စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္းအပိုင္း


Photo: စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္း အပိုင္း ( ၂ )
===============
မဂၤလာပါ....သူငယ္ခ်င္းတို႕
စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္း အပိုင္း ( ၂ ) ကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္........

(26)  လုပ္ငန္းခြင္ ေလာကမွာ အထူးသၿဖင့္ ထုပ္လုပ္တပ္ဆင္စက္ေတြမွာ အလုပ္အမားေတြဟာ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနမႈေတြ

        နဲ႕ အဆက္ၿပတ္ေနတက္ႀကတယ္ သူတို႕ကို ေခတ္ေပၚတိုးတက္မႈေတြအေႀကာင္း မွန္မွန္းအေႀကာင္းႀကားေပး ေဟာေၿပာေပးပါ ။

(27)  ရုံးသုံးစက္ေတြ ဝယ္သုံးရင္ ရုိးရိုးရွင္းရွင္းေတြကိုပဲ ေရြးပါ သုံးဖို႕ႀကဳံလာတဲ့အခါ ဝန္ထမ္းတိုင္းက သုံးတက္ေနဖို႕လိုပါတယ္ ။

(28)  ရာထူးသိပ္မႀကီးလို႕ဆိုၿပီး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို လူရာမသြင္းတာ အားငယ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕ ။

(29)  ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ အလုပ္ရပ္စဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ မတရားရာက်ပါတယ္ အၿခားဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ

       မွာလည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပြားလာေစႏုိင္တယ္ ။

(30)  ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အေၿခအေနေႀကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြကို လစာတိုးမေပးႏုိင္ေသးရင္ အဲဒီအေနအထားကို သူတို႕ေတြကိုရွင္းၿပပါ

        ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ နားလည္မႈ သစၥာရွိမႈကိုရရင္ အခက္အခဲ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ ။

(31)  ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဇနီး ခင္ပြန္း ေတြကပါ အလုပ္လုပ္ႀကရင္ ( အိမ္မွာ မေနဘဲ အၿပင္ထြက္ လုပ္ကိုင္ႀကတယ္ဆိုရင္)

        ေန႕ကေလးထိန္း ဌာန မူႀကိဳ ေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ေပးပါ ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ မိဘေတြနဲ႕ ကုမၼဏီကမွ်ခံေပါ့ ။

(32)  ဝါရင့္ဝန္ထမ္းေတြကို အၿခားသူေတြနဲ႕ အဆင္ကြဲေအာင္စီမံေပးပါ ယူနီေဖာင္းအေရာင္ခြဲေပးတာ လည္စည္းအေရာင္ခြဲေပးတာ

        နာမည္ရင္ထိုး အထူးတံဆိပ္စသည္ၿဖင့္ စီမံေပးပါ ။

(33)  ကိုယ့္ရာထူးအရ လုပ္ငန္းအရ လက္ေဆာင္ေတြအေပးခံရရင္ ကိုယ့္ဌာနကဝန္ထမ္းေတြကိုပါ သတိရလို္က္ပါ သူတို႕ကိုပါခြဲေဝေပးပါ

        ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ၿပီး သူတို႕အတြက္လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ပါ ။

(34)  ဝန္ထမ္းတစ္ဦး အၿငိမ္းစားယူရင္ သူ႕အတြက္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ႏႈတ္ဆက္ဂုဏ္ၿပဳပြဲ လုပ္ေပးၿပီး တန္ဖိုးရွိ လက္ေဆာင္တစ္ခု

        ခ်ီးၿမွင့္ပါ ။

(35)  လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္နဲ႕ အသိအမွတ္ၿပဳမႈတို႕ဟာ တုိက္ရုိက္ဆက္စပ္ေနႀကတယ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို အသိအမွတ္ၿပဳ

        ေပးလိုက္ရင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေလးစားမႈေတြတိုးပြားလာၿပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ထုပ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းေတြ ပိုၿမွင့္လာလိမ့္မယ္ ။

(36)  ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ သုံးမရေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ရင္ တန္းၿပီးၿဖဳတ္မပစ္ပါနဲ႕ သူနဲ႕ ဟန္က်မယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ကုမၼဏီတြင္း

        လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွာ လိုက္ရွာႀကည့္ပါဦး သူဟာ တကယ့္အဖိုးတန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္ ။

(37)  လူတိုင္းကို အၿပဳသေဘာ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ တအားလုပ္တာ ခဏခဏလုပ္လြန္းတာ ေရွာင္ႀကဥ္ပါ မေရွာင္ရင္ လူေတြက ကိုယ့္ကို

        တက္ႏိုင္တမွ် ေရွာင္လာႀကလိမ့္မယ္ ။

(38)  ကိုယ္ေရးလက္ေထာက္ အတြင္းေရးမွဴးကို အထူးဂရုစိုက္ေနရာေပးပါ သူတို႕ဟာ ကိုယ္မရွိတုန္း ခရီးထြက္တုန္းမွာ လုပ္ငန္းေတြကို

        ဆက္လည္ပတ္ေပးေနႀကမယ့္သူေတြၿဖစ္တယ္ ။

(39)  ကိုယ့္လုပ္ငန္းက ႀကီးထြားလာတာနဲ႕အမွ် ( ရာထူးၿမင့္လာတာနဲ႕အမွ် ) စာရြက္စာတမ္းေတြႀကား ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေပးရတာေတြႀကားမွပဲ

       အခ်ိန္ပိုကုန္ေနတက္တယ္ အဲဒီလိုနဲ႕ အရင္က ဖက္လဲတကင္းရွိခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႕ တၿဖည္းၿဖည္းေဝးသြားေရာ အဲဒါမ်ိဳးဟာ

       အႏၱာရာယ္ရွိတယ္ ။

(40)  အလုပ္လုပ္ရတဲ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္သင့္တဲ့ရလဒ္ႏွစ္ခုကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရလို႕ေက်နပ္ႀကည္ႏူးမႈရယ္ ကိုယ့္စြမ္းေဆာင္မႈကိုသူမ်ားေတြ

       သေဘာေပါက္သြားေစခ်င္တာရယ္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေဆာင္ရြက္လို႕ ႀကည္ႏူးရမႈရယ္ အမ်ားက အသိအမွတ္ၿပဳ

       ၿခင္းရယ္ဆိုပါေတာ့ ။

(41)  ကိုယ္ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြက သိပ္အက်ိဳးမရွိတာမ်ိဳး ႀကံဳတက္ပါတယ္ စိတ္ဓာတ္က်မသြားပါနဲ႕ အဲဒီဆုံးၿဖတ္ခ်က္ကို

        ဝိုင္းပုံေဖာ္ လုပ္ကိုင္ေပးတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ ထပ္ေဆြးေႏြးၿပီး အေၿဖရွာႀကည့္ပါ အေၿခအေနေတြေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္ ။

(42)  လူေတြရဲ႕လုပ္ပုံကိုပုံနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးအႀကံေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ စကားလုံးေတြကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရြးပါ အလကားအခ်ိန္ၿဖဳန္းပစ္

         ေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳးေၿပာရာမေရာက္ပါေစနဲ႕ ။

(43)   ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဓာတ္တက္ႀကြလာဖို႕အတြက္ လုပ္နည္းရုိးရုိးကေလးတစ္ခုရွိပါတယ္ သူ႕လက္ရွိရာထူးရဲ႕ အမည္ကို

         ပိုၿပီးခံ့ညားေအာင္ေၿပာင္းလိုက္ပါ ။

(44)  လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္ ေႏြးေထြးမႈရွိပါေစ ။

(45)  ေမြးေန႕ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုဝင္ ( ဇနီး ခင္ပြန္း သား သမီး ) ေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကုိပါ မွတ္သားထားၿပီး အခါေရာက္တုိင္း

       လွမ္းဆုေတာင္းေပးပါ ။

(46)  ဝန္ထမ္းတစ္ဦးရဲ႕ မိသားစုအတြင္း အၿဖစ္ဆိုးတစ္ခုခုႀကံဳရင္ စာနာ ဝမ္းနည္းေႀကာင္းကို လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး

        လုပ္ပါ ။

(47)  ေပးလာတဲ့အႀကံေတြကို တကယ္အသုံးၿပဳတက္တဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္းေတြက လိုလိုလားလားအႀကံေပးခ်င္ႀကတဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္

        လာေအာင္ ဖန္တီးထားပါ ။

(48)  ခ်ီးက်ဴးရင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုလုိလားလား ခ်ီးက်ဴးပါ ပါးစပ္ဖ်ားကပဲ ေၿပာတဲ့စကားမ်ိဳးဟာမထိေရာပါဘူး ။

(49)  စြတ္စိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေၿခေနမ်ိဳး ေဒသမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ရရင္ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ လုံေလာက္တဲ့ ေနရာအက်ယ္အဝန္း ပစၥည္းထား

       စရာေနရာ သိမ္းဆည္းစရာဗီရိုစသည္ၿဖင့္ လုပ္ေပးထားပါ ထီးတို႕ မိုးကာတို႕ထားဖို႔ ကုတ္အက်ၤ ီေတြခ်ိ္တ္ဖို႕ ဦးထုပ္သိမ္းဖို႕ ဆိုတာ

       ေတြအတြက္ေပါ့ ။

(50)  အမွားလုပ္မိလို႕ ဒဏ္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ အလုပ္တစ္ခုကို ခိုင္းတာမ်ိဳး အလုပ္ၿမဲဖို႕ အာမခံခ်က္ မေသခ်ာတာမ်ိဳးမွာ လုပ္အားက်ဆင္းတက္

       ပါတယ္ ယုံႀကည္မႈေတြနဲ႕သာ လႊမ္းေနပါေစ ။

  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ ကၽြန္ေတာ္ဇတ္ေႀကာတက္လာလို႕ ခဏနားလိုက္ပါအုံးမယ္ေနာ္...............

ဒီစီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္းကေတာ့ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဘယ္လိုလဲဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲမသိပါဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ပါတဲ့အေႀကာင္းအရာေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားလို႕ သူငယ္ခ်င္းတို႕လဲ

ဖတ္လို႕ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ၿပလိုက္တာပါ..........ေနာက္ထပ္အေႀကာင္းအရာေတြက်န္ရွိေသးတာမို႕အပိုင္းပိုင္းေတြနဲ႕

တင္ဆက္သြားပါမယ္လို႕ေၿပာရင္း သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကို ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါတယ္..............

 

                                                                                    သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္

                                                                                            မိုးမင္းေသာ္ ( ရန္ကုန္ )
ေရႊအိမ္စည္စာၾကည့္တိုက္https://www.facebook.com/pages/%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%82%8A%E1%80%A1%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%AC%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%80%E1%80%B9-%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%B1%E1%80%95%E1%80%92%E1%80%AB%E1%80%94%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%B3%E1%80%9E%E1%80%8A%E1%80%B9/511509612202059 (1) လူသားတိုင္း အမွားမကင္းပါ ဒါေႀကာင့္ အမွားတစ္ခု လုပ္လိုက္မိရင္ မွားၿပီလို႕လက္ခံလိုက္ပါ ၿပီးရင္ မွန္ေအာင္ ၿပင္ပါ ။

(2) ကိုယ့္ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကို ဒိုင္ယာရီ သတ္သတ္စာအုပ္နဲ႕ ေရးမွတ္ထားတာမ်ိဳး သီးသန္႕ထားပါ လူတိုင္းကို

သူတို႕ေမြးေန႕ေတြမွာ ဆုေတာင္းေပးႏုိင္တာေပါ့ ( ေမြးေန႕ အမွန္ၿဖစ္ဖို႕ေတာ့ ဂရုစိုက္ပါ )

(3) ရုံးဝန္ထမ္းတိုင္းရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြမွာ က်န္လူေတြက ေငြစုထည့္က်င္းပတဲ့ ေမြးေန႕ပါတီ လုပ္ႀကဖို႕ စည္းရုံးထားပါ ေဆာ္ဩပါ ။

(4) ဝန္ထမ္းေတြက ေၿပာစရာရွိလာရင္ ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ပါ သူတို႕တင္ၿပတဲ့ အႀကံဥာဏ္ေတြကို အသိအမွတ္ၿပဳပါ ။

(5) သူမ်ား စိတ္ကူးကို ကိုယ့္စိတ္ကူးလုပ္ၿပီး အမွတ္မယူမိပါေစနဲ႕ ။

(6) အဖြဲ႕နဲ႕ လုပ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု စီမံခ်က္တစ္ခု ၿပီးသြားတိုင္းမွာ အဖြဲ႕ဝင္ေတြကို သူတို႕ရဲ႕ပူးေပါင္းပါဝင္ လုပ္ေဆာင္မႈေတြအတြက္

ေက်းဇူးစကားေၿပာပါ ။

(7) ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတြကို ကိုယ္တက္ႏုိင္တဲ့ အတိုင္းအတာအရ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ ဘီစကြပ္ စတဲ့ သေရစာေတြ ပံ့ပိုးေပးထားပါ ။

(8) လုပ္ငန္းခြင္က သိပူအိုက္လြန္းတာ သိပ္ေအးတာမ်ိဳးၿဖစ္ရင္ အလုပ္လုပ္ရတာ အခက္အခဲ ေတြ႕ပါတယ္ ပန္ကာတို႕ အပူေပးစက္တို႕

ဖန္တီးေပးထားပါ ။

(9) ဝန္ထမ္းအသစ္ကုိ လုပ္ငန္းခြင္နဲ႕ အကၽြမ္းဝင္သြားေအာင္ လိုက္ၿပေပးပါ သက္ဆိုင္သူေတြနဲ႕လည္း မိတ္ဆက္ေပးပါ ။

(10) အရင္တုန္းက အဆင္ေၿပခဲ့တဲ့ နည္းစနစ္ဟာ ယခုအဆင္ေၿပခ်င္ ေၿပမယ္ ေၿပခ်င္မွလည္း ေၿပမယ္ ဝန္းထမ္းေတြဟာ ေကာင္းမယ္

ထင္တာ ထြင္လုပ္ႀကည့္ စမ္းႀကည့္ႏုိင္ႀကေႀကာင္း ေၿပာၿပထားပါ လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာကူးၿပီး အႀကံေပးပါ ။

(11) တစ္ခုခုမွာ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ တိုးတက္မႈ ရခ်င္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို ညိွႏႈိင္းအႀကံေပးလိုက္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ သူ႕

အေၿခအေန ဘယ္လိုလဲဆိုတာ ( ေနာက္တစ္ပတ္ တစ္လအႀကာ ) ထပ္ စစ္ေဆးေမးၿမန္းပါ တိုးတက္မႈရလာတာ ေတြ႕ရင္ သူ႕

ကိုအသိေပးပါ ။

(12) ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း တာဝန္ခံလုပ္ကိုင္ရတဲ့လုပ္ငန္းမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ပါမႈ တက္ႀကြမႈ ဘယ္ေလာက္မ်ားၿပားေနေသးသလဲ

ဆိုတာ အၿမဲၿပန္စစ္ပါ မႏိုင္ရင္ အကူရွာပါ မႀကာခဏဆိုသလို ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးစလုံး အနားယူပါ ။

(13) တစ္ေန႕ေန႕မွာ ေကာ္ဖီတို႕ မုန္႕တို႕နဲ႕ ညေနခင္းပါတီကေလးလုပ္ေပးပါ ကိုယ့္အဖြဲ႕သားအားလုံးကို ဖိတ္ပါ သူတို႕လည္း လန္းသြား

မယ္ အခ်င္းခ်င္းလည္း ပိုရင္းႏွီးတာေပါ့ ။

(14) လုပ္ႀကီးတစ္ခုၿပီးေၿမာက္သြားရင္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးေပးပါ ။

(15) လုပ္ငန္းတစ္ခု စီမံကိန္းတစ္ခုစီစဥ္ရင္ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚက်လာမယ့္ အလုပ္ဒဏ္ကို တည့္စဥ္းစားပါ အလုပ္ေတြ စုၿပဳံမလာေအာင္

လႊဲေပးၿခင္း ခြဲေပးၿခင္း အားၿဖင့္ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚမလိုအပ္ဘဲ အလုပ္ဒဏ္ပိတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ႏိုင္ဖို႕ စီမံပါ ။

(16) တကယ္အေကာင္အထညိေဖာ္/ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရတဲ့လူမ်ိဳးကို အေထာက္အကူေပးဖို႕လိုပါတယ္ အႀကံေပးၿပီး ပံ့ပိုးတာမ်ိဳးပိုၿပီးသုံးပါ ။

(17) ဝန္ထမ္းေတြကို ရုံးတယ္လီဖုန္းမွာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥအတြက္ ေၿပာခြင့္ၿပဳထားလိုက္ပါ ။

(18) အၿပင္က ေရပိုက္ၿပင္သမား မီးၿပင္သမားေတြ ရုံးလာအလုပ္လုပ္တဲ့အခါ သူတို႕ကို ရုံးဝန္ထမ္းေတြအတြက္ သေရစာေကၽြးေမြးသလိုပဲ

ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပါ ပစ္မထားပါနဲ႕ ။

(19) ဝန္ထမ္းေတြကို ဌာနတြင္းသင္တန္းေတြ စီစဥ္ေပးၿပီး အဆင့္ၿမွင့္တင္ေပးပါ အၿပင္သင္တန္းေတြ သြားတက္ႏုိင္ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးပါ

ဒါမွ သူတို႕ရဲ႕ အရည္အေသြးေတြ ၿမင့္လာမယ္ ။

(20) ႀကီးႀကီးမားမား ေမွ်ာ္လင့္ထားရင္ ႀကီးႀကီးမားမားေတြရလာတက္ပါတယ္ အေကာင္ဆုံး အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ိဳးကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ထား

ေႀကာင္း ဝန္ထမ္းေတြကို ေၿပာၿပထားပါ ႀကိဳးစားၿပႏုိင္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ခ်ီးၿမွင့္ေၿမွာင့္စားပါ ။

(21) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခက္အခဲတစ္ခုကို ကိုယ္က ေၿဖရွင္းမေပးသာတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးရွိတက္တယ္ ေၿဖရွင္းမေပးႏုိင္ေပမယ့္

စာနာမႈကို ၿပႏုိင္မွာပါ အဲဒိလို စာနာၿပလိုက္ၿခင္းဟာ ထူးၿခားမႈ ရွိလာပါလိမ့္မယ္ သူအားငယ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ေရာက္လာၿပီး

အားေပးတာကို သူ နားလည္မွာပါ ။

(22) ကိုယ့္ ဝန္ထမ္းေတြဟာ “ကိုယ္နဲ႕ လက္တြဲလုပ္ႀကသူေတြ“ လို႕ေၿပာဖို႕နဲ႕ “ကိုယ့္အတြက္လုပ္ကိုင္ေပးေနႀကတဲ့သူေတြ“ ဆိုတဲ့ သေဘာ

မ်ိဳးမေၿပာမိဖို႕ သတိထားပါ ။

(23) လိုရင္ ရွာမေတြ႕ႏိုင္တာမ်ိဳးမလုပ္ပါနဲ႕ ကိုယ့္ကိုဘယ္မွာ ေတြ႕ႏုိ္င္မယ္ ဘယ္မွာရွိႏုိင္မယ္ဆိုတာ အသိေပးထားပါ ။

(24) အတိုင္းအတာေတြေႀကာင့္ေၿဖရွင္းရဖို႕ရွိလာရင္ မေက်နပ္ခ်က္ တိုင္ခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာပါ အခ်က္အလက္မွန္မမွန္

ထပ္စစ္ပါ ၿပီးမွလုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ ၿပႆနာရဲ႕ သဘာဝကို အရင္းဆိုက္ေအာင္မရွာဘဲနဲ႕ အလ်င္စလို ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်ရင္ မ်က္ႏွာ

ပူစရာ အားနာစရာေတြ ၿဖစ္လာတက္တယ္ ။

(25) သိခ်င္တာေတြ အႀကံေပးခ်င္တာေတြရွိရင္ ေရးသူနာမည္ ေဖာ္ၿပစရာမလိုတဲ့ စာေတြေရးပို႕ၿပီး စုံစမ္းႏုိင္ အႀကံေပးႏုိင္ ေႀကာင္းကိုပါ

ဝန္ထမ္းေတြကို အသိေပးထားပါ အဲဒီစာမ်ိဳးေတြ လက္ခံဖို႕ ပုံးတစ္ပုံးေထာင္ထားေပးပါ ကိုယ့္အုပ္စုကို ပုံမွန္အစည္းအေဝးေခၚၿပီး

အဲဒီစာေတြမွာပါတဲ့ ေမးၿမန္းခ်က္ေတြေၿဖၿပပါ အႀကံေပးခ်က္ေတြကို အားလုံးေရွ႕မွာ ေၿပာၿပပါ ။


(26) လုပ္ငန္းခြင္ ေလာကမွာ အထူးသၿဖင့္ ထုပ္လုပ္တပ္ဆင္စက္ေတြမွာ အလုပ္အမားေတြဟာ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနမႈေတြနဲ႕ အဆက္ၿပတ္ေနတက္ႀကတယ္ သူတို႕ကို ေခတ္ေပၚတိုးတက္မႈေတြအေႀကာင္း မွန္မွန္းအေႀကာင္းႀကားေပး ေဟာေၿပာေပးပါ ။

(27) ရုံးသုံးစက္ေတြ ဝယ္သုံးရင္ ရုိးရိုးရွင္းရွင္းေတြကိုပဲ ေရြးပါ သုံးဖို႕ႀကဳံလာတဲ့အခါ ဝန္ထမ္းတိုင္းက သုံးတက္ေနဖို႕လိုပါတယ္ ။

(28) ရာထူးသိပ္မႀကီးလို႕ဆိုၿပီး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို လူရာမသြင္းတာ အားငယ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕ ။

(29) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ အလုပ္ရပ္စဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ မတရားရာက်ပါတယ္ အၿခားဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ

မွာလည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပြားလာေစႏုိင္တယ္ ။

(30) ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အေၿခအေနေႀကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြကို လစာတိုးမေပးႏုိင္ေသးရင္ အဲဒီအေနအထားကို သူတို႕ေတြကိုရွင္းၿပပါ

ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ နားလည္မႈ သစၥာရွိမႈကိုရရင္ အခက္အခဲ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ ။

(31) ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဇနီး ခင္ပြန္း ေတြကပါ အလုပ္လုပ္ႀကရင္ ( အိမ္မွာ မေနဘဲ အၿပင္ထြက္ လုပ္ကိုင္ႀကတယ္ဆိုရင္)

ေန႕ကေလးထိန္း ဌာန မူႀကိဳ ေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ေပးပါ ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ မိဘေတြနဲ႕ ကုမၼဏီကမွ်ခံေပါ့ ။

(32) ဝါရင့္ဝန္ထမ္းေတြကို အၿခားသူေတြနဲ႕ အဆင္ကြဲေအာင္စီမံေပးပါ ယူနီေဖာင္းအေရာင္ခြဲေပးတာ လည္စည္းအေရာင္ခြဲေပးတာ

နာမည္ရင္ထိုး အထူးတံဆိပ္စသည္ၿဖင့္ စီမံေပးပါ ။

(33) ကိုယ့္ရာထူးအရ လုပ္ငန္းအရ လက္ေဆာင္ေတြအေပးခံရရင္ ကိုယ့္ဌာနကဝန္ထမ္းေတြကိုပါ သတိရလို္က္ပါ သူတို႕ကိုပါခြဲေဝေပးပါ

ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ၿပီး သူတို႕အတြက္လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ပါ ။

(34) ဝန္ထမ္းတစ္ဦး အၿငိမ္းစားယူရင္ သူ႕အတြက္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ႏႈတ္ဆက္ဂုဏ္ၿပဳပြဲ လုပ္ေပးၿပီး တန္ဖိုးရွိ လက္ေဆာင္တစ္ခု

ခ်ီးၿမွင့္ပါ ။

(35) လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္နဲ႕ အသိအမွတ္ၿပဳမႈတို႕ဟာ တုိက္ရုိက္ဆက္စပ္ေနႀကတယ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို အသိအမွတ္ၿပဳ

ေပးလိုက္ရင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေလးစားမႈေတြတိုးပြားလာၿပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ထုပ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းေတြ ပိုၿမွင့္လာလိမ့္မယ္ ။

(36) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ သုံးမရေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ရင္ တန္းၿပီးၿဖဳတ္မပစ္ပါနဲ႕ သူနဲ႕ ဟန္က်မယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ကုမၼဏီတြင္း

လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွာ လိုက္ရွာႀကည့္ပါဦး သူဟာ တကယ့္အဖိုးတန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္ ။

(37) လူတိုင္းကို အၿပဳသေဘာ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ တအားလုပ္တာ ခဏခဏလုပ္လြန္းတာ ေရွာင္ႀကဥ္ပါ မေရွာင္ရင္ လူေတြက ကိုယ့္ကို

တက္ႏိုင္တမွ် ေရွာင္လာႀကလိမ့္မယ္ ။

(38) ကိုယ္ေရးလက္ေထာက္ အတြင္းေရးမွဴးကို အထူးဂရုစိုက္ေနရာေပးပါ သူတို႕ဟာ ကိုယ္မရွိတုန္း ခရီးထြက္တုန္းမွာ လုပ္ငန္းေတြကို

ဆက္လည္ပတ္ေပးေနႀကမယ့္သူေတြၿဖစ္တယ္ ။

(39) ကိုယ့္လုပ္ငန္းက ႀကီးထြားလာတာနဲ႕အမွ် ( ရာထူးၿမင့္လာတာနဲ႕အမွ် ) စာရြက္စာတမ္းေတြႀကား ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေပးရတာေတြႀကားမွပဲ

အခ်ိန္ပိုကုန္ေနတက္တယ္ အဲဒီလိုနဲ႕ အရင္က ဖက္လဲတကင္းရွိခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႕ တၿဖည္းၿဖည္းေဝးသြားေရာ အဲဒါမ်ိဳးဟာအႏၱာရာယ္ရွိတယ္ ။

(40) အလုပ္လုပ္ရတဲ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္သင့္တဲ့ရလဒ္ႏွစ္ခုကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရလို႕ေက်နပ္ႀကည္ႏူးမႈရယ္ ကိုယ့္စြမ္းေဆာင္မႈကိုသူမ်ားေတြ

သေဘာေပါက္သြားေစခ်င္တာရယ္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေဆာင္ရြက္လို႕ ႀကည္ႏူးရမႈရယ္ အမ်ားက အသိအမွတ္ၿပဳၿခင္းရယ္ဆိုပါေတာ့ ။

(41) ကိုယ္ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြက သိပ္အက်ိဳးမရွိတာမ်ိဳး ႀကံဳတက္ပါတယ္ စိတ္ဓာတ္က်မသြားပါနဲ႕အဲဒီဆုံးၿဖတ္ခ်က္ကိုဝိုင္းပုံေဖာ္လုပ္ကိုင္ေပးတဲ့ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ထပ္ေဆြးေႏြးၿပီးအေၿဖရွာႀကည့္ပါအေၿခအေနေတြေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္ ။

(42) လူေတြရဲ႕လုပ္ပုံကိုပုံနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးအႀကံေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ စကားလုံးေတြကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရြးပါ အလကားအခ်ိန္ၿဖဳန္းပစ္ေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳးေၿပာရာမေရာက္ပါေစနဲ႕ ။

(43) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဓာတ္တက္ႀကြလာဖို႕အတြက္ လုပ္နည္းရုိးရုိးကေလးတစ္ခုရွိပါတယ္ သူ႕လက္ရွိရာထူးရဲ႕ အမည္ကိုပိုၿပီးခံ့ညားေအာင္ေၿပာင္းလိုက္ပါ ။

(44) လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္ ေႏြးေထြးမႈရွိပါေစ ။

(45) ေမြးေန႕ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုဝင္ ( ဇနီး ခင္ပြန္း သား သမီး ) ေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကုိပါ မွတ္သားထားၿပီး အခါေရာက္တုိင္းလွမ္းဆုေတာင္းေပးပါ ။

(46) ဝန္ထမ္းတစ္ဦးရဲ႕ မိသားစုအတြင္း အၿဖစ္ဆိုးတစ္ခုခုႀကံဳရင္ စာနာ ဝမ္းနည္းေႀကာင္းကို လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳးလုပ္ပါ ။

(47) ေပးလာတဲ့အႀကံေတြကို တကယ္အသုံးၿပဳတက္တဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္းေတြက လိုလိုလားလားအႀကံေပးခ်င္ႀကတဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးထားပါ ။

(48) ခ်ီးက်ဴးရင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုလုိလားလား ခ်ီးက်ဴးပါ ပါးစပ္ဖ်ားကပဲ ေၿပာတဲ့စကားမ်ိဳးဟာမထိေရာပါဘူး ။

(49) စြတ္စိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေၿခေနမ်ိဳး ေဒသမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ရရင္ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္လုံေလာက္တဲ့ ေနရာအက်ယ္အဝန္း ပစၥည္းထား

စရာေနရာ သိမ္းဆည္းစရာဗီရိုစသည္ၿဖင့္ လုပ္ေပးထားပါ ထီးတို႕ မိုးကာတို႕ထားဖို႔ ကုတ္အက်ၤ ီေတြခ်ိ္တ္ဖို႕ ဦးထုပ္သိမ္းဖို႕ ဆိုတာေတြအတြက္ေပါ့ ။

(50) အမွားလုပ္မိလို႕ ဒဏ္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ အလုပ္တစ္ခုကို ခိုင္းတာမ်ိဳး အလုပ္ၿမဲဖို႕ အာမခံခ်က္ မေသခ်ာတာမ်ိဳးမွာ လုပ္အားက်ဆင္းတက္ပါတယ္ ယုံႀကည္မႈေတြနဲ႕သာ လႊမ္းေနပါေစ ။

 (51) အမ်ိဳးသမီးဝန္ထမ္းေတြကို မနက္ပိုင္းရုံးေနာက္က်တာခြင့္ၿပဳလိုက္ပါ သူတို႕မွာအိမ္အလုပ္ေတြမ်ားေနလို႕ဆိုရင္ေပါ့ အိမ္မွလုပ္လာခဲ့

ဖို႕အလုပ္ေတြေပးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္ ဝန္ထမ္းဘက္မွအဆင္ေၿပေအာင္ ညိွယူပါ ။

(52) တမင္ကိုယ္က်ိဳးရွာတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ရုံးပိုင္ပစၥည္းကို တစ္ခါတေလ ယူသုံးတာမ်ိဳးကိုခြင့္ၿပဳပါ ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ သုံးတာမ်ိဳးေပါ့ ။

(53) တိုးတက္မႈရွိလာရင္ ခ်က္ခ်င္းအသိအမွတ္ၿပဳပါ ။

(54) ရာသီဥတုသာယာတဲ့ အားလပ္ရက္တစ္ရက္မွာ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ သူတို႕မိသားစုကိုပါ ေခၚၿပီးေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ပါ

ၿခံအတြင္းမွာ ပါတီလုပ္ပါ။

(55) ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕မိသားစုကိစၥေတြမွာ စိတ္ဝင္စားသင့္တာမွန္သမွ် စိတ္ရင္းေစတနာမွန္နဲ႕ စိတ္ဝင္စားပါ ေမာင္ဘယ္သူ ေနေကာင္း

ရဲ႕လား ေမာင္ဘယ္ဝါစာေမးပြဲၿပီးသြားပလား စသည္ၿဖင့္နာမည္နဲ႕ ေမးၿမန္းႏုိင္ပါေစ မိသားစုအတြင္း က်င္းပတဲ့ပြဲ ပါတီေတြမွာ

ဖိတ္ႀကားခံရရင္ ႀကြေရာက္ခ်ီးၿမွင့္ေပးပါ ။

(56) ကိုယ္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ အသုံးတည့္မယ္ သူတို႕လဲသုံးစြဲတယ္ဆိုရင္ အေရအတြက္သတ္မွတ္

ၿပီးအထူးႏႈန္းနဲ႕ေရာင္းေပးပါ ဒါမွမဟုတ္ အလကားေပးပါ ။

(57) ကိုယ့္ရုံးကလူေတြကို ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြမွာ အသုံးမခ်ပါနဲ႕ ။

(58) ကိုယ့္ကုမၼဏီက နယ္လည့္အေရာင္းသမားေတြနဲ႕အတူ တစ္ခါတစ္ခါလိုက္သြားႀကည့္ပါ အသစ္အဆန္းေတြၿမင္လာ ႀကားလာ

သိလာရမွာ ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ အေရာင္းအမားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း ငါတို႕ဥကၠ႒ႀကီးကိုယ္တိုင္ ဝိုင္းကူပါလားဆိုၿပီး

အားတက္လာႀကမယ္ ။

(59) လူႀကီးၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ကို္ယ္က အားလုံးသိေန တက္ေနလိမ့္မယ္လို႕မထင္ပါနဲ႕ လိုအပ္ရင္ ငယ္သားတစ္ေယာက္ဆီကေပမယ့္

လည္းအကူအညီေတာင္း သင့္ေတာင္းရမယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ အခက္အခဲလည္း ေၿပသြားမယ္ သူလည္းပဲစိတ္အားတက္သြားမယ္ ။

(60) သူမ်ားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း ရုိင္းပင္းကူညီတက္ပါေစ ။

(61) ကိုယ့္ေအာက္ကလူေတြကို လူေတြပဲလို႕ၿမင္ၿပီးဆက္ဆံပါ သူတို႕အေႀကာင္းပိုသိလာရေအာင္လုပ္ပါ ။

(62) ေထာက္ကူၿခင္း နားေထာင္ေပးၿခင္း သင္ႀကားနည္းၿပၿခင္း ဦးေဆာင္ေပးၿခင္းနဲ႕တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၿခင္းဆိုတာေတြဟာ ကိုယ့္လက္သုံး

စြဲေတာ္မူေတြၿဖစ္ပါေစ ကိုယ့္အေနအထားၿမင့္မားလာတာနဲ႕အမွ် အဲဒီအရည္အေသြးေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အဓိကအင္အားေတြ

ၿဖစ္လာတက္ပါတယ္ ။

(63) လူဆိုတာခံစားထိပါးလြယ္ပါတယ္ သူတို႕ရဲ႕ခံစားမႈေတြကိုေလးစားပါ သူတို႕ရဲ႕ခြင္မွာသူတို႕ကိုယ္ပိုင္ဟန္နဲ႕လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးပါ

ကုိယ့္စိတ္ကူးေတြပဲရုိက္သြင္းေပးတာ ပုံစံသြင္းတာမ်ိဳးမႀကိဳးစားပါနဲ႕ ။

(64) ကုမၼဏီက အဖြဲ႕အစည္းကသူ႕အေပၚဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာသိေနရရင္ အဲဒီဝန္ထမ္းဟာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ လုံၿခံဳမႈကိုခံစားရပါတယ္

ဝန္ထမ္းရဲ႕လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္ကို ပုံမွန္အကဲၿဖတ္ၿခင္းပဲၿဖစ္တယ္ ။

(65) အလုပ္တစ္ခုကိုကိုယ္တိုင္လုပ္တက္ေနရင္ သူမ်ားေတြကိုခိုင္းတဲ့အခါ ပိုေကာင္းလာေအာင္ စီမံတက္ပါတယ္ ငယ္သားေတြလုပ္

လုပ္ေနတဲအလုပ္ေတြကို တစ္ခါတစ္ခါတကယ္ ဝင္လုပ္ႀကည့္ပါ အေတြ႕အႀကဳံရလာၿပီး အသိအၿမင္သစ္ေတြေပၚလာလိမ့္မယ္ ။

(66) ဝန္ထမ္းေတြကေမ့တာေလ်ာ့တာမ်ိဳးကိုေတြ႕ရင္ ရုိးရိုးသတိေပးပါ အၿပစ္တင္တဲ့ေလသံမ်ိဳးနဲ႕ မေၿပာပါနဲ႕ ဒီစာရင္းဇယားေတြအၿပင္

ပစၥည္းလက္က်န္စာရင္းပါ ရရင္ေကာင္းမွာပဲလို႕ေၿပာတာဟာ ပစၥည္းလက္က်န္စာရင္းကိုပါ ေပးရမယ္လို႕ေၿပာထားတာေမ့သြားပလား

ဆိုတာထက္ပိုေကာင္းပါတယ္ ။

(67) လူတစ္ေယာက္ကိုသူ႕ရဲ႕ေမြးေန႕ သူတို႕လင္မယားအိမ္ေထာင္က်တဲ့ေန႕မ်ိဳးမွာ ဆူတာပူတာမ်ိဳး သတိေပးတာမ်ိဳးမလုပ္ပါနဲ႕ ။

(68) ဝန္ထမ္းေတြကိုလစာေတြတိုးေပးဖို႕ ခံစားခြင့္ေတြထပ္ေပးဖို႕ အေဆာင္ေယာင္ေတြ တိုးေပးဖို႕အေရးမ်ိဳးမွာတက္တက္ႀကြႀကြရွိပါ ။

(69) လူတိုင္းဟာတစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အသက္ရွဴေပါက္ရခ်င္တက္ပါတယ္ လုပ္ငန္းရဲ႕အလုပ္ပိုင္းၿခား သတ္မွတ္မႈဇယားကို ဆြဲတဲ့

အခါမွာ ဝန္ထမ္းတိုင္းအတြက္ အလုပ္နားရက္ အားရက္ကေလးေတြ ထြက္လာႏုိင္ေအာင္စီမံပါ ။

(70) လုပ္ၿပႏုိင္သူကိုအသိအမွတ္ၿပဳေပးတဲ့အက်င့္လုပ္ထားပါ အသိအမွတ္ၿပဳခ်ီးက်ဴးတာကို စာနဲ႕ေရးမွတ္တမ္းတင္တာ အမ်ားသိေအာင္

ၿဖန္႕ေဝေပးတာမ်ိဳးလည္းလုပ္ႏုိင္ပါတယ္ ဘာေႀကာင့္အသိအမွတ္ၿပဳရတယ္ဆိုေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေဖာ္ၿပေပးပါ ။

(71) ကိုယ့္ရဲ႕ပစၥည္းထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြဲက အရည္အေသြးထူးၿခားလြန္းတဲ့ ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးထုတ္လုပ္ႏုိင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ နမူနာတစ္ခု

ကိုအစည္းအေဝးခန္းမမွာၿဖစ္ၿဖစ္ ရုံးမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မွန္ေသတၱာနဲ႕ ထည့္ၿပထားပါ ။

(72) ဝန္ထမ္းေတြကိုတစ္ခုခုသင္ႀကားၿပသမယ္ဆိုရင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖို႕လိုအပ္ပါတယ္ လူတိုင္းဟာတစ္ႀကိမ္နားေထာင္ရုံနဲ႕

နားလည္ႏုိင္ႀကတာ မဟုတ္ပါ ။

(73) ဝန္ထမ္းတစ္ဦးဦးမွကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဒုကၡေႀကာင့္အလုပ္အေပၚအာရုံမစိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးၿဖစ္ေနရင္ အဲဒီသူ႕ဒုကၡေတြကိုေၿပလည္သြား

ေအာင္ကူညီေပးပါ အလုပ္မွာလစ္ဟင္းခဲ့တာကိုလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါ ။

(74) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အလုပ္ကုိ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္လုပ္ၿပႏုိင္တာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတုိင္းေအာင္ၿမင္ေအာင္လုပ္ၿပႏိုင္တာမ်ိဳးေတြရွိရင္

အမ်ားေရွ႕မွာ ဂုဏ္ၿပဳခ်ီးက်ဴးပါ လုပ္တာအဆင္မေၿပတဲ့အခါမ်ိဳးက်ေတာ့ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေခၚယူညိွႏႈိင္းပါ ( ခ်ီးက်ဴးစရာကိုအမ်ား

ေရွ႕မွာခ်ီးက်ဴး အၿပစ္ေၿပာစရာကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေၿပာ ) ။

(75) တခ်ိဳ႕ဝန္ထမ္းေတြက အလုပ္လုပ္ေနရင္း ခဏတစ္ၿဖဳတ္နားတက္ႀကတယ္ မနားဘဲေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ေတြ႕ရုံနဲ႕

တၿခားသူေတြကုိ ခဏတစ္ၿဖဳတ္နားတာကို မပိတ္ပင္ပါနဲ႕ ။

Credit To မိုးမင္းေသာ္
Read More »

ၾကာၾကာဝါးမည့္ သြားမ်ား က်န္းမာေရး

  1. Photo: ၾကာၾကာဝါးမည့္ သြားမ်ား က်န္းမာေရး
======================

ဆုိရီယြန္

သြားဖံုးေရာင္ေသာ ေရာဂါသည္ သာမန္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေရာင္ရမ္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။


ေရာဂါ ျဖစ္ေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ မတင္ျပမီ ေရာဂါ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ သြားဖံုးမ်ားသည္ သြားေပၚ တြင္ ကပ္တင္ ေနသည္မွာ ညီညာ ေသသပ္စြာ တည္ရွိေနၿပီး သြားဖံုးသား မ်ားသည္ ပန္းႏုေရာင္ သန္းေန ေစရမည္။ (တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အသား အေရေပၚ မူတည္၍ ျခားနား တတ္ပါသည္။) သြားတုိက္လွ်င္ သြားဖံုး သားမ်ားကုိ တုိက္မိျခင္းျဖင့္ ေသြးမထြက္ ႏုိင္ျခင္း သည္လည္း က်န္းမာေသာ သြားဖံုး၏ အဂၤါရပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သြားေပၚတြင္ ကပ္တင္ ေနေသာ သြားေခ်း၊ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ ထုိမွတစ္ဆင့္ ဆင့္ပြား ျဖစ္လာေသာ သြားေက်ာက္မ်ား ေၾကာင့္လည္း သြားဖံုးေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာေစ တတ္ပါသည္။

ထုိထက္ ဆုိးရြားလာလွ်င္ သြားကုိ အေထာက္အပံ့ ျပဳေသာ အ႐ိုးမ်ား၊ သြားဖံုး႐ိုးႏွင့္ သြားကုိ တြယ္ဆုိင္းထားေသာ ႀကိဳးမ်ား ပ်က္စီး ေစျခင္းျဖင့္ သြား႐ိုးႏွင့္ သြားဖံုးမ်ား နိမ့္က် လာေစၿပီး ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေရာဂါ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စနစ္မွန္ သြားတုိက္နည္းႏွင့္ သြားၾကား မ်ားအား သန္႔ရွင္းေသာ ႀကိဳးမ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ စနစ္တက် ဖယ္ရွား သင့္ပါ သည္။

သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါတြင္ ခံတြင္း အရသာ မေကာင္းျခင္းကုိ ခံစားရတတ္ ပါသည္။ ခံတြင္း အနံ႔ မေကာင္းျခင္း၊ သြားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ေက်ာက္မ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေနျခင္း၊ သြားဖံုးသားမ်ား မညီမညာ ျဖစ္လာျခင္း စသည္တုိ႔ ျဖစ္ေစပါသည္။ စနစ္မွန္မွန္ သြားတုိက္နည္းကုိ အသံုး ျပဳျခင္း၊ အာလုတ္က်င္း ေဆးရည္ကုိ အသံုးျပဳ ေဆးျခင္း၊ သြားေက်ာက္ကုိ ျခစ္ေပးျခင္း၊ သြားၾကားကုိ သန္႔ရွင္းေစျခင္း တုိ႔ကုိ ကုသမႈ အျဖစ္ အသံုး ျပဳႏုိင္သည္။

မည္သည့္ ႏုိင္ငံတြင္ မဆုိ ေက်းလက္ေဒသ မ်ား၌ အစြမ္းထက္ေသာ တုိင္းရင္းေဆးျမစ္ ရွိၿပီး ေဆးနည္းမ်ား အျဖစ္ လက္ခံ သံုးစြဲၾကၿပီး သံုးစြဲဆဲလည္း ျဖစ္ပါ သည္။ ေခတ္ေပၚေဆးခန္း၊ ေဆး႐ံုမ်ားႏွင့္ အလွမ္း ကြာေဝးေသာ ေက်းလက္ေန ျပည္သူမ်ား အဖုိ႔ မိမိတုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ သဘာဝ အေလ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေတာ တြင္းမွ ေဆးဖက္ဝင္ အပင္မ်ားကုိ အားကုိး ၾကရေပသည္။

ဘုိးစဥ္ ေဘာင္ဆက္မွ စ၍ လက္ကုိင္ အသံုးျပဳခဲ့ ၾကသည့္ ေဆးပင္၊ ေဆးျမစ္မ်ားသည္ ေရာဂါ ကုသေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး တုိးတက္မႈတြင္ အစြမ္းထက္ျမက္ ၾကပါ သည္။ ျမန္မာ့ ေဆးပညာ တြင္လည္း သြားႏွင့္ခံတြင္း ေရာဂါ ကင္းေစေသာ တုိင္းရင္း ေဆးပင္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါ ကုသေရးတြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာ အသံုး ျပဳခဲ့ေသာ ေဆးနည္း တစ္လက္ကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ ယင္းမွာ နန္းလံုးႀကိဳင္ အေခါက္ တစ္က်ပ္သားကုိ ထုေထာင္း၊ ေရတစ္ဆယ္ သားႏွင့္ ျပဳတ္ပါ။ ျပဳတ္ေဆးရည္ ထက္ဝက္ က်န္ပါက ဖန္ေဆးရည္ အျဖစ္ ပလုတ္ က်င္းေပးျခင္း၊ ေဆးရည္ကုိ ငံုေပးျခင္း ျပဳလုပ္ပါ။ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ညေနအိပ္ရာ ဝင္ခါနီး အသံုး ျပဳေပးပါ။ ေဆးကုိ တစ္ပတ္အထိ အသံုး ျပဳေပးပါ။ ဤေဆးရည္သည္ သြားနာက်င္ျခင္း၊ သြားဖံုးမ်ား ေရာင္ျခင္း၊ သြားဖံုး ျပည္ယုိျခင္း၊ ေသြးယုိျခင္းတုိ႔ အတြက္ လက္ေတြ႕ေဆးတစ္လက္ ျဖစ္ပါ သည္။

ခႏၶာကုိယ္ ႀကီးထြား က်န္းမာ ႀကံ့ခုိင္ေရး အတြက္ အစာ အာဟာရ ျပည့္ဝစြာ ရရွိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ အစာ အာဟာရကုိ ေၾကညက္စြာ ဝါးစား ႏုိင္ေစရန္ သြားမ်ား က်န္းမာစြာ ရွိေနရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သြားႏွင့္ခံတြင္း က်န္းမာေရးကုိ အထူး ဂ႐ုျပဳသင့္ ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။


Ref: Myawady News


    ဆုိရီယြန္

    သြားဖံုးေရာင္ေသာ ေရာဂါသည္ သာမန္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေရာင္ရမ္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
    ေရာဂါ ျဖစ္ေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ မတင္ျပမီ ေရာဂါ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ သြားဖံုးမ်ားသည္ သြားေပၚ တြင္ ကပ္တင္ ေနသည္မွာ ညီညာ ေသသပ္စြာ တည္ရွိေနၿပီး သြားဖံုးသား မ်ားသည္ ပန္းႏုေရာင္ သန္းေန ေစရမည္။ (တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အသား အေရေပၚ မူတည္၍ ျခားနား တတ္ပါသည္။) သြားတုိက္လွ်င္ သြားဖံုး သားမ်ားကုိ တုိက္မိျခင္းျဖင့္ ေသြးမထြက္ ႏုိင္ျခင္း သည္လည္း က်န္းမာေသာ သြားဖံုး၏ အဂၤါရပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သြားေပၚတြင္ ကပ္တင္ ေနေသာ သြားေခ်း၊ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ ထုိမွတစ္ဆင့္ ဆင့္ပြား ျဖစ္လာေသာ သြားေက်ာက္မ်ား ေၾကာင့္လည္း သြားဖံုးေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာေစ တတ္ပါသည္။

    ထုိထက္ ဆုိးရြားလာလွ်င္ သြားကုိ အေထာက္အပံ့ ျပဳေသာ အ႐ိုးမ်ား၊ သြားဖံုး႐ိုးႏွင့္ သြားကုိ တြယ္ဆုိင္းထားေသာ ႀကိဳးမ်ား ပ်က္စီး ေစျခင္းျဖင့္ သြား႐ိုးႏွင့္ သြားဖံုးမ်ား နိမ့္က် လာေစၿပီး ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေရာဂါ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စနစ္မွန္ သြားတုိက္နည္းႏွင့္ သြားၾကား မ်ားအား သန္႔ရွင္းေသာ ႀကိဳးမ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ စနစ္တက် ဖယ္ရွား သင့္ပါ သည္။

    သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါတြင္ ခံတြင္း အရသာ မေကာင္းျခင္းကုိ ခံစားရတတ္ ပါသည္။ ခံတြင္း အနံ႔ မေကာင္းျခင္း၊ သြားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ေက်ာက္မ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေနျခင္း၊ သြားဖံုးသားမ်ား မညီမညာ ျဖစ္လာျခင္း စသည္တုိ႔ ျဖစ္ေစပါသည္။ စနစ္မွန္မွန္ သြားတုိက္နည္းကုိ အသံုး ျပဳျခင္း၊ အာလုတ္က်င္း ေဆးရည္ကုိ အသံုးျပဳ ေဆးျခင္း၊ သြားေက်ာက္ကုိ ျခစ္ေပးျခင္း၊ သြားၾကားကုိ သန္႔ရွင္းေစျခင္း တုိ႔ကုိ ကုသမႈ အျဖစ္ အသံုး ျပဳႏုိင္သည္။

    မည္သည့္ ႏုိင္ငံတြင္ မဆုိ ေက်းလက္ေဒသ မ်ား၌ အစြမ္းထက္ေသာ တုိင္းရင္းေဆးျမစ္ ရွိၿပီး ေဆးနည္းမ်ား အျဖစ္ လက္ခံ သံုးစြဲၾကၿပီး သံုးစြဲဆဲလည္း ျဖစ္ပါ သည္။ ေခတ္ေပၚေဆးခန္း၊ ေဆး႐ံုမ်ားႏွင့္ အလွမ္း ကြာေဝးေသာ ေက်းလက္ေန ျပည္သူမ်ား အဖုိ႔ မိမိတုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ သဘာဝ အေလ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေတာ တြင္းမွ ေဆးဖက္ဝင္ အပင္မ်ားကုိ အားကုိး ၾကရေပသည္။

    ဘုိးစဥ္ ေဘာင္ဆက္မွ စ၍ လက္ကုိင္ အသံုးျပဳခဲ့ ၾကသည့္ ေဆးပင္၊ ေဆးျမစ္မ်ားသည္ ေရာဂါ ကုသေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး တုိးတက္မႈတြင္ အစြမ္းထက္ျမက္ ၾကပါ သည္။ ျမန္မာ့ ေဆးပညာ တြင္လည္း သြားႏွင့္ခံတြင္း ေရာဂါ ကင္းေစေသာ တုိင္းရင္း ေဆးပင္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါ ကုသေရးတြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာ အသံုး ျပဳခဲ့ေသာ ေဆးနည္း တစ္လက္ကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ ယင္းမွာ နန္းလံုးႀကိဳင္ အေခါက္ တစ္က်ပ္သားကုိ ထုေထာင္း၊ ေရတစ္ဆယ္ သားႏွင့္ ျပဳတ္ပါ။ ျပဳတ္ေဆးရည္ ထက္ဝက္ က်န္ပါက ဖန္ေဆးရည္ အျဖစ္ ပလုတ္ က်င္းေပးျခင္း၊ ေဆးရည္ကုိ ငံုေပးျခင္း ျပဳလုပ္ပါ။ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ညေနအိပ္ရာ ဝင္ခါနီး အသံုး ျပဳေပးပါ။ ေဆးကုိ တစ္ပတ္အထိ အသံုး ျပဳေပးပါ။ ဤေဆးရည္သည္ သြားနာက်င္ျခင္း၊ သြားဖံုးမ်ား ေရာင္ျခင္း၊ သြားဖံုး ျပည္ယုိျခင္း၊ ေသြးယုိျခင္းတုိ႔ အတြက္ လက္ေတြ႕ေဆးတစ္လက္ ျဖစ္ပါ သည္။

    ခႏၶာကုိယ္ ႀကီးထြား က်န္းမာ ႀကံ့ခုိင္ေရး အတြက္ အစာ အာဟာရ ျပည့္ဝစြာ ရရွိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ အစာ အာဟာရကုိ ေၾကညက္စြာ ဝါးစား ႏုိင္ေစရန္ သြားမ်ား က်န္းမာစြာ ရွိေနရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သြားႏွင့္ခံတြင္း က်န္းမာေရးကုိ အထူး ဂ႐ုျပဳသင့္ ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။


      Credit To Myawady News
Read More »

`ပညာတတ္တစ္ေယာက္၏ တန္ဘိုး´

(ပညာဟူသည္)

ေရွးဦးစြာ ပညာဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို ရွင္းျပရန္ လိုေပလိမ့္မည္။ `ပညာ´ဟူေသာ ပါဠိေ၀ါဟာရမွာ ျမန္မာစကား၊ ျမန္မာစာေပနယ္ပယ္မွာ မ်ားစြာအသံုးျပဳခဲ့ၾက၊ အတိတ္ေခတ္မ်ားကပင္ တြင္က်ယ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ျမန္မာေ၀ါဟာရကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနၾကသည္။

ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ အလြန္နီးစပ္ အလြန္ရင္းႏွီးေနေသာ ေ၀ါဟာရ၊ အမ်ားနားလည္ေသာ အဓိပၸာယ္မွာ ငယ္စဥ္မွ တကၠသိုလ္အထိ ဆိုင္ရာ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံဘာသာရပ္မ်ားကို ေက်ာင္းမွ ဆရာ၊ ဆရာမတို႔က တပည့္ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ျပပို႔ခ်ေပးခ်က္မ်ားဟု ျဖစ္ေပသည္။ ဤအနက္အဓိပၸာယ္ မမွားပါ။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ေနပါသည္။ ပညာဟူသည္ ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းစာမ်ားႏွင့္ မကင္းႏိုင္ပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေလ့ရွိရာ ဤအနက္အဓိပၸာယ္မွာ ေပၚလြင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ မူရင္း ပါဠိဘာသာက ျပဆို၀ိၿဂိဳလ္ျပဳထားခ်က္မ်ားႏွင့္ အဓိပၸာယ္ေကာက္မ်ားကိုလည္း ထပ္ဆင့္ေလ့လာမွတ္သား သင့္ထိုက္လွပါသည္။ ဆရာျမတ္ ပါဠိစာေပပညာရွင္တို႔၏ အဆိုအမိန္႔ ဖြင့္ဆိုထားခ်က္မွာ နည္းသံုးနည္းႏွင့္ အဓိပၸာယ္ေဖာ္ျပေလ့ရွိရာ ပထမဆံုး ဓာတ္မူလအနက္ကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ရန္ လိုေပလိမ့္မည္။ ပါဠိအ႒ကထာဋီကာ အဘိဓာန္ က်မ္းဂန္မ်ား၌ ပ+ပ္ဥာ (ဥာ)ဓာတ္ ပါရွိသည္။ `ပ´က ေရွ႕ဆက္ပစၥည္းျဖစ္၍ ထူးထူးျခားျခား အနက္မ်ားျပားမႈ ရွိေနသလို (ဥာ)ဓာတ္က သိျခင္း၊ နားလည္ျခင္း၊ ခံယူျခင္းကို ထြန္းျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသိတစ္ခုခု ပညာရပ္ ဘာသာရပ္တစ္ခုခုကို ကြဲကြဲျပားျပား စံုလင္စြာ တတ္သိနားလည္၍ သေဘာေပါက္ မေနာေရာက္ ရျခင္းကို ပညာဟူ၍ ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳၾကသည္။
ေယာဇနာ သမၺာန္ ပါ႒ိသဒၵါနည္းအရဆိုလွ်င္ ပညာဟူေသာ ပုဒ္တစ္ခုခုမွာ အသိရွင္း ဥာဏ္ပြင့္လင္းျခင္း `အာဘ´ အလင္းေရာင္ဟု ဆိုလိုသည္။ ပညာသမာ အာဘာနတၱိ၊ ပညာႏွင့္တူေသာ (၀ါ) ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္ေသာ အလင္းေရာင္ဟူ၍ ေလာကမွာ မရွိဟု သံယုတ္ပါဠိေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေတာ္မူသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ နယ္ပယ္က်ဥ္းက်ဥ္း မယူဆနဲ႔။ မည္သည့္ အသိပညာ အတတ္ပညာမဆို (၁) အျပစ္ကင္းလွ်င္ (၂) လက္ေတြ႔အသံုးခ် အက်ဳိးျပဳလုိလွ်င္ (၃) အမ်ားခ်မ္းသာေကာင္းက်ဳိး ျပဳႏိုင္လွ်င္ ပညာပင္ ေခၚရသည္။ ေက်ာင္းစာတကၠသိုလ္စာသာမက၊ ဘ၀ပညာ သဘာ၀တၱ ပညာစရဏ သိကၡာဂုဏ္ရည္ပညာကိုပါ ပညာဟု အနက္အဓိပၸာယ္ ရရွိေပသည္။
တတိယနည္းမွာ ေနတၱနည္းေပဋေကာပေဒသနည္း (အလကၤာ၊ ဥပစာ၊ ဥပမာနည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္) ေဆာင္ယူခ်ဲ႕ယူရေသာ နည္းျဖစ္ရာ ပညာဟူသည္ အျခားမဟုတ္ ဥာဏ္(ဥာဏ)ပင္ ျဖစ္သည္။ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္း သတၱိႏွင့္ ဗ်တၱိတို႔သည္ပင္ ပညာဟူေသာ အနက္အဓိပၸာယ္ရရွိသည္။ လိမၼာယဥ္ေက်းသင္ယူတတ္ေျမာက္ရေသာ `ပညာမ်ဳိး´သာမက မိမိ၏ ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္မွာ သတၱိစြမ္းအားရွိျခင္း (သွ်ကၠတိ = သတၱိ)သည္ပင္ ပညာျဖစ္၏။ မွန္၏။ ဘ၀အခက္အခဲ ဘာသာရပ္တစ္ခုခု ခက္ခဲက်ယ္၀န္းေစျခင္း စေသာ ဘ၀ပညာ၌ အခက္အခဲကို ပညာျဖင့္ပင္ ေျဖရွင္းေအာင္ျမင္ရန္ ရဲရဲရင္ဆိုင္၀ံ့ျခင္း ဇြဲလံု႔လ သတၱိရွိရျခင္းကိုပါ ထပ္ဆင့္နားလည္ ရေပေတာ့သည္။ ဤအနက္အရ ပ်င္းရိမႈ၊ ေပါ့ဆမႈ၊ အေခ်ာင္အလြယ္လိုက္မႈ၊ ပကာသန ၾကားခ်င္မႈဟူေသာ အညံ့စားစိတ္ အေပ်ာ့စားအလုပ္ကို ဖယ္ရွားေက်ာ္လႊားျခင္း ျပဳရေပသည္။ ပညာမွာ သတၱိရွိ၏။ သတၱိရွိလွ်င္လည္း ဗ်တၱိေခၚစိတ္ထား ယဥ္ေက်းျခင္း ႀကီးသူငယ္သူ ရြယ္တူတို႔ကို ရိုေသေလးစားျခင္း ဂါရ၀မဂၤလ နိ၀ါတမဂၤလာလည္း ပူးတြဲပါ၀င္လာေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း `ပညာ´ကို နက္နက္နဲနဲ သိရန္ ရယူရန္ မလြယ္ကူလွေပ။ သတၱိဗ်တၱိရွိေသာသူတို႔၏ ဥစၥာႏွင့္ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ပညာတတ္တစ္ေယာက္၏တန္ဘိုး စာအုပ္တြင္ပါရွိေသာ စာေရးသူ-ဦးဟန္ေ႒း(သုေတသန)၏ ေဆာင္းပါးမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ႕အား ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။
(ဖတ္ရႈသူအားလံုး ဗဟုသုတမ်ား တိုးပြားႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္)

Credit To BoBo Kyaw facebook page
Read More »

သန္း ၆၀ အတြက္ ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာ


‘လူ’ဟုေခၚေဝၚပညတ္အပ္ေသာ သတၱဝါကို ပရမတ္မ်က္ဝန္းႏွင့္ ၾကည့္ေတာ့ ႐ုပ္ႏွင့္ နာမ္ ႏွစ္ပါးသာရိွသည္။႐ုပ္က ၂၈ပါး၊ နာမ္က ၅၃ပါး၊ ႐ုပ္မွာလည္း ႐ုပ္သက္ ရိွသည္။ နာမ္မွာလည္း နာမ္ဇီဝိတ နာမ္သက္ရိွသည္။အသက္ဟူသည္ ထုိ႐ုပ္ဇီဝိတ၊ နာမ္ဇီဝိတ ႏွစ္ပါးသာျဖစ္သည္။ ထုိႏွစ္ပါးသည္ ပရမတ္စစ္စစ္ျဖစ္သျဖင့္အေကာင္အထည္မရိွ၊ ဝတၳဳ ျဒပ္မရိွ သေဘာမွ်သာ ရိွသည္။ အသက္ဟူသည္ လိပ္ျပာမဟုတ္၊ ဝိညာဥ္မဟုတ္၊အတၱမဟုတ္၊ ငါမဟုတ္၊ အေကာင္တစ္မ်ဳိးမဟုတ္၊ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ဆက္လက္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္တတ္ေသာ ဓာတ္သေဘာမွ်သာ ရိွသည္။

‘နတၳိအတၦသမံ ေပမံ’ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ခ်စ္ေသာ အခ်စ္ႏွင့္ တန္းတူရည္တူ ဒီဂရီပါဝါဟူေသာ အခ်စ္မည္သည္မရိွဟုဆုိ၏။ ရွင္းေအာင္ေျပာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္သာ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အခ်စ္ဆံုးဟူသည္ကိုယ့္အသက္ကိုယ္ အခ်စ္ဆံုးဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ ကမ႓ာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္းဟု အဆုိရိွ၏။ကမ႓ာမီးေလာင္ေသာအခါ မိခင္တစ္ေယာက္သည္ သားကို ေပြ႔ခ်ီ၍ မီးလြတ္မည္ထင္ရသည့္ဘက္ကို ေျပးေလ၏။မီးက မလြတ္၊ နင္းထားသည့္ ေျမႀကီးက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မနင္းႏိုင္ေအာင္ ပူလာေတာ့၏။ ထုိအခါအခ်စ္ဆံုးျဖစ္ေသာ သားကိုပင္ ေျမမွာခ်၍ နင္းရေလေတာ့၏။ ကိုယ့္အသက္ထက္ ဘာကိုမွ် ဘယ္အရာကိုမွ်ပို၍ မခ်စ္ႏိုင္ဟူေသာ ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္၏။

သက္ရိွသတၱဝါတိုင္းသည္ကိုယ့္အသက္ကို အခင္တြယ္ဆံုး၊ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္၏။ အေရွ႕က အေနာက္၊ အေနာက္က အေရွ႕၊ ေတာင္ကေျမာက္၊ ေျမာက္က ေတာင္၊ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ တတ္သည့္ပညာႏွင့္ အစာရွာထြက္ၾကရသည္။ အသက္ေမြးဖုိ႔ျဖစ္၏။

စားနပ္ရိကၡာဆုိသည့္အတိုင္းအစားအစာဟူသမွ်ကို ရိကၡာဟု ေခၚသည္။ တိရစၧာန္ေတြမွာလည္း ဝမ္းကရိွေနသည့္အတြက္ ဝမ္းရိကၡာလုိသည္။လူေတြမွာလည္း သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ဝမ္းစာရိကၡာ လုိသည္။ ဤေနရာ၌ လူႏွင့္ တိရစၧာန္ကြဲျပားတာက တိရစၧာန္ေတြမွာ ရိကၡာသာ လုိသည္။ သိကၡာ မလုိ။ လူေတြမွာေတာ့ ရိကၡာသာမက သိကၡာပါလုိသည္။လူေတြမွာ ရိကၡာ ရိွ႐ံုႏွင့္ မလံုေလာက္ေသး၊ သိကၡာရိွဖုိ႔ပါ လုိသည္။ လူသည္ ရိကၡာကို အေလးထားသလုိသိကၡာကိုပါ အေလးထားရမည္။ သိကၡာကို အေလးမထားလွ်င္ လူႏွင့္ တိရစၧာန္ ဘာမွ်ထူးျခားေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။

ဘယ္သူေတေတ၊ငေတမာလွ်င္ၿပီးေရာ ဝါဒသည္ တိရစၧာန္ဝါဒ ျဖစ္သည္။ လူမွာလည္း ငေတဝါဒက်င့္သံုးလွ်င္ တိရစၧာန္ဝါဒက်င့္သံုးရာေရာက္သည္။ တိရစၧာန္အမ်ားစုသည္ ကိုယ့္အတြက္သာ ကိုယ္ၾကည့္သည္။ ကိုယ့္အတြက္သာကိုယ္သိသည္။ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမၾကည့္၊ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မသိ။ လူမွာလည္း ထုိအက်င့္မ်ဳိး ရိွေနလွ်င္လူ႔တိရစၧာန္သာ ျဖစ္ေတာ့မည္။ တိရစၧာန္ဟူသည္ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္းသေဘာကို ေဆာင္သည္။ လူသည္လည္းႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္းျပဳမူလွ်င္ လူစိတ္ေပ်ာက္ေနသူျဖစ္သည္။ မႏုႆမဟုတ္၊ အမႏုႆသာ ျဖစ္သည္။ဆုတ္ကပ္အခါသမယမွာ အမႏုႆေတြ ေပါမ်ားလာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပရိတ္အမႊမ္းမွာ ‘မႏုႆေတာဝါ’ လူကေပးေသာ ဒုကၡတုိ႔မွလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ။ ‘အ မႏုႆေတာဝါ’ လူမဆန္သူတုိ႔က ေပးေသာ ဒုကၡတုိ႔မွလည္းေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါဟု ဆုိသည္။ လူဆန္သူႏွင့္ လူမဆန္သူ ႏွစ္ဦးအနက္ လူမဆန္သူက ပို၍ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းသည္။ လူဆန္သူက လူစိတ္ရိွလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။ လူမဆန္သူမွာေတာ့ လူစိတ္ေပ်ာက္ေနသည္။

ရိကၡာႏွင့္သိကၡာအစား အူမႏွင့္ သီလ ဟုလည္း သံုးၾကေသးသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕အူမကို အေလးထားသူတုိ႔က အူမေတာင့္မွသီလေစာင့္ႏိုင္မည္ဟု ဆုိသည္။ တခ်ဳိ႕ သီလအေလးထားသူတုိ႔က သီလေစာင့္လွ်င္ အူမေတာင့္ပါသည္ဟုဆိုသည္။ အူမႏွင့္ သီလ ဘယ္အရာက အေရးႀကီးသနည္း။ တိရစၧာန္ေတြကေတာ့ အူမကိုသာ နားလည္သည္။သီလကို နားမလည္။ လူေတြမွာလည္း အူမကိုသာ နားလည္ၿပီး သီလကို နားမလည္ခဲ့လွ်င္ …

ယေန႔ ကမ႓ာမွာလူဦးေရေတြ မ်ားလာသည္။ သယံဇာတေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္း ျပဳန္းတီးလုိက္လာသည္။ သိပၸံပညာ၏တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြက ေခတ္မီဆန္းျပားလြန္းေတာ့ သဘာဝေတြ ယိုယြင္းလုိက္လာသည္။ ယုိယြင္းေတာ့ေဖာက္ျပန္ကုန္သည္။ ေဖာက္ျပန္ေတာ့ ကပ္သင့္ကုန္သည္။ ဒုကၡေရာက္သည္။ တခ်ဳိ႕ေဒသေတြမွာ စားနပ္ရိကၡာေတြကရွားပါးကုန္သည္။ ရွားပါးသည္ထက္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္းက ျမင့္မားေတာ့ ထုိဒဏ္ကို အေျခခံလူတန္းစားအမ်ားစုက ဦးစြာခံၾကရသည္။ ထုိအခါ အူမႏွင့္ သီလက စစ္ခင္းလာၾကေတာ့သည္။ အေျခအတင္ ျဖစ္လာၾကေတာ့သည္။

‘ငါ့ဝမ္းပူဆာအစာရွာ၊ မေနသာလုိ႔ ကိုက္ရသည္’ဟူေသာ ေႁမြ၏ထံုးကို ႏွလံုးမူလာၾကသူက မ်ားလာေတာ့သည္။ လြမ္းေရးထက္ဝမ္းေရးက ခက္လာေတာ့ သိကၡာကိုလည္း မလြမ္းႏိုင္ေတာ့။ သီလကိုလည္း မလြမ္းႏိုင္ေတာ့။ သိကၡာထက္ရိကၡာက ပိုအေရးႀကီးလာေတာ့သည္။ သီလထက္ အူမကို ပုိအေရးထားလာေတာ့သည္။ ထုိအခါ ငေတဝါဒကိုက်င့္သံုးလာၾကသည္။ ဂတိတုိ႔၊ သစၥာတုိ႔ ဆိုတာေတြကိုလည္း သိကၡာႏွင့္အတူ သီလႏွင့္အတူ လမ္းေဘးေျမာင္းထဲကန္ခ်ပစ္လုိက္ၾကေတာ့သည္။

အူမ မေတာင့္လုိ႔သီလ မေစာင့္ၾကတာကေတာ့ ျဖစ္တတ္သည့္ သဘာဝတစ္ခုလုိ႔ ဆုိရေပလိမ့္မည္။ အူမေတာင့္ပါလ်က္ သီလမေစာင့္ၾကတာကေတ့မျဖစ္သင့္ မျဖစ္ထိုက္၊ အူမေတြ ေဖာင္းကားေနပါလ်က္ သီလမေစာင့္ၾကေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ အူမေတာင့္သူေတြသီလ မေစာင့္ၾကေတာ့ တုိင္းျပည္တစ္ခုလံုး ကေျပာင္းကျပန္ ဆင္းရဲျခင္းဒဏ္က နလန္မထူေတာ့။၂၃ မွ်သာ အေရအတြက္ရိွေသာ လက္ဝါးႀကီးမ်ားက အုပ္ထားသျဖင့္ တုိင္းျပည္စီးပြားေရး ပ်က္ခဲ့ရၿပီ။ထုိစီးပြားပ်က္ကပ္ဒဏ္ကို သန္း ၆၀တုိ႔ အလူးအလိမ့္ ခံခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့ သန္း၆၀ ဆင္းရဲသားနင္းျပားတုိ႔အတြက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလးေတာ့ သန္းလာပါေပါ့။ ထုိေရာင္ျခည္မွတဆင့္  နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာင္ျဖာ ထိန္ထိန္သာဖုိ႔ ဆက္လက္ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ၾကရလိမ့္ဦးမည္။ အူမေတာင့္သူေတြ သီလမေစာင့္တာက အူမမေတာင့္လုိ႔ပါဟု ဆင္ျခင္ေပးလုိ႔ရသည္။အူမေတာင့္ပါလ်က္ သီလမေစာင့္သူေတြမွာေတာ့ ဘာဆင္ေျခမွ ေပးစရာမရိွ၊ ေပးလုိ႔မရ။ အမွန္ေတာ့အူမေတာင့္ေနသည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ သီလကိုေတာ့ ေစာင့္သင့္ပါသည္။ အူမေတာင့္သူေတြ သီလေစာင့္ခဲ့ပလွ်င္… ။

အာဠာဝကဘီလူးက“အရွင္ဘုရား ဘယ္ပံုဘယ္နည္း အသက္ေမြးျခင္းက အေကာင္းဆံုးပါလဲ”ဟု ဘုရားကို ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ဘုရားက “ပညာနဲ႔ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး”ဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့သည္။ အ႒ကထာဆရာက ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးျခင္းဟူသည္ႏွစ္ဖက္ျမင္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ အသက္ေမြးျခင္းဟု ဖြင့္ဆိုသည္။ ႏွစ္ဖက္ဟူသည္ လက္ရိွ ပစၥဳပၸန္ဘဝႏွင့္ေနာင္တမလြန္ဘဝကို ဆုိလုိသည္။ တစ္နည္း သူ႔ဖက္၊ ကိုယ့္ဖက္၊ သူ႔ဖုိ႔၊ ကိုယ့္ဖုိ႔ကို ဆုိလိုသည္။သူသူကိုယ္ကိုယ္ အသက္ေမြးၾက၊ ဝမ္းေက်ာင္းၾကရာတြင္ ပစၥဳပၸန္အေရး တမလြန္အေရး ႏွစ္ဖက္မွ်ေတြးရမည္။ ႏွစ္ဖက္မွ် ျမင္ရမည္။ သူ႔ဖုိ႔ ကုိယ့္ဖုိ႔ ႏွစ္ဖက္မွ် ေတြးရမည္ ႏွစ္ဖက္မွ်ျမင္ရမည္။

လူသည္တစ္ေယာက္ထဲေနေတာ့ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးသာ ရိွသည္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမိေတာ့ ႏွစ္ဝမ္းႏွစ္ခါး ျဖစ္သြားသည္။ေနာက္ေတာ့ ဝမ္းေတြ ခါးေတြက တုိးပြားမ်ားျပားလာသည္။ ဝမ္းေတြရိွေတာ့ ဝမ္းစာရွာၾကရသည္။ထုိသုိ႔ ဝမ္းစာရွာၾကရာတြင္ တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္သာရသည္ ဝမ္းကား မဝ။ ပီတိစား၍ အားရိွေနရသည္။တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္လည္း မရ၊ ဝမ္းလည္း မဝ။ တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္လည္းရ၊ ဝမ္းလည္း ဝသည္။ ပညာႏွင့္အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဟူသည္ ကုသိုလ္လည္း ရသည္။ ဝမ္းလည္း ဝသည္။

ဤေနရာ၌ပညာဟူသည္ အသိပညာ၊ အသိစိတ္ဓာတ္၊ အသိတရား ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္ရိွသူသည္ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူ၊ေကာင္းေသာ အေလ့အထ ရိွသည္။ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူ၊ ေကာင္းေသာ အေလ့အထသည္ သိကၡာ ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္ရိွသူသည္ေကာင္းေသာ စိတ္ထား ရိွသည္။ စိတ္ထား ေကာင္းသည္။ ေကာင္းေသာ စိတ္ထားရိွသျဖင့္ စိတ္ထားေကာင္းျခင္းသည္သမာဓိသိကၡာ ျဖစ္သည္။ သမာဓိမွာ ‘သံ’က ေကာင္ျခင္းဟု အဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ‘မာဓိ’က စိတ္ထားဟုအဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သမာဓိဟူသည္ စိတ္ထားေကာင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္၊အသိတရား၊ အသိပညာ ကိုယ္တုိင္က ပညာသိကၡာ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္၍အသိစိတ္ဓာတ္၊ အသိတရားရိွသူမွာ ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာက တစ္သားတည္း က်ေနသည္။ အူမႏွင့္ သီလကထပ္တူထပ္မွ်ေနသည္။ ဘုရားရွင္မိန္႔ေသာ ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး ဆုိတာက ထုိသုိ႔ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာ တစ္ထပ္တည္းက်ေသာ အသက္ေမြးျခင္း၊ အူမႏွင့္ သီလ ထပ္တူမွ်ေသာ အသက္ေမြးျခင္းကိုဆုိလုိသည္။ ထုိသုိ႔ အသက္ေမြးႏိုင္သူသည္ ေတာ္လည္းေတာ္၊ ေကာင္းလည္းေကာင္းသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူေတာ္ေကာင္းဟု ဆုိရသည္။

အူမႏွင့္သီလသည္ တစ္သီးတျခား ခြဲျခား၍ မရ။ တစ္ဖက္ဖက္ အစြန္းထြက္၍ မရ၊ မွ်ေနမွ သဘာဝက်သည္။ လူတုိင္းမွာအူမရိွသည္။ အူမတိုင္း ေတာင့္ဖုိလုိပါသည္။ အူမေတာင့္ျခင္းသည္ သီလေစာင့္ဖုိ႔အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္သလုိသီလေစာင့္ျခင္းကလည္း အူမေတာင့္ဖုိ႔အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္ပါသည္။ သီလဟူသည္ ေကာင္းေသာအေလ့အထ၊ေကာင္းေသာ အျပဳအမူျဖစ္သည့္အတြက္ ေကာင္းေသာ အေလ့အထေတြ ရိွၾကလွ်င္ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူေတြျပဳမူၾကလွ်င္ အူမေတြ ေတာင့္လာမွာ ေသခ်ာပါသည္။

မေတာင့္ေသးေသာအူမ သန္း၆၀တုိ႔ ေတာင့္လာဖုိ႔အတြက္ ေတာင့္ၿပီးေသာ အူမ ၂၃ပါး၊ ထုိ႔အျပင္ ႏြယ္ရာႏြယ္ရာ၂၁ ရာစု ေခတ္သစ္ ေဇာတိက၊ ဇဋိလတုိ႔ ေလာဘေဇာေတြသတ္၊ သီလေစာင့္ဖုိ႔သာ လုိပါသည္။ ထုိ႔အျပင္စာဂတရားလည္း လုိပါသည္။ စာဂကို ဖြင့္ဆုိရာ၌ ‘ပယတပါဏိ’ ျဖန္႔ထားေသာ လက္ရိွရမည္ဟူေသာ အထူးျပဳပါဠိတစ္ပုဒ္ပါသည္။ လက္သီး ဆုပ္မလား၊ လက္ဝါး ျဖန္႔မလား ဟူေသာ ကိုင္ဇာ၏ သီခ်င္းစာသားတစ္ပုဒ္အရဆုိလွ်င္ ဆုပ္ထားေသာ လက္ေတြ ျဖန္႔လုိက္ပါေတာ့။ လက္ဝါးႀကီးေတြကို အမ်ားသူငါ ပံုမွန္လက္ဝါးအဆင့္သို႔ေလ်ာ့ခ်ေပးပါ။ ဆုပ္ထားေသာ လက္ကို ျဖန္႔လုိက္ပါ။ သုိ႔ဆိုလွ်င္ သန္း ၆၀တုိ႔အတြက္ သမၼာအာဇီဝ(သမာအာဇီဝ)၊ သမဇီဝိတသမၸဒါ ျဖစ္၍ သိကၡာႏွင့္ ရိကၡာ၊ အားလံုးျပည့္စံုလာမွာ ေသခ်ာပါသည္။
Credit To Phillip Pyae 
Read More »

ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာ (National Identity)



နယ္စပ္ေဒသအတြင္း ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ေရႊ႔႕ေျပာင္းေက်ာင္းမ်ား၏ သင္ရိုးညြန္းတမ္း ဆိုင္ရာ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲ ဦးေဆာင္သူ Burma Migrant Teacher Association-BMTA ၏အတိုင္ပင္ခံ ဆရာသိန္းႏိုင္မွ သင္ရိုးညြန္တမ္းႏွင့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာ (Natioanl Identity) တို႔၏ အဆက္အစပ္ကို ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ သင္ရိုး ညြန္းတမ္းဟု ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းရွိေက်ာင္းသားတို႔အား အမ်ိဳးသားသရုပ္ လကၡဏာကို ထင္ဟပ္သည့္ သင္ရိုးညြန္တမ္းမ်ားကို ျပဳစုေပးရန္ လိုအပ္လာသည္။  သင္ရိုးညြန္တမ္း မေရးဆြဲမီ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္ရွိ ေက်ာင္းသားတို႔၏ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာႏွင့္ ပကတိအေျခအေနတို႔ကို သိရွိရန္လိုအပ္လာခဲ့သည္။

တိုက္ဆိုင္စြာပင္ (Natioanl Identity) ၏အေရးပါမႈကို လက္ရွိ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္ ၀န္ႀကီးတဦထံမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကားခဲ့ရသည္။ ေမာကၡ ပညာေရး မဂၢဇင္း ျပည္တြင္း၌ အေျခစိုက္ေရးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ေခတၱေတြ႔ၾကရာတြင္ မဆီမဆိုင္ National Identity စကားလုံးေ၀ါဟာရဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ဦးေအာင္မင္း၏ အျမင္အရ ျမန္မာတို႔၏ National Identity ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္ဟု သုံးသတ္သည္။ ႏိုင္ငံအတြက္ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးေသာ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ေပ်ာက္ဆုံးမႈကို သိေသာ ၀န္ႀကီး ေအာင္မင္းကို ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ စာေရးသူ၏ အျမင္မွာ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ႏိုင္ငံတခုလုံး၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရး ရကတည္းက မရွိခဲ့ဟု ေျပာရေပလိမ့္မည္။ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ စုေပါင္းေနထိုင္ေသာ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ တခုတည္ေထာင္ရန္ ရည္မွန္းထားသည့္ ( Federal Union Context) ေအာက္တြင္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ သတ္မွတ္ရန္ မည္ကဲ့သို႔ ေဖၚေဆာင္ၾကမည္နည္းဟု ေမးခြန္းရွိလာခဲ့သည္။

Nations State တခုအေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ေဖၚေဆာင္ၾကရာတြင္ ေက်ာင္းမ်ားမွ စတင္အေကာင္အထည္ ေဖၚၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္သို႔ က်ေရက္ခဲ့သည့္ တရုတ္ႏိုင္ငံပိုင္ ေဟာင္ေကာင္သည္ အဂၤလိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္တြင္ တရုတ္အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ေပ်ာက္ကာ ေဟာင္ေကာင္လူထု၏ သီးသန္႔ဆန္ေသာ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာတရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ေဟာင္ေကာင္ေန မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားကို National Education ကုိမေပးဘဲ လူသားဆန္ေသာ Civil Education ကိုသာအဓိကထား သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ေဟာင္ေကာင္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ေအာက္က လႊဲေျပာင္းယူေသာအခါ တရုတ္ႏိုင္ငံအဖို႔ ေဟာင္ေကာင္လူထု၏ တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ဆက္ဆံလိုမႈ မရွိသည့္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ တရပ္ကို ေတြ႔ရွိလာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တရုတ္အစိုးရသည္ ေဟာင္ေကာင္လူထုအေနျဖင့္ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ တရုတ္ယဥ္ေက်းမႈ၊ တရုတ္ျပည္ၾကီးအေပၚ သစၥာရွိသည့္ အမ်ိဳးသားလကၡဏာ တရပ္ေပၚေပါက္လာရန္ အားထုတ္မႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာေရးစနစ္၏ သင္ရိုးညြန္တမ္းတြင္ National Education ကိုေၾကာရိုးအျဖစ္ ထည့္သြင္းေဖၚျပလာခဲ့သည္။ အေမရိကန္တို႔၏ အမ်ိဳးသား ပညာေရးတြင္ အေမရိကန္ ျဖစ္ရသည္ကို ဂုဏ္ယူသကဲ့သို႔ ကိုးရီးယားတို႔သည္လည္း ေက်ာင္းသြားသည့္ ပထမရက္မွ စတင္ကာ ကိုးရီးယား ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကို သီဆုိရင္းျဖင့္ ပညာတတ္ ျဖစ္လာသည္ကို အမ်ိဳးသားေရးဂုဏ္ အျဖစ္၀င့္ၾကြားေလ့ရွိသည္။

ႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ Alfred Marshal က ( Citizenship) ႏိုင္ငံသား ျဖစ္မႈကို ေျပာဆိုရာတြင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္မႈကို ႏိုင္ငံႏွင့္ ၄င္းႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးတမ္း စဥ္လာကို သစၥာရွိမႈ အေပၚတြင္အေျခခံ ထားသည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ရည္ညြန္းရာတြင္ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာ၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ သမိုင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံ၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုက္တက္မႈႏွင့္ ဆက္စပ္ကာ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ စြယ္စုံက်မ္းတြင္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အမ်ိဳးသား လကၡဏာကို ဤကဲ့သို႔ ဖြင့္ဆိုထားသည္။ ("a relationship between individuals and the nation, whereby the individuals stay loyal to the nation and enjoy the rights protected by the nation") ပုဂၢလလူသားတဦးခ်င္းႏွင့္ ႏိုင္ငံတို႔၏ ဆက္ႏြယ္မႈျဖစ္ၿပီး ပုုဂၢလႏိုင္ငံသားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိမႈျဖင့္ ထိုပုဂၢလ လူသား၏ရပိုင္ခြင့္မ်ားကို ႏိုင္ငံ၏ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေအာက္တြင္ ခံစားပို္င္ခြင့္ရွိသည္။ ဤစာပိုဒ္အရ ႏိုင္ငံသား၏ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသည္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္အတူ ႏို္င္ငံသားတဦး၏ တာ၀န္ကိုပါ ဖြင့္ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသည္ ႏိုင္ငံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပုံစံႏွင့္ စနစ္ကို လူသားတဦးခ်င္းအေနျဖင့္ မ်ားစြာသက္ေရာက္မႈ ရွိသည္ကိုေတြ႔ရသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ ျပည္တြင္းစစ္ကိုပါ အေမြအျဖစ္ လက္ခံရရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္လည္း မတူကြဲျပားေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေပါင္းစုံေအာက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ကို အေျခခံသည့္ ပညာေရးမ်ိဳးကို တည္ေဆာက္ထားျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သီဆိုေနသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသည္ပင္ ျပည္ေထာင္စုဘြား တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသည္ တိုင္းရင္းသားတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳပါသေလာ ဟူသည္ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။

အိႏိၵယႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ လူဦးေရး အဆမတန္မ်ားျပားေသာႏိုင္ငံ၊ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ လူမ်ိဳးစုေပါင္း ၆၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္ႏိုင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသားပညာေရး စနစ္သည္ Social Harmony ကိုအေျခခံထားသည့္ ပညာေရးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ Social Harmony ျဖင့္ႏိုင္ငံသားတို႔း၏ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ေဖၚေဆာင္ထားသည္။ မတူကြဲျပားျခင္းသည္ အိႏၵယႏိုင္ငံသားတို႔အဖို႔ ဂုဏ္ယူစရာအမွတ္သေကၤတ အျဖစ္ တည္ေဆာက္ထားသည္။
 ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပကတိ အေျခအေနသည္ အမ်ိဳးသား သရုပ္သ႑ာန္ ကိုေဖၚေဆာင္ရာတြင္ အထူးအေလထားရမည့္ အခ်က္ျဖစ္ေနေပသည္။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္အတူ ပညာေရးစနစ္ နိမ့္က် ပ်က္စီးယိုယြင္းေနမႈကို ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးတို႔မွ အေလးထားေျပာဆိုလာသည္ကို ေတြ႔ရေပသည္။

ပညာေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေအာက္တြင္ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ပူးေပါင္းပါ၀င္သည့္ National Education ပညာေရးစနစ္ကို မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ေဖၚ တည္ေဆာင္သင့္သည္ကို ညွိႏႈိင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ားလည္း အတန္အသင့္ရွိလာၿပီ ျဖစ္သည္။
National Education ႏွင့္အတူ တိုင္းရင္းသားတို႔တြင္ ကိုယ္ပိုင္ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာ ရွိၾကသည္ကို သတိထားသင့္သည္။ ဥပမာ ရခိုင္တို႔၏ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာတြင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယုံၾကည္ျခင္းတို႔သည္ ရခိုင္တို႔၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားခဲ့သည္မွာ ေျမာက္ဦးေခတ္ ကတည္းကပင္ စတင္ခဲ့သည္။ “ အမ်ိဳးသီလ၊ ႏွစ္ဌာနကို၊ ျပည္၀ မ႑ိဳင္ ေစာင့္စြမ္းႏိုင္သည္၊ ရကၡနာမ၊ ဘြဲ႔မည္လွျဖင့္၊ အႏြတၱသညာ ေခၚအပ္ရတည္း” ဟု ရခိုင္ျဖစ္ျခင္း၏  အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ထင္ဟတ္သည့္ စံကိုသတ္မွတ္ခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ထိုင္းတဦး၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာသည္ ထိုင္းဘုရင္အေပၚ ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္း၊ ဘုရင္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းသည္ ထိုင္းနိုင္ငံကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ကာကြယ္ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ထိုင္းလူမ်ိဳး ျဖစ္ရျခင္းကို ဂုဏ္ရွိသည္ဟု ခံယူထားသည္။

ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ေအာက္တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ရေသာ က်ေနာ္တို႔၏ မ်ိဳးဆက္သည္ မေရရာသည့္ “ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အညမည”သေဘာတရားကို အဓိကထား သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ၄င္းသေဘာတရား၏ ေအာက္တြင္ လူမ်ိဳးုအသီးသီး၏ အမ်ိဳးသား လကၡဏာကို ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့သည္ဟုပင္ ေျပာရေပလိမ့္မည္။ တို္င္းျပည္အတြက္ အရာရာကို စြန္႔လႊတ္ၾကဟူေသာ၊ တိုင္းျပည္အတြက္ အနစ္နာခံၾကဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ မိုးလုံးညံေၾကြးေၾကာ္သံျဖင့္ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ က်ေနာ္တို႔မ်ိဳးဆက္သည္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ေအာက္က ေမြးထုတ္ေပးလိုက္သည့္ထုတ္ကုန္ ျဖစ္သည့္အတြက္ မေရရာသည့္ အေတြးအေခၚမ်ားျဖင့္ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ေမ့ေပ်ာက္ထားခဲ့ၾကသည္။ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကိုေဘးခ်ိတ္ကာ လူထုေကာင္းစားေရး၊ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားေရးကို ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အတူ ရဲေဘာ္မ်ားမွလည္း အသံေကာင္း ေအာ္ဟစ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး၏ ပကတိ အေျခအေနသည္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ဦးတည္ေနၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈႏွင့္ လူသားဆန္မႈ မဲ့ျခင္းတို႔ကို ေခါင္းေဆာင္မွသည္ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထိ ေတြ႔ျမင္ေနရသည္။

စစ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္မွထြက္ရွိလာသည့္ National Education Identity မွာ “ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ ထြန္းကားေရး၊ လြတ္လပ္ေရး တန္ဖိုးကို သိနားလည္ၿပီး ႏိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာင့္လိုစိတ္ ထက္သန္ေစေရး၊ အမ်ိဳးသား အေမြအႏွစ္ကို ထိမ္းသိမ္းလိုစိတ္ ပြားမ်ားေစၿပီး ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေစေရး” စသည့္ ရည္မွန္းခ်က္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ National Education ကိုအေကာင္အထည္ ေဖၚခဲ့သည္။

စစ္အစိုးရ၏ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သည့္ ျပည္ေထာင္စု သားခ်င္းမ်ားကို အဆက္မျပတ္ ထုိးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ေနျခင္း၊ ပင္လုံစာခ်ဳပ္၏ ပင္မေၾကာရိုး မူျဖစ္သည့္ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ကို ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး လူမ်ိဳးႀကီး အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖန္တီးျခင္း၊ ႏိုင္ငံ၏ အေမြအႏွစ္အားလုံးကို ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ လက္သိပ္ထိုး ေရာင္းစားၿပီး Natioanl Identity ကို ပညာေရး ေၾကာရိုးကေန ဖယ္ထုတ္ခဲ့သည္။

ႏိုင္ငံအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း ဟူေသာစကားထက္ မိမိကိုယ္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မိသားစုအေပၚခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မိမိလူမ်ိဳးအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း စေသာအေျခခံက်သည့္ လူသားတို႔၏ ပကတိအရွိတရားကို အေျခခံေသာစနစ္မွ တိုင္ရင္းသားေပါင္းစုံ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ေပါင္းစုံရွိသည့္ ႏိုင္ငံကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္မႈကို ဂုဏ္ယူသည့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာမ်ား ေပၚလြင္လာေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးမည့္ ပညာေရးစနစ္မ်ိဳးသည္ကို မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ေဖၚၾကမည္ကို အေလးထားရမည့္ အခ်ိန္တန္ၿပီဟု ျမင္မိပါသည္။

Credit To လွေရႊ
Read More »

တိုင္းျပည္ဆင္းရဲ နိမ့္က်ေနရသည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ဟု မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီ ေျပာၾကား

 
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားထက္ အဘက္ဘက္မွ နိမ့္က်ျခင္း၊ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ဆင္းရဲေနရျခင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာ ျဖစ္ပြားေနခဲ့ေသာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ျပည္တြင္းစစ္သည္လည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရး မရခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေတာ္၀င္ႏွင္းဆီတြင္ ဇြန္ ၁၅ ရက္က ျပဳလုပ္သည့္ ဖက္ဒရယ္မူႏွင့္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ အျမင္ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ေျပာၾကားသည္။
ထိုေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ႏိုင္တလညီက ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုသည္မွာ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ တြဲၿပီးပါလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းရင္းသားမ်ား အေနႏွင့္ တန္းတူညီမွ်မႈကို ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းမွ မရႏိုင္သျဖင့္ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။
မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွ စတင္ကာ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ မ်ားကလည္း တိုင္းျပည္၏ သယံဇာတမ်ားကို ထုတ္ယူကာ ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ေရာင္းခ်ကာ စစ္လက္နက္ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူရျခင္း ျဖစ္သလို အစိုးရ အေနႏွင့္လည္း ျပည္တြင္းစစ္မ်ားေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔ခံထားရသျဖင့္ သယံဇာတမ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္သာ ေရာင္းခ်ရျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ သယံဇာတမ်ား နစ္နာခဲ့ရေၾကာင္း မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီက ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အျပင္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားအား ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းမွ ေတာင္းဆိုရန္ ေျပာၾကားခဲ့သျဖင့္ မြန္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ႏိုင္ထြန္းသိန္း၊ ႏိုင္ေငြသိန္းတို႔သည္ ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ကာ လက္နက္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီကို လဲလွယ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ေရႊက်င္ အပါအ၀င္ ခုနစ္ဦးက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဖြဲ႔စည္းၿပီး ဆက္လက္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းလိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ မြန္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ထားခဲ့သည္ဟု ႏိုင္တလညီက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၏ သမိုင္းေၾကာင္းကို အရင္ဆံုး ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အျပင္ "၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒမွာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး အရမ္းနည္းတယ္။ ျပည္နယ္ အစိုးရေတြမွာ ဘာမွလုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ဗဟိုကပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဘာသာစကား၊ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း တိတိက်က် ဥပေဒျပ႒ာန္းထားတာ မေတြ႕ရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ကေတာ့ အေျခခံ ဥပေဒမွာ တိတိက်က် ျပ႒ာန္းေပးေစ ခ်င္ပါတယ္" ဟု ႏိုင္တလညီက The Daily Eleven သတင္းစာသုိ႔ ေျပာၾကားသည္။
ထို႔ေနာက္ ႏိုင္တလညီက ဆက္လက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႐ံုးသံုးဘာသာစကားကို ျမန္မာစာဟု သတ္မွတ္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ားတြင္ ျမန္မာစကားအျပင္ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ဘာသာစကားကိုပါ တြဲဖက္၍ သတ္မွတ္ေစလိုေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ အခ်ဳိ႕ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ေဒသခံ ဘာသာစကားႏွင့္ အဂၤလိပ္ ဘာသာစကား တြဲဖက္ၿပီး ႐ုံးသံုးဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္သကဲ့သို႔ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ တူညီခ်က္မ်ားရွိေသာ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံတြင္ ႐ုံးသံုးဘာသာ ၁၁ ဘာသာအထိရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။  
Read More »

ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ား ခ်ထားေရး အပါအ၀င္ လာမည့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအတြက္ အစိုးရႏွင့္ ေကအင္န္ယူတို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေဆြးေႏြး










 knumpc-june16
KNU ဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖိုးအား ဇြန္ ၁၅ ရက္ ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး MPC ၌ ေတြ႕ရစဥ္  (ဓာတ္ပုံ-ထက္႐ႈိင္း)
လာမည့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕ႏွင့္ ကရင္အမ်ဳိးသား အစည္း1အ႐ုံးတုိ႔ ဇြန္ ၁၅ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊလီလမ္းရွိ Myanmar Peace Center တြင္ ေတြ႕ဆုံၿပီး အႀကိဳေဆြးေႏြးမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက ေျပာၾကားသည္။
အဆုိပါ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေကအင္န္ယူ ဥကၠ႒ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖုိးႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဌာန တာ၀န္ခံ ဖဒုိေစာေရာဂ်ာခင္တုိ႔ ပါ၀င္တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက "မေတြ႕တာလည္း ၾကာၿပီ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ Code of Conduct ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ရွိတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕နဲ႔ ေရာၿပီးလာၾကတာပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖုိးလည္း ပါတယ္။ တကယ္ေဆြးေႏြးမွာက ေအာက္ေျခက လူေတြပဲ ေဆြးေႏြးၾကတာပါ။ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းက လူေတြက မေတြ႕တာ ၾကာၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ေျပာဖုိ႔ ခဏေတြ႕ၾကတာပါ" ဟု ေျပာၾကားသည္။
ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ကရင္တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ Myanmar Peace Center မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ေတြ႕ဆုံၿပီး ႏွစ္ဖက္လုိက္နာရမည့္ Code of Conduct ကို ေဆြးေႏြးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ႏွစ္ဖက္တပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး တပ္ေနရာ ခ်ထားေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ပါ၀င္ေၾကာင္း သိရသည္။
"ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လုိက္နာရမယ့္ က်င့္၀တ္စည္းကမ္းမ်ားအား ပီပီျပင္ျပင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယုံၾကည္မႈ အခုိင္အမာ ရွိမွသာလွ်င္ တပ္ေနရာ ခ်ထားေရးမ်ားအား လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္ ျဖစ္တယ္" ဟု KNU အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ဖဒုိမန္းညိမ္းေမာင္က ဇန္န၀ါရီလ အတြင္းက ေျပာၾကားထားသည္။
"အိပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိး ၿပီးသြားရင္ စစ္ေျမျပင္ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းမ်ားဆုိတာ လုပ္ရတယ္။ အဲဒါမွလည္း ဟုိဘက္ဒီဘက္ ဘာေတြထိန္းရမယ္ဆုိတာ သိရမယ္။ ေကအင္န္ယူဘက္ကေရာ တပ္ဘက္ကေရာ ျပည္သူလူထုေရာ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေလးေတြခ်ၿပီး ေရးၾကတာေပါ့။ အဲဒါေတြ ညိႇႏႈိင္းၿပီး လက္ေတြ႕ေျမျပင္မွာ တုိက္ပြဲေတြ ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ပုိခုိင္မာေအာင္ လုပ္တာေပါ့။ တကယ့္ အစည္းအေ၀းႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ အလြတ္သေဘာပါပဲ။ ေအာက္ေျခအဆင့္မွာ ဘာေတြလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေျပာထားမွ တကယ္ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ အဆင္ေျပမွာလာမယ့္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြအတြက္ ရည္ရြယ္တာေပါ့" ဟု ေျပာၾကားသည္။ အစုိးရႏွင့္ ေကအင္န္ယူတုိ႔သည္ Code of Conduct ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းကလည္း ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့သည္။
Credit To First-11    
Read More »

ျမန္မာစာေပႏွင့္ သတ္ပံု၏ ေနရာ

AddThis Social Bookmark Button
thatpon-june9
ျမန္မာစာေပတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ အေရးပါေသာ အခန္းက႑ တစ္ရပ္မွ ရပ္တည္ခဲ့သည္ဟူ၍ ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ေရွးျမန္မာ မင္းမ်ားလက္ထက္ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာကို "သတ္ပံုမွား၍ ေရးထားေသာစာကို စာပ်က္ဟု ဆိုတတ္ၾကသည္။ ထိုစာမ်ဳိး ေရးသားသူကိုလည္း လူညံ့ဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ ေရွးေခတ္က သတ္ပံုမွားလွ်င္ တရားတေပါင္ ျဖစ္ခဲ့မႈကို ကုန္းေဘာင္ေခတ္စာဆို ရႏၲမိတ္ေက်ာ္ထင္ ျပဳစုခဲ့ေသာ "ေရစႀကိဳခံုေတာ္ျဖတ္ထံုး" အခ်ဳိ႕၌ အထင္အရွား မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သတ္ပံုမွားလွ်င္ တရားျဖစ္သည္" ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကားပင္ ရွိခဲ့သည္။
ျမန္မာ ပညာရွင္ႀကီးမ်ား၏ အဆိုအမိန္႔အရ ျမန္မာသတ္ပံု၏ အေျခခံသည္ "အပင့္ႏွင့္ အရစ္၊ တ-သတ္ႏွင့္ ပ-သတ္၊ န-သတ္ႏွင့္ မ-သတ္၊ ေသးေသးတင္" ဟူေသာ ေရးထံုးသံုးမ်ဳိးတြင္ အေျခခံသည္။ ျမန္မာစာသတ္ပံု အေရးအသား၌ ထိုေရးနည္း သံုးမ်ဳိးသည္။ အမ်ားဆံုး မွားယြင္းေရာေႏွာ ႏိုင္သည္။ ထိုေရးထံုး သံုးမ်ဳိးကို မွားေရးမိလွ်င္ အနက္အဓိပၸာယ္ ေျပာင္းလဲသြားသည့္အတြက္ အတိမ္းအေစာင္း မခံေသာ ေရးထံုးမ်ားဟု အဆိုျပဳခဲ့ၾကသည္။ စာေပ ေရးသားရာတြင္ သတ္ပံုသည္ စာေပ၏ အထိန္းအကြပ္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသားရာတြင္ သတ္ပံုသည္ အေရးႀကီးေသာ က႑တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အထိန္းအကြပ္ သေဘာမ်ဳိးသာ သတ္မွတ္လက္ခံ အသံုးျပဳသင့္သည္ဟူ၍ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စာေပပညာရွင္မ်ားက မိန္႔ဆိုလမ္းၫႊန္ခဲ့သည္။
ေရွးျမန္မာမင္းမ်ား လက္ထက္တြင္ သတ္ပံုေနရာ သတ္မွတ္မႈကို "ေညာင္ရမ္းေခတ္ သာလြန္မင္း လက္ထက္၌ ၿမိဳ႕၀န္ကို "နသတ္" ျဖင့္မေရး "ေသးေသးတင္" ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေသာေၾကာင့္ "ၿမိဳ႕၀န္" မဟုတ္ၿပီ ေတာထဲမွ "၀ံ" ျဖစ္သည္ဟု စာကိုပစ္လိုက္ ဖူးေခ်သည္။ စာေရးကိုလည္း ေမာင္းထုတ္ေတာ္ မူခဲ့ဖူးေခ်သည္" ဟူ၍လည္းေကာင္း။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ဘႀကီးေတာ္ (စစ္ကိုင္းမင္း) လက္ထက္တြင္လည္း လႊတ္ေတာ္စာေရးသည္ ေရႊၾကက္ယက္သို႔ သစ္ေရာက္သည္ကို စာေပးရာ၌ "ေရႊၾကက္ယက္" ကို "ေရႊက်က္ယက္" ဟု သတ္ပံုမွားေရးသား ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သစ္ပိုင္ရွင္ ပညာရွိက လႊတ္ေတာ္က စာမဟုတ္၊ စာလုပ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆို၍ အတင္းအမာေနလွ်င္ လႊတ္ေတာ္၀န္က စာေရးအား ရာဇ၀တ္ခံေစ၍ သစ္ရွင္ပညာရွိအား စကားမလြင့္ေအာင္ လက္ေဆာင္ျဖင့္ ေငြေပးရဖူးေလ၏" ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္းပါ၊ အေရးအသား အတင္အျပလည္း ေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား မ်ားကာမွ်ျဖင့္ စာညံ့ဟု မဆိုသင့္ပါ။ စာေရးသားမႈတြင္ သတ္ပံုထက္ ပို၍ အေလးေပးသင့္ေသာ၊ ပို၍ ေရွ႕တန္းတင္သင့္ေသာ အရည္အေသြးမ်ား ရွိေနပါသည္ . . . . .
ကုန္းေဘာင္ေခတ္စာဆို စာေတာ္ျပန္ ဆရာႀကီး ဦးပညာ၏ သားေရႊဥ ဆံုးမစာတြင္ ျမန္မာစာေပတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာသည္ အေရးပါပံုကို "ၿမိဳ႕၀န္စာဟု ေရးရာမွာလွ်င္ ေသးေသးတင္၍ အထင္အရွား မွားေတာင္းမွားေသာ္ မင္းမ်ားမိန္႔ဟန္၊ ငါ့ၿမိဳ႕၀န္သည္၊ တိရစၦာန္ညစ္၊ ေတာ၀ံျဖစ္ၿပီး သစ္သီးရွာေဖြ စားပေစဟု၊ ေရႊျပည္မွလွ်င္ ေတာသို႔ႏွင္ေစ" ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
"ေရႊၾကက္ယက္ကို၊ ပင့္လ်က္ဤမွာ ယခုပါခဲ့ လႊတ္စာမပီ၊ အင္မညီဟု မထီစိတ္၌ ပစ္လႊင့္လိုက္ေသာ္၊ ခိုက္ခိုက္တုန္မွ် မ်က္မာန္ထလ်က္" ဟူ၍လည္းေကာင္း။
သတ္ပံုမွားခဲ့လွ်င္ လက္ျဖတ္ခံခဲ့ရသည္အထိ ျပစ္ဒဏ္ေပးခဲ့ မႈကိုလည္း "စာေရးစာမွတ္ လူမတတ္ကို လက္ျဖတ္မင္းဒဏ္ စီရင္ဖန္၏" ဟူ၍လည္းေကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။
ျမန္မာစာေပ သမုိင္းေၾကာင္း၏ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ ေရးထံုးသတ္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်မ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျပဳစုေရးသားခဲ့ရာတြင္ ျပဳစုသူ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အယူအဆ အကိုးအကားအရ သတ္ပံုက်မ္း တစ္ေစာင္ႏွင့္ တစ္ေစာင္သည္ အပင့္ႏွင့္အရစ္၊ တ-သတ္ႏွင့္ ပ- သတ္၊ န-သတ္ႏွင့္ မ-သတ္၊ ေသးေသးတင္တို႔၌ မူကြဲမ်ား ရွိခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာ့စာေပ သမိုင္းတြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ သတ္ပံု၏ မူကြဲအခက္အခဲ ျပႆနာကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္ သတ္ပံုပညာရွင္ႀကီး မ်ား၏ ဦးေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ (ဦး၀န္)က "ျမန္မာစာတြင္ သတ္ပံုႏွင့္ အပင့္အရစ္သည္ အခက္ႀကီး တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ဤအခက္ကို လြယ္ကူေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ အင္း၀ေခတ္ ရွင္မဟာရ႒သာရ အမွဴးျပဳေသာ စာဆိုတို႔သည္ ပ်ဳိ႕လကၤာ၊ ေမာ္ကြန္းရတု၊ ဧခ်င္း၊ အန္ခ်င္း၊ လူးတား စသည္တို႔တြင္ ကာရန္ေထာက္၍ စပ္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ အပင့္အရစ္ကိုလည္း ခြဲထားျပဳ၍ စီကုံးခဲ့သည္။ ထိုပ်ဳိ႕လကၤာ စပ္ထံုးမ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ကာ ေႏွာင္းဆရာမ်ားက သတ္ပံုက်မ္း၊ သတ္ပံုၫႊန္းက်မ္း ခြဲထားက်မ္းမ်ားကို ျပဳစုခဲ့ၾကသည္" ဟူ၍ မိန္႔ဆိုခဲ့သည္။
ျမန္မာစာေပ ေလာက၏ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ၿပိဳင္ စာေပေလာကတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ)၏ ျမန္မာစာေပႏွင့္ သတ္ပံု၏ ေနရာလမ္းညႊန္ခ်က္၊ မိန္႔ဆိုမႈသည္ ယေန႔ ျမန္မာစာေပ ေလာကသားမ်ားအတြက္ သတ္ပံုေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေခတ္သစ္၏ ျမန္မာသတ္ပံုဆိုင္ရာ အေတြးအျမင္ လမ္းၫႊန္ခ်က္ကို  ျမန္မာစာေပ မီးေမာင္းထိုးျပလ်က္ ရွိေနေပသည္။
စာေရးရာတြင္ သတ္ပံုအေရးႀကီး ပါသည္။ သတ္ပံုသည္ စာေပ၏ အထိန္းအကြပ္ ဆိုသည္မွာလည္း မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလြန္စည္းကမ္းႀကီးေသာ အတိမ္းအေစာင္း မခံေသာ၊ အထိန္းအကြပ္မ်ဳိး မဟုတ္။ အေျခအေနကို လိုက္၍ သင့္သလို ဆက္ဆံထိန္းကြပ္တတ္ေသာ အလြန္သေဘာေကာင္းေသာ အထိန္းအကြပ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။
သို႔ေပမဲ့ သတ္ပံုႏွင့္ ဆက္ဆံေနေသာ သူအခ်ဳိ႕က သတ္ပံုကို အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အထိန္းအကြပ္ႀကီးအျဖစ္ သတ္မွတ္ေနၾကသည္။
စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်မႈအပိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာေပကိစၥတြင္ သတ္ပံုတစ္ခုတည္းသာ ပါ၀င္သည္ မဟုတ္ပါ။ စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်မႈတြင္ သတ္ပံုတစ္ခုတည္းကိုသာ အားျပဳေန၍ မျဖစ္ပါ။ ေက်ာင္းသားမ်ား သတ္ပံုမွန္မွန္ ေရးႏိုင္ေစရန္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ လမ္းညႊန္ျပသမႈမ်ဳိး ျပဳလုပ္ရမည္မွာ မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သတ္ပံုကို ေရွ႕တန္းတင္ကာ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ သတ္ပံုကို အာ႐ံုျပဳေနလွ်င္ သတ္ပံုမွအပ ျဖစ္ေသာ အျခားကိစၥမ်ားတြင္ လစ္ဟင္းသြားတတ္ ပါသည္။ သဒၵါ အသံုးအႏႈန္း မွန္ကန္မႈ၊ ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းစြာ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ အသက္၀င္ လႈပ္ရွားေအာင္ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ တင္ျပလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို စည္းလံုးေျပျပစ္စြာ တင္ျပႏိုင္မႈ၊ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ၊ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္မႈ စသည့္ ကိစၥမ်ားစြာ တို႔သည္လည္း အေရးတႀကီး လမ္းၫႊန္ေပးသင့္သည့္ ကိစၥမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သတ္ပံုကိုသာ အားျပဳေနလြန္းလွ်င္ ထိုကိစၥမ်ား လစ္ဟင္းသြား ႏိုင္ပါသည္။
သတ္ပံုကို အားျပဳလြန္းသူသည္ သတ္ပံုကိုသာ ၾကည့္၍ အကဲျဖတ္ခ်င္ တတ္ပါသည္။ "သတ္ပံု၊ သတ္ပံု" ဟူေသာ အသံကိုျပဳလ်က္ ေက်ာင္းသား၏ စာထဲတြင္ သတ္ပံုအမွား ဘယ္ႏွလံုး ပါသည္ကို မွန္ဘီလူးႏွင့္ ၾကည့္၍ရွာခ်င္ တတ္ၾကပါသည္။
ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္း မပါ။ အေရးအသား အတင္အျပလည္း မေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား နည္းကာမွ်ႏွင့္ စာေကာင္းဟု မဆိုသင့္ပါ။ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္းပါ၊ အေရးအသား အတင္အျပလည္း ေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား မ်ားကာမွ်ျဖင့္ စာညံ့ဟု မဆိုသင့္ပါ။ စာေရးသားမႈတြင္ သတ္ပံုထက္ ပို၍ အေလးေပးသင့္ေသာ၊ ပို၍ ေရွ႕တန္းတင္သင့္ေသာ အရည္အေသြးမ်ား ရွိေနပါသည္။ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေနရာတိုင္းတြင္ ထို႔အတူ သေဘာထား သင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
 လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
Credit To First-11
Read More »

နဂါးခံတြင္းသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္


Photo: နဂါးခံတြင္းသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္
.................................
(ဘုန္းေဝညြန္႔လူ)

အေမရိက ခရီးစဥ္အတြင္း ေတြ႕ခဲ့ဆုံခဲ့၊ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား တ႐ုတ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူတို႔ႏွင့္အတူ စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္စာမ်ား၊ လည္ခဲ့ပတ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္တန္းမ်ား အေၾကာင္း ေရးသားၿပီးခ်ိန္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ ျပည္မႀကီးသို႔ ထပ္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ပထမအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ရာ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာတြင္ တ႐ုတ္သို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။  ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနသူခ်င္းပင္ ေျမာက္ျခမ္းတြင္ ေနသူတို႔ ၿမိဳ႕ေတာင္ျခမ္းသို႔ သုံးေလးလ မေရာက္ျဖစ္လွ်င္ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲေနသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ျပဳေအာင္ ျမန္ဆန္လွသည့္ တ႐ုတ္၏ အေျပာင္းအလဲကို ေလ့လာရေတာ့မည္ဟု ဝမ္းသာမိသည္။

ယခင္တစ္ေခါက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ဝင္စဥ္က ၿမိဳ႕ေတာ္ေဘဂ်င္း (ယခင္အေခၚ ပီကင္း) မွဝင္ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက ဘာမွ်ပင္ မစစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ေပါ့ပါးခဲ့သည္။ ယခုတစ္ေခါက္က ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ကပ္လ်က္ အိမ္နီးခ်င္း ယူနန္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကူမင္းကေန တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ဝင္ရသည္။ ခရီးစီစဥ္ ဖိတ္ၾကားသူက ထိုင္းမွတစ္ဆင့္ သြားလိုသလားေမးေတာ့  ထိုင္းသုဝဏၰ ဘူမိေလဆိပ္မွ တစ္ဆင့္သြားေနက် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ေလဆိပ္တြင္ တစ္ေထာက္နားၿပီး သြားလိုပါသည္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ထင့္ တ႐ုတ္ေလေၾကာင္းလိုင္း Air China ကိုစီးၿပီး ကူမင္းတြင္ တစ္ေထာက္နားရသည္။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းသည္ႏွင့္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ ဗုေဒၶါ … ေဘဂ်င္းေရာက္မွ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ေနာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသို႔ စဝင္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကူမင္းေလဆိပ္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသုိ႔ ဝင္ခြင့္ စစ္ေဆးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကူမင္းေလဆိပ္မွ တက္သည္ႏွင့္ ျပည္တြင္းေလေၾကာင္း ခရီးစဥ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ျဖတ္သန္းရန္ မလိုေတာ့။

ကူမင္းေလဆိပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာတြင္ တန္းစီၿပီး ထိပ္ဆုံးေရာက္သည့္ အခါက်မွ Arrival Card (မိမိေရာက္ရွိေၾကာင္း ျဖည့္ရသည့္စာရြက္) ျဖည့္ပါဟု ေျပာသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေလယာဥ္မယ္၊ ေလယာဥ္ေမာင္ေတြက တစ္လုံးတစ္ပါဒ ဘာဆိုဘာမွ် မေျပာခဲ့၊ ဘာစာရြက္မွ်လည္း မေပးခဲ့။ တန္းတြင္ ထိပ္ဆုံးေရာက္ ေနရာကထြက္ၿပီး စာရြက္ကို ျပန္ျဖည့္ ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာေရွ႕ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ၾကည့္၊ စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း ေနေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခဏေနပါဦးဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို တစ္ေနရာ ယူသြားသည္။ သူတို႔ ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ပ်ာယီးပ်ာယာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားပုံ။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ထပ္စစ္ျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ေျပာလိုက္သည္၊ သြားႏုိင္ၿပီဟု၊ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အလြန္တင္းက်ပ္သည့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၊ မိမိႏုိင္ငံတြင္း မဟုတ္မဟတ္ ႏုိင္ငံျခားသားဝင္မွာ အလြန္စိုးရိမ္သည့္ ဂ်ပန္၊ တစ္ႏုိင္ငံ ဝင္႐ုံႏွင့္ က်န္ ၂၄ ႏုိင္ငံလုံး နယ္ျခား ျဖတ္စရာမလို တိုးလွ်ိဳေပါက္ သြားႏုိင္သည့္ ဥေရာပသမဂၢတို႔ပင္ ယခုေလာက္ မစိစစ္။ ၾကည့္ရတာ တ႐ုတ္ေတြ ခ်မ္းသာလာၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဝင္မွာေၾကာက္လို႔ ဒီလိုစိစစ္ေနတာလား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ကိုပဲ သတိထား စိစစ္ေနတာလား အေတြးပြားရသည္။

ေဟာ … ေဘဂ်င္းေခၚ ပီကင္း ေရာက္ပါၿပီ။ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေနသလဲ၊ ဘာေတြတိုးတက္ေနသလဲ၊  ဘာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေနသလဲ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္မတက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ တိုင္းၾကည့္ရသည္။ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူတို႔၏ အေလ့အထမ်ားသည္ ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ ထိုႏုိင္ငံကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေပတံ ျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္ ကားက လမ္းသြားလမ္းလာကို ဦးစားေပးသည္၊ လူေတြကလည္း စည္းကမ္း လိုက္နာၿပီး ကူးသင့္သည့္ ေနရာမွသာကူးသည္။ ထိုင္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက စင္ကာပူေလာက္ စည္းကမ္းမရွိ၊ ကားေတြကမူ လူျဖတ္လွ်င္ သတိထားၿပီး အရွိန္ေလွ်ာ့သည္။ ဂ်ပန္၊ ဥေရာပ၊ အေမရိကတုိ႔က ကားေရာလူေရာ စည္းကမ္းရွိၿပီး လူက မွားလွ်င္ပင္ ကားကေလွ်ာ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္စဥ္က တ႐ုတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူႏွင့္ လမ္းျဖတ္ကူးသူ မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္ေရာက္ေန သည့္အတုိင္း။ ကိုယ္ဦးကိုယ္ျဖတ္၊ ကားဦးကားႏိုင္၊ လူဦးလူႏုိင္။ မ်ဥ္းက်ားမ်ား ေရာက္လွ်င္ ပိုသိသာသည္။ ကားက လူကူးမည္ႀကံလွ်င္ အရွိန္ပိုျမႇင့္သည္၊ ေပးျဖတ္ရမည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္။ လူေတြကလည္း မီးနီေသာ မီးစိမ္းေသာ မၾကည့္ ႀကဳံသလို ျဖတ္ၾကသည္။ ယခုလည္း ယခင္အတိုင္း ထူးမျခားနား။ ႐ုပ္ဝတၳဳ အေဆာက္အအုံမ်ား အဆင့္ျမင့္လာ၊ လူတို႔ အဝတ္အစား ေျပာင္ေရာင္လာေသာ္လည္း ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာတြင္ အားနည္းဆဲ။ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ထက္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ ပိုခက္သည္ကို တ႐ုတ္က သက္ေသျပေနသည္။

ကားေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း တကၠစီေတြအေၾကာင္း တစ္လက္စတည္း ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ေဘဂ်င္းရွိ တကၠစီသမားမ်ားသည္ အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္သူ အလြန္နည္းသည္။ ကိုယ္သြားလိုသည့္ ဟုိတယ္၊ ေနရာကို တ႐ုတ္စာလုံးမ်ားျဖင့္ လိပ္စာေရးၿပီး ေဆာင္ထားမွ ခရီးေပါက္မည္။ ထိုအခက္အခဲကို သေဘာေပါက္ ေသာေၾကာင့္လားမသိ၊ ဟိုတယ္ လိပ္စာကတ္ျပား တို႔တြင္ ဟိုတယ္အမည္ကို အဂၤလိပ္လိုေရာ တ႐ုတ္လိုပါ ေရးထား႐ုံမက ေျမပုံအညႊန္း ကိုလည္း တ႐ုတ္၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးသည့္ တကၠစီသမားတို႔အနက္ တ႐ုတ္ တကၠစီသမားတို႔သည္ အေတာ္ အေပါက္ဆိုးသည္ဟု ထင္မိသည္။ ခပ္ဆိုးဆိုးသူတို႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ၿပီးမွ ေမာင္းလိုရာေမာင္း၊ ေတာင္းလိုရာေတာင္းလိုသည့္ ဗ်ဴဟာဟု အကဲခတ္ မိသည္။ တကၠစီသမားမ်ား စိတ္မရွည္ပုံမွာ သူက အလြန္အေရးႀကီးေသာ အလုပ္လုပ္ရန္ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ကိုယ္က ပိုက္ဆံမေပး ဘာမေပးဘဲ အလကားတက္စီး၊ အကူအညီ ေတာင္းသည့္ပုံမ်ိဳး ေပါက္ေနသည္။ မိန္းကေလးမ်ားဆိုလွ်င္ ပိုၿပီးအႏုိင္က်င့္မည့္ ပုံစံမ်ိဳး။

ေခတ္မီတိုးတက္ျခင္း၏ ျပယုဂ္ဟု ဆိုရမည္လား မေျပာတတ္။ ေဘဂ်င္းၿမိဳ႕တြင္ ေလထု ညစ္ညမ္းမႈ တစ္ေန႔တျခား ဆိုးရြားလာေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားျဖင့္ လမ္းထြက္ရသည့္ အခ်ိန္တို႔ပင္ ရွိလာခဲ့ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြမ်ားက သတင္းေပးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကားေတြ အဆမတန္ တိုးပြားလာသည္။ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကားသုံးစြဲမႈ မ်ားလာသလို ကားစီးႏိုင္ေသာ အဆင့္အတန္းကို ျပသလိုစိတ္ ေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ယခင္က ေဘဂ်င္းတြင္ စက္ဘီးစီးသူတို႔ မ်ားျပားလြန္းလွသျဖင့္ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ရမတတ္။ ယခုမူ စက္ဘီးတို႔ အျမင္ရ နည္းသြားၿပီး သြားေလရာတြင္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ရွည္လ်ားေသာ ကားတန္းႀကီးမ်ားကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ စက္ဘီး ယဥ္ေက်းမႈ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ၿပီ။ Rush Hour ဆိုသည့္ ယာဥ္ေၾကာ အထူးက်ပ္ခ်ိန္သည္ ေဘဂ်င္းတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္တိုင္း ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနေသာေၾကာင့္ Rush Hour မရွိေတာ့ျခင္း။ ေဘးမွပါလာသည့္ ဂ်ာမန္သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ာမန္ကားေတြ မ်ားတယ္ဆိုမွ သတိထား ၾကည့္မိသည့္အခါ Audi၊ BMW၊ Volkswagen၊ Mercedes ဂ်ာမန္တံဆိပ္ႏွင့္ ကားမ်ား ေဘးဘီဝဲယာတြင္ ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ တြင္လည္း ဂ်ာမန္ ကားျပခန္းမ်ား တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေတြ႕ရသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကားမ်ား အဝယ္ေလ်ာ့ၿပီး ဂ်ာမန္ကားမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေရပန္းစားလာ ဦးမည္လား။

တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အရွိန္တက္လာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က ၂၀ ရာစုအတြင္း တ႐ုတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ ျခယ္လွယ္ခဲ့သည္ကို တ႐ုတ္တို႔က လုံးဝမေမ့။ ဂ်ပန္ ရက္စက္ခဲ့ပုံမ်ားကို သမိုင္းတြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္သလို ႐ုပ္ရွင္မ်ားလည္း ႐ိုက္ရာ လူႀကိဳက္မ်ားသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ စီးပြားေရး ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တ႐ုတ္တက္လာ သည္ကို ဂ်ပန္က စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္ကို အနာဂတ္ ၿပိဳင္ဘက္ဟု ယူဆသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ အေမရိကန္က ပလဲနံပသင့္သည့္ ညီေလးအစ္ကိုႀကီး ႏိုင္ငံမ်ား။ အာရွတြင္၊ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕အာရွတြင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ တ႐ုတ္သည္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို မသိမသာေရာ ေပၚေပၚထင္ထင္ပါ လုေနၾကသည္။တ႐ုတ္ႏွင့္ တင္းမာလွ်င္ ခပ္လွ်ိလွ်ိဳ ေနေနက် ဂ်ပန္သည္ ေနာက္ဆုံး တင္းမာမႈတြင္ သူကိုယ္တိုင္က ခပ္မာမာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ျခင္းက တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈ ေနာက္တစ္ဆင့္ ေရာက္ၿပီဟု သုံးသပ္စရာပင္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း တ႐ုတ္တို႔ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး ေျခကုပ္ယူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ယခု တစ္ဖန္ တံခါးအပြင့္တြင္ ဂ်ပန္တို႔ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္ႏွင့္ တစ္ဖန္ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ ျမန္မာတို႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးကို ကြက္ကြက္ေလး ၾကည့္႐ုံ ႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရး၊ အနည္းဆုံးေဒသတြင္း ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရးကိုပါ အနီးကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ၿပီ။
(ဘုန္းေဝညြန္႔လူ)

အေမရိက ခရီးစဥ္အတြင္း ေတြ႕ခဲ့ဆုံခဲ့၊ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား တ႐ုတ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူတို႔ႏွင့္အတူ စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္စာမ်ား၊ လည္ခဲ့ပတ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္တန္းမ်ား အေၾကာင္း ေရးသားၿပီးခ်ိန္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ ျပည္မႀကီးသို႔ ထပ္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ပထမအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ရာ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာတြင္ တ႐ုတ္သို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနသူခ်င္းပင္ ေျမာက္ျခမ္းတြင္ ေနသူတို႔ ၿမိဳ႕ေတာင္ျခမ္းသို႔ သုံးေလးလ မေရာက္ျဖစ္လွ်င္ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲေနသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ျပဳေအာင္ ျမန္ဆန္လွသည့္ တ႐ုတ္၏ အေျပာင္းအလဲကို ေလ့လာရေတာ့မည္ဟု ဝမ္းသာမိသည္။

ယခင္တစ္ေခါက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ဝင္စဥ္က ၿမိဳ႕ေတာ္ေဘဂ်င္း (ယခင္အေခၚ ပီကင္း) မွဝင္ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက ဘာမွ်ပင္ မစစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ေပါ့ပါးခဲ့သည္။ ယခုတစ္ေခါက္က ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ကပ္လ်က္ အိမ္နီးခ်င္း ယူနန္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကူမင္းကေန တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ဝင္ရသည္။ ခရီးစီစဥ္ ဖိတ္ၾကားသူက ထိုင္းမွတစ္ဆင့္ သြားလိုသလားေမးေတာ့ ထိုင္းသုဝဏၰ ဘူမိေလဆိပ္မွ တစ္ဆင့္သြားေနက် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ေလဆိပ္တြင္ တစ္ေထာက္နားၿပီး သြားလိုပါသည္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ထင့္ တ႐ုတ္ေလေၾကာင္းလိုင္း Air China ကိုစီးၿပီး ကူမင္းတြင္ တစ္ေထာက္နားရသည္။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းသည္ႏွင့္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ ဗုေဒၶါ … ေဘဂ်င္းေရာက္မွ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ေနာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသို႔ စဝင္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကူမင္းေလဆိပ္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသုိ႔ ဝင္ခြင့္ စစ္ေဆးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကူမင္းေလဆိပ္မွ တက္သည္ႏွင့္ ျပည္တြင္းေလေၾကာင္း ခရီးစဥ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ျဖတ္သန္းရန္ မလိုေတာ့။

ကူမင္းေလဆိပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာတြင္ တန္းစီၿပီး ထိပ္ဆုံးေရာက္သည့္ အခါက်မွ Arrival Card (မိမိေရာက္ရွိေၾကာင္း ျဖည့္ရသည့္စာရြက္) ျဖည့္ပါဟု ေျပာသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေလယာဥ္မယ္၊ ေလယာဥ္ေမာင္ေတြက တစ္လုံးတစ္ပါဒ ဘာဆိုဘာမွ် မေျပာခဲ့၊ ဘာစာရြက္မွ်လည္း မေပးခဲ့။ တန္းတြင္ ထိပ္ဆုံးေရာက္ ေနရာကထြက္ၿပီး စာရြက္ကို ျပန္ျဖည့္ ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာေရွ႕ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ၾကည့္၊ စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း ေနေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခဏေနပါဦးဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို တစ္ေနရာ ယူသြားသည္။ သူတို႔ ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ပ်ာယီးပ်ာယာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားပုံ။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ထပ္စစ္ျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ေျပာလိုက္သည္၊ သြားႏုိင္ၿပီဟု၊ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အလြန္တင္းက်ပ္သည့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၊ မိမိႏုိင္ငံတြင္း မဟုတ္မဟတ္ ႏုိင္ငံျခားသားဝင္မွာ အလြန္စိုးရိမ္သည့္ ဂ်ပန္၊ တစ္ႏုိင္ငံ ဝင္႐ုံႏွင့္ က်န္ ၂၄ ႏုိင္ငံလုံး နယ္ျခား ျဖတ္စရာမလို တိုးလွ်ိဳေပါက္ သြားႏုိင္သည့္ ဥေရာပသမဂၢတို႔ပင္ ယခုေလာက္ မစိစစ္။ ၾကည့္ရတာ တ႐ုတ္ေတြ ခ်မ္းသာလာၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဝင္မွာေၾကာက္လို႔ ဒီလိုစိစစ္ေနတာလား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ကိုပဲ သတိထား စိစစ္ေနတာလား အေတြးပြားရသည္။

ေဟာ … ေဘဂ်င္းေခၚ ပီကင္း ေရာက္ပါၿပီ။ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေနသလဲ၊ ဘာေတြတိုးတက္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေနသလဲ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္မတက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ တိုင္းၾကည့္ရသည္။ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူတို႔၏ အေလ့အထမ်ားသည္ ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ ထိုႏုိင္ငံကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေပတံ ျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္ ကားက လမ္းသြားလမ္းလာကို ဦးစားေပးသည္၊ လူေတြကလည္း စည္းကမ္း လိုက္နာၿပီး ကူးသင့္သည့္ ေနရာမွသာကူးသည္။ ထိုင္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက စင္ကာပူေလာက္ စည္းကမ္းမရွိ၊ ကားေတြကမူ လူျဖတ္လွ်င္ သတိထားၿပီး အရွိန္ေလွ်ာ့သည္။ ဂ်ပန္၊ ဥေရာပ၊ အေမရိကတုိ႔က ကားေရာလူေရာ စည္းကမ္းရွိၿပီး လူက မွားလွ်င္ပင္ ကားကေလွ်ာ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္စဥ္က တ႐ုတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူႏွင့္ လမ္းျဖတ္ကူးသူ မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္ေရာက္ေန သည့္အတုိင္း။ ကိုယ္ဦးကိုယ္ျဖတ္၊ ကားဦးကားႏိုင္၊ လူဦးလူႏုိင္။ မ်ဥ္းက်ားမ်ား ေရာက္လွ်င္ ပိုသိသာသည္။ ကားက လူကူးမည္ႀကံလွ်င္ အရွိန္ပိုျမႇင့္သည္၊ ေပးျဖတ္ရမည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္။ လူေတြကလည္း မီးနီေသာ မီးစိမ္းေသာ မၾကည့္ ႀကဳံသလို ျဖတ္ၾကသည္။ ယခုလည္း ယခင္အတိုင္း ထူးမျခားနား။ ႐ုပ္ဝတၳဳ အေဆာက္အအုံမ်ား အဆင့္ျမင့္လာ၊ လူတို႔ အဝတ္အစား ေျပာင္ေရာင္လာေသာ္လည္း ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာတြင္ အားနည္းဆဲ။ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ထက္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ ပိုခက္သည္ကို တ႐ုတ္က သက္ေသျပေနသည္။

ကားေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း တကၠစီေတြအေၾကာင္း တစ္လက္စတည္း ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ေဘဂ်င္းရွိ တကၠစီသမားမ်ားသည္ အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္သူ အလြန္နည္းသည္။ ကိုယ္သြားလိုသည့္ ဟုိတယ္၊ ေနရာကို တ႐ုတ္စာလုံးမ်ားျဖင့္ လိပ္စာေရးၿပီး ေဆာင္ထားမွ ခရီးေပါက္မည္။ ထိုအခက္အခဲကို သေဘာေပါက္ ေသာေၾကာင့္လားမသိ၊ ဟိုတယ္ လိပ္စာကတ္ျပား တို႔တြင္ ဟိုတယ္အမည္ကို အဂၤလိပ္လိုေရာ တ႐ုတ္လိုပါ ေရးထား႐ုံမက ေျမပုံအညႊန္း ကိုလည္း တ႐ုတ္၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးသည့္ တကၠစီသမားတို႔အနက္ တ႐ုတ္ တကၠစီသမားတို႔သည္ အေတာ္ အေပါက္ဆိုးသည္ဟု ထင္မိသည္။ ခပ္ဆိုးဆိုးသူတို႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ၿပီးမွ ေမာင္းလိုရာေမာင္း၊ ေတာင္းလိုရာေတာင္းလိုသည့္ ဗ်ဴဟာဟု အကဲခတ္ မိသည္။ တကၠစီသမားမ်ား စိတ္မရွည္ပုံမွာ သူက အလြန္အေရးႀကီးေသာ အလုပ္လုပ္ရန္ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ကိုယ္က ပိုက္ဆံမေပး ဘာမေပးဘဲ အလကားတက္စီး၊ အကူအညီ ေတာင္းသည့္ပုံမ်ိဳး ေပါက္ေနသည္။ မိန္းကေလးမ်ားဆိုလွ်င္ ပိုၿပီးအႏုိင္က်င့္မည့္ ပုံစံမ်ိဳး။

ေခတ္မီတိုးတက္ျခင္း၏ ျပယုဂ္ဟု ဆိုရမည္လား မေျပာတတ္။ ေဘဂ်င္းၿမိဳ႕တြင္ ေလထု ညစ္ညမ္းမႈ တစ္ေန႔တျခား ဆိုးရြားလာေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားျဖင့္ လမ္းထြက္ရသည့္ အခ်ိန္တို႔ပင္ ရွိလာခဲ့ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြမ်ားက သတင္းေပးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကားေတြ အဆမတန္ တိုးပြားလာသည္။ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကားသုံးစြဲမႈ မ်ားလာသလို ကားစီးႏိုင္ေသာ အဆင့္အတန္းကို ျပသလိုစိတ္ ေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ယခင္က ေဘဂ်င္းတြင္ စက္ဘီးစီးသူတို႔ မ်ားျပားလြန္းလွသျဖင့္ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ရမတတ္။ ယခုမူ စက္ဘီးတို႔ အျမင္ရ နည္းသြားၿပီး သြားေလရာတြင္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ရွည္လ်ားေသာ ကားတန္းႀကီးမ်ားကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ စက္ဘီး ယဥ္ေက်းမႈ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ၿပီ။ Rush Hour ဆိုသည့္ ယာဥ္ေၾကာ အထူးက်ပ္ခ်ိန္သည္ ေဘဂ်င္းတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္တိုင္း ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနေသာေၾကာင့္ Rush Hour မရွိေတာ့ျခင္း။ ေဘးမွပါလာသည့္ ဂ်ာမန္သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ာမန္ကားေတြ မ်ားတယ္ဆိုမွ သတိထား ၾကည့္မိသည့္အခါ Audi၊ BMW၊ Volkswagen၊ Mercedes ဂ်ာမန္တံဆိပ္ႏွင့္ ကားမ်ား ေဘးဘီဝဲယာတြင္ ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ တြင္လည္း ဂ်ာမန္ ကားျပခန္းမ်ား တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေတြ႕ရသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကားမ်ား အဝယ္ေလ်ာ့ၿပီး ဂ်ာမန္ကားမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေရပန္းစားလာ ဦးမည္လား။

တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အရွိန္တက္လာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က ၂၀ ရာစုအတြင္း တ႐ုတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ ျခယ္လွယ္ခဲ့သည္ကို တ႐ုတ္တို႔က လုံးဝမေမ့။ ဂ်ပန္ ရက္စက္ခဲ့ပုံမ်ားကို သမိုင္းတြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္သလို ႐ုပ္ရွင္မ်ားလည္း ႐ိုက္ရာ လူႀကိဳက္မ်ားသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ စီးပြားေရး ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တ႐ုတ္တက္လာ သည္ကို ဂ်ပန္က စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္ကို အနာဂတ္ ၿပိဳင္ဘက္ဟု ယူဆသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ အေမရိကန္က ပလဲနံပသင့္သည့္ ညီေလးအစ္ကိုႀကီး ႏိုင္ငံမ်ား။ အာရွတြင္၊ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕အာရွတြင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ တ႐ုတ္သည္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို မသိမသာေရာ ေပၚေပၚထင္ထင္ပါ လုေနၾကသည္။တ႐ုတ္ႏွင့္ တင္းမာလွ်င္ ခပ္လွ်ိလွ်ိဳ ေနေနက် ဂ်ပန္သည္ ေနာက္ဆုံး တင္းမာမႈတြင္ သူကိုယ္တိုင္က ခပ္မာမာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ျခင္းက တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈ ေနာက္တစ္ဆင့္ ေရာက္ၿပီဟု သုံးသပ္စရာပင္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း တ႐ုတ္တို႔ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး ေျခကုပ္ယူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ယခု တစ္ဖန္ တံခါးအပြင့္တြင္ ဂ်ပန္တို႔ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္ႏွင့္ တစ္ဖန္ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ ျမန္မာတို႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးကို ကြက္ကြက္ေလး ၾကည့္႐ုံ ႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရး၊ အနည္းဆုံးေဒသတြင္း ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရးကိုပါ အနီးကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ၿပီ။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕သုခ (ဘာသာျပန္သူ- လူထုေဒၚအမာ)


ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ အျပည့္အစံုက ဝိရာဒက္တန္ယုန္ပါ။ ႏို႔ေပမယ့္ ႐ြာသားေတြက “ဆရာႀကီးဒက္” လို႔ပဲ တိုတိုေခၚ ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က တကယ္ေတာ့ သာမန္ ျမဴနီစပါယ္ ေက်ာင္းေတြမွာ စာျပရတဲ့ မူလတန္းျပ ဆရာငယ္ တေယာက္သာပါ။ ဆရာႀကီးလို႔ ေခၚတာ ခံလိုက္ရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေသြးေျမာက္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

ကြၽန္ေတာ့္ဘဝက ႀကီးေတာ့လည္းႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းထဲမွာ ႐ွိ႐ွိသမွ်အလုပ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ တေယာက္တည္း ဒိုင္ခံလုပ္ ေနရတာဟုတ္လား။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ၊ အဖြဲ႔ဝင္ဆရာဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ၊ ေက်ာင္းေစာင့္ဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ။ ခု ေခတ္မွာ ကိုယ့္လက္ေအာက္က႐ွိတဲ့ အလုပ္မွန္ရင္ ကိုယ့္သားကိုယ့္ေျမး ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးေတြ ကိုသာ ခြဲေဝေပးေနၾကတာကိုး။ ကြၽန္ေတာ္က ဒါမ်ိဳးမလုပ္ဘူးေလ။ အဲ….. အမွန္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့အမ်ဳိးေတြက ဒီအလုပ္မ်ိဳး တေယာက္ကမွ မလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဘာျပဳလို႔လဲလို႔ ေမးစရာ႐ွိပါတယ္။ မလြမ္းေလာက္တဲ့ လခ၊ မလြမ္းေလာက္တဲ့ အလုပ္မ်ဳိးမို႔ပါ။အလုပ္မွာ အေဖာ္မ႐ွိဘူး။ ကိုယ္တေယာက္တည္းဆိုတာ ပ်င္းစရာေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးတတ္တဲ့ အက်င့္လည္းရတယ္။ အလုပ္ခြင္ထဲကေနၿပီး ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပးမယ့္ လူလည္းမ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာတို႔ ဆိုတာေတြ ကြၽန္ေတာ္မတတ္လည္း ဘာမွအေရးမႀကီးဘူး။

ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာင္းက နာမည္ေလးၾကား႐ံုနဲ႔ ထုတိၾသဘာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ေက်ာင္း။ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္တဲ့။ ဒံုေမာင္းေလဆိပ္ႀကီးတို႔၊ ဒံုဝမ္းတို႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ မ႐ွိလား။

ဒီနာမည္ပါပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဒုကၡေပးခဲ့တာ။ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ စေလွ်ာက္ေတာ့ ဒီအသံကိုၾကားတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္မိတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ ေက်ာင္းသြားႏိုင္ဖို႔ ကံေကာင္းသူ ေ႐ြးပြဲက ျပည္နယ္အစိုးရ႐ံုးမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါ တယ္။

ေက်ာင္းဆရာ ခန္႔လႊတ္ဖို႔ေနရာက ၅ဝ ႐ွိေနတာပါ။ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုး ရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာက ဒီေနရာ ၅ဝ ထဲက အႀကိဳက္ဆံုး ေနရာကို ေ႐ြးၿပီး သြားခြင့္႐ွိမွာပါတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က ၾကက္ကန္းဆန္အိုးတိုး၊ အမွတ္ေတြက အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရာေနရာကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ ေ႐ြးခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာလစ္လပ္တဲ့ ေက်ာင္း ေတြရဲ႔ နာမည္စာရင္းကို ကြၽန္ေတာ္က ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္တယ္။ ဘန္ေရးတဲ့၊ ဘန္နတဲ့၊ ဘန္ဆြမ္းတဲ့၊ ဘန္လန္းတဲ့၊ ဘန္ေကာ့တဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္ ဒီေက်ာင္းေတြ တေက်ာင္းမွ ဘယ္နားမွာ ႐ွိမွန္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ နာမည္ေတြ ဖတ္ရတာ လယ္ကြင္းေတြၾကား၊ ေတာေတြ ျခားေနတဲ့ အလြန္ေခါင္တဲ့ ေနရာေတြက ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္ ေက်ာင္းေတြျဖစ္မွာပဲလို႔ ထင္ မိတယ္။ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္ ဆိုတဲ့ေက်ာင္းကေလးရဲ႔ နာမည္ကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ ဘန္ေကာက္က ဒံုေမာင္းကို သြားသတိရၿပီး အဲဒီေက်ာင္းကို သြားမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္ လိုက္တာပဲ။ အရမ္းမွ တကယ့္ အရမ္းဆံုးျဖတ္ လိုက္တာပါ။

ေက်ာင္းက တကယ္ေတာ့ ကမၻာအစြန္းမွာ ႐ွိသေလာက္ ေဝးပါတယ္။ ေက်ာင္း ၅ဝ ထဲ မွာ အေဝးဆံုး အေခါင္ဆံုး ေက်ာင္းပါ။ စူခိုတိုင္နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၅ဝ-၆ဝ ေလာက္ေဝးၿပီး၊ တကယ့္ကို အေတာ္ႀကီး ေခါင္ေခါင္ထဲက ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ႐ွိေနတဲ့ ေက်ာင္းကေလးပါ။
ကဲ….. သူ႔သမိုင္းကေလးကို ေျပာၾကဦးစို႔ရဲ႕။ ဒီေက်ာင္းဖြင့္တာ ၁ဝ ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ႏို႔ေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းကို ႀကီးႀကီးမာစတာ တေခါက္တည္း လာဖူးပါတယ္။ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္စ ႏွစ္ကပါ။ ဒီေနာက္ ဘယ္သူမွ မႂကြလာေတာ့ပါဘူး။ မလာတာလည္း အဆိုးေတာ့ ဆိုစရာမ ႐ွိဘူးေပါ့။ အလြန္ထူထပ္တဲ့ ေတာႀကီးထဲက ျဖတ္လာရမယ္။ မိုးတြင္းဆိုရင္ ႐ႊံ႔ဗြက္ထဲက ေျခက်င္လာခဲ့ေပေရာ့၊ လမ္းမွာ ညေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ၿပီးမွ ေရာက္တာ။ မိုးကုန္ရင္ေတာ့ ဘိုင္စကယ္နဲ႔ လာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းက သဲလည္းေပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အတက္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျခသလံုး မေတာင့္တဲ့ လူမ်ားအဖို႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္လာရင္ အသက္သာဆံုးပဲ။

ဘန္ဒံုပ႐ိုင္ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းဝင္းက အက်ယ္ႀကီးပါ။ ဘယ္အထိ က်ယ္သလဲဆိုရင္ ေက်ာင္းဝင္းေျမကို ဒါေက်ာင္းရယ္လို႔ သတ္မွတ္မႈေတာင္ မ႐ွိပါဘူး။ ေက်ာင္းဝင္းေျမ လိုခ်င္သပဆိုရင္ ခ်ဲ႕ခ်င္သေလာက္ ခ်ဲ႕ယူပါ။ ဘယ္သူကမွ မတားဆီး မကန္႔ကြက္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေျမေတြက ဘာအသံုးမွ မက်ပဲကလား။ ေက်ာင္းနဲ႔အနီးဆံုးမွာ ေတာင္ကုန္းတခု႐ွိတယ္။ ေတာင္ဖက္ကို တေျဖးေျဖး နိမ္႔ေလွ်ာသြားတာ။ ဒါေၾကာင့္ မိုး႐ြာတယ္ဆိုရင္ ေရကစီးဆင္းသြားတာမို႔ ခ်က္ခ်င္းေျခာက္တယ္။ ဘန္ေကာက္မွာလို ဗြက္ေတြ ေရအိုင္ေတြ မ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦကလည္း ေတာင္ကုန္းကေလးကို ေနာက္ခံထားၿပီး ခပ္မားမားရပ္တည္ေနတာပါ။ ေက်ာင္းအေ႐ွ႔မွာ ဝါး အမ်ိဳးေပါင္းစံုလွစြာ ေပါက္ခ်င္သလို ေပါက္ေနၾကၿပီး၊ ေက်ာင္းေဘး တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ သစ္ေတာေတြ အရမ္းခုတ္ခဲ့လို႔ ေတာျပဳန္းရာက အတက္ ထေပါက္တဲ့ သစ္ပင္ပ်ိဳေတြ႐ွိပါတယ္။ ဒီအပင္ေတြ ဟာ ေနာင္အႏွစ္ငါးဆယ္ ဆိုရင္ လူက ခုတ္ယူသံုးစြဲလို႔ ရေလာက္ပါၿပီ။
ေက်ာင္းဝင္းမွာ ပန္းပင္ သစ္ပင္ အလွအပ စိုက္ခ်င္ရင္လည္း တလံု႔တလ စိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ ေက်ာင္းပတ္ပတ္ လည္မွာ၊ သူ႔ဘာသာ အေလ့က် ေပါက္ေနတာေတြကိုပဲ အမ်ိဳးလဲစံု၊ လွလဲလွလို႔ပါ။ သစ္ခြအ႐ိုင္းေတြဆိုတာ အမ်ိဳးကိုစံုလို႔၊ ပြင့္လိုက္ ေမႊးလိုက္တာ လည္း ႀကိဳင္လို႔၊ ဍ ရင္ေကာက္ပင္ေတြကလည္း လွမွလွ၊ ေပါမွေပါ။ ေက်ာင္းေျမထဲ ေက်ာက္စရစ္အျဖဴနဲ႔ အနီကေလးေတြကို လွေအာင္ခင္းလိုက္ရင္ ေက်ာင္းဝိုင္းဟာ တကယ့္ သဘာဝပန္းခင္းနဲ႔ လွေနမွာပဲ။ အသီးသီးတဲ့အပင္ ႐ွိတယ္။ ႏြယ္ပင္ႀကီးေတြ႐ွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ ႏြယ္ေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒန္းစီးလို႔ရတယ္။

ေက်ာင္းေဆာင္ကေတာ့ စရိတ္အကုန္ အက်အသက္သာဆံုးနည္းနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ ထားတာပါ။ ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းကလည္း အားလံုးေဒသထြက္ခ်ည္းပါ။ ေက်ာင္းတိုင္ ၁၆ လံုးစလံုးက သစ္သားတိုင္ေတြ၊ သစ္သားဆိုရာမွာ အပင္ကခုတ္ၿပီး ေ႐ႊေပၚမထိုး ဘာမထိုး၊ အေခါက္ပဲ ခြါထားတာမို႔ အမ်က္ေတြ အတက္ေတြေနရာက နဂိုအတိုင္း ဖုေန ထစ္ေန ခြက္ေန တာမို႔ ေက်ာင္းတိုင္ေတြက အလိုလို အႏုပညာ ဆန္ေနတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕အမိုးက ထန္း႐ြက္၊ က်ီးယက္ကဝါး၊ အကာနဲ႔ခန္းဆီးက ဝါးနဲ႔ယက္ထားတဲ့ထရံ၊ ေ႐ႊေရာင္ေပါက္ျပီး ဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ေနတယ္။ ဘာေဆးမွ သုတ္ဖို႔မလိုဘူး။ သဘာဝအေရာင္နဲ႔ လွလို႔ပလို႔။

ေက်ာင္းေရွ႕မွာေတာ့ သစ္ကိုင္းေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးေတြကို ေ႐ြးၿပီး ေျမထဲစိုက္ ၿပီး သစ္ကိုင္းေကာက္နဲ႔ပဲ တန္း႐ိုက္ထားလိုက္ေတာ့ တမ်ိဳးတဖံုဆန္းသစ္ၿပီး ေမာ္ဒန္အတ္ အျမင္နဲ႔ လွေနပါေတာ့တယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ဒါက ကဗ်ာဆန္သေလး၊ အႏုပညာေျမာက္သေလး၊ ေမာ္ဒန္အတ္ျဖစ္သေလးနဲ႔၊ ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ကိစၥပါ။ သူတို႔႐ြာက လူေတြ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လို႐ွိၾကတယ္ မသိပါဘူး။

ေက်ာင္းတံစက္ၿမိတ္က ေရက်ရင္ က်တဲ့ေရက တင္မေနဘဲ စီးသြားေအာင္၊ တံစက္ၿမိတ္ ေအာက္မွာ မိုးေရစီးေျမာင္း တူးေပးထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းအဝင္လမ္းကို ေရာင္စံု ေက်ာက္တံုးကေလးေတြ ကြၽန္ေတာ္က ကေလးေတြ အေကာက္ခိုင္ၿပီး၊ အဂၤလိပ္ စာလံုး အက္စ္ ပံုသ႑ာန္ ေက်ာင္းအဝင္လမ္းကေလးလုပ္ၿပီး တဖက္တခ်က္ ေက်ာက္တံုးေတြ အစီခိုင္းထား ပါတယ္။
ေက်ာင္းေရွ႕က အလံတိုင္ကိုေတာ့ တိုင္ေျခမွာ ေက်ာက္တံုးအ႐ြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ပံုစံအစား စားကို စုပံုျပီး စိုက္ထူ ေပးထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းအလံတိုင္ဟာ စူခိုထိုင္တနယ္လံုးမွာ အျမင့္ဆံုး အလံတိုင္ပါ။ စူဠလံုကြန္ တကၠသိုလ္ အလံတိုင္ထက္ ျမင့္တာလည္း ေသခ်ာ ပါတယ္။ ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးမွာ ဒီအလံတိုင္ဟာ အျမင့္ဆံုးပဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေျပာလာရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္က ဟုတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းခန္းထဲ စာသင္ခံုေတြက ဘယ္ေက်ာင္းသား ဘယ္ေလာက္ေဆာ့လို႔မွ က်ိဳးႏိုင္၊ ပဲ့ႏိုင္တဲ့ ခံုမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆန္ေထာင္းတဲ့ဆံုႀကီးေတြ ေလာက္အဝ႐ွိတဲ့ သစ္တံုးႀကီးေတြကို တေပစီ ျဖတ္ၿပီးခ်ထားတာမို႔ ဝက္သားဆိုင္က စဥ္းတီ တံုးႀကီးေတြ စီထားသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ကေလးေတြက ဒီသစ္တံုးေတြေပၚမွာ ထိုင္တယ္။ ဒီတံုးေတြေပၚမွာ စာေရးတယ္။ အမ်ိဳးစံု အသံုးခ်လို႔ရပါတယ္။ တခုပဲသတိထား ရတယ္။ ဒီတံုးႀကီးေတြ ေျခေထာက္ေပၚ မက် ေအာင္ေတာ့ ဂ႐ုစိုက္မွ။
ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသား ၆ဝ ေက်ာ္ စုႁပြတ္ၿပီး သြတ္ထားပါတယ္။ ၁-တန္း နဲ႔ ၂-တန္းက ေက်ာင္းရဲ႔ ၀ဲဘက္ျခမ္းမွာ၊ ၃-တန္းနဲ႔ ၄-တန္းက ယာဘက္ျခမ္းထဲမွာပါ။

ကြၽန္ေတာ္လုပ္ေနက် တေန႔တာ စာစသင္ ပံုက၊ ပထမဆံုး ၄-တန္းေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ဂဏန္းပုစာၦ ၃-ပုဒ္။ ၃-တန္းေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း ေပၚမွာ ပုစၦာ ၃-ပုဒ္ေရးၿပီး သူတို႔ကို ဒါတြက္ၾကလို႔ ခိုင္းလိုက္ရတယ္။ အဲဒီကၿပီးမွ ၂-တန္း ဘက္ကိုေျပးၿပီး၊ ထိုင္းစာနဲ႔ အာရဗီဂဏန္း ၁၊၂၊ ၃၊ ၄ ကို အေရးခိုင္းရတယ္။ အဲဒါ ၿပီးေတာ့မွ ပထမတန္းကိုကူးရတယ္။ ဒီကေလးေတြကို အေျခခံ စာလံုးေပါင္းတခ်ိဳ႕ ၂ ႀကိမ္ ၃ ႀကိမ္ပါးစပ္ က ေအာ္ျပီး အလြတ္ေပါင္းခိုင္းလိုက္ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေရးေပးၿပီး “အဲဒါ….. ကူးေရးၾက” လို႔ ေျပာရပါတယ္။

ဒါျပီးရင္ ၂-တန္းကိုျပဖို႔ လာခဲ့ရတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးေကာင္းသားကေလးမ်ားက ၁ က ၁ဝ အထိ ကူးေရးၿပီးလို႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ႀကိဳက္သေလာက္ စကားေျပာေန ၾကပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က စာပြဲကို ႀကိမ္နဲ႔တခ်က္ ဗ်န္းခနဲ အသံေပးလိုက္ေတာ့ ခုနင္ကအသံေတြ အားလံုး ၿဗဳန္းဆိုတိတ္သြားၾကၿပီး သူတို႔ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ကေလးေတြ ျပၾကဖို႔ တခါတည္း တန္းစီလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က စာအုပ္တိုင္းကို အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႔ မွန္တယ္ဆိုတာကို ျခစ္ေပး လိုက္တယ္။ ဒီအမွတ္ဟာ ကေလးတိုင္းကို ၿပဳံးသြားေစတယ္မဟုတ္လား။ ကေလးတိုင္းက လည္း မွန္ၾကတယ္ေလ။ ၿပီးရင္ အႏႈတ္ဂဏန္း ၃ ပုဒ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေရးေပးခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔ ကို အတြက္ခိုင္းခဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ၃-တန္းနဲ႔ ၄-တန္း ဖက္ကို ျပန္ကူးခဲ့ျပီး၊ တြက္ခိုင္းထားတဲ့ ပုစၦာေတြ ကို ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ တြက္ျပလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔တြက္ထား တာနဲ႔ တိုက္ၾကည့္၊ မွန္မမွန္ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ စစ္ၾကလို႔လည္း ခိုင္းလိုက္တယ္။ လုပ္ေနက် ပံုမွန္ကေတာ့ အလီတခ်ိဳ႔ဆိုခိုင္း၊ ပုစာၦနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ွင္းစရာ႐ွိတာကို ႐ွင္းျပရတာေပါ့ေလ။ ျပီးမွ…..
“အကုန္လံုး ဘယ္သူမွန္သလဲေဟ့”
“ေအး…… ေကာင္းတယ္”
“ဘယ္သူက ဘယ္အပုဒ္မွားသလဲ။ မွားတဲ့လူက ဆရာတြက္ျပတာကို ကူးၿပီးျပင္ၾက” လို႔ခိုင္းၿပီး ႐ွင္းစရာ႐ွိတာကို နည္းနည္း႐ွင္းျပ လိုက္ရပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ပထမတန္းကေလးေတြ စာလံုးေပါင္းကူးတာ ၿပီးေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ထိုးၾကႀကိတ္ၾက သတ္ၾကပုတ္ၾက ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ နာတဲ့ဟာကလည္း မ်က္ရည္နဲ႔ ငိုလို႔ ေအာ္လို႔ေပါ့။ ႀကိမ္ကို လက္လႊတ္လို႔ မရပါဘူး။ ႀကိမ္သံၾကားေတာ့ ခဏျဖစ္မခ်ည္း တိတ္သြားျပန္တာေပါ့။ ၃-တန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ပုစၦာေလးေတြကို ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ တယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ အလြန္စိတ္ပါလက္ပါ စကား လက္ဆံုက်ေနၾကတဲ့ ၄-တန္းသားေတြဆီကို ျပန္ဝင္ရပါတယ္။ သူတို႔ကိုေတာ့ တေယာက္ဆီမွာ တအုပ္တည္းသာ႐ွိတဲ့ ထိုင္းဖတ္စာအုပ္ကို အဖတ္ခိုင္းရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြက ဒါသူတို႔ အလွည့္ပဲ၊ ဆရာကို ကလဲ့စားေခ် မယ္လို႔ ေအာက္ေမ့တယ္ထင္ပါရဲ႔။ ဖတ္စာထဲက ကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ပ်က္ေလာက္ ေအာင္ ေအာ္ၿပီးဖတ္ၾကပါေရာ။

ဒါနဲ႔……
“ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ အျပင္ထြက္ၿပီး၊ အဲဒီ သစ္ပင္ရိပ္ေတြေအာက္မွာ ဖတ္ေခ်ၾကကြာ” လို႔ လႊတ္လိုက္ရတယ္။ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းျပင္ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာ့လက္စြဲစာ အုပ္ကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္လည္း ဘာသာစံု တအုပ္တည္း စုေပါင္းထည့္ထားတဲ့ စာအုပ္ပါ။ “ဒီမိုကရက္တစ္အစိုးရရဲ႔ မူဝါဒမ်ား” ဆိုတဲ့ အခန္းကိုဖြင့္လိုက္ၿပီး၊ တမ်က္ႏွာလံုးကို ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးခ်ေပးလိုက္ၿပီး….

“ကဲ….. အဲဒါ ကူးၾက” လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ေအာ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ ကေလးေတြအားလံုးက ႐ို႐ိုိုက်ိဳးက်ိဳး လိုက္နာၾကပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့လည္ေခ်ာင္းက ကြဲမတတ္ေျခာက္ေနပါၿပီ။ ေခါင္းက လည္း တဒိတ္ဒိတ္ထိုးေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အက္စ္ပရင္ေဆး ၂ ျပားကို ေက်ာင္းခန္းေထာင့္က ေျမေသာက္ေရအိုးထဲက မိုးေရနဲ႔ေသာက္ခ် လိုက္ရပါ တယ္။ ေခ်ာင္းတခ်က္ေလာက္ ဆိုး လိုက္ၿပီး၊ စီးကရက္ကို မီးညိႇၿပီး တဖြာႏွစ္ဖြာ ေသာက္ၿပီးေတာ့ ၂-တန္းဖက္ ဂဏန္းတြက္ေနရာကို မလွည့္လိုက္ရခင္ ပထမတန္းကေကာင္ေတြ ဝိုင္းေအာ္စရာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ စာလံုးေပါင္း တခ်ိဳ႔ကို ေရးေပးၿပီး၊ “ကူးၾကေဟ့” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒါ ၿပီးရင္ ၄-တန္းဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ “ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔၊ ထိုင္းလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ား” ကို ကူးေရးေပးလိုက္ၿပီး…..
“ကေလးတို႔ ကူးၾကကြာ” လို႔ ခိုင္းရျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ စီးကရက္ဆက္ေသာက္လို႔ ကုန္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္ သြားပါၿပီ။ ဒီနည္းနဲ႔ မနက္ပိုင္း ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ စာသင္ၾကားျပသေပးေနပံုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွအသံုးမက်ဘူး။ ေခတ္ ေနာက္က်တယ္ သိပ္ညံ့ဖ်င္းတဲ့ သင္နည္းစသျဖင့္ ဘယ္သူကမဆို ႀကိဳက္သလို ေဝဖန္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ ရတာကမွ ဒီေလာက္မျမင့္၊ ဒီေလာက္မေကာင္းခဲ့ဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္ပညာေရးပါရဂူ တေယာက္လို သင္ျပတတ္ပါ့မတံုး။ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို သင္ျပေပးလိုက္သလို ကြၽန္ေတာ္သူတို႔ကို သင္ျပေပးတာပဲဟာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းကေလးလို ေက်ာင္းမွာ ဒီထက္ပိုျပီး ႐ႈပ္ေထြးေပြလီတဲ့ သင္ပံုသင္နည္း ေတြလည္း လုပ္လို႔ရႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္မွာ ၅-ႏွစ္ေက်ာ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ၿပီးတဲ့အခါေတာ့ တခါတေလ ေရငတ္ေျပေလး ေသာက္လို႔ ေကာင္းတဲ့ ေအာ္လွ်ိဳင္ဆိုင္ကေလး တဆိုင္တေလ႐ွိတဲ့ ၿမဳိ႔နား နီးနီး ေက်ာင္းကေလးမ်ိဳးကို ေျပာင္းေ႐ႊ႔ခ်င္ပါတယ္။ အႏို႔ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ေနရာကို လာမယ့္ လူစား မရလို႔တဲ့။ (ေအာ္လွ်ိဳင္ဆိုတာ တ႐ုတ္ ဆိုင္ကေရာင္းတဲ့ ႏို႔မပါတဲ့ ကာဖီျပင္းျပင္းကို သၾကားနဲ႔ ေရခဲနဲ႔ ေသာက္ရတဲ့ အေအးေသာက္စရာပါ။) ကြၽန္ေတာ္ ဒီ႐ြာကမေျပာင္း ႏိုင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဒီ႐ြာသားေတြနဲ႔ လည္ပင္းဖက္ႀကီးတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြလို သင့္ျမတ္ေနၾကပါ ေတာ့တယ္။

ဘန္ဒံုပ႐ိုင္႐ြာသားေတြရဲ႕ ဘဝကလည္း အပူအပင္ လံုးဝမ႐ွိ။ ေသာကကင္းၾကလြန္းလို႔ သူမ်ားေတြ မနာလိုတို ႐ွည္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေလာက္စရာပါပဲ။ သူတို႔႐ြာကေလးက ေတာင္ ေျခမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၂-အိမ္တန္း အိမ္ေျခ ၆၅-အိမ္႐ွိတဲ့ ႐ြာကေလးပါ။ သူတို႔ရဲ႔ အဓိက စီးပြါးေရးက လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးပါ။ အဲဒီေတာ့ လယ္စိုက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး မရိတ္သိမ္းရ မခ်င္း အားေနလိုက္တဲ့ သူတို႔ဘဝကို ကြၽန္ေတာ္က မနာလိုတို႐ွည္ ျဖစ္မိတာ ဧကန္ပါ။ သူတို႔က အဲဒီ ရက္ေတြမွာ တေန႔လံုး ေသာက္စား ေပ်ာ္ပါးရင္း အခ်ိန္ကုန္ၾကပါတယ္။ ေသာက္လိုက္ၾကပံုမ်ားကေတာ့ သူတို႔ လည္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အစာအိမ္ေတြဟာ ေၾကးနီျပား ေတြမ်ား ခင္းထားေလသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဒီေလာက္ ေသာက္စားေနလို႔ အသံုး အျဖဳန္းႀကီးလွတယ္လို႔ မထင္နဲ႔။ သူတို႔ေသာက္သမွ် အရက္အားလံုး အိမ္တြင္းျဖစ္ခ်ည္း ရယ္ပါ။ အိမ္တိုင္းမွာ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္ကြက္ထဲမွာ ငခ်ိတ္ေကာက္ညႇင္းကေလးေတြ တကြက္စ ႏွစ္ကြက္စ ႏွစ္တိုင္းထည့္စိုက္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ မီးေတာက္အရက္စိမ္ဖို႔ သက္သက္ပါ။

သူတို႔မွာ ဒီေသာက္ပြဲဟာ ေန႔တိုင္းက်င္းပ တာ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႔ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႔ အပန္းေျဖနားေနရာ အလုပ္ပါ။ ဒီ႐ြာသားေတြအဖို႔ ကြယ္ရာက အတင္းေျပာျခင္း၊ တဖက္သားကို မေကာင္း ၾကံျခင္းလည္း မ႐ွိပါဘူး။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ စုေပါင္း စားေသာက္ေနၾကတာပဲ။ သူတို႔ စိတ္ထဲ႐ွိတာ အရက္ ဝင္ၿပီးရင္ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဖြင့္ေျပာ လိုက္မွာပဲ။ အဲဒီမွာ အဆိုးဆံုးျဖစ္ႏိုင္တာက ထိုင္းထံုးစံ နပမ္းသတ္ပြဲ အထိ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ဒီမွာ လူသတ္မႈမျဖစ္ဘူး။ တေယာက္ကို တေယာက္ မေက်နပ္တာက အမူးေျပေတာ့ အိပ္မက္လို ေပ်ာက္သြားၿပီမို႔ ကလဲ့စားေခ်တယ္ ဆိုတာလဲ မၾကားဖူးပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ဒီ႐ြာေရာက္ၿပီးလို႔ ၄-ႏွစ္ၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီ႐ြာက အရက္ကို စြဲလာၿပီလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။ ေသာက္ေနက် အခ်ိန္တိုင္လာရင္ ကြၽန္ေတာ့္ဗိုက္က ကြၽမ္းသူ ပုန္ထၿပီး ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေတာင္းဆိုလာ ေနပါၿပီ။ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အားနည္းညံ့ဖ်င္းခ်က္ေၾကာင့္ပါ။ သူမ်ားက တိုက္လာရင္ ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္လို ျငင္းရမွန္းမသိဘူး။ မျငင္းရက္ဘူး။ သိပ္အားနာ တတ္တာ။ ေရာက္စ ပထမႏွစ္တုန္းက အားနာလို႔ တစက္ႏွစ္စက္ မ်ိဳခ်မိရင္ အမယ္ေလး လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ေလာင္ဆင္းသြားလိုက္တာ မီးထေတာက္ေနရစ္တယ္ မွတ္ရပါတယ္။

ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ တက်ိဳက္ခ်င္းေတာ့ ရလာပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီေလာက္ေလးမွ မစြမ္းရင္လည္း မိန္းမသူေတြကေတာင္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ မေထမဲ့ျမင္ ေစာ္ကားေမာ္ကား လုပ္ခ်င္လာၾကၿပီဟာကိုး။ အဲ….. စတုတၳႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အေသာက္ဝိဇၨာဓိုရ္ ရပါၿပီ။ ဘယ္ မိန္းမကမွ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလာေလ သတၱိ႐ွိရင္ ၿပိဳင္ေသာက္ရေအာင္လို႔ မခ်ဲရဲေတာ့ပါဘူး။ ေသာက္လံုးအႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ လူမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္ တန္းေနပါၿပီ။ သူတို႔အထဲက ေျမႂကြက္တြင္းႀကီးလို႔ နာမည္ႀကီးလွတဲ့ အိုက္ဒြါးနဲ႔ ၿပိဳင္ေသာက္ ၾကရာမွာေတာင္ ႏိုင္တယ္လို႔ အဆံုးအျဖတ္ မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေျမေပၚလိမ့္ေနၾကတာပဲဟာ။

အိုက္ဒြါးအေၾကာင္း စကားစပ္မိလို႔ ေျပာရအံုးမယ္။ ဒီေကာင္က ဒီ႐ြာမွာ ကြၽန္ေတာ့္ အရင္းခ်ာဆံုး မိတ္ေဆြပါ။ ဒီတ႐ြာလံုးမွာ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အိုက္ဒြါးထက္ ပိုခင္မင္တဲ့လူမ႐ွိ ပါဘူး။ အိုက္ဒြါးကလည္း ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ဒီအတိုင္းျဖစ္မွာပါ။ သူက အခုမွအသက္ ၂၂-ႏွစ္ ႐ွိေသးတာ။ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ၅-ႏွစ္လံုးလံုးငယ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာမွာေနတဲ့ အသက္ ၂၂-ႏွစ္သားက ၿမိဳ႕ေနအသက္ ၄ဝ-အ႐ြယ္ေလာက္ထက္ ငယ္မယ္ မထင္ရပါဘူး။ အလုပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရလို႔ ဒီလိုအိုစာသလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္ထဲ အရက္ဝင္မ်ားလို႔ ဒီလိုအိုစာသလားလည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။

အိုက္ဒြါးက အရပ္ကလည္း အပုေလးရယ္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္က အခ်ိဳးအစား က်တာ မဟုတ္ဘူး။ ခါးအထက္က ကိုယ္ပိုင္းက အလြန္ ေတာင့္တင္းၿပီး ခါးေအာက္ပိုင္းက အေပၚပိုင္းနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ တိုေနတဲ့လူ။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ ၾကည့္ရတာ ကြၽဲလိုပဲ။ အေပၚကိုယ္ႀကီးက ႀကီး ေနေတာင့္ေနသေလာက္ ေအာက္က ဂင္တိုတို ကေလးမို႔ အ႐ုပ္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ သူ႔ ေခါင္းကလည္း အသံုးခ်တာ နည္းလွေပမယ့္ အလြန္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းပါ။ သူ႔ေခါင္းဟာ အီးဝမ္နဲ႔ အခ်ီအခ် ညစ္တီးညစ္ပတ္ကဗ်ာ အလကၤာမ်ိဳး အၿပိဳင္႐ြတ္ဖတ္ၾကတာလြဲရင္ တျခားဘာမွ အသံုးက်တာ မဟုတ္ပါဘူး။

အိုက္ဒြါးက လူဘယ္ေလာက္ အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လို႔ ႐ြာေခြးကေတာင္ ျမင္ျပင္းကတ္လို႔ ေဟာင္ေဟာင္ သူ႔သန္မာေတာင့္တင္းမႈမ်ိဳးနဲ႔ အေရးဟဲ့ အေၾကာင္းဟဲ့ဆိုရင္ သူ႔ပါးစပ္က ေျပာတတ္ဆိုတတ္မႈက ႐ြာထဲက မိန္းမသူမ်ားကို စိတ္ဝင္စားေစႏိုင္တဲ့လူပါ။ ျပီးေတာ့ အိုက္ဒြါး ႐ိုးသားတာ၊ ရက္ေရာတာကလည္း အ႐ုပ္ဆိုးမႈကို ဖံုးကြယ္ေစႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ႐ွိပါေပတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို သူ႔မိဘလို ခ်စ္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ သူ႔အသက္ေပးဖို႔ အဆင္သင့္႐ွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔တဲ့။ အိုက္ဒြါးရဲ႔ ထြန္းပေနတဲ့ ခ်စ္စရာ့ ဒီအရည္အေသြးေတြဟာ ပညာေရးနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူးေနာ္။ သူ႔မွာ ပညာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အသံုးလံုးေက်႐ံုသာ႐ွိတာ။
အိုက္ဒြါးက ငွက္ဖ်ားနဲ႔ ေသေတာ့မယ္ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ေက်းဇူးမ်ား သူ႔အေပၚ ႐ွိတယ္လို႔ ယူဆ ထားပါတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ တ႐ြာလံုးက နတ္ကိုယံုၾကတယ္။ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ႐ြာထဲ မွာဆိုရင္ နတ္စင္ကေလးေတြ ဟိုနားတခု ဒီနားတခု ျပည့္ေနတာပါ။ ေက်ာက္ေပၚနတ္တဲ့။ ေက်ာက္မယ္နတ္တဲ့။ သူတို႔ နာရင္ ဖ်ားရင္ ဖမ္းစားတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြကို ဒီနတ္ေတြက ေမာင္းထုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကတယ္ေလ။ အဲဒီ လို ေမာင္းထုတ္ေပးခ်င္ေအာင္ ဒီနတ္ေတြကို လြမ္းေလာက္တဲ့ အတင္အသေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ပသရတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့၊ မီးေတာက္ အရက္တပုလင္းနဲ႔ ၾကက္ေကာင္လံုးၿပဳတ္၊ ဒါမွ မရရင္ မီးေတာက္ပံုးနဲ႔ ဝက္ေကာင္လံုးၿပဳတ္ေပါ့။ အလြန္စိုးရိမ္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အရက္ ၅-စည္ နဲ႔ ႏြားတေကာင္ဆိုတာမ်ိဳး တင္သရတယ္။ ဒီ အတင္အသေတြကို သူတို႔နတ္ေတြက အေငြ႔ သာစားတာ ေသာက္တာျဖစ္ေလေတာ့ နတ္ေတြလည္း စားေတာ္ေသာက္ေတာ္ေခၚလို႔ ၿပီး ပါေလေရာ၊ ဘာမွမေလ်ာ့ပါးတဲ့ ေသာက္စရာ စားစရာမ်ားကို ႐ြာသူ႐ြာသား အားလံုးက တေပ်ာ္တပါးႀကီး စားၾကေသာက္ၾကတာပါပဲ။

အဲ….. အိုက္ဒြါး ေနမေကာင္းေတာ့ အရက္လည္း ၁ဝ စည္ ႐ွိပါၿပီ၊ ကြၽဲလည္း ၂ေကာင္႐ွိပါၿပီ၊ တင္တာ သတာ၊ ႏို႔ေပမယ့္ နတ္ေတြက မ,ေတာ္မမူပါဘူး။ ေခါင္းမာလိုက္တာ၊ အိုက္ဒြါးကျဖင့္ ေသခါနီးေနၿပီ။ အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္က ၾကည့္မေနႏိုင္တာနဲ႔ ပစ္စာႏုေလာက္ ဘက္ကို လာသြားတဲ့ ငွက္ဖ်ားႏိွမ္နင္းေရးအဖြဲ႔က ေပးသြားတဲ့ ေဆးျပား ကေလးေတြကို တိုက္ရတယ္။ အေတာ္အသင့္ ေဆးဝင္႐ံုနဲ႔ အိုက္ဒြါးက သက္သာလာၿပီ။ သက္သာ တယ္ဆိုရင္ပဲ အိုက္ဒြါးက သူေသ႐ြာျပန္ ျဖစ္ၿပီလို႔ သိလိုက္တယ္။ အဲဒါ ေၾကာင့္ မူလကလည္း နတ္ ၂ ပါးကို တယ္အယံုအၾကည္ မ႐ွိတာလည္းတေၾကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ့္ေဆးက သူ႔အဖ်ားကို ႏိုင္လိုက္တာလည္း တေၾကာင္း၊ ၂ ခုေပါင္းၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဟာ သူ႔ အသက္သခင္ပဲလို႔ သူက အသိအမွတ္ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚကို ေက်းဇူး႐ွင္ အေနနဲ႔ အလြန္႐ိုက်ိဳး သမႈ ႐ွိတာပါ။

အိုက္ဒြါးကသာပါ။ တျခားလူေတြက ဒီ ေဆးျပားကေလးငယ္ စီနာေၾကာင့္ အိုက္ဒြါး က်န္းမာလာတယ္လို႔ မယံုပါဘူး။ ေက်ာက္ေပၚသခင္နဲ႔ ေက်ာက္မယ္သခင္မတို႔ ေစာင္မလို႔ ခုလို အံ့ၾသစဖြယ္ ေနျပန္ေကာင္းသြားတာလို႔ ယံုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိုက္ဒြါးဆီက အရက္ ၁ဝ စည္နဲ႔ ကြၽဲ ၂-ေကာင္ ေနာက္ထပ္ ေသာက္ၾက စားၾကပါေသးတယ္။ သံုးေန႔နဲ႔သံုးည မိုးမ လင္းတမ္းေသာက္ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ နပမ္းပြဲကေလးလည္း ၃-ပြဲေလာက္ေတာ့ ၾကည့္ လိုက္ၾကရသေပါ့။

အဲဒီပြဲမွာ သူႀကီးလည္း လဲလို႔ ကြဲလို႔ ေခါင္းမွာ ဒဏ္ရာရလို႔၊ သူႀကီးသမီးလည္း ထမင္း တအိုးၿပီးတအိုး ခ်က္ေကြၽးရလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ၿပီး ငိုယူရပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲ မုဆိုးမ အီဝမ္ကေတာ့ ေယာက်္ား ၅ ေယာက္နဲ႔ တြဲျဖစ္လိုက္ပါသတဲ့။ အိုက္ဒြါးတို႔ဆို တာ အီဝမ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုရေျပာရတယ္မသိ၊ အသံကိုကြဲလို႔ နာလို႔၊ သူႀကီးကေတာ္ ကေတာ့ စားဖို႔ ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္ပါးေနလို႔တဲ့၊ ပြဲတတိယေန႔မွာ အာဟာရ ျပတ္ၿပီး သတိေမ့သြားတာ ဘံုးဘံုးလဲပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ နတ္ကေတာ္နဲ႔ ေမွာ္ဆရာတို႔ အလုပ္ေပၚလာျပန္ၿပီး သူႀကီးတို႔မိသားစုကို ဖမ္းစားေနတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားကိုႏွင္ဖို႔ ႀကဳိး ပမ္းရျပန္တယ္။ နတ္ကေတာ္မ်ား ေမွာ္ဆရာမ်ားက အရက္ ၅စည္နဲ႔ ဝက္မ်ားကို ပသရမယ္ လို႔ အေဟာထြက္ျပန္တယ္။ အဲဒီပြဲကိုေတာ့ ေနာက္လမွ ပသပူေဇာ္ဖို႔ ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္ရတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အ႐ွင္ႀကီး အရွင္ေကာင္းေတြအားလံုးမွာ လိုတာထက္ေတာင္ ပိုေနေအာင္ ဒီလေတာ့ ပသၿပီးေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဒီ႐ြာမွာ အေနၾကာလာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီ႐ြာက ဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ေရ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ငါးေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတတ္ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ လခထုတ္ဖို႔ အစည္းအေဝး တက္ဖို႔ ၿမဳိ႔ကိုသြားရတဲ့အခါေလာက္ပဲ သူတို႔နဲ႔ ကင္းကြာမႈ ႐ွိပါေတာ့တယ္။ ၿမဳိ႔သြားရတာက အသြားအျပန္ဆိုရင္ ၇ ရက္ ၾကာပါတယ္။

တေန႔ ႐ြာကထြက္သြားရတာ ၇ရက္ အၾကာ ကြၽန္ေတာ္ ပဒံုပ႐ိုင္ကို ျပန္ေရာက္ပါျပီ။ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းကို ေစာလည္းမေစာ၊ ေနာက္လည္းမက်ဘဲ ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္လာ တယ္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာင္းရဲ႔ ေက်ာင္း တက္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားရပံုကို နည္းနည္းေျပာ ပါဦးမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ေနၾက တာက ေက်ာင္းနဲ႔အေဝးႀကီးပါ။ တခ်ိဳ႔မ်ား ေက်ာင္းနဲ႔ ကီလိုမီတာ အမ်ားႀကီး ေဝးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္နာရီနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔လဲ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျပႆနာ႐ွိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာင္းကို ေစာေစာေရာက္ရင္ ေက်ာင္းသားက ေနာက္က်တယ္။ ေက်ာင္းသားက ေစာေစာေရာက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္က ေနာက္က်တယ္။

ဒီအရပ္မွာ အခ်ိန္စကားေျပာရတာကလည္း ေနအလင္းေရာင္နဲ႔ စကားေျပာရတာပါ။ မိုးေတြအံု႔ေနတဲ့ေန႔ဆိုရင္ မနက္ ၉-နာရီ ၁ဝ- နာရီထိ ေက်ာင္းသားက တေယာက္မွ ေက်ာင္း မလာေသးဘူး။ အဲ….. ေနသာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ၾကက္ ဦးတြန္မွာ ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားက ေရာက္လာၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အေျဖရွာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားအစံု ေရာက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းတက္တာပဲ၊ အဲဒါ ေက်ာင္းစခ်ိန္ပဲ၊ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး သင္လိုက္ၾကတာ၊ ဗိုက္ထဲက တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္ျမည္ၿပီး ကြၽမ္းသူပုန္ထၾကေတာ့ ထမင္းစားရေအာင္ ေန႔ေက်ာင္းဆင္းလိုက္ေရာ။ ဒီလိုလုပ္ရတာ တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ “ေ႐ႊ” လက္ပတ္ နာရီက ဘာမဆို သူ႔သေဘာ၊ စက္က သြားခ်င္ တဲ့အခါ သြားေနမယ္။ ရပ္ခ်င္တဲ့အခါ ရပ္ေနမယ္။ ၾကားေနတဲ့ ေကာလာဟလ အတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ လခတိုးမယ္ဆိုတာ မွန္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ နာရီသစ္ဝယ္မယ္ေလ။

ကေန႔ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ ေက်ာင္းထဲမွာေရာ၊ ေက်ာင္းအနီးအပါးမွာေရာ ေက်ာင္းသားတေယာက္မွ ျမင္ရတယ္ မ႐ွိ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအျဖစ္ သံုးေနတဲ့ တူး႐ြင္ျပား သံေခ်းတက္ႀကီးကို သံေခ်ာင္းနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခါက္ၿပီး ေတာင္ၾကားတ႐ိုးလံုး ၾကားေအာင္ အသံေပးေပမယ့္ လက္သာနာ လာတယ္၊ ကေလးေတြကေတာ့ တေကာင္တျမီးမွ ေပၚမလာဘူး။
“ဆရာႀကီး အဲဒါႀကီးဘာလို႔ တီးေနတာလဲ” လို႔ ေမးသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိုက္ဒြါးခမ်ာ တူ႐ြင္းျပား ႀကီးေတြ စိုက္စီထားတာနဲ႔တူတဲ့ သူ႔သြားႀကီးေတြ အကုန္ေပၚေအာင္ ပါးစပ္ႀကီးျဖဲျပီး ျပံဳးလို႔။

“ဟ…… ဘာလို႔မတီး ရမွာလဲ၊ ငါ ေရာက္ေနျပီေလ၊ ေက်ာင္းသားေတြတေယာက္မွ မလာေသးလို႔”
“သူႀကီးက ေက်ာင္းတပတ္လံုး ပိတ္ထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္ဗ်” လို႔ ေျပာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ဝမ္းသာတဲ့အခါ ရယ္တဲ့ သူ႔အသံႀကီးနဲ႔ ရယ္ပါတယ္။
“ဘာျပဳလို႔လဲကြ”
“မေန႔က ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး လာၾကသဗ်၊ ဆရာမ႐ွိေတာ့ ေျခကုန္လက္ပမ္း က်တဲ့အထိ ေဆာ့ေနၾကသဗ်”
“ဟ…. ဒါေပမယ့္ ငါက ၇-ရက္ေန႔မွ ေက်ာင္းျပန္တက္လွည့္ၾကလို႔ မွာခဲ့တာပဲကြ”
“ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲဘယ္သိမလဲ” သူႀကီးက ဒီလမ္းကို သမင္ပစ္ထြက္ရင္း ေက်ာင္းကို ေတြ႔သြားေတာ့ ဆရာမ႐ွိရင္ ေက်ာင္း ၇-ရက္ ပိတ္ထားဆိုၿပီး အမိန္႔ေပးသြားတာတဲ့”
“ေကာင္းကြာ”
“ဆရာႀကီးက မႀကဳိက္ဖူးလား၊ စီးကရက္တလိပ္ ေပးပါဦး”
ကြၽန္ေတာ္ၿမိဳ႔မွာ အစည္းအေဝးတက္ခဲ့တုန္းက ဝယ္ေသာက္ခဲ့တဲ့ စီးကရက္တလိပ္ တည္းက်န္ေနတာကို ႐ွာေဖြျပီး အိုက္ဒြါးကို ေပးရပါတယ္။ အိုက္ဒြါးက မီးညႇိၿပီး အားရပါးရ ႐ႈိက္ရင္း စိတ္ပါလက္ပါႀကီး ျပံဳးေနပါတယ္။ ၿပီးမွ
“လာဆရာရယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေခ်ရေအာင္” တဲ့။
“ဘယ္ကိုလဲကြ”
အီ၀မ္ဆီေပါ့။ ေသာက္ရင္းစားရင္းေလ။
အိုက္ဒြါးက ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲျပီး ေက်ာင္းနဲ႔ေဝးရာကို ေခၚသြားပါၿပီ။ အစိုးရလခ ရိကၡာကို စားရင္း ရက္တပတ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလိုက္ရဦးမွာေပါ့ေလ။
ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ သုခအဖံုဖံုထဲက ဒါကေတာ့ တစိတ္တေဒသေပါ့ခင္ဗ်ား။

လူထုေဒၚအမာ
{ထိုင္းစာေရးဆရာ ႏိုမိဘူမိသာ၀ုန္ ေရးသားတဲ့ ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႔သုခ ၀တၳဳတိုကို ခ်မ္းေနာ့စာရိတၱနင္ က အဂၤလိပ္လိုဘာသာျပန္ပါတယ္။}

ဤေနရာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Read More »

အနီးအေ၀း (ေအာင္သင္း)


သာမန္မ်က္စိေကာင္းသူမ်ားသည္ စာဖတ္ေသာအခါ စာအုပ္ႏွင့္မ်က္စိ ဆယ့္သံုးလက္မခန္႔ ခြာ၍ ဖတ္သင့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားခဲ့ဖူးပါသည္။ ဆယ့္သံုးလက္မထက္ ပို၍ နီးလာလွ်င္ ၀ါး၍၀ါး၍ လာတတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ “ေ၀းလြန္း၍ မျမင္ရျခင္း” ကိုကား သတိျပဳမိၾကသည္ ျဖစ္၏။ “နီးလြန္း၍ မျမင္ရျခင္း” လည္းရွိပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါက အိႏၵိယရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားကို သြား၍ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အိႏၵိယရုပ္ရွင္ မင္းသမီးေခ်ာ “မဒူဘာလာ” ကို ကၽြန္ေတာ္အလြန္ ခ်စ္သည္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မည္ဟူေသာ အစီအစဥ္ျဖင့္ သြား၍ ၾကည့္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ သြားရင္းဟန္လႊဲ အသည္းစြဲ “မဒူဘာလာ” ပါ၀င္ေသာ ရုပ္ရွင္ကားကို အသင့္ေတြ႔ေနေသာေၾကာင့္သာ ၀င္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ျပခ်ိန္ကလည္း နီးလွၿပီ။ တစ္က်ပ္ခြဲတန္း လက္မွတ္ကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ပ္တန္းမွ ၀င္ၾကည့္လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အျပန္စရိတ္ မက်န္ႏုိင္။ သံုးမတ္တန္းကပင္ ၀င္ၾကည့္သည္။ သံုးမတ္တန္းတြင္လည္း လူက်ပ္ေသာေၾကာင့္ ေရွ႔ဆံုးတန္းတြင္သာ ေနရာရေတာ့သည္။ လက္မွတ္ယူ၍ ရံုထဲ၀င္ၿပီး ေနရာတက်ထိုင္မိမွ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့တြင္ ပိတ္ကား၊ ပိတ္ကားေရွ့က ကပ္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္။

ရုပ္ရွင္စျပေသာအခါ နီးကပ္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္ေနရသည္။ လူကပိတ္ကားထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ေနဘိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလရာ မ်က္စိ ခ်ိန္သားကိုက္ေအာင္ မနည္း အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနရသည္။ သည္ၾကားထဲတြင္ ဓာတ္ပံုဆရာကလည္း မဒူဘာလာ၏ အလွကို ၾကြား၀င့္လိုက္သည္။ မၾကာခဏ အနီးကပ္ ရိုက္ကူးျပသေလေသာေၾကာင့္ ပိတ္ကားတစ္ခုလံုးမွာ မေရႊေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာၾကီးျဖင့္ ျပည့္ေနေလ့ ရွိသည္။ သီခ်င္းေလး တဟင့္ဟင့္ဆို၍ ျပံဳးရႊင္ရယ္ေမာျပန္လွ်င္လည္း သြားတစ္ေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္း ဆန္ေကာငယ္ေလာက္ရွိသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ ရႊန္းစိုၾကည္လဲ့ေသာ မ်က္လံုးအစံုမွာလည္း တစ္လံုးႏွင့္ တစ္လံုး ဆယ့္ငါးေပေလာက္ ကြာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စီရရီ ေဖြးေနေသာ ဧရာမသြားၾကီးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ ဟိုဘက္က မ်က္လံုးၾကည့္လိုက္၊ ဒီဘက္က မ်က္လံုးဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ႏွင့္ မဇိၥ်မတိုင္းသူ၏အလွကို ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္၊ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ခံစားေနရပါသည္။

မဒူဘာလာ၏အလွကို အာရံုခံစားလိုသျဖင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မိပါေသာ္လည္း ‘မ်က္စိထဲသို႔ အလွကမ၀င္၊ အလွထဲသို႔ မ်က္စိ၀င္’ ေနသျဖင့္ အလွကို မျမင္ရဘဲ ရွိခဲ့ပါေတာ့သည္။ ပိတ္ကားကလည္း နီးလြန္းလွသည္။ ေရႊမင္းသမီး၏ မ်က္ႏွာကလည္း ၾကီးလြန္းလွသည္။
ေ၀းလြန္းမွသာ မျမင္ရသည္ မဟုတ္။ ေသးလြန္းမွသာ မျမင္ရသည္ မဟုတ္။ နီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာ ျဖစ္တတ္ေခ်သည္။ ၾကီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာ ျဖစ္တတ္ေခ်သည္။

လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မီးကို စတင္တီထြင္ခဲ့ေသာ ‘အယ္ဒီဆင္’ ဆိုသူ အေမရိကန္ သိပၸံပညာရွင္ၾကီး ကြယ္လြန္သည့္ေန႔တြင္ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔လံုး ေခတၱအေမွာင္ခ်၍ ပညာရွင္ၾကီးကို အေလးျပဳခဲ့ၾကသည္။ ေမွာင္မိုက္ေနေသာ အခါတြင္မွ အလင္းေရာင္၏ ေက်းဇူးကို ပိုမို ဆင္ျခင္မိႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ ေမွာင္မိုက္ကို တိုက္ဖ်က္ေပးခဲ့ရွာသည့္ အယ္ဒီဆင္၏ ေက်းဇူးကား ၾကီးေပစြဟု ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖြယ္လည္း ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ ျပည္သူျပည္သားတို႔သာမက တစ္ကမာၻလံုးရွိ လူအမ်ားကလည္း အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ဤသိပၸံပညာရွင္ၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ၾကရေကာင္းမွန္း သိပါသည္။ သို႔ေသာ္-
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေနမင္း၏ ေက်းဇူးကို ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္ဖူးပါသနည္း။ ေနမင္း၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္္ၾကရသည္။ သစ္ပင္ သတၱ၀ါ တို႔ အသက္ရွင္ၾကရ၏။ ေလာကၾကီး ရပ္တည္ေနႏိုင္ ခဲ့ေပ၏။ ေနမင္း၏ ေက်းဇူးကား ေျပာ၍ မၿပီး၊ ေရး၍ မကုန္ေအာင္ ၾကီးလွစြာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ ေက်းဇူးမွာ ၾကီးလြန္းလွသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေထြေထြထူးထူး အဆန္းလုပ္၍ ေတြးမေနၾကေတာ့ၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ညဥ့္ကာလတြင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္ပြင့္တို႔၏ အလွကို ျမင္မိၾကသည္။ တရႊန္းလဲ့လဲ့ ၀င္းေသာ လမင္း၏ ေအးၿငိမ့္ေသာ အလွကိုလည္း ျမင္မိၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿဂိဳလ္ၾကီးကိုးလံုးတြင္ အပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွီတင္းေနထိုင္ရာ ဤကမာၻ ေျမၾကီး၏ အလွကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ျမင္ဖူးၾကသနည္း။ နီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မျမင္ႏို္င္ၾကေလၿပီ။ မၾကာမီက တီထြင္လိုက္ေသာ ၿဂိဳလ္တုႏွင့္ လိုက္ပါသြားၾကသူတို႔ကို မူကား ဤကမာၻေျမၾကီး၏ အလွကို တအ့ံတၾသ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ၾကရသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ အလွကို ျမင္ႏိုင္ရန္ ခပ္ေ၀းေ၀းသို႔ ခြာတန္လွ်င္လည္း ခြာေပးၾကရျပန္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္စိ္မ်ားသာ မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္မ်ားကလည္း နီးလြန္းလွ်င္ မျမင္၊ ၾကီးလြန္းလွ်င္ မထင္ ရွိတတ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ ေငြေၾကး က်ပ္တည္းေနေသာအခါ ငါးဆယ္မ်ိဳး၊ တစ္ရာမ်ိဳး ေဖးမေခ်းငွားဖူးေသာ သူတို႔၏ေက်းဇူးကို ‘သူ႔ေက်းဇူး ရွိေပသည္’ ဟု တသသ ဆင္ျခင္ သတိရမိတတ္ၾကေသာ္လည္း တစ္သက္လံုး ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့ေသာ မိဘ၏ ေက်းဇူးကို ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္မိခဲလွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။
မိမိအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသက္ေဘးမွ ကယ္တင္လိုက္ေသာသူကို အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ဟု ထပ္တလဲလဲ ခ်ီးမြမ္း သတိရေလ့ရွိၾကေသာ္လည္း ထိုအသက္ကို စတင္ေပၚေပါက္ေစ၍ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ အမိ၏ေက်းဇူးကို လွိုက္လွဲစြာ ဆင္ျခင္ရန္ သတိရခ်င္မွ ရတတ္ပါသည္။

မဂၢဇင္းတိုက္တစ္ခုတြင္ မေတာ္တဆ ခဏၾကံဳေတြ႔လိုက္စဥ္ ကဗ်ာေရးနည္း ညႊန္ၾကား လိုက္ေလဖူးေသာ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ဦး၏ ေက်းဇူးကို မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပတတ္ပါေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာသင္ခန္းတြင္ မိမိအား ေန႔စဥ္သင္ၾကားပို႔ခ်ေနသည့္ ဆရာ၏ ေက်းဇူးကိုကား အမွတ္မထင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္က စာေပပညာရွင္ၾကီး တစ္ဦးႏွင့္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ယခင္ကမူ ေျခာက္လမွာတစ္ခါ တစ္ႏွစ္မွတစ္ခါ ဆိုသလိုသာ ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့သည္။  ေတြ႔ခြင့္ရသမွ်ေသာ အခ်ိန္တြင္လည္း ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီး၏ ႏွုတ္ဖ်ားမွ ယိုစီးက်လာသမွ် ၾသ၀ါဒမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ အေတြးအၾကံမွာလည္း ‘တစ္ဖံုသစ္၍ တစ္ျဖစ္ေျပာင္းခဲ့သည္’ဟု ယံုၾကည္မိခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းပညာရွင္ၾကီး၏ ေက်းဇူးကို မၾကာခဏ လိွုက္လွဲစြာ ဆင္ျခင္မိဖူးပါသည္။

ယခု ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္လာေသာ အခါတြင္ကား ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာၾကီးႏွင့္ ေန႔စဥ္လိုလို ေတြ႔ေနရသည္။ သူ႔ၾသ၀ါဒကိုလည္း မျပတ္ၾကားနာေနရသည္။ သူ႔ေက်းဇူးမွာလည္း ပို၍ ပို၍ ၾကီးလာပါေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္-
သို႔ေသာ္ ယခုလက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္ကို သတိျပဳဆင္ျခင္ ၾကည့္ေသာအခါ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ပံုမွာ ေပါ့ဆဆ ျဖစ္လာသကဲ့သို႔ ထင္ရပါသည္။ ေက်းဇူးကိုကား ဆင္ျခင္မိပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ယခင္က ကဲ့သို႔ ရင္ထဲတြင္ ရွိန္းလာေလာက္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပံုမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ‘ေၾကြးမ်ားေတာ့မပူ၊ သန္းထူေတာ့ မယား’ ဆိုေသာ စကားကဲ့သို႔ တစ္စတစ္စ ေက်းဇူးၾကီးလြန္းလာေသာေၾကာင့္ မျမင္သလိုလို ျဖစ္လာျခင္းေပေလာဟု အထင္ေရာက္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နီးလြန္း ၾကီးလြန္းေသာ သူ၏ေက်းဇူးကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ဆင္ျခင္မိပါေလေအာင္ အားထုတ္ေနရပါသည္။

ထို႔အတူ ဗုဒၶျမတ္ရွင္၊ ခရစ္ေတာ္ စေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တို႔၏ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားကိုလည္း ၾကီးလြန္း၍ မကြယ္ေလေအာင္ နီးလြန္း၍ မကြယ္ေလေအာင္ အားထုတ္၇ပါဦးမည္။

ၾကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ နီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မျမင္သာသည့္ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားေကာ မရွိႏိုင္ ဘူးလား။
ေ၀းလြန္းမွ မျမင္သာသည္ မဟုတ္။ ေသးလြန္းမွ မျမင္သာသည္ မဟုတ္။ နီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာပါတကား။ ၾကီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာပါတကား။

ေအာင္သင္း
(လွလိုက္တာေနာ္ နွင့္ ရသ စာတမ္းငယ္မ်ား)

ဤေနရာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Read More »