စိတ္ကူး အေတြးပံုရိပ္တုိ႔ကို သူတစ္ပါး ျမင္ႏုိင္ေသာ ကာလ ယခင္တစ္ပတ္မွ အဆက္



၁။ စိတ္ကူး ေတြးေခၚမႈတို႔ကို သူတစ္ပါးတို႔ ျမင္ႏိုင္စဥ္ ကာလတစ္ခု ျဖစ္သည္။

၂။ လူတို႔သည္ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ေတြးၾက၏။ ႀကိဳတင္ မေတြးေခၚဘဲ လုပ္ခ်င္ရာကို ဝုန္းဒိုင္း လုပ္တတ္ေသာ အေလ့တို႔ ႀကီးစိုး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ မွန္သည္တို႔ ရွား၍ မွားသည္တို႔ မ်ားေလ၏။ မွားသည္တို႔ မ်ားလြန္းလာ၍ မွန္သည္တုိ႔ကို မွားသည္တို႔ဟု ထင္လာၾက၏။

၃။ ထိုသို႔ မျဖစ္ဘဲလည္း မခံႏိုင္ၾကေတာ့။ မည္သူမွ် မလြန္ဆန္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ထိုအျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္လာခဲ့ ပံုကား ...။

တစ္ကမၻာလံုး မဲေပး ေရြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္ခဲ့ေသာ ကမၻာ့ သမၼတႀကီးမွ စတင္ခဲ့ေလသည္။ ထံုးစံအတိုင္း စၾကဝဠာ ကုလသမဂၢ အစည္းအေဝး တစ္ခုတြင္ ျဖစ္၏။ ထံုးစံအတိုင္း ေစတန္ သမၼတႀကီး၏ က်ိန္စာမိျခင္းပင္ ျဖစ္၏။

ေစတန္ သမၼတႀကီးက အဆိုတစ္ရပ္ကို တင္သြင္းေန၏။ ထိုစဥ္တြင္ ကမၻာ့ သမၼတႀကီးက (သူ႔အိမ္တြင္ သာ ရယ္တတ္သည့္ အသြင္ျဖင့္) တခိခိ ရယ္ေလ၏။ ကမၻာ့ သမၼတႀကီး၏ ေဘးကပ္ရပ္တြင္ ထုိင္ေနေသာ ယူေရးနတ္စ္ သမၼတႀကီးက ပုခံုးပုတ္၍ အေျခအေန ထိန္းမွ ပံုမွန္ သတိဝင္ေလ၏။ ရယ္ေမာရျခင္း အေၾကာင္းက သမၼတႀကီး ကေတာ္ႏွင့္ အတူရွိခဲ့စဥ္က ျဖစ္ခဲ့သည့္ တစိမ့္စိမ့္ေတြး၊ တစိမ့္စိမ့္ ရယ္ရသည့္ ျဖစ္ရပ္ဆီ သတိလြင့္သြား၍ ျဖစ္၏။ (စၾကဝဠာ အေရးအခင္းတို႔ ေဆြးေႏြးခ်ိန္ တြင္ ႏွစ္ကိုယ္ေရ ႏွစ္ကာယ ကိစၥတစ္ခုဆီ သတိလြင့္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေခ်၏။)

ႏို႔ေပတဲ့ သူ၏ အဆိုလႊာကို စၾကဝဠာ သမၼတႀကီးမ်ား အစည္းအေဝးတြင္မွ ျပက္ရယ္ျပဳျပန္ေလျခင္းဟု ေစတန္ သမၼတႀကီးက ႏွလံုးပိုက္၏။ ထို႔အတြက္ပင္ သိပၸံ-ဝိဇၨာ-ေမွာ္က်ိန္စာ တစ္ခုကို တိုက္လိုက္ ျပန္ေလ၏။

၄။ ထိုကာလသည္ ကမၻာေျမေပၚသို႔ ကမၻာ့ သမၼတႀကီး ျပန္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္လင္း စတြင္ စတင္ခဲ့ေလသည္။

သမၼတႀကီး၏ ဟိုဥပံု ႐ံုးခန္းထဲသို႔ ဒုသမၼတ နံပါတ္-၄ ဝင္လာေလ၏။ (ထိုစဥ္တုန္းက ဒုသမၼတကို ေျခာက္ေယာက္အထိ ထားသည္ဟု သိရ၏။ ဟိုဥပံုဟု ဆိုရျခင္းကေတာ့ လက္သမား ဆရာႀကီး ႏွစ္ေယာက္ ေျပာစဥ္က မည္သည့္ ဥပံုဟု ေျပာခဲ့သည္ကို ကြၽႏု္ပ္ မမွတ္မိေတာ့၍ ျဖစ္၏။ ဘဲဥပံု မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာ၏။ လက္သမား ဆရာႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကို ကြၽႏု္ပ္က စတင္ ဆက္သြယ္၍ မရ။ သူတို႔ ဆက္သြယ္မႈကိုသာ ေစာင့္ေနရျခင္း ျဖစ္၏။ သို႔ေၾကာင့္ ယခုစာကို ေရးသား ေနခ်ိန္တြင္ ေမးျမန္းဖို႕အခြင့္မရေသး၍ ဟိုဥပံုဟု မမွား မယြင္းေအာင္ သံုးႏႈန္းလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပ၏။) ကမၻာ့သမၼတႀကီးက ထုိင္၍ တစ္ခုခု ေရးသားေနရာမွ ေမာ့ၾကည့္၏။ ဒု သမၼတႀကီးက စတင္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလ၏။

“ေကာင္းေသာ စကၠန္႔ပါ သမၼတႀကီး၊ မနက္စာ ၿပီးၿပီလားဗ်” (ထိုကမၻာ၏ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း အေလ့)

“အင္း ...၊ ၿပီးၿပီဗ်၊ ထုိင္ပါ”

“ေၾသာ္ ...သမၼတႀကီးက မစားရေသးဘဲကိုး၊ ကြၽန္ေတာ္ စားေသာက္တဲ့အခါ ဇြန္းသံ ပန္းကန္သံ ထြက္လြန္းလို႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူ မစားခ်င္တာကိုး”

ကမၻာ့သမၼတႀကီးက မ်က္လံုးျပဴးသြား၏။ သူ႔စိတ္ကူး အေတြးကို ဒုသမၼတႀကီး မည္သို႔ သိသြားသည္ လဲဟု စဥ္းစား၏။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ဘဲ သူ႔ေခါင္းေပၚကိုသာ ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္၍ အံ့ၾသေနေသာ ဒုသမၼတကို ေမးျမန္းဖို႔ စကားအစ ရွာ၏။ သို႔ေသာ္ သူ မေမးျမန္းလိုက္ရ။ သူကိုယ္တိုင္ အေျဖကို ရွာေတြ႕သြား၍ ျဖစ္သည္။

ဒုသမၼတႀကီး၏ ေခါင္းေပၚတြင္ စက္ဝိုင္းႀကီး တစ္ဝိုင္း ျဖစ္ေပၚေန၏။ ထိုစက္ဝိုင္းထဲတြင္ ဒုသမၼတႀကီး ၏ စိတ္ကူးအေတြးတို႔ ေပၚေန၏။ ကမၻာ့သမၼတႀကီး ျမင္လိုက္ရသည္က သူအံ့ၾသေနမည္ကို သိ၍ ေျပာျပေတာ့မည့္ဟန္ ျပဳေနေသာ ဒုသမၼတႀကီးပံုပင္ ျဖစ္၏။ ဒုသမၼတႀကီး ျမင္ေနရသည္က သူ႔ကို ေမးျမန္းမည့္ဟန္ ျပဳၿပီးခါမွ အေျဖကို ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သြား၍ ပီတိျဖစ္ အံ့ၾသေနေသာ ကမၻာ့သမၼတႀကီးပံု ျဖစ္ေလ၏။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ႏွစ္ဦးစလံုး ခြၽဲသပ္ဖို႔ ေခ်ာင္းဟန္႔ၾက၏။

“အဟမ္း”

သိပၸံ-ဝိဇၨာ-ေမွာ္က်ိန္စာကား က်ိန္စာမိခံရသူ၏ ေခ်ာင္းဟန္႔မႈအေပၚ မူတည္၍ ကမၻာကို ပ်ံ႕ႏွံ႕၏။ အသံ တုန္ခါႏႈန္း ၁၃ ႀကိမ္ႏွင့္ ၁၆ ႀကိမ္ၾကား ရွိတိုင္း လူဦးေရ သန္းတစ္ေထာင္ေပၚ ပ်ံ႕ႏံွ႕၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မြန္းလြဲပိုင္း မတိုင္မီပင္ တစ္ကမၻာလံုး ထုိသို႔ ျဖစ္ေခ်ေပေတာ့၏။

၅။ အခ်ဳိ႕စက္ဝိုင္း စိတ္ကူးထဲမွ ပံုရိပ္မ်ားမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုမ်ား ေပၚ၍ အခ်ဳိ႕မွာမူ ထုိသူ လုပ္ခ်င္သည့္ ကိစၥအတိုင္း စကားလံုးမ်ား ေပၚေလ၏။

ညသန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္မွ ျပန္လာေသာ ခင္ပြန္းက တံခါးေခါက္၏။ ဇနီးသည္က တံခါး ထဖြင့္ေပးရင္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ေမး၏။

“အလုပ္ကလည္း ဒီေလာက္ေတာင္ မ်ားရသလား ေယာက်္ားရယ္”

“ေအးကြာ၊ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္းေတြကိုး”

ခ်က္ခ်င္းပင္ ေယာက်္ားျဖစ္သူ၏ ေခါင္းေပၚ၌ မီးလင္းေနေသာ စက္ဝိုင္းစိတ္ကူး ေပၚေလ၏။ စက္ဝိုင္း ထဲတြင္ ကုမၸဏီ ႐ံုးခန္းအတြင္း ဝတ္လစ္စလစ္ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ ေဖာက္ျပားေနေသာ ေယာက်္ားျဖစ္သူ ႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴးမေလးကို ျမင္ေနရ၏။ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးက ျပဳတ္ထြက္သြားမလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္သည့္ အရွိန္ျဖင့္ ပိတ္ျခင္း ခံရ၏။ အိပ္စက္ေနေသာ သားငယ္က ထိုအသံကို လန္႔၍ ငိုေလ၏။ မိခင္က ကပ်ာကယာ သြား၍ ႏွစ္သိမ့္ ေခ်ာ့ျမႇဴ၏။

(လူသာမန္)

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ိုက္ခံခ်င္လြန္းေသာ ကိုကိုခ်စ္၊ မမခ်စ္မ်ား ------------- ေရးသားသူ- ဘစီ



ၾသဂုတ္လမွာ က်ဳပ္အသုဘ အေတာ္မ်ားမ်ား ပို႔လိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း သိမွာပါပဲ။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ စာေပနယ္၊ သတင္းစာနယ္ပယ္ထဲက အထင္ကရဆရာအခ်ဳိ႕ကြယ္လြန္သြားၾကတယ္မို႔လား။ ရက္စက္လြန္းတဲ့ ေသမင္းရဲ႕ ေခၚရာေနာက္ကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္လုိက္သြား ၾကရရွာတယ္။

“ခ်စ္သူတုိ႔အသက္ကားတုိ၏။ မုန္းသူတို႔အသက္ကား ရွည္ၾက၏”ဆုိၿပီး ဆရာမမိုးမိုး(အင္းလ်ား)ကြယ္လြန္တုန္းက ဆရာတင္မိုးက ၀မ္းနည္းမွတ္တမ္းေရးပါေသးသေကာ။ ေသြးထြက္ေအာင္မွန္တဲ့ အလကၤာေပပဲဗ်။ ဒီလိုဘယ္အၿငိဳးနဲ႔ရက္စက္သြားမွန္းမသိတဲ့ ၾသဂုတ္လႀကီးထဲမွာ ေသမင္းက က်ဳပ္တို႔ခ်စ္ရေသာ သူမ်ားကိုပဲ ေရြးေခၚသြားသဗ်။

က်ဳပ္တို႔ မုန္းပါတယ္ဆိုသူေတြက်ေတာ့ဗ်ာ။ ရွည္လိုက္ၾကတဲ့ အသက္ေတြ။ က်ဳပ္တို႔ကို ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ႏွိပ္စက္ဖို႔မ်ား ဘယ္နတ္ဘုရားေတြက အသက္ရွည္ေအာင္ ဖန္ဆင္းထားသလဲ ေမးရမလိုျဖစ္ေနသဗ်။ ယုတ္မာရက္စက္၊ အသတ္အျဖတ္မွာ ငါဆရာ၊
အမိုက္မွာ ေအာင္လံထူၾကသူေတြက်ေတာ့ အသက္ေတြရွည္သလား မေမးနဲ႔။

ဘာပဲေျပာေျပာ မုန္းသူေတြကို က်ဳပ္တို႔ ဆက္မုန္းေနရဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။ အသက္တိုၾကရွာတဲ့ ခ်စ္ရေသာ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ လြမ္းေတးကို
ဆက္၍ သီကံုးရေပဦးမေပါ့။ ျပည္သူအားလံုး လြမ္းမဆံုးရွိေနၾကမယ္ဆုိတာလည္း က်ဳပ္ယံုတယ္။ က်ဳပ္ေမာင္ဘစီအဖို႔ ေၾကကြဲစြာ
ေနာက္ဆံုးလိုက္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့တာကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာဆုိႀကီး ဒဂုန္တာရာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးပဲျဖစ္သဗ်။

ေနျပည္ေတာ္အျမန္လမ္းကို သက္စြန္႔ဆံဖ်ားျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီး သကာလပ်ဥ္းမနားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ အိမ္နားကျဖတ္ၿပီး ရွမ္းေတာင္တန္းကို တက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးဟာ သူေနခ်င္တဲ့၊ ေပ်ာ္ခ်င္တဲ့ မဲဇာေက်းလက္မွာပဲ ေခါင္္းခ်သြားတာကိုး။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးက ဆရာႀကီးကို ခ်စ္လွပါ တယ္ဆုိသူေတြလည္း ခရီးလမ္းပန္းအခက္အခဲေၾကာင့္ မဲဇာေအာင္ပန္းဆီ အေရာက္မလွမ္းႏိုင္ၾကဘူးထင္တယ္ခင္ဗ်။

ေအာင္ပန္းက ဆရာႀကီးေန အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ ေခါင္းေပါင္းေတြနဲ႔၊ ပလိုင္းကေလးေတြ ပခံုးမွာသိုင္းထားတဲ့ ေဒသခံတုိင္းရင္းသားေတြသာ စု႐ံုးေနတာေပါ့။႐ိုး႐ိုးသားသားမ်က္ႏွာကေလးေတြနဲ႔ဗ်ာ။ ရန္ကုန္တုိ႔၊ မႏၲေလးတုိ႔က ေရာက္လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားရဲ႕ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကတဲ့ ကင္မရာမီးတဖ်ပ္ဖ်ပ္အၾကားမွာ မေနတတ္၊ မထုိင္တတ္ျဖစ္ေနပံုပဲဗ်။

ေဒသခံေတြကသာ အေနရခက္ေနတာေမာင္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို တစ္ေခါက္တစ္ခါအေရာက္လာၾကတဲ့ ၿမိဳ႕ျပကႏုိင္ငံေရး တက္ႂကလႈပ္ရွားသူအခ်ဳိ႕ (သူတုိ႔ထဲမွာ ဆရာႀကီး အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္တုန္းက တစ္ေခါက္တစ္က်င္းေတာင္မွ အေရာက္အေပါက္မရွိသူေတြ၊ ဆရာေရးတဲ့စာေတြ မဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြ၊ နာမည္ကိုေတာင္မွ မွန္ေအာင္မေရးတတ္တဲ့သူေတြပါသဗ်)ကေတာ့ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီးေတာ့ လမ္းမေပၚမွာ ျဖန္႔ခင္းထားတဲ့ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္း၊ ပန္းေခြေတြအၾကားမွာ..။ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုေနာက္ခံထား ၿပီးဓာတ္ပံုေတြ အ႐ိုက္ခံေနလုိက္ၾကတာကလား။

အသုဘလား၊ မဂၤလာေဆာင္လား၊ ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားလား ေ၀ခြဲမရ အမွတ္မွားေနၾကပံုရပါရဲ႕။ ၿပံဳးလိုက္ၾက၊ ရယ္လုိက္ၾကနဲ႔ပါဗ်ာတို႔ရဲ႕။ တစ္ေယာက္ ပခံုးတစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး ဓာတ္ပံုတဖ်ပ္ဖ်ပ္႐ိုက္လုိ႔ပါခင္ဗ်။ ေအာင္မယ္။ ဒါတင္က႐ိုးလားဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းကို သူထမ္းမယ္၊ ငါထမ္းမယ္ဆိုသူေတြကလည္း ဆုိၾကရဲ႕။ အမ်ားျပည္သူဂါရ၀ျပဳဖုိ႔ ရာ ေဘာလံုးကြင္းထဲကို ယူေဆာင္သြားမယ္လို႔ အဆိုတင္ သူကတင္ရဲ႕။ အလံလႊမ္းၿပီး သၿဂဳဟ္မယ္ဆုိ သူကဆိုရဲ႕။ အႏွီလို အေ၀မတည့္ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ သူတစ္မင္းငါတစ္ လူျငဴျငဴစူစူေတြ ျဖစ္ကုန္သဗ်။

သုိ႔ကလို အေ၀မတည့္ျဖစ္ေနတုန္းမွာ ရန္ကုန္ကအခ်ိန္မီ ေရာက္ေတာ္မူလာတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းဆိုလား၊ ကြန္ရက္ဆိုလား အသင္းအပင္းမ်ား ကလည္း မသိသားဆုိးရြားစြာ သူတုိ႔လည္း အေလာင္းကို ထမ္းပါရေစလို႔ ဆုိလာျပန္ေရာ။ အိမ္အေပၚထပ္က ျပင္ဆင္ထားတဲ့ခုတင္ေပၚမွာ ထာ၀ရအိပ္စက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာဆုိႀကီးကေတာ့ သူ႔စ်ာပနကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အိမ္အျပင္မွာ မၿငိမ္းမခ်မ္းျဖစ္ေနတာကို သိမွာမဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ေၾသာ္ ဆရာႀကီးေရ.. ဆရာႀကီး ကို ခ်စ္ပါတယ္ဆိုသူမ်ား ျဖစ္ပ်က္ေနပံုကိုထၿပီး ၾကည့္ပါဦး၊ ျမင္ပါဦး၊ ဆိုဆံုးမပါဦးလို႔ က်ဳပ္မွာ ေအာ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖ်င္းဖ်င္း ျဖစ္မိသဗ်။

ေဘာလံုးကြင္းထဲယူၿပီး သကာလအမ်ားျပည္သူ အသုဘ႐ႈ၊ ဂါရ၀ျပဳခြင့္ေပးရမယ္ဆုိသူကေတာ့ ေနရာမွားေရာက္လာတာလား။ အေျခအေနမွန္ကုိ မရိပ္မိတာလား မသိေပါင္ဗ်ာ။ ေအာင္ပန္းလို ၿမိဳ႕ကေလးက်ဥ္းက်ဥ္းမွာ အခု ဆရာႀကီးအိမ္ေရွ႕မွာ စု႐ံုး ေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြဟာ ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ လူအကုန္ေလာက္နီးပါးရွိတယ္ဆုိတာ ရိပ္မိပံုရရဲ႕လား မေျပာတတ္ဘူးဗ်ာ။ အင္း မရိပ္မိဆုိလည္း အျပစ္မ တင္ပါဘူး။ သူတုိ႔က အေမရိကားက လာၾကတာကိုးခင္ဗ်။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေခါင္းတလားကို အိမ္ေရွ႕လူျမင္ကြင္းမွာ ေနရာေရႊ႕ၿပီး ျပင္ေပးထားလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ အသုဘ႐ႈလာၾကတဲ့ ပရိသတ္နဲ႔ သတင္းသမားေတြကလည္း ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာက်ဳပ္ေျပာခ်င္တာ ေရာက္လာၿပီဗ်။ အႏွီလို ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ၾကတဲ့
အခါ အခုနႏုိင္ငံေရးတက္ႂကြ လႈပ္ရွားအဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕က သေကာင့္သား၊ သေကာင့္သမီးမ်ားရဲ႕ ျဖစ္ပံုပါ။

က်ဳပ္လည္း အိတ္ထဲက ကင္မရာအစုတ္ကေလးကိုထုတ္၊ ဆရာႀကီးကို အမွတ္တရဓာတ္ပံု ႐ိုက္မယ္ လုပ္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဆရာႀကီးရဲ႕တူ၊ တူမ၊ ေျမးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ရာဇာေန၀င္းတုိ႔၊ အဆိုေတာ္ေဟမာေန၀င္းတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔အဘိုးေလး စ်ာပနမွာ ရွိေနၾကေတာ့ ေခါင္းတလားကို လူျမင္ကြင္းမွာ ထားတဲ့အခါ သူတုိ႔လည္း ရွိေနတာေပါ့။ ဒီမွာတင္ တက္ႂကလႈပ္ရွားႏုိင္ငံေရးသမားအခ်ဳိ႕ဟာ ဓာတ္ပံုကင္ မရာခ်ိန္တဲ့ေနရာမွာ အခန္႔သားလိုက္ၿပီး ေနရာေရႊ႕ရပ္ေနတာဗ်။ အခ်ဳိ႕တက္ႂကြလႈပ္ရွားသမီးပ်ဳိကေလးမ်ားက ရာဇာေန၀င္း ေနာက္မွာ မသိမသာကေလးရပ္လို႔။

အသုဘဆုိေတာ့လည္း ဣေႁႏသိပ္ပ်က္လို႔မရေတာ့ ဒိုင္လွ်ဳိကေလးေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ကလည္း ကင္မရာမွန္ဘီလူးၾကားက သူတုိ႔ျဖစ္ေနပံုကိုၾကည့္ၿပီး မၿပံဳးဘဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္ခ်င္လုိက္တာဗ်ာ။ ေနာက္တစ္ခါတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူအခ်ဳိ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ဆရာႀကီးရဲ႕ေခါင္းတလားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရာ မွာ ေဘးမွာေနလိုက္၊ ထိပ္မွာေနလိုက္နဲ႔ သတင္းသမားေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုထဲပါေအာင္ လုပ္ေနၾကတာေျပာပါတယ္။

ဓာတ္ပံုသမားေတြက ဆရာႀကီးရဲ႕ ညာဘက္ကေန႐ိုက္ေနရင္ သူတုိ႔ကဘယ္ဘက္ကို ေရာက္သြားတယ္။ တစ္ခါဓာတ္ပံုသမားေတြက ေျခရင္းဘက္ေရာက္ရင္ သူတုိ႔က ေခါင္းရင္းဘက္ေရာက္သြားတယ္။ ဆရာႀကီးအေလာင္းစင္နားမွာ ၀ိုင္းႀကီးပတ္လည္လွည့္ၿပီး ဓာတ္ပံုထဲမွာ ပါဖို႔ရာ အားထုတ္ေနၾကတာ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ဗ်ာ။ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။

က်ဳပ္မွာ အသုဘမွာ အႏွီလို႐ႈခင္းမ်ဳိးကို ျမင္ေနေတာ့ ၀မ္းနည္းရမလား၊ ၀မ္းသာရမလား မိသိန္းၾကည္ဆုိသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ငို၍ ရယ္၍မရေသာ မ်က္ႏွာနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီၾကားတဲ့ အသုဘပို႔မယ္ဆုိေတာ့ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္းကို နာမည္ႀကီးေတြရဲ႕ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္းမွ ေရြးကိုင္ၾကတဲ့ တက္ႂကလႈပ္ရွား လူငယ္အခ်ဳိ႕ကလည္း ေရာဂါတစ္မ်ဳိးထေနျပန္သဗ်။ မိမိတို႔ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ လြမ္းသူ႔ပန္းျခင္း၊ ပန္းေခြေတြကို ဓာတ္ပံု သတင္းေထာက္ေတြ၊ ႐ုပ္သံသတင္းေထာက္ေတြျမင္ေအာင္ေျမႇာက္ျပတာတစ္မ်ဳိး၊ သုသာန္သို႔ သြားရာလမ္းမွာ အုပ္စုလိုက္ဓာတ္ပံု အ႐ိုက္ခံတာတစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္လာသလိုလို..။

မင္းသား ရာဇာေန၀င္းကေတာ့ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားႀကီးကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကကိုင္ၿပီး လုိက္သဗ်။ သူကမင္းသားဆိုေတာ့ သတင္းဓာတ္ပံုသမားေတြကလည္း ဓာတ္က်တာေပါ့ဗ်ာ။ ေဒသခံေတြကလည္း အိမ္ေရွ႕ထြက္ၾကည့္သူၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။ ဘာမွမဆန္းဘူး။
ဆန္းတာက သူ႔အနားမွာေနရင္ သတင္းဓာတ္ပံုထဲမွာ မလြဲမေသြပါမွာပဲဆုိတာ ေရႊဉာဏ္ေတာ္စူးေရာက္စြာ သေဘာေပါက္ၾကတဲ့ ကိုကိုခ်စ္မ်ား ကလည္းတေမွာင့္။ ရာဇာေန၀င္းအနားက တစ္ဖ၀ါးမွမခြာ။ ငါသည္လည္း ေခသူမဟုတ္ဆုိတဲ့ လုပ္ေပါက္ေတြနဲ႔ခင္ဗ်။

အဲ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားတဲ့သူမ်ားဆိုလားပဲ။ အႏွီခါေတာ္မီလႈပ္ရွားတက္ႂကြသူမ်ားကလည္း တေမွာင့္ခင္ဗ်။ သူတုိ႔ခင္ဗ်ာ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးက ထင္ရွားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလုိ လူအမ်ားအာ႐ံုစိုက္တာပဲ မခံရလို႔လား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ၿမိဳ႕ျပမွာႏိုင္ငံေရးလုပ္ကြက္မရၾကရွာလုိ႔ပဲလား မသိပါဘူး။

အသုဘ ယာဥ္တန္းလည္း ထြက္ကေရာ သူတုိ႔ကလည္း ကားေပၚကေန အုပ္စုလိုက္လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၾကေလရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ “ဒီမိုကေရစီရရွိေရး.. ဒုိ႔ အေရး”လုိ႔ ေအာ္ၾကပါေရာဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔မယ္ ႐ုတ္တရက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ေဒသခံေတြကလည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ေငါင္လို႔။ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕ကေလးမွာ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးတုိက္ပြဲ၀င္ေနခ်ိန္နဲ႔ ဆရာႀကီးအသုဘႀကံဳႀကိဳက္တုိက္ဆုိင္ေန လို႔လားေပါ့။ ၿပီးမွမဟုတ္ဘူး သိရသဗ်။ ခြက်တယ္ဆုိတာ အဲဒါေျပာတာ။

အသုဘ႐ႈသူေတြ၊ မိသားစု၀င္ေတြကေတာ့ ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္ေပါ့့ခင္ဗ်ာ။ ဘယ္မွာဒါေတြလိုက္ၾကည့္ေနႏုိင္ပါမလဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ နဂိုကမွ ဒါမ်ဳိးစပ္စပ္စုစုဆုိ ေတာ့ကာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္မို႔ ျမင္ မိၾကားမိတာပါ။ အျခားေသာ အသုဘပို႔လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားလည္း စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရတာေပါ့ခင္ဗ်။ ဆရာႀကီးအသုဘနဲ႔ ဒီမုိကေရစီရရွိေရး ဆႏၵျပတာနဲ႔ ဘာဆုိင္တံုးဗ်ာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတုိ႔ကလည္း သတင္းသမားေတြ၊ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အာ႐ံုစိုက္မႈရရွိေအာင္လုပ္တာပဲလုိ႔ က်ဳပ္ထင္သဗ်။ အဲသလိုဆုိရင္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာဆုိႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ သူဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေတာင္းဆိုသြားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို က်ဳပ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ အျမန္ဆံုးေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ဖို႔ တုိက္တြန္းတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံကေလးဆုိရင္ နည္းနည္းမ်ားလုိက္ဖက္ညီမလားလို႔။ ခုေတာ့ ေနရာမွားလာၾကပံုပါပဲဗ်ာတို႔။

က်ဳပ္ေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ စ်ာပနမွာ အႏွီလိုေသာ ေရာဂါႀကီးၾကရွာတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္အႀကီးအငယ္၊ ေမာင္မယ္သစ္လြင္မ်ားကို ၾကည့္ၿပီးသကာလ တရားက်မိပါရဲ႕။ ဆရာႀကီးအသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ကေတာ့ ခ်ဥ္းကပ္ေမးျမန္း၊ သူေရးတဲ့စာေပေတြေလ့လာ မလုပ္ၾကဘဲနဲ႔ ကြယ္လြန္ခါမွ အသုဘ မွာ ႏုိင္ငံေရးအျမတ္ထုတ္ခါ ခ်စ္ျပလာၾကတဲ့ တက္ႂကြလႈပ္ရွား ကိုကိုခ်စ္၊ မမခ်စ္မ်ားကို ဆလံေပးပါတယ္ဗ်ာ။

စာေပဖခင္ႀကီး၊ ကဗ်ာဖခင္ႀကီး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖခင္ႀကီးလုိ႔ တ စီစီေႂကြးေၾကာ္ေနၾကေပသိ ဆရာ ႀကီးစ်ာပနကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ၾကတဲ့ အဖြဲ႕ အစည္းေတြလည္းရွိသဗ်။ အစကေတာ့ သူတုိ႔ပဲ ခ်စ္လွပါခ်ည္ရဲ႕၊ ေလးစားလွပါခ်ည္ရဲ႕ ေျပာခဲ့ၾက တာ။ အႏွီလူႀကီးမ်ားကလည္း မသိမသာ ခပ္ခြာခြာကေလးဗ်။ ဦးဦးခ်စ္၊ ေဒၚေဒၚခ်စ္ေတြေပါ့ေလ။ သူတုိ႔နဲ႔စာရင္ စ်ာပနေန႔ တုန္းက ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံခ်င္ၾက လို႔ ဆရာ့ေခါင္းတလားကို ပတ္လည္လွည့္ေနတဲဲ့ ကိုကိုခ်စ္၊ မမခ်စ္တုိ႔ကမွ ေတာ္ေသး။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာဆိုႀကီးအပါအ၀င္ ဒီၾသဂုတ္လထဲမွာ ေႂကြလြင့္သြားတဲ့ ဆရာသမားမ်ားအားလံုး ေနာင္ဘ၀ဆက္တုိင္းမွာ ဒီမိုး၊ ဒီေလ၊ ဒီလူေတြနဲ႔ မေတြ႕ပါေစနဲ႔ လို႔ က်ဳပ္တို႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ၾကရေအာင္လားဗ်။ က်ဳပ္တုိ႔ အသက္ရွင္က်န္ခဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီလူေတြနဲ႔ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ဒီမိုး၊ ဒီေလေတြကို ျဖတ္သန္းရဦးမွာပါ။ ငို၍ ရယ္၍မရေသာ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။(ေဖာ္ျပပါသေရာ္စာသည္ စာေရးသူဘစီ၏
အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္)

Credit To 7Day News Journal
Read More »

အာဖရိက၏စံနမူနာ ဆီနီေဂါႏုိင္ငံ သည္းစႏၵီထြန္း



၁၉၆၀ တြင္ ျပင္သစ္ဆီမွ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးကတည္းက အေနာက္အာဖရိကတုိင္းျပည္ ဆီနီေဂါဟာ တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ဒီမုိကေရစီကုိ မျမင္ဖူးခဲ့သည့္ ေဒသတြင္ ရွာမွရွားေသာ စံနမူနာတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္၂၀၀၀ မွ ၂၀၁၂ အတြင္း သမၼတျဖစ္သူ အဗၺဒီလာေရးဝိတ္ဒ္ေၾကာင့္ ထုိအေနအထားဟာ ၿခိမ္းေျခာက္ခံလာခဲ့ရသည္။ ဝိတ္ဒ္ဟာ တျဖည္းျဖည္း အာဏာရွင္ဆန္လာၿပီး အက်င့္ပ်က္လာသည္။ ထုိ႕အျပင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒက ခြင့္မျပဳေသာ္လည္း သူက တတိယအႀကိမ္ ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္ရန္ ႀကိဳးစားလာခဲ့သည္။ သုိ႕ေပမဲ့ ၂၀၁၂ မတ္လမွာ ဆီနီေဂါ မဲဆႏၵရွင္မ်ားက သူ႕အစား ျပဳျပင္ေရးသမား မက္ကီေဆာကို ျပတ္ျပတ္သားသား အႏုိင္ေပး ေရြးခ်ယ္လုိက္ၾကသည္။

ျပင္သစ္မွာ ဘူမိေဗဒ အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ေသာ ေဆာဟာဝိတ္ဒ္ အစုိးရ အတြင္း ေနရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားတြင္ အမႈထမ္းခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ တြင္ေတာ့ ဝိတ္ဒ္ႏွင့္ လူသိရွင္ၾကား လမ္းခဲြထြက္ခဲ့သည္။ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနႏွင့္ သူက ဝိတ္ဒ္ ဆန္႔က်င္ေရးအဖဲြ႕ကို ဖဲြ႕စည္းခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီ အသစ္တစ္ခုကို ဖဲြ႕စည္းကာ သူ႔ဇာတိၿမိဳ႕တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္အျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည္။ ဆီနီေဂါသုိ႔ သမၼတအုိဘားမား မလာခင္ေျဖခဲ့သည့္ အင္တာဗ်ဴးတြင္ ဒီမုိကေရစီ၊ ဖံြ႕ ၿဖိဳးမႈ၊ ေဒသတြင္း လံုၿခံဳေရးႏွင့္ အိုဘားမား အေၾကာင္းတုိ႕ကို ေျပာသြားခဲ့သည္။

ေမး ။ ။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကတည္းက အာဖရိကႏုိင္ငံ အမ်ားစုမွာ အာဏာသိမ္းမႈ ေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ေတြပဲ ျဖစ္ပြားေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆီနီေဂါကေတာ့ အဲဒီအထဲ မပါခဲ့ဘူး။ ႏွွစ္ေပါင္း ၅၀ ၾကာ တည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ ပါတီစံုဒီမုိကေရစီ အေျခတည္ခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္က ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ။

ေျဖ ။ ။ အဲဒါေတြက အလြန္ရွည္လ်ားတဲ့ သမုိင္းလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ခုကေန စလာတာပါ။ အေမရိကားရဲ႕ ပထမေတာ္လွန္ေရးနဲ႕ ဆီနီေဂါရဲ႕ ပထမေတာ္လွန္ေရးက တစ္ခ်ိန္တည္း ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ၁၇၇၆ မွာ ဆီနီေဂါေျမာက္ပုိင္းမွာ တုိေရာ့ဘီ ေတာ္လွန္ေရးလုိ႔ေခၚတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေန ႏိုင္ငံရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရး က႑အတြက္ လမ္းညႊန္ခ်က္အသစ္ေတြ ခ်မွတ္ၿပီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ျပင္သစ္လက္ေအာက္ ကုိလုိနီေခတ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကုိလုိနီေခတ္ အတြင္းမွာေတာင္ ၁၈၄၈ ကစလုိ႔ ဆီနီေဂါ ျပည္သူေတြဟာ အုပ္ခ်ဳပ္မယ့္ ကုိလုိနီအရာရွိမ်ားကို မဲနဲ႔ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၁၄ မွာ ျပင္သစ္ အမ်ဳိးသားညီလာခံအတြက္ ပထမဆံုး လူမည္းကုိယ္စားလွယ္ကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ တင္ေျမႇာက္ခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး မတုိင္မီမွာကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ဒီမုိကေရစီနည္းက် မဲေပးေရြးခ်ယ္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈဟာ တည္ရွိၿပီးျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။
ေနာက္ထပ္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ကေတာ့ ဆီနီေဂါ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အစိုးရဟာ သမၼတ၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ဝန္ႀကီးအဖဲြ႕ဆိုၿပီး ႏုိင္ငံရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ခဲြေဝယူတဲ့ စနစ္ပါ။ (semi-presidential system လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ သမၼတတစ္ဦးတည္းက ေခါင္းေဆာင္တဲ့ parliamentary system၊ သမၼတ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ ဝန္ႀကီးမ်ားအဖဲြ႕က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ ရယူတဲ့ presidential system တုိ႔ႏွင့္ မတူပါ။) အစိုးရအဖဲြ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ တစ္ဦးပဲထားပါတယ္။ ဒါက အာဏာသိမ္းပဲြေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္တတ္တ့ဲ ႏွစ္ဖက္ၾကား တင္းမာမႈမ်ဳိးကို တားဆီးေပးပါတယ္။ ဆီနီေဂါဟာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညင္သာၿပီး ခိုင္မာတဲ့ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးကတည္း ကစၿပီး ၅၃ ႏွစ္ၾကာ အာဏာသိမ္းပဲြေတြကို ေရွာင္ရွားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ တည္ၿငိမ္တဲ့ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြ ရွိတာပါ။ ေရြးေကာက္ပဲြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ သမၼတအျဖစ္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္က တစ္ပတ္ပဲ ျခားပါတယ္။ အဲဒီအေတာအတြင္း ဥပေဒအဖဲြ႕က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေၾကညာတယ္။ ဒီမုိကေရစီ အဖဲြ႕အစည္းေတြက အာဏာလႊဲေျပာင္းေရးကို ျပင္ဆင္တယ္။ ရဲနဲ႔ စစ္တပ္ကလည္း ေရြးေကာက္ပဲြ ရဲ႕ ရလဒ္ကို လက္ခံတယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့ အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြနဲ႔ ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ မရွိတဲ့ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာ ဒီလုိေအာင္ျမင္မႈရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ေမး ။ ။ ဆီနီေဂါမွာ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ လူဦးေရက မြတ္ဆလင္မ်ား ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေဒသတြင္းမွာ ထူးျခားေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာ အျဖစ္ေတာ့ ျပ႒ာန္းတာ မရွိေသးပါလား။

ေျဖ ။ ။ တကယ္ေတာ့ ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အစၥလာမ္ ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္ဟာ မြတ္ဆလင္၊ ခရစ္ယာန္၊ နတ္ကိုးကြယ္သူ အားလံုးကုိ အကာအကြယ္ေပးဖုိ႕ တာဝန္ရွိပါတယ္။ လူတုိင္းလည္း ယံုၾကည္ရာ ကုိးကြယ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားတုိင္းရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ကုိးကြယ္ခြင့္ကို ႏုိင္ငံေတာ္ ကေလးစားပါတယ္။

ေမး ။ ။ ဘာေၾကာင့္ မဲေပးသူေတြက ဝိတ္ဒ္အစား ခင္ဗ်ားကို ေရြးခ်ယ္လုိက္တာလဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈက ဘာကိုဆုိလုိပါသလဲ။

ေျဖ ။ ။ ကြၽန္ေတာ့္ေအာင္ျမင္မႈက ဆီနီေဂါျပည္သူေတြဟာ အေျပာင္းအလဲကို ေရြးခ်ယ္လုိက္ၿပီဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ ႏုိင္ငံက ႏွစ္ျခမ္းကြဲေန ခဲ့တယ္။ အရင္အစိုးရကို ေထာက္ခံသူေတြက ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကုိ ျပင္ဆင္ၿပီး ဝိတ္ဒ္ကို တတိယအႀကိမ္ ငါးႏွစ္သက္တမ္း တင္ေျမႇာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း မဲရမယ္ဆုိရင္ ဝိတ္ဒ္ အဲဒီလုိ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ခြင့္ေပးမယ့္ ဥပေဒၾကမ္း တင္သြင္းမႈကို လူထုက စုေဝးၿပီး ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကတယ္။

သူတုိ႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို အာဏာရလာေစတာပါပဲ။ ဒါကို ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္တာဝန္ဟာ အဲဒီ ဒီမုိကေရစီနည္းက် ေရြးခ်ယ္မႈကို ခုိင္မာတည္တ့ံေစဖုိ႔ပါ။ အဲဒီအတြက္ အင္စတီက်ဴးရွင္း ျပဳျပင္ေရး ေကာ္မစ္ရွင္ကုိ ဖဲြ႕စည္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီ တည္တံ့ဖုိ႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ အာဏာရွင္အစိုးရတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္မလာဖုိ႔ပါ။

ေမး ။ ။ သမၼတႀကီးက အက်င့္ပ်က္
ျခစားမႈေတြကို တုိက္ဖ်က္ဖုိ႔ ကတိေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီလဲ။ ဘာေတြလုပ္ဖုိ႔ က်န္ေနပါေသးသလဲ။

ေျဖ ။ ။ အစိုးရထဲက လူေတြအပါအဝင္ အားလံုး လာဘ္စားတဲ့ေခတ္ ကုန္ၿပီဆုိတာ နားလည္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ႏွစ္အတြင္း အေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ၿပီးခဲ့ပါတယ္။ ျခစားမႈ တုိက္ဖ်က္ေရး တရား႐ံုးကုိ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္အသက္သြင္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒါကို ၁၉၈၁ မွာ ဖဲြ႕စည္းခဲ့ေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။ တရား႐ံုးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္း လုပ္ထံုးေတြနဲ႔အညီ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ သေဘာတူတဲ့ တရားသူႀကီးေတြကို ကြၽန္ေတာ္က အမည္စာရင္း တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အစုိးရဘတ္ဂ်က္ကုိ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိဖုိ႔ ဥပေဒၾကမ္းတစ္ခုလည္း ကြၽန္ေတာ္ တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ အခုကစလုိ႔ အစိုးရဟာ သံုးလတစ္ႀကိမ္ လူထုကုိ စာရင္းျပဖုိ႔ လုိလာပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ဘတ္ဂ်က္ေရးရာ ဝန္ထမ္းေတြဟာ အမႈမထမ္းခင္ မိမိတုိ႔ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကို ေၾကညာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ လိမ္လည္ ဖံုးကြယ္မႈေတြကို ကုိင္တြယ္ဖုိ႔ ႐ံုးတစ္ခုလည္း ဖဲြ႕ခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိအစုိးရအရာရွိေတြကို လာဘ္စားတယ္လုိ႔ စြပ္စဲြမႈေတြ ရွိလာမယ္ဆုိရင္ အဲဒီ႐ံုးက စုံစမ္းစစ္ေဆးၿပီး တရားရံုးကုိ လႊဲေျပာင္းေပးဖုိ႔ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ဒါေတြက ပြင့္လင္းျမင္သာမႈနဲ႕ ေကာင္းမြန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ေဆာင္ရြက္မႈေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ အတြက္လည္း အေရးႀကီးပါတယ္။

ေမး ။ ။ ဆီနီေဂါလုိ တုိင္းျပည္ဟာ ျပင္ပက အေမရိကန္နဲ႔ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံတုိ႔နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ေဒသတြင္း လံုၿခံဳေရးအတြက္ ဘယ္လုိက႑ ရယူသင့္ပါသလဲ။

ေျဖ ။ ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မဟာမိတ္လည္းျဖစ္၊ မိတ္ေဆြလည္းျဖစ္တဲ့ ျပင္သစ္နဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ျပင္သစ္က အရင္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သြားသူပါ။ ဒါေပမဲ့ သူကကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ေတြရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ လူမႈစီးပြားေရး အေျခအေနေတြကို နားလည္တယ္။ အေမရိကားလည္း ဒီေဒသမွာ လံုၿခံဳေရးေပၚလစီ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ AFRICOM ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ပါတနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆူပူအၾကမ္းဖက္ဝါဒဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တိုင္းျပည္မ်ားမွာ ပလိပ္ေရာဂါလုိ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ သိသာပါတယ္။ အဲဒီဝါဒဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဖံြ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈေတြအတြက္ အဟန္႔အတားေတြ ဖန္တီးေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူထုရဲ႕ လံုၿခံဳေရး၊ နယ္စပ္စည္းေတြကို မခ်ဳိးေဖာက္ မက်ဴးေက်ာ္ႏုိင္ေရး၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တည္ၿငိမ္ေရးကို ခိုင္မာေသခ်ာေအာင္ လုပ္ထားမွသာလွ်င္ ဖံြ႕ၿဖိဳး တုိးတက္ေရးနဲ႔ ဆင္းရဲမဲြေတမႈကိစၥလုိ အရာေတြကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေကာင္းေကာင္း အာ႐ံုစုိက္နုိင္မွာပါ။

ဆီနီေဂါ စစ္တပ္ဟာလည္း အင္အားေကာင္းေနပါတယ္။ အာဖရိက တစ္လႊားမွာ စစ္သားႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ျဖန္႔ခ်ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အုိင္ဗရီကုိ႔စ္၊ ဒါဖာ၊ ကြန္ဂိုနဲ႔ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ စစ္တပ္ေတြ ရွိပါတယ္။ မၾကာေသးခင္က အိမ္နီးခ်င္း မာလီႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိန္ေခၚမႈမ်ဳိးကို ခ်က္ခ်င္း ရပ္တန္႔ပစ္ႏုိင္ၿပီး အႏၲရာယ္ကို ထိန္းသိမ္းနုိင္စြမ္းရွိတဲ့ အထူးတပ္ဖဲြ႕ေတြ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမ်ားမွာရွိဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။

ေမး ။ ။ ဒါဆုိ အာဖရိကဟာ သူ႔ျပႆနာသူ အခုကုိင္တြယ္ႏုိင္ပါၿပီလား။

ေျဖ ။ ။ မကိုင္တြယ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ အေရးေပၚ ျဖစ္လာတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြမွာ တပ္ေတြကို အခင္းျဖစ္ရာဆီ အလ်င္အျမန္ ေရြ႕လ်ားခ်ထားၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့စြမ္းရည္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ မရွိေသးလုိ႔ပါ။ ဒါက ျပႆနာပါပဲ။ အဲဒီအတြက္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ျပင္သစ္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢတို႔နဲ႔ အထူးပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

ေမး ။ ။ အိုဘားမားရဲ႕ ေရြးေကာက္ပဲြက အာဖရိက လူမ်ဳိးေတြအတြက္ ဘယ္လုိ သေဘာေဆာင္ခဲ့သလဲ။

ေျဖ ။ ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ လူမည္းတစ္ေယာက္ဟာ လူျဖဴတစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတဲ့ လူမ်ဳိးေရး ခဲြျခားတဲ့ အျမင္ေတြကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ႏုိင္လုိ႔ပါ။ မွန္ပါတယ္။ သူက အေမရိကန္သမၼတျဖစ္လုိ႔ အေမရိကန္ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကို လုပ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေရြးေကာက္ပြဲက အဲဒီလုိ အတားအဆီးေတြကို ယတိျပတ္ ဖယ္ရွားပစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေမး ။ ။ တခ်ဳိ႕က ေျပာတယ္။ အုိဘားမားဟာ သမၼတ ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္နဲ႔ ကလင္တန္ ေလာက္ အာဖရိကနဲ႔ ကုန္သြယ္မႈ တိုးျမႇင့္ေရး၊ လူထုက်န္းမာေရး အကူအညီ တုိးျမႇင့္ေရးေတြ မလုပ္နုိင္ခဲ့ဘူး ေျပာၾကတယ္။

ေျဖ ။ ။ အုိဘားမားကို သူမလုပ္ႏုိင္တာ မလုပ္ခုိင္းသင့္ပါဘူး။ အေမရိကားမွာ သမုိင္းဝင္ အက်ပ္အတည္းေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္ သူသမၼတ ျဖစ္လာတာပါ။ စီးပြားေရးက ၿပိဳက်လုဆဲဆဲ။ အီရတ္နဲ႔ အာဖဂန္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ၿခံေျမ အက်ပ္အတည္းကလည္း ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ေန တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔တုိင္းျပည္ကုိ အရင္ဆံုး သူၾကည့္ရတာပါ။

သူ႔ကုိ ဆံုးျဖတ္မယ္ဆုိရင္ သမၼတသက္တမ္း ကုန္ခ်ိန္ေလာက္ သင့္ေတာ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သူ႔အရင္ သမၼတမ်ားဟာ ပထမႏွစ္သက္တမ္းအတြင္း ဘာမွပီပီျပင္ျပင္ လုပ္ႏုိင္တာ မရွိၾကပါဘူး။ ဒုတိယ သက္တမ္းက်မွသာ ပုိၿပီးလြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ဦးေဆာင္ႏုိင္တာပါ။ သူအေရးပါတာ တစ္ခုခုလုပ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ သံသယမရွိ ခံစားမိေနပါတယ္။

ေမး ။ ။ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဆီနီေဂါ အစိုးရရဲ႕ ဘတ္ဂ်က္ဟာ နုိင္ငံျခား အကူအညီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔လုပ္ႏုိင္မလား။

ေျဖ ။ ။ အခု ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိရွိတဲ့ ကာလေတြေတာင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဖံြ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အကူအညီ လုိပါတယ္။ အဲဒါထက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုိပါတယ္။

ဒီေန႔ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အစိုးရနဲ႔ ပုဂၢလိကက႑ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကို စတင္ေနၿပီး ပုဂၢလိက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္နွံမႈေတြကို ဆဲြေဆာင္ေနပါတယ္။ ဒါက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကုန္ထုတ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းကို တုိးတက္လာေစၿပီး ညီမွ်တဲ့ ဘတ္ဂ်က္ကို ရရွိေစပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခား အကူအညီလည္း လုိေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အာဖရိကႏုိင္ငံေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အေႂကြးပမာဏ အလြန္မ်ားပါတယ္။ အေႂကြးမယူဘဲနဲ႔ အေျခခံအေဆာက္အဦး ဖံြ႕ၿဖိဳးဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။

ေမး ။ ။ ဆီနီေဂါရဲ႕ စီးပြားေရး တိုးတက္ႏႈန္းက အိမ္နီးခ်င္းေတြေအာက္ နည္းေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။
ေျဖ ။ ။ စြမ္းအင္က႑ဟာ အဓိက အခက္အခဲႀကီးပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စီးပြားေရးမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္နုိင္စြမ္း နည္းေနပါတယ္။ အဲဒါကို ေျဖရွင္းဖုိ႔ ရဲရင့္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္အခက္အခဲက စုိက္ပ်ဳိးေရးက႑ပါ။ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈအင္ဂ်င္ ျဖစ္သင့္ေပမယ့္ အထြက္ႏႈန္းနည္းၿပီး ေျမယာအသံုးခ်မႈလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မရွိဘဲ သမား႐ိုးက် ျဖစ္ေနတုန္းပါ။ အခ်ဳိ႕မိသားစု လယ္ယာပုိင္ဆုိင္မႈေတြကို မတုိ႔ထိဘဲ စက္ကိရိယာေတြသံုးၿပီး လယ္ယာက႑ကို ေခတ္မီေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

ေမး ။ ။ စီးပြားေရးက႑မွာ အစိုးရရဲ႕ အပိုင္းကို ေလွ်ာ့ခ်ဖုိ႔ ရွိပါသလား။

ေျဖ ။ ။ ကြၽန္ေတာ္က လစ္ဘရယ္ပါ။ စီးပြားေရး ဆုိတာ ႏုိင္ငံေတာ္က ဖန္တီးလုိ႔ရတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ စီးပြားေရးဆုိတာ ကုန္ထုတ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏုိင္စြမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ တာဝန္တစ္ခု ရွိပါတယ္။ အဲဒါက စီးပြားေရးလုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ဖန္တီးေပးဖုိ႔ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဥပေဒစိုးမုိးမႈနဲ႔ ပုဂၢလိက ပုိင္ဆုိင္မႈကို အကာအကြယ္ေပးဖုိ႔ လုပ္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈကို ကန္႔သတ္ေနတဲ့ ျခစားမႈနဲ႕ ဗ်ဴ႐ုိကေရစီ တိပ္နီေတြကို ပယ္ဖ်က္ဖုိ႔ လုပ္ရပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစဖုိ႔ အခ်ိန္ျမန္ဆန္လာေစတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ခင္ဗ်ားမၾကာခင္ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။

ေမး ။ ။ လူသားအရင္းအျမစ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေကာ။ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ အသက္ ၁၅ ႏွစ္အထက္ ဆီနီေဂါ အမ်ဳိးသမီးမ်ားဟာ စာမတတ္ပါဘူး။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ငွက္ဖ်ားနဲ႔ အစာအာဟာရ မျပည့္ဝမႈ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ လူဦးေရဟာ တစ္ရက္ကို ႏွစ္ေဒၚလာေအာက္ပဲ ဝင္ေငြရွိၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြကို သမၼတ ဘယ္လုိေျဖရွင္းေနပါသလဲ။

ေျဖ ။ ။ ဆီနီေဂါ လူဦးေရအမ်ားစုဟာ ငယ္ရြယ္ပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လူဦးေရ တိုးပြားႏႈန္းက ၂ ဒသမ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ ရွိပါတယ္။ ျမင့္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ စီးပြားေရး တုိးတက္ႏႈန္းက သံုးဆျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၂၀၁၃ မွာ ၄ ဒသမ ၃ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မခ်မ္းသာလာႏုိင္ေသးပါဘူး။ အဲဒီလုိ လူဦးေရ တိုးပြားႏႈန္း ျမန္ဆန္တာေၾကာင့္ လူငယ္အလုပ္လက္မဲ့ ျပႆနာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ ရွိေနပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္အာဏာ မရခင္ကတည္းက ဆီနီေဂါမွာ အထင္ကရ ပညာေရးဆုိင္ရာ တိုးတက္မႈေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဆက္လုပ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လူသား အရင္းအျမစ္သာလွ်င္ ႏုိင္ငံကို ေျပာင္းလဲေစမယ္လုိ႔ ယံုၾကည္လုိ႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာေတာ့ မရွိဘူး။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း သင္ၾကားမႈေတြ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ဒီမွာ အလုပ္မရေတာင္ တတ္တဲ့ပညာနဲ႔ အျခားကိုသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဒါက္တာေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ပညာရွင္ေတြ လုိအပ္ေနတယ္။ ဆီနီေဂါက ေထာက္ပံ့ေပး ႏုိင္ပါတယ္။

ေမး ။ ။ တ႐ုတ္က အာဖရိကမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ တရစပ္လုပ္ေနတယ္။ အခ်ဳိ႕က ဒါကအာဖရိက ဒီမုိကေရစီအတြက္ အလားအလာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ စုိးရိမ္ေနတယ္။

ေျဖ ။ ။ အဲလုိျမင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈက အေနာက္ႏုိင္ငံေတြနဲ႔စာရင္ ပိုၿပီးျမန္ဆန္သလုိ တုိက္႐ုိက္ျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္အစိုးရေတြက တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး စည္းမ်ဥ္းလုပ္ထံုးေတြနဲ႔ လာၾကတာ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ ဒါေတြက ထိေရာက္တဲ့ ပူးေပါင္းမႈအတြက္ အတားအဆီးပါပဲ။ အခ်ိန္လည္း ယူတယ္။ တ႐ုတ္က ပုိေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အနည္းဆံုးေတာ့ ပိုၿပီးျမန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္ဖုိ႔လုိတယ္။

ေမး ။ ။ အာဖရိကအတြက္ အေကာင္းျမင္ပါသလား။

ေျဖ ။ ။ ကြၽန္ေတာ္က အေကာင္းျမင္ဝါဒီပါ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဒီေန႔အာဖရိကဟာ ကမာၻနဲ႔ အမီလုိက္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးေတြအားလံုး ရွိတယ္။ ငယ္ရြယ္တက္ႂကြတဲ့ လူဦးေရ၊ သဘာဝ သယံဇာတနဲ႔ အခုဒီမုိကေရစီေပါ့။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြအတြက္ အာဖရိကဟာ ပိုၿပီးျမန္ဆန္တဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အက်ဳိးရလဒ္ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ အေၾကာင္းက သူတုိ႔အေနနဲ႔ အေျခခံ အေဆာက္အဦး၊ စြမ္းအင္နဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အားလံုးကို အုတ္ျမစ္ခ် လုပ္ေဆာင္ႏုိင္လုိ႔ပါ။ ဖံြ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈဟာ ဥေရာပ၊ အေမရိကားနဲ႔ အာရွကို ေရာက္ၿပီးပါၿပီ။ အခု အာဖရိက အလွည့္ေပါ့။

သည္းစႏၵီထြန္း

ရည္ညြန္း။ ။ Africa’s Turn: a conversation with Macky Sall (Foreign Affairs, 2013) မွ ေကာက္ႏုတ္ျပန္ဆုိသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ျမန္မာႏိုင္ငံ ပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ မစၥတာကင္တားနား သခင္


ယခုတစ္ေလာ ျမင္ေနေတြ႕ေနရေသာ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားကို ေထာက္႐ႈျခင္းျဖင့္ ႏြားကြဲလွ်င္ က်ားဆြဲတတ္သည္ဟူေသာ စကားပံုအား ခဏခဏ သတိရမိပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တအံုေႏြးေႏြးႏွင့္ ေသြးေအးေတာ့မလို ျဖစ္ေနေသာ ပဋိပကၡမ်ား တစ္ဖန္ ေခါင္းေထာင္ထလာသေယာင္ ထင္မိပါသည္။ ၾသဂုတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔က ျမန္မာႏိုင္ငံဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာကင္တားနား ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိ လာေသာအခါ ဆႏၵျပမႈမ်ား ျဖစ္လာသည္။ လတ္တေလာ မီဒီယာမ်ဳိးစံုတြင္ ေတြ႕ျမင္ေနရသည့္အတိုင္း ရခုိင္တြင္ ဆႏၵျပၾကသည္။

သိပ္မဆိုး။ မိတၳီလာသို႔ ညအခ်ိန္ေရာက္သည္တြင္ လူအုပ္ႏွင့္ ဝိုင္းကာ ဆန္႔က်င္မႈ ျပဳသည္ကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ မစၥတာကင္တားနား ႀကံဳခဲ့ရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢ လူ႕အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ပဋိပကၡမ်ားအေပၚ လူမ်ဳိးႀကီးဟု ႏိုင္ငံတကာတြင္ ေခၚဆိုေနေသာ ျမန္မာတို႔၏ သေဘာထားကို လက္ေတြ႕ႀကံဳလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုမွ်ႏွင့္မၿပီး ၾသဂုတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔ မစၥတာကင္တားနား ျပန္ခါနီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ျပည္တြင္းျပည္ပ မီဒီယာမ်ားေရွ႕၌ ဒုကၡသည္မ်ား၏ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ဳိးကို ခံစားခဲ့ရပါသည္ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဤတြင္ ျပည္တြင္းမီဒီယာႏွင့္ အြန္လိုင္းမီဒီယာမ်ားေပၚ၌ သိသိသာသာ ဂုိဏ္းႏွစ္ခု ကြဲထြက္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကင္တားနား မွန္သည္ဟူသည့္ အုပ္စုႏွင့္ ကင္တားနားကို ႐ႈတ္ခ်သည့္ အုပ္စုဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ကင္တားနား မွန္သည္ဟူေသာ အမ်ားစုမွာ လစ္ဘရယ္ အမည္ခံမ်ားျဖစ္ၿပီး ကင္တားနားကို ဆန္႔က်င္႐ႈတ္ခ်ေသာ အုပ္စုမွာ အမ်ဳိးသားေရးဝါဒီမ်ား ျဖစ္သည္ ကို ေတြ႕ရသည္။

ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ ျပန္ၾကားေရးဒုဝန္ႀကီး ဦးရဲထြဋ္က မိတၳီလာကိစၥမွာ မစၥတာကင္တားနား နားလည္မႈလြဲျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ၎၏ လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ကင္တားနားကို ဆႏၵျပရန္ လူထု ၂၀၀ ခန္႔က ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကၿပီး ၎၏ ကားတန္းဝင္လာေသာအခါ ၎အား ေပးရန္ ရည္ရြယ္ထားသည့္ စာႏွင့္ ကင္တားနား၏ ဓာတ္ပံုကို အမွားျခစ္ထားသည့္ ဆန္႔က်င္မႈသေဘာ ျပသေသာ တီရွပ္အား ကားအတြင္း ထည့္သြင္းေပးရန္ ကားကိုထုႏွက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဦးရဲထြဋ္က ျပန္လည္ ေျဖရွင္းထားသည္။ ထို႔အျပင္ မိတၳီလာၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ကင္တားနား၏ကားကို ထုေခါက္ျခင္းမွာ ရဲသားျဖစ္ၿပီး ကားထြက္ရန္ အခ်က္ေပးေသာအားျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ သို႔ျဖင့္ မစၥတာကင္တာနား၏ အေျပာ၊ ျပန္ၾကားေရး ဒုဝန္ႀကီး၏ အေျပာႏွစ္ခုလံုးကို သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ကြဲကာ ျငင္းခုံမႈမ်ား ပိုမိုလွ်ံက်လာေတာ့သည္။

ဤေနရာတြင္ စာေရးသူ ဆိုလိုခ်င္သည္မွာ ယခုအျဖစ္အပ်က္၏ မည္သူမွန္သည္၊ မည္သူမွားသည္ဆိုေသာ ယူဆခ်က္ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ့ လူမႈဝန္းက်င္တြင္ ေတြ႕ျမင္ရေလ့ရွိေသာ ရန္ - ငါ အစြဲျဖစ္သည္။

ဘာသာေရးအစြဲႏွင့္ ပတ္သက္ေသာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီမ်ားဘက္မွ ပိုမိုျပင္းထန္စြာ တစ္ဖက္သတ္ဆန္ဆန္ ေျပာဆိုၾကသကဲ့သို႔ လစ္ဘရယ္ အေတြးအျမင္ရွိေသာ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ အကြၽမ္းဝင္သည့္ ဖရီးသင့္ကာမ်ား ဘက္ကလည္း တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ေျပာဆိုမႈမ်ား ပိုမိုျပဳလုပ္လာၾကသည္။

အခ်ဳိ႕ေသာ ပဋိပကၡမ်ားတြင္ ၾကားအေနႏွင့္ ေနသူမ်ားပါ အသံတိတ္သြားရေတာ့သည္။ အလြန္ထိရွလြယ္ေသာ ကိစၥရပ္ပင္ျဖစ္သည္။ အစိုးရပိုင္း တာဝန္ရွိသူမ်ား ဘက္မွေန၍ ယခုကိစၥရပ္ကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရာတြင္ မ်ားစြာသတိထားရန္ လိုအပ္သည္ကို သတိျပဳသင့္ပါသည္။ မစၥတာကင္တားနားမွာ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႀကီးမွ ခန္႔အပ္တာဝန္ေပးထားေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္သည္။ သာမန္အျမင္ျဖင့္ ၾကည့္၍မရေပ။ ႏိုင္ငံတကာသည္ သူႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။

ဦးဝီရသူႏွင့္ Time မဂၢဇင္း ကိစၥတုန္းကကဲ့သို႔ အရပ္ဘက္ ျပႆနာ တစ္ရပ္မဟုတ္။ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕တို႔၏ ျပႆနာ ျဖစ္သည္ကို အထူးသတိျပဳရေပမည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းရွိ ျပည္သူအမ်ားစုမွာ မစၥတာကင္တားနားကို မြတ္ဆလင္မ်ားဘက္ပါသူဟု စြပ္စြဲၾကသည္။ မစၥတာကင္တားနားကိုလည္း အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ ျဖစ္သည္ဟုပင္ မွတ္ယူထားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုမို ဆူပြက္လြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အကယ္၍သာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ အကူအညီ မပါဘဲဆိုလွ်င္ ယင္း လူ ၂၀၀ ၏ ေဒါသေအာက္တြင္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ျဖစ္သြားႏိုင္မည္လား ေတြးမိသည္။ ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ ယင္းလူ ၂၀၀ ခန္႔ အုပ္စုမွာ တစ္ဦးဦး၏ ေစခိုင္းမႈေၾကာင့္ ဆိုလွ်င္လည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕၏ အကူအညီမွာ အလဟႆ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူ အျခားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဆႏၵျပၾကသကဲ့သို႔ သတ္မွတ္ေနရာတြင္ စနစ္တက် ဆႏၵျပျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ကားနားသို႔ ဝိုင္းအံုလာၾကျခင္း၊ ကားတံခါးကို ထုႏွက္ၾကျခင္းမွာ ျမန္မာတို႔အား ‘အၾကမ္းဖက္သည္’ ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္သို႔ ကုလသမဂၢ ကိုယ္စားလွယ္ သက္ေသတစ္ေယာက္ တိုးလာျခင္း ျဖစ္သြားသည္။ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာမ်ားကလည္း ထိုသို႔ ပံုေဖာ္ၾကသည္။ ကုလသမဂၢယာဥ္တန္း တိုက္ခိုက္ခံရသည္ ဟူသတတ္။

ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး ကိုယ္စားလွယ္၏ေရွ႕တြင္ ျမန္မာတို႔ မ်က္ႏွာပ်က္ခဲ့ရသည္မွာမူ အမွန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း မစၥတာကင္တားနား အေနႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ စ႐ိုက္သဘာဝကို ယခုထက္ ပိုမိုနားလည္ရန္ လိုအပ္သည္ကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရသည္။ ကုလသမဂၢအေနႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္အတြက္ ႏွစ္ဖက္လံုးကို မွ်တစြာ ၾကည့္ျမင္ႏိုင္ေသာ ဘက္လိုက္မႈကင္းသည့္ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦး ခန္႔အပ္ႏိုင္မည္ဆိုပါက ပိုသင့္ေတာ္မည္လား စဥ္းစားမိသည္။

မစၥတာကင္တားနားကို မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ျဖစ္ခဲ့ရျခင္းမွာ မေကာင္းလွေသာ္လည္း မစၥတာကင္တားနား အေနႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကို ယခုပံုစံအတိုင္း ဆက္လက္ကိုင္တြယ္ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုပါက ျမန္မာႏိုင္ငံ ပဋိပကၡမွာ ပိုမိုႀကီးထြားလာရန္သာ ရွိပါသည္။ ေဒါသျဖစ္ေနေသာ၊ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနေသာ လူထုမွာ ေနာက္ကြယ္မွ ေစခိုင္းသည့္ လူတစ္စုေၾကာင့္ခ်ည္း မဟုတ္ဘဲ ၎တို႔၏ ဓေလ့ထံုးစံအရ ျဖစ္ေပၚလ်က္ ရွိေသာ စိတ္အခံေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကို မစၥတာကင္တားနား နားမလည္ပါက နားလည္ႏိုင္မည့္ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားမွ ေတာင္းဆိုမႈ ျပဳသင့္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္လည္း ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕ဝင္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံပင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယင္းအခြင့္အေရးရွိမည္ ထင္ပါသည္။ မရွိပါကလည္း ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ႏိုင္ငံတကာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပံုရိပ္သည္ အၾကမ္းဖက္မႈကဲသည့္ ပံုရိပ္ျဖစ္လာမည္ကို စိုးရိမ္ဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။

ထို႔ျပင္ ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားဘက္မွ ယခုကိစၥကို တုံ႔ျပန္ၾကရာတြင္ ယုတၱိတန္ေသာ၊ ထိေရာက္ေသာ တုံ႔ျပန္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ လိုအပ္သည္။ မစၥတာကင္တားနားက ႐ိုဟင္ဂ်ာဟု မသံုးေတာ့ဘဲ မြတ္ဆလင္ အသိုင္းအဝိုင္းဟု သံုးႏႈန္းလာသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ မြတ္ဆလင္ အားလံုးအတြက္ ထိခိုက္ေစသျဖင့္ ဦးရဲထြဋ္က ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ ရဲမ်ားက လံုၿခံဳေရး အျပည့္အဝ မေပးဘဲ ၎အေနႏွင့္ အေၾကာက္တရားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါသည္ဟု ေျပာဆိုသြားေသာ မစၥတာကင္တားနားအေနႏွင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာအစား မြတ္ဆလင္ အသိုင္းအဝိုင္း ဖိႏွိပ္ခြဲျခားခံေနရပါသည္ဟု ေျပာျခင္းမွာ ရခိုင္ေဒသတစ္ခု တည္းကို ရည္ရြယ္ျခင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ဝန္း မြတ္ဆလင္မ်ား အားလံုးကို တမင္ရည္ရြယ္ ေျပာျခင္းပင္ ျဖစ္သည့္အတြက္ ဦးရဲထြဋ္၏ ကန္႔ကြက္မႈမွာ အရာမေရာက္ေပ။ မစၥတာကင္တားနား၏ ကားကို အခ်ိဳ႕က ေဒါသအေလ်ာက္ ထုႏွက္ခဲ့သည္မွာ ကင္တားနား၏ ေျပာစကားမ်ားအရ ႏိုင္ငံတကာမွ ယံုၾကည္ေလာက္သည္ဟု ယူဆရပါသည္။ ျမန္မာတို႔သည္ ခံစားခ်က္ကဲေသာ လူမ်ဳိးမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး မစၥတာကင္တားနား၏ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံု လိုအပ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အစကတည္းက မ်က္မုန္းက်ဳိးေနၾကသည့္အတြက္ ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟုလည္း ယူဆရပါသည္။ ကားကို ထုႏွက္သူမ်ားတြင္ ကင္တားနားသို႔ ‘အိတ္ဖြင့္ေပးစာ’ ႏွင့္ ‘ကင္တားနား အလိုမရွိ တီရွပ္’ ေပးလို၍ ထုႏွက္သူမ်ား ပါမည္ျဖစ္သကဲ့သို႔ ရဲသားမ်ားကလည္း ‘လူအုပ္ကို မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကားျမန္ျမန္ထြက္ေတာ့’ ဟူသည့္ သေဘာျဖင့္ ထုႏွက္အခ်က္ေပးသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ျပန္လည္ ေျဖရွင္းသင့္သည္မွာ ‘မစၥတာ ကင္တားနား၏ကားကို မထုႏွက္ခဲ့ပါ။ နားလည္မႈ လြဲျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္’ ဟု မဟုတ္ဘဲ ‘မစၥတာကင္တားနား၏ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား မမွ်တဟု ထင္ျမင္ယူဆသည့္ ျပည္သူလူထုက ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားက ၎တို႔၏ မေက်နပ္မႈကို ထုတ္ေဖာ္ျပသၾကေသာ္လည္း ရဲ/လံုၿခံဳေရးမ်ားက ကာကြယ္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ေၾကာင္း’ ျဖင့္ ပါးနပ္လိမၼာစြာ သတင္းထုတ္ျပန္ၾကရမည္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ 

Credit To The Voice Weekly

Read More »

သမိုင္းသင္ခန္းစာကို အက်ဳိးရွိေအာင္ ျပန္လည္အသံုးခ်ဖို႔လိုပါသည္



၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၆ ရက္၊ ၇ ရက္၊ ၈ ရက္ေန႔မ်ားက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ မင္းဓမၼလမ္းရိွ ျမန္မာကြန္ဗင္းရွင္းစင္တာတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု၊ ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္(ေငြရတု) အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္လာေသာ သမၼတ႐ံုးဝန္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက "သမိုင္းကို ေဖ်ာက္လို႔မရဘူး၊ သမိုင္းက အားနည္းခ်က္ ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ၿပီး အားသာခ်က္ေတြ လုပ္ဖို႔က လက္ရိွလူသားေတြရဲ႕ တာဝန္ေပါ႔" ဟူ၍ ေျပာၾကားခဲ႔ေၾကာင္း ၈.၈.၂ဝ၁၃ ရက္ေန႔ထုတ္ 7 Day Daily ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းသည္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီကို ေထာင္ၿပီး ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ႔သည္။ တစ္ပါတီစနစ္ကို ခိုင္မာေစသည့္ အေျခခံဥပေဒ တစ္ရပ္ေရး ေရးဆြဲကာ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တြင္ ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲျပဳလုပ္ၿပီး ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔တြင္ျပ႒ာန္းကာ ထိုႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့ သည္။ ဦးေနဝင္းသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဥကၠ႒ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ ျခင္းခံရသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဥကၠ႒သည္ အေျခခံဥပေဒအရ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ဤသို႔ အတိတ္သမိုင္းကို ေရးျပေနရျခင္းမွာ ျပည္သူေတြ လက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ လက္မခံသည္ျဖစ္ေစ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို (ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲကို အသံုးခ်လ်က္) အတည္ျပဳခ်က္ ရယူႏိုင္ျခင္း၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက သေဘာက်သည္ျဖစ္ေစ၊ မက်သည္ ျဖစ္ေစ မိမိလိုခ်င္ေသာ ရာထူးေနရာကို ေထာက္ခံဆႏၵမဲျဖင့္ ရရိွေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ျခင္းတို႔သည္ ဦးေနဝင္း၏ ထူးျခားေသာစြမ္းရည္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႔ကိုဆက္ခံေသာ ေႏွာင္းလူမ်ားကလည္း သမိုင္းသင္ခန္းစာရယူ၍ ဆရာ႔ေျခဖဝါး ထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ပါႏိုင္ၾကသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုအခါ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို စတင္ဦးေဆာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ခဲ့ၾကသူမ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ျပင္မည္တကဲကဲ လုပ္ေနၾကေသာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႀကီးမွာ ေညာင္ႏွစ္ပင္ဆိုေသာ စခန္းသာႀကီးတြင္ အလႊာ ေပါင္းစံုမွ ကိုယ္စားျပဳသူမ်ား ပါဝင္လ်က္ ၁၃ ႏွစ္တိုင္တိုင္ မူဝါဒမ်ားခ်မွတ္ကာ အေျခခံဥပေဒကိုမူ တစ္ႏွစ္ခန္႔သာ တက္သုတ္႐ိုက္ ေရးဆြဲခဲ႔ၾကၿပီး ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲႀကီး ျပဳလုပ္၍ ဆႏၵမဲေပးသူမ်ား၏ (၉၂ ဒသမ ၄၈) ရာခိုင္ႏႈန္း ေထာက္ခံမဲျဖင့္ အတည္ျပဳခဲ့သည့္ အေျခခံဥပေဒႀကီးပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ျပည္သူေတြ မႏွစ္သက္ေသာ ဤအေျခခံဥပေဒႀကီးကို မည္သူေတြကမ်ား မူဝါဒခ်မွတ္ ေရးဆြဲခဲ့ၾကပါသနည္း။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား စားၿပီး ေဆးဝါး အပါအဝင္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို အလကားနီးပါးရေသာေဈးျဖင့္ ဝယ္ယူခြင့္ရၾကေသာ ဝန္ထမ္းကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ အလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္ဟု ဆိုသူမ်ား၊ ေတာင္သူလယ္သမား ကိုယ္စားလွယ္ဟု ဆိုသူမ်ား၊ အႏုပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး ပါတီတို႔၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား(NLD မပါ)၊ ထိုအခ်ိန္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူထားၾကသည့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း အခ်ဳိ႕မွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား စသည့္၊ စသည့္ ပုဂၢိဳလ္တို႔ေရးဆဲြခဲ့ၾကျခင္း မဟုတ္ပါလား။

အဆိုပါပုဂၢိဳလ္မ်ားအားလံုးကို ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သမိုင္းတရားခံမ်ားဟု မသတ္မွတ္လိုပါ၊ သြားေလသူဆရာ၏ သမိုင္းသင္ခန္းစာကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ရယူ၍ (မည္သည့္ တပည့္သားေျမးကိုမွ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ) မိမိတို႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔သမွ်ကို အျပည့္အဝ အကာအကြယ္ေပးရန္
(ျပင္ဆင္ရန္ခက္ခဲေအာင္ တမင္ျပဳလုပ္ထားေသာ) အေျခခံဥပေဒႀကီး၏ အကာအကြယ္ကို အရယူခဲ႔ျခင္းမွာ ဆရာ့ထက္ လက္ေစာင္းထက္စြာ သမိုင္းသင္ခန္းစာကို လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ျပင္ “အႀကံတူ ေနာက္လူသာစၿမဲ” ဟူေသာဆို႐ိုးစကားအတိုင္း မိမိကိုယ္တိုင္ အာဏာကို မရယူေတာ့ဘဲ အာဏာရိွသူတို႔၏ေနာက္ဝယ္ အေျခခံဥပေဒ၏ အကာအကြယ္ျဖင့္ ၿငိမ္းေအးစြာေနထိုင္ႏိုင္ျခင္းမွာ သမိုင္းသင္ခန္းစာကို ရယူအသံုးခ်ျခင္း မဟုတ္ပါဟူ၍ မည္သူက ေျပာႏိုင္ပါမည္နည္း။ အေျခခံဥပေဒသာမက ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲကား ၁၉၉၀ ျပည္ႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲမွ ရရိွေသာ သမိုင္းသင္ခန္းစာကို အျပည့္အဝ ရယူအသံုးခ်ခဲ႔ျခင္း မွာကား ၾသခ်ေလာက္ပါေပသည္ ဟူ၍ပဲ ဆိုလိုက္ပါရေစ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ေျပာရသနည္းဆိုေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ၿမိဳ႕နယ္ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ ဥကၠ႒ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရသည့္ အတြက္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒႏွင့္ ေကာ္မရွင္ဥပေဒတို႔ကို နဝတ အစိုးရက ျပ႒ာန္းေပးပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အား အဆိုပါဥပေဒမ်ားကို စနစ္တက် ကိုင္တြယ္က်င့္သံုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေစရန္ သင္တန္းပို႔ခ်သျဖင့္ ဗဟိုဝန္ထမ္းတကၠသိုလ္(ေဖာင္ႀကီး) တြင္ သင္တန္း တက္ရပါသည္။ ထိုစဥ္က ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ႀကီး ဦးဘေဌးႏွင့္ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားျဖစ္သည့္ ဦးစန္းေမာင္၊ ဆရာခ်ယ္ စသူတို႔ကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲကို သန္႔ရွင္းမွ်တစြာ က်င္းပေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ နဝတအစိုးရကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲကို လြတ္လပ္၍တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ေစရမည္ ဟူ၍ ကမၻာသို႔ ေၾကညာထားပါသည္။

နဝတ အစိုးရက ဤကဲ႔သို႔ရဲဝံ့စြာ စိန္ေခၚရဲျခင္းမွာ ၄င္းတို႔ရရိွခဲ့ေသာ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းမ်ားအရ “မဆလ” ပါတီတစ္ျဖစ္လဲ “တစည” ပါတီ သည္ အႏိုင္ရရိွရန္ အေျခအေနေကာင္းသည္ ဟူ၍ သိရိွထား သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က NLD ပါတီဝင္မ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ျခင္း၊ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုလည္း အပုပ္ခ်ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေနၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခြင္႔မျပဳပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ခြင့္ ျပဳေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နယ္စု ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ခြဲဥကၠ႒ ကိုလည္း အေဝးတစ္ေနရာသို႔ ေျပာင္းပို႔ခဲ့ပါသည္။ တိုင္းေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ ခြဲက ပယ္ခ်မွသာလွ်င္ ဇာတ္လမ္းျပတ္ပါသည္။

ျမန္မာတြင္သာမက ကမၻာတြင္ပါ ေက်ာ္ၾကား၍ အေလးထား၊ ေျပာၾကား၊ ေရးသားခဲ့ၾကေသာ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကား ကြၽန္ေတာ့္ ဘဝအတြက္ပါ အမွတ္တရ မ်ားစြာရိွသျဖင့္ ထိုေန႔ကျဖစ္စဥ္တစ္ခုကိုျဖင့္ မွတ္တမ္းျပဳ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ၿမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ကြက္ အသီးသီးရိွ မဲ႐ံုမ်ားတြင္မဲေပးသည့္ အေျခအေနမ်ားကို တစ္ေနကုန္ လိုက္လံ စစ္ေဆး ၾကည့္႐ႈရာတြင္ ရပ္ကြက္ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ဝင္မ်ား၊ မဲ႐ံုအဖြဲ႕ဝင္မ်ား သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေျပာဆို မွာၾကားထားသည့္အတိုင္း လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးအျဖစ္ သမိုင္းမွတ္တမ္း ျပဳေနၾကသည္မွာ မ်ားစြာဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းပါသည္။ ညေနမဲ႐ံုပိတ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားသည္ သိမ္ျဖဴလမ္း၊ လမ္းငါးခြဆံု မီးပိြဳင့္အနီးရိွ ၿမိဳ႕နယ္ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ ခြဲ႐ံုးတြင္ ရပ္ကြက္/မဲ႐ံုအသီးသီးမွ ေရာက္ရိွလာေသာ မဲစာရင္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ေဖာက္စစ္ေဆး ေရတြက္ရာတြင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ကိုယ္စားလွယ္ႏွစ္ဦးမွာ ပါတီအသီးသီးမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ား၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ျပတ္သားစြာ အႏိုင္ရရိွသြားပါသည္။

၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ သန္႔ရွင္း၊ မွ်တ၊ လြတ္လပ္ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ၏ ရလဒ္အရ ေဒါက္တာေအာင္ခင္ဆင့္ႏွင့္ ေဒါက္တာ သန္းေအာင္တို႔မွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ကိုယ္စားျပဳ၍ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ၿမိဳ႕နယ္ မဲဆႏၵနယ္အမွတ္ ၁ ႏွင့္ အမွတ္ ၂ တို႔မွ ေရြးခ်ယ္ခံ ရေသာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပေပးႏိုင္ခဲ႔ေသာ ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ခြဲ ဥကၠ႒ တစ္ဦးအေနျဖင့္ တက္ႂကြေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမရိွ ၿမိဳ႕နယ္စု ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ခြဲ႐ံုးသို႔ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္မ်ားကို သြားေရာက္ ပို႔ေဆာင္ခ႔ဲၿပီးေနာက္ ႐ံုးသို႔ျပန္ကာ ျမန္မာ့အသံက ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္မ်ား ေၾကညာသည္ကို နားေထာင္ေနမိပါသည္။

ပထမဆံုးေၾကညာသည္က ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕နယ္မွ ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇွာက္ျခင္းခံရသည့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚစန္းစန္း၏အမည္ ျဖစ္သည္။ ဆက္လက္၍ ေၾကညာသြားရာ ၄င္းပါတီမွပင္ ျဖစ္ၿပီး ေလးငါးေယာက္ ေၾကညာၿပီးေသာအခါ ဆက္ လက္ေၾကညာျခင္းမျပဳဘဲ ရပ္သြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ၿမိဳ႕နယ္မွ အမည္စာရင္းကို အခ်ိန္မီ ေပးပို႔ႏိုင္ေသာ္လည္း မေၾကညာသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာနားမလည္ ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ ေနာက္မွၾကားသိရသည္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ရလဒ္မ်ား(အထူးသျဖင့္ ေမွာ္ဘီ၊ မဂၤလာဒံု စသည့္ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာပင္) ရရိွခဲ႔သျဖင့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ေဒါသူပုန္ထၿပီး နားေထာင္ႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့ သျဖင့္ ရပ္နားလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ေန႔နံနက္ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာမ်ားမွပင္ ဖတ္႐ႈရပါေတာ့သည္။

ဤသမိုင္းသင္ခန္းစာကို နအဖ အစိုးရသည္ ေကာင္းစြာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္က ေရြးေကာက္ပြဲကို တရားမွ်တစြာက်င္းပေပးခဲ႔သူ အမ်ားစုမွာ အၿငိမ္းစား ယူၾကပါၿပီ၊ က်န္သူမ်ားမွာ အမွည့္ေျခြ ေျခြခံခဲ့ ၾကရပါသည္။ ၄င္းတို႔၏ေနရာ မ်ားတြင္ မိုးက်ေရႊကိုယ္ တို႔ျဖင့္ အစားထိုးခဲ႔ပါသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပခ်ိန္တြင္ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳး အသင္းတျဖစ္လဲ ပါတီသည္ ယခင္အသင္းဝင္ ဆရာ/ဆရာမ မ်ားအေပၚတြင္ ၾသဇာလႊမ္းမိုးလ်က္ပင္ ရိွပါေသးသည္။ ၄င္းတို႔ကို မဲ႐ံုမွဴးကဲ႔သုိ႔ တာဝန္မ်ားေပးပါသည္။ ရယက အဖြဲ႕ဝင္မ်ားမွာ ထိုအခ်ိန္က ယင္းပါတီ၏ ပါတီဝင္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ အခ်ဳိ႕ကို ရပ္/ေက်း ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားအျဖစ္ တာဝန္ေပးအပ္ပါသည္။

ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေသာေန႔တြင္ သြားေရာက္ မဲေပးေသာအခါ ႀကံဳေတြ႔ရသည္မ်ားမွာ အမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ၾကသည့္အတိုင္း မဲဆႏၵရွင္စာရင္း တြင္ မိမိအမည္မပါရိွျခင္း၊ ပါရိွေသာ္လည္း တစ္စံုတစ္ေယာက္က မိမိကိုယ္စား မဲေပးၿပီးျဖစ္ေနျခင္း၊ ခရီးလည္းမသြား၊ ေဆး႐ံုလည္းမတက္၊ ေထာင္နန္းစံရသူလည္း မဟုတ္ပါဘဲ ႀကိဳတင္မဲေပးၿပီး ျဖစ္ေနျခင္း စသည့္ ထူးဆန္းအံ႔ၾသဖြယ္ရာ အျဖစ္ဆန္းမ်ားကို အမ်ားသူငါ ႀကံဳေတြ႔ခဲ႔ၾကရ သည္ဆိုလွ်င္ ယံုတမ္း စကားဟု ဆိုၾကပါမည္လား...။

ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ခဲ႔သည့္ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္ တြင္လည္း အလားတူပင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ႔ရပါသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒမ်ား အရလည္းေကာင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ႏွင့္ တာဝန္ရိွသူ မ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားအရ လည္းေကာင္း ဆႏၵမဲလက္မွတ္မ်ား ေရတြက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ မဲဆႏၵရွင္မ်ားအေနႏွင့္ လာေရာက္ၾကည့္႐ႈ ႏိုင္သည္ဟု သိရိွထားသျဖင့္ သြားေရာက္ ခဲ႔ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မဲ႐ံုအေပါက္နားသို႔ပင္ ကပ္၍မရခဲ့ဘဲ ဆက္ေနလွ်င္ မဲ႐ံုကိုေႏွာင့္ယွက္မႈျဖင့္
အဖမ္းခံရေတာ့မည့္ အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ အလ်င္အျမန္ပင္ ျပန္လွည့္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္က တရားမွ်တေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ တစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပေပးခဲ႔ေသာ ေကာ္မရွင္အဖြဲ႕ခြဲ ဥကၠ႒တစ္ဦး၏ တရားမွ်တမႈမရိွေသာ၊ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈ မရိွေသာ ေရြးေကာက္ပြဲတစ္ခု၏ အနီးကပ္ အေတြ႔အႀကံဳပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆႏၵမဲလက္မွတ္မ်ား ေရတြက္ၿပီးစီး၍ ေရြးေကာက္ခံရသူမ်ား၏ အမည္စာရင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာ ေသာအခါ အံ႔အားသင့္ရသူတို႔ကား မဲဆႏၵရွင္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကပါသည္။ မိမိတို႔လူအမ်ားစု ဆႏၵျပဳခဲ႔ၾကေသာ ပါတီမွ ကိုယ္စားလွယ္၏ အမည္ႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ခံရသည္ဟူ၍ ေၾကညာျခင္းခံရသူတို႔၏ အမည္မွာ ကြဲလြဲေနေသာ္လည္း မည္သို႔မွ်ေစာဒကတက္ရန္ မတတ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနပင္ မဟုတ္ပါလား။ အခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕နယ္မ်ား ဆိုလွ်င္ ညကေၾကညာစဥ္က ေရြးခ်ယ္ခံရသူတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ ထပ္မံေၾကညာေသာအခါ ေရြးေကာက္ခံရသူ အမည္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနျခင္းကား အံ႔ၾသကုန္ႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားသာတည္း။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္အေျခခံဥပေဒ မဲေပးစဥ္ကလည္း မိသားစု ေလးဦးရိွသည့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္တြင္ ဇနီးတစ္ဦးတည္း ရိွေနစဥ္ ရပ္ကြက္ေကာ္မရွင္ အဖြဲ႕ခြဲဝင္မ်ား ေရာက္ရိွလာၿပီး ေလးဦးစလံုးအတြက္ ႀကိဳတင္မဲမ်ား ထည့္ခိုင္းသျဖင႔္ ဇနီးျဖစ္သူက ျဖည့္စြက္၍ လက္မွတ္ေရးထိုး ေပးလိုက္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဇနီးျဖစ္သူကို “မင္းက ငါ႔ကိုယ္စား ဘာျဖစ္လို႔ ေထာက္ခံဆႏၵမဲ ေပးလိုက္ရတာလဲ” ဟူ၍ေျပာေသာအခါ ၄င္းက“သူတို႔က ဝိုင္းၿပီးၾကည့္ေန ၾကတာ ကြၽန္မက သူတို႔ေရွ႕မွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ကန္႔ကြက္မဲေပးလို႔ ျဖစ္မလဲ” ဟု ျပန္ေျဖပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို မေထာက္ခံပါ၊ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ ေထာက္ခံဆႏၵမဲ ေပးခဲ႔ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔တစ္ေတြ (အာဏာရွင္ဘက္ေတာ္သားေတြ) သမိုင္း သင္ခန္းစာကို ေကာင္းေကာင္း ယူတတ္ၾကသလို ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားမ်ား အေနႏွင့္လည္း သမိုင္းသင္ခန္းစာမ်ားကို ေကာင္းစြာ ယူတတ္ၾကဖို႔ လိုပါသည္။

ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ေငြရတု အခမ္းအနား ဒုတိယေန႔တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တက္ေရာက္၍ အမွာစကား ေျပာၾကားရာ၌ “သမိုင္းကို စနစ္တက် ေလ႔လာရန္ လိုေၾကာင္း၊ အတိတ္ျဖစ္ရပ္မ်ားအေပၚ သံုးသပ္ေဖာ္ထုတ္သည့္ သင္ခန္းစာမ်ားသည္ ႏိုင္ငံအတြက္ အက်ဳိးရိွေသာ သင္ခန္းစာ ျဖစ္ရန္လိုေၾကာင္း၊ သမိုင္းစိတ္ဓာတ္သည္ အျပဳသေဘာေဆာင္ရန္ လိုေၾကာင္း၊ မည္သည့္စိတ္ဓာတ္မဆို အျပဳသေဘာ မေဆာင္ပါက ႏုိင္ငံအတြက္ အက်ဳိးမရိွေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားသြားသည္ကို ၉.၈.၂၀၁၃ ရက္ေန႔ထုတ္ ေၾကးမံုသတင္းစာတြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။
ထို႔ေၾကာင္႔ အထက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအရ သမိုင္းသင္ခန္းစာမ်ားကို ရယူျခင္း၊ ထိုသို႔ရယူထားေသာ သင္ခန္းစာမ်ားမွ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ျပဳျပင္၍ အသံုးျပဳျခင္းသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အက်ဳိးျဖစ္ မျဖစ္ႏွင့္ မည္သူေတြ အက်ဳိးရိွသြားၾကသည္ကို စာ႐ႈသူမ်ား ပညာဉာဏ္ႀကီးစြာျဖင့္ သံုးသပ္ၾကရန္ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သမိုင္းထဲမွ သင္ခန္းစာမ်ားကို ရယူျခင္း၊ သံုးသပ္ျခင္း၊ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားအရ ေတြ႔ရိွရေသာ အားနည္းခ်က္မ်ားကို အားသာခ်က္အျဖစ္ ျပန္လည္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ၾက သည့္အခါ မိမိအက်ဳိး၊ မိမိပါတီ/အဖြဲ႕အစည္း၏ အက်ဳိးကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ျခင္း မျပဳၾကပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွွင့္ ျပည္သူအက်ဳိးကိုလည္း ကိုယ္စြမ္း/ဉာဏ္စြမ္း ရိွသေရြ႕ ေဆာင္ရြက္သြားၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

(သိန္းထက္ေအာင္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

David Proctor (Chairman, Consilium Co.,Ltd) ႏႇင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္းWritten by အငယ္ေထြး



'အခုဆိုရင္ အိမ္ျခံေျမ ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္ေနတာက ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕တည္း ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ ျဖစ္လာတာ'
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ Housing survey ကုိ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္ ဦးႏုလက္ထက္တြင္ အိမ္ေပါင္း ၂၀၀၀၀ ေက်ာ္ကို စစ္တမ္းေကာက္ယူ၍ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ားတြင္ အစိုးက႑မႇ လုပ္ယူႏိုင္မႈ မရႇိခဲ့ဟု သိရသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရႇိအစိုးရသစ္ လက္ထက္တြင္ private sector မႇ ေကာက္ယူမႈမ်ား ရႇိေနၿပီး တစ္ေလာကပင္ JICA မႇ အိမ္ေပါင္း ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ကို ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ၿမိဳ႕ျပေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္မႈေၾကာင့္ လူဦးေရထူထပ္ မ်ားျပားလာသည့္အျပင္ အိမ္ျခံေျမ ေစ်းကြက္တြင္ ၀င္ေရာက္ ကစားမႈမ်ားေၾကာင့္ အိမ္ျခံေျမ အပါအ၀င္ တိုက္ခန္းမႇအစ လူေနအေဆာက္အအံု မ်ားအားလံုး ေစ်းႏႈန္းမ်ား ျမင့္တက္ေနေသာေၾကာင့္ ယင္းျပႆနာကို ေျဖရႇင္းေပး ႏိုင္ရန္လည္း လိုအပ္လ်က္ ရႇိေပသည္။ အိုးအိမ္မႇ နႇစ္ရႇည္ေခ်းေငြႏႇင့္ ေရာင္းေပးရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရႇိသည္ ဆိုေသာ္လည္း မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ အေကာင္အထည္ ေပၚမည္ကို ေျပာရခက္ေနေသး သကဲ့သို႔ မည္သည့္ အတိုင္းအတာအထိ ေျဖရႇင္းႏိုင္မည္ကိုလည္း မေျပာနိုင္ေသးေပ။ ယင္းသို႔ ေခ်းေပးရန္ပင္ အတိုးႏႈန္းကို ထည္႔သြင္း တြက္ခ်က္ပါက မူလတန္ဖိုးထက္ မ်ားစြာျမင့္သြား ႏိုင္သည့္အတြက္ အခက္အခဲ ရႇိေနေၾကာင္းလည္း သိရသည္။ ၁၉၅၀ ခုႏႇစ္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ့၌ လူဦးေရ ၁၈ သန္းရႇိခဲ့ၿပီး ထိုစဥ္က လူတစ္ေယာက္ႏႇင့္ ေျမႀကီးအခ်ဳိးအစား အဆင္ေျပ ေနေသာ္လည္း လက္ရႇိအခ်ိန္တြင္ ျပည္သူမ်ား ၿမိဳ့ျပေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္မႈ၊ လူဦးေရ တိုးတက္လာမႈေၾကာင္ႏႇင့္ ေျမယာေပၚလစီ ပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ား အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္ ေနႏိုင္ေရးမႇာ အေတာ္ပင္ ခက္ခဲေသာ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ housing survey လာေရာက္ ျပဳလုပ္ေနေသာ ကုမၸဏီတစ္ခုမႇ CEO တစ္ဦးႏႇင့္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းမႈအား ေရးသားေဖာ္ျပ လိုက္ပါသည္။
ေမး - ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ housing နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သုေတသန လုပ္ေနတယ္လို႔ သိရတယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ background ေလးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပေပးပါလား။
ေျဖ - ကြၽန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ကေတာ့ ဘဏ္လုပ္ငန္းမႇာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ လုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ Banker တစ္ေယာက္ပါ။ ေအးရႇားမႇာ ရႇိေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားဘဏ္ အခ်ဳိ႕ရဲ႕ CEO တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေရႇ႕အလယ္ ပိုင္းမႇာလည္း ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြ တည္ေထာင္ထားပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီဘက္မႇာ ဘဏ္ေတြကို အၾကံေပးတဲ့ လုပ္ငန္းကို ရပ္နားထားၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကုန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ႏႇစ္ေလာက္က ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ စင္ကာပူနဲ႔ ၾသစေၾတးလ်မႇာလည္း ႐ံုးခြဲေတြ ဖြင့္ထားပါတယ္။
ေမး - အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အိမ္ရာအေနအထားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာေနတယ္ဆိုေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဘယ္လိုအေနအထားမ်ဳိးေတြ ေတြ႕ရႇိရပါသလဲ။
ေျဖ - ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရႇိအေနအထားကေတာ့ Housing နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ျပႆနာအခ်ဳိ႕ ေတြ႕ေနရတယ္။ အစိုးရအေနနဲ႔ ဒါကိုကိုင္တြယ္ဖို႔ က်ေတာ့လည္း အခက္အခဲ ရႇိေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီမႇာက Private sector တို႕က အစိုးရကို မကူႏိုင္ဘူး။ ဥပမာ ရန္ကုန္ကြန္ဒို ေစ်းကြက္ကို ေလ့လာတယ္ ဆိုပါေတာ့ အရမ္းေစ်းႀကီး ေနတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေတြကို အရမ္းေငြေၾကး ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြနဲ႕ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အတြက္ပဲ ျဖစ္မယ္။ ဒီလို ကြန္ဒိုေတြ ေဆာက္ေပမယ့္လည္း ဒါဟာ Housing issues ေတြကို ေျဖရႇင္းႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာ သံုးေနတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြေပါ့။ တခ်ိဳ႕က affordable housing လို႕ သံုးတယ္။ တခ်ဳိ႕က low cost housing လို႔ သံုးေနတယ္။ အမႇန္က ဒီႏႇစ္ခုက မတူပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က social housing လို႔ ေျပာတယ္။ ႐ႈပ္ေထြးေနတယ္။ ဒါေတြကုိ ရႇင္းရႇင္းလင္းလင္း ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမႇာမဆို လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမႇာ ရႇင္သန္ေနတဲ့ လူေတြ အကုန္လံုးေတာ့ ကုိယ္ပိုင္အိုးအိမ္ မ၀ယ္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ၀ယ္ႏိုင္တဲ့သူ ရႇိသလို မ၀ယ္ႏိုင္သူလည္း ရႇိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အစိုးရမဆို အေမရိကန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၾသစေၾတးလ်ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူေတြကို ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရႇာက္ရဖို႔ တာ၀န္ရႇိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမႇာပဲ Private sector ေတြကလည္း အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္နဲ႔ မေနႏိုင္တဲ့ သူေတြကို ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရႇာက္ဖို႔ တာ၀န္ရႇိပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြအတြက္တင္ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အျခားအလႊာေတြ ရႇိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႔ ဘာေတြဆံုးျဖတ္လဲဆိုေတာ့ affordable housing ဆိုတဲ့အေပၚမႇာ သီျခား focus လုပ္သင့္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက low cost housing ေပါ့။ သူကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အိမ္၀ယ္ဖို႔ကုိ မတတ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာက ေလေလာဆယ္မႇာ private sector က ဒါေတြကို ၀င္မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။
ေမး - ၀င္မလုပ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာက အဓိက ဘာေၾကာင့္ျဖစ္မလဲ။
ေျဖ - ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဘဏ္လုပ္ငန္းနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္။ ဒီမႇာက ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈဟာ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမႇာ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ ၀ယ္ဖို႔ဆိုတာ အရမ္းခဲယဥ္းတယ္။ ျဖစ္ေနတာက ဘဏ္လုပ္ငန္း အားနည္းတဲ့ အခ်ိန္မႇာပဲ အိမ္ျခံေျမ ေစ်းေတြကလည္း ေခါင္ခိုက္ေနတယ္။ ေစ်းကစားလို႔လို႔ ေျပာၾကတာေတြ ရႇိတယ္။ ျမန္မာျပည္မႇာ ေစ်းကစားမႈေတြ ရႇိခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီလိုတက္လာတယ္ ဆိုတာလည္း မႇန္ပါတယ္။ ဒါကတစ္ပိုင္းေပါ့။အဲဒီကေန တစ္ဆင့္ အခုလို ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈေတြ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မႇာ ပိုၿပီးေစ်းေကာင္း လာတာပါ။ အခုဆိုရင္ အိမ္ျခံေျမေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္ေနတာက ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕တည္း ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ ျဖစ္လာတာ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဆံုးျဖတ္တာက ပထမဦးဆံုး အေနနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာ affordable housing ေတြ ျဖစ္လာဖို႔ အကူအညီ ေပးသင့္တယ္လို႕ ျမင္လာတယ္။
ေမး - ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ housing က႑မႇာ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈေတြ ၀င္လာႏိုင္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေကာ။
ေျဖ - ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ တူညီတဲ့ complaint ႏႇစ္ခ်က္ရႇိတယ္။ တစ္ခုက ေျမေစ်းေတြ ေမးတယ္။ နားေထာင္ၿပီး လန္ေျပးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ႏိုင္ငံျခားသားေတြက preconceived idea နဲ႕ လာၾကတယ္။ ဒီလိုျပႆနာမ်ဳိးေတြကို သူတို႔ ဗီယက္နမ္မႇာလည္း ၾကံဳရတယ္။ ကေမၻာဒီးယားမႇာလည္း ၾကံဳရတယ္။ သူတို႔က ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာက သီးျခား အေနအထားတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဥပမာ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးနဲ႔ မတူသလို ပုသိမ္နဲ႔ မႏၲေလးနဲ႔လည္း မတူပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီျပႆနာကို အေျဖရႇာရင္ သီးျခားအေျဖ ရႇာရမႇာပါ။ ဒီမႇာ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အမႇားေတြ ရႇိႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္တမ္းေကာက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အခုရန္ကုန္မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီက အိမ္ေပါင္း ၃၂၀၀ ကို ေကာက္ထားၿပီးပါၿပီ။ ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနကလည္း ဒီအေပၚမႇာ အကူအညီေပးပါတယ္။

တခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္လို ေနရာမ်ဳိးေတြမႇာ ၀ယ္မယ္ဆို ၀ယ္ယူလို႔ရႏိုင္တဲ့ သူေတြရႇိတယ္။ ဒီလူေတြကိုလည္း private sector က ကူညီသင့္တယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီလူေတြနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္မ်ဳိးေတြ ေဆာက္ေပးၿပီး ေစ်းကြက္တင္ႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးရင္ဒီလူေတြကို အိမ္၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ ေခ်းေငြေတြ ေပးႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ private sector ကအစိုးရကို ကူညီသင့္တယ္။ အစိုးရကေနျပီးေတာ့ အိမ္မ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြကို ၀ယ္ႏိုင္ေအာင္ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေလးေတြ ေပးႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္...
ေမး - ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြက အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ အျခားတစ္ဖက္မႇာ Private sector ကလည္း အားမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ ဒီအေနအထားကုိ ဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္မလဲ။
ေျဖ - ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ Private sector ကလည္း အားမေကာင္းဘူးလို႔ မထင္ပါဘူး။ အစိုးရကို မကူႏိုင္ဘူးပဲ ေျပာတာပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ Private sector မႇာ အားေကာင္းတဲ့ အင္အားႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ ရႇိပါတယ္။ အခုမႇအလ်င္အျမန္ ႀကီးထြားလာတဲ့ ကုမၸဏီေလးေတြလည္း ရႇိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စား စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အမ်ားႀကီး တိုးတက္လာႏိုင္တဲ့ အလားအလာေတြလည္း ေတြ႕ရပါ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြက ဘယ္ေလာက္ ကူညီနိင္မလဲ၊ ဆိုလိုတာက ဘယ္ေလာက္ နည္းပညာ အကူအညီ ေပးႏိုင္မလဲ။ ဥပမာ affordable housing ေတြအတြက္ ႏိုင္ငံတကာက ကူညီမယ္ဆိုေတာ့ ပထမတစ္ခုက ေဆာက္လုပ္ေရး နည္းပညာရႇိမယ္။ ဒုတိယက စံမီတဲ့ ဒီဇိုင္းေတြရမယ္၊ တတိယကေတာ့ ေငြေၾကး အေထာက္အပံ့ေပါ့။
ေမး - လက္ရႇိမႇာ ျပည္တြင္းက ဘဏ္ေတြရဲ့ အေနအထားကေကာ Private sector ကို အကူအညီ ေပးႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိး ရႇိၿပီလား။
ေျဖ - ျပည္တြင္းက ဘဏ္ေတြရဲ႕ လုပ္ကိုင္ႏိုင္မႈက အကန္႔အသတ္နဲ႔ ရႇိေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗဟိုဘဏ္ ဥပေဒကို ၾကည့္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာ Banking conference လုပ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ Chairman လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီမႇာဘာေျပာ ခဲ့လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ ဆိုေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ခ်င္တာက ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနနဲ႔ အျခားႏိုင္ငံေတြ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့တဲ့ အမႇားမ်ဳိးေတြကို ေရႇာင္ႏိုင္ဖို႔ပါ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက အေကာင္းေတြကို ယူလာႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲမႇာပဲ ႏုိင္ငံျခားသား ေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈး မႈေတြလည္း ရႇိႏိုင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြကုိေပါ့။ ဆိုပါေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ Banking sector မႇာ ႏိုင္ငံဘဏ္ေတြကို joint venture အေနနဲ႔ ခြင့္ျပဳမေပးခင္ ျပည္တြင္းဘဏ္ လုပ္ငန္းေတြ စြမ္းေဆာင္ရည္ ေကာင္းမြန္ၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ လာေစဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ပိုေပးသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ foreign banking ကို အျမန္ဖြင့္ေပးလိုက္တာ ေကာင္းတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ မျမင္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခား ဘဏ္ေတြက banking sector မႇာလာၿပီး control လုပ္တာ မေကာင္းပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခား ဘဏ္ေတြကို ျမန္ျမန္ႀကီးဖြင့္ေပးတာ risk တစ္ခုလုိ႔ျမင္တယ္။ သူတို႔ပဲ လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ သူတို႔က အင္အားႀကီးတယ္ေလ။ မေပးနဲ႔လို႔ မေျပာပါဘူး။ step by step ပဲျဖစ္သင့္တယ္။ ပထမအဆင့္ ကိုယ္စားဘဏ္ေတြ ဖြင့္တာမ်ဳိးေပါ့။ သူတို႔ အဲဒီအဆင့္မႇာ ဒီမႇာဘာစီးပြားေရးမႇ မလုပ္ေသးဘူး။ ေစ်းကြက္ကို ေလ့လာ႐ံုေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္မႇာ foreign banking ကိုလက္ခံမယ္၊ မခံဘူး ဆိုတာကေတာ့ အစိုးရရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေပၚမႇာပဲ မူတည္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ အလ်င္မလိုသင့္ဘူး လို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။
ေမး -ဘဏ္လုပ္ငန္းကလည္း သိပ္မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးဘူး။ private sector ကိုလည္း အေထာက္အပံ့ သိပ္မေပးႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ဒီ housing market ရဲ့ အေနအထားမႇာ ဘယ္လုိပါ၀င္ လာႏိုင္မလဲ။
ေျဖ - ေနာက္ထပ္ အားနည္းခ်က္တစ္ခု ရႇိေသးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာလည္း private sector ကိုလည္း ျပည္သူက သိပ္ၿပီးေတာ့ အားမကိုးဘူး။ အားမကိုးဘူး ဆိုတာကလည္း private sector ရဲ႕ သေဘာကလည္း အျမတ္အစြန္းဘက္ကို ဦးစားေပးတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ ဘယ္လိုကူညီမလဲ ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္နိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာကြၽန္ေတာ္ဆို private sector ကပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မႇာ Academic sector နဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရး တည္ေဆာက္ထားတာ ရႇိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ Australia နည္းပညာကို ဒီကိုယူလာ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ၾသစေၾတးလ် နည္းပညာ သကၠသိုလ္နဲ႔ ခ်ိတ္ေပးထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက Academic ေတြက အျမတ္မစြန္းကို အဓိက မထားပါဘူး။ သူတို႔က ဘယ္ဟာ အေျဖမႇန္လည္း ဆိုတာပဲ စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတကၠသိုလ္ နဲ႔ေပါင္းၿပီး သုေတသနေတြ ျပဳလုပ္သြားဖို႔ ရႇိပါတယ္။ Capacity building လုပ္သြားဖို႔ ရႇိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕ ျပဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ education system ေတြ ဒီမႇာ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီျပႆနာကို ေျဖရႇင္းႏိုင္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
ေမး - ျမန္မာႏိုင္ငံမႇာ အိမ္ျခံေျမ ေစ်းကြက္ေတြမႇာ ေစ်းကစားမႈေတြ ရႇိေနတယ္။ အဲဒီအေနအထားေၾကာင့္ ေစ်းေတြအရမ္း ျမင့္ေနတယ္လို႔ ေျပာတာရႇိတယ္ဆိုေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေတြျပန္က်ဖို႔ လူေတြသင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္တဲ႕ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ၀ယ္ယူႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာေကာ ဘယ္ေလက္ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရႇိမလဲ။
ေျဖ - ေစ်းကစားမႈေတြက ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမႇာ ရႇိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၾကည့္မယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ကမၻာမႇာ အက်ယ္အ၀န္းအားျဖင္ အဆင့့္ ၄၀ ေျမာက္ အႀကီးဆံုး ႏိုင္ငံပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဂ်ာမနီနဲ႔ အီတလီေပါင္းထားတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ာမနီမႇာ ဒီမႇာလို land price problem မရႇိဘူး၊ ဒါဆိုဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအႀကီးႀကီး၊ ေျမပိုင္ဆိုင္မႈ ပိုႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံက ဒီျပႆနာမ်ဳိး ရႇိေနရတာလဲလို႔ ေမးလို႔ရတယ္။ ျပႆနာက ေျမမဟုတ္ဘူး။ ဒီေျမေတြကုိ ဘယ္လိုမႇန္မႇန္ကန္ကန္နဲ႔ အသံုးခ်သလဲဆိုတဲ့ ျပႆနာပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာဖို႔ ဘယ္လို အားေပးမလဲဆိုတဲ့ ျပႆနာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြက စိုက္ပ်ဳိးေရး ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းေတြမႇာ ၀င္ေရာက္ေနရာ ယူလာလိမ့္မယ္။ အရင္တုန္းက စိုက္ပ်ဳိးေရး၊ ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းေတြမႇာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ ေနသူေတြ အလုပ္အကိုင္ ရႇာေဖြေပးဖို႔ လိုအပ္လာလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစိုးရအေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း လုပ္ရမႇာက Tourism master plan လိုဟာမ်ဳိး၊ Banking master plan လိုဟာမ်ဳိးေတြ ေရးဆြဲသလိုမ်ဳိးပဲ affordable housing နဲ႔ပတ္သက္ရင္လည္း master plan ေတြေရးဆြဲဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ျမင္တယ္။ ဒါဟာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေျမေစ်းႏႈန္းေတြ ႀကီးျမင့္တဲ့ ျပႆနာကို ေျဖရႇင္းႏိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။ စိုးရိမ္တာ တစ္ခုက ေျမေစ်းကစားမႈေတြဟာ ေရရည္မႇာက်ေတာ့ ထိခိုက္မႈေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိေစတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အျခားႏိုင္ငံေတြမႇာ ေျမေစ်းေတြ ျပဳတ္က်ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္စိုးရိမ္တာ တစ္ခုက ေျမေစ်း အမ်ားႀကီး ျမင့္တက္လာမယ္လို႔ခ်ည္း ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး အမ်ားႀကီး ရင္းႏႇီးျမဳပ္ႏႇံထားတဲ့ သူေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေျမေစ်းဆိုတာ အျမဲတမ္း ျမင့္တက္ေနတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မႇာ ျပန္က်မႇာပဲ။ အခု ေရႊေစ်းေတြေတာင္ ျပန္က်ေနၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေျမေစ်းႏႈန္းေတြ အျမဲတမ္း တက္ေနလိမ့္မယ္လို႔ အလြန္အကြၽံေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္တာကိုေတာ့ အားမေပးပါဘူး။
ေမး - ဒါဆို အဓိကေပးခ်င္တဲ့ message က ဘာျဖစ္မလဲ။
ေျဖ - key message က ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုေတာ့ ပထမဆံုး အေနနဲ႕ private sector ကေနျပီးေတာ့ အစိုးရကို ကူညီသင့္တယ္။ ေလာေလာဆယ္မႇာ housing နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး အားလံုးက အစိုးရဆီကို ေရာက္ေနတယ္။ အမႇန္ေတာ့ ဒါမ်ဳိးမျဖစ္သင့္ဘူး။ အစိုးရအေနနဲ႔ ၀န္ပိုး၀န္ပိုးယူသင့္တဲ့ အပိုင္းကေတာ့ ျပည္သူေတြကုိ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေတြနဲ႔ ေနႏိုင္ေအာင္ အကူအညီေပးႏိုင္ဖို႔။ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေနတာက တခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕ျပင္ဘက္လို ေနရာမ်ဳိးေတြမႇာ ၀ယ္မယ္ဆို ၀ယ္ယူလို႔ရႏိုင္တဲ့ သူေတြရႇိတယ္။ ဒီလူေတြကိုလည္း private sector က ကူညီသင့္တယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီလူေတြနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ အိမ္မ်ဳိးေတြ ေဆာက္ေပးၿပီး ေစ်းကြက္တင္ႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးရင္ဒီလူေတြကို အိမ္၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ ေခ်းေငြေတြ ေပးႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ private sector ကအစိုးရကို ကူညီသင့္တယ္။ အစိုးရကေနျပီးေတာ့ အိမ္မ၀ယ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြကို ၀ယ္ႏိုင္ေအာင္ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေလးေတြ ေပးႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ 
Credit To First -11
Read More »

မုန္႔လံုးစကၠဴကပ္ ႏိုင္ငံေရး၊ လႊတ္ေတာ္မ်ားႏႇင့္ လူထုဆႏၵWritten by ေဒါက္တာ ရန္မ်ဳိးသိမ္း



ၾသဂုတ္ ၂၂ ရက္က ျပဳလုပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ျမင္ကြင္း
ဒီမိုကရက္တစ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတြင္ ျပည္သူလူထု၏ လြတ္လပ္ေသာဆႏၵ၊ လြတ္လပ္ေသာ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ တို႔ကို အေလးထားသည့္ အေလွ်ာက္ ျပည္သူကို ေရႇ႕တန္းတင္ေသာ၊ ျပည္သူကို မ်က္ႏႇာမူေသာ ႏိုင္ငံေရး ပံုစံမ်ားသည္ အုတ္ျမစ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အစိုးရႏႇင့္ လႊတ္ေတာ္မ်ားကို ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒႏႇင့္အညီ တည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ အေလွ်ာက္ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ အေျခခံ ဥပေဒအႀကိဳ အမ်ဳိးသား ညီလာခံႏႇင့္ အေျခခံ ဥပေဒအလြန္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတို႔ကို ဆက္စပ္သံုးသပ္ရန္ လိုအပ္သည္။
မ်က္ေမႇာက္လႊတ္ေတာ္ အသီးသီးရႇိ ကိုယ္စားလႇယ္ အမ်ားစုသည္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေရြးေကာက္ခံခဲ့ရသူမ်ား ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံမႇ ခ်မႇတ္သည့္ အေျခခံမူမ်ားအတိုင္း ေရးဆြဲခဲ့ေသာ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားႏႇင့္အညီ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို က်င္းပခဲ့ေသာေၾကာင့္ လက္ရႇိႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသည္ ၁၉၉၃ ခုႏႇစ္တြင္ စတင္ခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ၌ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့သည္ဟု မႇတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ၊ ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲႏႇင့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတို႔ကို ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံမႈ၊ စိတ္၀င္စားမႈႏႇင့္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈတို႔ အေပၚမူတည္လ်က္ အစိုးရႏႇင့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ ျပည္သူလူထု ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မႈကို ဆန္းစစ္ႏိုင္သည္။
အမ်ဳိးသား ညီလာခံသည္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းကို တစ္ဖက္သတ္ ေျဖရႇင္းခဲ့သည္ဟု သတ္မႇတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးမႇတ္တိုင္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ႏႇင့္အညီ လႊတ္ေတာ္ေခၚ ယူေပးရမည့္ အာဏာလႊဲ ေပးရမည့္ အေနအထားကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရန္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆြဲေရးကို ေထာက္ျပလ်က္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံအား ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုေပၚ ဇြတ္အတင္း ဆြဲတင္ခဲ့သည္မႇာ လယ္ျပင္တြင္ ဆင္သြား သကဲ့သို႔ ထင္ရႇားခဲ့သည္။
အမ်ဳိးသား ညီလာခံ အႀကိဳညိႇႏိႈင္း ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားႏႇင့္ ကနဦး အမ်ဳိးသားညီလာခံ အစည္းအေ၀းမ်ားအေပၚ ျပည္သူလူထု၏ စိတ္၀င္စားမႈ အတန္အသင့္ ရႇိခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၉၆ ခုႏႇစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လူထုစိတ္၀င္စား မႈသည္ အလြန္အမင္း က်ဆင္းလာခဲ့ၿပီး စိတ္ပ်က္သည့္ အဆင့္ကို ေရာက္ရႇိခဲ့သည္ဟု ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာသူ အခ်ဳိ႕က မႇတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္။ ၂၀၀၄ ခုႏႇစ္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ ျပန္လည္မစတင္မီ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အေနျဖင့္ အစိုးရႏႇင့္ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္း သေဘာတူပါက ညီလာခံကို တက္ေရာက္ႏိုင္ဖြယ္ ရႇိသည္ဆိုသည့္ သတင္းေၾကာင့္ လူထုစိတ္၀င္စားမႈ အတန္အသင့္ ျမင့္တက္ခဲ့ေသာ္လည္း အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႏႇင့္ တိုင္းရင္းသား ပါတီမ်ား တက္ေရာက္ျခင္း ရႇိမည္မဟုတ္ဟု အတည္ျပဳၿပီးေနာက္ပိုင္း စိတ္၀င္စားမႈသည္ အလြန္အမင္း က်ဆင္းခဲ့သည္ဟုလည္း အကဲခတ္မ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။
၁၉၉၃ ခုႏႇစ္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ ႏႇင့္ ၂၀၀၄ ခုႏႇစ္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံတို႔ကို သံုးသပ္လွ်င္ အစကတည္းက ျပည္သူလူထုႏႇင့္ အလႇမ္းေ၀း ေနသည္ဟု မႇတ္ခ်က္ျပဳႏုိင္သည္။ ၁၉၉၃ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီ ၉ ရက္တြင္ စတင္ က်င္းပခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ၏ ကိုယ္စားလႇယ္ ၇၀၂ ဦးအနက္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေရြးေကာက္ခံ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္ ၉၉ ဦး ပါ၀င္သျဖင့္ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ လႊမ္းျခံဳႏိုင္မႈသည္ ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ရႇိသည္ဟု သတ္မႇတ္ႏိုင္သည္။ ၂၀၀၄ ခုႏႇစ္ ေမ ၁၇ ရက္ တြင္ ျပန္လည္ က်င္းပခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသား ညီလာခံတြင္မူ ကိုယ္စားလႇယ္ စုစုေပါင္း ၁၀၈၈ ဦးအနက္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္ ၁၅ ဦးသာ ပါ၀င္သျဖင့္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ လႊမ္းျခံဳႏိုင္မႈသည္ ၀ ဒသမ ၀၁ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ သိသိသာသာ က်ဆင္းခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံအေပၚ လူထုစိတ္၀င္စားမႈႏႇင့္ ေထာက္ခံမႈကို ဆန္းစစ္လွ်င္ အလြန္နည္းပါးၿပီး လူထုသည္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံႏႇင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ႏိုင္ငံေရး ဥေပကၡာထံုးကို ႏႇလံုးမူခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရႇိရသျဖင့္ အမ်ဳိးသားညီလာခ ံအစည္းအေ၀းမ်ားကို ျပည္သူလူထုက ေထာက္ခံခဲ့သည္ဟု မႇတ္ခ်က္ျပဳရန္ ခဲယဥ္းသည္။

ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္နာယက သူရဦးေရႊမန္းက မိမိတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကာလအေတာ္ၾကာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးမႈ မျပဳႏိုင္ျခင္းမႇာလည္း လႊတ္ေတာ္မ်ား မရႇိျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္မ်ား ရႇိခဲ့ေသာ ကာလတြင္လည္း လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ မည္ကာမတၲသာျဖစ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္မ်ားသည္ ျပည္သူမ်ားအား ကိုယ္စားမျပဳ ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္းကို သတိျပဳရမႇာ ျဖစ္သလို ယေန႔လႊတ္ေတာ္မ်ားသည္...


အမ်ဳိးသားညီလာခံ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအား မည္သည့္စနစ္၊ မည္သည့္ အရည္အခ်င္း သတ္မႇတ္ခ်က္မ်ား အေပၚ အေျခခံလ်က္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္ကို အမ်ားျပည္သူ သိရႇိႏိုင္ေအာင္ ထုတ္ျပန္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့သည္။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံအတြင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ားကိုလည္း လိုအပ္သလို ျဖတ္ေတာက္ၿပီးမႇသာ ျပည္သူလူထုကို အသိေပးခဲ့သည္။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံႏႇင့္ ပတ္သက္၍ ေ၀ဖန္ေျပာဆို မႈမ်ားကို တားျမစ္ႏိုင္ရန္ ၅/၉၆ ဥပေဒတစ္ရပ္ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္အထိ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္ကို ၾကည့္လွ်င္ ျပည္သူလူထု၏ စိတ္၀င္စားမႈ၊ ေထာက္ခံမႈ၊ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈထက္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံႀကီး ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ အဆင္ေျပေျပ ၿပီးစီးေရးကိုသာ ေရႇ႕တန္းတင္ခဲ့သည္ဟု မႇတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံသည္ ျမန္မာျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီးႏႇင့္ ကင္းကြာလ်က္ အစိုးရမႇ ေခါင္းေခါက္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ ကိုယ္စားလႇယ္ႏႇင့္သာ စခန္းသြားခဲ့သည္ဟု အကဲခတ္မ်ားက မႇတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္။
အမ်ဳိးသား ညီလာခံ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားကို နယ္ပယ္၊ လူမ်ဳိးစု အလႊာစံုမႇ ကိုယ္စားျပဳ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္ဟု ေျဖရႇင္းခ်က္အခ်ဳိ႕ ရႇိလင့္ကစား တိတ္တဆိတ္ လူမသိ သူမသိ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရႇိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္မႇာ အထင္အရႇားျဖစ္သည္။ ညီလာခံ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအၾကား ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ အေျခခံမူမ်ားကို အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းခဲ့သည့္ လကၡဏာမ်ားကိုလည္း မေတြ႕ရႇိခဲ့ရေပ။ ထို႔အျပင္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံတြင္ ခ်မႇတ္ခဲ့ေသာ အေျခခံမူမ်ားကို မည္သည့္ ပံုစံျဖင့္သေဘာတူ အတည္ျပဳခ်က္ ရယူခဲ့သည္ ကိုလည္း မသိရႇိခဲ့ရေပ။ ကိုယ္စားလႇယ္ အမ်ားစု၏ ဆႏၵသေဘာထားႏႇင့္ အတည္ျပဳ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္ဟု ေခ်ပလွ်င္ ကိုယ္စားလႇယ္ ေရြးခ်ယ္မႈတြင္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရႇိျခင္း၊ ကိုယ့္လူကိုယ္ ေခါင္းေခါက္ ေရြးခ်ယ္ျခင္း၊ မတူျခားနားေသာ အျမင္အယူအဆ မ်ားကို ေဆြးေႏြးအေျဖရႇာခြင့္ မျပဳျခင္းတို႔ကို မည္သို႔ ေျဖရႇင္းမည္နည္းဟု ထပ္ဆင့္ေမးခြန္း ထုတ္လိုပါသည္။ အကယ္စင္စစ္ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၏ အေျခခံမူမ်ားကို ေရးဆြဲရာတြင္ ျပည္သူလူထု၏ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားႏႇင့္ ပါ၀င္မႈ အပိုင္းတို႔တြင္ အလြန္အားနည္းခဲ့သည္။ ၂၀၁၃ ခုႏႇစ္ ဇူလိုင္ ၃၁ ရက္တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း၌ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္နာယက သူရဦးေရႊမန္းက မိမိတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကာလအေတာ္ၾကာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးမႈ မျပဳႏိုင္ျခင္းမႇာလည္း လႊတ္ေတာ္မ်ား မရႇိျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္မ်ား ရႇိခဲ့ေသာ ကာလတြင္လည္း လက္ညိႇဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ မည္ကာမတၲသာျဖစ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္မ်ားသည္ ျပည္သူမ်ားအား ကိုယ္စားမျပဳ ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္းကို သတိျပဳရမႇာ ျဖစ္သလို ယေန႔လႊတ္ေတာ္မ်ားသည္ ျပည္သူမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ျပည္သူ႔အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ျပည္သူ႔သေဘာထား၊ ျပည္သူမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို သိရႇိခံစားၿပီး ျပည္သူမ်ား အတြက္ အမႇန္တကယ္ ေဆာင္ရြက္ေပးရမႇာ ျဖစ္ပါတယ္ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးမႈ မျပဳႏိုင္ျခင္းသည္ လႊတ္ေတာ္မ်ား မရႇိျခင္းေၾကာင့္ဟု ဆိုျခင္းထက္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို ပံုေဖာ္မည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ မရႇိျခင္းေၾကာင့္ဟု သံုးသပ္ပါက ပိုမိုေလ်ာ္ကန္မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္မႇ အာဏာသိမ္းယူခဲ့ၿပီး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒမရႇိ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ ကာလမႇာ ၃၅ ႏႇစ္၊ ၈ လခန္႔ ရႇိသည္ဟု မႇတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ တပ္မေတာ္မႇ အာဏာသိမ္းယူသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး အေျခခံဥပေဒ မရႇိေသာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္မ်ဳိး ထူေထာင္ကာ သမိုင္းဘီး တစ္ပတ္ျပန္လည္ လာမည္ဆိုလွ်င္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးမႈကို အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေစႏိုင္သည့္အျပင္ ဒီမိုကရက္တစ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တည္ေဆာက္ ေရးသည္လည္း ေရႇ႕မတိုးႏိုင္ ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ ရႇိသည္ကိုလည္း သတိခ်ပ္သင့္သည္။ ႏိုင္ငံေရး သမိုင္းတြင္ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းမႈျဖင့္ လႊတ္ေတာ္မ်ား မရႇိေအာင္ လုပ္ခဲ့သည္မႇာ အထင္အရႇားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းတြင္ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းမႈကို ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာမ်ား၊ အက်ပ္အတည္းမ်ားအား ေျဖရႇင္းသည့္ နည္းလမ္းတစ္ခုအျဖစ္ အသံုးျပဳျခင္းကို ေရႇာင္ၾကဥ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး စားပြဲ၀ိုင္း ေဆြးေႏြးပြဲ မ်ားတြင္သာ အေျဖရႇာသင့္သည္ ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္မ်ားႏႇင့္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ကိုင္စြဲထားရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း အေလးအနက္ အၾကံျပဳ လိုပါသည္။
ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ နာယကႀကီး၏ လႊတ္ေတာ္မ်ား ရႇိခဲ့ေသာ ကာလတြင္ လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ မည္ကာမတၲသာ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟူေသာ မႇတ္ခ်က္ကို အပိုင္းႏႇစ္ပိုင္း ခြဲျခားသံုးသပ္ရန္ လိုအပ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး သမိုင္းတြင္ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒႏႇင့္အညီ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ားႏႇင့္ ၁၉၇၄ ခု ႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒႏႇင့္အညီ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ားဟု ႏႇစ္မ်ဳိးႏႇစ္စား ရႇိခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃ ရက္မႇ ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္အထိ ကာလတြင္ လႊတ္ေတာ္ ရႇိခဲ့ေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို က်င့္သံုးႏိုင္ျခင္း မရႇိခဲ့ဟု ေကာက္ခ်က္ ျပဳႏိုင္သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို အေျခခံ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ တစ္ပါတီ စနစ္ေအာက္ လႊတ္ေတာ္မ်ားကို လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားမျပဳေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ားဟု သံုးသပ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအရ ၁၉၄၈ ခုႏႇစ္၊ ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ မႇ ၁၉၅၈ ခုႏႇစ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၂၈ ရက္အထိ ကာလႏႇင့္ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီမႇ ၁၉၆၂ ခုႏႇစ္ မတ္ ၂ ရက္အထိ ကာလတို႔တြင္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ားမႇာမူ ပါတီစံု အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားမႇ တစ္ဆင့္ အႏိုင္ရရႇိေသာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ား ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားမျပဳေသာ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ လႊတ္ေတာ္မ်ားဟု မႇတ္ခ်က္မျပဳ ႏိုင္သည္ကို ေထာက္ျပလိုပါသည္။

လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးတြင္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထားကို ဆန္းစစ္ႏိုင္ရန္ အထူးလိုအပ္သည္။ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထုကို လက္ေတြ႕က်က် မ်က္ႏႇာမူေသာ လမ္းေၾကာင္းအား လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးတြင္ လက္ေတြ႕က်က် ပံုေဖာ္ႏိုင္မည္ ဆိုလွ်င္ . . .


လက္ရႇိ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မႈအား ဆန္းစစ္မည္ဆိုလွ်င္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ား၏ လြတ္လပ္မႈႏႇင့္ တရားမွ်တမႈတို႔ကို ေမးခြန္းထုတ္ ရမည္ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တမႈရႇိရႇိ၊ အႏိုင္ရရႇိခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳသည္ဟု မႇတ္ခ်က္ျပဳ ႏိုင္ေသာ္လည္း၊ မသမာေသာ၊ ညစ္ပတ္ေသာ နည္းတစ္ခုခုျဖင့္ အႏိုင္ရရႇိခဲ့ေသာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား ရႇိခဲ့ပါမူ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလႇယ္ဟု သတ္မႇတ္ႏိုင္ရန္ ခဲယဥ္းမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ေလ့လာသူမ်ားက ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တမႈ အပိုင္းတြင္ အလြန္အားနည္း ခဲ့သည္ဟု သံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။ အကယ္၍ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏႇစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ အမႇန္တကယ္ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တ ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ အျခားဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီမ်ားႏႇင့္ တုိင္းရင္းသား ပါတီမ်ားသည္ ယခုထက္ သာလြန္ေသာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္ ေနရာမ်ားတြင္ အႏိုင္ရရႇိ ခဲ့လိမ့္မည္ဟုလည္း ေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။
ျပည္သူ႔အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ျပည္သူ႔သေဘာထား၊ ျပည္သူတို႔၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို သိရႇိခံစားၿပီး ျပည္သူမ်ားအတြက္ အမႇန္တကယ္ ေဆာင္ရြက္ ေပးႏိုင္ေရးတြင္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံမဲကို စစ္စစ္မႇန္မႇန္ ရရႇိခဲ့ျခင္း ဟုတ္၊ မဟုတ္ကုိ ဦးစြာဆန္းစစ္သင့္သည္။ မည္သည့္နည္းႏႇင့္မဆို ႏိုင္ကိုႏုိင္ရမည္ ဆိုေသာ ဗ်ဴဟာႏႇင့္အတူ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္ ျဖစ္လာသူမ်ား အေနျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္လာခါစတြင္ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မႈ အပိုင္းတြင္ အားနည္းေန ႏိုင္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပည္သူလူထု၏ အက်ဳိးစီးပြားဘက္မႇ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္လာ ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ျပည္သူလူထု၏ အသိအမႇတ္ျပဳမႈကို လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးမႇ တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ရရႇိ လာႏိုင္သည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားလည္း ရႇိေနသည္ဟု ႏိုင္ငံေရး အကဲခတ္မ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။
လႊတ္ေတာ္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထားကို ဆန္းစစ္ႏိုင္ရန္ အထူးလိုအပ္သည္။ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထုကို လက္ေတြ႕က်က် မ်က္ႏႇာမူေသာ လမ္းေၾကာင္းအား လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရးတြင္ လက္ေတြ႕က်က် ပံုေဖာ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား ကိုယ္စားျပဳသည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အေနျဖင့္ ၂၀၁၅ ခုႏႇစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ လူထုေထာက္ခံမႈ ရရႇိႏိုင္ေရးကို အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္မည္မႇာ ျငင္းမရေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္တြင္လည္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး မုန္႔လံုးစကၠဴ မကပ္ေရး အပါအ၀င ္လာလတၲံ့ေသာ ႏိုင္ငံေရး စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား အားလံုးပါ၀င္မႈ၊ အျပန္အလႇန္ နားလည္မႈ၊ အျပန္အလႇန္ ေလးစားမႈတို႔ႏႇင့္အတူ ျပည္သူလူထု ေထာက္ခံမႈကို ရယူလ်က္ ျဖတ္ေက်ာ္ရန္မႇတစ္ပါး အျခားနည္းလမ္း မရႇိႏိုင္သည္ကို မျပတ္ႏႇလံုး သြင္းသင့္ေၾကာင္း ေဆာ္ၾသလိုပါသည္။
နိဂံုး
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုေသာ္ လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ေခတ္ လႊတ္ေတာ္မ်ားထက္ မ်က္ေမႇာက္ လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ မည္သည့္ အားသာခ်က္မ်ားရႇိၿပီး မည္သည့္ အားနည္းခ်က္မ်ား ရႇိေနေသးသည္ကို မျဖစ္မေန ဆန္းစစ္သင့္သည္ဟု အၾကံျပဳ လိုပါသည္။ လႊတ္ေတာ္မ်ား ရႇိ႐ုံျဖင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးႏိုင္မည္ဟုလည္း ေလႇနံဓားထစ္ မမႇတ္ယူႏိုင္ပါ။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးႏိုင္ရန္ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၊ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဒီမိုကေရစီနည္းက် လူထုဆႏၵ ခံယူပြဲမ်ား စသည့္ ဒီမိုကေရစီ အဆင္တန္ဆာမ်ားႏႇင့္အတူ အာဏာသံုးရပ္၏ ခ်ည္တိုင္အစစ္ျဖစ္ေသာ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံမႈ၊ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈတို႔ကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္မႇသာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ခရီးသည္ ေအးခ်မ္းသာယာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ဆိုရာတြင္ အနာဂတ္တြင္ အာဏာသိမ္းမႈမ်ား ကင္းစင္ရမည့္အျပင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒႏႇင့္အညီ စစ္တပ္မႇ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခြင့္ ရႇိသည္ဆိုေသာ အခ်က္မ်ဳိးကိုလည္း ခြင့္ျပဳႏိုင္ျခင္း မရႇိသည္မႇာ ျမန္မာျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵစစ္စစ္ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္လ်က္ အမ်ားအက်ဳိးေမွ်ာ္ ႏိႈးေဆာ္ လိုက္ရပါသည္။
Credit To First-11
Read More »

စတီဖင္ေဟာ့ကင္း



စတီဖင္ေဟာ့ကင္း (Stephen Hawking) ကို ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ငယ္႐ြယ္စဥ္ကတည္းက သိပၸံႏွင့္ အာကာသဆိုင္ရာ ပညာရပ္မ်ားကို စိတ္ပါဝင္စားခဲ့သည္။ အသက္ ၂၁ ႏွစ္တြင္ ကင္းဘရစ္ခ်္ တကၠသိုလ္၌ စၾကဝဠာပညာရပ္ (Cosmology) ကို တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနစဥ္ ကိုယ္ခႏၶာအေၾကာမ်ား အားနည္းၿပီး လႈပ္ရွားမရသည့္ (Amyotrophic Lateral Sclerosis) ေရာဂါေဝဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည္။ ကိုယ္ခႏၶာခ်ည့္နဲ႔ၿပီး မလႈပ္ရွားႏိုင္ေတာ့ေသာ္လည္း ႐ူပေဗဒႏွင့္ အာကာသသိပၸံဆိုင္ရာ ပညာရပ္မ်ားကို ထူးခြၽန္စြာ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပႏိုင္ခဲ့ၿပီး သူေရးသားခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားသည္ သိပၸံပညာေလာကႏွင့္ ပညာရပ္ လိုက္စားသူမ်ားအတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။

ငယ္စဥ္ဘဝ

ဖရန္႔ႏွင့္ အိုင္ဆိုဘဲလ္ေဟာ့ကင္းတို႔၏ ေမြးခ်င္းေလးေယာက္အနက္ အႀကီးဆုံးသား ျဖစ္သည္။ ေဟာ့ကင္းကို ေမြးခ်ိန္သည္ ကမာၻေက်ာ္ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ဂယ္လီလီယို ကြယ္လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔တြင္ ျဖစ္သည္။ သူ႔မိခင္ စေကာ့လူမ်ဳိး အိုင္ဆိုဘဲလ္ေဟာ့ကင္းသည္ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ခန္႔ကတည္းက ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ ထိုေခတ္က အမ်ဳိးသမီးမ်ား ေကာလိပ္တက္ရန္ ရွားပါးေနခ်ိန္၌ ေကာလိပ္သို႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည့္ ပထမဦးဆုံး အမ်ဳိးသမီးစာရင္းတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ သူ႔ဖခင္ ဖရန္႔ေဟာ့ကင္းသည္ ေအာက္စ္ဖို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းဆင္းျဖစ္ၿပီး ေဆးဝါး သုေတသနပညာရွင္ ျဖစ္ကာ အထူးသျဖင့္ အပူပိုင္းေဒသ ေရာဂါေဗဒမ်ားကို ကြၽမ္းက်င္သည့္ ပညာရွင္လည္း ျဖစ္သည္။

စတီဖင္ေဟာ့ကင္းကို ေမြးဖြားခ်ိန္၌ သူ႔မိဘမ်ားတြင္ ေငြေၾကး မျပည့္စုံသျဖင့္ အေတာ္ေလး အဆင္မေျပသည့္ကာလဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကလည္း တင္းမာေနသည့္ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္သည္ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း ဝင္ခဲ့ရၿပီး ဂ်ာမန္မ်ား ဗုံးႀကဲျခင္းကို အျပင္းအထန္ ခံေနရခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ ပထမဦးဆုံး ကေလးအတြက္ အလုံၿခံဳဆုံး ေနရာကို ရွာေဖြရန္ ဖရင့္သည္ ကိုယ္ဝန္သည္ ဇနီးႏွင့္အတူ လန္ဒန္မွ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရသည္။ ေဟာ့ကင္းသည္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တြင္ ညီမမ်ားျဖစ္သည့္ ေမရီ (၁၉၄၃)၊ ဖိလစ္ပါ (၁၉၄၇) တို႔ႏွင့္အတူ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည္။ ဒုတိယသား အက္ဒ္ဝပ္ကို ၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္မွ မိဘမ်ားက ေမြးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

သူတို႔မိသားစုႏွင့္ ရင္းႏွီးသူမ်ားက သူတို႔ကို ‘ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္’ မိသားစုအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ညစာကို တိတ္ဆိတ္စြာ စားေသာက္တတ္ၾကသည္။ မိသားစုေတြက ထမင္းစားရင္းလည္း စာဖတ္ခ်င္ ဖတ္ေနၾကသည္။ သူတို႔ မိသားစုစီးသည့္ကားမွာ လန္ဒန္တကၠစီ ျဖစ္သည္။ စိန္႔အယ္လ္ဘန္လမ္းရွိ သူတို႔၏ ေနထိုင္သည့္ သုံးထပ္အခန္းမွာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပင္ဆင္ မြမ္းမံထားျခင္းမရွိ။ ေျမေအာက္ခန္းတြင္ ပ်ားမ်ားရွိၿပီး မွန္လုံအိမ္ထဲတြင္လည္း မီးေမႊးခ်င္ ေမႊးေနၾကသည္။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေဟာ့ကင္း၏ ဖခင္ကို အမ်ဳိးသား ေဆးသုေတသနတကၠသိုလ္ ေရာဂါပိုးမႊား ဌာနတြင္ ဌာနမွဴးအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္သည္။ ေဆာင္းရာသီကာလမ်ားတြင္ အာဖရိကတိုက္သို႔ သြားေရာက္ၿပီး သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ရသည္။ သူက သားႀကီးျဖစ္သူ ေဟာ့ကင္းကို ေဆးေက်ာင္း တက္ေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဟာ့ကင္းသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သိပၸံႏွင့္ အာကာသ ပညာရပ္မ်ားတြင္သာ စိတ္ဝင္စားခဲ့သည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ သူ႔မိခင္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မိခင္သည္ သူမ၏ သားသမီးမ်ားကို ေႏြရာသီ ညခ်မ္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ အျပင္သို႔ ေခၚထုတ္ၿပီး ၾကယ္ေတြကိုျပကာ ၾကည့္ခိုင္းတတ္သည္။ “အားလုံးထဲမွာ စတီဖင္က စိတ္အားအထက္သန္ဆုံးပဲ” ဟု မိခင္ျဖစ္သူက ျပန္ေျပာျပတတ္သည္။

ပညာသင္သည့္အ႐ြယ္ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ က်န္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ထူးျခားသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္။ အထက္တန္း တက္ခ်ိန္တြင္ သူ႔အဆင့္က ေအာက္ဆုံးမွ ျပန္ေရတြက္လွ်င္ အၿမဲတတိယေနရာေလာက္တြင္သာ ရွိေနတတ္သည္။ သူက ေက်ာင္းစာထက္ ျပင္ပေလာကကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားသည္။ စစ္တုရင္ ကစားျခင္းကို ႏွစ္သက္ၿပီး သူႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္သည္ အၿမဲတမ္းကိုယ္ပိုင္ ဂိမ္းမ်ားကို ဖန္တီးၿပီးလည္း ကစားတတ္ၾကသည္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္တြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ အမိႈက္ပုံထဲက ပစၥည္းမ်ားကိုစုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာတစ္လုံးကို တီထြင္ခဲ့သည္။ သူတို႔က သခ်ၤာဆိုင္ရာ ပုစာၦမ်ားကို အၾကမ္းဖ်င္း တြက္ခ်က္ျပႏိုင္ရန္ ထိုကြန္ပ်ဴတာကို တီထြင္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ေဟာ့ကင္းသည္ အၿမဲတမ္း တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး ေတြးေနတတ္သည္။ သူညီမျဖစ္သူ ေမရီႏွင့္အတူ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ လမ္းေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ တက္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလး သြားေနခ်င္လည္း ေနတတ္သည္။ အသက္ ၁၇ ႏွစ္တြင္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္သို႔ ဝင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ သူသည္ အကကိုလည္း ဝါသနာပါသည္။ ေလွေလွာ္ကိုလည္း စိတ္ဝင္စားသျဖင့္ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ ေလွေလွာ္အသင္း၏ အဖြဲ႕ဝင္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

သူ႔ဖခင္က သင္ေစခ်င္သည့္ ေဆးပညာအစား သူဝါသနာပါသည့္ သခ်ၤာကိုသာ ေလ့လာသင္ယူခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္တြင္ သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို ဘြဲ႕မေပးေပ။ သို႔ျဖစ္ရာ သူက ႐ူပေဗဒႏွင့္ စၾကဝဠာ ပညာရပ္မ်ားကို ေလ့လာသင္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ဂုဏ္ထူးတန္း တက္ခြင့္ရၿပီး ကင္းဘရစ္ခ်္ တကၠသိုလ္တြင္ စၾကဝဠာဆိုင္ရာ Cosmology ဘာသာရပ္အတြက္ ေဒါက္တာဘြဲ႕ယူရန္ ဆက္လက္ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

ALS ေရာဂါစြဲကပ္ျခင္း

ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္သို႔ သူျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ က်န္းမာေရး ခြၽတ္ယြင္းလာသည္ကို သူသတိထားမိသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရာမွ မၾကာခဏ လဲက်တတ္သည္။ စကားေျပာလွ်င္လည္း ဗလုံးဗေထြး ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္အထိ ထိုသို႔ျဖစ္ေနျခင္းကို ျပႆနာတစ္ခုဟု မထင္ခဲ့ေပ။ ကင္းဘရစ္ခ်္တြင္ ပထမႏွစ္ တက္ခ်ိန္အထိ ထိုသို႔ပင္ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ျဖင့္ ဆက္သြားေနခဲ့သည္။ သူက ဤသို႔ျဖစ္ေနျခင္းကို သာမန္ဟုသာ ထင္ေနခဲ့သည္။ သူ႔အေျခအေနကို စတင္သတိျပဳမိသူမွာ ဖခင္ျဖစ္သည္။ သူက ေဟာ့ကင္းကို ဆရာဝန္ႏွင့္ သြားေတြ႕ရန္ ေျပာသည္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာတြင္ အသက္ ၂၁ ႏွစ္အ႐ြယ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုေဆးခန္းအျဖစ္ ေျပာင္းကာ စမ္းသပ္ကုသမႈမ်ားကို ခံယူခဲ့ရေတာ့သည္။

“သူတို႔က ကြၽန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းက ႂကြက္သား နမူနာေတြကို ယူသြားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ကိုယ္ထဲကိုလည္း အီလက္ထ႐ြန္နစ္ လွ်ပ္ေခါင္းေတြ ထိုးထည့္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး စမ္းသပ္ၾကတယ္။ ေက်ာ႐ိုးထဲကို ေရဒီယိုဓာတ္ေတြပါတဲ့ အရည္ေတြလည္း ထိုးထည့္ေပးၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံး ဓာတ္မွန္ေတြ႐ိုက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္း အိပ္ယာထဲမွာပဲ ထားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သူတို႔ မေျပာၾကဘူး။ အသားကြၽတ္ဆတ္တဲ့ ေဝဒနာဆိုတာ ေလာက္ေတာ့သိတယ္” ဟု ေဟာ့ကင္းက ျပန္ေျပာသည္။

သူ႔ဖခင္က ေနာက္ဆုံးတြင္ သူ႔သား၌ ျဖစ္ေနေသာ ေရာဂါမွာ ALS ေခၚ Lou Gehrig ေရာဂါ ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ အာ႐ုံေၾကာမ်ားက သူ႔ ႂကြက္သားမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ဘာမွ်မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားလိုက္ျခင္းကို ခံစားေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ဆရာဝန္ေတြက ၂ ႏွစ္ခြဲေလာက္သာ အသက္ရွင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းခဲ့ၾကသည္။

ထိုသတင္းေၾကာင့္ မိသားတစ္စုလုံး ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ၾကရသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူးဆိုသည့္ ၾကားမွ သူတို႔ဝိုင္းဝန္း ကူညီရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ ေဆး႐ုံ၌ မလႈပ္မယွက္ ေနရသည္။ လူကီးမီးယားေဝဒနာ ခံစားေနရသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သူတစ္ခန္းတည္းတြင္ တက္ေရာက္ ကုသခံေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔အခန္းေဖာ္ ေကာင္ေလး၏ ေဆြမ်ဳိးမ်ား ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္ ျဖစ္ေနျခင္းကို အေတာ္ေလး သည္းခံေနရသည္။ ေဆး႐ုံကဆင္းခြင့္ ရသြားခ်ိန္တြင္ သူသည္ စိတ္ကူးထဲကအတိုင္း စီမံေတာ့သည္။ သူ႔ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လုံး တိတ္တိတ္ေလး ေနထိုင္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

သူ႔ဘဝတြင္ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရသည့္ကိစၥမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ခ်စ္ခဲ့မိျခင္း ျဖစ္သည္။ ALS ေရာဂါ မျဖစ္မီကာလ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူးပါတီပြဲ တစ္ခုတြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ ဂ်ိန္းေဝဒီ ဆိုသည့္ ဘြဲ႕ႀကဳိတန္း တက္ေနေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့သည္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ သူတို႔ လက္ထပ္ခဲ့ၾကသည္။

ေရာဂါ ျဖစ္သြားသျဖင့္ ေဟာ့ကင္းကို ယခုလို သိပၸံပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မည္သူမွ် မထင္ၾကေပ။ သူက ေရာဂါ မျဖစ္မီကတည္းက သူေလ့လာသည့္ ပညာရပ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အၿမဲဆန္းစစ္ေနသူ ျဖစ္သည္။ “ကြၽန္ေတာ္ မက်န္းမာစဥ္က ဘဝမွာ ပ်င္းစရာေတြခ်ည္းလို႔ ထင္ခဲ့တာ။ လုပ္စရာလည္း ဘာမွမရွိသလိုပဲ” ဟုဆိုခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေနျဖင့္ Ph.D ဘြဲ႕အတြက္ အခ်ိန္လည္း သိပ္မက်န္၊ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရမည့္ ကာလကလည္း နည္းလာသည္။ သို႔ျဖင့္ အလုပ္ႏွင့္ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားတြင္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ့သည္။

အာကာသတြင္းနက္ သုေတသန

အျခားအာကာသသိပၸံ ပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ေရာ္ဂ်ာပင္႐ို႔စ္ဆိုသူ စိတ္ကူးခဲ့သည့္ ၾကယ္မ်ားေႂကြျခင္းႏွင့္ အာကာသတြင္းနက္ (Black holes) အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ေဟာ့ကင္းသည္ စၾကဝဠာ မည္သို႔စတင္ ေပၚေပါက္လာေၾကာင္းကို ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ေဟာ့ကင္းသည္ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ေလ်ာ့နည္းလာသည္။ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္တြင္ သူ႔ကိုဘီးတပ္ လွည္းျဖင့္သြားရန္ အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းခဲ့ရသည္။ သူ႔ခံႏိုင္စြမ္းေတြကလည္း ေလ်ာ့က်လာသည္။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ သူ႔သား ေရာဘတ္ကိုေမြးၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ ကင္းဘရစ္ခ်္ တကၠသိုလ္ နကၡတ္ေဗဒ အသင္းႀကီး၏ အဖြဲ႕ဝင္တစ္ဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ခံလိုက္ရသည္။

မၾကာမီ ေဟာ့ကင္းဘဝတြင္ အက်ဳိးရွိသည့္ ကာလမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္တြင္ သမီးေလးလူစီကို ထပ္မံေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေဟာ့ကင္းသည္ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားကို ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ေနာက္ထပ္ကေလး တင္မိုသီကို ဆယ္ႏွစ္ၾကာမွ ထပ္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဟာ့ကင္းသည္ သူ႔ပထမဆုံးစာအုပ္ 'The Large Scale Structure of Space-Time (1975)' ကို ထုတ္ေဝလိုက္သည္။ သူ႔အေစာပိုင္း ေလ့လာမႈမ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ အာကာသတြင္းနက္ကို စတင္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သူ ပင္႐ို႔စ္ႏွင့္အတူ သုေတသန အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ကို ထူေထာင္လိုက္သည္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ ေဟာ့ကင္း၏ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ားသည္ သိပၸံေလာကအတြင္း ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလာၿပီး အာကာသတြင္းနက္ အေၾကာင္းကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔စြာ ေလ့လာသုေတသနျပဳစရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေဟာ့ကင္းက Radiation ဆိုသည့္ သေဘာတရားကို ေဖာ္ထုတ္တင္ျပၿပီး ၾကယ္ေႂကြျခင္းႏွင့္ ဆြဲငင္အားမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းစသည့္ သေဘာတရားမ်ားကို တင္ျပရာမွာ ေဟာ့ကင္း၏ Radiation ဆိုသည့္ သေဘာတရားသည္ ေမြးဖြားလာခဲ့ရသည္။

ေဟာ့ကင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည့္ Black holes မ်ားႏွင့္ Radiation ဆိုသည့္ သေဘာတရားမ်ားသည္ သိပၸံ ေလာက တစ္ခုလုံးကုိ လႈပ္ခတ္သြားေစခဲ့သည္။ ထိုေဖာ္ ထုတ္ခ်က္ေၾကာင့္ပင္ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳစရာ ျဖစ္လာသည္။ သူ႔ကို ေခါင္းစဥ္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္လည္း ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ သူ ၃၂ ႏွစ္တြင္ ေတာ္ဝင္အဖြဲ႕ (Royal Society) က သူ႔ကုိ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ လက္ခံခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း ဂုဏ္ရွိေသာ အဲလ္ဘတ္အိုင္စတိုင္းဆုကို ရရွိခဲ့သည္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ သူေရာမၿမဳိ႕သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ေရာမတြင္ ဆ႒မေျမာက္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးက ခ်ီးျမင့္သည့္ Pius XI သိပၸံပညာဆိုင္ရာ ေရႊတံဆိပ္ဆုကို လက္ခံခဲ့သည္။

ထိုသို႔ မလႈပ္ရွားႏိုင္သည့္ ဘဝႏွင့္ပင္ ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ ပါဆာဒီနာရွိ Caltech တြင္ တစ္ႏွစ္ ခန္႔သြားၿပီး ဧည့္ပါေမာကၡအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ အဂၤလန္၊ ကင္းဘရစ္ခ်္ရွိ Gonville & Caius တြင္လည္း ဝင္ေရာက္ စာသင္ေပးခဲ့ေသးသည္။ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္တြင္ ကင္းဘရစ္ခ်္ တကၠသိုလ္သို႔ ျပန္လာၿပီး သခ်ၤာပါေမာကၡအျဖစ္ စာသင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ သူ႔ကို ကင္းဘရစ္ခ်္က သခ်ၤာဆိုင္ရာ လူေကးစီးယန္း ပါေမာကၡ ဘြဲ႕ေပးသည္။ ထိုရာထူးသည္ ၁၆၆၃ ခုႏွစ္ကတည္းက ေပးခဲ့သည့္ ဘြဲ႕ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆာအိုင္းဆက္နယူတန္ အပါအဝင္ ၁၄ ဦးသာ ထိုဘြဲ႕ကို ရရွိခဲ့ဖူးေသးသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေခတ္သစ္ေတာေၾကာင္ (စိုးေဇယ်ထြန္း)



ေလမုန္တိုင္းသည္ မ်က္လွည့္ျပလိုက္သလို ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုလံုးကို စုတ္ျပတ္သြားေအာင္ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းမွာပင္ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သည္။ ထို႔အတူ ကုန္ေဈးႏႈန္းသည္လည္း မ်က္လွည့္ျပသလို ေန႔ခ်င္းညခ်င္းမွာပင္ ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္သြားသည္။

ယခင္က တစ္ေခ်ာင္းကို က်ပ္ ၂၀ ခန္႔သာ တန္ဖုိးရွိသည့္ အိပ္သြပ္မိုး ႐ိုက္သည့္ သံမ်ားသည္ တစ္ေခ်ာင္းသံုးရာ ျဖစ္သြားသည္။ ဘဲဥတစ္လံုးကို သံုးေလးရာျဖစ္သြားသည္။ ဆန္ႏွင့္မီးေသြး ေဈးက ႏွစ္ဆ ခုန္တက္သြားသည္။ သည့္အျပင္ အျခားေသာ စားေသာက္ကုန္မ်ားႏွင့္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ေဈးႏႈန္းေတြ အဆမတန္ ျမင့္တက္ကုန္ၾကသည္။
ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေမးေတာ့ . . . ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္တဲ့။

ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီးေနာက္ ဆန္ဆိုင္အမ်ားစုသည္ ဆန္ေဈးမ်ားကို အနည္းဆံုး ႏွစ္ဆတင္ၿပီးေရာင္းၾကသည္။ ထိုသို႔ ႏွစ္ဆတင္ေရာင္းသည့္ ဆန္ဆိုင္ေလးမ်ားတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕စြန္ရွိ ဆန္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္လည္း ပါဝင္ေလသည္။

ပံုမွန္ တစ္ျပည္က်ပ္ေလးရာရွိေသာ ဆန္ကို ထိုဆန္ဆိုင္ေလးတြင္ တစ္ျပည္ကို ရွစ္ရာျဖင့္ ေရာင္းေလသည္။ ထိုသို႔တစ္ျပည္ရွစ္ရာျဖင့္ ႏွစ္ဆတင္ေရာင္း သည့္တိုင္ ဝယ္ယူလိုသူမ်ား ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးကာ မ်ားျပားေနသျဖင့္ ဆိုင္သံပန္း ဘာဂ်ာတံခါးကို ဆြဲပိတ္လိုက္သည္။ ဆိုင္က ဘာဂ်ာတံခါးကို ပိတ္ထားေသာ္လည္း ဝယ္မည့္သူမ်ားက မျပန္ၾကေသးဘဲ ဆန္ျပန္ေရာင္းမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကသည္။

ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ ဆိုင္ထဲက လူတစ္ေယာက္က လက္ထဲတြင္ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ကိုင္ၿပီး အျပင္ထြက္လာသည္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ထိုဆိုင္းဘုတ္ကို ဆိုင္အေရွ႕တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲၿပီး ဘာဂ်ာတံခါးကို ျပန္ပိတ္သြားသည္။ လူအမ်ားက ထိုဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ “ဆန္တစ္ျပည္ ၁၆၀၀ ဝယ္ခ်င္ဝယ္ မဝယ္ခ်င္ေန” ဟူ၍ ေရးထားသည္။ ထိုအခါလူမ်ားက "မဝယ္ဘူးေဟ့ လုတယ္ကြာ" ဟု ေအာ္ဟစ္ၾကကာ ဆိုင္ဘာဂ်ာတံခါးကို ႐ိုက္ခ်ဳိးၿပီး ဆန္မ်ားကို ဝင္လုၾကသည္။

လပြတၱာၿမိဳ႕တြင္ ဘာကိုစားစား၊ ဘာကိုေသာက္ေသာက္၊ ဘာကိုဝယ္ဝယ္ ပံုမွန္ထင္ထားတာထက္ ေဈးႀကီးေနတတ္သည္။ ဘာျဖစ္လို႔ႀကီးတာလဲဟု ေမးလွ်င္ သူတို႔က ျပန္ေျဖလိမ့္မည္။ နာဂစ္ေဈးတဲ့ ...

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လပြတၱာၿမိဳ႕ရွိ စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုအတြင္း ထမင္း စားေနၾကစဥ္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား စားေသာက္ေနသည့္ ဝိုင္းသို႔ စစ္သားမ်ား ေရာက္ရွိလာသည္။ ၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ဦးႏွင့္ စစ္ဗိုလ္တစ္ဦး စကားအေခ်အတင္ ေျပာေနၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနသည့္ စားပြဲႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ထုိင္ေနသည့္ ဝိုင္းက အနည္းငယ္ေဝးေသာေၾကာင့္ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ အေသအခ်ာ မသိရေပ။ သို႔ေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခား သူကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ကို စကားအေခ်အတင္ ေျပာေနသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထင္လိုက္သည္က လပြတၱာသို႔ဝင္လာေသာ ႏိုင္ငံျခားသားကို စစ္တပ္က လာေရာက္စစ္ေဆးေနသည္ဟု ထင္လိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရေအာင္ စစ္ဗိုလ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား အေခ်အတင္ ေျပာေန ေသာ ေနရာသို႔သြားၿပီး ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေသာအခါ။ စစ္ဗိုလ္က ရွင္းျပသည္။ ယခုႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသည္ အစိုးရက ဖိတ္ထားေသာ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ျဖစ္သည္။ ယခုဆိုင္တြင္ စားေသာက္ရာတြင္ ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေသာင္းေပး ထားႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္ဆံုး ဘီလ္ရွင္းသည့္အခါတြင္ ဆိုင္က ေနာက္ထပ္ ေလးေသာင္း ထပ္ေတာင္းေၾကာင္း။ သူတို႔ စားေသာက္ထားေသာ တန္ဖိုးပမာဏသည္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ေငြေျခာက္ေသာင္း က်ႏိုင္ဖြယ္ရာမရွိ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သူ႔ကိုလာေခၚၿပီး တိုင္ၾကားျခင္းျဖစ္ ေၾကာင္း စစ္ဗိုလ္က ေျပာျပသည္။

လပြတၱာၿမိဳ႕ကို ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ေရာက္သည္။ ထိုစဥ္ကလပြတၱာၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ဒုကၡသည္ သိန္းခ်ီရွိၿပီး ေသာက္ဖို႔ ေရပင္အခက္အခဲ ရွိေနဆဲကာလ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ လူအမ်ားအတြက္ ေသာက္စရာ ေရပင္မရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ လပြတၱာၿမိဳ႕ေပၚ တြင္ စည္ဘီယာ ရသည္။ စည္ဘီယာရသည္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သြားေသာက္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာဘ႐ူဝါရီကုမၸဏီက တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ ဘီယာဆိုင္မ်ားကို ေရာင္းေဈး သတ္မွတ္ေပးထားေပမယ့္ လပြတၱာမွာေတာ့ ျခြင္းခ်က္အေနႏွင့္ ေဈးႀကီးေနမည္မွာ စိတ္ကအလုိလို ႀကိဳသိေနသည္။ ထင္ထားသည့္အတိုင္း စည္ဘီယာ တစ္ခြက္ကို ၆၀၀ က်ပ္ေပးရသည္။

သြားေရးလာေရး အခက္အခဲေၾကာင့္ ရန္ကုန္ထက္ တစ္ရာပိုသည္ကို ကြၽန္ေတာ္လက္ခံ၍ ရသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထည့္ထားသည့္ ဘီယာကိုေတာ့ လက္ခံ၍ကား မရႏိုင္။ ဘီယာတစ္ခြက္ဟု မွာလိုက္လွ်င္ ထည့္ေပးသည့္ ဘီယာပမာဏသည္ အျမႇဳပ္ေတာင္ လက္ကိုင္ကြင္းနားမေရာက္။ ကြၽန္ေတာ္ က စားပြဲထိုးကို ခြက္မျပည့္ဘူးဟုဆိုကာ ျပန္ထည့္ခိုင္းသည္။ ထိုအခါ စားပြဲထိုးက ဘီယာခြက္ေလးကိုယူ၊ အျမႇဳပ္ေလး နည္းနည္းခ်ၿပီး ျပန္ယူလာသည္။

ေဈးကလည္း သူမ်ားထက္ ပိုယူထားေသးသည္၊ ေဈးပိုယူထားလွ်င္ေတာ့ ဘီယာကို ျပည့္ေအာင္ထည့္သင့္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္က ျပန္ထည့္ခိုင္းသည္။ ထိုအခါစားပြဲထိုးက မရေတာ့ဘူးဆရာ၊ ဒါကနာဂစ္ ဘီယာတဲ့...။ ခက္သည္က လပြတၱာၿမိဳ႕မွာ ဘီယာဆိုင္ တစ္ဆိုင္ပဲရွိသည္။ တျခားေရြးခ်ယ္စရာ ဆိုင္မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ထည့္ခ်င္သေလာက္ ထည့္၍ ရသည္ဆုိသည့္ အခ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ေရာင္းသည္။ ဘီယာတင္လားဆိုေတာ့ ဟင္းပြဲမ်ားလည္း ထိုကဲ႔သို႔ပင္ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ စားေသာက္ကုန္ေဈးႏႈန္း မ်ားသည္ ဧရာဝတီတိုင္းေဒသႀကီးက ရန္ကုန္ေလာက္ ေဈးမႀကီးပါ။ ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီး သူတို႔ၿမိဳ႕ကို ရန္ကုန္မွကယ္ဆယ္ေရး အဖြဲ႕ေတြ ဆင္းလာသည့္အခါ ေရာင္းအားက ယခင္ထက္ ၁၀ ဆေဆာက္ေလာက္ ျမင့္တက္လာသည္။ ျမင့္တက္လာသည့္ ဝယ္လိုအားကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ တင္လိုက္သည့္ေဈးက ရန္ကုန္ထက္ ပိုႀကီးသည္။

ေဈးပိုႀကီးလို႔ ထည့္ေပးသည့္ ပမာဏမွာလည္း ပံုမွန္မရ။ ေတာ္ေတာ္ႀကီး နည္းၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ ဟင္းပြဲမ်ားတြင္ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္ေသးသည္။ ယင္ေကာင္ပါသည္ဟုဆိုကာ သြားျပေတာ့ အားလံုးက မထူးဆန္းသလို ၾကည့္ေနၾကေသးသည္။

ေဈးကလည္းႀကီး၊ ထည့္ေပးတာကလည္း နည္းသည့္ ထိုဘီယာဆိုင္ ကို ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘီယာေသာက္ခ်င္သည့္တိုင္ သြားမေသာက္ေတာ့သလို ထိုဆိုင္တြင္ ထမင္းေတာင္ မစားေတာ့ဘဲ သပိတ္ေမွာက္ထားလုိက္သည္။

လပြတၱာရွိ ပဲ့ေထာင္ဆိပ္ကမ္းတြင္ ပဲ့ေထာင္ငွားဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဆင္းလာသည္။ ထိုေန႔က ရာသီဥတု သာယာသည့္ေန႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလွဴရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတာဘက္သို႔ ေလွမ်ားျဖင့္ ဆင္းလွဴၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေလွဆိပ္ကို ဆင္းလာတာ ေနာက္က်သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အလွဴရွင္မ်ား အလာမ်ားသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ေလွဆိပ္တြင္ ပဲ့ေထာင္ တစ္စီးသာရွိသည္။
ေလွဆိပ္မွာ ပဲ့ေထာင္တစ္စီးတည္းက်န္ေတာ့တာဆိုရင္ေတာ့ ေဈးကိုင္ ေတာ့မွာပဲဟု ကြၽန္ေတာ္ေတြးလိုက္မိသည္။ သို႔ေပမယ့္ ဒီတစ္စီးတည္းသာ ရွိသည့္အတြက္ ေဈးကိုင္လွ်င္လည္း မတတ္ႏိုင္၊ ပိုေပးတန္ ေပးရေတာ့မည္ဟု ေတြးၿပီး ထိုပဲ့ေထာင္ကို သြားငွားလိုက္သည္။
ကြၽန္ေတာ္သြားမည့္ ခရီးကို ေျပာေတာ့ ပဲ့ေထာင္သမားက ငါးေသာင္း ေတာင္းသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုခရီးသည္ ပဲ့ေထာင္ျဖင့္ မိနစ္ရွစ္ဆယ္ခန္႔သာ ေမာင္းရမည့္ ခရီးျဖစ္သည္။ ထိုခရီးကို ငါးေသာင္း ေတာင္းသည္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လြန္သည္ဟု ေျပာ၍ရသည္။ ခါတိုင္း ထိုခရီးသြားပါက သံုးေသာင္းသာ ေပးရသည္။

ထိုသံုးေသာင္းဆိုေသာ ေဈးမွာလည္း ေလမုန္တိုင္းတိုက္ၿပီးမွ တက္ထားေသာေဈး ျဖစ္သည္။ ေလမုန္တိုင္း မတိုက္ခင္က ဆိုပါက ထိုခရီးကို ႏွစ္ေသာင္း ေပးမည့္သူပင္ ရွိလိမ့္မည္မထင္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုသူကအားမနာလွ်ာမက်ိဳး ငါးေသာင္းေတာင္းသည္။
ကြၽန္ေတာ္က ဒီခရီးက သြားေနက်ခရီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခါတိုင္းေဈး အဲဒီေလာက္မရွိေၾကာင္း၊ သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ နည္းနည္းေလွ်ာ့ေပးဖို႔ ေလွသမားကို ေျပာသည္။ သို႔ေပမယ့္ ေလွသမားက ငါးေသာင္းမွ ငါးေသာင္း ငါးေသာင္း မရလွ်င္ မလိုက္ႏိုင္ဟုဆိုသည္။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က လပြတၱာမွာ စီးပြားလာလုပ္ေနၾကသူ မ်ားမဟုတ္ပါ။ သူ႔ေလွကိုငွားၿပီး စီးပြားေရး ကိစၥသြားမည္မဟုတ္ဘဲ သူတို႔ ေဒသတြက္ အလွဴလာလုပ္ေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ ေဒသအတြက္ အလုပ္လုပ္လာလုပ္ေပးေနတာေၾကာင့္ ေလွခကို ေလွ်ာ့ယူ ရမည္ဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ တန္ရာတန္ေၾကးယူ။ ယခုေတာ့ ထိုလူမ်ားက ထိုသို႔မဟုတ္ရတုန္းကို အဆမတန္ ရိတ္လိုက္မယ္ဆိုသည့္ အခ်ဳိးမ်ဳိးခ်ဳိး ခ်င္ၾကသည္။ ေလွေဈးမတည့္သျဖင့္ ကမ္းေပၚသို႔ ကြၽန္ေတာ္ျပန္တက္ဖို႔ လုပ္ေနစဥ္ မွာ ႏွစ္ရစ္ႏွင့္ စစ္သားတစ္ေယာက္ ဆင္းလာသည္။ ထို႔ေနာက္ထိုေလွကို ေခ်ာဆြဲပါေတာ့သည္။ ေလွကိုေခ်ာဆြဲသည့္ အခ်ိန္ေရာက္မွ ေလွသမားက ကြၽန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ယခုအၾကည့္က ငါးေသာင္းမွငါးေသာင္း ဆိုတုန္းက အၾကည့္ႏွင့္ လံုးဝတျခားစီ။

သူၾကည့္သည့္ အၾကည့္ကို ကြၽန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္က ဒီေလွကို ကြၽန္ေတာ္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕က ေအာ္ဒါငွား ထားတာပါဟု ေျပာလွ်င္ ထိုစစ္သားက ေခ်ာဆြဲေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္မေျပာေပးႏိုင္ပါ။ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာေပးေကာင္းေျပာေပးလိမ့္မည္။ ေလာဘေဇာတက္ေနၿပီး မတန္တဆ အျမတ္ႀကီးရလိုသူ တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မကူညီႏိုင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ်ဝင္မေျပာေတာ့ဘဲ ကမ္းေပၚသို႔သာ တက္လာခဲ့ ေတာ့သည္။

ေတာထဲတြင္ မီးေလာင္ပါက ေတာေနသတၱဝါေလးမ်ား ေျပးၾက လႊားၾကႏွင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာေၾကာင္ကေတာ့ သဘာဝက ေပးထားသည့္ စြမ္းအားအတိုင္း ေျပးအားရွိသည့္အတြက္ ေတာမီးသည္ သူ႔အတြက္ တျခားတိရစၦာန္ေလာက္ေတာ့ ပူစရာ မဟုတ္သည့္အျပင္ ေတာမီးေၾကာင့္ ေျပးထြက္လာၾကေသာ ေတာေန သတၱဝါေလးမ်ားကို ပင္ တစ္ေနရာက ေစာင့္ကာ အသင့္ဖမ္းစားလိုက္ေသးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေတာမီးသည္ ေတာေၾကာင္အတြက္ ဒုကၡမေရာက္သည့္အျပင္ ေတာမီးေၾကာင့္ ေတာေၾကာင္ကိုမ်ားစြာ အဆင္ေျပေစသည္။

ေခတ္တစ္ေခတ္ ပ်က္သည့္အခါတြင္ သာမန္လူမ်ားအတြက္ ဒုကၡ ေရာက္ေစေသာ္လည္း သူခိုး ဓားျပကဲ႔သို႔ေသာ လူမ်ားအတြက္ေတာ့ အကြက္ေကာင္းျဖစ္သည္။ ေခတ္ပ်က္ေသာအခါ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပ်က္ျပားၿပီး လူအမ်ား ဒုကၡေရာက္သည့္ အခါတြင္ သူခိုး၊ ဓားျပမ်ားအတြက္ အခြင့္ေကာင္း တစ္ခု ျဖစ္ၿပီး အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေတာ့သည္။

ေတာမီးေလာင္လွ်င္ တိရစၦာန္ေလးမ်ား ဒုကၡေရာက္ၾကသည္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာေၾကာင္မ်ားကေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ၾကသည္။ ထို႔အတူ ေခတ္ပ်က္သည့္အခါ လူအမ်ားဒုကၡေရာက္ၾကသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူခုိးဓားျပ မ်ားကေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ၾကသည္။ အမ်ားဒုကၡေရာက္ သည့္အခါတြင္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္တတ္သည့္ သူခိုးဓားျပမ်ားကို တင္စားၿပီး ေတာေၾကာင္ဟု ေခၚၾကသည္။ ထိုအခါ “ေတာမီးေလာင္ ေတာေၾကာင္ လက္ခေမာင္းခတ္” ဆိုသည့္ စကားပံုျဖစ္လာေတာ့သည္။

ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ေတာ့ ဓားျပဆိုသည္မွာ လက္နက္ျဖင့္ အၾကမ္းဖက္ ၿခိမ္းေျခာက္၍ ပစၥည္းလုယူသူဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူခိုးဓားျပ ဟုေျပာသည့္အခါတြင္ ဓားႀကီးကိုင္၊ ေသနတ္ႀကီး ကိုင္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္လုယူသူမ်ားကို ေျပးျမင္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ေလာကတြင္ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို မတရားသျဖင့္ ရယူျခင္းသည္လည္း ဓားျပတုိက္ျခင္းတစ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ယခင္ ေခတ္ဓားျပမ်ားသည္ တုတ္၊ ဓားမ်ားကို အသံုးျပဳၾကေသာ္လည္း ယခုေခတ္ ဓားျပမ်ား သံုးသည့္လက္နက္က တုတ္၊ ဓားမ်ား မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အသံုးျပဳ သည့္လက္နက္မ်ားသာ ေျပာင္းသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

Credit To The Voice Weekly


Read More »