ်ားအတြင္းသို႔ ေဆးဆိုးထားသည့္ ဆံပင္မ်ားျဖင့္ ၀င္ေရာက္ခြင့္မျပဳေၾကာင္း စည္းကမ္းထုတ္ျပန္ထားသည္ကို ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္ခါ ဆရာမက်ေတာ့ ဘာလို႔ဆိုးထားေသးလဲဟု ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က ႏႈတ္တု႔ံျပန္ခဲ့သည္ကိုလည္း ၾကားခဲ့ဖူးပါသည္။

လူသည္ အေတြးအေခၚ အင္အားခ်ည့္နဲ႔လာေသာအခါ ကိုယ့္ဥပဓိ႐ုပ္ (identity) ကို အမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳလာေအာင္ မႀကဳိးစားဘဲ ကိုယ့္ဥပဓိ႐ုပ္ (identity) ကို ကိုယ္ေဖ်ာက္ဖ်က္ကာ သူမ်ားဥပဓိ႐ုပ္ (identity) ႏွင့္ လူသူေလးပါး ခံ့ညားလာေအာင္လုပ္ဖို႔ ႀကဳိးစားမိတတ္ၾကစၿမဲျဖစ္ပါသည္။

က်ီးတစ္ေကာင္ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ေတာ့ ထိုက်ီးကို ေဒါင္းကလည္း လက္မခံ၊ က်ီးကလည္းလက္မခံ။ အခု က်ီးအားလံုးက ေဒါင္းေယာင္ေဆာင္ဖို႔ ႀကဳိးစားၾကၿပီျဖစ္ပါသည္။ လူငယ္၊ လူႀကီး၊ လူထီး၊ လူမ၊ ၿမိဳ႕ျပ၊ ေက်းလက္ ေဆးဆိုးထားေသာ ဆံပင္ေတြနဲ႔။ ျမန္မာက ျမန္မာျဖစ္ျခင္းကို ေသးႏုပ္သိမ္ငယ္စိတ္ပ်က္ဖြယ္ဟု စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး၀င္ေရာက္လာသည္ထက္ ေၾကကဲြစရာေကာင္းတာ မရွိပါေလေတာ့...။ ။

credit-7daynews
Read More »

ျပည္သူေရြးတဲ့ သမၼတ ျပည္သူ႕သမၼတ၊ သူတုိ႔ေရြးတဲ့ သမၼတ သူတုိ႔သမၼတ Written by ေမာင္တင္ဦး (ေျမာင္းျမ)



ငါလည္းသမၼတ သူလည္းသမၼတ

ခုမီဒီယာေတြ တီတီတာတာ ေျပာေနၾကတာ၊ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲေတြမွာ အရိပ္အျမြက္ ေျပာေနၾကတာ၊ ၂၀၁၅ ဘယ္သူ သမၼတျဖစ္မလဲ မွန္းဆခ်က္ေတြ သမၼတ လုပ္ခ်င္ပါတယ္လို႔ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာၿပီး ေသြးတုိးစမ္းေနၾကတဲ့ သတင္းေတြ ခုကာလမွာ ထိပ္တန္းသတင္းေတြပါပဲ။

ဂ်ာနယ္ေခတ္ သတင္းစာေခတ္မွာ သတင္းမုဆိုးေတြ သတင္းေထာက္လွမ္းေရး သမားေတြ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ ရသမွ် သတင္းအစံုကို ေဖာ္ျပေနၾကတာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ကေတာ့ နိယာမ သေဘာအရ ျဖတ္သန္းရဦးမွာပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူေတြ ႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ သမၼတ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေပၚေပါက္လာဦးမွာပဲ။

ဒီမုိကေရစီ သမၼတ

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိအစိုးရ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကစလို႔ ျပည္သူက ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့ အစိုးရအျဖစ္ မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကပါတယ္။

"ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အစိုးရဟာ ျပည္သူေတြ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေပးတဲ့ အစိုးရ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ . . ." သမၼတဦးသိန္းစိန္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားပါ။

အာဏာရွင္ လက္ေအာက္မွ လူးလြန္႔႐ုန္းထၿပီးရတဲ့ ထြက္ေပါက္ေလးက ေခါင္းျပဴလာရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ေပၚေပါက္လာတဲ့ သမၼတကို လတ္တေလာ လက္ခံရမွာျဖစ္လုိ႔ သမၼတေျပာတဲ့စကားကို ဘယ္သူကမွ မျငင္းဆန္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒနဲ႔အညီ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ကလို ဘယ္သူနဲ႔ၿပိဳင္ၿပိဳင္ ႏိုင္ရမယ္ဆုိကာ မမွ်တတဲ့နည္းနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ေပးလို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိရင္ ကမၻာ့အလယ္မွာ၊ အာဆီယံ ႏိုင္ငံမ်ား အလယ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးေနၿပီဆုိတာ အမ်ားက လက္ခံထားပါၿပီ။

ဒီမုိကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီ က်င့္စဥ္အတုိင္း ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့ သမၼတတစ္ဦးတည္း လိုအပ္လာပါတယ္။

အာဏာရွင္ေတြ က်င့္သံုးေနသလို အထက္ကခ်ေပးတဲ့ သမၼတ ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျပည္သူေရြးခ်ယ္ေပးတာကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ လက္ခံရမွာပါ။ ျပည္သူေတြ ကိုယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရေအာင္ ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တုိ႔က စီစဥ္ေပးရမွာပါ။

လတ္တေလာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ မစၥတာ ဘားရက္အုိဘားမားဟာ သမၼတေလာင္း အဆင့္ဆင့္ကို ယွဥ္ၿပိဳင္ရတယ္။ ပါတီတြင္း ပါတီအပ ယွဥ္ၿပိဳင္ရတယ္။ သူတို႔ျပည္သူ တစ္ဦးခ်င္းစီက တုိက္႐ိုက္မဲေပးၾကတာပါ။

အုိဘားမားက ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့ပဲ အေရြးခံပါတယ္။ ႐ိုးသားစြာ ယွဥ္ၿပိဳင္ပါတယ္။ ျပည္သူနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ ျပည္သူ(မဲဆႏၵနယ္) ထံ နိစၥဓူ၀ သြားေရာက္ပါတယ္။ ရွင္းျပပါတယ္။ ရင္းႏွီးေအာင္ ေနပါတယ္။ ျပည္သူလုိအပ္ခ်က္ကို သိေအာင္ႀကိဳးစားပါတယ္။ သမၼတျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျပည္သူေတြအတြက္ ေျဖရွင္းႏိုင္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းႏုိင္ေအာင္ နည္းလမ္းရွာခဲ့ပါတယ္။

သူ႕ကို ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးအႀကိဳက္ မဲေပးၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ၿပိဳင္ဘက္ကိုႀကိဳက္တဲ့ ျပည္သူေတြကလည္း သူ႕ၿပိဳင္ဘက္ကိုပဲ မဲေပးၾကတာပါ။ ဆုိေတာ့ သူ႔ကိုဘယ္ေလာက္ ေထာက္ခံတယ္ဆုိတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိသြားၾကေစတာပါပဲ။

ဒါဟာ ဒီမုိကေရစီ က်င့္စဥ္ပါ။

မိမိႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ မိမိမႀကိဳက္တာကို မႀကဳိက္ေၾကာင္း ဆင္ျခင္မႈနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထား ကြဲလြဲၾကတာဟာ အဆင့္ျမင့္ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ပါ။

မိမိႀကိဳက္တာကိုပဲ အတင္းအဓမၼ လိုက္ႀကိဳက္ခိုင္းတာ၊ မိမိမႀကိဳက္တာကို အတင္းအဓမၼ မႀကိဳက္ခိုင္းတာဟာ အာဏာရွင္ အျပဳအမူပါ။ အျမင္က်ဥ္းလြန္းတာပါ။

၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို မျပင္ဘူးဆုိရင္

ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲဖုိ႔ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းက စတင္ခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ၾကာမွ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္အခ်ဳိ႕ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ဘ၀မွ အၿငိမ္းစားယူ၊ ေနာက္ဆံုးေလာကထဲမွ အၿပီးတုိင္ ထြက္သည္အထိ ညီလာခံ မၿပီးေသးပါဘူး။

အဲဒီေလာက္ၾကာတဲ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမွာ သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ့ သမၼတတစ္ေယာက္ ရႏိုင္ဖုိ႔ ၀င္ေပါက္ေတြ က်ဥ္းႏိုင္သမွ်က်ဥ္းေအာင္ လုပ္ထားပါတယ္။

ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ (၅၉) ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတမ်ား၏ အရည္အခ်င္းမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

(ဂ)ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ျခင္း ခံရသူသည္ အသက္ (၄၅)ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးသူ ျဖစ္ရမည္။

ဒီပုဒ္မက လူငယ္ေတြအတြက္ ၀င္ေပါက္တစ္ေပါက္ကို ပိတ္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း စစ္ေသနာပတိ ျဖစ္ခ်ိန္မွာ သူ႕အသက္ဟာ (၃၀)ႏွစ္ထက္ ငယ္ပါေသးတယ္။

(ဃ) ႏုိင္ငံေတာ္ အေရးအရာမ်ားျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စစ္ေရး စသည့္အျမင္မ်ား ရွိရမည္။

ဒီပုဒ္မက Perfect man သုိ႔မဟုတ္ Super man လိုလူမ်ဳိးမွ သမၼတျဖစ္ရမလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘက္စံုေထာင့္စံု ျပည့္စံုေစခ်င္တာ မွန္ေပမယ့္ မျဖစ္ႏိုင္တာကို အဓမၼ ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ လိုလားသူကို ဒီလိုျပည့္စံုလို႔ ေရြးတယ္။ မလိုလားသူကို ဒီလိုအရည္အခ်င္းနဲ႔ မျပည့္စံုလို႔ မေရြးဘူး။ လိုသလို ဆြဲယူလုိ႔ရေအာင္ ဖန္တီးထားတာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေအာက္ေျခသာမန္ျပည္သူတစ္ေယာက္ သမၼတမျဖစ္ေအာင္ ကန္႔သတ္ထားလိုက္တာပါပဲ။ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား သိပၸံ၀ိဇၨာ ကြၽမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြ သမၼတ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အေမရိကန္သမၼတ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အီဘရာဟင္လင္ကြန္းလို လူမ်ဳိး၊ ျမန္မာျပည္မွာဆုိ သမၼတ အရည္အခ်င္းနဲ႔ မျပည့္စံုလို႔ သမၼတ ျဖစ္လာႏုိင္စရာ အခြင့္အလမ္း မရွိပါဘူး။

ေနာက္ထပ္စစ္ေရးအျမင္ ရွိရမယ္ ဆုိတာပါ ပါေသးတယ္။ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး အေတာ္မ်ားမ်ား စစ္မႈထမ္းဖူးၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆုိေတာ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ သမၼတျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

(စ) မိမိကိုယ္တုိင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ မိဘတစ္ပါးပါးေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ဇနီး သုိ႔မဟုတ္ ခင္ပြန္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ တရား၀င္ သားသမီး တစ္ဦးဦးေသာ္ လည္းေကာင္း ထုိတရား၀င္ သားသမီး တစ္ဦးဦး၏ ဇနီးသုိ႔မဟုတ္ ခင္ပြန္းေသာ္ လည္းေကာင္း ႏိုင္ငံျခားအစိုးရ၏ ေက်းဇူးသစၥာေတာ္ကို ခံယူေစာင့္ေရွာက္ ႐ိုေသသူ သုိ႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံျခားအစိုးရ၏ လက္ေအာက္ခံျဖစ္သူ သုိ႔မဟုတ္ တုိင္းတစ္ပါး၏ ႏိုင္ငံသားျဖစ္သူ မျဖစ္ေစရ၊ ထုိသူမ်ားသည္ ႏိုင္ငံျခား၏ လက္ေအာက္ခံျဖစ္သူေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တုိင္းတစ္ပါး၏ ႏုိင္ငံသားေသာ္ လည္းေကာင္း ခံစားရေသာ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ ေက်းဇူးခံစားခြင့္မ်ားကို ခံစားႏိုင္ခြင့္ ရွိသူမ်ား မျဖစ္ေစရ။

ဒီပုဒ္မကလည္း ေခတ္အျမင္ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အာဏာရွင္တုိ႔ရဲ႕ သေဘာထား ေသးသိမ္မႈကို ေဖာ္ျပေနတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ အတားအဆီးမဲ့ ကူးလူးဆက္ဆံေနၾကတဲ့ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားေနၾကတာ၊ ႏိုင္ငံျခားတုိင္းျပည္ သုိ႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံျခားသားရဲ႕ အကူအညီ ရယူေနတာ။ ဒါေတြဟာ မဆန္းေတာ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ပင္လွ်င္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြကို ရယူသံုးစြဲေနရတာ လက္ေတြ႔ပါ။

ပြင့္လင္းလြတ္လပ္လာတဲ့ လူ႔ေဘာင္မွာ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကုိ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ထည့္သြင္းထားတာဟာ ျပည္သူေတြ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို သြယ္၀ုိက္ကန္႔သတ္ လိုက္တာပါပဲ။

ဆုိေတာ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုကို မျပင္ဘူးဆုိတာ ျပည္သူ႕ဆႏၵကို ဆန္႔က်င္တာပါပဲ။ ျပည္သူကို ဗဟုိျပဳမယ္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာမယ္ဆုိရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတုိင္မီ မလြဲမေသြ ျပင္ၾကရမွာပါ။
 

တုိ႔သမၼတ တုိ႔ေရြးမယ္

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ သမၼတေရြးဖုိ႔ ျပည္သူေတြကို လည္းေကာင္း၊ သမၼတေလာင္းေတြကို လည္းေကာင္း၊ ကန္႔သတ္တာေတြ ပိတ္ဆုိ႔တာေတြ၊ အတားအဆီးေတြ ဖယ္ေပးပါ။

ပုဒ္မ (၆၀)ကနဲ႔ (ခ)ပါ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေရး အဖြဲ႕ကို ဖ်က္သိမ္းေပးပါ။ ျပည္သူေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးပါေစ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္စြမ္းကို ယံုၾကည္ေပးပါ။ ျပည္သူ႔သမၼတကို ျပည္သူက ေရြးေပးပါရေစ။

ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ၊ အကန္႔အသတ္ေတြ တသီတတန္း အတားအဆီးေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္၊ အေကြ႕အေကာက္ေတြ အနႏၲနဲ႔ ျပည္သူေတြ တုိက္႐ိုက္မပါ၀င္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ထားမယ္ဆုိရင္ ျပည္သူေရြးတဲ့ သမၼတ မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ ျပည္သူက ဘာမွမေျပာႏုိင္ေပမယ့္ သူတို႔ေရြးခ်ယ္တဲ့ သမၼတ သူတုိ႔သမၼတပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။

သူတုိ႔နဲ႔ ပလဲနံပသင့္တဲ့ သမၼတပဲ ျဖစ္ေနသေရြ႕ ျပည္သူက ငုတ္တုတ္ထုိင္ၾကည့္ ေန႐ံုပါပဲ။

သမၼတနဲ႔ျပည္သူ သူစိမ္းျဖစ္သြားမွာပါ။ ဒါဆို ႏုိင္ငံေတာ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ အဟန္႔အတားေတြ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ေနာက္ဆံုးျပည္သူေရြးတဲ့ သမၼတ မဟုတ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္ သူတုိ႔ေရြးတဲ့ သမၼတ သူတို႔သမၼတလို႔ပဲ မွတ္ယူလိုက္ရပါမယ္။

ျပည္သူ႔သမၼတေတာ့ မဟုတ္ပါ။

credit-EMG

Read More »

ဘ၀ကို ဘာေတြေပးဆပ္မွာလဲWritten by ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညိဳ



ပန္းတိုင္ကို သတ္မွတ္ၿပီးေနာက္ လမ္းေၾကာင္း မွန္ရပါသည္။ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ၿပီးေနာက္ လားရာ (direction) သည္ အေရးပါလာသည္။ မိိမိအတြက္ ညႊန္ျပမႈျပဳဖို႔ လားရာ (direction) ကို တိတိက်က် သေဘာေပါက္ထားရမည္။
ကြၽန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္း ကိုဘသစ္ကို ေမးဖူးသည္။ "ပန္းတိုင္၊ လမ္းေၾကာင္း၊ လားရာ ဘယ္အရာက အေရးႀကီးလဲ"
"သံုးခ်က္စလံုး အေရးႀကီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေရးအႀကီးဆံုးက လမ္းေၾကာင္းပဲ။ မိဘလုပ္ေကြၽးခ်င္သူ ဆိုတာ အင္မတန္ မြန္ျမတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တစ္ေတြဟာ ဓားျပတိုက္ၿပီး လုပ္ေကြၽးမယ္ဆိုရင္ မမွန္ေတာ့ဘူးေပါ့"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါကို အခ်ဳိ႕က End must justify the means ဆိုၿပီး လက္ခံၾကတယ္။ တရုတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး တိန္႔ေရွာက္ဖိန္ကလည္း ေၾကာင္ျဖဴသံုးသံုး ေၾကာင္မည္းသံုးသံုး ၾကြက္ေသသည္သာ အဓိကလို႔ ဆိုတယ္"၊ "အမွန္ကေတာ့ လမ္းေၾကာင္းမွန္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ လမ္းေၾကာင္းမွန္တယ္ဆိုတာ လားရာမွန္တာကိုလည္း ေျပာတာပါ။  သူငယ္ခ်င္း ေျပာဖူးတဲ့ ပံုျပင္လုိ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို ေျပာျပမယ္"
ကိုဘသစ္သည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာျပသည္။
သူက ေထာက္ၾကန္႔အလြန္မွာ ကားပ်က္ေနစဥ္ သူ႔တပည့္တစ္ေယာက္ လင္းခရုဇာ ကားႀကီးႏွင့္ ေရာက္လာသတဲ့၊
"ဆရာ ဘယ္ကိုသြားမလို႔လဲ"
"ငါသနပ္ပင္သြားမလို႔"
"ဒါဆို ကားေပၚတက္"
ဆရာသည္ ကားေပၚ တက္လိုက္သည္။
တပည့္ျဖစ္သူက ေနျပည္ေတာ္ အေ၀းေျပး လမ္းေပၚ ေမာင္းတက္သြားသည္။
"ေဟ့ မင္းဘယ္ကို သြားမလို႔လဲ"
"ကြၽန္ေတာ္ ပုသိမ္သြားမလို႔"
"ေဟ၊ ပုသိမ္သြားဖို႔ ဒီလမ္းက သြားလို႔ ရလို႔လား"
"ဒီလမ္းက အင္မတန္ ေကာင္းတယ္ဆရာ၊ ကြန္ကရစ္လမ္းႀကီး"
"ေအး၊ ဟုတ္တယ္"
"ဒီလမ္းက က်ယ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကားကလည္း လင္ခ႐ူဇာ ကားသစ္ႀကီး"
"ဟုတ္တယ္ေလ"
"ဆရာက ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
"ငါက သနပ္ပင္ သြားမလို႔"
"ရပါတယ္ ဆရာ"
"ရပါတယ္ မလုပ္နဲ႔ ဒီလမ္းဟာ မႏၲေလးသြားတဲ့ လမ္းကြ၊ မင္းခုလို ေျမာက္ဘက္ကို ေမာင္းသြားေလေလ၊ တို႔တစ္ေတြဟာ ပန္းတိုင္ကေန ေ၀းသြားေလပဲကြ"
"ဆရာကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာ ကားေကာင္းေကာင္း ရွိတယ္။ လမ္းေကာင္းေကာင္းကေန သြားေနတာ။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ပန္းတိုင္ မေရာက္ဘူးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ အစြမ္းကုန္ အျမန္ႏႈန္း ျမႇင့္ေမာင္းေပးပါမယ္ ဆရာ"
"ေအး၊ ကားဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း မင္းျမန္ျမန္ ေမာင္းေလေလ၊ တို႔သြားခ်င္တဲ့ ေနရာနဲ႔ ေ၀းေလေလပါပဲ" ကိုဘသစ္က ေျပာရင္း ရယ္ေနေလသည္။
ဘ၀မွာ ဒီလိုပဲ ပန္းတိုင္ကေန ေ၀းသြားသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။
"တကယ္လို႔ လမ္းေၾကာင္းမွန္မယ္ဆိုရင္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငယ္ငယ္က ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ဟာ ႀကီးလာတဲ့အခါမွာ ေျပာင္းသြားႏိုင္တယ္"
"ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ"
"ငယ္ငယ္ကေတာ့ မိမိပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕တာေတြကို ရည္မွန္းၾကတာ မ်ားတယ္။ ဒါေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း အျမင္က်ယ္လာတယ္။ မိမိ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုတာကို သိလာတယ္။ ဆရာ၀န္ အေတာ္မ်ားမ်ား စာေရးဆရာေတြ ျဖစ္လာသလို အင္ဂ်င္နီယာေတြ ထဲကလည္း ႏိုင္ငံေရးမွာ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္လႈပ္ရွားလာသူေတြ ရွိလာတာကို ေတြ႕ဖူးေပမယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္မ်ိဳးတည္း ထားတယ္။ ဥပမာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ အဓိက ရည္ရြယ္တာပါပဲ"
"သူလမ္းေၾကာင္းေတာ့ ေျပာင္းတယ္ မဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္။ လမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းတယ္။ ဂ်ပန္ကို ေပါင္းတယ္။ ဂ်ပန္ကို ျပန္တိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္နဲ႔ ေပါင္းတယ္။ လြတ္လပ္ေရး မရရင္ အဂၤလိပ္ကိုလည္း ျပန္တိုက္မယ္ သူပဲ။ ဒါေပမဲ့ ပန္းတိုင္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ဘူး"
"အစစ္ေပါ့။ ဘ၀မွာ ဘာလုပ္လုပ္ပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ လုပ္ဖို႔လိုတယ္။ ဒီရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္ရမွာပါ"
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကိုဘသစ္"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္။ ဒါက မိမိအတြက္ေပါ့။ ေအာင္ျမင္လာခ်မ္းသာ လာတဲ့အခါ ဒီဓနဥစၥာကို အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ သံုးဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ထားတာမ်ိဳးေပါ့။ ဘယ္ေလာက္အထိ သံုးမယ္။ ဘယ္လို သံုးမယ္ဆိုတာကေတာ့ ကာယကံရွင္ေပၚ မူတည္တာပဲ"
"ဘီလ္ဂိတ္တို႔ ၀ါရင္းဘက္ဖက္တို႔ကို နမူနာ ေပးလို႔ ရတယ္ေနာ္"
"ဟုတ္တယ္၊ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚက မွန္ကန္တဲ့ ပန္းတိုင္အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ထားဖို႔ လိုတယ္"
ကမၻာႀကီး ျဖစ္တည္စ။ နံနက္ေစာေစာမွာ ေနေရာင္ျခည္ ႏုႏုေလးနဲ႔ ေတြ႕ထိတဲ့ ပန္းကေလးကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ဖူးပြင့္လာတယ္ေလ။ ႏွင္းရည္စက္မ်ား က်လာေတာ့ တိမ္ခိုးေတြအၾကား ပထမဆံုးပြင့္တဲ့ ပန္းကေလးဟာ ဘယ္ေလာက္က်က္သေရ ရွိမွာလဲ။
ခုျမန္မာျပည္ႀကီး ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းကို သြားေနသည့္ ကာလ။ အေျခခံဥပေဒက လမ္းေၾကာင္း ခ်မွတ္ထားသည္။ ႏွင္းရည္စက္မ်ား ပက္ဖ်န္းၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ေဆာက္မွာလား။မ်က္ရည္စက္မ်ားနဲ႔ ေၾကကြဲၾကရမွာလား။ ကမၻာႀကီးမွာ လူသန္း ၇၀၀၀ ရွိသည္။ သတၱ၀ါေတြေတာ့လည္း အမ်ားႀကီးပဲေပါ့။
အဲဒီလူသားမ်ားသည္ သူတို႔အသိဉာဏ္ျဖင့္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကို လႊမ္းမိုးထားေလေတာ့သည္။
လူတို႔၏ အသိဉာဏ္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ဤေလာကႀကီးတြင္ မွ်တမႈေကာ ရွိပါ၏ေလာ။
ကမၻာ၏ ၾကြယ္၀မႈ၏ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ လူတစ္သန္းတြင္သာ ရွိေနသည္။ ထိုတစ္သန္းသည္ ကမၻာေပၚရွိ ဥစၥာဓနမ်ားကို လက္၀ါးႀကီး အုပ္ထားသည္။ က်န္ေသာ လူဦးေရ ၆၉၉၉ သန္းသည္ မညီမွ်ေသာ ဥစၥာကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေထာင္ေက်ာ္၏ လက္ထဲတြင္ပင္ ဥစၥာဓနမ်ား စုျပံဳေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ျမန္မာျပည္က ျပည္သူသန္း ၆၀ ရဲ႕ ဓနဥစၥာကေရာ။ လူတစ္ေထာင္ေလာက္မွာပဲ စုျပံဳေနပါသလား။ ျပည္သူျပည္သားမ်ားသည္ လူတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ျပဳသမွ် ႏုရသည့္ အေျခအေနမွာ ေရာက္ေနေလသလား။
ဤပံုစံသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ေနမည္မွာလား။ စစ္ေၾကာရန္ လိုသည္။
ဒါဆိုရင္ သင္ေကာ ဘာလုပ္မလဲ။
အလြန္အမင္း ခ်မ္းသာသူ တစ္ေထာင္ထဲမွာ ပါလိုသလား။ သင္၏ ဆံုးျဖတ္ လုပ္ေဆာင္မႈသည္ အင္မတန္ အေရးပါသည္။
ပထမဦးဆံုး ပန္းတိုင္ကို သတ္မွတ္ရမည္။ ပန္းတိုင္ႏွင့္ ဆိုင္သည္မ်ားကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္။
ထိုပန္းတိုင္ မွန္ရဲ႕လား။ သင္လိုလားတာေတြ ျဖစ္ရဲ႕လား။
ဘ၀မွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းေနတတ္သည္။
ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ပန္းတိုင္တစ္ခုကိုေတာ့ သတ္မွတ္ရပါသည္။ ပန္းတိုင္ သတ္မွတ္ၿပီးေနာက္ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္မည့္ လမ္းကို ေရြးရပါမည္။
ဒီေနရာတြင္ လမ္းမွားကေန သြားလို႔မရပါ။ မွားေနရင္ေတာ့ ျပင္ရပါသည္။
credit-EMG
Read More »

မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ လူငယ္ Written by လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)



လူငယ္ဟူသည္ အနာဂတ္၏ ေခါင္းေဆာင္ေလာင္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ လူငယ္တို႔၏ ကာယဥာဏ စာရိတၱ ဘက္စံုဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈျဖင့္ ႏုိင္ငံႏွင့္ လူမ်ိဳး၏ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးမ်ားကို စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည္။ လူငယ္တို႔သည္ ကာယခြန္အား ျပည့္စံုရမည္။ ဥာဏစြမ္းရည္ ထက္ျမက္ရမည္။ စာရိတၱဟူေသာ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမ်ား ရွင္သန္ေနရမည္။ ထိုသို႔ေသာ ကာယ၊ ဥာဏ၊ စာရိတၱ စြမ္းရည္မ်ား ထက္ျမက္ေစရန္ ျပည့္စံုလာေစရန္ မိမိတို႔၏ အသိပညာ၊ အသိတရား၊ လံု႔လ၀ိရိယဟူေသာ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးမ်ား ျပည့္စံုထက္ျမက္ေစရန္ မိမိကိုယ္မိမိ ေလ့က်င့္ထိန္းသိမ္း ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ႏုိင္ငံေတာ္၏ အင္အားစုတြင္ လူငယ္၏ အင္အားစုသည္ သံုးပံုတစ္ပံု ရွိသည္။ ထိုသို႔ေသာ အင္အားစုႀကီးျဖစ္ေသာ ယေန႔လူငယ္ အင္အားစုသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ပခံုးေျပာင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမည့္ ေသြးသစ္အင္အားစုလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ အရည္အေသြးရွိသည့္ လူငယ္တို႔တြင္ ကာယစြမ္းအား၊ ဥာဏစြမ္းအား၊ စိတ္ဓာတ္စြမ္းအား၊ စာရိတၱမ႑ိဳင္ ၾကံ့ခုိင္ေရးစြမ္းအား ျပည့္စံုရန္ လိုအပ္သည္။ လူငယ္၏ သေဘာသဘာ၀သည္ ရွင္သန္သည္။ ႏုပ်ိဳသည္။ တက္ၾကြသည္။ လန္းဆန္းသည္။ တိမ္းလြယ္ယိမ္းလြယ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းကို တြယ္တာသည္။ ရွင္သန္တက္ၾကြႏိုးထေနေသာ ရြက္သစ္၊ ရြက္ညႊန္႔၊ ရြက္ႏု၊ ပုရစ္ဖူးမ်ားအသြင္ ရွိသည္။

ထိုသို႔ ႏုိးၾကားတက္ၾကြ ရွင္သန္ေနေသာ လူငယ္တို႔သည္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္၏ အႏၲရာယ္ဆိုး တစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ေရွာင္ရွားရမည္ ျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးသည္ ဆိုးက်ိဳးကိုသာ ေပးသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲမႈေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္ၾကံ့ခုိင္မႈ ယိုယြင္းလာသည္။ ကာယစြမ္းအား ဆုတ္ယုတ္လာသည္။ ဥာဏစြမ္းအား ေလ်ာ့ပါးလာေစသည္။ လံု႔လ၀ီရိယ ဇြဲသတၱိမ်ား ဆိတ္သုဥ္းကာ ေတြေ၀မိန္းေမာေစသည္။ မေကာင္းမႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ရန္ ၀န္မေလးေတာ့ေပ။ စာရိတၱကို ပ်က္ယြင္းလာေစသည္။ ယင္းသို႔ ဆိုးက်ိဳးအေထြေထြကိုသာ ေပးတတ္ေသာေၾကာင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး မသံုးစြဲမိေစရန္အတြက္ လည္းေကာင္း၊ မသံုးစြဲၾကရန္အတြက္ လည္းေကာင္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ လႈံ႔ေဆာ္စည္း႐ံုး ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို လူသားအားလံုး အထူးသျဖင့္ လူငယ္တို႔၏ နယ္ပယ္တြင္ ေရွာင္ရွားၾကေစရန္ "ေရွာင္ေလေ၀းေ၀း မူးယစ္ေဆး" ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ "မူးယစ္ေဆး၀ါး တို႔ေရွာင္ရွား" ဟူ၍ လည္းေကာင္း ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္ႏွင့္ လူငယ္တို႔ ကင္းေ၀း၊ ကင္းရွင္းေစရန္ လံႈ႔ေဆာ္၊ ပညာေပး၊ စည္း႐ံုးေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္။

ကမၻာ့သမုိင္းေၾကာင္းကို ေလ့လာလွ်င္ မူးယစ္ေဆး၀ါးသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳး၏ ဆိုးက်ိဳးႏွင့္ အနိ႒ာ႐ံုမ်ားကိုသာ ေပးခဲ့ေၾကာင္း အထင္အရွား ေတြ႕ရွိႏုိင္သည္။ လူဦးေရ မ်ားျပားၿပီး၊ စည္းလံုးညီညြတ္၍ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးၾကြယ္၀ခဲ့ေသာ ေရွးေခတ္တ႐ုတ္ျပည္တြင္ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႔သည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးျဖစ္ေသာဘိန္းကို ႏုိင္ငံ၏ စည္း႐ံုးမႈ ၿဖိဳခြဲေရး လက္နက္အျဖစ္ အသံုးခ်ခဲ့သည္။ ဘိန္းစစ္ပြဲမ်ားျဖင့္ စာရိတၱၾကံ့ခိုင္မႈ၊ စည္းလံုးညီညြတ္မႈ အားမာန္ကို ယိုယြင္းပ်က္စီး ေစခဲ့သည္။

ထုိနည္းတူ ျမန္မာ့သမုိင္းေၾကာင္းတြင္လည္း ေတာင္ငူေခတ္တြင္ လက္႐ံုးရည္၊ ႏွလံုးရည္ျဖင့္ ျပည့္စံုထင္ရွားခဲ့ေသာ တပင္ေရႊထီးမင္းသည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးျဖစ္ေသာ အရက္ကို စြဲခဲ့ေသာေၾကာင့္ အသက္ဆံုး႐ံႈး ခဲ့ရသည္အထိ ဘ၀ဆိုးက်ိဳးကို ေတြ႕ၾကံဳခံစားခဲ့ရသည္။ ျမန္မာဘုရင္မ်ား လက္ထက္ကပင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး၏ အႏၲရာယ္ဆိုးက်ိဳးႏွင့္ အနိ႒ာ႐ံုမ်ားကို နားလည္သိရွိ သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္ ကာကြယ္ေရး အမိန္႔ေတာ္မ်ားကို ျပ႒ာန္းသတ္မွတ္ ခဲ့ၾကသည္။ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္သူတို႔အား ဥပေဒႏွင့္အညီ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း မႏၲေလး (ရတနာပံု) ေခတ္၊ မင္းတုန္းမင္းႀကီး လက္ထက္တြင္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၆၉ ခုႏွစ္၌ 'ဘိန္းဘင္းကေဇာ္၊ ေလွာ္စာ၊ အရက္ေသစာတို႔ကို ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္း၊ ခ်က္လုပ္ျခင္း၊ ေရာင္းခ်ျခင္း မျပဳလုပ္ရန္ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ အမိန္႔ေတာ္" ကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။ ယင္းအမိန္႔ေတာ္တြင္-

"ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ ဘိန္းကင္းကေဇာ္၊ ေလွာ္စာ၊ အရက္ေသစာမ်ားကို ေသာက္စားမူးယစ္ျခင္း၊ ခ်က္လုပ္ျခင္း၊ ေရာင္းခ်ျခင္း၊ မျပဳလုပ္ရ၊ အထူးသျဖင့္ လူငယ္မ်ားသည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမ်ား သံုးစြဲျခင္း လံုး၀မျပဳလုပ္ရ။ ယင္းဥပေဒကို မလုိက္နာ၊ က်ဴးလြန္လွ်င္ ႀကိမ္ဒဏ္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္ က်ရမည္" ဟု သတ္မွတ္တားျမစ္ခဲ့သည္။

မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္မ်ားကို ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိေနသည္။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ထု အတြင္းသို႔ ဘိန္းျဖဴႏွင့္ စိတ္ၾကြေဆး စေသာမူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲမႈမ်ား စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနမႈ အႏၲရာယ္သည္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ လူငယ္ေလာက၏ အႀကီးမားဆံုးေသာ အႏၲရာယ္ဆိုးႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္ထု နယ္ပယ္မ်ားျဖစ္ေသာ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕ အနယ္နယ္ရွိ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္ အသိပညာေပးေရး အဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္း၍ ပညာေပးလံႈ႔ေဆာ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။ ဥပေဒျဖင့္လည္း အေရးယူ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိေနသည္။

လူငယ္ထုအတြင္း မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္ ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ပညာေပးျခင္း၊ ဥပေဒျဖင့္ အေရးယူျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သည့္နည္းတူ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး သယ္ေဆာင္ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ ေနသူမ်ားကိုလည္း မ်က္ႏွာႀကီးငယ္မလုိက္၊ တရားဥပေဒႏွင့္အညီ ထိေရာက္ေသာျပစ္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကိုလည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ေနမည္ ျဖစ္သည္။

စာရင္းဇယား အေထာက္အထားမ်ားအရ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲသူမ်ားအနက္ အသက္ ၁၅ ႏွစ္မွ ၃၀ အရြယ္ လူငယ္၊ လူလတ္ပိုင္းတို႔သည္ အမ်ားဆံုး မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲေသာ အရြယ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရသည္။

မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္သည္ လူသားတို႔အတြက္ ဆုိးက်ိဳးလက္နက္မ်ားထက္ ပိုမိုေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ ျဖစ္သည္။ လူသားတို႔အား တျမည့္ျမည့္ႏွင့္ ေဆြးေၾကပ်က္စီးေစတတ္ေသာ ကရြတ္ေခြကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ ဖြဲမီးကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ လူငယ္ဟူသည္ "အျဖဴႏွင့္အမည္း" ကဲ့သို႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အသြင္ေဆာင္ေနသည္။ လူငယ္ဟူသည္ ႏုိးၾကားသည္။ တက္ၾကြသည္။၊ ႏုပ်ိဳသည္။ ဇြဲလံု႔လ သတၱိ၀ီရိယ အားမာန္ျပည့္၀သည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးသည္။ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ကာယခြန္အား စာရိတၱခြန္အားကို ယုတ္ေလ်ာ့ေစသည္။ ေတြေ၀မိန္းေမာ ေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္ဟူသည္ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းေသာ သရက္ပင္ပ်ိဳႏွင့္ တူသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးသည္ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ ေညာင္ပင္ႏွင့္ တူသည္။ မ်ိဳးေကာင္းသရက္ပင္ပ်ိဳႏွင့္တူေသာ လူငယ္တို႔သည္ ေညာင္ပင္ႏွင့္တူေသာ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို သံုးစြဲလွ်င္ သရက္ပင္ပ်ိဳသည္ ေညာင္ပင္၏ ၀ါးမ်ိဳျခင္း ခံရသကဲ့သို႔ ပ်က္စီးမည္။ ဘ၀ဆံုးမည္။ ဒုကၡမ်ိဳးစံု ေတြ႕ၾကံဳခံစားရမည္မွာ မလြဲဧကန္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္တစ္ရပ္လံုးသည္။ အမ်ိဳးသား ရန္သူသဖြယ္ျဖစ္ေသာ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ေ၀းစြာေရွာင္ရွားရမည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္ကို က်ဴပင္ခုတ္၊ က်ဴငုတ္မွ်မက်န္ေအာင္ တြန္းလွန္ေခ်မႈန္း ပစ္ရမည္။

မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္သည္ တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳး၏ အႀကီးမားဆံုးႏွင့္ အဓိကအႏၲရာယ္ တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲမိလွ်င္ မူးယစ္ဆး၀ါးစြဲေနလွ်င္ မေကာင္းမႈကို က်ဴးလြန္ရန္ ၀န္မေလးေတာ့ေပ။ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၲရာယ္သည္ ဘ၀၏ အႏုတ္လကၡဏာ ျဖစ္သည္။ ဆိုးက်ိဳးကိုသာ ေပးတတ္ေသာ မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစြဲမႈကို လူငယ္၊ လူလတ္၊ လူႀကီးမ်ားအားလံုး လံုး၀ေရွာင္ရွားျခင္းျဖင့္ ေလာကီသုခကို ရေစမည္ျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး မွန္သမွ်ကို ေ၀းစြာေရွာင္ရွားေရးသည္ လူငယ္မွအစ လူသားတိုင္း၏ အဓိက တာ၀န္ႀကီးတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

Read More »

ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား ၀န္းရံလ်က္ရႇိေသာ ႏုိင္ငံကို...ဟုေခၚသည္( ေနထြန္းႏိုင္ )



၀၁၃ ခုႏွစ္ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားျပ ေျမပုံ (Graphic: Myanmar Peace Monitor,BNI)
ျပည္တြင္း စစ္ဒဏ္ကို ႏႇစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ၾကာ ခံစားခဲ့ရေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ျခင္း မရႇိေသးေပ။ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ား လံုး၀ခ်ဳပ္ျငိမ္းျပီး ေသနတ္သံ တိတ္ဆိတ္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ရန္ ၾကိဳးပမ္းျခင္းမ်ား ရႇိေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ႏႇင့္အမွ် ၾကိဳၾကားျဖစ္ေပၚေနေသာ တိုက္ပြဲမ်ားက စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ကို ဆက္လက္ တိုးပြားေစခဲ့သည္။ အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဒုကၡသည္မ်ား၊ သဘာ၀ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဒုကၡသည္မ်ားလည္း ရႇိေနခဲ့ပါသည္။ လက္ရႇိ အေျခအေနမ်ားအရ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားမႇာ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္တြင္ အခိုင္အမာ ရႇိေနပါသည္။ ရႇမ္းျပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ႏႇင့္ တနသၤာရီတိုင္း ေဒသၾကီး ဧရိယာမ်ားတြင္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္း အမ်ားအျပား ရႇိေနပါသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္မူ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ား ရႇိေနျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္းေဒသ မိထၲီလာျမိဳ႕တြင္လည္း ပဋိပကၡေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာသည့္ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား ရႇိေနခဲ့ပါသည္။
စစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဒုကၡသည္မ်ား
ျပီးခဲ့ေသာ ၁၀ ႏႇစ္ကာလ မ်ားအတြင္း အစိုးရႏႇင့္ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ံုး (KNU) တို႔အၾကား ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ တစ္ေလွ်ာက္တြင္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါသည္။ ကုလသမဂၢ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈဆိုင္ရာ ကူညီေဆာင္ရြက္ ေပးေရး႐ံုး (UNOCHA)၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား အပါအ၀င္ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္ အေရအတြက္ စုစုေပါင္း ၆၃၂၀၀၀ ေက်ာ္ ရႇိေနသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ကရင္ျပည္နယ္ တစ္၀ိုက္ရႇိ ျမိဳ႕နယ္ ၃၆ ျမိဳ႕ နယ္မႇ ကရင္တုိင္းရင္းသားမ်ား အမ်ားဆံုး ပါ၀င္ၿပီး ထိုသူမ်ားမႇာ နယ္ေျမမတည္ျငိမ္မႈေၾကာင့္ အိုးအိမ္မ်ားကို စြန္႔ခြာထြက္ေျပးခဲ့ကာ ႏႇစ္ကာလရႇည္ၾကာ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ဘ၀ေရာက္ေန ၾကသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း တိုက္ပြဲအရႇိန္ ေလ်ာ့က်သြားေသာ္လည္း စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ေနရပ္ျပန္ႏိုင္ေရးမႇာ မေရရာေသာ အေျခအေနတြင္ ရႇိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။
ယခုႏႇစ္ပိုင္းမ်ားအတြင္း တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ား၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္မႇာ ဆက္လက္ တိုးပြားေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာေနေသာ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ျဖစ္သည့္ Myanmar Peace Monitor ၏ ၂၀၁၃ ခုႏႇစ္ အစီရင္ခံစာအရ ၂၀၁၁ ခုႏႇစ္ႏႇင့္ ၂၀၁၂ ခု ႏႇစ္အတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္၌ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ အစိုးရႏႇင့္ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (KIA) တို႔၏ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ KIOI ထိန္းခ်ဳပ္နယ္ေျမအတြင္း ဒုကၡသည္စခန္း အသစ္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္ တစ္သိန္းေက်ာ္ ရႇိခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။ ထိုတိုက္ပြဲမ်ား ေၾကာင့္ပင္ အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ နယ္ေျမမ်ားျဖစ္ေသာ ျမစ္ၾကီးနား၊ ၀ိုင္းေမာ္ အစရႇိေသာ ျမိဳ႕မ်ားတြင္ စစ္ေျပးဒုကၡ စခန္းအသစ္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ခိုင္မာေသာ သတင္းရင္းျမစ္မ်ား၏ အဆိုအရ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ႏႇစ္သိန္းေက်ာ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး ထိုသူမ်ား၏ ေနရပ္ျပန္ေရး ကိစၥမႇာလည္း ေႏႇာင့္ေႏႇးေနရဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား အပါအ၀င္ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္ အေရအတြက္ စုစုေပါင္း ၆၃၂၀၀၀ ေက်ာ္ ရႇိေနသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ကရင္ျပည္နယ္ တစ္၀ိုက္ရႇိ ျမိဳ႕နယ္ ၃၆ ျမိဳ႕ နယ္မႇ ကရင္တုိင္းရင္းသားမ်ား အမ်ားဆံုး ပါ၀င္ၿပီး ထိုသူမ်ားမႇာ နယ္ေျမမတည္ျငိမ္မႈေၾကာင့္ အိုးအိမ္မ်ားကို စြန္႔ခြာထြက္ေျပးခဲ့ကာ  ...

ထို႔အတူ ရႇမ္းျပည္နယ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ဆက္လက္ ေပၚေပါက္ေနပါသည္။ ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္အတြင္း အစိုးရႏႇင့္ ပေလာင္(တေအာင္း) အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (TNLA) တို႔၏ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ အေရအတြက္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ရႇိေနရာမႇ ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္မႇာ ၅၀၀၀ ေက်ာ္အထိ ရႇိလာခဲ့ပါသည္။ ပေလာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားမႇာ မန္တံုျမိဳ႕တြင္ႏႇစ္ခု၊ တန္႔ယန္း ျမိဳ႕တြင္တစ္ခု၊ ကြတ္ခိုင္ျမိဳ႕တြင္ႏႇစ္ခု၊ နမ့္ဖက္ကာ ေက်းရြာတြင္ တစ္ခုႏႇင့္ နမ့္ခမ္းျမိဳ႕တြင္ ႏႇစ္ခု အစရႇိသျဖင့္ အသစ္ေပၚေပါက္ လာခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။
၂၀၁၂ ခုႏႇစ္အတြင္း ရႇမ္းျပည္နယ္၌ အစိုးရႏႇင့္ RCSS/SSA၊ KNPP၊ KNU၊ DKBA တို႔အၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ား အပါအ၀င္ အျခားေသာ စီမံကိန္းမ်ားေၾကာင့္ ေနရပ္ကို စြန္႔ခြာျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းေဒသရႇိ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားသို႔ ေရာက္ရႇိခိုလံႈေနသူ အေရအတြက္ တိုးပြားခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
Myanmar Peace Monitor ၏ အစီရင္ခံစာအရ ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားႏႇင့္ အျခားေသာ စီမံကိန္းမ်ားေၾကာင့္ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ အေရအတြက္မႇာ ရႇမ္းျပည္နယ္တြင္ ၆၇၀၀၊ ကယားျပည္နယ္တြင္ ၇၀၀၊ ပဲခူးတိုင္း ေဒသႀကီးတြင္ ၂၀၀၊ ကရင္ျပည္နယ္တြင္ ၁၆၀၀၊ မြန္ျပည္နယ္တြင္ ၂၀၀ဦးႏႇင့္ တနသၤာရီတိုင္း ေဒသၾကီးတြင္ ၆၀၀ ခန္႔ ရႇိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဒုကၡသည္မ်ား
၂၀၁၂ ခုႏႇစ္အတြင္း ရခိုင္ျပည္နယ္၌ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္ အေရအတြက္မႇာ ၂၀၁၃ ခုႏႇစ္တြင္ ၁၈၀၀၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ ရႇိလာခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္ အတြင္း ကထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ UNOCHA ၏ အစီရင္ခံစာအရ လူဦးေရ ၇၀၀၀၀ ေက်ာ္ခန္႔သည္ ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္ ဇြန္လ ပဋိပကၡမ်ား စတင္ခ်ိန္တြင္ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္ ေအာက္တိုဘာလ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ပဋိပကၡတြင္ လူဦးေရ ၃၀၀၀၀ ေက်ာ္ ခန္႔မႇာ ေရႊ႕ေျပာင္းဒုကၡသည္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ လာသည့္ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားမႇာ ေက်ာက္ျဖဴ၊ ေက်ာက္ေတာ္၊ မင္းျပား၊ ေျမာက္ဦး၊ ေျမပံု၊ ေပါက္ေတာ၊ ရမ္းျဗဲ၊ ရေသ့ေတာင္ႏႇင့္ စစ္ေတြၿမိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ ရႇိေၾကာင္း သိရႇိရသည္။
၂၀၁၃ ခုႏႇစ္ မတ္လအတြင္းက ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ မိထီၴလာၿမိဳ႕တြင္ ဒုကၡသည္ စခန္းအသစ္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ လက္ရႇိအခ်ိန္အထိ ရရႇိေသာ စာရင္းမ်ားအရ မိထီၴလာၿမိဳ႕တြင္ ဒုကၡသည္စခန္း ငါးခုရႇိၿပီး ဒုကၡသည္ အေရအတြက္ ၄၀၀၀ ေက်ာ္ ခိုလံႈေနရေၾကာင္း သိရသည္။ အေရအတြက္ အတိအက် အေနျဖင့္ သာသနာ့ရကၡိတ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းတြင္ လူဦးေရ ၆၅၆ ဦး၊ အုတ္ဖို ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းတြင္ လူဦးေရ ၁၉၁ဦး၊ ခ႐ိုင္အားကစားကြင္း ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းတြင္ လူဦးေရ ၈၉၅ ဦး၊ ဗဟိုပို႔ေဆာင္ ဆက္သြယ္ေရး ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းတြင္လူဦးေရ ၁၅၉၄ဦး၊ ေရအရင္း အျမစ္ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းတြင္ လူဦးေရ ၈၆၈ ဦး၊ စုစုေပါင္း လူဦးေရ ၄၂၀၄ ဦး ခိုလႈံ ေနရဆဲျဖစ္ေၾကာင္း သိရႇိရသည္။
ဒုကၡသည္မ်ားႏႇင့္ အနာဂတ္
ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္လာခဲ့သည့္ ဒုကၡသည္မ်ား၏ အနာဂတ္မႇာ နယ္ေျမတည္ ျငိမ္ျပီး ထိုက္သင့္ေသာ အကူအညီမ်ား ရရႇိပါက ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရႇိေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါ ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အေျခခံ ေစာင့္ေရႇာက္မႈမ်ားႏႇင့္ အလုပ္အကိုင္ ဖန္တီးေပးေရးမႇာ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနပါသည္။
8.1.1
ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ရႇိ မယ္လ ဒုကၡသည္စခန္းမႇ ကရင္တုိင္းရင္းသား ဒုကၡသည္တစ္ဦး (ဓာတ္ပံု-ေနထြန္းႏိုင္)
စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား၏ အနာဂတ္မႇာ ပို၍ ခက္ခဲေသာ အေျခအေနသို႔ ဦးတည္လ်က္ ရႇိေနပါသည္။ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ ရႇိေနေသာ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားရႇိ ဒုကၡသည္မ်ား၏ အၾကီးမားဆံုး အိပ္မက္မႇာ တတိယႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သြားေရာက္ခြင့္ ရရႇိေရး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာ မဟာမင္းၾကီး႐ံုး (UNHCR)၏ အစီအစဥ္မ်ားႏႇင့္ တတိယ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဒုကၡသည္ လက္ခံႏိုင္စြမ္း ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားက စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား၏ တတိယႏိုင္ငံ သြားေရာက္ေရး အိပ္မက္ကို မႈန္၀ါးေစခဲ့ပါသည္။ ၎တို႔အေနျဖင့္ ျပည္တြင္းသို႔ ျပန္လည္၀င္ေရာက္ျပီး အေျခခ် ေနထိုင္ရန္အတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အခက္အခဲအျပင္ အေျခခံ အေဆာက္အအံု လိုအပ္ခ်က္မ်ားလည္း ရႇိေနပါသည္။ တိုက္ပြဲျဖစ္စဥ္ ခကာလအတြင္း သက္ဆိုင္ရာ နယ္ေျမမ်ားတြင္ ႏႇစ္ဖက္တပ္ဖြဲ႕မ်ား အသံုးျပဳခဲ့ေသာ မိုင္းအႏၲရာယ္ႏႇင့္ မိုင္းရႇင္းလင္းေရး ျပႆနာမႇာကိုလည္း အျပည့္အ၀ ေျဖရႇင္းႏိုင္ျခင္း မရႇိေသးေပ။ ထို႔အျပင္ အိုးအိမ္မ်ားကို စြန္႔ခြာထြက္ေျပးခဲ့ရျပီး ကာလရႇည္ၾကာ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ျဖစ္ေနသူမ်ား ကိုယ္တိုင္က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ရန္ ျငင္းဆန္ထားပါသည္။
သို႔ရာတြင္ ျမန္မာစစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ားကို လက္ခံထားေသာ ထိုင္းအစိုးရက နယ္စပ္ဒုကၡသည္ စခန္းအခ်ိဳ႕ကို ဖ်က္သိမ္းလိုျပီး ဒုကၡသည္အခ်ိဳ႕ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပန္ပို႔ရန္ ဆႏၵရႇိေနပါသည္။
သို႔ေသာ္ ျပီးခဲ့သည့္ ဇူလိုင္လအတြင္းက ထိုင္းႏိုင္ငံဆိုင္ရာ UNHCR တာ၀န္ခံႏႇင့္ ညီညြတ္ေသာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ား ဖက္ဒရယ္ေကာင္စီ(UNFC) တို႔ေတြ႕ဆံုျပီး ျမန္မာစစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား အေရးကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုေဆြးေႏြးမႈတြင္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ရႇိေနေသးသျဖင့္ ျမန္မာစစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ားကို ေနရပ္သို႔ အတင္းအ ်ပ္ ျပန္လည္ ပို႔ေဆာင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း UNHCR ဘက္မႇ ကတိျပဳခဲ့သည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ ရႇိေနေသာ စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္းမ်ား ဆက္လက္ တည္ရႇိေနႏိုင္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြင္း၌ တိုက္ပြဲမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြား ေနမည္ဆိုပါက စစ္ေျပးဒုကၡသည္ အေရအတြက္မႇာလည္း ဆက္လက္ တိုးပြားေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။
Credit To First-11
Read More »