တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ တပ္ဖြဲ႔အားလုံး၏ သေဘာတူညီမႈ မရေသးဘဲ အဖြဲ႔ ေလး၊ ငါးဖြဲ႔ေလာက္ႏွင့္သာ သေဘာတူထားသည္ဟု ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းေျပာၾကား



ျပည္ေထာင္စု၀န္ၾကီး ဦးေအာင္မင္းမွ မီဒီယာမ်ား၏ ေမးျမန္းခ်က္ကို ျပန္လည္ေျဖၾကားေနစဥ္
တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕အားလုံး၏ သေဘာတူညီမႈ မရရွိေသးဘဲ အဖြဲ႕ ေလး၊ ငါးဖြဲ႕ေလာက္သာ သေဘာတူထားသည္ဟု ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက ေျပာၾကားသည္။
ဇူလုိင္ ၂၁ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Myanmar Peace Center ၌ က်င္းပခဲ့ေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ပါ၀င္သည့္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္သည့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီအဖြဲ႕တုိ႔ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲ အၿပီးတြင္ ဦးေအာင္မင္းက သတင္းေထာက္မ်ား၏ ေမးျမန္းမႈကို ယခုကဲ့သို႔ ျပန္လည္ေျဖၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။  
လက္ရွိတြင္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားအၾကား တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ လက္မွတ္ေရးထုိးႏိုင္ေရးအတြက္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႕မ်ား၏ သေဘာတူညီမႈ ရရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ေနသည္ဟု ဦးေအာင္မင္းက ေျပာၾကားသည္။
ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက "Nation Wide Ceasefire အတြက္ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ဆႏၵကို လုိက္ၿပီးေမးဖုိ႔ ရွိတယ္။ အခုလုိက္ေမးေနတယ္။ အားလုံးရဲ႕ သေဘာတူဆႏၵ မရေသးပါဘူး။ အားလုံးက သေဘာတူတယ္ဆုိရင္ Nation Wide Ceasefire အတြက္ တစ္ျပည္လုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္တစ္ခု လက္မွတ္ေရးထုိးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလး၊ ငါးဖြဲ႕ေလာက္ သေဘာတူညီ ထားၿပီးပါၿပီ" ဟု သတင္းေထာက္မ်ား၏ ေမးျမန္းမႈကို ေျဖၾကားခဲ့သည္။
တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ သေဘာတူထားသည့္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ား၏ အမည္မ်ားကို ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက ေျပာၾကားခဲ့ျခင္း မရွိေၾကာင္း သိရသည္။
ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာသည့္တုိင္ မရရွိေသးေသာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မျဖစ္မေန ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ရွမ္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး ေကာင္စီ (RCSS/SSA) ဥကၠ႒၊ ကရင္အမ်ဳိးသား အစည္းအ႐ုံး (KNU) ဥကၠ႒ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေကာ္မတီ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဇြန္ ၁၅ ရက္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ Myanmar Peace Center ၌ ေတြ႕ဆုံစဥ္ ေျပာၾကားထားသည္။  
လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႕ အေနျဖင့္ အစိုးရႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ တပ္မ်ားအၾကား တုိက္ပြဲမ်ား မျဖစ္ပြားေရး ညိႇႏႈိင္းေဆြးေႏြးလ်က္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။  
"တစ္ႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္အတြင္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ဖုိ႔ အလားအလာ ေကာင္းေနတဲ့အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္အတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ေနရာတုိင္းမွာ ေသနတ္သံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္" ဟု ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ဇူလုိင္ ၁၅ ရက္တြင္ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံ၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ရွိ Chatham House ၌ က်င္းပခဲ့သည့္ စကား၀ိုင္းေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္တုိ႔ ႏွစ္ဦးစလုံး သေဘာတူညီမႈ ရရွိၿပီးမွသာ တစ္ႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ရန္ ဇူလုိင္ ၁၉ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့သည့္ ပဥၥမအႀကိမ္ေျမာက္ အရပ္ဘက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဖုိရမ္မွ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္ေရး ေဖာ္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းေကာ္မတီ၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားထံသို႔ အေရးဆုိ တင္ျပခ်က္မ်ားအနက္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားသည္။
Credit To Eleven Journal 
Read More »

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ ၂၀၁၅ အိပ္မက္ သမိုင္းတစ္ကြက္


(မွဴးေဇာ္)

အေမရိကန္ႏိုင္ငံေရးစနစ္

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ၁၇၇၆ ခုႏွစ္လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာစာတမ္းႏွင့္ ၁၇၈၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒတို႔သည္ ရာစုႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ၍ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲလာမႈတို႔၏ အုတ္ျမစ္အျဖစ္ ဆက္လက္တည္တံ့ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္သမၼတ အဆက္ဆက္ အေျပာင္းအလဲတြင္ ယင္းျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို မည္သို႔ နားလည္သေဘာေပါက္သည္၊ မည္သို႔ဖြင့္ဆိုသည္၊ မည္သို႔လိုက္နာ က်င့္သုံးသည္ စသည္တို႔အေပၚ မူတည္၍ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ အသြင္သဏၭာန္မ်ား ေျပာင္းလဲလာခဲ့ေၾကာင္း ပညာရွင္မ်ားက ဆိုသည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံေရးစနစ္ အေျပာင္းအလဲမ်ားကို ေလ့လာရာတြင္ အေျချပဳရမည့္အခ်က္ သံုးခ်က္ရွိရာ (၁) အေမရိကန္သမၼတမ်ား အေနႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို မည္သို႔နားလည္ သေဘာေပါက္သည္၊ အျခားေသာ ဥပေဒျပဳေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရး တို႔ကလည္း မည္သို႔နားလည္ သေဘာေပါက္ သည္ဟူေသာ အခ်က္၊ (၂) အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ အခင္းအက်င္းကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာ အေရးပါသည့္ အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္ သမၼတမ်ား မည္သည့္အခန္းက႑ကို ရယူ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သနည္း၊ (၃) သမၼတမ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ က်င့္သုံးမႈတို႔တြင္ မည္သည့္အခ်က္မ်ား တူညီ၍ မည္သည့္အခ်က္မ်ား ကြဲျပားလာသနည္း ဟူ၍ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိ ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အေျခခံဥပေဒ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားက အေမရိကန္ သမၼတမ်ား၏ သမိုင္းသည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၏ သမိုင္းပင္ ျဖစ္သည္ဟု အေျဖထုတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္အာဏာ

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ဒုတိယဘုရားသခင္ဟု ရည္ညႊန္းထားရွိသည့္ သမၼတေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္သည္ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ႏွင့္ ၿဗိတိန္ႏွစ္ႏုိုင္ငံအၾကား တင္းမာမႈမ်ားတြင္ မည္သည့္ဘက္ကိုမွ ရပ္တည္မည္ မဟုတ္ဘဲ ၾကားေနအျဖစ္ ရပ္တည္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့သည္။ ေနာက္သမၼတမ်ားျဖစ္ေသာ ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္ႏွင့္ ဂ်ိမ္းမက္ဒီဆင္တို႔က ဝါရွင္တန္၏ တစ္ဖက္သတ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္သည္ အေျခခံဥပေဒႏွင့္မညီ။ အဆိုပါဆုံးျဖတ္ခ်က္သည္ စစ္ဆင္ႏႊဲျခင္းမျပဳဟု ဆုံးျဖတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္စင္စစ္ စစ္ပြဲဆင္ႏႊဲေရးႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အဆိုပါ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးကို ကြန္ဂရက္ကသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲခဲ့ၾကသည္။

သို႔ေသာ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ေခါင္းကိုင္ဖခင္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဟန္မီတန္ကမူ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွန္ကန္သည့္ဘက္မွ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ စစ္ေၾကညာျခင္းကို ကြန္ဂရက္၏ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရမည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း စစ္ပြဲတြင္ ၾကားေနသည့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုမူ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာပိုင္ျဖစ္ေသာ သမၼတက လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အဝ ရွိသည္ဟု ၎ကဆိုသည္။ အေျခခံဥပေဒက သီးျခားျပ႒ာန္းထားျခင္း မရွိေစကာမူ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ အမ်ဳိးသားလုံၿခံဳေရးကို ရယူထမ္းေဆာင္ရာ၌ ေဆာင္႐ြက္သင့္သည့္ အရာမွန္သမွ် ေဆာင္႐ြက္ရမည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။ အဆိုပါေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ အေျခခံ ဥပေဒႏွင့္ညီ-မညီဟူေသာ အခ်က္မွာ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္ မ်ားႏွင့္ အေျခခံ ဥပေဒ ပညာရွင္မ်ားအတြက္ မၿပီးျပတ္ေသးေသာ အျငင္းပြားမႈ တစ္ရပ္ျဖစ္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကြန္ဂရက္ကမူ ဝါရွင္တန္ႏွင့္ သေဘာကြဲလြဲျခင္း မရွိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ အေျခအေနတြင္ တည္ရွိခဲ့သည္။ အေရးေပၚ အေျခအေန ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ အခ်ိန္ကာလတြင္ သမၼတ၏ အခြင့္အာဏာျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ေဆာင္႐ြက္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည္ဟူေသာ အခ်က္ကို အတည္ျပဳေပးလိုက္သည့္ အေနအထား ရွိခဲ့သည္။

ယင္းနည္းတူ အေမရိကန္သမၼတမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ား အမ်ားအျပားရွိခဲ့ၿပီး ဂ်က္ဖာဆင္၏ လူဝီယားနားျပည္နယ္ ဝယ္ယူမႈ၊ လင္ကြန္း၏ ဥပေဒႏွင့္မညီဘဲ မဖမ္းဆီးရ ကန္႔သတ္ခ်က္ကို ဆိုင္းငံ့မႈ၊ ႐ုစဗဲ့၏ စစ္ပြဲမတိုင္မီ ၿဗိတိန္ႏွင့္ ဆိုဗီယက္တို႔ကို စစ္ေရးအကူအညီေပးမႈ၊ ေရဂင္၏ အီရန္သို႔ စစ္လက္နက္ ေရာင္းခ်မႈႏွင့္ ႏိုင္ကာရာဂြါ သူပုန္မ်ားကို စစ္လက္နက္ ေထာက္ပံ့မႈ၊ ေဂ်ာ့ဒဗလ်ဴဘုရွ္၏ အီလက္ထရြန္နစ္ ေထာက္လွမ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ခြင့္ေပးမႈ စသည္တို႔သည္ ထင္ရွားသည့္ သာဓကမ်ား ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္သမၼတဟူသည္ အေမရိက၏ ထိပ္ဆုံးကပုဂၢဳိလ္ First Man in America ဟူေသာ ခံယူခ်က္ကို ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္က လက္ခံခဲ့ၿပီး ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္ လက္ထက္တြင္ အေမရိကန္သမၼတသည္ အေမရိက၏ ထိပ္ဆုံးကႏိုင္ငံသား First Citizen ဟူေသာ ခံယူခ်က္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ ဝါရွင္တန္၏ ခံယူခ်က္မွာ သာမန္ျပည္သူမ်ားထက္ ပိုမိုႀကီးျမတ္ေသာ သေဘာကိုေဆာင္ၿပီး ဂ်က္ဖာဆင္၏ ခံယူခ်က္မွာ သာမန္ႏိုင္ငံသားမ်ား ေရွ႕က ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးဟူေသာ သေဘာကိုေဆာင္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိႏိုင္သည္။ ဟန္မီတန္ကမူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ We, The People ဟူေသာ အေျခခံဥပေဒပါ သေဘာထားကို ခံယူခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ယခင္ကအေမရိကန္ သမၼတမ်ားသည္ အေျခခံဥပေဒကို ထိန္းသိမ္း၊ ကာကြယ္၊ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ To Preserve, Protect, and Defend the Constitution ဟူ၍ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုသည့္အတိုင္း ခံယူခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ Of the People, By the People, For the People ဟူေသာ ခံယူခ်က္ သေဘာထားမ်ား ထားရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္ႏွင့္ ဂြၽန္အဒမ္တို႔သည္ ရီပတ္ဘလီကန္ သမၼတမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး ျပည္သူလူထုသည္ အာဏာဆင္းသက္ရာ အႏၲိမဟူ၍ လက္ခံထားခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္သူမ်ား၏ လြတ္လပ္မႈကို ေဆာင္ၾကဥ္းရာတြင္ အမ်ားစုသေဘာ တူညီခ်က္အတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ရန္ လိုအပ္သည္ဟု ႐ႈျမင္ထားခဲ့ၾကသည္။ ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္မွာ ဒီမိုကရက္ သမၼတတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ျပည္သူမ်ား၏ လြတ္လပ္မႈကို ကာကြယ္ေပးျခင္းသည္ အေျခခံဥပေဒပါ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈ Constitutional Checks and Balances မဟုတ္ဘဲ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းျဖင့္သာ ေဆာင္႐ြက္ေပးရမည္ဟု ယုံၾကည္ထားသည္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ဟူသည္မွာ အမ်ားစုသေဘာဆႏၵမွ ဥပေဒမ်ား ျဖစ္လာၿပီး ယင္းဥပေဒမ်ားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာ ဟူသည္မွာ ဤသည္ကို ဆိုလိုေၾကာင္း ဂ်က္ဖာဆင္က အစျပဳခဲ့ၿပီး သမၼတအန္ဒ႐ူးဂ်က္ဆင္ လက္ထက္တြင္ ယင္းအယူအဆအတိုင္း ဆက္လက္ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့သည္။

အေမရိကန္ဒီမိုကေရစီ

ဆိုရလွ်င္ အေမရိကန္သမၼတ မ်ားသည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈ၏ ဗဟိုခ်က္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႐ုစဗဲ့လက္ထက္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ေသာ New Deal သည္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး၌ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ဗဟိုျပဳ၍ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ ေနာက္ခံအေနအထားအရ ႐ုစဗဲ့သည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး တရား႐ုံးမ်ား၏ သီးျခားလြတ္လပ္မႈကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ခဲ့ကာ ဥပေဒျပဳေရးမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္းမ်ားကိုလည္း ဖယ္ရွားႏိုင္ခဲ့သည္။ ႐ုစဗဲ့၏ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား ျဖစ္ေသာ Freedom From Want ႏွင့္ Freedom From Fear မ်ားကိုလည္း အေမရိကန္ျပည္သူမ်ားက ေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္။

႐ုစဗဲ့၏ New Deal မွာ အေျခခံဥပေဒပါ တရား႐ုံးမ်ား၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို မထိခိုက္ေစဘဲ ျပည္သူမ်ား၏ အခြင့္အေရး၊ ပိုင္ခြင့္မ်ားကို တိတိက်က် ျပန္လည္သတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ႐ုစဗဲ့က ဆိုသည္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ ျပႆနာမွာ အေျခခံဥပေဒ မဟုတ္ဘဲ အေျခခံဥပေဒကို မည္သို႔မည္ပုံ ဘာသာျပန္ ၾကသလဲ၊ က်င့္သုံးၾကသလဲ ဟူ၍သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ႐ုစဗဲ့က ရွင္းလင္းေျပာၾကား ခဲ့သည္။

ယင္းေနာက္ပိုင္းတြင္ အေမရိကႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ႐ုစဗဲ့၏ New Deal ကို အသက္ဝင္လာၿပီး ပိုမိုခိုင္မာလာေစရန္ ႀကဳိးပမ္း အားထုတ္ခဲ့ၾကရာ ကမာၻ႔စီးပြားေရး၊ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲမႈ၊ အမိေျမလုံၿခံဳေရး စသည့္ ကမာၻလုံးဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္သည္အထိ လိုက္နာ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကသည္။ ဤသည္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီတြင္ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတရားဟူသည့္ သမိုင္းနိဂုံး ခ်ဳပ္သြားသည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ၿပီဟု ယူဆရန္ မဟုတ္ပါ။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၏ ဆင့္ကဲ တိုးတက္ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ေသာ အေျခအေနမ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ၊ ကမာၻလုံးဆိုင္ရာ ဘ႑ာေရး အက်ပ္အတည္း စသည္တို႔ကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ အေနအထားသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီးေနာက္ ေရွ႕ဆက္ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ားကိုလည္း အေမရိကန္သမၼတမ်ားက ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္း ႏိုင္ေစမည့္ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားကို ခိုင္ခိုင္မာမာ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ရီပတ္ဘလီကင္ႏွင့္ ဒီမိုကရက္မ်ားအၾကား၊ ကြန္ဆာေဗးတစ္ႏွင့္ လစ္ဘရယ္ မ်ားအၾကား အိုင္ဒီယာ အျငင္းပြားမႈမ်ားမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို မည္သို႔အသုံးခ်ရမည္ဟူေသာ အခ်က္ေပၚတြင္ သေဘာထား ကြဲလြဲေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကရက္မ်ားက Freedom From Want ကို ဦးစားေပးထားၾကရာ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးကို ႏိုင္ငံေတာ္က ေဆာင္ၾကဥ္းေပးၿပီး လြတ္လပ္မႈကို အရွည္တည္တံ့ေစမည့္ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ား သတ္မွတ္ေပးရမည္ဟု ယူဆထားၾကသည္။ ရီပတ္ဘလီကင္တို႔ကမူ Freedom From Fear ကို ဦးစားေပးၿပီးအမိ ေျမလုံၿခံဳေရးသည္ ထိပ္တန္းဦးစားေပး ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားၾကသည္။

အဆိုပါ အယူအဆ အျငင္းပြားမႈကို ၾကည့္လွ်င္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသည္ ႏိုင္ငံသားတို႔ အခြင့္အေရးဟူေသာ စကားရပ္၏ ဖြင့္ဆိုခ်က္၊ ႏိုင္ငံသားမ်ားကို မည္သို႔အေကာင္းဆုံး ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္မည္နည္း ဟူေသာ အခ်က္တို႔တြင္ ကြဲလြဲေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိႏိုင္သည္။

မၾကာေသးေသာ သမၼတမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ကလင္တန္ႏွင့္ ဘုရွ္တို႔ လက္ထက္မ်ားတြင္ သမား႐ိုးက် အေျခခံဥပေဒ မူေဘာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ မူေဘာင္မ်ားႏွင့္ ကြဲလြဲေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ဝါရွင္တန္ ႏိုင္ငံေရး အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ျပည္သူလူထုအၾကား ေဝဖန္မႈမ်ား အျပင္းအထန္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ယခုေနာက္ဆုံး အိုဘားမား လက္ထက္တြင္ သမၼတအာဏာႏွင့္ အေျခခံဥပေဒကို အေျချပဳေသာ ဒီမိုကေရစီတို႔ကို ျပန္လည္ ေပါင္းစည္းထားသည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အသြင္သဏၭာန္ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ အိုဘားမားသည္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ကြၽမ္းက်င္သူ ဥပေဒပညာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ေခတ္သစ္ အေမရိကန္သမၼတတစ္ဦး၏ ပုံရိပ္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

၂၀၁၅ အိပ္မက္သမိုင္းတစ္ကြက္

လက္ရွိ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီသည္ လက္ရွိအေမရိကန္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ မ်ဥ္းတန္းသေဘာ ႏိႈင္းယွဥ္ရန္ မလြယ္ကူလွေသာ အေနအထားမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ သမိုင္းေၾကာင္း၊ ရရွိခဲ့သည့္ အေတြ႕အႀကံဳ၊ ထုတ္ေဖာ္ခဲ့သည့္ သင္ခန္းစာမ်ား စသည္တို႔မွာ မ်ားစြာျခားနား ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ျခင္း၊ မလွည့္ျခင္းသည္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ မည္သည့္ လမ္းေၾကာင္းကို သြားမည္နည္းဟူေသာ ပန္းတိုင္က ဦးစြာလာရမည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၅ အိပ္မက္ကို အနီးဆုံးထား၍ စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ပင္ လက္ရွိႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ၂၀၁၅ အလြန္ ျဖစ္ႏိုင္ဖြယ္ရာ အခင္းအက်င္းႏွင့္ ဆက္စပ္ပုံေဖာ္ၾကည့္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီမည္မွ် ခိုင္မာေစမည္ကို မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္သမၼတမ်ား၏ သမိုင္းသည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၏ သမိုင္းပင္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည့္အတိုင္း ျမန္မာသမၼတမ်ား၏ သမိုင္းသည္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးစနစ္၏ သမိုင္း ျဖစ္လာမည္သာ ျဖစ္သည္။၂၀၁၅ အိပ္မက္သည္ သမိုင္းတစ္ကြက္ ျဖစ္လာမည္ဆိုလွ်င္ ယင္းသမိုင္း တစ္ကြက္သည္ပင္ သန္း ၆၀ အတြက္ အေရးႀကီးလွေသာ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။

[Ref – The Presidency in the Eye of Storm by Marc Landy and Sidney M. Mikis]
Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေရွ႕ေျမာက္ဖ်ားက ေလာင္းကစားၿမိဳ႕ပ်က္


(မင္းထက္စံ)

ေဆာင္းတစ္မ်ဳိး၊ ေႏြတစ္မ်ဳိး၊ မိုးတစ္မ်ဳိး လွပေနသည့္ေနရာ၊ သစ္ပင္မေပါက္ေသာ ေတာင္ပူစာကေလးမ်ား စီတန္းေနသည့္ ခ်န္ယိမ္းခူး လြင္ျပင္သည္ ဇူလိုင္မိုးဖြဲမ်ား ေအာက္တြင္ စိမ္းစိုေနၿပီး ျမဴခိုးမ်ား ရစ္သိုင္းလ်က္ ရွိသည္။ ပန္းအဝါေရာင္မ်ား ဖူးပြင့္ရာ ပန္းဝါလြင္ျပင္ဟု တင္စားေခၚေဝၚၾကေသာ ခ်န္ယိမ္းခူး လြင္ျပင္အနီးတြင္ အဖိုးတန္ အေဆာက္အအုံမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ လ်က္ ရွိေသာ္လည္း တစျပင္ကဲ့သို႔ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

ေျဖာင့္ျဖဴးေနေသာ ကြန္ကရစ္လမ္းမေပၚတြင္ ျမင္းေခ်း၊ ႏြားေခ်းတို႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး တန္ဖိုးႀကီးမားစြာ တည္ေဆာက္ထားေသာ အေဆာက္အအုံတို႔တြင္ ကာရံထားသည့္ မွန္ခ်ပ္တို႔က ကြဲက်ကာ ျပန္႔က်ဲလ်က္ရွိၿပီး လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ထြက္လာသည္ကို မေတြ႕ရ။ အေဆာက္အအုံ ပ်က္ တစ္ခုေရွ႕တြင္မူ ေခြးတစ္ေကာင္ အေညာင္းဆန္႔ေနသည္။

ထိုေနရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေရွ႕ေျမာက္ဖ်ား ကခ်င္ျပည္နယ္၏ နယ္စပ္ၿမဳိ႕ျဖစ္ေသာ ပန္ဝါၿမဳိ႕ႏွင့္ ေလးမိုင္ခန္႔ အကြာတြင္ရွိသည့္ ေလာင္းကစား႐ုံမ်ား ဖြင့္လွစ္ခဲ့ရာ တ႐ုတ္အမည္ ‘ခိုင္ဖာရွီ’ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕သစ္စီမံကိန္း အိမ္ရာမ်ား ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၀ ဝန္းက်င္တြင္ အထူးစည္ကားသည့္ေနရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုမူ ပန္ဝါ-ခ်ီေဖြ ကားလမ္းမႀကီးေပၚ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ ဖြင့္ထားသည္မွအပ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မေနၾကေတာ့ေပ။

ယင္းၿမဳိ႕ျပ စီမံကိန္းကို ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) ႏွင့္ တ႐ုတ္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား အက်ဳိးတူပူးေပါင္းကာ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ ၿမဳိ႕ျပသစ္ စီမံကိန္းအတြက္ ေျမဧက ၅၀ နီးပါးလ်ာထားၿပီး ၁၀ ဧကခန္႕တြင္ အေဆာက္အအုံမ်ား တည္ေဆာက္ၿပီးခ်ိန္၌ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

ယင္းေလာင္းကစား႐ံုမ်ား ဖြင့္လွစ္ခ်ိန္တြင္ တ႐ုတ္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက တစ္ရက္လွ်င္ ယြမ္ေငြ သိန္းခ်ီ ျဖဳန္းတီးခဲ့ၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ေလာင္းကစားသမားမ်ားမွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ အစိုးရဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဌာနဆိုင္ရာေငြမ်ား သုံးျဖဳန္းသည့္အတြက္ အေရးယူရသူမ်ား ရွိသည့္အျပင္ တ႐ုတ္ယြမ္ေငြမ်ားစြာ ျမန္မာႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္ အတြင္းရွိ ေလာင္းကစားဝိုင္းသို႔ စီးဆင္းေနသည့္ အတြက္လည္း ေလာင္းကစား႐ုံ ဖြင့္လွစ္ေသာ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို အေရးယူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ပိတ္ပင္ၿပီးေနာက္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ပြားသည့္အတြက္ ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ေၾကာင္း ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) ၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ သိရသည္။

အဆိုပါ ေလာင္းကစားဝိုင္းသည္ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ား ျပႏိုင္ပါက ေငြထုတ္ေခ်းေပးၿပီး ေလာင္းကစားဝိုင္း ၿပီးလွ်င္ ျပန္လည္ ေပးဆပ္ရကာ မေပးဆပ္ႏိုင္ပါက ဟိုတယ္တြင္ အက်ယ္ခ်ဳပ္သေဘာ ထိန္းသိမ္းထားၿပီး ေငြႏွင့္ေ႐ြးခိုင္းသည့္ ျပန္ေပးဆြဲဆန္ဆန္ ပံုစံျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ေဒသခံတစ္ဦးက ေျပာျပ သည္။
“ေလာင္းကစားဝိုင္းမွာ လုပ္တဲ့သူက တစ္လကို ယြမ္တစ္ေထာင္ေလာက္ (ျမန္မာေငြ က်ပ္ႏွစ္သိန္းနီးပါး) ရတယ္” ဟု ၎က ေျပာျပသည္။

ထိုစဥ္က ပန္ဝါႏွင့္ ခိုင္ဖာရွီ (ၿမဳိ႕ျပသစ္) တြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္းရွိ အေျခခံ လူတန္းစားမ်ားသာမက ျမန္မာႏိုင္ငံ အလယ္ပိုင္း၊ ေအာက္ပိုင္းေဒသမ်ားကပါ အလုပ္လာေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကၿပီး အလုပ္ အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ေပါမ်ားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းၿမဳိ႕ျပသစ္ရွိ ေလာင္းကစားဝိုင္းမွာ တရားဝင္ ဖြင့္လွစ္ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ေပ။

ထိုကဲ့သို႔ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ားမွာ ပန္ဝါေဒသတြင္သာ ရွိသည္မဟုတ္၊ နယ္စပ္ေဒသမ်ား ျဖစ္သည့္ ကံပိုက္တည္၊ မိုင္ဂ်ာယန္၊ ပန္ဆန္၊ ေကာ့ေသာင္း ၊သူေဌးကြၽန္း အစရွိေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ကာဆီႏိုဟု ေခၚေသာ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား ရွိေနသည္။

ကခ်င္အထူးေဒသ (၁)နယ္ေျမအတြင္း ပန္ဝါေဒသႏွင့္ ကံပိုက္တည္တို႔တြင္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လက္ရွိတြင္ ၿမဳိ႕ပ်က္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။
ထိုစဥ္က ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ားကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) လူမ်ဳိးစု အႀကီးအကဲ ဦးဇခုန္တိန္႔ယိန္းကို ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးေရးထက္ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားအတြက္ လုပ္ေဆာင္သည္ဟု ေဝဖန္မႈမ်ား ထြက္ေပၚခဲ့သည္။

လက္ရွိလူမ်ဳိးစု အႀကီးအကဲ ျဖစ္ေနသူ ဦးဇခုန္ယိမ္းေဆာင္ကမူ ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးအတြက္ လမ္းမ်ားေဖာက္လုပ္ျခင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ေဆာက္လုပ္ေပးျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္မ်ား စာရင္းဇယားမ်ား ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။
သို႔ေသာ္ ၎က“ေလာင္းကစားဝိုင္းက ဝင္တဲ့ေငြေတြက တရားဝင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး” ဟုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဝန္ခံေျပာျပသည္။

နယ္စပ္ေဒသမ်ားတြင္ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ဥပေဒျဖင့္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္လွ်င္ ေကာင္းမြန္မည္ဟုလည္း မွတ္ခ်က္ေပးသည္။

လက္ရွိ အေနအထားအရ ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) နယ္ေျမ အတြင္းတြင္ ေကအိုင္ေအႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္အတြက္ ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ရပ္နားထားၿပီး ေလာင္းကစား႐ုံမ်ား လည္း ျပန္ဖြင့္လာႏိုင္သည့္ အေနအထား မရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။

အက်ည္းတန္ေနေသာ ခိုင္ဖာရွီသည္ စတင္ဖြင့္လွစ္စက ဟိုတယ္ႏွင့္ ေလာင္းကစား႐ုံႀကီး ေလး႐ံုႏွင့္ ညေစ်းတန္းမ်ားကို ဖြင့္လွစ္ၿပီး ေလာင္းကစား႐ုံမ်ား ပိတ္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ လူအနည္းငယ္ ရွိေသး ေသာ္လည္း ေကအိုင္ေအႏွင့္ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခ်ိန္တြင္ ဒုကၡသည္ ခိုလႈံရန္ ထားရွိေသးေသာ္လည္း နယ္ေျမ မလုံၿခံဳသည့္အတြက္ ပန္ဝါၿမဳိ႕ထဲသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ေၾကာင္း ေဒသခံမ်ား၏ ေျပာဆိုခ်က္အရ သိရသည္။
“တိုက္ပြဲအတြင္းမွာ အေဆာက္အအုံထဲက ပစၥည္းေတြ အကုန္ပ်က္စီးကုန္တယ္။ တခ်ဳိ႕ပ်က္စီးတာကလည္း အနီးတစ္ဝိုက္က လူေတြထုခြာယူၾကတယ္” ဟု ေဒသခံတစ္ဦးက ေလာင္းကစား႐ံု၏ မ်က္ႏွာစာ မွန္ခ်ပ္တြင္ ေသနတ္က်ည္ ထြင္းေဖာက္သြားျခင္းကို လက္ညႇဳိးထိုးျပကာ ေျပာျပသည္။

ယင္းေလာင္းကစားဝိုင္း အေဆာက္အအုံမ်ား၊ ဆိုင္ခန္းႏွင့္ အိမ္အေဆာက္အအုံမ်ားကို နယ္ေျမ ၿငိမ္းခ်မ္းလာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကုန္သြယ္ေရးဇုန္ ဖြင့္လွစ္ကာ ဂိုေဒါင္မ်ား ျပဳလုပ္ရန္ ရည္႐ြယ္ထားေၾကာင္း ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) ၏ အႀကီးအကဲအျပင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္လည္း ျဖစ္သူ ဦးဇခုန္ယိမ္းေဆာင္ ေျပာၾကားသည္။

အစိုးရႏွင့္ ေကအိုင္အိုတို႔မွာ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ မရေသးဘဲ အခ်က္ခုနစ္ခ်က္ပါေသာ သေဘာတူညီမႈကို ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔က ျမစ္ႀကီးနားၿမဳိ႕ မေနာကြင္းတြင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားသည့္ အေျခအေနသာ ရွိေသးသည္။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရန္မွာမူ ထင္ထင္ရွားရွား မျမင္ရေသးေပ။ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ ေရွာင္တိမ္းလာေသာ ဒုကၡသည္ မ်ားလည္း နယ္ေျမၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။

မွန္စမွန္ကြဲမ်ား ျပန္႔က်ဲလ်က္ ႏြားေခ်း၊ ျမင္းေခ်းမ်ားျဖင့္ ညစ္ပတ္ေနေသာ အေဆာက္အအုံပ်က္ တို႔အျပင္ ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးအတြက္ ေဖာက္လုပ္ထားေသာ လမ္းမ်ား၊ တံတားမ်ား ပ်က္စီးေနျခင္းမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္းတို႔မွာ တိုက္ပြဲ၏ လက္ရွိအေျခအေနကို ညႊန္ျပေနျခင္း ျဖစ္သည္။

ယခင္က အထူးစည္ကားခဲ့ေသာ ေလာင္းကစား႐ုံမ်ားႏွင့္ အေဆာက္အအုံဟု ထင္မွတ္စရာမရွိ။ ခိုင္ဖာရွီ အမည္ရွိေသာ တ႐ုတ္စာတန္းႀကီးမွာ ပ်က္စီးေနၿပီး အကာအရံ အုတ္နံရံမ်ားမွာလည္း ၿပဳိက်ပ်က္စီးကာ ခ်ီေဖြ-ပန္ဝါ ေတာင္ေပၚလမ္း၏ အေနာက္ဘက္ ထင္႐ွဴးေတာအုပ္မ်ား အလယ္တြင္ အထီးက်န္စြာ တည္ရွိေနသည္။ ဇူလိုင္မိုးဖြဲမ်ားက တဖြဲဖြဲက်ကာ ျမဴႏွင္းမ်ား ရစ္သိုင္းေနဆဲ ျဖစ္သည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ႏိုင္ငံေရးသမားမွ ႏိုင္ငံေရးအျမင္တတ္လုပ္တတ္တယ္ ဟုဆိုလာေသာ အသက္(၉၀)ေက်ာ္ ဖဆပလ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမားၾကီး တံစဥ္သိန္း


မေကြးတုိင္းေဒသႀကီး၊မေကြး ခ႐ုိင္၊ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕နယ္၊ အုန္းေတာ(၁)ရပ္ကြက္၊အိမ္အမွတ္ (၁၁၀)ေန ၁၉၅၀ခုႏွစ္၀န္းက်င္မွ စ၍ဖဆပလတြင္ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေရး၀ါရင့္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတံစဥ္သိန္း ႏွင့္ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းခဲ့ပါသည္။ ေမး- ႏိုင္ငံေတာ္အစုိးရ အသစ္ လက္ထက္၀န္ထမ္းေတြကုိလစာတုိး ေပးပါတယ္။အဲဒါနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ဆရာႀကီးတုိ႕ဖဆပလႏုိင္ငံေရးသမား တစ္ဦးအေနနဲ႔ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ၊ ဘယ္လိုယူဆ ပါသလဲ။
ေျဖ- အဲဒါႀကိဳက္ပါတယ္။ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းေတြ စားသုံးမႈခက္ခဲမွန္းသိလုိ႔အစုိးရက ေပးတာေပးထုိက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ အဲဒီလုိေပးတဲ့ေနရာမွာအတုိင္းအဆ တစ္ခုေတာ့ရွိရပါမယ္။စားသုံးမႈ ေျပလည္ေအာင္လို႔ေပးတာအဓိက ပါ။အခုေတာ့လစာနည္းသူ၊ အလယ္အလတ္ရသူ၊အထက္တန္း လစာရသူ၊ေနာက္အလြန္မ်ားျပား တဲ့လစာႀကီးေတြရေနသူေတြပါ အားလုံးတစ္ညီတည္းေပးတာဆုိ ေတာ့ဒါမမွန္ဘူး၊မလုပ္သင့္ဘူး (ဆန္လာလုံးခ်င္း၊ဖြဲလာလုံးခ်င္း) ဆုိတာမလုပ္သင့္တဲ့ကိစၥပါ။ဥပမာ လစာငါးေသာင္းနဲ႕တစ္သိန္းေက်ာ္ အတြင္းရသူေတြေပးရမယ္။လစာ ငါးသိန္းနဲ႔အထက္ရေနသူေတြဟာ စားသုံးမႈေျပလည္ေနၿပီ၊ေပးဖုိ႔မလုိ ဘူးထင္တယ္။ငါးသိန္းဆိုမိသားစု ဆယ္ေယာက္ေကာင္းေကာင္းစား ႏုိင္တယ္။ငါတုိ႔အဘိုးႀကီး၊အမယ္ ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကုိသားသမီးကေပး တာသုံးေသာင္း။ငါ့အိမ္သားဆရာမ ပင္စင္ကတစ္လ(၈၀၁၄)ရတာနဲ႕ပဲ ေလာက္ေအာင္စားေနတာပါ။စားႏုိင္ပါတယ္။ခုေတာ့တာ၀န္ရွိ သူေတြကစားသုံးမႈခက္ခဲသူေကာ ပုိလွ်ံသူေရာတန္းတူေပးေနတာက ႏုိင္ငံေရးမသိလုိ႔လုပ္ေနၾကတာပါ။  ေမး- ဒါနဲ႕မူလတန္းေက်ာင္း သား/ေက်ာင္းသူအားလုံးကုိတစ္ ေယာက္(၁၀၀၀)စီေပးမယ္လုိ႕ဂ်ာနယ္ ေတြမွာဖတ္ရသလိုအျပင္မွာတကယ္ ေပးေနတယ္လို႔လည္းၾကားသိရပါ တယ္။အဲဒါေကာဆရာႀကီးအေနနဲ႕ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ။
ေျဖ- အဲဒါနည္းလမ္းမက်ဘူးကြ။ ဆရာႀကီးေစာေစာကေျပာသလုိ လစာငါးသိန္းနဲ႔ အထက္ရသူ (သုိ႔မဟုတ္)အရပ္သားထဲက ကုိယ္ပုိင္အလုပ္တစ္ခုခုနဲ႕တစ္လ ငါးသိန္းေက်ာ္၀င္ေငြရေနသူရဲ႕ သားသမီးကုိ(၁၀၀၀)ေပးဖို႔မလိုဘူး။ အဲဒါမွဆင္းရဲတဲ့မိဘ သားသမီး ကုိ(၁၀၀၀)ထက္ပိုၿပီးေပးဖို႔ေငြထြက္ လာမွာမဟုတ္လား။အဲဒီလိုအ တုိင္းအဆစည္းစနစ္ရွိရမယ္။စနစ္ တက်လုပ္တတ္မွ၊လုပ္မွသာအမွန္ တရားပါ။ ဘာမဆိုတစ္ညီတည္း လုပ္ရတာလြယ္တယ္။ဒါေပမဲ့ မမွန္ ဘူး။
ေမး- အခုအစုိးရကလစာ ေကာ၊အပုိေဆာင္းေငြေတြလည္း ေပးလုိက္ေတာ့ကုန္ေစ်းႏႈန္းလည္း တက္လာတယ္လုိ႔ၾကားသိရတယ္။ အဲဒါေကာဆရာႀကီးအေနနဲ႕ဘယ္ လုိျမင္ပါသလဲ။
ေျဖ-သူတုိ႔ကေတာ့ ဒါကိုလုပ္ၿပီးၿပီ လုိ႔ထင္မွာေပါ့။တကယ္ေတာ့မၿပီးေသး ဘူး။ဒီလိုလစာတုိးေပးတာနဲ႕တစ္ ခ်ိန္တည္းမွာတြဲဖက္လုပ္ရမွာက ကုန္ေစ်းႏႈန္းမတက္ေအာင္လုပ္ရ မွာ။လုပ္တတ္ရင္ရပါတယ္။လစာ တုိးေပးေလ၊ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်လာေလ အဲဒါမ်ဳိးေတာင္လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလက္ထက္ ၁၉၄၅-၄၆ခုမွာငါကုိယ္တုိင္ႀကဳံ ဖူးတာက ငါေပ်ာ္ဘြယ္ကေန ပေလကပ္လုံခ်ည္တစ္ထည္(၄၀)ေပး ၀ယ္၀တ္တယ္။အိႏ္ၵိယကထုတ္ တာပါ။ေနာက္(၆)လေလာက္ရွိ ေတာ့(၂၈)ေပးရတယ္။ေနာင္ႏွစ္ ေတြမွာ(၁၈)က်ပ္ျဖစ္တယ္။ေနာက္ရက္ကန္းလုပ္ငန္းေတြအစုိးရ ကဦးေဆာင္လုပ္လုိက္တာ(၂/၆၄) တစ္ထည္(၇)က်ပ္၊(၂/၈၀)တစ္ထည္ (၉က်ပ္/၁၀)အထိေစ်းက်သြားတယ္၊ တျခားစားစရာပစၥည္းေတြလည္း အဲဒီအတိုင္းေစ်းက်သြားပါတယ္။ အဲဒါဆရာႀကီးကုိယ္ေတြ႕ပါ။ ေမး- ဒါန႕ဲဆရာႀကီးအဲဒီလုိျဖစ္ ေအာင္ခုေကာလုပ္လုိ႔ရပါမလား။ ေျဖ- ရပါတယ္။အခုျပည္ပကုိပုိ႔ ေနတဲ့အဲဒါေတြကုိေလွ်ာ႔ပုိ႕ၿပီးကုိယ့္ ႏုိင္ငံကပုိလွ်ံမွသာပုိ႔ရမယ္။ေစ်းကြက္ရွိသမွ်ပုိ႔ေပးေနေတာ့ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ျပည္သူေတြကသား ငါးမစားႏုိင္။ဆိတ္၊၀က္၊အမဲေစ်းႀကီး လုိ႔မစားႏုိင္၊ေစ်းေတြကတစ္ေန႔တစ္ ျခားေလ်ာ႔သြားတယ္မရွိဘူး။တက္ လာတယ္။ဒါေတြကုိေစ်းမတက္ ေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ရမယ္။ဒါမွေစ်း သက္သာမယ္။ဒါေတြကုိ ဦး၀င္းတင္တုိ႔သိမွာပါ။သူဘာလုိ႔ ဒီလုိင္းမွာမေရးလဲ။ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ကေရာဒါေတြကုိလႊတ္ ေတာ္မွာဘာလုိ႔မေျပာလဲ။သူတို႔ ကေျပာရင္အရာေရာက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ဒီကိစၥဟာ တကယ့္ျပႆနာႀကီးပါ။အဲဒါကုိ ထင္ရွားေအာင္ဆရာႀကီးေျပာျပ မယ္။လြတ္လပ္ေရးရတဲ့၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာပဲကရင္တပ္ဖြဲ႕ေတြက လက္နက္ကုိင္ၿပီးၿမိဳ႕တကာသိမ္း လုိက္ေတာ့ဖဆပလဟာရန္ကုန္ အစုိးရျဖစ္သြားေရာကြာ။အဲဒီသူပုန္ေတြကရြာတကာလည္ ၿပီးအဆုိနဲ႕မယ္ဒလင္နဲ႕အေျပာ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သူတုိ႔အထဲပါ၀င္ ဖို႔ေျပာေဟာၾကတာ(၁၀)ရြာေပါင္း လုိ႔သူတုိ႔အထဲလုိက္မယ့္သူမရွိဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဖဆပလကကုန္ေစ်း ႏႈန္းမတက္ေအာင္လုပ္ထားတယ္။ ဆန္တစ္ျပည္ျပားငါးဆယ္၊ဆီတစ္ ဆယ္သားျပားသုံးဆယ္၊အမဲသား တစ္ပိႆာတစ္က်ပ္ဆုိေတာ့စားသုံးမႈ မခက္ခဲဘူး။ရြာေတြမွာေန႔စားလုပ္ စားတဲ့ကူလီေတြေတာင္တစ္ေန႔ တစ္က်ပ္ရေတာ့စားႏိုင္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ေတြေျပာသလုိမငတ္ဘူး။ (၀လုိ႔)ၿပီးေတာ့ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ရဲေဘာ္ ျဖဴေတြက(ေမာ္စီတုန္းလုိ)ေျမယာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ၿပီးစည္း႐ုံးမယ္ လုိ႔လုပ္ေနတုန္းရွိေသး၊ဦးႏု၊သခင္တင္၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းတို႔ကေျမယာေတြ၊ လက္ငုတ္လက္ရင္းထက္မေပးရ၊ သီးစားခအခြန္ေတာ္(၂)ဆပဲေပး ရမယ္လုပ္လုိက္ေတာ့သူပုန္ေတြ လုပ္စရာအလုပ္မရွိျဖစ္ကေရာ။လူအင္အားလည္းစုမရ၊ေနာက္ဆုံး ႐ုိးမေတာင္ေပၚေရာက္၊ရဲေဘာ္ျဖဴ ေတြလက္နက္ခ်။ အဲဒီမွာတင္ သခင္သန္းထြန္းလည္း႐ုိးမေပၚမွာ စခန္းခ်၊ေနာက္ေဖးထုိင္ရင္းရဲေဘာ္ ေမာင္ျမကေသနတ္နဲ႕လွမ္းပစ္၊ ထြက္ေျပးသြားရင္းသခင္သန္းထြန္း ခင္ဗ်ာေနာက္ေဖးထုိင္ေနဆဲမွာပဲ ကိစ္ၥေခ်ာပါေလေရာကြာ။ဒီေလာက္ဆုိကုန္ေစ်းႏႈန္းထိန္းခ်ဳပ္ ေရးဆုိတာသိပ္ၿပီးအဓိကက်တယ္ ဆုိတာထင္ရွားေအာင္လုိ႔ငါ့ကုိယ္ ေတြ႕ေျပာတာပါ။ အရင္ကဆုိ လုပ္သားစပါးတင္း(၁၀၀)ထြက္ ရင္တင္း(၅၀)ေပးရတယ္။ခုက်ေတာ့စပါးဖိုးေျမ(၁)ဧက အခြန္(၃၁ိ/-)ေျမရွင္ကုိေငြ(၆)က်ပ္ ေပးလုိက္ရင္ၿပီးၿပီ။အဲဒါကုိေတာင္ သူပုန္ေတြကဒီေျမယာကိစ္ၥမေအာင္ ျမင္ဘူးလုိ႔ေျပာၾကေသးတယ္။ ေျမရွင္ဟာသူ႕လယ္ကန္သင္းေတာင္ မေလွ်ာက္၀ံ့ေတာ့ပါဘူး။အခ်ဳိ႕ ေျမရွင္က(၆)က်ပ္နဲ႕လန္႔လုိ႔မယူ ၾကေတာ့ဘူး။အခုေျပာတာ တကယ့္ကုိယ္ေတြ႕အမွန္ပါ။ငါ့တူမႀကီးေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လည္းဒါေတြေလ့လာသိရွိၿပီးျဖစ္ မယ္ထင္ပါတယ္။အခုႏုိင္ငံေတာ္ က၀န္ထမ္းေတြကုိအပုိေဆာင္းေငြ ေတြနဲ႕လစာတုိးေငြဆုိတာဟာ တုိးေပး႐ုံနဲ႔မၿပီးဘူး။စစ္တပ္ကရိကၡာ ခြဲတမ္းပုိ႔ရာမွာစစ္သားဘယ္ေလာက္ ဘာပစၥည္းကဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ခြဲတမ္းခ်ေပးသလုိမ်ဳိးႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအရမေတြး တတ္၊မေ၀ခြဲတတ္ဘူးကြာ။ဘာေၾကာင့္လဲမွတ္ထား(ဆုိင္းသမား မွဆုိင္းတီးတတ္တယ္)၀ါသနာပါေတာ့ ဆုိင္းသံၾကားမေနႏုိင္ဘူး။မိဘက ဘယ္ေလာက္႐ုိက္႐ုိက္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုိင္းထဲလုိက္၊ႏွစ္ၾကာေတာ့ ဆုိင္းသမားျဖစ္ကေရာ။လုိရင္းက ေတာ့ႏုိင္ငံေရးသမားမွႏုိင္ငံေရး ျမင္တတ္လုပ္တတ္တယ္။ႏို႕မဟုတ္ရင္ဘာဘြဲ႕ေတြတစ္သီႀကီး ဘယ္ေလာက္ပဲရရ၊ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ ငယ္စဥ္က၀ါသနာမပါလုိ႔ရွိရင္မတတ္ ဘဲနဲ႔တတ္တယ္ထင္ၿပီးဆုိင္း၀ုိင္းႀကီး ထဲ၀င္ တီးရင္ဆုိင္းေတြ၊ဗုံေတြ၊ႏွဲေတြ လင္းကြင္းႀကီးေတြကြဲကုန္ၿပဲကုန္ မွာပဲ။ဒါေၾကာင့္၁၉၈၇ခုႏွစ္မွာ အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံျဖစ္သြားေရာကြာ။
 Credit To Hot News Journal
ဟသၤာ(ေတာင္တြင္းႀကီး)
Read More »

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ခုိင္မာေအာင္လုပ္ေနသည္႕အဆင့္သာရွိေသး


ယခင္အစုိးရလက္ထက္၌ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္တပ္ ဖြဲ႕၁၇ဖြဲ႕ႏွင့္အပစ္အခတ္ရပ္စဲႏိုင္ခဲ့ ၿပီးယခုအစုိးရလက္ထက္တြင္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္တပ္ ဖြဲ႕၁၃ဖြဲ႕ျဖင့္သာအပစ္အခတ္ရပ္စဲ ႏုိင္ေသးေၾကာင္းသိရသည္။
ယင္းကဲ့သို႔အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ႏုိင္ခဲ့ေသာ၁၃ဖြဲ႕ထဲတြင္ယခင္က အစုိးရလက္ထက္ကအပစ္အခတ္    ရပ္စဲေရးလက္မွတ္မေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ ေသာ KNU,RCSS,SSA စသည့္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္၃ဖြဲ႕ အားအပစ္အခတ္ရပ္စဲႏုိင္ခဲ့ေၾကာင္း Myanmar Peace Centre မွ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ဦးလွေမာင္ေရႊကေျပာသည္။
““၁၉၈၉-၁၉၉၄ ေနာက္ပိုင္း အထိတုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ တပ္ဖြဲ႕၁၇ဖြဲ႕နဲ႕အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ႏုိင္ခဲ့တာရွိတယ္။ဒီအစုိးရလက္ ထက္မွာေတာ့၁၃ဖြဲ႕သာအပစ္အခတ္ ရပ္စဲႏုိင္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္အစုိးရတုန္းကလက္မွတ္ မေရးထုိးႏုိင္ခဲ့တဲ့ KNU,RCSS,SSA အဖြဲ႕သုံးဖြဲ႕ကိုေတာ့ဒီအစုိးရလက္ ထက္မွာလက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ တယ္””ဟုဦးလွေမာင္ေရႊကေျပာ သည္။
တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရတုိ႔ သည္အပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈအား ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ေဖာ္ေဆာင္ လ်က္ရွိၿပီးမ်ားမၾကာမီအခ်ိန္တြင္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္အျပန္အလွန္ႏုိင္ငံေရး ေဆြးေႏြးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရ သည္။
““အခုလတ္တေလာအေျခ အေနကတုိင္းရင္းသားလက္နက္ ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဟာအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး၊ ကိုခိုင္မာ ေအာင ္လုပ္တဲ့အဆင့္ မွာပဲရွိပါေသးတယ္။အပစ္အခတ္ ေတြရပ္ၿပီးရင္ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြး သြားဖို႔ကလည္းလုပ္ေနတယ္”” ဟု အဆုိပါပုဂၢဳိလ္မွထပ္ေလာင္းေျပာၾကား သည္။
တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကို္င္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားကယခုအစိုးရလက္ထက္ အတြင္းအပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈသာ ေဆြးေႏြးႏုိင္ခဲ့ပါကေနာင္အစုိးရ လက္ထက္အထိအပစ္အခတ္ရပ္စဲ ထားသည့္အေနအထားျဖင့္သာ သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းတုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ DKBA  မွေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေစာ-လားဖြယ္ကေျပာသည္။
““အစိုးရကကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမေဆြးေႏြးေသးဘူး။ အပစ္အခတ္ပဲရပ္စဲထားေသး တယ္ဆုိတာကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို အသက္႐ႈခြင့္သာေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။အသက္႐ႈခြင့္သာ ေပးထားတာျဖစ္ပါတယ္။အသက္ ႐ွင္ခြင့္ေပးထားတာမဟုတ္ပါဘူး။တကယ္လို႔ဒီအစိုးရသက္တမ္း ကုန္တဲ့အထိၿငိမ္းခ်မ္းေရးမေဆြး ေႏြးေသးဘူး။အပစ္အခတ္ရပ္စဲ တဲ့အဆင့္ပဲရွိေသးတယ္ဆုိရင္ ေနာင္အစိုးရအထိဒီအတုိင္းပဲ သြားမွာျဖစ္ပါတယ္””ဟုဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေစာလားဖြယ္ကဆုိသည္။
တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္တစ္စုံတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္အစုိးရ တပ္ႏွင့္စစ္တုိက္ရျခင္းျဖစ္ၿပီးႏွစ္ ဖက္စစ္သားမ်ားေသေၾကေနေသာ တုိက္ပြဲမ်ားအားမတုိက္ခ်င္ေတာ့ ေၾကာင္းKIO မွအႀကီးတန္းအရာရွိ တစ္ဦးကေျပာသည္။
““ကၽြန္ေတာ္တို႕ကခ်င္နဲ႕အစုိးရ နဲ႕စစ္ျဖစ္တယ္ဆုိရင္အစိုးရဘက္ ကစစ္သားေတြေသေၾကရသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္ကစစ္သားေတြ လည္းေသေၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကတစ္စုံတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္လက္နက္ ကုိင္ေနရတာပါ။အမွန္အတိုင္း ေျပာမယ္ဆုိရင္တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ေသေၾကေနတဲ့စစ္ပြဲေတြကိုမတုိက္ ခ်င္ေတာ့ပါဘူး””ဟု၎ကေျပာ သည္။
ျမန္မာႏုိငံတြင္တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕အမ်ားအျပား ရွိၿပီး၎တုိ႔တပ္အင္အားသည္ ၁သိန္းခြဲခန္႔ရွိေၾကာင္းMyanmar Peace Centre  မွၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္၊ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ၏အႀကံေပးအဖြဲ႕၀င္ ဦးလွေမာင္ေရႊ၏ေျပာၾကားခ်က္ အရသိရသည္။
Credit To Hot News Journal
       ၿဖိဳးေအာင္
Read More »

ကမၻာတြင္အႀကီးက်ယ္ဆုံးေသာ ႐ုရွား၏စစ္ေရးေလ႕က်င္႕မႈ


ဆုိဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ေခတ္မွသည္ ယေန႔႐ုရွား ဖက္ဒေရးရွင္းသမ္ၼတ ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ကာလ အထိ႐ုရွားႏုိင္ငံ၏ ျပဳလုပ္ခဲ့ သမွ်ေသာစစ္ေရးေလ့ က်င့္မႈ မ်ားအနက္ကမၻာတြင္ အႀကီး က်ယ္ဆုံးစစ္ေရးေလ့က်င့္ မႈ(The Biggest Military Exercise) တစ္ရပ္ကုိ ဇူလုိင္လ ၁၇ရက္ေန႔က ပစၥဖိတ္သမုဒၵရာ အတြင္းရွိ ဆာခါလင္ ကၽြန္းအနီး ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။အဆုိပါ စစ္ေရး ေလ့က်င့္မႈကုိႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ ႀကီး ဗလာဒီမာပူတင္ကုိယ္တုိင္ တက္ေရာက္အားေပး႐ႈစားခဲ့ သည္။
ႀကီးက်ယ္ေသာအနာဂတ္ စစ္ဆင္ေရး တစ္ရပ္ကုိ ေမွ်ာ္မွန္း လ်က္ျပဳလုပ္သည့္ ဤစစ္ေရး ေလ့က်င့္မႈတြင္ တပ္ဖြဲ႕အရာရွိ၊ စစ္သည္အင္အား ၁၆၀၀၀၀ တုိ႔ သည္ ပင္မ တုိက္ပြဲ၀င္တင့္ကား မ်ားအပါအ၀င္ အေျမာက္ႏွင့္ သံခ်ပ္ကာ တင့္ကားယာဥ္ အစီး ၅၀၀၀တုိ႔ႏွင့္အတူ ႏုိင္ငံ၏ အေရွ႕/အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ ဆုိက္ေဘးရီးယားသုိ႔ခ်ီတက္ခဲ့ၾက သည္။အလားတူအဆုိပါ စစ္ေရး ေလ့က်င့္မႈတြင္ တပ္မေတာ္ (ၾကည္း၊ေရ၊ေလ)ပူးေပါင္းစစ္ဆင္ မႈျပဳလုပ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ႐ုရွားႏုိင္ ငံ ပစၥဖိတ္ေဒသ ေရတပ္ ေတာ္အုပ္ (Russia’s Pacific Fleet) မွတုိက္ေရယာဥ္ အစီး၂၀ ထက္ မနည္းတုိ႔သည္ တုိက္ေလ ယာဥ္ အစီး၁၃၀တုိ႔ႏွင့္အတူ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈျပဳလုပ္မည့္ ေဒ သသုိ႔ အခ်ိန္မီ ေရာက္ရွိ သတင္း ပုိ႔ ၿပီးျဖစ္သည္။စစ္ေရးေလ့က်င့္ မႈျပဳလုပ္မည့္ကာလမွာ အနည္း ဆုံး ရက္သတၱတစ္ပတ္ၾကာမည္ ဟုသိရသည္။ယခုစစ္ေရးေလ့ က်င့္မႈႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး ကာကြယ္ ေရး၀န္ႀကီး ဌာန၊ဒုတိယကာကြယ္ ေရး ၀န္ႀကီး၊ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အာနာတုိလီ အန္တုိေနာ့ဗ္က ႐ု ရွားသမၼတႏုိင္ငံအတြင္းရွိ ျပည္ပ ႏုိင္ငံအသီးသီးမွ စစ္သံ(ၾကည္း၊ ေရ၊ေလ)မ်ားအား ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန အစည္းအေ၀းခန္မ သုိ႔ ဖိတ္ေခၚၿပီး စစ္ေရးေလ့က်င့္ မႈအခင္းအက်င္းဆုိင္ရာမ်ားကုိ အသိေပး ရွင္းလင္းတင္ျပ (Briefing) ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ အဆုိပါ အစည္းအေ၀းတြင္ ဒုတိယကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးက ယခုစစ္ေရးေလ့က်င့္မႈသည္ ျပဳလုပ္ေနက်ပုံမွန္ စစ္ေရး ေလ့ က်င့္မႈ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မည္သည့္ေဒသ၊မည္သည့္ႏုိင္ငံ တစ္ခုကိုမွ်၊ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ အင္ အားသုံးျခင္းျပဳလုပ္ရန္ ရည္ရြယ္ ခ်က္မရွိပါေၾကာင္းတင္ျပသြား သည္။
သုိ႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ေသာ စစ္ ေရး အကဲခတ္ (Some analysts) တုိ႔ကမႈ ယခုစစ္ေရးေလ့က်င့္မႈ သည္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံႏွင့္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ တုိ႔ကုိ စစ္အင္အားျပ(Show of Force)ရည္ရြယ္လုပ္ေဆာင္ျခင္း ျဖစ္သည္ ဟုယုံၾကည္ေနၾက သည္။
ကာကြယ္ေရး ဒု၀န္ႀကီးက ““ ယခုစစ္ေရးေလ့က်င့္မႈ ျပဳလုပ္ မည့္ အခ်ိန္၊ေနရာ၊ေဒသတုိ႔ကုိ စစ္ေရး ေလ့က်င့္မႈမျပဳမီက ပင္ အိမ္နီးခ်င္းတ႐ုတ္ႏုိင္ငံအား စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈႏွင့္ပတ္သက္ ၍အေသးစိတ္အခ်က္အလက္ မ်ားကုိ ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာမႈမရွိ ပဲ အသိေပးအေၾကာင္းၾကားခဲ့ ပါ ေၾကာင္း၊တ႐ုတ္ႏုိင္ငံအေနျဖင့္ လည္း တစ္စုံတစ္ရာကန္႔ကြက္ ျခင္း မရွိ၊သေဘာတူလက္ခံပါ ေၾကာင္း ဤစစ္ေရးေလ့က်င့္မႈ ကုိ မိမိတုိ႔ ကမ္း႐ုိးတန္း ကီလုိမီ တာ ၄၃၀၀အတြင္းျပဳလုပ္မည္”” ဟုေျပာၾကားသြားသည္။
ေက်ာ္စိန္
Ref:Nation
Credit To Hot News Journal
Read More »

ေ၀သာလီျပည္မွာ ဘီလူးေတြ၀င္ေသာအခါ


ေရးသားသူ- ဘစီ

မွတ္မိေသးတယ္ဗ်ဳိ႕။ က်ဳပ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းေကာင္းေလးမ်ား မိဘကခ်က္ထားရင္ တနင့္တပိုးစားပစ္တာကလား။

ဒါကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူႀကီးေတြက ပီတိနဲ႔ၿပံဳးၾကည့္ၿပီး အခုလိုေျပာတတ္တယ္။ “ေအာင္မေလးဟဲ့ၾကည့္ပါဦး စားလိုက္ၾကတာ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တာ က်ေနတာပဲ”တဲ့။

မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ့္သား၊ ကုိယ့္သမီးက ထမင္း၊ ဟင္းကို ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ အားပါးတရစားတာေတြ႕လို႔ ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ေျပာတာမ်ဳိးဗ်။ ဒါမ်ဳိး လူငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူတိုင္း တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ႀကံဳၾကမွာပါဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ကလည္း အဲဒီလို လူႀကီးမိဘေတြကေျပာရင္ ဘ၀င္က် ေနတာပဲေလ။

ေဟာ အခုေတာ့ ေခတ္ေတြကပဲ ေျပာင္းလို႔လား၊ အေနအထားေတြကပဲ ေဖာက္လွဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္လို႔ လားေတာ့မသိပါဘူး။ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တယ္လို႔ေျပာတာကို မႏွစ္သက္တဲ့သူေတြ ေပၚလာၿပီခင္ဗ်။

လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမတ္မင္းအခ်ဳိ႕ဟာၿပီးခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး တပ္မေတာ္ အပါအ၀င္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ပိုင္ရာ၊ ဆိုင္ရာေတြက လယ္သမားေက်ာမဲြေတြရဲ႕ လယ္ယာေျမေတြကို အဓမၼသိမ္းယူတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မေန႔တစ္ေန႔ကတင္ပဲ အျပန္အလွန္
“တြယ္” ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

အဲသလိုျဖစ္တဲ့ထဲမွာ ဘယ္ဟာက ဘယ္လိုထၿပီး “ၿငိ” တယ္ေတာ့ မသိဘူးဗ်။ အမတ္မင္းတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုထေျပာသလဲဆိုေတာ့ အဲသလို အရင္အစိုးရလက္ထက္မွာ ေျမသိမ္းတာေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ဆိုးရြားသလဲဆိုေတာ့ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္သ လိုပဲတဲ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအမတ္မင္းလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ထမင္းကို တ၀တၿပဲစားခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္မွာပါ။

က်ဳပ္တို႔လူမ်ဳိးက ဟာသႂကြယ္ တယ္ဗ်။ စကားလည္းႂကြယ္တယ္။ စကားႂကြယ္လြန္းတဲ့ လွေတာသားဆုိတာေတာင္မွ သတ္သတ္ရွိေသးမို႔ လား။ စကားေတြ ေျပာရင္ ပံုတိုပတ္စေတြ၊ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်ေတြ ညႇပ္ညႇပ္သံုးတာကလည္း က်ဳပ္တို႔လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ စကားလံုးေ၀ါဟာရ ႂကြယ္၀ ပံုကိုျပတာပါပဲ။

အခုလည္း အမတ္မင္းက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေျမယာသိမ္းတာေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ ေသာင္းက်န္းသလဲဆိုေတာ့ကာ ေ၀ သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္သလိုပဲဆိုၿပီး သံုးတာဟာ တမင္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေျပာတာဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။ သူေျပာလိုရင္း အဓိပၸာယ္ကို ပိုမိုထင္ ရွားေစခ်င္လို႔ အမွတ္တမဲ့သံုးႏႈန္းလိုက္တဲ့ စကားလံုးလည္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

ႏို႔ ဒါနဲ႔ ေနပါဦးဗ်ာ။ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တာ ဘယ္လိုတုံး။ က်ဳပ္ေတာ့ မွန္းဆမရဘူး။ သိခ်င္လို႔ စာထဲဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေရွး ေရွးတုန္းက ေ၀သာလီၿမိဳ႕ေတာ္ကို ဘီလူးေတြ၀င္ၿပီး လူေတြကို သတ္ျဖတ္စားေသာက္ၾကတာ အ႐ိုးအရင္းပဲ က်န္တယ္ဆိုကိုး။

ဒီအေပၚမွာ အေျခတည္ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္မ်က္လံုးထဲ ျမင္ၾကည့္မိတာ တစ္ခုေတာ့ရွိသဗ်။ ဒါကေတာ့ အဲဒီဘီလူးေတြဟာ အစာေရစာ ငတ္ေနရမယ္ဗ်။ မဟုတ္ဘူးလား။ ငတ္ေနလို႔သာ ကေလးလူႀကီး ဘာဘာညာညာမေရြးဘဲ ေတြ႕ကရာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေျခေလးေခ်ာင္း သတၱ၀ါ အကုန္စားမယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္တာေနမွာေပါ့။

ေတာ္႐ံုတန္႐ံု ဗိုက္ဆာ႐ံု ေလာက္နဲ႔ေတာ့ လုပ္ဟန္မတူဘူးဗ်။ အဲေတာ့ ေ၀သာလီကို ေရာက္သြားတဲ့ ဘီလူးေတြဟာငတ္ေနတဲ့အေကာင္ ေတြပဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ လက္ေတြ႕က်၊ မက် ေသခ်ာခ်င္ရင္ က်ဳပ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက မိဘေတြေျပာတဲ့ နင္တို႔မ်ားစားလိုက္တာ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္သလိုပဲလို႔ဆိုရတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းကို စဥ္းစားၾကည့္ဗ်။

တစ္ေနကုန္ေဆာ့ၿပီး ျပန္လာရာကေန ညေနမွာ ဗိုက္ကလည္းဆာေန၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဟင္းေကာင္းကေလးကိုလည္း လူႀကီးေတြက ခ်က္ျပဳတ္ထားတာမ်ဳိးနဲ႔ ႀကံဳခ်ိန္မွာ က်ဳပ္တို႔ တ၀တၿပဲစားၾကရဲ႕ မဟုတ္လား။ ဒီအခါမွာ တခ်ဳိ႕မ်ား ထမင္းတစ္အိုးခ်က္ေလာက္ေတာင္ ကုန္တဲ့အခါ ကုန္ရဲ႕မဟုတ္လား။ ဒါကို မိဘေတြက ငါ့သားကေလး စားလိုက္တာ။ ငါ့သမီးကေလးစားလိုက္တာ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္သလိုပဲဲလို႔ ေျပာတာပါ။

က်ဳပ္တို႔ကလည္း ဒီအခါမ်ဳိးက်ရင္ ငါ့အေဖကေတာ့ျဖင့္၊ င့ါအေမကေတာ့ျဖင့္၊ ငါ့ဦးေလးေတြကေတာ့ျဖင့္ ငါ့ကို ဘီလူးနဲ႔ႏိႈင္းတာပဲဟဲ့။ ငါ့ကို မေကာင္းဆိုး၀ါးနဲ႔ ႏႈိင္းတာပဲဟဲ့လို႔ ၿငိဳျငင္ျခင္း၊ စိတ္ကြက္ျခင္း မရွိခဲ့႐ိုးအမွန္ပါဗ်ာ။

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ထမင္းစားလို႔ ေက်နပ္ေနမွ မင့္ဟာ။ ဘီလူးနဲ႔ႏႈိင္းတာလည္း မခံႏိုင္စရာ ဘာရွိတာမွတ္လို႔။ ကုိယ္က လည္း အဲဒီလို စကားပံုနဲ႔ ႏႈိင္းခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ၀ါးၿမိဳ (အဲ...) စားထားၿပီးမွ မဟုတ္လားဗ်။

က်ဳပ္တို႔လည္း ဗိုက္ကေလးလက္နဲ႔႔ပြတ္၊ ႏႈတ္ခမ္းလွ်ာနဲ႔သပ္ၿပီး ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ အသာေမွးၿပီး ၀က္မင္းစည္းစိမ္ခံစားပစ္လိုက္တာပဲ။ ဘီလူးေသာ၊ ၀က္ေသာဘာမွ ခံစားမေနအားပါဘူးဗ်ာ။

ေဟာ အခုက်ေတာ့ လႊတ္ေတာ္မွာ တပ္မေတာ္က ေျမသိမ္း တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အမတ္မင္းေတြက ေ၀သာလီျပည္ကို ဘီလူး၀င္သလိုပဲလို႔ ပံုေဆာင္သံုးႏႈန္းလိုက္လို႔တဲ့။ တပ္မေတာ္ကအရာရွိႀကီးတစ္ဦးက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္တဲ့။ သူတို႔တပ္မေတာ္ကို ဘီလူးနဲ႔တင္စား ေျပာတာဟာ တကယ္တမ္းေတြးၾကည့္ရင္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းပါတယ္လို႔သူကပဲ ဆိုသြားသဗ်။

ခက္ရခ်ည္ေသးေတာ့ အရပ္ကတို႔ေရ။ အခုတစ္ေလာ လႊတ္ေတာ္ထဲမလည္း ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ေတာ့ မသိဘူးဗ်။ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီးက တစ္ေလာတုန္းက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားအမတ္ေတြကို သတိေပးလိုက္တယ္။ ဘာတဲ့ ေျပာစရာရွိရင္လည္းေျပာ၊ ေျပာ စရာမရွိရင္လည္း မေျပာနဲ႔ဆိုလား။ ေျပာမွာလိုလို၊ မေျပာမွာလိုလို မလုပ္နဲ႔ဆိုၿပီး ႀကိမ္းတယ္ဆိုလား ဘာလားေသခ်ာမသိပါဘူးဗ်ာ။ သူမ်ားေျပာတာ ၾကားရတာပဲ။

ေဟာ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အေမးအေျဖေတြ ရွိသမို႔လား။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားက မဲဆႏၵရွင္မ်ားအ က်ဳိးငွာ အစိုးရအဖဲြ႕၀င္လူႀကီးမ်ားကို ေမးစရာရွိတာ ေမးၾကတာျမင္ဖူးမွာ ပါ။ ဒီမွာလည္း အမတ္မင္းေတြ ေမးတာနဲ႔သက္ဆုိင္ရာ အစိုးရလူႀကီးေတြ ျပန္ေျဖတာက လဲြေခ်ာ္ေနဆိုလား။

ဒါကို ဘ၀င္မက်တဲ့ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီးက အေမးနဲ႔အေျဖေတြ ကိုက္ညီရမယ္လို႔ဆိုသတဲ့။ ေနာင္ကို ဒီလိုမ်ဳိးမျဖစ္ေစရေအာင္ လုပ္ရ မယ္လို႔ မိန္႔သတဲ့။ ဒီအေၾကာင္း သ တင္းေတြထဲမွာဖတ္ရေတာ့ က်ဳပ္လည္း စကားပံုတစ္ခု သြားသတိရ တယ္။

ဘာတဲ့။ “အေမးဘုရားေလာင္း၊ အေျဖကၽြဲေက်ာင္း” ဆုိလား။ ဒါေပသိ အခုလို အေျခအေနမ်ဳိးမွာ တရား၀င္မေျပာရဲဘူးဗ်။ ကိုယ္ကေတာ့ စကားပံုမို႔ ႐ိုး႐ိုးသားသား သံုးလုိက္တာမွန္ပါရဲ႕။ ႏို႔ေပမယ့္ သက္ဆိုင္ ရာေျဖဆိုသူမ်ားက သူတို႔ကို “ကၽြဲ” နဲ႔ ႏႈိင္းရပါ့မလားလို႔ အေတြးပြားၿပီး အ ေရးယူမယ့္ စကားေျပာလာရင္ မခက္ပါလား။

က်ဳပ္ဆိုလိုတာက ဒီ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ စကားပံုေတြ သံုးတာလည္း ဆင္ျခင္ရမယ္လို႔ ေျပာတာဗ်။ ကိုယ္ကႏႈတ္ေရးႂကြယ္လို႔ ဆိုလိုက္ေပမယ့္ အေတြးႂကြယ္ႂကြယ္နဲ႔ ေတြးတတ္သူ ေတြၾကားမွာ အဓိပၸာယ္ျခားနားခ်က္ေတြ ရွိတယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ ခင္ဗ်ာ။

စကားပံုေတြကို သံုးသာသံုးေနတာပါ။ အဓိပၸာယ္မည္မည္ရရ က်ဳပ္က မသိတာမ်ားပါတယ္။ အခုပဲၾကည့္ ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္ တယ္ဆိုတာ သူမ်ားသံုးလို႔သာ ေရာေယာင္ၿပီးသံုးေနတာ။ အဓိပၸာယ္ရည္ရြယ္ခ်က္ တိတိက်က် ရွင္းျပစမ္းပါဆိုရင္ က်ဳပ္ျဖင့္ မရွင္းတတ္ ႐ိုး အမွန္ပါရယ္။

ငယ္ငယ္က က်ဳပ္တို႔အစားက်ဴးလို႔ မိဘေတြက ေ၀သာလီျပည္ဘီလူး၀င္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ က်ဳပ္က မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ေၾသာ္.. ေ၀သာလီျပည္ ဘီလူး၀င္တာဟာျဖင့္ က်ဳပ္တို႔ထမင္းကို အူယားဖားယားနဲ႔ တနင့္တပိုးစားသလိုမ်ဳိးပါလားလို႔ပဲ မွတ္လိုက္တယ္။

ဘီလူးဆိုတာ ဘယ္လိုအေကာင္မ်ဳိးလဲ က်ဳပ္မသိဘူး။ အစြယ္ႀကီးေတြ နဲ႔ ေၾကာက္စရာအသြင္ပံုေဖာ္ထားေပမယ့္ ဒီေလာကမွာ ဘီလူးကို မ်က္ ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ဖူးတဲ့လူရွိလို႔ လား။ ဘီလူးဆိုတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကို အေျခတည္ၿပီး အႏုပညာလက္ ရာရွင္ေတြက အစြယ္ေငါေငါ၊ ပါးစပ္ၿပဲၿပဲ၊ ေၾကာက္စရာအသြင္ကို ပံု ေဖာ္လိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့။

ေ၀သာလီျပည္ကို ဘီလူး၀င္ေတာ့ ေ၀သာလီသားေတြမွာ ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ေျပးၾကလႊားၾက ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့။ အ၀တ္အစားကေလး၊ အတြင္းပစၥည္းကေလးေတြေတာင္ သယ္သြားႏိုင္မွ သယ္သြားႏိုင္မွာဗ်။ ဘီလူးဆိုတဲ့ အေကာင္ကလည္း ဘယ္ႏွေကာင္ေလာက္ ၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာသလဲမွ မသိႏိုင္တာပဲဗ်ာ။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဒုကၡသည္စခန္းတို႔ ဘာတို႔လည္း ရွိမထင္ပါဘူးဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ဘီလူးေတြေၾကာင့္ သူတို႔ဒုကၡေရာက္ရပါတယ္ဆိုၿပီး ဘီလူးေတြကို လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပခြင့္လည္း ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘီလူးက သူ႔ေရွ႕မွာ ကိုး႐ိုးကားရား လာလုပ္လို႔ကေတာ့ ၀ါးစားပစ္လိုက္မွာ။

အခုေတာ့ ဘီလူးနဲ႔ႏႈိင္းတာ စိတ္ေကာင္းျဖစ္သူေတြ ျဖစ္ေနသတဲ့။ က်ဳပ္တနင့္တပိုးစားခဲ့တုန္းက က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္ ဘီလူးလို႔ မထင္ေပါင္ဗ်ာ။ ဘီလူးဆုိတာ ဘာေကာင္မွန္း က်ဳပ္မွမသိတာပဲဗ်။ က်ဳပ္ကို ဘီလူးနဲ႔ ႏိႈင္းလို႔ က်ဳပ္ကထၿပီး စိတ္ဆိုးရင္ က်ဳပ္ဟာ ဘီလူးျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံရာ ေရာက္သြားမွာေပါ့။ ဘီလူး မဟုတ္ရင္ ဘီလူးလို႔ အေျပာခံရတာ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ စိတ္ဆိုးစရာ မရွိဘူးဗ်။

အဲ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါဗ်ာ။ ေနာင္အခါမွာ ဘီလူးဆိုတာ ဘယ္လိုေကာင္မ်ဳိး၊ ဘယ္လိုစ႐ိုက္မ်ဳိးရွိတယ္ဆိုတာ သိခ်င္လို႔ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြက ေမးလာခဲ့ရင္ က်ဳပ္မယ္ လက္ညႇိဳးထိုးျပစရာ ေနာက္ထပ္ ဘီလူး႐ုပ္တစ္႐ုပ္တိုးလာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္ၾကာ သူတို႔ က “ဘီလူးဆိုတာ ယူနီေဖာင္းႀကီးနဲ႔ ပါလားဗ်”လို႔မ်ား မွတ္ခ်က္ေပးလာ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့....။

Credit To 7Day News Journal
(ဤ သေရာ္စာ စာစုမွာ စာေရးသူ ဘစီ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္ပါသည္။)
Read More »

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား


(ေဇယ်သူ)

သူအမ်ား၏ ဆႏၵကို ဦးထိပ္ထားျခင္းကို သာဓု ေခၚထိုက္ေသာ္လည္း လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား (Populist Policies) ေနာက္သို႔ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္ျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီေခတ္တြင္ အႏၲရာယ္မ်ားေသာ အေလ့အက်င့္ ျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီေခတ္၊ ေရြးေကာက္ပြဲေခတ္တြင္ လူႀကိဳက္မ်ားရန္ လိုသည္။ လူႀကိဳက္မ်ားမွ မဲရမည္၊ ေထာက္ခံမည့္သူ ရွိမည္၊ အာဏာရမည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ လူႀကိဳက္မ်ားရန္ အဓိက ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္ေဆာင္တတ္လာၾကသည္။ ေရးဆြဲေသာ၊ ေျပာဆိုေသာ မူဝါဒမ်ားသည္ လူတို႔ အက်ိဳးရွိ မရွိထက္ လူႀကိဳက္ မႀကိဳက္ဘက္သို႔ ယိမ္းလာၾကသည္။ အဂၤလိပ္ အီဒီယမ္ျဖင့္ဆိုလွ်င္ ‘play to the gallery’ ပြဲၾကည့္စင္ဘက္သို႔ အာ႐ုံစိုက္ကာ ပရိသတ္ ႀကိဳက္ေအာင္သာ အဓိကထား လႈပ္ရွား ကစားျခင္း။ အထူးသျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ နီးကပ္လာေလေလ လူႀကိဳက္မ်ားမည့္ မူဝါဒမ်ားဘက္သို႔ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ တိမ္းၾက ယိမ္းၾကတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ‘ႏုိင္ငံေရးသမားသည္ လာမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ကို ၾကည့္သည္။ တိုင္းျပဳ ျပည္ျပဳ ပုဂၢိဳလ္သည္ လာမည့္ မ်ဳိးဆက္မ်ားကို ၾကည့္သည္’ ဟူေသာ ပညာရွိစကား ေပၚထြန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ျပည္သူ႔ အက်ိဳးေဆာင္လိုျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီေခတ္တြင္ အရွိသင့္ဆုံး စိတ္ထား ျဖစ္ေသာ္လည္း တလြဲသုံးလွ်င္ ေဘးျဖစ္ကာ ျပည္သူ ဘာႀကိဳက္တတ္သလဲ ေလ့လာ စုံစမ္းကာ အႀကိဳက္လုိက္ ေျပာေဟာ အလုပ္လုပ္သည့္ လူၿပိန္းႀကိဳက္သမားမ်ား (Populist) အျဖစ္သို႔ ဆုိက္ေရာက္တတ္သည္။ ထိုမူဝါဒမ်ားသာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္သြားလွ်င္ ႏုိင္ငံလည္း အထိနာသည္။ ယခု ေလာေလာဆယ္တြင္ ေပ်ာ္ၾက ရႊင္ၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္ ေလး ငါးႏွစ္တြင္ ေနာင္တရၾကမည္။ အသိတရားရခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္ ေႏွာင္းေနလိမ့္မည္။

လူအမ်ား သဲသဲလႈပ္ၾကေသာ္လည္း သူတို႔၏ စြမ္းရည္၊ အက်ဳိးစီးပြား တိုးတက္လာေစျခင္း မရွိသည့္ မူဝဒမ်ားသည္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား။လူအမ်ားကို အက်ဳိးရွိေစမည္ဟူေသာ အသြင္သဏၭာန္ (In the name of people) ရွိတတ္ေသာ္လည္း အႏွစ္သာရအားျဖင့္ လူ အခ်ဳိ႕၊ လူအုပ္စု အခ်ဳိ႕ကိုသာ အက်ဳိးရွိေစတတ္သည့္ မူဝါဒမ်ား။

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒ အခ်ဳိ႕သည္ နားေထာင္ေကာင္းေသာ္လည္း ေနာက္ကလိုက္ႏုိင္သည့္ ေငြ၊ လူအင္အား မရွိသျဖင့္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္သည့္ Empty Promise ဗလာကတိမ်ား အျဖစ္ လည္း အဆုံးသတ္ သြားတတ္သည္။ ကိုယ့္အိတ္ထဲက မေပးရဘဲ ျပည္သူ႔ ဘ႑ာထဲက ႏိႈက္ထုတ္ ေပးရေသာေၾကာင့္ အလြယ္တကူ ေပးလိုက္မိလွ်င္ ႏုိင္ငံအတြက္ အက်ဳိးရွိမည့္ အျခား မူဝါဒမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ အခြင့္အေရး ဆုံး႐ႈံးသြားမည္။ ႏုိင္ငံလည္း မလိုအပ္ေသာ ဘ႑ာေရး ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမ်ား ပိသည္ထက္ ပိလာႏုိင္သည္။

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ားသည္ ေရရွည္ခံ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးဘက္သို႔ သြားႏုိင္ျခင္း မရွိလွဘဲ တစ္ဒဂၤ သာယာေရးဘက္သို႔ ဦးတည္တတ္သည္။ မူဝါဒ ျဖစ္ေျမာက္ရန္ ပထမႏွစ္တြင္ ေငြေၾကး ေထာက္ပ့ံႏုိင္ ေသာ္လည္း ေနာက္ႏွစ္ ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ မေထာက္ပံ့ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေကာက္႐ိုးမီး ျဖစ္တတ္သည္။ ထိုနည္းျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ကို ဖ်က္ဆီးသလို၊ မူဝါဒက အက်ဳိးေဆာင္လိုသည့္ ကာယကံရွင္ မ်ားကို အေသသတ္သလို ျဖစ္တတ္သည္။

လူၿပိန္းႀကိဳက ္မူဝါဒ (Populist Policy) ႀကီးစိုးသြားလွ်င္ တိုင္းျပည္အတြက္ အႏၲရာယ္ရွိသည္။ လူညီလွ်င္ ဤကို ကြၽဲဖတ္ၾကေတာ့မည္။ တဒဂၤ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ အားရေကာင္း အားရၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္တြင္မူ ဒုကၡကို ခါးစည္းခံၾကရလိမ့္မည္။ လူၿပိန္းႀကိဳက္ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ အေျခတည္သြားလွ်င္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံ အသြင္ အျပည့္ရွိေသာ္လည္း ႏိုင္ငံသားတုိ႔ အက်ဳိးနည္းႏုိင္ သည္။

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ားကို လုံးဝ ပစ္ပယ္ရမည္ မဆိုလိုပါ။ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ားသည္ တိုင္းျပည္ အတြက္ အမွန္တကယ္ အက်ဳိးရွိေစမည့္ မူဝါဒမ်ား ျဖစ္လွ်င္ သားေရႊအိုး ထမ္းလာသည့္ကိန္း ဆိုက္ႏုိင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မူဝါဒ မခ်မွတ္မီ၊ အေကာင္အထည္ မေဖာ္မီ စဥ္းစား ေစ့ငုၾကဖို႔ လိုသည္။ ရည္မွန္းထားသည့္ လူေတြကို တကယ္ အက်ဳိးရွိေစမွာလား။ တိုင္းျပည္ အေနႏွင့္ေရာ တတ္ႏုိင္မလား။ ေရတို အက်ဳိးရွိမွာလား၊ ေရရွည္ ခံစားႏုိင္ၾကမလား။ မူဝါဒ အဆိုျပဳသူကေရာ ေဘးကရပ္ၾကည့္သူေရာ အကဲျဖတ္ရမည့္သူေတြေရာ အားလုံး အားလုံး ေဝဖန္ ဆန္းစစ္ၾကဖို႔ လိုသည္။ evidence-based policy making သက္ေသ သကၠာယ အေျခခံထားသည့္ သိပၸံနည္းက် မူဝါဒ ေဖာ္ေဆာင္ျခင္း။

ဒီမိုကေရစီသို႔ အသြင္ ကူးေျပာင္းစ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒ ေခတ္ထလာေလ့ ရွိတတ္သည့္ အတိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံသည္လည္း ျခြင္းခ်က္ မဟုတ္ပါ။ လူ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အုပ္စု အမ်ိဳးမ်ိဳးက ေစတနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳးစားျခင္းကို ထင္ထင္ျမင္ျမင္ ေတြ႕လာရၿပီ ျဖစ္သည္။

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒအတြက္ ေခါင္းစဥ္ မည္သို႔ တပ္ရမည္နည္း ေဝးေဝး သြားၾကည့္ရန္ မလိုပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္း မဲမ်ားမ်ား ေပးႏုိင္သူမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ လူအုပ္စု ေလးငါးခု ခ်က္ခ်င္း ခ်ေရး ႏုိင္သည္။ ထိုလူ အုပ္စုမ်ား၏ နာမည္တင္ ေရးလိုက္လွ်င္ ေထာက္ျပရန္ ႀကံေသာသူ လက္တြန္႔ ႏႈတ္တြန္႔ သြားမည္။

လူေတြ အမ်ားႀကီး ပါဝင္ေနသည့္ လူအုပ္စု အမည္ကို ေခါင္းစဥ္ တင္လိုက္ၾက႐ုံႏွင့္ ထိုမူဝါဒကို မေဝဖန္ရဲ မဆင္ျခင္ရဲ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ ျပည္သူ႔ အက်ဳိးစီးပြားကို တကယ္ ေရွး႐ႈသည္ ဟုတ္ မဟုတ္ စဥ္းစားစရာ။ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသည္မွာ သူဦးေဆာင္ရသူမ်ားထက္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ရွိသည္ဟု ထင္ရေသာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တင္ထားျခင္း ျဖစ္သည့္အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ေရာက္ေနသူမ်ားက ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ျပဳကာ အျပဳသေဘာ၊ ပိုေကာင္းသြားေအာင္ တည့္မတ္ မြမ္းမံ ေထာက္ျပဖို႔ လိုသည္။

မူဝါဒ တစ္ခုေၾကာင့္ လူအမ်ား ေပ်ာ္ျခင္း၊ မေပ်ာ္ျခင္းသည္ ထိုမူဝါဒ မွန္ကန္ေၾကာင္း အလုံးစုံ တိုင္းတာ ႏုိင္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ေပတံ မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိႀကိဳက္ေသာ ကေလးငယ္ကို ေရခဲမုန္႔ ေကြၽးလိုက္ လွ်င္ ေပ်ာ္သြားမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မၾကာခဏ စားလွ်င္ ေနာင္ ဆီးခ်ဳိ ေဝဒနာ ခံစားရႏုိင္သည္။ ကေလးငယ္ကို အမွန္တကယ္ ခ်စ္ေသာ မိဘသည္ ကေလးငယ္ ပူဆာတိုင္း ေရခဲမုန္႔ကို မေကြၽးဘဲ ဟန္႔တားမည္ ျဖစ္သလို အာဟာရျဖစ္မည့္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ သစ္သီး၊ ႏြားႏုိ႔ကို စားခ်င္ေအာင္ ေကြၽးမည္။ ကေလးငယ္က မသိေသာေၾကာင့္ ငိုယို ေအာ္ဟစ္မည္ဆိုလွ်င္ ေခ်ာ့ေမာ့ ႏွစ္သိမ့္မည္။ ကေလး ႀကိဳက္တတ္သည္ ဆိုၿပီး ေရခဲမုန္႔ကို တစ္ရက္ သုံးေလးႀကိမ္ လုံးဝ ေကြၽးမည္မဟုတ္။

အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံ ျပန္လည္ ထူေထာင္စ ယခု အခ်ိန္ ကာလမ်ဳိးသည္ ေတာ္တည့္ မွန္ကန္ ထိေရာက္ ေသာ မူဝါဒမ်ဳိးကို အလိုအပ္ဆုံးအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ မူဝါဒ မွန္လွ်င္ လမ္းေၾကာင္း ေျဖာင့္မည္ ျဖစ္သေလာက္ မူဝါဒ လြဲသြားလွ်င္လည္း အညြန္႔ခ်ဳိး ခံရသလို ျဖစ္ၿပီး ဆယ္စုႏွစ္ႏွင့္ ခ်ီကာ ဒုကၡ ေတြ႕မည္။ အေျခခိုင္ေနၿပီ ျဖစ္သည့္ အိမ္နီးခ်င္း ႏုိင္ငံ အခ်ဳိ႕တြင္ပင္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒ အခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ အထိနာခဲ့ရသည္ကို သင္ခန္းစာ ယူႏုိင္သည္။

လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား မေဖာ္ထုတ္ရဟု ဥပေဒထုတ္ တားျမစ္ မရႏုိင္ပါ။ လူအမ်ား အဆင္ေျပေအာင္ ေစတနာေကာင္းျဖင့္ ႀကံဆၾကရင္း၊ ေတြးေတာရင္းလည္း လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ား ျဖစ္လာႏုိင္သည့္ အတြက္ ဝါးလုံးရွည္ႏွင့္ သိမ္းရမ္းျခင္း မျပဳဘဲ ဝိုင္းဝန္း စဥ္းစား ေထာက္႐ႈၾကဖို႔သာ လုိသည္။ မူဝါဒ တစ္ခုေၾကာင့္ ျဖစ္လာႏုိင္သည့္ ေကာင္းက်ဳိးမ်ားသာ စဥ္းစားေလ့ ရွိသည့္အတြက္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကိုပါ ႀကိဳတင္ စဥ္းစား ေဖာ္ထုတ္ထားဖို႔ လိုသည္။ အေကာင္းဆုံး မူဝါဒ ဆိုသည္မွာ ဆိုးက်ဳိး အနည္းဆုံး မူဝါဒ ျဖစ္သည့္အတြက္ မူဝါဒဆိုး ဆိုလွ်င္ မည္မွ် တိုင္းျပည္ အထိနာႏုိင္သည္ကို တြက္ဆႏုိင္သည္။

ယခု လတ္တစ္ေလာ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ လူၿပိန္းႀကိဳက္ မူဝါဒမ်ားကို ေထာက္ျပ ျပဳျပင္ေပးလိုသည့္ သူရဲေကာင္း ပညာရွင္ အခ်ဳိ႕၊ ႏုိင္ငံေရးသမား အခ်ဳိ႕ကို ျမင္ရသည့္အတြက္ ျမန္မာ့ အနာဂတ္အတြက္ အားတက္မိေသာ္လည္း အေရအတြက္နည္း၊ အသံ တိုးေနဆဲဟု သေဘာေပါက္မိပါသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေမွ်ာ္ေလေလ ေဝးေလေလလား



(ၾကယ္စင္သာ)

ကြၽန္မတို႔က လက္လုပ္ လက္စားေတြပါ။ လက္လုပ္ လက္စားဆိုေတာ့ အစိုးရ႐ံုး ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ရသည့္ ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး မရွိခဲ့ပါ။

‘လူခင္လွ်င္ မူျပင္သည္။ လူမခင္လွ်င္ မူမျပင္’ ဆိုသည့္ စကားသံေတြ ၾကားခဲ့ရသည္မွာလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ လက္ေတြ႕၊ ကိုယ္ေတြ႕ မဟုတ္ေလေတာ့ မယံုခဲ့မိတာ အမွန္ပါ။ အပ်က္သေဘာႏွင့္ မေကာင္းျမင္ ေဝဖန္ အပုပ္ခ်ျခင္းဟု ထင္ျမင္ခဲ့မိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မ ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳလုိက္ ခ်ိန္တြင္ ၾကားေနရေသာ အသံမ်ားသည္ အမွန္တကယ္ ဟုတ္ေနပါသည္။

ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ ယခင္ႏွစ္မ်ားအတိုင္း အက်င့္ဆိုး၊ စ႐ိုက္ဆိုးေတြ အခုထိ ရွင္သန္ေနဆဲပါ။ သမၼတႀကီးက သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရ၊ ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရဟု ဘယ္ေလာက္ ေအာ္ေအာ္ ေအာက္ေျခ လက္ေအာက္ ငယ္သားမ်ားကေတာ့ ေအာ္သေလာက္ ပံုမေဖာ္။ ဆင္းရဲမႈ ပေပ်ာက္ေရး ျပည္တြင္း ျပည္ပမွ အကူအညီ ဘယ္လုိပဲယူယူ ကြၽန္မတို႔ ျပည္သူေတြ ဆင္းရဲေနလ်က္ပါ။ လစာ ဘယ္ေလာက္ တိုးတိုး ေက်ာင္းျပင္ပ က်ဴရွင္ ရွိေနဆဲပါ။ ၁၅၀၀ တန္ ဖုန္းကတ္ ဘယ္လိုပဲ ခြဲတမ္းခ်ခ် ျပည္သူေတြဆီ အျပည့္အဝ မရပါ။ ၁၀၀၀ တန္ ခ်လန္ျပၿပီး တစ္သိန္းေက်ာ္ ဒဏ္ေငြ ႐ိုက္ေနလ်က္ပါ။ လိမ္စား၊ ႐ိုက္စားႏွင့္ ေျခာက္လွန္႔ေနေနဆဲပါ။

လာဘ္ေပး၊ လာဘ္ယူမႈလို႔ ေျပာရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈ လို႔ ေခၚရမလား။ လာဘ္ေပး မွ ေဆာင္ရြက္တတ္သည့္ အက်င့္၊ လစဥ္ေၾကးေပးမွ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း လုပ္စားခြင့္ေပးသည့္ အက်င့္၊ က်ဴရွင္သင္မွ ဂ႐ုစိုက္တတ္သည့္ အက်င့္ စေသာ စေသာ အက်င့္ဆိုးမ်ား သည္ ဝန္ထမ္းမ်ားအတြက္ မ႐ိုးအီႏိုင္ေသာ အစားအစာ တစ္ခု ျဖစ္ေနေလ သည္။ ျပည္သူ႔အက်ဳိး သယ္မပိုး၊ ငါအက်ဳိး သယ္ပိုး ေနပါလွ်င္ ငါ မဟုတ္ေသာ အျခားသူမ်ား ဆင္းရဲသည္ထက္ ဆင္းရဲေနပါမည္။ အမ်ားသူငါ ဆင္းရဲ သား ျပည္သူမ်ားသည္ မိေအး ႏွစ္ခါနာ ဘဝႏွင့္ လုပ္စားေနရပါသည္။

ႀကီးႏိုင္ ငယ္ညႇဥ္း စိတ္ဓာတ္မ်ား မျပဳျပင္သေရြ႕ ကြၽန္မတို႔ ဆင္းရဲသား လက္လုပ္ လက္စားမ်ား အထိနာလွပါသည္။ ဆင္းရဲသား ဆိုမွေတာ့ ထမင္းနပ္မွန္ေရး ေနရာေဒသ အခ်ိန္ကာလမေရြး အဆင္ေျပရာ လုပ္စားရ ပါသည္။ ဥပေဒႏွင့္ လြတ္သည္၊ မလြတ္သည္ နားလည္မည္ မဟုတ္။ အူမ ေတာင့္မွ သီလေစာင့္မည္။ အူမ မေတာင့္ဘဲ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိသည့္ အလုပ္ မည္သူမွ် လုပ္ႏိုင္မည္ မဟုတ္။ အူမ ေတာင့္သည့္ အရာရွိ၊ အရာငယ္ ဝန္ထမ္းမ်ားေတာင္မွ သီလ၊ အက်င့္သိကၡာ မတြက္ လုပ္စားေန သည္ ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ ေျပာစရာ စကားလံုး မရွိပါေခ်။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးႏွင့္အတူ မွ်တေသာ ဥပေဒ စိုးမိုးေရးသည္ ဆင္းရဲသား ျပည္သူမ်ားအတြက္ ဘာေၾကာင့္ မခံစား၊ မစံစားရသည္ကို သာမန္ ျပည္သူ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ နားမလည္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ႏိုင္င့ံ ဝန္ထမ္း မဟုတ္လို႔လား။ ထိုသို႔ေသာ ႏုိင္ငံ့ဝန္ထမ္းမ်ားမွသာ ‘ခြင္’ ရမည္ ဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံ့ ဝန္ထမ္း မဟုတ္သည့္ ကြၽန္မတို႔ ေရွ႕ဆက္ ဆင္းရဲ ခရီး ဆက္ေလွ်ာက္ရမည္။

ဆင္းရဲမႈ ပေပ်ာက္ေရး၊ က်ဴရွင္ ပေပ်ာက္ေရး၊ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈ၊ ႐ိုက္စား ခြင္၊ လုပ္စားခြင္၊ လိမ္စား ခြင္ စေသာ ‘ခြင္’ ေပါင္းမ်ားစြာမွ မ႐ုန္းထြက္လာ သေရြ႕ ပေပ်ာက္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ႀကီး ေမွ်ာ္ေလေလ ေဝးေနမည္။ ဤအတိုင္းသာ မျပဳျပင္ပါလွ်င္ သမၼတႀကီး၏ Clean Government, Good Governance သည္ မနီးမေဝးေသာ ကာလအတြင္းမွ ႏွစ္ခ်ီ ေစာင့္ရမည္ ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း ေမွ်ာ္ေလေလ ေဝးေလေလလားဟု ေအာက္ေမ့လ်က္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

လုိအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လုိအပ္ခ်က္မ်ား



ေဒါက္တာေအာင္ကိုကို
(စီးပြားေရးပညာ၊ စီးပြားေရးေပၚလစီ)

စီးပြားေရးပညာတြင္ အေျခခံအက်ဆံုး ေဝါဟာရမ်ားထဲတြင္ ပါဝင္ေသာ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား အေၾကာင္းကို ေလ့လာ ၾကည့္လွ်င္ ယင္းႏွစ္ခု၏ အဓိပၸာယ္မွာ မတူကြဲျပားသည္ကို သိႏိုင္ပါသည္။

ဥပမာ- ခ်မ္းသာေသာမိသားစု၏ ကေလးငယ္တစ္ဦးက iPad သင္ပုန္း ကြန္ပ်ဴတာလိုခ်င္၍ ငိုျခင္းႏွင့္ ဆင္းရဲေသာမိသားစု၏ ကေလးငယ္ တစ္ဦးက ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္ ေက်ာက္တံလိုခ်င္၍ ငိုျခင္း၏ အဓိပၸာယ္ မတူႏိုင္ပါ။ ခ်မ္းသာေသာမိသားစုတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုးထက္မက ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ ေနေသာ္လည္း ဆင္းရဲေသာ မိသားစုတြင္မူ ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္ ေက်ာက္တံပင္ မပိုင္ဆိုင္၍ စာေရးစာဖတ္ မျပဳလုပ္ႏိုင္ျခင္းမ်ားလည္း ရွိႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ဆိုလိုသည္မွာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္ မ်ားသည္ မည္သို႔ေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားမ်ားေပၚတြင္ မူတည္ကာ ကြဲျပားျခားနားႏိုင္သနည္း ဆိုသည့္ အခ်က္သည္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းလွေပသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ လူတစ္ဦး အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနႏိုင္ ေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေသာ (အေရးပါေသာ) စားဝတ္ေနေရးတြင္ မည္သို႔ေသာ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ရွိသင့္ရွိထိုက္သည္ ဆိုသည္မွာလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းလွေပသည္။

ယေန႔ေခတ္ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ နည္းပညာ တိုးတက္မႈ၊ IT နည္းပညာ တိုးတက္မႈ တို႔ႏွင့္အတူ သမိုင္းဦးဘံုေျမေခတ္က လူသားတို႔ႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ လူသားတို႔၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ား မတူညီလာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သမိုင္းဦး ဘံုေျမေခတ္က လူသားတို႔တြင္ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားသည္ မ်ားမ်ားစားစား ကြဲျပားမႈ မရွိေသးေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္ လူသားတို႔ကို ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားသည္ ေရာေထြးမႈ ရွိလာသည္ကို သတိျပဳမိသည္။

ဥပမာ- ယခင္က မိသားစုတစ္ခုတြင္ Desktop ကြန္ပ်ဴတာဟုေခၚေသာ စားပြဲတင္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုး ရွိျခင္းကပင္လွ်င္ လိုအင္ဆႏၵႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ထပ္မံ၍ေပၚလာေသာ Notebook အရြယ္ ကြန္ပ်ဴတာ၊ Netbook ဟုေခၚ ေသာ ကြန္ပ်ဴတာမွသည္ ယေန႔ေခတ္ ေရပန္းစားလာေသာ Tablet ကြန္ပ်ဴတာ အရြယ္စံုသည္ လိုအပ္ခ်က္ဟုလည္း ေျပာႏိုင္သလို လိုအင္ဆႏၵဟုလည္း ေျပာႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

အေၾကာင္းမွာ လူသားတို႔၏ ေန႔စဥ္ ဘဝျဖတ္သန္းမႈ ပံုသဏၭာန္သည္ ေျပာင္းလဲလာေသာ္လည္း လူသားတို႔၏ အဓိကအက်ဆံုး သို႔မဟုတ္ အေျခခံ အက်ဆံုးျဖစ္ေသာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္ အေရးပါေသာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားမွာမူ မေျပာင္းလဲေသး သည္ကို ေတြ႔ႏိုင္သည္။

တစ္ေလာက ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ မူလတန္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား အား သင္ပုန္းကြန္ပ်ဴတာ အခမဲ့ေဝငွေပးျခင္းကို ေတြ႔ ျမင္ရၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး အင္အားကို ေတြ႔ျမင္ရၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲေသာ မိသားစုမ်ားတြင္ ပင္လွ်င္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေက်ာ္လြန္ကာ လိုအင္ဆႏၵ မ်ားကိုပင္ ျဖည့္ဆည္းေပးေန ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံအဆင့္ သို႔မဟုတ္ စီးပြားေရး အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိေနၿပီဟု စာေရးသူပင္ ျမင္မိသည္။

အထက္တြင္ေရးခဲ့သလို ခ်မ္းသာေသာမိသားစု၏ ကေလးငယ္က iPad သင္ပုန္းကြန္ပ်ဴတာ လိုခ်င္၍ ငိုျခင္းႏွင့္ ဆင္းရဲေသာ မိသားစု၏ ကေလး ငယ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္ ေက်ာက္တံလိုခ်င္၍ ငိုျခင္းတို႔၏ အနက္ အဓိပၸာယ္ကို စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ယင္းႏိုင္ငံတြင္ ခ်မ္းသာေသာ မိသားစုက မည္ေရြ႕မည္မွ် ရွိ၍ ဆင္းရဲေသာမိသားစုက မည္ေရြ႕မည္မွ် ရွိေနႏိုင္သနည္း (တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပမာဏ) ဟူေသာအခ်က္ကိုပါ စဥ္းစားရန္လိုသလို၊ ယင္းႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ စီးပြားေရးစနစ္တို႔ အျပန္အလွန္ တည္ရွိမႈ ပံုသဏၭာန္တို႔ကိုပါ ႐ုပ္လံုးေဖာ္ၾကည့္ရန္ လိုေပလိမ့္မည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို တစ္စတစ္စ ပိုမို ေကာင္းမြန္ေစရန္ (အရွိန္အဟုန္ျဖင့္) ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ရန္ အတြက္ လိုအပ္ေသာ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မ်ားကို အစဥ္တစိုက္ ျပဳလုပ္ေပးရန္ လိုအပ္ေလ့လည္း ရွိတတ္ပါသည္။

လူသားတို႔မည္သည္ ေမြးဖြားျခင္းမွသည္ ေသဆံုးျခင္းဟူေသာ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုကို မျဖစ္မေန ျဖတ္ေက်ာ္ၾကရာတြင္ မိမိတို႔ေမြးဖြားႀကီးျပင္း ေသဆံုးရာ ေဒသႏိုင္ငံ၏ အေနအထားေပၚ မူတည္ကာ မိမိတို႔၏ အသက္ရွင္ခ်ိန္ ကာလအတြင္းရွိ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ကြဲျပား သြားသည္ ဆိုသည္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။

ေမြးဖြားျခင္းမွ ေသဆံုးျခင္းသို႔ ပစၥဳပၸန္၏ လူတိုင္း လူတိုင္းႀကံဳေတြ႔ရ ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားသည္ ေနာက္ထပ္ (အနာဂတ္) ေမြးဖြားျခင္းမွ ေသဆံုးျခင္းသို႔ ထပ္မံေရာက္ရွိလာေစမည့္ လူသားမ်ား၏ အခ်ိန္ကာလ မ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္မႈရွိေစသည္ ဆိုသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။

ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ အရာရာတိုင္းသည္ ေျပာင္းလဲျခင္းသေဘာ (တစ္နည္းအားျဖင့္ Time Dimension သေဘာအရ ေျပာင္းလဲမႈ) သည္ မည္သည့္ လူသားတို႔ အေပၚတြင္မဆို သက္ေရာက္မႈ ရွိေစျခင္းျဖစ္သည္။ ယေန႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံတို႔၏ ႏိုင္ငံသားတို႔သည္လည္း အတိတ္ကာလ တစ္ခ်ိန္က ယင္းတို႔၏ ဘုိးဘြားအဆက္ဆက္မ်ားက စနစ္တက် တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေရး စနစ္မ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး စနစ္မ်ား၏ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ယင္းႏိုင္ငံမ်ား (ႏိုင္ငံသားမ်ား) ၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ားႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ကြဲျပားသြားျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အဖြဲ႕အစည္းတုိင္းအတြက္ အေရးပါသည္႔ မဟာဗ်ဴဟာက်စြာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ (Strategic Management) ---



ဘုိစိန္

မဟာဗ်ဴဟာက်စြာ စီမံခန္႔ခြဲျခင္းမွာ ဖြဲ႕စည္းေဆာင္ရြက္ျခင္း (formulation) ၊ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျခင္း (implementation) နဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ဦးတည္ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားအား ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ စြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေစတဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကုိ အကဲျဖတ္သုံးသပ္ျခင္း (evaluation) တုိ႔ ပါ၀င္ပါတယ္။

Strategy Formulation မွာ ကုိယ္႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ရွိေနတဲ႔ အားသာခ်က္မ်ား (strengths) နဲ႔ အားနည္းခ်က္မ်ား (weaknesses) ကုိ ေလ႔လာဆန္းစစ္ေဖာ္ထုတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ကုိယ္႔အဖြဲ႕အစည္း ရဲ႕ ျပင္ပမွာ ရွိေနတဲ႔ ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြကုိ ရွာေဖြႏုိင္ရ မွာျဖစ္သလုိ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ ေတြကုိလည္း ေဖာ္ထုတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ mission ကုိ တိတိက်က်ေဖာ္ျပထားရပါမယ္။ အေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ(objectives)ကုိ ခ်မွတ္ထားရပါမယ္။ အလွည္႔အေျပာင္း ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မယ္႔ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား(alternative strategy)ကုိလည္း ခ်မွတ္ထားရမွာျဖစ္သလုိ အဆုိပါမဟာဗ်ဴဟာမ်ားကုိ ဆန္းစစ္သုံးသပ္ထားရပါမယ္။ မဟာဗ်ဴဟာမ်ားအနက္ ဘယ္အခ်က္မ်ားကုိ ထိေရာက္ေအာင္ျမင္ စြာ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိတာကုိ ဆုံးျဖတ္ထားရပါမယ္။

Strategy Formulation ကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ အဓိကလုပ္ေဆာင္ခ်က္ ၃ရပ္ျဖစ္တဲ႔ ေလ႔လာသုေတသနျပဳျခင္း (research )၊ ေလ႔လာဆန္းစစ္အကဲျဖတ္ျခင္း(analysis) နဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္ျခင္း (decision making)တုိ႔ကုိ ေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ Research လုပ္ရာမွာ ကိုယ္႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာေရာ အဖြဲ႕အစည္းျပင္ပက အေျခအေနကုိပါ ေလ႔လာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ Research မွာ management အပုိင္း၊ marketing အပုိင္း၊ finance အပုိင္း၊ production အပုိင္း နဲ႔ research and development အပုိင္း စတဲ႔ ဌာနမ်ားကဲ႔သုိ႔ အေရးပါတဲ႔ ဌာနမ်ားမွာ အဓိက အားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္ေတြ ကုိ ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ရမွာျဖစ္ ပါတယ္။

Analysis လုပ္ရာမွာေတာ႔ ကုိယ္႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ အားနည္းခ်က္၊ အားသားခ်က္ေတြ ကုိ ျပင္ပမွာျဖစ္ေနတဲ႔ ရွိေနတဲ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ကုိက္ညီေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိေဆာင္ရြက္ႏုိင္ျခင္းအားျဖင္႔ ေျပာင္းလြယ္ ျပင္လြယ္ရွိတဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာေတြကုိ ပုံေဖာ္ႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

မဟာဗ်ဴဟာက်စီမံခန္႔ခြဲျခင္းရဲ႕ ဒုတိယအဆင္႔ျဖစ္တဲ႔ Strategy Implementation မွာ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဦးတည္ခ်က္မ်ား(goals) နဲ႔ မူ၀ါဒမ်ား (policies) ခ်မွတ္ကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကာလတုိေဆာင္ရြက္မယ္႔ ရည္မွန္းခ်က္၊ ဦးတည္ခ်က္ေတြကို Goals လုိ႔ ေဖာ္ျပႏုိင္ၿပီး အဲဒီ Goal မ်ားဟာ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ဌာနတုိင္းမွာ ရွိသင္႔ပါတယ္။ ကုမၸဏီႀကီးေတြမွာေတာ႔ Corporate ရဲ႕ ဦးတည္ရည္မွန္းခ်က္၊ Divisional ရဲ႕ ဦးတည္ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ Functional ရဲ႕ ဦးတည္ရည္မွန္းခ်က္ဆုိၿပီး သတ္မွတ္ေလ႔ရွိၾကပါတယ္။ Goal ေတြ သတ္မွတ္ၿပီးရင္ေတာ႔ အဲဒီ Goal ေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ဖုိ႔ မူ၀ါဒေတြ (Policies)ကုိလည္း ခ်မွတ္ရပါမယ္။

Strategy Implementation မွာ ၀န္ထမ္းေတြကုိ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ နဲ႔အလုပ္ လုပ္ကိုင္လုိစိတ္၊ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ အဖြဲ႕အစည္း ရဲ႕ပန္းတုိင္ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္လုိစိတ္မ်ား ရွိေနေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ခ်မွတ္ထားတဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာေတြကုိ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔အတြက္ အရင္းအျမစ္ေတြကုိ ခြဲေ၀ေပးျခင္း (allocating resources)မ်ား ေဆာင္ရြက္ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းအျမစ္ေတြမွာ လုပ္ငန္းအေထာက္အကူျပဳ စက္ကိရိယာေတြ၊ ဘက္ဂ်က္ခြဲေ၀ေပးမႈေတြ၊ ပညာရွင္ပုိင္းနဲ႔ လုပ္သားမ်ား ခြဲေ၀ေပးမႈေတြ စတာေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။

မဟာဗ်ဴဟာက် စီမံခန္႔ခြဲျခင္းရဲ႕ တတိယအပုိင္းျဖစ္တဲ႔ Strategy Evaluation က အဖြဲ႕အစည္းကခ်မွတ္ထားခဲ႔တဲ႔ formulation နဲ႔ implementation မ်ားရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြအားလုံးကုိ ေစာင္႔ၾကည္႔ အကဲျဖတ္ေလ႔လာေနျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲအစည္းအတြင္းနဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းျပင္ပအေျခအေနမ်ား ဟာ ေျပာင္းလဲေနတာျဖစ္တဲ႔အတြက္ ဒီအပုိင္းဟာလည္း Strategic Management မွာ အေရးပါလ်က္ ရွိပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအတုိင္း လုိက္ေလ်ာညီေထြ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾက ပါတယ္။

အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းနဲ႔ ျပင္ပမွာ သိသိသာသာ အေျပာင္း အလဲေတြျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲဒီအေျပာင္းအလဲမ်ားနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အလွည္႔အေျပာင္း ျပဳလုပ္ႏုိင္မယ္႔ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား(alternative strategies) ကုိလည္း ထည္႔သြင္းစဥ္းစားထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒီေန႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြဟာ မနက္ျဖန္အတြက္ အာမခံႏုိင္တဲ႔အေနအထားမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ Strategy Evaluation ျပဳလုပ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

Strategy Evaluation မွာ ခ်မွတ္ထားတဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာမ်ားက လက္ရွိအေျခအေနနဲ႔ကုိက္ညီမႈရွိ/ မရွိ။ ကုိယ္႔အဖြဲ႕ အစည္းတြင္းက အားသာခ်က္မ်ားဟာ ဆက္လက္ၿပီး အားသာမႈရွိေနရဲ႕လား။ အားနည္းခ်က္မ်ားက ဆက္လက္ ၿပီး အားနည္းေနဆဲ လား။ ျပင္ပအခြင္႔အလမ္းမ်ားက ဆက္လက္ၿပီး ရွိေနဆဲလား။ အလားတူ ျပင္ပက ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားက ဆက္လက္ၿပီးရွိေနဆဲလား စတဲ႔အခ်က္ေတြကုိ စိစစ္သုံးသပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒုတိယအေနနဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းက ခ်မွတ္ထားတဲ႔ ဦးတည္ခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား အမွန္တကယ္ ေပါက္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္မႈရွိ/မရွိကုိ အကဲျဖတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ္႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းနဲ႔ ျပင္ပမွာ ေျပာင္းလဲေနတဲ႔အေျခအေနမ်ား၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္မႈမ်ားကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္အကဲခတ္ေလ႔လာေနရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ မဟာဗ်ဴဟာက် စီမံခန္႔ခြဲမႈလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားဟာ စဥ္ဆက္ မျပတ္ေဆာင္ရြက္ေနရမွာျဖစ္ၿပီး ၿပီးဆုံးသြားတယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။

ကုမၸဏီႀကီးေတြ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးေတြ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာက် စီမံခန္႔ခြဲမႈ (strategy management) ဟာ အေရးပါလ်က္ရွိသလုိ ကုမၸဏီငယ္မ်ား လုပ္ငန္းငယ္မ်ား ေအာင္ျမင္စြာ ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္လည္း မဟာဗ်ဴ ဟာက်စီမံခန္႔ခြဲမႈဟာ လြန္စြာအေရးပါလ်က္ရွိပါတယ္။
Source: Concepts of Strategic Management

Credit To Pinya Magazine.
Read More »

ပလက္ေဖာင္းေပၚက အညာအရင္းအျမစ္


ေရးသားသူ- မိုးညိဳ

အသားညိဳညိဳ မ်က္ႏွာျပည့္ျပည့္၊ အရပ္ခပ္ျပတ္ျပတ္ႏွင့္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦး ေရႊတိဂုံဘုရား ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္းမွ ခန္းဆီးကန္႔လန္႔
ကာတစ္ခုအတြင္းရွိ အုန္းပဲြ၊ ငွက္ေပ်ာပဲြမ်ားျဖင့္ ျပည့္ ႏွက္ေနသည့္ ေဗဒင္ေဟာခန္းတစ္ခုသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္၀င္သြားသည္။ ၂၀၀၉ ေႏြရာသီ၏ လတစ္လတြင္ ျဖစ္သည္။

အသက္(၂၇)ႏွစ္အရြယ္ရွိ သည့္ ကိုဆန္းေက်ာ္မွာ မုံရြာခ႐ိုင္ ဘုတလင္ၿမိဳ႕နယ္ အင္းတဲရြာသားတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူ ရန္ကုန္တြင္ လက္ရွိဆုိင္းထမ္းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေနေသာ ရခိုင္မုန္႔တီအသုပ္စုံဆုိင္ ေရာင္းမေကာင္းေသာေၾကာင့္ အမည္ေျပာင္းရန္ ယခုကဲ့သို႔ ေရႊတိဂုံဘုရားမွ ေဗဒင္ေဟာခန္းတစ္ခုသို႔ လာေရာက္ ေမးျမန္းျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားက အညာရွိ ေက်းလက္ေဒသမ်ားသို႔တုိင္ ႐ုိက္ခတ္လာမႈကို ကိုဆန္းေက်ာ္တုိ႔ မိသားစုလည္း ခံစားလာခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ကိုဆန္းေက်ာ္တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္သို႔ အလုပ္ေျပာင္းေရႊ႕လုပ္ကိုင္ရန္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။

လက္ရွိတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံအလယ္ပိုင္း မုံရြာၿမိဳ႕အနီးတစ္၀ိုက္ရွိ ေက်းရြာမ်ားမွ လူႀကီးလူငယ္အမ်ားစုမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ပလက္ေဖာင္းေနရာ လမ္းမႀကီးႏွင့္ လမ္းသြယ္အခ်ဳိ႕တြင္ အထမ္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တြန္းလွည္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ရာသီေပၚ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ဳိးစုံတို႔ကို ေရာင္းခ်လ်က္ရွိသည္။ ယင္းတို႔ကား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ လမ္းေဘးစားေသာက္ဆုိင္ ယဥ္ေက်းမႈကို ေဖာ္က်ဴးေနသည့္ အညာနံ႔ ခပ္သင္းသင္းရွိေသာ အညာပလက္ေဖာင္းယဥ္ေက်းမႈမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ အလယ္ပိုင္းေဒသရွိ ေက်းရြာအမ်ားစုတြင္ မိုးေခါင္ျခင္း၊ ေရရွားျခင္း၊ စိုက္ပ်ဳိးေျမနည္းပါးလာျခင္း၊ လယ္ယာေျမသိမ္းခံရမႈ ျပႆနာမ်ားေၾကာင့္ အမ်ားစုမွာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးလာၿပီျဖစ္ကာ ရြာရွိ က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ လူႀကီးလူငယ္မက်န္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္တြင္ စုေပါင္းအေျခခ်၍ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ရပ္တည္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကရသည္။

ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္တြင္ အေျခခ်လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ္လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ခ်င္းမွာမူ အားလုံး၏ ရင္ထဲတြင္ အတူတူခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကံႏွင့္ ၀ီရိယကို ယုံၾကည္သည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္က အညာသူ၊ အညာသားမ်ားအေပၚ လ်စ္လ်ဴေတာ့ မ႐ႈခဲ့ပါ။

ကံတရား၏ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္းကို သူတုိ႔ ခံစားခဲ့ရပါသည္။ စီးပြားေရးႏွင့္ အခြင့္အလမ္း အမ်ားစုတည္ရွိေနသည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္မွာ စရိတ္နည္း အဆာေျပစားသုံးရန္ လုိအပ္ေနမႈကို ၎တို႔က တုိက္႐ုိက္ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး အညာသားတစ္ဦးမွာ ကိုယ္ပိုင္အေျခခ်ရန္ သုံးႏွစ္မွ ေလးႏွစ္အထိ ေရွ႕မွေရာက္ႏွင့္ေနေသာ စီနီယာ အညာသားတစ္ဦးထံတြင္ ပညာသင္ယူၿပီးခါမွ အမ်ားစုမွာ ကိုယ္ပုိင္အထမ္း၊ တြန္းလွည္းမ်ားျဖင့္ ဆက္လက္အေျခခ် လုပ္ကိုင္ႏုိင္ေၾကာင္း ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ပညာသင္ယူၿပီး အထမ္းေပါင္း ငါးထမ္းျဖင့္ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ကိုဆန္းေက်ာ္က ျပန္လည္ေျပာျပသည္။ လက္ရွိ သူ႔တြင္ ရြာမွ လုပ္သားကိုးဦးကိုပင္ ရန္ကုန္တြင္ ၎ငွားရမ္းေနထုိင္ေသာ တုိက္ခန္းသို႔ ေခၚယူ၍ လခေပး စရိတ္ၿငိမ္းသင္ၾကားေပးေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္တြင္ ေခ်ာင္လည္စြာ ေနႏုိင္႐ုံသာမက ပိုလွ်ံသည္မ်ားကို ရြာရွိ မိဘမ်ားထံ လစဥ္ေငြပို႔ ႏုိင္သည္ဟု ကိုဆန္းေက်ာ္က ဆုိသည္။ “ရြာမွာ လူစားစရာ မရွိလို႔ အရင္လူစာပဲ ပို႔ခဲ့ရတာ။ ခုႏြားစာေတာင္ မရွိေတာ့လို႔ ႏြားစာအတြက္ပါ ေငြပို ပို႔ေနရၿပီ” ဟု အညာသံခပ္၀ဲ၀ဲျဖင့္ လက္ရွိ အညာေက်းလက္ရြာအခ်ဳိ႕တြင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ ခက္ခဲလာပုံကို သူက ေျပာျပသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပလက္ေဖာင္းမ်ားေပၚတြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္တူ အညာသူ၊ အညာသားအခ်င္းခ်င္း ေစ်းကြက္ယွဥ္ၿပိဳင္ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရသည္။ အဓိကအားျဖင့္ ၿမိဳ႕နယ္စည္ပင္၏ ေန႔စဥ္အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးရွာ ေငြရွာမႈ၊ ဆုိင္ခန္းေနရာ ရရန္ခက္ခဲမႈ၊ အခ်င္းခ်င္း အၿပိဳင္အဆုိင္ ေဖာက္သည္လုမႈစသည္တို႔က ၎တုိ႔အတြက္ အခက္အခဲမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

စကားေျပာလွ်င္ ေလသံခပ္ျပတ္ျပတ္ျဖင့္ ၿပံဳးလွ်င္ ကြမ္းခ်ဳိးမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးတတ္သည့္ ဘိုကေလးေစ်းအနီးတြင္ ဆုိင္းထမ္းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေနသည့္ ကိုမ်ဳိးေအာင္က ရန္ကုန္မွ ၎တုိ႔ ႀကံဳေတြ႕ရေသာ အခက္အခဲကို ယခုကဲ့သို႔ ေျပာျပသည္။

“ကိုယ္က တစ္နယ္သားေလ။ ဒီမွာ စီးပြားလာရွာတာ အားလုံးနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ေတာ့ ေနရတာေပါ့”

ရြာတြင္ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ဳိးျခင္း၊ ထန္းတက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ ယခုလက္ရွိ လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ဆုိင္းထမ္းျဖင့္ ေစ်းေရာင္းခ်မႈႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ပါက လက္ရွိ အလုပ္မွာပိုၿပီး ပင္ပန္းခက္ခဲေသာ္လည္း ၀င္ေငြမွာ ရြာမွ အလုပ္ထက္ပို ေကာင္းေသာေၾကာင့္လက္ရွိ အလုပ္ကိုသာ စဲြကိုင္ထားရန္ အားသန္ေနၾကဆဲျဖစ္ေၾကာင္း လမ္းေဘးတြင္ ဆုိင္းထမ္းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေနသူ အမ်ားစုက ဆုိသည္။

ဆုိင္းထမ္းတစ္ထမ္းလွ်င္ အရင္းအႏွီး က်ပ္တစ္သိန္းမွ တစ္သိန္းခဲြ ၀န္းက်င္သာရွိၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႔ ႏုိင္လွသည့္
မည္သည့္ ပလက္ေဖာင္းမ်ဳိးတြင္မဆို စည္ပင္ေစ်းေကာက္ေပး႐ုံျဖင့္ ေရာင္းခ်ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ေနရာျပႆနာမွာ စိုးရိမ္စရာ မရွိေပ။ တစ္ေန႔လွ်င္ အနည္းဆုံး ဆုိင္းထမ္းတစ္ထမ္းလွ်င္ ေငြက်ပ္ႏွစ္ေသာင္းမွ သုံးေသာင္းအထိ ျမတ္ၿပီး ဆုိင္ထမ္းငါးထမ္း ပိုင္ဆုိင္သူ တစ္ဦးဆိုပါက တစ္ေန႔လွ်င္ တစ္သိန္းမွ တစ္သိန္းခဲြအထိ ျမတ္ေၾကာင္း ၎တို႔က ေျပာသည္။

မုံရြာၿမိဳ႕ အနီးတစ္၀ိုက္ရွိ ေက်းရြာအမ်ားစုမွ တက္ေရာက္လာသည့္ ရြာသူရြာသားအမ်ားစုအတြက္ ေဒသတြင္းစိန္ေခၚမႈမ်ား ျပည့္ႏွက္လာျခင္းႏွင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္တြင္ ေရွ႕မွ ေရာက္ႏွင့္ၿပီးေသာ အမ်ဳိးအေဆြမ်ား အဆင့္သင့္ ရွိေနမႈမ်ားေၾကာင့္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္မည့္ ပမာဏအမ်ားစုက ရွိေနေသးေၾကာင္း စစ္ကိုင္းတုိင္း ဘုတလင္ၿမိဳ႕နယ္မွ လူ႕အခြင့္အေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးမ်ဳိးၫြန္႔ႏုိင္က ေျပာသည္။

ေႏြမွာဆို ထေနာင္း၊ ေဆာင္းမွာဆို မန္က်ည္းဟူ၍ အညာ၏ ရာသီဥတုမ်ဳိးစုံကို ခုံလႈံခြင့္ေပးခဲ့သည့္ အပင္ရိပ္ေတြကို စီးပြားေရးၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္တြင္ ဆုိင္းထမ္းမ်ားျဖင့္ ေရာင္းခ်ေနသူ အညာသူ၊ အညာသား အမ်ားစုေ၀းခဲ့ရၿပီး အေရာင္းအေသြးစုံလူသူေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္ ယာဥ္ေၾကာတန္းႀကီးေတြ၊ မိုးျမင့္တုိက္တာႀကီးေတြက ၎တို႔အတြက္ ေနသားက်ေနၿပီလည္း ျဖစ္သည္။

“ရြာေတာ့ ျပန္ခ်င္တာေပါ့။ ရြာမွာ ဘာမွလုပ္စရာမွ မရွိတာ။ ဟိုျပန္လည္း ငတ္မွာပဲ”။ ထိုစကားသံမွာ အသက္(၁၉)ႏွစ္အရြယ္ရွိ အညာသားတစ္ဦး၏ ရင္ထဲကလာေသာ စကားလုံးအခ်ဳိ႕ ျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္ စုမိေဆာင္းမိျဖစ္ပါက ရန္ကုန္တြင္ အရင္းအႏွီးခပ္ႀကီးႀကီးျဖင့္ ဆုိင္ခန္းအက်ယ္ႀကီးမ်ား ငွားကာလက္ရွိဆိုင္ကို ခ်ဲ႕ထြင္ရန္ စိတ္ကူးဆႏၵမ်ားက ျမန္မာႏုိင္ငံအလယ္ပိုင္းမွ အညာသူ၊ အညာသားတုိင္း မက္ေနက် အိပ္မက္တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။

“ကုိယ့္ဆုိင္က ေသးေနရင္ လူနည္းနည္းပဲ အလုပ္ရမွာေလ။ ဆုိင္အႀကီးႀကီး ဖြင့္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရြာက သူေတြ အလုပ္အမ်ားႀကီး ရမွာေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံစုထားတာ။ ျပည့္ရင္ ဆုိင္ကို အႀကီးႀကီးဖြင့္ခ်င္တာ” ဟု မုံရြာ ဘုတလင္အနီး ေပပင္ကုန္းရြာသားက ၎၏
လုပ္ငန္းခ်ဲ႕ထြင္လုိသည့္ စိတ္ကူးကို ေျပာျပသည္။

ကိုဆန္းေက်ာ္တစ္ေယာက္ ေရႊတိဂုံဘုရားေတာင္ဘက္မုခ္ဦး ေစာင္းတန္းအတြင္းရွိ ေဗဒင္ေဟာခန္းတစ္ခုတြင္ နာရီ၀က္ေက်ာ္မွ် ေဆြးေႏြးေမးျမန္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ သူ၏ လက္ရွိ ဆုိင္နာမည္ “အေမ့သား”ကို ေျပာင္းလဲရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ေျပာင္းလဲၿပီး တစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ သူ၏ ဆုိင္းထမ္းမွာ ယခင္ႏွစ္ခုသာရွိခဲ့ရာမွ ယခု ငါးခုကို ပိုင္ဆုိင္သြားၿပီဟု သူကဆုိသည္။

ေဗဒင္ေၾကာင့္ သူေအာင္ျမင္ေနၿပီဟု ယုံၾကည္ယူဆေနေသာ္လည္း အမွန္မွာ သူလေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေရာင္းခ်ထားသည့္ အျမတ္ေငြမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အျခားပလက္ေဖာင္း ခ်ဲ႕ထြင္ႏုိင္သည္ကိုမူ သူသတိမျပဳလုိက္မိေပ။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ေဒါနေတာင္တက္ ခရီး


ေကာ့ကရိတ္ ေတာင္တက္လမ္းအစမွာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္-ျမဝတီ ကားမ်ား အတြက္ အခက္အခဲမရွိလွ။ ေတာင္လယ္လမ္းမွာ ေလာေလာလတ္လတ္ မိုး႐ြာထားသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲပုံမ်ား ပုံလ်က္ ေဖာက္လုပ္ဆဲ ျဖစ္သည္က တစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္း ေပါင္းဆုံ၍ ရႊံ႕ဗြက္ ထူလ်က္ရွိသည္။ ကားတစ္စီးႏွင့္ တစ္စီးမွာ လိပ္သြား သြားေနရသည္။ စိတ္ရွိလက္ရွိ ေမာင္း၍မရ။ ေတာင္ပတ္လမ္းေဘးရွိ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမ်ားကို ကားေပၚက ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ ကားဘီးကို ေခါင္းျပဴၿပီး ငံု႔ငံု႔ၾကည့္မိသည္။ အခန္႔မသင့္၍ ဘီးတစ္ခ်က္ ေခ်ာ္႐ုံမွ်ျဖင့္ ကားကိုတစ္စစီ ျဖစ္သြားေစႏိုင္ေလာက္ေသာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ျဖစ္သည္။
လမ္းမွာတစ္လမ္းသြားျဖစ္ၿပီး ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းကို တစ္ရက္စီ သတ္မွတ္ထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကားႏွင့္ အေတာ္ေလး ခပ္ေဝးေဝးရွိ ကားတစ္စီးမွာ ေတာင္အတက္အဆင္း လုပ္ေနေသာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ တိုက္မိၿပီး ေခ်ာက္ထဲ ထိုးက်သြားရာ ယင္းကားကို အေပၚျပန္တင္ရန္ လမ္းပိတ္ထား၍ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ ေစာင့္ယူရသည္။ ကားထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာလိုက္၊ ေရွ႕ကားတစ္စီး ေတာင္နံရံကို ဝင္ပြတ္မိသျဖင့္ နာရီဝက္ခန္႔ ေစာင့္လိုက္ရျပန္သည္။ ယင္းလမ္းမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ မႏၲေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ကဲ့သို႔ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားရွိ ေစ်းကြက္မ်ားသို႔ အေထြေထြ ကုန္စည္မ်ား စီးဆင္းရာလမ္းလည္း ျဖစ္သည္။
ကရင္ျပည္နယ္ ျမဝတီၿမဳိ႕နယ္ ဆုံဆည္းၿမိဳင္ ေက်း႐ြာတြင္ အေျခစိုက္ေသာ ဒီေကဘီေအ ဌာနခ်ဳပ္ကို သတင္းသြားယူမည့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ ဤလမ္းမွာ စြန္႔စားခန္း၏ နိဒါန္းဟု စိတ္ႏွလုံးပိုက္ၿပီး အေတာ္ၾကာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ေနခဲ့ေသာ ဘုရား၊ တရားကို မသိမသာ ခပ္တိုးတိုး ႐ြတ္ဆိုမိသည္။
သတင္းေထာက္အဖြဲ႕ ကားႏွင့္အတူ လိုက္ပါလာေသာ သံဃာမ်ားမွာ ေကာ့ကရိတ္ၿမဳိ႕သို႔ ေရာက္ရန္ စိတ္ေလာလ်က္ရွိသည္။ ကားရပ္ေစာင့္ေနရေသာ အခ်ိန္ေၾကာင့္ ေနမြန္းတည့္ၿပီး ေန႔ဆြမ္းႏွင့္လြဲကိန္း ဆိုက္ေနသည္။ ကားေပၚတြင္ပါလာေသာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ဆရာေတာ္တို႔ကို လွမ္း ေနာက္သည္။
“အရွင္ဘုရား၊ ဘာမွမပူနဲ႔။ ေရသန္႔ဘူးေတြပါတယ္။ ေရဆြမ္းဘုဥ္းလို႔ရတယ္”
ေကာ့ကရိတ္ ေတာင္တက္လမ္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေရခဲပုံးေလးမ်ားကို လက္တြင္ခ်ိတ္ၿပီး အေအးဘူး လိုက္ေရာင္းေနေသာ ကေလးငယ္တခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရ သည္။ သူတို႔ေရခဲပုံးေလးမ်ားထဲတြင္ အေအးဘူးမ်ားႏွင့္အတူ ဂ်က္ျပားပုလင္းတခ်ဳိ႕လည္း ေတြ႕ရသည္။ ဂ်က္ျပားပုလင္း ဆိုသည္မွာ ဂရင္း႐ြိဳင္ရယ္ အမ်ဳိးအစား အရက္ပုလင္းငယ္ကို ဆိုလိုပါသည္။
ခရီးသည္တင္ကားမ်ားေဘးတြင္ အေအးဘူးမ်ား လိုက္ေရာင္းသည္ကို အညာေဒသတြင္ ျမင္ဖူးေတြ႕ဖူး ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အရက္ပုလင္းကို လက္ေပြ႕ေရခဲပုံးျဖင့္ ထည့္ေရာင္းသည္ကိုမူ ယခုအႀကိမ္ ပထမဆုံးျမင္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။
သတင္းေထာက္အဖြဲ႕ စီးနင္းလိုက္ပါလာသည့္ကား ေကာ့ကရိတ္ၿမဳိ႕သို႔ ဆိုက္လွ်င္ ဆိုက္ခ်င္း ဒီေက ဘီေအတပ္ဖြဲ႕မွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး စိုးျမင့္တို႔ လာႀကဳိသည္။ အႀကဳိလာေသာ ဗိုလ္မွဴးစိုးျမင့္တို႔ႏွင့္အတူ ျမဝတီၿမဳိ႕ထဲ ေရာက္ရန္ နာရီဝက္ခန္႔ ေမာင္းလိုက္ရသည္။ ၿပီးေနာက္ ထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ဝင္၍ ထမင္းစားၾကသည္။
ဒီေကဘီေအ ဌာနခ်ဳပ္တြင္ ျပည္တြင္းဖုန္းလိုင္း မမိသည့္အျပင္ အင္တာနက္ပါ သုံးမရဟု ႀကဳိသိထား သျဖင့္ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာမ်ားအတြက္ သတင္းအခ်ိန္မီ ပို႔ႏိုင္ရန္ ျမဝတီၿမဳိ႕ထဲမွာပင္ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္သမႈ ျပဳရသည္။ Dtacd အမ်ဳိးအစား ထိုင္းဆင္းမ္ကတ္ႏွင့္ ေငြျဖည့္ကတ္ ဝယ္ရသည္။ သို႔မွသာ၊ သတင္းစာအတြက္ သတင္းအမီ ပို႔ႏိုင္ေပမည္။
အားလုံးထမင္းစားၿပီးေနာက္၊ ဒီေကဘီေအ ဆက္ဆံေရး႐ုံးသို႔ ေခတၱဝင္နားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ ဌာနခ်ဳပ္သို႔ ခရီးဆက္ႏိုင္ရန္ ဒီေကဘီေအ စစ္ဗ်ဴဟာမွဴး ဗိုလ္မွဴးေစာစန္းေအာင္က ေတာင္တက္ကား သုံးစီးခန္႔ စီစဥ္ေပးသည္။
ေတာင္တက္ကားမ်ားမွာ အမိုးဖြင့္၊ ဘီးျမင့္ကားမ်ား ျဖစ္သည္။ ေဒါနေတာင္တက္လမ္းမွာ မိုး ေျဖာက္ေျဖာက္ေၾကာင့္ ရႊံ႕ထလ်က္ ေခ်ာတြတ္တြတ္ ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္အတက္၊ ေတာင္အေကြ႕တြင္ ကားေနာက္မွ စီးလိုက္လာသည့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕မွာ ဆန္ေကာထဲ ဆီးျဖဴသီး ထည့္လွိမ့္သကဲ့သို႔ ဘယ္ယိမ္း ညာႏြဲ႕။
ေရွ႕ဆုံးကားကို စီးလာသည့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ေနာက္ကားကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မ်က္လုံးပင္ ျပဴးသြားမိသည္။ ကားသည္ အေျဖာင့္မသြား၊ ရႊံ႕ထဲတႊင္ ေဘးတိုက္သြားေနသည္။ ေဘးတိုက္ေရႊ႕လိုက္ ေနာက္ျပန္ေရွ႕တိုး လုပ္လိုက္ျဖင့္ ေမာင္းေနေသာကားကို ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းခ်မိသည္။
ကားေခတၱ ရပ္နားေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကားကို ေမာင္းေပးသည့္ ဒီေကဘီေအ ဗိုလ္မွဴးကို ေတာင္တက္လမ္းကို ဘာေၾကာင့္ မျပင္တာလဲဟု ေမးစမ္းမိသည္။ စစ္ဗ်ဴဟာအရ အစိုးရတပ္ အလြယ္တကူ ခ်ီတက္ မလာႏိုင္ေစရန္ လမ္းမျပင္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ဗိုလ္မွဴးက ေျဖသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္သာ လမ္းကၾကမ္းေနေသာ္လည္း တပ္သားမ်ား အတြက္မူ ေနသား က်ေနသည္။ ကားေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အတူစီးလိုက္လာသည့္ တပ္သားဆိုလွ်င္ ပုခက္ထဲ လႊဲသိပ္ေနသလို၊ ကားအခ်ဳိးအေကြ႕ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြစြာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ယိမ္းယိမ္းႏြဲ႕ႏြဲ႕ အိပ္ငိုက္ လိုက္ပါလာသည္။
ဆုံဆည္းၿမဳိင္႐ြာ ေရာက္ေသာအခါ ညေနေစာင္းၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကို သုံးဖြဲ႕ခန္႔ခြဲၿပီး ကရင္အိမ္မ်ားတြင္ ေနရာခ်ေပးသည္။ သတင္းသမားမ်ားက တစ္အိမ္၊ ေရဝါေရာင္ သံဃာမ်ားက တစ္အိမ္၊ က်န္ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားက တစ္အိမ္သုံးအိမ္ခြဲ ေနရာခ်ေပးသည္။
ညထမင္းကို ဒီေကဘီေအက ေကြၽးသည္။ ကရင္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေစာဘဦးႀကီး အထိမ္းအမွတ္ စိုက္ထူထားသည့္ ေက်ာက္တိုင္ေဘးရွိ ဇရပ္ကေလးတြင္ သြားစားရသည္။
ထမင္းခဲကို တစ္ေစ့ခ်င္း ခြဲ၍မရ။ မာက်စ္ေသာ ထမင္းခဲျဖစ္သည္။ တပ္သားမ်ားကို ေကြၽးသည့္ဆန္ကို ယူခ်က္ထားသည္ဟု ထမင္းခ်က္ ကရင္အေဒၚႀကီးက ေျပာျပသည္။ ဟင္းမွာ ဝက္သားအားလူးခ်က္။ ဟင္းခ်ဳိ မွာ ဝက္သားအာလူး ပါးပါးလွီးထားေသာ ေရလုံျပဳတ္။ ထမင္းတစ္ဝိုင္းလုံးကို ၿခံဳေျပာရလွ်င္ ဝက္သားႏွင့္ အာလူးမင္းမူေသာ ထမင္းဝိုင္း ျဖစ္သည္။
ဆုံဆည္းၿမဳိင္ ႐ြာကေလးတြင္ ငါးရက္ခန္႔မွ် ေနခဲ့ရာ ဟင္းမေျပာင္းေခ်။ ဝက္သား အာလူးဟင္းႏွင့္ပင္ ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရသည္။ ဝက္သားဟင္း စားရလြန္းသျဖင့္ နဂိုအသံ ထြက္လာမလား၊ ဝက္သံထြက္လာမလား သိရေအာင္ တစ္ခ်က္ေလာက္ ေအာ္ၾကည့္စမ္းပါဟု ကြၽန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္မိသည္။
ေျပာသာေျပာေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေကြၽးေသာဟင္းကို အထူးအေရးေပး ခ်က္ထားျခင္း ျဖစ္ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ တပ္သားကေလးမ်ားကို ဘာႏွင့္စားလဲဟု ေမးလိုက္တိုင္း ထမင္းႏွင့္ ငါးပိရည္ဆိုေသာ အေျဖကမေျပာင္း။
ဒီေကဘီေအ ဦးစီးျပဳလုပ္သည့္ ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ သေဘာထားအျမင္ ေဆြးေႏြးပြဲ ကို ဇြန္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွ စတင္က်င္းပမည္ ျဖစ္ရာ ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႔ နံနက္တြင္ အားေနသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတင္းအဖြဲ႕သည္ ဒီေကဘီေအတပ္မွ ကားျဖင့္ ထိုင္းနယ္စပ္ရွိ ေသာင္ရင္းျမစ္ကမ္းကို သြားသည္။ ေသာင္ရင္းျမစ္ကို ထိုးဝါး အားျပဳေသာ ေလွငယ္ကေလးျဖင့္ ျဖတ္ကူးၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းရွိ ေမာ္လီခ်ဳိင္း႐ြာ ေစ်းကေလးသို႔ သြားလည္ၾကသည္။ ေလွစီးခ ဘတ္ေငြ ႏွစ္ရာေပးရသည္။
ေမာ္လီခ်ဳိင္းေစ်းမွာ လူမစည္လွ။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ႏိုင္လွသည္။ ေဒသခံမ်ား အဆိုအရ၊ တနလၤာေန႔ မွသာ တစ္ပတ္တစ္ခါ ေစ်းရွိသျဖင့္ လူစည္ကားသည္ဟု ဆိုသည္။ ဆုံဆည္းၿမဳိင္႐ြာမွ ေစ်းသည္တို႔မွာ ယင္းေစ်းေလးသို႔ တစ္ပတ္စာလာေရာက္ ဝယ္ျခမ္းတတ္ ၾကသည္ဟုဆိုသည္။
ဆုံဆည္းၿမဳိင္သို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ညေနေစာင္းေလၿပီ။ မဂၤလာေခ်ာင္းတြင္ ေရဆင္းခ်ဳိးၿပီးေနာက္ ဒီေကဘီေအ တပ္ရင္း အခမဲ့ ေဆးေပးခန္းသို႔ သြားလည္သည္။ ယင္းတပ္ရင္း ေဆးေပးခန္းကေလးကို ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေစာအာႏိုးက တာဝန္ယူ အုပ္ခ်ဳပ္သည္ဟု သိရသည္။
ေစာအာႏိုးမွာ နာမည္ရင္းမဟုက္။ ဗလေတာင့္ေတာင့္၊ ဂိုက္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ရွိေသာေၾကာင့္ ေစာအာႏိုး အမည္ျဖင့္ နာမည္ေျပာင္ တြင္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ေဆးေပးခန္းတြင္ သစ္သားခုတင္ ငါးလုံးခန္႔ ေတြ႕ရသည္။ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးႏွင့္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးတို႔ လဲေလ်ာင္းေနသည္ကို ျမင္ခဲ့ရသည္။ တပ္ရင္း ေဆးေပးခန္းမ်ားကို တိုးခ်ဲ႕ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေနသည္ဟု ဗိုလ္မွဴးေစာအာႏိုးက ဆိုသည္။ ဆုံဆည္းၿမဳိင္႐ြာအတြက္မူ ခုတင္ငါးဆယ္ဆံ့ ေဆးေပးခန္းတစ္ခု ေဆာက္ေနသည္ဟု သိရသည္။ အျခားကရင္႐ြာ ေလး႐ြာတြင္လည္း ဒီေကဘီေအ အခမဲ့ေဆးေပးခန္းမ်ား ေဆာက္သြားရန္ ရွိသည္ဟု ဗိုလ္မွဴးေစာအာႏိုးက ဆိုသည္။
စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ေဆးမ်ားအနက္ ငွက္ဖ်ားေဆးဘူးမွာ အျခားေဆးဘူးမ်ားထက္ ပိုႀကီး ၿပီး ပို၍မ်ားမ်ား ထည့္ထားသည္ကို သတိထားမိသည္။ ယင္းေဒသတြင္ ငွက္ဖ်ားလူနာ အမ်ားဆုံးျဖစ္သည္ဟု ဗိုလ္မွဴးေစာအာႏိုးက အတည္ျပဳ ေျပာၾကားသည္။
လူနာျပဳစုရန္အတြက္မူ ကရင္တိုင္းရင္းသူေလးမ်ားကို လပိုင္းသင္တန္းမ်ားေပးၿပီး ေဆးပညာ သင္ေပးသည္ဟု ဆိုသည္။ သူနာျပဳ ကရင္တိုင္းရင္းသူေလး ႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ယင္းေဆးေပးခန္းတြင္ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။
ထမင္းဆိုင္မွ မဂၤလာတံတားဘက္သို႔ လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္လာစဥ္ ေမွာင္ရိပ္က်ေသာ ကင္းတဲထဲမွ တပ္သားႏွစ္ဦးကို မည္းတဲတဲ ျမင္ရသည္။ ဗိုလ္ႀကီးတို႔၊ ထမင္းစားၿပီးပလားဟု ကြၽန္ေတာ္တို႔က လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
ကရင္သဝဲဝဲျဖင့္ မစားရေသးဘူးဟု ျပန္ေျဖသည္။ အသံမွာ လူႀကီးသံမဟုတ္၊ ကေလးသံျဖစ္သည္။ သို႔ႏွင့္ အာလာပသလာပေျပာရင္း၊ မိတ္ဖြဲ႕ရင္းႏွီးလိုေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဗိုလ္ႀကီးတို႔နဲ႔ စကား ေျပာခ်င္လို႔ပါဟု ေလာကြတ္လုပ္ၿပီး ကင္းတဲနားသို႔ ကပ္သြားသည္။
အနီးေရာက္မွ ဖုန္းတြင္ပါလာေသာမီးကို အသာဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ တပ္သားမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ့္ ထက္ပင္ အသက္ငယ္သည္။ ကေလးတပ္သားမ်ား ျဖစ္သည္။ တပ္သားတစ္ဦး၏ နာမည္မွာ ေမာင္ျမင့္ (နာမည္ရင္း အုန္းျမင့္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမာင္ျမင့္ဟုသာ အေခၚႀကဳိက္သည္ဟု ဆိုသည္) ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တပ္သားနာမည္မွာ အဲခ်မ္း ျဖစ္သည္။
ေမာင္ျမင့္သည္ အဲခ်မ္းထက္ အသက္ပိုႀကီးဟန္ရွိသည္။ ဆံပင္တိုတို၊ အသားညဳိညဳိႏွင့္ အရပ္ပုပု၊ ဗလေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္သည္။ အဲခ်မ္းမွာ အသားျဖဴသည္၊ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းသည္၊ လူပုံသြယ္လ်သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးမွာ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ေအာက္သာ ရွိေသးသည္ဟု ဆိုသည္။ စစ္စိမ္းေရာင္ အက်ႌက်ားကို ႏွစ္ေယာက္ ဆင္တူဝတ္ဆင္ထားၿပီး ေသနတ္တစ္လက္စီ ကိုင္ ေဆာင္ထားသည္။
ဒီေကဘီေအ တပ္ထဲသို႔ ဝင္သည္မွာ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္သုံးႏွစ္ခန္႔ေလာက္က ဟုဆိုသည္။ ေမာင္ျမင့္သည္ ေက်ာင္းတက္စဥ္က ဆရာမႏွင့္ ရန္ျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းလစ္တတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ငယ္စဥ္ကပင္ လက္နက္ကိုင္ၿပီး စစ္သားျဖစ္လိုေသာ ဆႏၵရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဒီေကဘီေအ တပ္ထဲဝင္ခဲ့ေၾကာင္း ေမာင္ျမင့္က ရင္ဖြင့္သည္။ ပထမဆုံး လက္နက္ေပးကိုင္ေသာေန႔ကဆိုလွ်င္ အင္မတန္ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရသည္ဟု ေမာင္ျမင့္ကဆိုသည္။
အဲခ်မ္းမွာမူ ေမာင္ျမင့္ႏွင့္မတူ။ အိမ္တြင္လယ္ယာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အလုပ္ၾကမ္းမ်ား လုပ္ရသျဖင့္ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေအးေအးလူလူစားၿပီး သာသာယာယာ ကင္းထိုင္ေစာင့္ရေသာ တပ္သားဘဝကို ေျခစုံပစ္ဝင္ခဲ့သည္ဟု အဲခ်မ္းက သူတပ္ထဲဝင္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းကို ေျပာျပသည္။
အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ အဲခ်မ္းႏွင့္ ေမာင္ျမင့္တို႔ အ႐ြယ္မွာ ေက်ာင္းစိမ္းဝတ္စုံဝတ္ၿပီး စာအံေနရမည့္ အ႐ြယ္ကေလးေတြ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယင္းေဒသတြင္ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဆရာမရယ္လို႔ ဟုတ္ဟုတ္ညားညားမရွိ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အလယ္တန္း ေက်ာင္းကေလးသာ ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ စာတတ္သူမ်ား အဖို႔လည္း အလုပ္အကိုင္ မရွိေပ။ အခ်ိန္တန္လွ်င္ လယ္စိုက္၊ ေျပာင္းစိုက္ လုပ္ခ်င္လုပ္ သို႔မဟုက္ လက္နက္ကိုင္ တပ္သားဘဝ ခံယူ႐ုံမွ်သာ ရွိသည္။အျခားတစ္ပါး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေပ။
အတန္ငယ္ ေျမာ္ျမင္တတ္ေသာ ကရင္အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးကမူ သူ႔သားသမီးမ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘက္တြင္ ဒုကၡသည္ အမည္ခံျဖင့္ ပညာသင္ၾကားေစသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုင္းအစိုးရသည္ အထက္တန္းအဆင့္အထိ ေထာက္ပံ့မႈမ်ား ရွိသျဖင့္ စရိတ္အနည္းငယ္မွ်ျဖင့္ ပညာသင္ႏိုင္သည္ဟု ၎ကေျပာျပသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ဆယ့္ႏွစ္တန္းအထိ ပညာသင္ၿပီးပါက ကုမၸဏီတစ္ခုတြင္ အလုပ္ဝင္ႏိုင္ၿပီး ကေလးမ်ား၏ အနာဂတ္ေရး ေျဖာင့္ျဖဴးႏိုင္သည္ဟု ကရင္အမ်ဳိးသမီးႀကီးက သားသမီးမ်ားအတြက္ သူ႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရင္ဖြင့္သည္။
ဒီေကဘီေအ တပ္ဖြဲ႕၏ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေစာလားပြယ္ေခၚ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးေဆြးေႏြးပြဲ အခမ္းအနားတြင္ စတင္ေတြ႕ျမင္ဖူးသည္။ သူ႔ပုံစံမွာ အၾကည့္စူးရွသည္။ စကားနည္းသည္။ ေအးေအးသာသာ စကားဆိုတတ္သည္။ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဟု အျမင္တြင္လွသျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းကို ၾကည့္ေသာ္လည္း ႏႈတ္ခမ္းေမႊး တစ္မွ်င္မွ်မရွိေပ။ ရိတ္ထားဟန္တူသည္။
အခမ္းအနားအဖြင့္တြင္ အစိုးရ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာလားပြယ္က “လက္ရွိအေျခအေနက အသက္႐ႈခြင့္ပဲ ေပးထားတာ။ အသက္ရွင္သန္ခြင့္ မရွိေသးဘူး” ဟု သြယ္ဝိုက္ မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။
ယင္းေဆြးေႏြးပြဲသို႔ အဖြဲ႕အစည္း ၃၉ ဖြဲ႕မွ ကိုယ္စားလွယ္ ၈၄ ဦး တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေျမျပန္႔ေဒသမွ ေရႊဝါေရာင္ သံဃာေတာ္မ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား ပါဝင္ေဆြးေႏြးၿပီး တိုင္းရင္းသားေဒသဘက္မွ ထိုင္းႏိုင္ငံ အေျခစိုက္ ကရင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ေဒသခံ ရပ္မိရပ္ဖမ်ား၊ ဒီေကဘီေအ ဗိုလ္မွဴးမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ တိုင္းရင္း သား အဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕တို႔ တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။
ရွမ္းတပ္ေပါင္းစုဌာန ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစိုင္းထြန္းေအးက ၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားက ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးပါတီကို အႏိုင္ယူႏိုင္ရန္ လုပ္ေဆာင္သင့္ေသာ အခ်က္မ်ားကို ယင္းေဆြးေႏြးပြဲတြင္ အႀကံျပဳသည္။
ယင္းပါတီကို အႏိုင္ယူႏိုင္ေရးအတြက္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု အားလုံးႏွင့္ NLD ပါတီ အပါအဝင္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုအားလုံး ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း ၎က ေထာက္ျပသည္။
“တိုင္းရင္းသား မဲဆႏၵနယ္မွာ NLD ပါတီ အေနနဲ႔ တိုင္းရင္းသားပါတီေတြနဲ႔ ညႇိလုပ္သင့္တယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုခ်င္း ၿပဳိင္ေနရင္ NLD က မဲ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ တိုင္းရင္းသားပါတီက မဲ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ႀကံ႕ခိုင္ေရးက ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းဆိုရင္ ႀကံ့ခိုင္ေရးပါတီက ဒိုင္စားသြားလိမ့္မယ္။ NLD ပါတီ ဝင္မၿပဳိင္ရင္ တိုင္းရင္းသားပါတီက ၆၀၊ ႀကံ့ခိုင္ေရးက ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းရရင္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ အႏိုင္ရမယ္” ဟု ဦးစိုင္းထြန္းေအးက ေဆြးေႏြးသည္။
သုံးရက္ၾကာ ျပဳလုပ္ေသာ ေဆြးေႏြးပြဲ ေနာက္ဆုံးေန႔တြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသစ္ ေရးဆြဲႏိုင္ေရး အတြက္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ေခၚယူမည္ ဆိုေသာအခ်က္ အပါအဝင္ အျခားေသာ အခ်က္ခုႏွစ္ခ်က္ခန္႔ကို အဖြဲ႕အစည္း ၃၉ ဖြဲ႕လုံးက သေဘာတူ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။
ယင္းဖြဲ႕စည္းပုံသစ္ ေရးဆြဲေရး ညီလာခံကို ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ေနာက္ဆုံးထား ေခၚယူသြားမည္ျဖစ္ၿပီး ဖြဲ႕စည္းပုံသစ္တစ္ခု ေရးဆြဲကာ လူထုဆႏၵမဲ ခံယူၿပီး လက္ရွိလႊတ္ေတာ္တြင္ မဲမခြဲဘဲ အတည္ျပဳေစမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း NLD (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ပါတီက ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ဆိုသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတင္းသမားမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေစာလားပြယ္ (ခ) ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးက ၎၏ေနအိမ္သို႔ ဖိတ္ၾကားသည္။ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသည္ ၎၏ေနအိမ္တြင္ သာမန္အရပ္သားကဲ့သို႔ အက်ႌစြပ္က်ယ္ အျဖဴႏွင့္ ပုဆိုးကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ အိမ္ကေလးမွာ ေရနံဆီဝေအာင္ သုတ္ထားေသာ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလး ျဖစ္သည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္ သစ္ခြပန္းမ်ား စိုက္ထားသည္။
ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသည္ စကားနည္းသူပီပီ မီဒီယာမ်ားကို ေခတၱမွ် ဧည့္ခံၿပီးေနာက္ သတင္း သမားမ်ား၏ ေမးျမန္းသမွ်ကို ေျဖၾကားေပးရန္ ဒုတိယစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာမိုေရွးကို ထားရစ္ခဲ့သည္။
ေစာမိုေရွးမွာ ကတုံးဆံပင္ေပါက္ႏွင့္ျဖစ္ၿပီး သတင္းသမား ၁၅ ေယာက္ခန္႔ ေမးသမွ်ကို စိတ္ရွည္စြာ တစ္ဦးတည္း ဒိုင္ခံေျဖေပးရွာသည္။
မူးယစ္ေဆးဝါး အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္းေရးကို လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ဒီေကဘီေအ တပ္အေနႏွင့္ ဒီေကဘီေအ တပ္သားမ်ားကိုယ္တိုင္ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ျခင္း ျပဳလုပ္ပါက မည္သို႔ အေရးယူေပးသနည္းဟု ကြၽန္ေတာ္ကေမးသည္။
မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ေသာ ဒီေကဘီေအ တပ္သားမ်ားကို ျပစ္မႈအလိုက္ အျပစ္ေပး အေရးယူရန္ ထုတ္ျပန္ထားသည္မ်ား ရွိေၾကာင္း ၎ကေျဖၾကားသည္။
ယင္းေမးခြန္းကို စစ္ဗ်ဴဟာမွဴး ဗိုလ္မွဴး ေစာစန္းေအာင္ကို ေမးျမန္းစဥ္ကမူ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္ေသာ တပ္သားကို လက္ပူးလက္ၾကပ္မိပါက ေသနတ္ျဖင့္ပစ္သတ္ အေရးယူသြားမည္ဟု ဆိုသည္။
ယခင္ႏွစ္က ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို မူးယစ္ရာဇာအျဖစ္ ထိုင္းအစိုးရက ဖမ္းဝရမ္း ထုတ္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ ဒီေကဘီေအတပ္ အေပၚတြင္ သံသယ မျဖစ္ေစလိုဟန္တူသည္။ ထိုင္းအစိုးရဘက္မွ ေထာက္လွမ္းေရးက ၎တို႔ထုတ္ျပန္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထံ လာေရာက္ ေတာင္းပန္ခဲ့သည္ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာမိုေရွးက ထည့္သြင္းေျပာၾကားသည္။
ဒီေကဘီေအ တပ္အေနႏွင့္ ယာခင္းတြင္ ေျပာင္းစိုက္ပ်ဳိးၿပီး ေငြေၾကး ရွာေဖြေနေၾကာင္း ၎က ရွင္းျပ သည္။ အစိုးရလုပ္ပိုင္ခြင့္ ျပဳထားေသာ ခေနာက္စိမ္း လုပ္ငန္းကိုမူ ယခုတိုင္ လုပ္ကိုင္ရျခင္း မရွိေသးဟု ဆိုသည္။
ဒီေကဘီေအ ဌာနခ်ဳပ္တြင္ ေလးရက္ခန္႔ ေနၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကျခင္း သိပ္မရွိလွ။ အလာတစ္ေခါက္ စီးခဲ့ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ မေၾကာက္ေတာ့သည္လည္း ပါသည္။ အခြင့္ႀကံဳလွ်င္ ေဒါနေတာင္တန္းသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လိုပါေသးသည္။
 Written by  ဉာဏ္မ်ဳိးေအာင္
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ကေလာင္အမည္၊ စာေပတန္ဖုိးႏွင့္ မ႐ုိးသားမႈမ်ား


““တို႔ေက်ာင္း””
ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္
ဖူးတံ၀င့္လုိ႔ခ်ီ၊
ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း
ငါတို႔စာသင္ေက်ာင္း။  ။
ဒီကဗ်ာကုိ သူငယ္တန္းနဲ႔ မူႀကိဳမွာ တက္ေနၾကတဲ့ကေလးေတြ ရြတ္ဆိုလာ ၾကတာ ႏွစ္၃၀ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ကဗ်ာ စာဆုိရွင္က ဘယ္သူလဲလုိ႔ေမးရင္ မသိတဲ့ သူမ်ားပါတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ စာဆုိရွင္ရဲ႕အမည္ကို စာအုပ္မွာေဖာ္ျပမ ထားလို႔ပါ။ ကဗ်ာစာဆုိရွင္ရဲ႕အမည္က ဦးတင္၀င္းျဖစ္ၿပီး၊ကေလာင္အမည္က  ပ်ဥ္းမနားေမာင္နီသင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာေပဗိမာန္ဆု၊အမ်ိဳးသာစာေပဆု(ကေလး ကဗ်ာ)ႏွင့္အမ်ိဳးသားစာေပဆု(ကဗ်ာ)စတဲ့ စာေပဆုမ်ားရွင္ျဖစ္ပါတယ္။သင္ၾကားသူ သင္ယူသူ အားလုံးမုဒိတာပြားႏုိင္ဖုိ႔ ရည္ ရြယ္ၿပီးေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕  ွ်ကေူငအပ ပညာေရးဂ်ာနယ္၊အတြဲ-၁။အမွတ္-၁တြင္ေဖာ္ျပပါရွိေသာ အယ္ဒီ တာအဖြဲ႕၏ တင္ျပခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါ သည္။ဤစာစုကို ဖတ္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕၏ေစတနာစကားျဖစ္သလုိ မုဒိတာစကားလည္းျဖစ္ပါသည္။ယင္းမုဒိ တာစကား၌ ကဗ်ာ၏ခ်စ္စရာေကာင္း ေသာအႏွစ္သာရကိုလည္းေကာင္း ထုိ အႏွစ္သာရကို ဖန္တီးခဲ့ေသာစာဆိုရွင္ ကဗ်ာဆရာ၏ အႏုပညာတန္ဖိုးကိုလည္း ေကာင္း ထုိအႏုပညာတန္ဖိုးႏွင့္ ညီမွ် ေသာကေလာင္နာမည္၏ ဂုဏ္သိက္ၡာ တန္ဖိုးကိုလည္းေကာင္း စာသင္သူ သင္ ၾကားသူမ်ားသာမက စာဖတ္သူအားလုံး ကိုပါ မုဒိတာပြားေစလုိေသာေစတနာ ျဖင့္ ေဖာ္ျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိသာ လွပါသည္။ယခုလုပ္ရပ္သည္ ဆရာပ်ဥ္း မနားေမာင္နီသင္း၏ကဗ်ာဂုဏ္ရည္ႏွင့္ အတူ ထုိကဗ်ာ၏ဖန္တီးရွင္ ဆရာပ်ဥ္း မနားေမာင္နီသင္း၏ ဂုဏ္ကုိပါေဖာ္ ထုတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။တစ္နည္းအား ျဖင့္ လူသိထင္ရွားကဗ်ာကို လူသိထင္ ရွားကေလာင္အမည္ျဖင့္ တြဲေပးလုိက္ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဤသို႔လုပ္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္တြင္ ဒီကဗ်ာေလးေကာင္းလိုက္ တာ ဘယ္သူေရးတာပါလိမ့္ဆုိသည့္ ““အမည္မသိစာဆုိ””ဒုကၡလည္း ကင္းေ၀း သြားမည္ျဖစ္ပါမည္။အလားတူပင္   ေက်ာင္းသုံးျပ႒ာန္းထားသည့္ မူလတန္း ဖတ္စာစာအုပ္မ်ားတြင္ ကေလာင္အမည္ မပါေသာ ကဗ်ာေကာင္းေကာင္းေလး ေတြ က်န္ရွိေနပါေသးသည္။ သူငယ္ တန္းေက်ာင္းသုံးဖတ္စာထဲတြင္ ပါ၀င္ ေသာ ““မမ၀၀၊ ထထက၊အကပထမ””ဆို ေသာ ကဗ်ာသည္ ဆရာတင္မိုးေရးခဲ့တာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာကြယ္လြန္ၿပီးမွ သိခြင့္ ရပါသည္။ သို႔ျဖင့္ ပိုင္ရွင္မဲ့ျဖစ္ေနေသာ စာေပလက္ရာေကာင္းမ်ား၊ ကဗ်ာလက္ ရာေကာင္းမ်ားကို တန္ဖိုးထား၍ ပုိင္ရွင္ ေဖာ္ထုတ္ေနခ်ိန္တြင္တစ္နည္း က ေလာင္အမည္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ေနခ်ိန္ တြင္ကဗ်ာဆရာ၏စာမူကိုသုံးၿပီး က ေလာင္နာမည္ကိုေဖာ္ျပရန္ေစတနာတြန္႔ တုိေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိေနသည္ကုိေတြ႕ ရပါသည္။
တစ္ခုေသာ ေန႔လယ္တြင္ျဖစ္ပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လွည္းတန္းမွတ္ တုိင္မွ ၁၂၄အထူးဟီးႏိုးကားစီး၍ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္ခဲ့ပါသည္။
ဤတြင္ထူးျခားေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ႏွင့္ ႀကံဳလိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မတ္ တပ္ရပ္ေနရာႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းျဖစ္ေသာ ကားအတက္အဆင္းအေပါက္၀ေဘးက မွန္ခ်ပ္ေပၚတြင္ ကဗ်ာဆန္ေသာစာသား အခ်ိဳ႕ကို ပလတ္စတစ္ေလာင္းလ်က္ ကပ္ ထားသည္ကိုေတြ႕ရ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိစာ သားမ်ားမွာ မန္က်ည္းေစ့အရြယ္ေလာက္ ျဖစ္၍ ခပ္ေ၀းေ၀းကလွမ္းဖတ္ၾကည့္ရာ ဖတ္ဖူးသလုိလိုဟုထင္မိသည္။သို႔ျဖင့္ ထုိ စာသားေတြကပ္ထားသည့္ေနရာသုိ႔ ေရာက္ေအာင္ေရႊ႕သြား၍ အစအဆုံး ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္လုံးျပဴးသြား ပါသည္။
““ေန႔စဥ္ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့အခါအထဲ
၀င္စီးပါ။
အေပါက္၀မွာ အတြယ္မက္
အတက္အဆင္းခက္။
သက္ႀကီးရြယ္အုိ သံဃာဆုိေနရာ
ေပးဖို႔လို၊
ကိုယ္၀န္ေဆာင္ႏွင့္မိခင္မ်ား
ဦးစားေပးစိတ္ထား။
ခြန္အားခ်ည့္နဲ႔ မစြမ္းသူ
ေဖးမ သည္းခံကူ၊
လူခ်င္းတူတူ ေမတၱာပြား
ျမတ္မြန္ခရီးသြား ။   ။””
ရန္ကုန္ခရီးသြားဂ်ာနယ္ အတြဲ၂၊ အမွတ္ ၂။၂၀၀၉ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ဂ်ာ နယ္ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာျဖစ္သည္။  ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က ““မြန္ျမတ္ခရီးသြား””ျဖစ္ သည္။ ယခုကားမွန္ခ်ပ္ေပၚတြင္ ကပ္ ထားရာ၌ စာကိုယ္ပဲပါသည္။ ေခါင္းစဥ္ မပါ။ကေလာင္နာမည္မပါ။ စိတ္မ ေကာင္းေတာ့ ျဖစ္သြားပါသည္။သို႔ေသာ္ ေျဖလုိက္ႏိုင္ပါသည္။ဤစာကိုကပ္ထား သူမွာစာသမားမျဖစ္ႏုိင္။ကဗ်ာဆရာ၊စာ ေရးဆရာကို သို႔မဟုတ္ကဗ်ာဆရာ၊စာ ေရးဆရာ၏ ကေလာင္နာမည္ကုိ တန္ဖုိး ထားရမွန္း မသိေသာ္လည္း ထုိစာထုိ ကဗ်ာေလးမွာ သူ႔ကားေပၚ၌ခရီးသည္ မ်ားအတြက္ အသုံး၀င္ပုံကိုေတာ့ သိႏုိင္ သူျဖစ္သည္။သူ႔ကားစီးခရီးသည္ေတြ အတြက္ အသုံးတည့္လုိ႔အသုံးခ်လိုက္ တာျဖစ္မည္။ ေန႔စဥ္ ပိုက္ဆံဘယ္ ေလာက္ရွာရမလဲဆုိသည့္ကားသမားအဆင့္ ဆုိတာ ဒီေလာက္ပဲရွိမွာေပါ့ဟု ေျဖလိုက္ ပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ အမ်ိဳးဘာသာ သာ သနာအတြက္လုပ္ေဆာင္ေနေသာ အဖြဲ႕ အစည္းႀကီးတစ္ခုမွ အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ဟန္တူ ေသာ ရဟန္းႏွစ္ပါးႏွင့္ သီလရွင္ႏွစ္ပါး မိမိထံေရာက္လာသည္။ဘယ္ကလိပ္စာ ရ၍ လုိက္လာသည္ကိုမသိ။အေၾကာင္း ကသူတုိ႔သင္မည့္ ဘာသာေရးေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြကိုသင္ဖုိ႔ သင္႐ုိးၫႊန္း တန္းႏွင့္ အညီကဗ်ာေရးေပးရန္ ေတာင္း ခံၾကျခင္းျဖစ္၏။သုိ႔ျဖင့္ သူတို႔ေပးခဲ့ေသာ သင္႐ုိးကိုဖတ္၍ သင့္ေလ်ာ္ရာကဗ်ာ၁၀ ပုဒ္ခန္႔ေရးေပးလိုက္သည္။ သူတို႔က ႀကိဳက္ရာသုံးပုဒ္ေရြး၏။ ဒါလည္းကိစၥမရွိ။ သည္ၾကားထဲ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ စာတစ္ ေၾကာင္းကိုျပင္ပါရေစဆုိၿပီး ျပင္၏။ဒါ လည္း ကိစၥမရွိ။ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာသုံးပုဒ္စာ အတြက္ပါဟုဆိုကာ မိမိအလုပ္စားပြဲေပၚ စာအိတ္ႏွင့္စာမူခထားသြား၏။ဖြင့္ၾကည့္ ေတာ့ ကဗ်ာသုံးပုဒ္အတြက္ ေငြက်ပ္တစ္ ေသာင္းတိတိ။ဘယ္လုိႀကီးလဲဟု ေတြး လုိက္မိ၏။ဒီလုိ စာမူခေပးတာမ်ိဳးတစ္ခါ မွ်မေတြ႕ဘူးပါ။ဒါလည္းပဲ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ ေနလို႔ရေသး၏။ေနာက္ဆုံးအခ်က္ကား ေရငုံေနလို႔မရေတာ့။ ႏႈတ္ပိတ္ေနလုိ႔မရ ေတာ့။အေၾကာင္းကား မိမိကဗ်ာကိုစာ သင္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးမွ ကေလာင္နာ မည္မေဖာ္ျပႏုိင္ပါတဲ့။ဘယ္ေလာက္ဆုိး သလဲ။
ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘာလုပ္တာလဲ။ ဘယ္လုိအဓိပၸာယ္လဲ။ဒီလိုလုပ္ေသာ  အဖြဲ႕အစည္းမ်ိဳးတစ္ခါမွ် မေတြ႕ဖူးပါ။ ကဗ်ာဆရာဆီကို အေခါက္ေခါက္လာ။ ကဗ်ာအခါခါေတာင္းၿပီးဒီလိုေသေသခ်ာ ခ်ာ ေစာ္ကားေသာအဖြဲ႕အစည္းမ်ိဳး မေတြ႕ဖူးပါ။ လႈမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းဆိုလွ်င္ ေတာင္ ခံသာပါ၏။ခုေတာ့ဘာသာစာ ေပပညာတတ္သည္ဆုိေသာ ဘာသာ သာသနာအက်ိဳးေဆာင္ရြက္္မည္ဆုိေသာ ဘာသာေရးဆုိင္ရာအဖြဲ႕အစည္းက ေစာ္ ကားလုိက္တာေၾကာင့္ မိမိေတာ္ေတာ္ ေလးခံျပင္းပါသည္။စိတ္လည္းပ်က္မိ သည္။ရြံလည္းရြံမိသည္။
မိမိက ဂ်ာနယ္မွာဆာင္းပါးေရးၿပီး ကန္႔ကြက္လုိက္ေတာ့မိမိမိတ္ေဆြ ကဗ်ာ ဆရာတစ္ဦးထံမွ မိမိၾကားသိေအာင္တုံ႔ ျပန္လိုက္ပုံက ယင္းတုိ႔လုပ္ကိုင္ေနေသာ အဖြဲ႕အစည္း၏ဂုဏ္က်က္သေရႏွင့္ ဆန္႔ က်င္လွစြာသည္။ ငယ္ရြယ္ေသာ ပုဂိ္ၢဳလ္ ေလးတုံ႔ျပန္ပုံက မိမိအား““ဆရာႀကီးက ေငြေတာ္ေတာ္မက္တာပဲ””တဲ့။ေခါင္း ေဆာင္ပိုင္းပုဂိ္ၢဳလ္တစ္ဦး တုံ႔ျပန္လုိက္ပုံ က(အာဏာရအဖြဲ႕အစည္းက ပုဂိ္ၢဳလ္ ႀကီးေလသံမ်ိဳးႏွင့္)မိမိကဗ်ာကိစၥႏွင့္ ပတ္ သက္၍အေၾကာင္းျပန္ေပးဖုိ႔ စကားပါး ထားသည္ကို ““အေၾကာင္းျပန္ဖို႔အဆင့္ မဟုတ္ဘူး””ဟု မိမိ၀တ္႐ုံကိုမွအားမနာဘဲ ရင့္သီးေငၚတူးစြာ ေျပာထြက္ပုံမွာ သာ မန္မယဥ္ေက်းေသာ လူ၀တ္ေၾကာင္ႏွင့္ တစ္တန္းစားထဲ ျဖစ္ေနပါသည္။
တကယ္ေတာ့ စာမူခနည္းသည္ မ်ားသည္ကို အဓိကမဆုိလုိပါ။ ေပးပုံေပး နည္း တိတိက်မဟုတ္တာကို ေျပာလုိ ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။တကယ္ေတာ့လည္း စာမူခအေၾကာင္းမသိျခင္းႏွင့္ သိလ်က္ ေပးဖုိ႔ တြန္႔တုိေနျခင္းမွာ ကဗ်ာစာေပႏွင့္ မနီးစပ္ျခင္း၊ မယဥ္ေက်းျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။စာေပတန္ဖုိးကို မသိတတ္ တာလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ယေန႔ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္လွ်င္္  အနည္းဆုံး က်ပ္သုံး ေထာင္ေပးသည္။မဂၢဇင္းအမ်ားစုက ေတာ့ က်ပ္ငါးေထာင္လည္းေပးပါသည္။ က်ပ္ရွစ္ေထာင္လည္း ေပးပါသည္။ က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းလည္းေပးပါသည္။ဒီကေန႔  ျမ၀တီ႐ုပ္သံက ကေလးကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြႏွင့္ ကဗ်ာသ႐ုပ္ေဖာ္ လႊင့္ထုတ္ ကဗ်ာစာမူခက်ပ္ႏွစ္ေသာင္း ႏွင့္CD တစ္ခ်ပ္ရပါသည္။
ဘယ္စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ ဆုိ မိမိဥာဏ္အား၊ ၀ိိရိယအားစုိက္ထုတ္ ထားရေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အတြက္  ထုိက္သင့္ေသာဥာဏ္ပူေဇာ္ခကို မက္ ေမာစၿမဲျဖစ္ပါသည္။ အဲဒီေတာ့ကိုယ့္ စာကဗ်ာအတြက္ ထုိက္သင့္ေသာ စာမူ ခအေၾကာင္းေျပာတဲ့ စာေရးဆရာက မ ႐ုိးသားတာလား။ ေလာဘႀကီးတာလား။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၏ စာမူကိုသုံး ဖုိ႔ေတာ့လိုပါလိမ့္မည္။ ဒီၾကားထဲ ေျပာ လုိက္ပါေသးသည္။ဘယ္ကဗ်ာဆရာဆို လွ်င္ ပိုက္ဆံစကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘူး တဲ့။ ဒါကေတာ့ ရွင္းပါသည္။ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္က ေမ်ာက္ဖုိးစိန္ကတာကုိ  ၾကည့္ခ်င္တာလား။ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကုိ ၾကည့္ခ်င္တာလား။ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကို ၾကည့္ခ်င္လွ်င္ေတာ့ေမ်ာက္ဖိုးစိန္လုိ  လမ္းေဘးမွာမရႏုိင္ပါ။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ၏အႏုပညာႏွင့္ ထုိက္တန္ေသာ ႐ုံ၀င္ခ ေပးရမွာျဖစ္ပါသည္။
ေလာကဓမၼတာအရ အေကာင္းရွိ သလုိ အဆုိးလည္းရွိပါသည္။ အလွရွိသ လုိ အက်ည္းတန္ရွိပါသည္။ ျမင့္ျမတ္သူ ရွိသလုိ ယုတ္မာသူရွိပါတယ္။တန္ဖိုးသိ တတ္သူရွိသလုိ တန္ဖိုးမသိတတ္သူ ရွိပါ သည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၏ စာေပကိုတန္ဖိုးထား တတ္သလုိ ထုိစာေပဖန္တီးသည့္ က ေလာင္ရွင္၏ ကေလာင္နာမည္ကို တန္ ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းမိသူေတြ ရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတူပင္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၏စာေပကို အသုံးခ်ဖုိ႔ ေလာက္သာသိၿပီးထုိစာေရးဆရာ၊ကဗ်ာ ဆရာ၏ ကေလာင္နာမည္ကို တန္ဖိုး ထားရေကာင္းမွန္း မသိသူေတြ လည္းရွိ ေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။
ဤသည္မွာ ျမင့္ျမင့္ေနထုိင္ျခင္းႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ။ျမင့္ျမင့္စားေသာက္ျခင္းႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ။ ျမင့္ျမင့္ ၀တ္ဆင္ျခင္းႏွင့္ မသက္ဆုိင္ပါ။ ျမင့္ျမင့္ လုပ္ကုိင္ေနျခင္း ႏွင့္လည္းမသက္ဆုိင္ပါ။ အဓိကေတာ့  စိတ္ႏွလုံးသားျမင့္္ျမင့္မထားႏိုင္သမွ် ဘာ လုပ္လုပ္အဆင့္အတန္းနိမ့္ေနမွာ ေသ ခ်ာပါသည္။
အလုပ္ႀကီးႀကီးလုပ္လွ်င္ စိတ္ထား ႀကီးႀကီးထားဖုိ႔လုိပါသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျမင့္ျမင့္ထားလွ်င္ ႏွလုံးသားလည္းျမင့္ျမင့္ ထားတတ္ဖို႔ လုိပါသည္။ ထုိျမင့္ျမင့္စိတ္၊ ျမင့္ျမင့္ႏွလုံးသားႏွင့္ ထာ၀ရယွဥ္တြဲက်င့္ သုံးအပ္သည္မွာ အျဖဴစင္ဆုံး ႐ုိးသားဖုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
သဘာ၀က ဖန္တီးေပးထားေသာ  ႐ုိးသားသည့္ေလာက၀န္းက်င္ကို အလွ ဆင္လုိလွ်င္ မိေမြးတုိင္း ဖေမြးတုိင္းမဟုတ္ ေသာ မ႐ုိးသားစိတ္ေတြကို အရင္ဖယ္ရွား ႏိုင္မွ ျဖစ္ပါမည္။ဒီလုိမွ မဟုတ္လွ်င္ ေတာ့…။
Credit To Hot News Journal

ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူ
Read More »