ဒီမိုကေရစီမီးပြားမ်ား လြင့္ပါးခ်ိန္ ေက်ာ္ဗလ

ကင္းဘရစ္ခ်္တကၠသိုလ္ ပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဂြၽန္ဒန္းက ဒီမိုကေရစီကို လႊမ္းမိုးလာေသာ ကမၻာ့စိတ္ကူး" ဟု တင္စားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေၾကာက္စရာ၊ သံသယျဖစ္စရာ အေနႏွင့္ သတ္မွတ္ေန ၾကေသးသည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ အားၿပိဳင္မႈမ်ားက နက္႐ိႈင္းလာသည္။ စစ္တပ္ကို ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ရျခင္းသည္ ျပည္သူမ်ားအတြက္ သိပ္ၿပီးေၾကာက္ရြံ႕ ထိတ္လန္႔စရာ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ေတာ့ေပ။
အေျခအေန မဟန္မွန္း သိလာၾကေသာ အာဏာရွင္ မ်ားသည္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လာေသာ ျပည္သူမ်ားကို တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ပူးေပါင္းလာၾကသည္။ ရန္သူကိုခြာသတ္၍ မရလွ်င္ ပူးသတ္ရန္ ႀကဳိးစားျခင္း ကသာ အေကာင္းဆုံးဗ်ဴဟာ ျဖစ္ေၾကာင္း အာဏာရွင္ေတြက ေကာင္းစြာ သိလာၾကသည္။ ယင္းကိုပင္ ေဆမြာမာတင္လစ္ဆက္ ဆိုသူက "ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ အာဏာရွင္မ်ား" ဟု တင္စား ေခၚေဝၚခဲ့သည္။
အာဏာရွင္ေတြက ပါးနပ္ၾကသည္။ အတုအေယာင္ လြတ္လပ္ခြင့္ မ်ားကို ေပးၿပီး ဟန္ျပဒီမိုကေရစီ မ်ားႏွင့္ ျပည္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္ၾကသည္။ ႐ုရွားတြင္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရး ဝါဒီမ်ား က်င့္သုံးေနသည့္ ဒီမိုကေရစီသည္ “ရင္ခြင္ပိုက္ ဒီမိုကေရစီ” သေဘာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ “အတုအေယာင္ ဒီမိုကေရစီ” ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။
တ႐ုတ္ တို႔ကလည္း သူတို႔က်င့္သုံးသည့္ ဒီမိုကေရစီကို စနစ္က်ေသာ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလ့ ရွိသည္။ သူတို႔ ဒီမိုကေရစီက တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ႏိုင္ငံေရး ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ မ်ားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ တစ္ပါတီ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟု ဆိုရမည္ ထင္သည္။ တိန္ေရွာက္ပင္ လက္ထက္က အမႊမ္းတင္သည့္ စကားႏွင့္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ "တ႐ုတ္နည္း တ႐ုတ္ဟန္ျဖင့္ ေခတ္မီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္အံ့" ဟုဆိုရမည္။
တ႐ုတ္ ႐ူပေဗဒပညာရွင္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယခု အတိုက္အခံတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနသည့္ ဖန္လီဇီး ဆိုသူက သူ႔တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို တ႐ုတ္နည္းတ႐ုတ္ဟန္ ႐ူပေဗဒကို ယုံၾကည္သလားဟု ေမးဖူးသည္။ ဖန္က သိပၸံနည္းက် အဆိုငါးခုကို ေထာက္ျပထားသည္။ ယင္းအဆို မ်ားက ဒီမိုကေရစီကို အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္မည္ေလာဟု ဆန္းစစ္စရာ ျဖစ္လာသည္။
သိပၸံပညာသည္ သံသယျဖင့္ စတင္သည္။ ေမာ္စီတုံးဝါဒလို ယုံၾကည္မႈျဖင့္ မတည္ေဆာက္ေပ။
သိပၸံပညာသည္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုအေပၚတြင္ ဖိစီးမႈမ်ား မရွိေစရန္ အေလးထားသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အစဥ္အလာ ကိုလည္း လိုက္နာခ်င္မွ လိုက္နာမည္။
သိပၸံပညာသည္ တန္းတူညီမွ် စဥ္းစားရသည္။ အဆိုတစ္ခုသည္ အျခားအဆို တစ္ခုထက္ သာသည္ဆိုေသာ အယူအဆျဖင့္ စဥ္းစားၿပီး စတင္ေလ့ မရွိေပ။
သိပၸံပညာသည္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္း ရယူႏိုင္မႈကို ဦးစားေပးသည္။
သိပၸံပညာသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသျပရန္ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာ ဥပေဒသမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီရသည္။ တစ္ေနရာတစ္မ်ိဳး ေနာက္တစ္ေနရာ တစ္မ်ိဳး သတ္မွတ္၍ မရေပ။
၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ကတည္းက တြက္စစ္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာႏိုင္ငံ အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔ျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ဒီမိုကေရစီကို ျပန္ဆန္းစစ္လွ်င္ ေအာင္ျမင္သည္ထက္ က်ဆုံးသည့္ဘက္က မ်ားေၾကာင္း Freedom House က သုံးသပ္ထားသည္။
အီဂ်စ္၊ လစ္ဗ်ား၊ အိုင္ဗရီကို႔၊ ျမန္မာႏွင့္ ဆီနီေဂါ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ခ်ီတက္ႏိုင္ရန္ အစိုးရက ေဆာင္ရြက္ေနသည္ ဟု ဆိုရမည္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္သည့္ အီရတ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ကူဝိတ္၊ အိုမန္ႏွင့္ ဆီးရီးယားႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ ျပည္သူတို႔က ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး ေသြးလႊမ္းေနရသည္။
ကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ား မရပ္မနား ျဖစ္ပြား ေနေသာ္လည္း ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းမႈ ေတြက ျဖစ္ပြားေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုသည္က အေနာက္နည္း အေနာက္ဟန္ျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္စတိုင္ အတိုင္း အတင္းအဓမၼ သြတ္သြင္းရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေပ။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္က ခ်ီလီႏိုင္ငံမွ ဝတၳဳေရးဆရာ အစၥဘဲလ္ အယ္လန္းေဒး က "လက္တင္ အေမရိကသည္ ဒီမိုကေရစီကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည္" ဟု ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့တစ္ျခမ္းစာခန္႔ ရွိေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ ေနၾကရေသးသည္။ အာဖရိက တိုက္တြင္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အတြင္း ႏိုင္ငံေပါင္း ၂၃ ႏိုင္ငံတြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ား က်င္းပေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေဒသ မ်ားတြင္ ကမၻာ့အဆိုးဆုံး အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ားက ရွိေနသည္။
အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေဒသမ်ားသည္ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားက ဖိႏွိပ္ လြန္းသျဖင့္ ဒယ္အိုးလို ခြက္က်ေနၿပီ ဟုပင္ တင္စားေနၾကသည္။ သူတို႔ အာဏာ မေပ်ာက္ပ်က္ေရးအတြက္ ဒီမိုကေရစီ မေပးရန္ အေရးႀကီးသည္။ အာရွတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာၿပီး၊ ေျမာက္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီ ဆုတ္ယုတ္မႈက ကမ္းကုန္ေနသည္။ ေျမာက္အေမရိက ႏွင့္ ဥေရာပ တြင္လည္း ဒီမိုကေရစီ တိုးတက္မႈက ေရာေထြးေနသည္။ ထိုႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီကို ေဖာ္ေဆာင္ ႏိုင္သည္ထား စီးပြားေရးက က်ဆင္းၿပီး ျပည္သူေတြက လုံးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနၾကသည္။
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ကင္းေသာႏိုင္ငံ မရွိသေလာက္ ျဖစ္လာသည္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုသည္မွာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုႏွင့္ တူၿပီး အၿမဲအျပတ္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ရန္ လိုလာသည္။ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ကာလသည္ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံႏိုင္ေသာ အေနအထား ျဖစ္သည္။ ထိုကာလတြင္ အတား အဆီး၊ အတိုက္အခိုက္၊ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား ရွိလာႏိုင္သည္။ ေသြးစည္း ညီညြတ္ျခင္းျဖင့္သာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အမ်ားသေဘာသည္ အမွား ေပါသည္ ဆိုေသာ္လည္း အမ်ားဆႏၵႏွင့္ အညီ ဒီမိုကေရစီ အတြက္ သင့္ေလ်ာ္မည့္ ပုံစံမ်ားကို အၿမဲျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲသြားရန္ လိုသည္။ ထိုသို႔ေျပာင္း လဲရာတြင္ အၾကမ္းဖက္မႈ မရွိဘဲ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ေရးက ပိုၿပီးအေရး ႀကီးသည္။
အစိုးရဆိုသည္မွာ အတင္းအက်ပ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ခိုင္းရသည့္ သေဘာ၊ အဓမၼတိုက္တြန္း ေစခိုင္းရသည့္ သေဘာမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားက သေဘာ မက်တတ္သည္က မ်ားသည္။ မည္မွ် သေဘာက်ၿပီး တင္ေျမႇာက္ထားသည္ ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ဆႏၵ အလိုအတိုင္း မျဖစ္လွ်င္ အစိုးရကို ၿငိဳျငင္ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။
ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ ဆိုသည္မွာလည္း တစ္ခါတစ္ရံ အာဏာရွင္ မ်က္ႏွာဖုံးကို အငွားသုံးသင့္လွ်င္ သုံးၾကရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ လိုက္ေလ်ာလြန္းသည့္ အစိုးရသည္ အုပ္ခ်ဳပ္၍ မရႏိုင္သည့္ သေဘာကိုလည္း သတိထားရမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူေတြ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကသည္မွာ အၾကမ္းဖက္မႈ ျဖစ္သည္။ အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ မည္ကိုလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း အၾကမ္းဖက္မည္ ကိုလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ ဥပမာ - ဆီးရီးယား ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္သည္။
ဖိႏွိပ္သည့္ အစိုးရသည္ က်ဆုံးရမည္သာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ဖိႏွိပ္သည့္ အစိုးရမွ ေရရွည္ မတည္ၿမဲႏိုင္ေပ။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မဟတၱမဂႏၵီက "အာဏာအရွိဆုံးသူ ျဖစ္ပါေစ ဥပေဒကို မလိုက္နာလွ်င္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္မျဖစ္ႏိုင္" ဟု ဆိုထားသည္။
ဒီမိုကေရစီစံ မ်ားက ပ်ံ႕ႏွံ႔လႊမ္းမိုးလာသည္။ ကမၻာက ျပားလာၿပီး လူေတြက တစ္ေနရာႏွင့္ တစ္ေနရာ ကူးသန္း သြားလာေနၾကသည္။ ေခတ္က သတင္းအခ်က္အလက္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ ျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းတြင္ ေလာင္စာေတြက ရွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီ မီးပြားေလးမ်ား လြင့္ပါးလာမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ စိုးရိမ္စြာျဖင့္ အာဏာရွင္မ်ားသည္ ေရဖ်န္းထားရန္ လိုသည္။ ဓားဓားခ်င္း တုတ္တုတ္ခ်င္း စိန္ေခၚဝံ့ေသာ အာဏာရွင္ မ်ားကား တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ က်ဆုံးခဲ့ရသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို မယံုၾကည္တာလဲ ေမာင္တင္ဦး (ေျမာင္းျမ)

Q-23-12
အစိုးရႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ား၏ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ ေဆြးေႏြးပြဲ ဒုတိယေန႔ကို ႏို၀င္ဘာ ၅ ရက္က က်င္းပခဲ့စဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္ေဇာ္ထြန္း)
မယံုၾကည္ဘူးလား
မယံုၾကည္တာ မဂၤလာစကားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အစဥ္အလာကို ရည္ညႊန္းေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဖက္ဖက္က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဖက္ဖက္ကို အထင္အျမင္လြဲေနတာ၊ လက္မခံႏုိင္တာ အထင္မႀကီးတာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသ လုိက္တာပါ။
လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တစ္စုနဲ႔တစ္စု မယံုႏိုင္စရာ အေၾကာင္းေတြက အမ်ားအျပား ရွိေနပါတယ္။ လင္နဲ႔မယား၊ သားနဲ႔သမီး၊ ညီနဲ႔အစ္ကို အခ်င္းခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း အတူတူ တစ္အိမ္တည္းေနသူ အခ်င္းခ်င္း၊ တစ္ႏုိင္ငံတည္းေနသူ အခ်င္းခ်င္း နိစၥဓူ၀ ျပႆနာမ်ား ေျဖရွင္းေနရတာေၾကာင့္ ေျဖရွင္းပံု ကြဲလြဲမႈ အေၾကာင္းအရာအေပၚ သေဘာေပါက္ပံု ကြဲလြဲမႈ၊ ခံယူခ်က္ ကြဲလြဲမႈ စတာေတြေၾကာင့္ ယံုၾကည္မႈေတြ ပ်က္ျပားၾကတာ အဆန္းတၾကယ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါဘူး။
သူ႔အျမင္ သူ႔အေတြးဟာ သူျဖတ္သန္းလာတဲ့ဘ၀၊ သူေတြ႕ၾကံဳလာတဲ့အသိ၊ သူဆည္းပူးတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ပညာ၊ သူေလ့က်င့္သင္ယူထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အသိ စသျဖင့္ ဘ၀မတူ၊ ခံစားခ်က္ မတူရာမွ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ကြဲလြဲလာၾကတာ အရွိအတိုင္း လက္ခံထားရမွာပါ။
လူနာတစ္ေယာက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့ နည္းအျမင္ေတြဟာ ကုသတဲ့ဆရာအေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲျပားၾကပါတယ္။ လူနာတစ္ေယာက္တည္းကို အေနာက္တုိင္းေဆးပညာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္ (Doctor) ကုသနည္းက တုိင္းရင္းေဆးပညာ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ရဲ႕ ကုသနည္းနဲ႔ မတူပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ သူ႔ကုသနည္းကို ကိုယ္မယံုတာ၊ ကိုယ့္ကုသနည္းကို သူမယံုတာက ျပႆနာ လုပ္ေနရမယ့္ ေရးႀကီးခြင့္က်ယ္ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ လူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းဖို႔ ဘယ္ဆရာကကုကု ႀကိဳဆိုရမွာ လက္ခံရမွာပါ။
လူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ေရးအတြက္ လူနာကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ယံုၾကည္ပါတယ္။ အားကိုးပါတယ္။ ကုေပးပါ။ ဆရာသမားအခ်င္းခ်င္း ယံုၾကည္လိုက္ရင္ လူနာအတြက္ ကုသခြင့္ အျမန္ရမွာပါ။
ရင္မွာစိုက္ေနတဲ့ အဆိပ္လူးျမားကို အရင္ဆြဲႏုတ္ရမွာက အဓိကလား၊ ျမားပစ္သူဟာ သူေဌးလား၊ သူၾကြယ္လား၊ သူဆင္းရဲလား၊ ဘယ္အရပ္က ပစ္တဲ့ျမားလဲ စတဲ့လတ္တေလာ အေရးမႀကီးတဲ့ အမႈကို အရင္ျပဳမွာလား။
တိုင္းျပည္က လူနာျဖစ္ေနၿပီ
ခုလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕က ႏွိပ္စက္၊ ဂ်ပန္က အလစ္အငိုက္ ၀င္ဆြဲလိုက္ေသး။ ေရာင္စံုေသာင္းက်န္းသူ၊ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္၊ ျပည္တြင္းစစ္၊ ေတာခိုေတာ္လွန္ ထၾကြသူေတြရဲ႕ စစ္ဒဏ္ကို ႏိုင္ငံအႏွံ႔ ခံစားေနခဲ့ရ၊ ေနေနရတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္။
လူနာျဖစ္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို မသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳၿပီး အေပၚယံေရႊမႈန္ၾကဲ၊ ေရႊႏုိင္ငံလို႔ ထထေအာ္ေနတာ ေတြးတတ္ရင္ ရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေရႊထြက္တဲ့ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေပမယ့္ ျပည္သူေတြ ေရႊမကိုင္ႏိုင္တဲ့ ႏုိင္ငံပါ။ ေက်ာက္စိမ္းေတြ အလွ်ံပယ္ ထြက္ေနေပမယ့္ ေက်ာက္စိမ္းတစ္စမွ် မကိုင္ႏိုင္တဲ့ ျပည္သူေတြပါ။ ေက်ာက္စိမ္းအေရာင္းျပပြဲေတြမွာ ျမန္မာစကား မေျပာတတ္တဲ့ တုိင္းတစ္ပါး ကုန္သည္ေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းခ႐ိုနီေတြပဲ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကတာပါ။
တကယ္ဆို ခုထိတုိင္းျပည္က နာလန္မထေသးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ တုိင္းျပည္ကုသမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြ၊ သမားေတာ္ေတြက တုိင္းျပည္ကို ကုသေပးေရးထက္ ကိုယ့္ရဲ႕အခန္းက႑ အေရးပါေရး ဦးေဆာင္မႈရေရးက ပိုလို႔အေရးႀကီးေနၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တိုင္းျပည္ခမ်ာ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အသက္ရွည္ရွည္ေနရေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းကုသေပးၾကမယ့္ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ႏိုင္ငံကို နာလန္ထေစလိုတဲ့ စိတ္ေကာင္းရွိသူကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
မာတင္လူသာကင္းဟာ လူျဖဴ၊ လူမည္း အသားအေရာင္ခြဲျခားေရးကို တိုက္ဖ်က္ခဲ့သလို နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားကလည္း လူမည္းေတြအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ပါတယ္။
အေပၚယံေၾကာျမင္သာတဲ့ အေရျပား အျဖဴအမည္း ခြဲျခားမႈဟာ တိုက္ဖ်က္ရ လြယ္ကူေပမယ့္ အသားအေရာင္ခ်င္းလည္း တူပါရဲ႕။ လူမ်ဳိးဘာသာစကားလည္း တူပါရဲ႕။ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေရေသာက္သံုး ႀကီးျပင္းလာတာခ်င္းလည္း တူေနပါရက္နဲ႔ ဘာေတြမတူလို႔ ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံ ေနတာလဲဆိုတာ ေတြးမရေအာင္ပါဘဲ။ ဘာေၾကာင့္ မယံုၾကည္တာလဲ ဆိုတာကိုလည္း ပိုလို႔ပိုလို႔ မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။
ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ မယံုၾကည္တာက အေရးမႀကီးဘူးဘဲ ထားလိုက္ၾကပါစို႔။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ တစ္ေျမတည္းေန၊ တစ္ေရတည္းေသာက္ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံ ေနတဲ့သူေတြပါ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ဒီတုိင္းျပည္ကို လူနာအျဖစ္ ေသလုေျမာပါး ခံစားေနေစၿပီး ၾကာေလမြဲေလ အေျခအေန ဆိုက္ေရာက္လာေနတာဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုပါ တစ္ေန႔ေန႔ ထိခိုက္လာမွာ မစိုးရိမ္ဘူးလား။ ကိုယ့္႐ွဴးကိုယ္ပတ္ ျဖစ္လာမွာ မတြက္ဆမိၾကဘူးလား။ တစ္ခါက ျမန္မာႏုိင္ငံမွဆို မည္သည့္ထိတ္ထိတ္ၾကဲ ပုဂၢိဳလ္ကိုမွ ၀င္ခြင့္မေပးခဲ့တာ ျပန္အမွတ္ရၾကပါ။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို မယံုတာလဲ။ သူ႔လက္ညႇိဳးထိုး ကိုယ့္လက္ညိႇဳးထိုးေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယံုယံုမယံုယံု ကိုယ္ကစတင္ ယံုၾကည္မႈျပေပးပါ။ ကိုယ္က တုိင္းျပည္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းျပည္အတြက္ဆို ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပသၾကပါ။ ျပလိုက္ၾကပါ . . . . .
ျပည္သူရဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပံုရိပ္ဟာ တိုင္းျပည္ကို ကူးစက္လာၿပီး ဆင္းရဲမြဲေတတဲ့ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပံုရိပ္ဟာ အဲ့ဒီတုိင္းျပည္မွာ ေနထိုင္တဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ကူးစက္လာမွာကို မေတြးေတာမိၾကဘူးလား။ ကိုယ္တစ္ဦးတည္း၊ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္း တစ္စုတည္းမွာ ခ်မ္းသာလို႔ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြမွာ ေငြေတြအပ္ထားရတာဟာ ဂုဏ္ယူစရာ မျဖစ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ကို ေရာင္းစားသူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ၾကမွာပါ။
ဒီတုိင္းျပည္ထဲ ေနသူပီပီ ဒီတုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ၾကရပါမယ္။ တိုင္းျပည္ခ်မ္းသာေအာင္ ထူေထာင္ရပါမယ္။ တုိင္းျပည္ကို ခ်မ္းသာေစခ်င္ရင္ ျပည္သူေတြကို မမြဲေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ရပါမယ္။ ျပည္သူေတြကို စီးပြားေရး လုပ္ငန္းထဲမွာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေပးရမွာပါ။ ျပည္သူအမ်ားစုနဲ႔ လူအနည္းစုတုိ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ၾကၿပီဆိုရင္ ျပည္သူအမ်ားစုဘက္က ရပ္တည္ကာကြယ္ ယံုၾကည္ေပးရမွာပါ။
ဆိုေတာ့ လူမမာျဖစ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ဖို႔ရာ အေၾကာင္းမျပ၊ လက္မေႏွးၾကဘဲ ယံုယံုမယံုယံု ယံုႏိုင္သေရြ႕ ယံုၾကည္ၿပီး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္မယ္။ ယံုၾကည္ေအာင္ ျပဳမူေနထိုင္ၾကေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်မွတ္ၾကၿပီဆိုမွေတာ့ အေပးအယူ၊ အေလွ်ာ့ေပးမႈ၊ နားလည္မႈ စတဲ့ေနာက္ဆက္တြဲ လုပ္ေဆာင္ရမွာေတြ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးရလဒ္က တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ယံုၾကည္လိုက္ၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အေလွ်ာ့ေပးမႈ
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ အေလွ်ာ့ေပးမႈက မလြဲမေသြ ပါ၀င္လာပါတယ္။ အေလ်ာ့ေပးမႈ ဆိုတာနဲ႔ အခ်ဳိ႕က မိမိထံမွ တစ္ခုခု ေပးလုိက္ရၿပီ။ ေလွ်ာ့နည္းသြားၿပီလို႔ မွတ္ယူၾကသလို အခ်ဳိ႕က အေလွ်ာ့ေပးမႈဟာ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္လို႔ မွတ္ယူသူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ယူဆယူဆ ျပႆနာ ေျပလည္ေရးက ပဓာန က်ပါတယ္။ ျပႆနာေျပလည္ေအာင္ တခ်ဳိ႕က စစ္ေရးနဲ႔ ေျဖရွင္းၾကပါတယ္။ တစ္ဖက္ဖက္က လက္နက္ခ် အ႐ံႈးေပးလုိက္မွ ျပႆနာ ၿပီးဆံုးသြားမယ္။ ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ တဒဂၤ ၿပီးဆံုးေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွ ျပန္ေခါင္းေထာင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စစ္ေရးကို စစ္ေရးနဲ႔ တံု႔ျပန္ျခင္းအားျဖင့္ စစ္ပြဲေတြဟာ မဆံုးႏုိင္ေသးတာ လူေတြကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့၊ ခံစားခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။
တဒဂၤ အေလွ်ာ့မေပးခ်င္ဘဲ အႏုိင္ကိုမွ လိုခ်င္ရင္ ထာ၀ရေအာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္႐ိုးထံုးစံ မရွိပါဘူး။ အႏုိင္သာလိုခ်င္ၿပီး ထာ၀ရ အ႐ံႈးမေပးလိုတဲ့ အေဒါ့ဟစ္တလာဟာ စစ္တပ္ကိုခ်ဲ႕ထြင္ၿပီး ႏုိင္ငံတုိင္းကို သိမ္းသြင္းအႏိုင္က်င့္ဖို႔ နယ္ခ်ဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕နိဂံုးဟာ ဇာတ္သိမ္းမလွခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သိပ္မေဟာင္းေသးတဲ့ သမုိင္းဆိုတာ သိၾကမွာပါ။
လိုအပ္လို႔ အေလွ်ာ့ေပးျခင္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ျပတာဟာ ထာ၀ရ ေအာင္ႏုိင္သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရ တတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးဟာ ေမတၱာရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ၊ တစ္နည္း အေလွ်ာ့ေပးျခင္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္သူအျဖစ္ ယေန႔ကာလထိတုိင္ အသိအမွတ္ ျပဳခံေနရတာ လက္ေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္ေကာင္းစားမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မကို အသံုးခ်ႏုိင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဆိုစကားဟာ အေလွ်ာ့ေပးပါတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
R-23-12
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး စာခ်ဳပ္အေပၚ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ား၏ ဘံုသေဘာတူညီခ်က္ ေဆြးေႏြးပြဲကို ႏို၀င္ဘာ ၂ ရက္က လိုင္ဇာၿမိဳ႕၌ ျပဳလုပ္စဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္ေဇာ္ထြန္း)
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တယ္ဆိုတာ အေလွ်ာ့ေပးျခင္းနဲ႔ အစျပဳရပါမယ္။ တစ္ဖက္က စတင္အေလွ်ာ့ေပးတာကို တစ္ဖက္က အလ်င္အျမန္ အသိအမွတ္ျပဳ တံု႔ျပန္ၿပီး အလားတူ အေလွ်ာ့ေပးမႈနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုး လုပ္ေဆာင္ျပသင့္ပါတယ္။ ဖိအားေပးလို႔၊ မႏိုင္ႏုိင္လုိ႔ဆိုတဲ့ ေျပးထြက္လို႔ မလြတ္ေတာ့တဲ့ ေထာင့္က်ဥ္းထဲေရာက္မွ အေလွ်ာ့ေပးတာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
အေလွ်ာ့ေပးတာဟာ အ႐ံႈးေပးတာ မဟုတ္သလို အႏိုင္လိုခ်င္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူအမ်ားစုကို ငဲ့ကြက္ၿပီး လုပ္သင့္တာကို လုပ္ရင္ျဖစ္လို႔ သူ႐ံႈး႐ံႈး၊ ကိုယ္႐ႈံး႐ံႈး၊ ျပည္သူေတြ မ႐ံႈးဖို႔သာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္လို႔၊ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္နိုင္လို႔ ျပည္သူေတြ ေအာင္ပြဲခံသြားမွာ ဘာမနာလိုစရာ ရွိမွာလဲ၊ ဘာမ႐ႈဆိတ္စရာ ရွိရမွာလဲ။
တိုင္းျပည္အတြက္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုလုိက္ပါ
ဒီကေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ အမည္နာမဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ ထည္၀ါစ၊ နာမည္ေကာင္းေပၚထြန္းစ ကာလေကာင္းတစ္ခု ေရာက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးဟာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးကတည္းက အခုမွစ တင္ရရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ထိ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ နီးပါး ကာလရွည္ၾကာထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ နာလန္ထလိုက္၊ လူမမာျဖစ္လိုက္၊ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ မိန္းေမာေနလိုက္နဲ႔ လူေကာင္းပကတိ ဘ၀ရယ္လို႔ ထူထူေထာင္ေထာင္ ရပ္တည္ခဲ့ရတဲ့ ကာလေတြ ရွားပါးပါတယ္။
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာမွ ဒီမိုကေရစီ အားေဆးေလး တုိက္ေကြၽးလို႔ နည္းနည္းေလး အသက္႐ွဴမွန္လာတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူနာရဲ႕ ပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ျပည္သူအပါအ၀င္ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု၊ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုက ယံုၾကည္မႈေတြ တည္ေဆာက္ၾကၿပီး တုိင္းျပည္ကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၀ိုင္း၀န္းကယ္တင္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ မယံုၾကည္ႏုိင္တာေတြကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး ယံုၾကည္ႏုိင္စရာေတြ ေရြးခ်ယ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ဖို႔ထက္၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ထက္၊ တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ဆိုရင္ စြန္႔လႊတ္သင့္တာေတြ စြန္႔လႊတ္ၾကရပါမယ္။ တုိင္းျပည္အတြက္ဆို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူးလို႔ ပါးစပ္ကေတာ့ ေျပာၾကတာပါပဲ။ တုိင္းျပည္အတြက္ဆို အသက္စြန္႔ဖို႔ ၀န္မေလးဘူးလို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္မႈ အေရးကိစၥက အသက္အထိ စြန္႔စရာ မလိုသလို အေလွ်ာ့ေပး စြန္႔လႊတ္မႈဟာ ဂုဏ္သိကၡာ ျမင့္မားေစမယ့္ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို မယံုတာလဲ။ သူ႔လက္ညႇိဳးထိုး ကိုယ့္လက္ညိႇဳးထိုးေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယံုယံုမယံုယံု ကိုယ္ကစတင္ ယံုၾကည္မႈျပေပးပါ။ ကိုယ္က တုိင္းျပည္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းျပည္အတြက္ဆို ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပသၾကပါ။ ျပလိုက္ၾကပါ။
Credit To First-11
Read More »

ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ က်င့္၀တ္ တကၠသိုလ္ မိုး၀ါ

ဂုဏ္သိကၡာ (Integrity) ဟူသည္ အျမင္၊ အယူအဆ၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ လူတစ္ေယာက္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ တန္ဖိုးထားမႈမ်ား၊ နည္းနိႆယမ်ား၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ စြဲကိုင္ထားမႈမ်ား၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ရလဒ္မ်ားစသည္တို႔ တစ္သမတ္တည္းရွိမႈ၊ မရွိမႈကို တိုင္းတာေသာ အျမင္အယူအဆတစ္ခုျဖစ္ေပသည္။

ဂုဏ္သိကၡာအား မိမိကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ရေသာ အရာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ၊ လူ႔က်င့္၀တ္ဆိုင္ရာႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တန္ဖိုးထားရွိမႈႏွင့္ မူေဘာင္သေဘာ တရားစြဲကိုင္ထားမႈတို႔အား ယံုမွားသံသယကင္းရွင္းစြာ၊ တစ္သမတ္တည္းက်စြာ၊ မိမိက ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ျဖစ္ေစရန္ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ဂုဏ္သိကၡာတည္ေဆာက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

လူ႔က်င့္၀တ္ (Ethics) ဆိုင္ရာကိစၥတို႔တြင္မူ လူတစ္ေယာက္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္၏ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္မႈ၊ သစၥာရွိမႈႏွင့္ မွန္ကန္တိက်မႈ စသည္တို႔ကို ဂုဏ္သိကၡာအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ဂုဏ္သိကၡာသည္ သူေတာ္ေကာင္းအေယာင္ေဆာင္ သို႔မဟုတ္ ေၾကာင္သူေတာ္တို႔၏ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ရပ္တည္သည္။ ဂုဏ္သိကၡာ၏ စံတစ္ခုမွာ "အခ်ိန္တိုင္းတြင္ အရာရာတိုင္းသည္ တစ္သမတ္တည္းရွိေနရမည္" ဟူ၍ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူတစ္ဦးစီ၏ အတြင္းစိတ္ထဲ၌ မတူညီသည့္ ၀ိေရာဓိစိတ္တို႔ ျဖစ္တည္လာပါက ယင္းတို႔ကို ကိုယ္တိုင္တာ၀န္ယူ ေျပာင္းလဲပစ္ရမည္ ျဖစ္သည္။

လူအမ်ားက ထင္ၾကေပမည္။ ဂုဏ္သိကၡာဟူသည္ ကေလးလူငယ္၊ ေက်ာင္းသားအရြယ္၌မရွိ၊ မလိုအပ္။ လူႀကီးျဖစ္လာမွ၊ ယုတ္စြအဆံုး စီးပြားေရးတြင္ ေအာင္ျမင္မွ၊ လူခ်မ္းသာျဖစ္မွ၊ ရာထူးရာခံၾကီးေတြရမွ ဂုဏ္သိကၡာ ႀကီးႀကီးမားမားရွိမည္ဟု...။ တကယ္တမ္းမူ၊ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုး၊ လက္လုပ္လက္စားႏွင့္ ဆိုက္ကားသမားတို႔၌လည္း ဂုဏ္သိကၡာအထိုက္အေလ်ာက္ရွိၾက၏။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္မွ၊ ၀န္ႀကီးျဖစ္မွ စသည္ျဖင့္ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားစြာရွိမည္ဟု ထင္ၾကသည္။

စာေရးသူ ငယ္ငယ္ကၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ "ဘယ္ပန္းခ်ီ ေရးလို႔မမီ" အမည္ရွိ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို အမွတ္ရေနပါေသးသည္။ စာေရးဆရာ သိန္းသန္းထြန္း၏၀တၳဳကို ႐ႈမ၀ဦးေက်ာ္က ႐ိုက္ကူးျခင္းျဖစ္သည္။ ၎ဇာတ္ကားထဲတြင္ မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာက္လံုးက ရြာမ်က္ႏွာဖံုး ရြာသူႀကီး။ ရြာထဲတြင္ ေျခဦးတည့္ရာသြားတတ္ေသာ စိတ္သိပ္မမွန္သူ "ေဆြဇင္ထိုက္" ကို ေန႔ညမျပတ္ေခ်ာင္းေျမာင္းျပီး မေတာ္မတရားျပဳရန္ ၾကံစည္သည္။ ေနာက္ဆံုးရြာသူႀကီး၏ အၾကံအစည္ေအာင္ျမင္သြားသည္။ သူႀကီး၏သား လူပ်ဳိ (လင္းထင္)ကလည္း  ေနာက္ေတာ့ရိပ္မိ၍ သားအဖထိုးႀကိတ္ေတာ့မတတ္ စကားမ်ားၾကသည္။ ဇာတ္ရွိန္ျမင့္တက္သြားသည္။
ေျပာခ်င္သည္မွာ တကယ္ဆိုလွ်င္ ရြာ၏မ်က္ႏွာဖံုးျဖစ္ေသာသူႀကီးသည္ အမ်ားအျမင္၌ ႀကီးမားေသာ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ဤေနရာတြင္ သူ၏ဂုဏ္သိကၡာ သုညအမွတ္သို႔ လံုးလံုးလ်ားလ်ား က်ဆင္းသြားသည္ကို သူ႔သားမွလြဲ၍ မည္သူမွ်မသိလိုက္ၾက။ လူႀကီးဆိုသည့္ ေပတံသံုးၿပီး ဂုဏ္သိကၡာကိုတိုင္း၍ မရႏိုင္ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။ ရာထူးလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ မသိသူတို႔အဖို႔ ဂုဏ္သိကၡာရွိသူဟု အထင္ၾကီးစရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အျဖစ္မွန္က ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
  
သို႔ျဖစ္၍ ကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ျပည့္၀သည့္ ဂုဏ္သိကၡာရွိမရွိကို လူတစ္ဦး၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္၊ နည္းနိႆယ၊ မူေဘာင္သေဘာတရားစြဲကိုင္ခ်က္ စသည္တို႔ျဖင့္ တိုင္းတာရေပမည္။
  
ကမၻာတစ္၀န္းလံုးရွိ လူအမ်ားက လက္ခံထားသည့္ နိယာမစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအတိုင္း ျပည္သူမ်ားလိုက္နာၾကရသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္တို႔သည္လည္း လိုက္နာရေပမည္။ ပမာအားျဖင့္ ခိုးမႈက်ဴးလြန္သူအမ်ား ေနထိုင္သည့္ "ကမၻာ" ထဲတြင္ မိမိမေနလိုပါလွ်င္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ခိုးမႈမက်ဴးလြန္မိရန္ သတိထားထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံဟူသည္ သက္ရွိမဟုတ္၊ အမွန္တကယ္မူ၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေအာင္လုပ္သူမွာ "လူ" ေတြပင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ မမွန္လုပ္၍ ႏိုင္ငံနာမည္ ေမွးမွိန္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူေတြက မတရားသည့္အလုပ္၊ သတ္ျဖတ္ဖိႏွိပ္ကိုယ္က်ိဳးရွာ လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္းတို႔ကိုလုပ္မွ ႏိုင္ငံသိကၡာက်မည္ . . .
Ayn Rand ဆိုသူ၏ အယူအဆအရ "ဂုဏ္သိကၡာဟူသည္ မိမိ၏ပုဂၢလဓိ႒ာန္ အလိုဆႏၵကို သစၥာနာခံေသာအရာမဟုတ္။ စဥ္းစားဆင္ျခင္တံုမူ သေဘာအား သစၥာနာခံေသာ အရာတစ္ခုသာျဖစ္သည္" ဟုဆိုပါသည္။
  
ယခုအခါ ဂုဏ္သိကၡာဟူေသာစကားလံုးကို အလြဲသံုးေနၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနသည္ကို ေတြ႕ေနရ၏။ ေျမယာပိုင္ဆိုင္သူမ်ားက မိမိတို႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေသာေျမယာမ်ားအား ျပန္လည္ရယူလို၍ သပိတ္စခန္းဖြင့္ထားသည့္ေနရာ၌ သက္ဆိုင္ရာတာ၀န္ရွိ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ျပန္လည္ေျဖရွင္းေျပာၾကားရာတြင္"ခင္ဗ်ားတို႔ အဲဒီအသိမ္းခံရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက တင္ျပခဲ့သင့္ ေမးခဲ့သင့္တယ္။ ဒီလိုလူသြားလမ္းမမ်ဳိးမွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ေနတာမ်ိဳးကေတာ့ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာလည္း က်ဆင္းႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ"  ဟုဆိုသည္။
  
[Daily Eleven သတင္းစာ၊ ၃-၁၂-၂၀၁၃ ေန႔ထုတ္မွ ထုတ္ႏုတ္သည္]
  
ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာဟု ႀကီးက်ယ္ေသာစကားလံုးျဖင့္ ပစ္ေပါက္ေျပာဆိုျခင္းမွာ ဟုတ္မွန္သေယာင္ေယာင္ႏွင့္ မ်က္စိလည္သြားေစသည့္ စကား။ ႏိုင္ငံဟူသည္ သက္ရွိမဟုတ္၊ အမွန္တကယ္မူ၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေအာင္လုပ္သူမွာ "လူ" ေတြပင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ မမွန္လုပ္၍ ႏိုင္ငံနာမည္ ေမွးမွိန္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူေတြက မတရားသည့္အလုပ္၊ သတ္ျဖတ္ဖိႏွိပ္ကိုယ္က်ိဳးရွာ လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္းတို႔ကိုလုပ္မွ ႏိုင္ငံသိကၡာက်မည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္က အသိမ္းခံထားရသည့္ ေျမယာမ်ားအား ထိုေျမယာပိုင္ရွင္တို႔က ျပန္လိုခ်င္၍ ေတာင္းဆိုျခင္းလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်သြားမည္ေလာ၊ မည္သူ႔ေၾကာင့္ သိကၡာက်မည္နည္း၊ အေျဖကို ေ၀းေ၀းေျပးရွာစရာမလို။
  
လူ႔က်င့္၀တ္ (Ethics) ႏွင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ (Morality) စသည့္ စကားလံုးႏွစ္လံုးအား အျပန္အလွန္ အလဲအလွယ္ အသံုးျပဳၾကေလ့ရွိ၏။ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု၊ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခု၊ လူအုပ္စုတစ္စုတို႔၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုင္ရာ မူသေဘာမ်ားသည္ လူ႔က်င့္၀တ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။
  
ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ အဆံုးအမတစ္ခုတြင္ တိုင္းျပည္ႏွင့္သာသနာကို စည္ပင္ျပန္႔ပြားေအာင္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ေရး၊ အသိဥာဏ္ ကိုယ္က်င့္တရားျပည့္စံု ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို အျမဲညႊန္ျပေဟာၾကားသည့္အျပင္ ကိုယ္က်င့္သီလတရားကို မထိန္းသိမ္းဘဲ သာသနာေတာ္တြင္ ေပါ့ေပါ့ဆဆေနထိုင္လွ်င္ ပစၥဳပၸန္သံသရာ၌ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ႕ရမည္ဟု သတိေပး ဆံုးမေတာ္မူခဲ့၏။ ဒါနသည္ ျပဳလုပ္သင့္ေသာ ကိစၥျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္က်င့္သီလ ၀ိနည္းသည္သာ သုဂတိဘ၀အတြက္ စိတ္ခ်ရေသာအလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပဆံုးမေတာ္မူခဲ့သည္။
  
ဤေနရာတြင္ ဆရာေတာ္၏ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွ ကိုယ္က်င့္သီလ ပ်က္ျပားေဖာက္ျပန္ေစေသာ အကုသိုလ္ေစတသိက္ ၁၄ ပါးကို ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုေပသည္။
ယင္းတို႔မွာ -
(၁) ေမာဟ - မသိတတ္ျခင္းသေဘာ။
(၂) အဟိရိက - မရွက္ျခင္းသေဘာ။
(၃) အေနာတၱပၸ-မေၾကာက္လန္႔ျခင္းသေဘာ။
(၄) ဥဒၶစၥ - စိတ္၏ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း၊ မၿငိမ္သက္ျခင္းသေဘာ။
(၅) ေလာဘ-လိုခ်င္မႈသေဘာ။
(၆) ဒိ႒ိ-မွားမွားယြင္းယြင္း သိျမင္ျခင္း။
(၇) မာန -ေထာင္လႊားတက္ၾကျြခင္းသေဘာ။
(ဂ)ေဒါသ-စိတ္၏ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းျခင္းသေဘာ။
(၉) ဣႆာ-မနာလိုျခင္း၊ ျငဴစူျခင္းသေဘာ။
(၁၀) မစၦရိယ-၀န္တိုျခင္းသေဘာ ။
(၁၁) ကုကၠဳစၥ-ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ျခင္းသေဘာ။
(၁၂) ထိန -စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ထိုင္းတိုင္းတိုင္းျဖစ္ျခင္းသေဘာ။
(၁၃) မိဒၶ-မႈိင္းတိုင္းတိုင္းျဖစ္ျခင္းသေဘာ။
(၁၄) ၀ိစိကိစၦာ-ဘုရားစသည္တို႔၌ ယံုမွားျခင္းသေဘာ ။
  
မိမိကိုယ္ကိုယ္ အထက္ပါ ကိုယ္က်င့္သီလပ်က္ျပားေစေသာ အကုသိုလ္ေစတသိက္မ်ားျဖင့္ ဆန္ခါစစ္ျပီး မိမိကိုယ္မိမိ မလိမ္မညာတမ္း ဆန္းစစ္ၾကည့္ႏိုင္ရာ ဤေလာက၌ ဂုဏ္သိကၡာတကယ္ရွိသူ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိသနည္း။ မည္သူေတြက ဂုဏ္သိကၡာအစစ္အမွန္ ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ပါသနည္း။ မည္သူေတြက ဂုဏ္သိကၡာအတုအေယာင္ျဖင့္ ဟန္ေဆာင္ေနေနၾကသနည္းဆိုသည္ ကို ထင္ရွားစြာေပၚလြင္ေစမည္ျဖစ္သည္။
  
ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုင္ရာ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းေသာ ေဆာင္ပုဒ္စာတစ္ေၾကာင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါသည္။
  
"မိမိကို ျပဳမူဆက္ဆံေစလိုသည့္အတိုင္း မိမိကလည္း သူတစ္ပါးအား အလားတူ ျပဳမူဆက္ဆံသင့္သည္"
Credit To First-11
Read More »

လိုင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြ ဘားအံညီလာခံ – အဲးခိုး

သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ စကားဟာ ႐ိုးသားမႈအစစ္အမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္ … ရယ္ျပ၊ ၿပံဳးျပ႐ံုေလးနဲ႔ေတာ့ ညီၫြတ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရမယ္လုိ႔ မထင္ပါဘူး …
 နိဒါန္း
ႏို၀င္ဘာလက ကခ်င္ျပည္နယ္ လိုင္ဇာ၊ ဒီဇင္ဘာလမွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံ၊ လိုင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြမွာ ဘားအံညီလာခံသို႔ျဖစ္လာေအာင္ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြကိုၾကားရလုိ႔ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕ေပါင္းစံုၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈ ေဆြးေႏြးပဲြဟာ အေရးႀကီးတဲ့သမိုင္း မွတ္တုိင္ တစ္ခုျဖစ္လာေအာင္ တစ္ျပည္လံုး အတုိင္းအတာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အတြက္ စာခ်ဳပ္ ဖို႔လား၊ ညိႇႏိႈင္းဖုိ႔လား၊ ရွင္းလင္းဖုိ႔လား အဲးခိုးတို႔ ထုိင္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကမယ္ …။  ။
 ဥပေဒမဲ့စြာလုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္ ၁၈ ရက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစတင္ ဖိတ္ေခၚတာကို ေတြ႕ရတယ္။  ဒီလုိၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတင္ဖိတ္ေခၚလာဖို႔ အတြက္ ဦးစြာအစ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ မွာစတင္ တုိက္တြန္းတဲ့သူက ကရင္ျပည္နယ္၊ လိႈင္းဘဲြ႕ၿမိဳ႕နယ္၊ မဲဆႏၵနယ္မွ ေစာသိန္းေအာင္ (ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္)က စတင္ တုိက္တြန္းခဲ့ေၾကာင္း သတိထားမိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လုိလားေတာင္းဆုိၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေတြဟာ ယခုမွ(၂၀၁၁ခုႏွစ္) မဟုတ္ပါ။ အစဥ္တစိုက္ ေတာင္းဆုိလာခဲ့လို႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္ အေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္ရင္း အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေတြ႕ရပါတယ္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆက္ ဆက္က လုပ္လာခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြး ေႏြးခ်က္ဟာ (ေဆြးေႏြးမႈဟာ) တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ခဲ့တာမရွိပါ။ (မရွိ ဘဲ) လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အၿပီးအပိုင္ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ေရးနဲ႔ပဲ စကားမ်ား အေပး အယူမတည့္ဘဲ ဥပေဒမဲ့ စြာ အစိုးရဘက္က (ယခင္အစိုးရ) လုပ္ခဲ့ တာေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္း သား မ်ား အဖဲြ႕အစည္းေတြ သေဘာတူညီမႈမရ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကိုေတြ႕ရတယ္။ …
သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ထားရွိ
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၄ ရက္နဲ႔ ၅ ရက္ေန႔ေတြမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ ႀကီးနားၿမိဳ႕၊ မဂၽြယ္ခန္းမမွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခတ္တုိက္ခိုက္မႈရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရး ထိုးႏိုင္ေရးအတြက္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပဲြကို
၁။ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းေကာ္မတီအဖဲြ႕
၂။ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕ ေခါင္းေဆာင္မ်ား
၃။ ေလ့လာသူအျဖစ္ ကမၻာ့ကုလ သမဂၢ၊ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာနမ္ဘီးယားနဲ႔
၄။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ အာရွေရးရာ အထူး ကိုယ္စားလွယ္မစၥတာ၀မ္ရင္ဖန္းမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့တာကို ေတြ႕ရတယ္။ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက  ““တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးဆိုင္ရာ ညိႇႏိႈင္းေရး အဖဲြ႕(NCCT) က လက္နက္ ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႕အစည္းေတြရဲ႕ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဘုံသေဘာထား ရပ္တည္ခ်က္မ်ား ““လိုင္ဇာသေဘာ တူညီခ်က္””ကို ယင္းေကာ္မတီသို႔(ကို)တရား ၀င္ေပး အပ္ခဲ့ တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ယင္း ေကာ္မတီအဖဲြ႕ကလည္း ““ပစ္ခတ္တုိက္ ခိုက္မႈရပ္စဲေရး သေဘာတူညီ ခ်က္စာခ်ဳပ္ (မူၾကမ္း)ကို ယင္းအဖဲြ႕သို႔လည္း ေပးအပ္ခဲ့ တာေတြကိုေတြ႕ရတယ္။ ယင္းအဖဲြ႕ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ရရွိႏိုင္ေရးအတြက္
(က) တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး
(ခ) ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး ဆိုင္ရာ မူေဘာင္မ်ား
(ဂ) ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပဲြမ်ား က်င္းပျခင္းျဖစ္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ၃ ခ်က္ကို ထားရွိၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။
စာရြက္စာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ား
တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခတ္တုိက္ခိုက္မႈမ်ား ရပ္စဲေရး သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိႏိုင္ေရး အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ျပင္ဆင္မႈေတြကို လုပ္ႏိုင္ဖုိ႔ NCCT မွ သူတုိ႔ရဲ႕လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးညိႇ ႏိႈင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္ၿပီးတဲ့ အခါ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ နဲ႔ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ကရင္ျပည္နယ္၊ ဘားအံ(ဖားအံ)ၿမိဳ႕မွာ ျပန္လည္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးၾကဖုိ႔ သေဘာတူညီထား ၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ယင္းအဖဲြ႕ေတြရဲ႕ သေဘာတူညီထားတဲ့ ပူးတဲြထုတ္ျပန္ ေၾကညာခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့ အခါ (၁) ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ စာခ်ဳပ္(မူၾကမ္း)မွာ- (က) နိဒါန္း
(ခ) အခန္း (၁) (၂) (၃) (၄) (၅) (၆) (၇) (၈) (၉) (၁၀) (၁၁) (၁၂) (၁၄)
(ဂ) အပိုဒ္ ၂၅
(ဃ) ေအဖုိးဆိုက္၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၁ မ်က္ႏွာပါ၀င္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈမွ တစ္ဆင့္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲသည့္ ထာ၀ရၿငိမ္း ခ်မ္းေရးကိုဦးတည္ေၾကာင္း စာခ်ဳပ္ရဲ႕အခ်ီး မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
(၂) NCCT ရဲ႕ ဘုံသေဘာထားရပ္ တည္ခ်က္မ်ား(လိုင္ဇာ-ေၾကညာခ်က္မွာ)
(က) နိဒါန္း
(ခ) အေျခခံမူမ်ား
(ဂ) ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား
(ဃ) ႏွစ္ဖက္လက္ခံႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံ ေရးလမ္းျပေျမပံုခ်မွတ္ျခင္း
(င) တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ေရးတြင္ အဓိကပါ၀င္ရမည့္အခ်က္မ်ား
(စ) အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္း
(ဆ) ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္- ေဆာင္ရြက္ရမည့္အရာမ်ား
(ဇ) မတရားအသင္းအျဖစ္မွ ပယ္ ဖ်က္ေပးေရးႏွင့္ ဆက္စပ္အေၾကာင္းအရာ မ်ား (စာေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိ)
(စ်) ေဆြးေႏြးေရးကာလအစီအစဥ္မ်ား
(ည) လက္မွတ္ေရးထုိးျခင္း
(ဋ) အတည္ျပဳျခင္း
(ဌ) အေထြေထြဟု ေဖာ္ျပထားၿပီး ယင္း အဖဲြ႕ရဲ႕ လက္မွတ္ေရးထုိး ထားတာကို ပါရွိပါတယ္။ ေအဖုိးဆုိက္၊ စာရြက္ငါးရြက္ ပါ၀င္တာကို ေတြ႕ရတယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမယ္မထင္
ဒီေခတ္ႏိုင္ငံေရး စိန္ေခၚမႈဟာ အနီးကပ္ ၀င္ေျခာက္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္တာပါပဲ။ အခု အနီးကပ္ႏိုင္ငံေရးကို ၀င္ေျခာက္တဲ့ သူေတြ မ်ားေနေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဟာ လုပ္စရာမလုိဘဲ အလုိလိုနဲ႔ ႂကြပြလာေနတာကို စာဖတ္ သူမ်ား သိႏိုင္ေလာက္တယ္။ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံေရးဟာ ဒီေခတ္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အသည္း အသန္လုပ္ ေနၾကရတာဟာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္နဲ႔ လုပ္ေနၾကရတာလဲဆုိတာကို လူထုေတြ ေလ့လာၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ႏိုင္ငံသားအားလံုး ပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆုိထားေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးေဒါက္တိုင္ေတြ ႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္ခဲ့တဲ့ တစ္ခ်ိန္က စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ အခ်စ္ပဲြေတြ စည္ကားေအာင္ လုပ္ေနေပမယ့္ သံသယေတြ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ၊ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြ သူတုိ႔ေတြ ေတြ႕ႀကံဳလာခဲ့ရပါၿပီ။ မွန္ကန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းေတြ ခ်ၿပီး တုိင္းရင္းသားမ်ား လုိလားခ်က္ေတြကို ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းၾကဖို႔ အခိုင္အမာ သႏိ္ၷ႒ာန္ခ်ထားပါတယ္ဆုိတဲ့ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ စကားဟာ ႐ိုးသားမႈအစစ္ အမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စစ္အစိုးရအစဥ္ အဆက္ ကတိ ေဖာက္ဖ်က္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးမ်ားလာခဲ့တဲ့ အေရးဟာ တိုင္းရင္းသားအေရး ပါပဲ။ တုိင္းရင္းသားအေရးကို ရယ္ျပ၊ ၿပံဳး ျပ႐ံုေလးနဲ႔ေတာ့ ညီၫြတ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးရမယ္လုိ႔ မထင္ပါဘူး။
သတိထားရမယ္
[ျပည္သူေတြ] ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါ။ ျမစ္ႀကီးနားနဲ႔ လိုင္ဇာမွာ လုပ္ေဆာင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအစီအစဥ္ဟာ ကမၻာမွာရွိတဲ့ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ ယွဥ္ ၿပိဳင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး လိုျဖစ္ေနမလားဘဲ။ လုိင္ဇာမွာ တုိင္းရင္းသားေတြ ေဆြး ေႏြးမႈဟာ ပူပူေလာင္ေလာင္ထားၿပီး ျမစ္ႀကီးနားမွာ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖဲြ႕ဟာ အားၿပိဳင္မႈ ဖန္တီးေနတာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေတြ သံသယပြားမိတာ အမွန္ပါပဲ။ လူထုေတြကလည္း တုိင္းရင္းသားလုိင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြဟာ ဘာအေျဖမ်ား ထြက္မလဲဆုိတာကို ေစာင့္ ၾကည့္ေနၾကတုန္းမွာပဲ လွည့္ကြက္ဆက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဥၥလက္ပညာေတြကေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးကို လိမ္လည္တမ္းလုပ္မယ့္ ပံုမ်ဳိးျဖစ္လာတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေသြး႐ိုး သား႐ိုး မဟုတ္ တာေၾကာင့္ သိမ္းက်ဳံးတတ္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို တုိင္းရင္းသားမ်ား သတိထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ရပ္တည္ခ်က္ျပတ္သားပါေစ
ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ကိစၥကို ေလ့လာပါ။ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ ခံရမႈေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥအႀကိမ္ႀကိမ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့စဥ္ကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္ႀကံခံခဲ့ရတယ္။ အားပါးေအာင္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မ်ား ပါ၀င္ေနတာေၾကာင့္ ဘားအံမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္အတူျပဳလုပ္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥဟာ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕အစည္း မ်ား ဆႏၵမေစာဖုိ႔ လုပ္ကိုင္ရန္ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။ လိုင္ဇာမွာ ေဆြးေႏြးပဲြသာ အမည္ ကင္ပြန္းတပ္ထားေပမယ့္ ဘားအံမွာ “ညီ လာခံ”ဆုိၿပီး အမည္ကင္ပြန္း တပ္ထားပါတယ္။ ညီလာခံက်င္းပတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေရးပါပါ မပါပါ တစ္ခုတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေတာ့ အဆံုးအျဖတ္ ခ်ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးအျဖတ္မမွားဖုိ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားကို သတိေပးပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားစြာ မထားရပါ။ ႏွစ္ဖက္ယံုၾကည္မႈ မမွ်တေလသမွ် ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးကိစ္ၥ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကတိေပးလက္ မွတ္ခ်ဳပ္ဆုိဖုိ႔ မသင့္ေလ်ာ္ပါ။ ယံုၾကည္မႈ အားဟာ ပဋိပကၡ(ႏွစ္ဖက္သား)ကို မတည္ ေဆာက္ႏိုင္ေသးရင္ အလြယ္ကူဆံုးကတိ ကို အဆံုးစြန္ မေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ကမၻာ့အလယ္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ သိကၡာက် ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ဘားအံညီလာခံကို တက္ ေရာက္မယ့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား ရပ္တည္ခ်က္ မွန္ကန္ရမယ္။ ျပတ္သားရမယ္။ ရွင္းရမယ္ လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။
အႀကီးက်ယ္ဆံုးဆန္႔က်င္
ျပည္သူေတြ မွတ္မိေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလအတြင္းက လႊတ္ေတာ္ေခၚ ယူမႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ခါးပိုက္ ေဆာင္ထားခံရတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖဲြ႕နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္မႈျဖစ္ေအာင္ သို႔မဟုတ္ ရန္တိုက္ေပးခဲ့တာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္း က တုိင္းရင္းသား ၿငိမ္းခ်မ္းအဖဲြ႕ အစည္းေတြ ရဲ႕သေဘာထားအျမင္ဆုိၿပီး သတင္းစာမွာ အတိအလင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြ ေတြ႕ရ တယ္။ ““စစ္အစိုးရသည္ သာလွ်င္ (တပ္မေတာ္ အစိုးရသည္သာလွ်င္) ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈၿပိဳကဲြ ေနျခင္းအား ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့ၿပီး မိမိတုိ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ လူေနမႈဘ၀ ကို ဖံြ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္ေပသည္”” ဆိုတဲ့ သေဘာထား စကားဟာ တပ္မေတာ္ အစိုးရ (စစ္အစိုးရ) လက္ထက္၊ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းကို အတင္း ေထာက္ခံပဲြေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့သာဓက အထင္ အရွားရွိခဲ့တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူထား ၾကတဲ့ အဲဒီအဖဲြ႕အစည္း ေတြဟာ လူထုတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္မယ့္ အက်ဳိးနဲ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ား အခြင့္အေရးတည္တည္ တံ့တံ့ ခိုင္ၿမဲေစမယ့္ အက်ဳိးေတြ မလုပ္ေပးႏိုင္ၾကဘဲ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္နဲ႔ လက္နက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကိုလဲလွယ္ၾကတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ဆန္႔က်င္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။
ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ရမယ္
ယခု ဘားအံညီလာခံမွာ လက္ရွိ အစိုးရက ဘာေတြကို အဓိကသေဘာထား အျမင္ေတြ၊ အဆံုးအျဖတ္ေတြ လုပ္မလဲဆုိတာကို ျပည္သူေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကရမယ္။ လူထုေတြကို ေခၚယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာထားအျမင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ေရး သေဘာထား အျမင္၊ ရင္ဆိုင္ရင္ တိုက္မယ္ဆုိတဲ့သေဘာ ထားအျမင္ေတြ ဒီညီလာခံမွာ အဓိကပစ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်ၾကမလား ဆုိတာကို ဤစာေရးတဲ့အရွင္က သံသယျဖစ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ညီလာခံတစ္ရပ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဟာ အမွားမွားအလန္လန္မျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါ တယ္။ တိုင္းရင္းသားအေရးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသာ အဓိက ျဖစ္တာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေနာက္ကို ပူးကပ္သတ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးခ႐ိုနီသမား ေတြကိုလည္း အေရး စိုက္ထားဖုိ႔လိုပါတယ္။ လွည့္ကြက္၊ မက္ကြက္ေတြ ကၽြမ္းက်င္လာခဲ့တဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ေရႊ႕ကြက္ကို တုိင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းမ်ား သတိႀကီးစြာထားရမယ္။ မွန္ကန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး နည္းလမ္းနဲ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားလိုလား ခ်က္ကို တကယ္ခိုင္မာတဲ့ သႏိ္ၷ႒ာန္မွန္ရင္ ဘားအံညီလာခံရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မယ့္အေရးဟာ တုိင္းရင္းသားအေရးသာ ျဖစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တကယ္ တုိင္းရင္းသားအေရး ျဖစ္ရင္ေတာ့ ပဲြၿပီးဆံုးပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားအေရးမပါ ဘဲ ခဲြေရး၊ ကဲြေရးဆိုရင္ေတာ့ ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ရမွာပါပဲ။
ေျပာျပခ်င္ပါဘိ
တိုင္းရင္းသား အရပ္ေဒသေတြကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ သဘာ၀ သယံဇာတေတြဟာ စစ္အစိုးရ လက္ထက္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး သံုးျဖဳန္းခဲ့လုိ႔ ေတာင္ဆုိ ေတာင္ကတံုး၊ ျမစ္ဆုိေရေတြ သုဥ္းၿပီး ဆိတ္သုဥ္း ပ်က္စီးေတာ့မယ့္ ကမၻာႀကီးလိုပါပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ့ျပည္ေထာင္စု တိုင္းျပည္ႀကီး တစ္ျပည္ျဖစ္ဖုိ႔ တိုင္းရင္းသားေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာေတြဟာ အိပ္မက္လုိ ျဖစ္သြားၿပီးလားဆုိတာကို စဥ္းစားဖုိ႔လိုပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြဟာ မိမိရဲ႕ျပည္ေထာင္ စုတိုင္းျပည္အတြက္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ခိုင္မာၿမဲၿမံေနလုိ႔သာ လြတ္လပ္ေရးကိုပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကတာပါ။ ျပည္ေထာင္စုအေရးေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရလာတာကို တိုင္းရင္းသားေတြရင္မွာ အစဲြအၿမဲ ရွိထားၾကပါတယ္။ အရွင္တုိ႔တိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့တိုင္းျပည္ပါ။ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြ တုိင္းျပည္ မဟုတ္ပါ။ လူထုကို(ျပည္သူကို) ပါတီႏိုင္ငံ ေရးစနစ္နဲ႔တုိက္ၿပီး ယင္း၀ါဒစနစ္ ပညာေရး၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ကမၻာေပၚမွာက်ဆံုး ခဲ့ရတာပါ။ ကမၻာကအဖံြ႕ၿဖိဳးဆံုး တိုင္းျပည္ စာရင္းထဲမွာ မပါဘဲ အနိမ့္ဆံုးစာရင္းထဲမွာ ၀င္သြားတာဟာ လူထုကို တစ္ပါတီတစ္မိန္႔၊ တစ္စနစ္ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပါပဲ။
အခုဆုိရင္ အရွင္တုိ႔ဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေက်းဇူးကို အသိတတ္ဆံုးသူျဖစ္ၾကၿပီလား ဆိုတာကို စဥ္းစားမိၾကမွာပါ။ တုိင္းရင္းသားေတြကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့တာေတြ၊ ကဲ့ရဲ႕ခဲ့တာ ေတြ၊ မုန္းတီးရံြရွာခဲ့တာေတြ၊ နာမည္အမ်ဳိး မ်ဳိး ဖ်က္ခဲ့တာ ေတြဟာ တရားခံက ဘယ္သူပါလဲ။ တုိင္းရင္းသားေတြ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓာတ္ေတြကို နိမ့္က်ေပ်ာက္ဆံုးသြား ေအာင္လုပ္ခဲ့တာ ဘယ္သူပါလဲ။ တုိင္းရင္း သားေတြကို ေၾကေၾကမြမြ ေခ်မႈန္းသုတ္ သင္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္သူေတြ ပါလဲ။ တုိင္းရင္းသားကို လူသားတစ္ရပ္လုိ အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့ၾကတာ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ ခိုင္ၿမဲစစ္ မွန္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ျပည္ေထာင္စု မူဟာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမူပါပဲ ဆုိတာကို အရွင္ငယ္ငယ္ ေလးက သခင္ ေအာင္ခင္ရဲ႕စကားဟာ ဘားအံမွာ က်င္းပ မယ့္ညီလာခံပဲြမွာ ၿခိမ့္ၿခိမ့္ညံေအာင္ ဆုိျပ ေျပာျပခ်င္ပါ ေလရဲ႕။ ျပာျပခ်င္ ပါဘိ။
နိဂံုး
အရွင္တုိ႔ဟာ “အယုတ္တရားကို မွီ၀ဲ သူမဟုတ္။ ေမ့ေလ်ာ့သူမဟုတ္။ မွားေသာ အယူ၀ါဒကို မယူ။ ေလာကႀကီး ပြားေရး သက္သာမွ်လည္း မျဖစ္ေစရဘဲ၊ သစၥာ တရားတစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္၍ မုသားစကား ကို မေျပာပါ။ (ႏိုင္ငံေရး) ပိုင္ျခားေ၀ဖန္မႈ မရွိေသာသူအား မလုပ္ရဲေသာ အကုသိုလ္ ဆုိတာမရွိ””ဆုိတဲ့တရားကို ႐ႈမွတ္ ဆင္ျခင္ကာ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘ၀ေကာင္း က်ဳိးကိုလုိလားၿပီး ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကေသာ ပုဂိ္ၢဳလ္မ်ား ျဖစ္ပါေစ။
ဘားအံမွာ လမင္းသာပါေစ . . .
ဘားအံမွာ ေနမင္းသာပါေစ . . .
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

ယေန႔ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျပႆနာ ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္ၾကမည္နည္း – စည္သူျမသန္း

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ “အျပဳတ္တိုက္ေရး”ဆုိေသာ ဆုိးရြားလွသည့္လမ္းစဥ္သည္ “ျပည္တြင္းစစ္”အား သက္ဆိုးရွည္ေစခဲ့၏ . . .
နိဒါန္း
… အျပန္အလွန္စကားႏွစ္ခြန္း။ ပထမစကား … ““ဒီအတုိင္းဆုိရင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ရနိုင္ပါဦးမလား”” … ဒုတိယစ ကား… ““ဒါကေတာ့ အရွင္းသားပဲ၊ ဘယ္သူ ဦးစီးၿပီးေတာ့ပဲ အစိုးရတက္လုပ္လုပ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကို အျမင့္ဆံုးအေကာင္ အထည္ေဖာ္မေပးႏိုင္ရင္ အဲဒီအစိုးရဟာ ၾကာရွည္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အျမင့္ဆံုးလိုခ်င္ေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ဆႏၵေၾကာင့္”” မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေ စ၊ ေဖာ္ျပပါ ေမးခြန္းမ်ဳိး၊ ေတြးေတာ စဥ္းစား၊ ေမးျမန္းလာရၿပီဆုိ လွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအင္အား စုႀကီးအတြင္းမွာ စိတ္ဓာတ္ ပ်က္ျပားမႈ၊ ေတြေ၀မႈ၊ မယံု ၾကည္ႏုိင္မႈမ်ား အနည္းႏွင့္အမ်ားဆုိသလို ျဖစ္စျပဳၿပီ။
 ေျပာရလွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္ ၆ ခု၊ ၅ ႏွစ္ စြန္း၊ ျပည္သူတုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္းသတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဆုိးရြားလွစြာေသာ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးအား ျပည္သူမ်ား အျမန္ဆံုးရပ္စဲေစ လုိၾကၿပီ။ ခံစားရေသာ ဒုကၡအေပါင္းမွ ျပည္သူ၊ လူမ်ဳိးစု တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ား လြတ္ေျမာက္လုိၾကၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာေသာ ဘ၀မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနလိုၾကၿပီ။ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိး၏ အဆင့္ဆင့္ တုိးတက္ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈမ်ားအား အားသြန္လုံးပန္းလုိ ၾကၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကို အမုန္းႀကီး မုန္း၊ အရံြႀကီးရံြကာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အား အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တခဲ့ၾကၿပီ။ …
ေမွ်ာ္လင့္တခဲ့ရသည့္ အတုိင္းလည္း ႏိုင္ငံသမုိင္း ေခတ္အဆက္ဆက္၊ မိမိတုိ႔ ရင္တြင္းကိန္းေအာင္းေနခဲ့ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆႏၵမ်ားကို တစ္ခဲနက္ စည္းလံုးညီၫြတ္စြာ ျပသခဲ့ၾကၿပီ။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္ႏိုင္ငံေရး ရည္မွန္းခ်က္ရပိုင္ခြင့္ တုိက္ပဲြတိုင္းမွာ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ အဖ်က္အဆီး အဟန္႔အတား မ်ားကားရွိၿမဲ။
သို႔ေသာ္ယင္း အခက္အခဲ အဟန္႔အတားမ်ားအား ျပည္သူ႕အင္အားစုမ်ားက တြန္းလွန္ဖယ္ရွား ႏိုင္ခဲ့သည္ မ်ားအား သမိုင္းေခတ္ တုိက္ပဲြမ်ားက ျပသခဲ့ၿပီ။
သံဃာ့အား၊ ဘုရားမလြန္ဆန္သာ ျပည္တင္းလွ်င္ မင္းမခံႏိုင္ စည္းလံုးမႈ တိုက္ပဲြအားကား ေအာင္ေၾကာင္းျဖာခဲ့ သည္။ အေၾကာင္းရပ္မ်ားက စိတ္ဆႏၵ အေျခခံသက္သက္ျဖစ္ေသာ အဓိပၸာယ္မဲ့ စကားရပ္မ်ားမဟုတ္။
တုိက္ပဲြ သမိုင္းသင္ခန္းစာ မ်ားက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္သည့္ မွန္ကန္လွေသာ စကားရပ္မ်ား။ သည္ေနရာမွာ အတိတ္ ကာလၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈအား အနည္းငယ္ေဖာ္ျပရန္ လိုမည္ထင္သည္။
ထုိစဥ္ကာလ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ “အျပဳတ္တိုက္ေရး”ဆုိေသာ ဆုိးရြားလွသည့္ လမ္းစဥ္သည္ ျပည္သူညီၫြတ္ေရး ၿပိဳကဲြေနေသာအခ်ိန္မွာ “ျပည္တြင္းစစ္”အား သက္ဆုိးရွည္ေစခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ စနစ္က် စုစည္းညီၫြတ္ေသာ ပံုသဏၭာန္မ်ားျဖင့္ ျပည္သူမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆႏ္ၵမ်ားကို ျပသလာ ႏိုင္ခဲ့၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ညီၫြတ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေႂကြးေၾကာ္သံအား စဲြကိုင္ လာေသာ ပ-မ-ည-တမွ ႏိုင္ငံႏွင့္အ၀န္း ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔စြာ က်င္းပေသာ လူငယ္ေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားကား သက္ေသ သာဓကအထင္အရွား။
ထုိသို႔ျဖင့္ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း ေလာက္မွာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၏ဗိသုကာ ဖခင္ႀကီး ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ဦးစီး၍ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေဇာတုိ႔ ပါ၀င္သည့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္း ေရးအဖဲြ႕သည္ “သူမနာကိုယ္မနာ တရား မွ်တေသာနည္း”ျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ရယူရန္ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္လာ၏။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးသည္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဤမွ်ႀကီးမား၊ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး မရွိခဲ့။ ထိုအခါ ျပည္သူတုိ႔၏ တစ္ခဲနက္စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ အား ျမင္ေတြ႕လာၾကေသာ “အျပဳတ္တုိက္ ေရး” သမားမ်ားသည္ အျပဳတ္တိုက္ေရး စကားလံုးကို မသံုးရဲေတာ့ဘဲ “ၿငိမ္၀ပ္ပိ ျပားေရး” “လက္နက္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး လဲလွယ္ေရးဆုိေသာ ေပ်ာ့ ေပ်ာင္းသည့္စကားလံုးမ်ား ေျပာင္း၍သံုး လာခဲ့ၾက။
စင္စစ္ကား စကားလံုးအားျဖင့္သာ ေျပာင္းလဲခဲ့ေသာ္လည္း အႏွစ္သာရအား ျဖင့္ အျပဳတ္တုိက္ေရးလမ္းစဥ္အား လက္မလႊတ္ဘဲ ပ်ားရည္ ဆမ္းထားေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ျပည္သူအား လွည့္စားခဲ့ၾက၏။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အခြင့္အေရးယူ၍ မူလကတည္းက အျပဳတ္တိုက္ေရး အေျခခံကို မစြန္႔လႊတ္လို ၾကသည့္ ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း (ေဆြၿငိမ္း) အုပ္စု၀င္မ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိရန္ လက္တစ္ကမ္းမွ်သာ လိုေတာ့ သည့္ အခ်ိန္၊ ဆရာႀကီးသခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းႏွင့္ ေတာတြင္းအင္အားစုမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရွိရန္ ကိစၥအလို႔ငွာ ေတြ႕ဆံု အံ့ဆဲဆဲအခ်ိန္မွာ (ျပည္တြင္းစစ္) ကိုအေၾကာင္းျပဳ အက်ဳိးခံစားေနသူ စစ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္း စား၊ စိတ္ထား ယုတ္သူမ်ားက ဒီမုိကေရစီ ျမတ္ႏိုးသူတုိင္း မေတြး၀ံ့၊ မေတြးအပ္၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္အပ္ေသာ ““လက္နက္ႏွင့္ အာဏာသိမ္းပဲြႀကီး” အား ျပဳလုပ္လိုက္ ေလသတည္း။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူတို႔၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆႏၵေၾကာင့္ အာဏာအ၀န္းအ၀ိုင္း ရာဇပလႅင္မွ ျပဳတ္က်ခဲ့ရေသာ ဖဆပလ ႏုတင္အုပ္စုအား ႐ံႈးနိမ့္ခဲ့ရေသာ စစ္တပ္ အုပ္စုႏွင့္ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႕ေလြ႕ေပါင္း ဖက္ေတြ႕ၾကေသာ ေဆြၿငိမ္း ဂိုဏ္းသား ဘက္ေတာ္သားမ်ားကား မစားရသည့္အမဲ သဲႏွင့္ပက္ကာ တိုင္းျပည္ ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား အေပၚ လက္နက္“မုိး”၍ စိုးမိုး ႏိုင္ရန္ ႀကံစည္ၿပီ။ တစ္ျပည္လံုးကို တပ္မေတာ္က သိမ္းထား ၿပီဟူ၍ ၎တုိ႔၏ ၂၆ ရက္ ညေနပိုင္းအထူးထုတ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။
စစ္တပ္၏ ဖိလာမႈျဖင့္ ယင္းစက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ညမွာပင္ လာမည့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၈ ရက္တြင္ က်င္းပမည့္ လႊတ္ေတာ္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အား အာဏာလဲႊေပးမည္ဆုိေသာ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ဦးႏု၏ မိန္႔ခြန္းကို ေရဒီယိုမွၾကားရၿပီ။ ေျပာရလွ်င္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္း ေရး႐ႈေထာင့္မွၾကည့္လွ်င္ ယခုကဲ့သို႔ အရပ္ရပ္ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းမွာ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၏ အလားအလာ မ်ားအား ေမွးမွိန္သြား ေစခဲ့ၿပီ။
ထုိသို႔ျဖင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ႏိုင္ငံေတာ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္သည့္ စစ္တပ္အာဏာရွင္ စနစ္အစျပဳခ်က္ျဖစ္ေသာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ဆုိသည့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ ၂၈ မွာ ေပၚလာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ယခုစာစု ေရးသား ျခင္းမွာ အတိတ္ကာလ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိင္ရာ သမုိင္းေၾကာင္းအား ေစ့ငုေလ့လာ သင္ခန္းစာ ယူစရာအျဖစ္ႏွင့္ ယခုလက္ရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ဖြယ္ရာမ်ားအား ဖတ္ဖူး ေသာအခ်က္ အလက္မ်ားအား အေျခခံေရး သားမိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါ၏။
(နိဂံုး)
နိဂံုးအားျဖင့္ ဆုိရလွ်င္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္အား စဥ္းစားၾကည့္သည့္အခါ အတိတ္ကာလ ဖဆပလအစိုးရႏွင့္ ဖဆပလ တစ္ျခမ္းပဲ့အစိုးရတုိ႔ ရွာႀကံ အသံုးျပဳခဲ့ေသာ အျပဳတ္တုိက္ ေရးလမ္းစဥ္၊ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၏ သူမသာ ကိုယ္မနာ သင္ပုန္းေခ်နည္းႏွင့္ (လက္နက္ခ်ေရးမူ) မဟုတ္ဘဲ စစ္မက္ရပ္စဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူၾကရန္ လမ္းစဥ္၊ တစ္နည္း ႏွစ္ဖက္မွ်တေသာလမ္းစဥ္ ခုကာလအပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးအား အစျပဳခ်က္ အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ေသာလမ္းစဥ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္ အစစ္အမွန္ကား (ႏိုင္ငံေရးအရ) ဦးစြာပထမေျပလည္မႈ ရယူေျဖရွင္းေရး လမ္းစဥ္ကိုသာ ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ လုပ္ေဆာင္ရန္ဟု ျမင္ပါသတည္း။ ထုိလမ္းစဥ္ အတိုင္း ျပည္သူမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ား ဥမကဲြ သိုက္မပ်က္ တက္ ညီလက္ညီျဖင့္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းတိုင္အေရာက္ ခ်ီတက္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကား မုခ်မေသြ ရရွိမည္ ပင္ျဖစ္ပါသတည္း။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

အေနာ္ရထာ၊ မႏူဟာနဲ႔ ေပၚလတစ္ – ေအာင္ထြန္းလင္း

ယေန႔ေခတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ ေနသူေတြ အတြက္ နမူနာေကာင္း တစ္ခု . . .
မထင္မွတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတင္း အဖြဲ႕သားေတြနဲ႔ အတူ ေပါကၠံရာမလုိ႔ေခၚတဲ့ ပုဂံၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး ကိုေတာ့ ေရာက္ဖူး ခဲ့ရၿပီ။ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္း ေနရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကို ေရာက္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ေအာင္လံ ၿမိဳ႕နဲ႔အထက္ က်န္တဲ့ေနရာေတြကို မေရာက္ ဖူးတဲ့။ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္း ပထမဆံုးခရီးစဥ္ပဲ။ သြားျဖစ္တာ ကလည္း ပုဂံၿမိဳ႕မွာ ဒဂံုတက္ၠသိုလ္၊ သခ်ၤာဌာနကေန ျပဳျပင္လွဴဒါန္းထားတဲ့ ပညာသိပၸဓမၼရံသီ ဘုရားရဲ႕ ဒသမအႀကိမ္ေျမာက္ ဗုဒၶပူဇနိယ ပြဲေတာ္အတြက္ပါ။
ခရီးစဥ္အတြင္း တက္သုတ္႐ိုက္သြားခဲ့ ရေပမယ့္ ပုဂံၿမိဳ႕က နာမည္ႀကီး ဘုရားေတြ ျဖစ္တဲ့ တန္႔ၾကည့္ေတာင္ ေစတီ၊ ထီးလိုမင္း လို၊ အာနႏၵာ၊ ေလာကနႏၵာ၊ သဗၺညဳ၊ ေရႊစည္းခံု၊ မႏူဟာ၊ ျမေစတီ၊ ဂူေျပာက္ႀကီး စတဲ့ စတဲ့ဘုရား ေတြကို ဖူးေျမာ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားဘုရားတုိင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းေတြ၊ အႏုလက္ရာ ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းစားခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ …
ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖမ္းစား ႏုိင္ဆံုး၊ ခရီးစဥ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြးေတာမႈ အေပးႏုိင္ဆံုး ဘုရားသမိုင္းကေတာ့ မႏူဟာဘုရားပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာအတြက္လဲ။ မေရာက္ဖူးတဲ့ သမိုင္း၀င္ နယ္ေျမ တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြခ်ည္း ႀကံဳခဲ့ရမႈ၊ စိတ္ႏွလံုးၿငိမ္းခ်မ္းဖြယ္ ဘုရား ၀တ္ျပဳရမႈေတြကိုလြန္လို႔ မြန္းက်ပ္ျခင္းဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းခဲ့လို႔ပါ။
တကယ့္ တကယ္ေတာ့ ပုဂံ၊ ျမင္းကပါ အရပ္က မႏူဟာဘုရားမွာ ေလ့လာခ်င္စရာ ဆိုလို႔ သပိတ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘုရားခ်ည္းပဲ ရွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ မႏူဟာဘုရားမွာ ရွိတဲ့ ထိုင္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္သံုးဆူနဲ႔ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ တစ္ဆူကို ဖူးေျမာ္ရတဲ့ အခါ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္းရသထက္ မြန္းက်ပ္ျခင္း၊ ေလွာင္ပိတ္ ေနျခင္း ရသက ပိုကဲလုိ႔ ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီရသကို ေပးစြမ္းတာလဲလို႔ သမုိင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ ခဲ့ရပါတယ္။
မႏူဟာဘုရားႀကီးကို မြန္ဘုရင္မ်ဳိး ဆက္ရဲ႕ ၂၅ ဆက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ မႏူဟာ မင္းဟာ ပုဂံဘုရင္ အေနာ္ရထာကို စစ္႐ႈံး ခဲ့တဲ့အတြက္ ပုဂံျပည္ကို ေခၚေဆာင္ၿပီး ေကာင္းစြာ စံစားေစလ်က္ ထားေတာ္မူခဲ့ သည္။ သားျဖစ္သူ စိတ္ၲကုမၼာရကိုလည္း သုဓမၼာရာဇဘြဲ႕ေပးအပ္ခဲ့သလို မႏူဟာမင္းရဲ႕မွဴးမတ္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း နန္းတြင္းအမတ္ ေတြအျဖစ္ခန္႔အပ္ၿပီး သူေကာင္းျပဳခဲ့တယ္ လို႔ သမုိင္းေတြအရ သိရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ စစ္႐ႈံးဘုရင္တစ္ပါးကို ေကာင္းမြန္စြာ စံစားေစျခင္း၊ သားေတာ္ေတြကို ဘြဲ႕ေပးအပ္ၿပီး ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း၊ ပညာရွိမွဴးမတ္ေတြကို သင့္ေလ်ာ္တဲ့ေနရာ မွာ ျပန္လည္ခန္႔အပ္ အမႈထမ္းေစတာေတြ ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေနာ္ရထာမင္းရဲ႕ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္တဲ့အခါ အခု ေခတ္ Politic လို႔ေခၚတဲ့ ႏုိင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္ မႈအေနအထားကို တစ္စြန္းတစ္စ ျမင္ၾကရမွာပါ။ ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါဘူး။
မႏူဟာမင္းဟာ အဖမ္းခံထားရစဥ္ ကာလအတြင္း ““ေနာက္ေနာင္ ငါသည္သာလွ်င္ သူတစ္ပါးႏုိင္ေသာသူ ျဖစ္လို၏””လို႔ ဆုေတာင္းၿပီး  မိမိရဲ႕အက်ဥ္းစံဘ၀၊ က်ပ္တည္းစြာ ေနထိုင္ရမႈ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္စားျပဳလုိ႔ မႏူဟာဘုရားကို တည္ေတာ္ မူခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိ ဘုရားတည္ခြင့္ရဖို႔ စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာက ၾကည္ၾကည္ျဖဴ ျဖဴ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ တာေၾကာင့္ စစ္႐ံႈးဘုရင္ မႏူဟာက မိမိရဲ႕နန္းစဥ္ လက္စြပ္ကို ပုဂံ သူေဌးတစ္ဦးထံကို ေရာင္းၿပီး တည္ထားခဲ့တာပါ။
မႏူဟာဘုရားကို ၀င္ဖူးလုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ က်ပ္တည္း သလဲဆုိရင္ ၀င္လွ်င္၀င္ခ်င္း ဆိုသလို ျမသပိတ္ေတာ္ႀကီးကို ေတြ႕ရမွာပါ။ အဲဒီ သပိတ္ေတာ္ႀကီး ေနာက္မွာဆိုရင္ မႏူဟာ ဘုရားႀကီးရွိၿပီး ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ရဲ႕မ်က္ႏွာ ေတာ္ကိုဖူးလိုက္ခ်င္း မိမိစိတ္ထဲမွာပါ မြန္းက်ပ္လာတာကို ခံစားရမွာပါ။ ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ညာဘက္ကို ဆက္သြားလုိက္ရင္ ထပ္မံဖူးေျမာ္ ရတဲ့ ထိုင္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ဟာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အဲဒီက ဆက္လုိ႔ အေနာက္ဘက္မွာ တည္ထားကိုးကြယ္ ထားတဲ့ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ဟာလည္း က်ပ္တည္းစြာ ေနထိုင္ရမႈရဲ႕ သက္ေသအျဖစ္ ဖူးေနရင္းကကိုပဲ ဖူးေျမာ္ သူမွာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သလို၊ မြန္းက်ပ္သလို ေတြခံစားရမွာပါ။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစ ကၽြန္ ေတာ္တစ္ေယာက္ မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ႏွင့္ ပင္ စစ္႐ႈံးဘုရင္တည္ထားတဲ့ မႏူဟာဘုရား ကိုဖူးခြင့္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ယခုကဲ့သို႔ အေတြးေတြ ဆက္ခဲ့မိပါေတာ့သည္။
စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာမင္းဟာ စစ္႐ႈံးဘုရင္ မႏူဟာမင္းကို ေကာင္းမြန္စြာ စံစားခြင့္ေပးျခင္း၊ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ တဲ့လူေတြကို သင့္ေတာ္သလို ခ်ီးေျမွာက္ေပးျခင္း အျပင္ မိမိရဲ႕စစ္ႏုိင္ေျမမွာ စစ္႐ႈံးဘုရင္ အတြက္ ေျမေနရာ ေပးၿပီး ဘုရားတည္ခြင့္ ေပးခဲ့ျခင္းမွာ ထူးျခားတဲ့လုပ္ရပ္လို႔ပဲဆုိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇ၀င္ဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ဖတ္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အခုလိုမ်ဳိး သေဘာ ထားႀကီးတာ ေခၚေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ ရွိတယ္လုိ႔ပဲဆိုဆို အေနာ္ရထာ မင္းလိုလူကေတာ့ ရွားတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ ထပ္ၿပီးေတာ့ အေနာ္ရထာ မင္းရဲ႕လုပ္ရပ္ဟာ ထူးျခားတယ္၊ ထင္ရွားတယ္ ဆုိတာကို ႏႈိင္းယွဥ္ ၾကည့္လိုတယ္ဆုိရင္ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ ေရးရၿပီး ေနာက္ပိုင္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနေတြ နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။
ထို႔အတူ မႏူဟာမင္းရဲ႕ အက်ဥ္းစံ ဘ၀မွာ မြန္းက်ပ္စြာ ခံစားေနရမႈကိုဘုရား တည္ၿပီး ျပဖို႔အတြက္ စိတ္ကူး စိတ္သန္းဟာလည္း ႏုိင္ငံေရးအေတြးအျမင္ေတြ ပါ၀င္တယ္လို႔လည္း သံုးသပ္မိတယ္။ အက်ဥ္းစံ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကို ရန္သူ႔နယ္ ေျမက လူေတြ အကုန္သိေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့ သူလို ေနာက္ေနာင္ ဒီဘုရားကို လာဖူးသူတုိင္း သူ႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကိုခံစားနားလည္မိ ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သလိုပါပဲ။ စစ္ေအာင္ ႏုိင္သူရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ ေနရတဲ့ စစ္႐ႈံး ဘုရင္ေတြဟာ ဘယ္လိုပဲ ေနထိုင္ရပါေစ …တကယ္ေတာ့ စိတ္က်ဥ္း က်ပ္မႈက လြတ္ေျမာက္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာဆိုတာကို ဘုရားတည္ရင္း ျပခဲ့တာပါပဲ။
ရန္သူစစ္႐ႈံးမင္းရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးကစားကြက္ကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာမင္းရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအျမင္၊ ရန္သူ႕ နယ္ေျမမွာ အက်ဥ္းစံဘ၀နဲ႔ ေနထုိင္ရေပ မယ့္ မိမိရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကိုျပသႏုိင္တဲ့ မႏူဟာမင္းရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး အျမင္။
သမိုင္းေၾကာင္းအရ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဒီေနရာမွာ ဘုရားတည္ျခင္းကို အေၾကာင္း ျပဳလို႔ ႏွစ္ဖက္ေသာမင္းေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ကစားကြက္ေတြကို ျမင္လုိက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း အံ့ၾသမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႏုိင္ငံေရး အျမတ္ထြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတာဟာ ယေန႔ေခတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေနသူေတြ အတြက္ နမူနာေကာင္း တစ္ခုလည္း ျဖစ္ ႏုိင္ပါေၾကာင္း တင္ျပရင္းနဲ႔ …။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီဥကၠ႒ ၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး ဦးႏိုင္ေငြသိမ္းႏွင့္ေျပာျခင္း – အံ့ေခါင္မင္း

““အေထြေထြအက်ပ္အတည္းျဖစ္လို႔ ဆူပူၾကရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေျပာေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္တဲ့””

 ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ မွာ လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ေၾကာင္း မျပန္ဘူးတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လို႔ လည္းမရဘူး။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသသြားမွာ၊ ဒုကၡ အႀကီး အက်ယ္ ျဖစ္သြားမွာ။ ဒီအတိုင္းသြားတာက ေမ်ာသြား လို႔ရ တယ္။ ေနာက္ေ ၾကာင္း ျပန္သြား ရင္ လက္နက္ ကိုင္ အဖဲြ႔ေတြကလည္း စုမိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အကုန္ဒုကၡ ျဖစ္သြားမယ္တဲ့။ သူက ဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ သူတို႔သေဘာက အခ်ိန္ဆြဲမယ္၊ လိမ္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အတုနဲ႔ ေမ်ာမယ့္သေဘာ . . .
၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ ဥကၠ႒ ဦးႏိုင္ေငြသိမ္း အား ျဖတ္သန္း ခဲ့ရာ ႏိုင္ငံေရး အေတြ႕အႀကံဳမ်ားႏွင့္ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ၏ သမိုင္းေ ၾကာင္း ေဆာင္ရြက္ ခ်က္မ်ား၊ လတ္တေလာ ရပ္တည္ ေဆာင္ရြက္ ခ်က္မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားပါတီ တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး သေဘာ ထားမ်ားအား ေမးျမန္း ျဖစ္ခဲ့ သည္မ်ား ကို ေဖာ္ျပအပ္ ပါသည္။
ယခင္တစ္ပတ္မွအဆက္
၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီး ေနာက္ပိုင္း စစ္တပ္ကလည္း အာဏာမလႊဲဘူး။ ၁/၉၀ ကို ေၾကညာလိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မြန္ဒီမိုကေရစီ ပါတီအနဲ႔  ဘယ္လို ဆက္ၿပီး ရပ္တည္ခဲ့ရလဲ။
ပ်က္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မွတ္ပံုတင္မရွိေပမယ့္ ဆက္လုပ္တယ္။ အဖမ္းခံရတယ္၊ အစစ္ ေဆးခံရ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ …
ဦးသိန္းစိန္တို႔က ဒီမူကို မေလွ်ာ့ခ်င္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ဦးတုန္းကေတာ့ ဦးေရႊမန္းကလည္း ျပည္သူ႔ဆႏၵရွိရင္ ျပင္လို႔ရတယ္ ေျပာၿပီး ေနာက္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္လမ္းပဲ လိုက္သြားတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္ခဲ့ၾကဖို႔လမ္းပဲ။  သူတို႔လုပ္ေနတာက အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြက တရား၀င္ အဖြဲ႕အစည္း မဟုတ္ဘူး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္း ေထာင္လို႔မရဘူး။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းလုပ္လို႔မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လာေဆြးေႏြး ပိုက္ဆံေပးမယ္။ ဒါ ဖ်က္ဆီးတာပဲ . . .
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီနဲ႔ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကားကာလမွာ ပါတီအေနနဲ႔ ထူးျခားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္ ရြက္မႈေတြ လုပ္ခြင့္ရခဲ့လား။
၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေထာင္က လြတ္လာတယ္။ ၉၅ မွာ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ ေရာက္လာၿပီး တိုင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ႏိုင္ဖို႔္ ဦးသန္းေရႊဆီ စာေရးၾကမယ္ဆိုလို႔  လူစုၾကတယ္။ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ပါ လိုက္စုၾကတာ။ ႏွစ္ရက္ ေလာက္ၾကာေတာ့ အလ်င္လိုတယ္ ျမန္ျမန္ လုပ္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ရႏိုင္သေလာက္ စုလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ရယ္ အပါအ၀င္ ၂၃ ေယာက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေရးလိုက္တယ္။
သတိထား ဒီမိုကေရစီအတုျဖစ္ေနမယ္ အဲဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႀကိဳေျပာသြားတာရွိတယ္ . . . အခုက စည္းကမ္းျပည္၀တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး စည္းကမ္းက သူတို႔ေပးတဲ့ စည္းကမ္း၊ အာဏာရွင္က ေပးတဲ့စည္းကမ္း၊ အဲဒီစည္းကမ္းေၾကာင့္ပဲ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ပ်က္သြားတာ၊ အတုျဖစ္သြားတာ . . .တည္ဆဲဥပေဒ အရလုပ္ရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္၊ လက္နက္ခ်ၿပီးေ တာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ရမယ္ ၿပီးမွေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ . . .
ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးလဲ ခင္ဗ်။ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကဖို႔လား။
အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္းဖို႔၊ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ဖို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ စာထဲမွာ ေရးေပးလိုက္တာ။ အဲဒီစာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီခ်ဳပ္ကိုလည္း ေပးတယ္။ ဒါပထမဆံုး လုပ္ျဖစ္တာ။  ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ အဲဒီနဲ႔ တစ္ဆက္တည္း ဘာလုပ္လို႔ ရမလဲဆိုတာ ခြန္ထြန္းဦးတို႔နဲ႔ စုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားရတယ္။ ရခိုင္ရယ္၊ မြန္ရယ္၊ ဇိုမီးရယ္၊ ရွမ္းရယ္ေပါင္းၿပီးေတာ့ ရင္ၾကားေစ့ေရး အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ေတြ႕ဆံုၿပီးေတာ့ ေဆြးေႏြးပါလို႔ စာေနာက္ တစ္ေခါက္ ထပ္ပို႕ၾကတယ္။ အဲဒီစၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး စလုပ္တာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လဲ ဆိုေတာ့ လႊတ္ေတာ္ မေခၚရင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေခၚမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ UNA နဲ႔ေပါင္းၿပီးေတာ့ ေရွ႕ေမးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုထဲက CRPP ဖြဲ႕တယ္။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလးေယာက္ရယ္ ငါးဖြဲ႕ပဲ ရွိတယ။္ အဲဒါနဲ႔စဖြဲ႕တယ္။ စဖြဲ႕တဲ့အခါ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က လႊတ္ေတာ္ ေခၚေရးကို ေျပာလို႔မရလုိ႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘာသာေခၚမယ္။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မန္းဒိတ္ယူၿပီးေတာ့ စုထား တယ္။ NLD လည္း မန္းဒိတ္ ယူၿပီးေတာ့ စုထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမန္းဒိတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခၚမယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔က မရွိတဲ့ အခါက်ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ NLD က ျပႆနာ ေပၚတယ္။  မန္းဒိတ္ေပးထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ဦးေအာင္ေရႊဆီကို စာေရးတယ္။ သူတုိ႔မန္း ဒိတ္ ေပးထားတာေပါ႔ လႊတ္ေတာ္ ဘာလို႔ မေခၚသလဲ။ ေတြ႕ခ်င္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဦးေအာင္ေရႊက ဒါဟာ CRPP ေရးတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ CRPP မွာက NLD  ပဲ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားပါတယ္ ဆိုေတာ့ သူပဲ သြားရွင္းရတယ္။ သြားရွင္းေတာ့ မတည့္ဘူး။
NLD က လူေတြပဲေပါ႔။
ဟုတ္တယ္။ မရရေအာင္ လႊတ္ေတာ္ေခၚမယ္ဆိုၿပီး ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက လူေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေတာ့ ၿပီးေတာ့ ကုလသမဂၢကို လက္မွတ္ထိုးတင္တယ္။ ဒီလူေတြကို NLD အကုန္ျဖဳတ္ပစ္တယ္။ ေဒၚေနာ္အုန္းလွတို႕ေရာ အကုန္ပါ သြားတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေျပာတယ္ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး၊ အေရးယူတယ္ ဆိုရင္လည္း တျခားပံုစံနဲ႔ အေရးယူ၊ ရာထူးေလွ်ာ့ေပါ႔။ ဒီေတာ့ဦးေအာင္ေရႊတို႔ ပါတီကိုကိုင္ ေနတဲ့သူေတြက  ပါတီ ညီလာခံက်ရင္ ဒီလူေတြြ ျပန္တင္ေပါ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ ပါတီညီလာခံက ဘယ္ေတာ့ ျဖစ္မွာလဲလို႔။ အဲလို ျပႆနာေပၚတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးေအာင္ေရႊနဲ႔က တပ္ထဲမွာတည္းက အေစးမကပ္ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၉၀ မတိုင္ခင္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚၿပီးေတာ့ ေမးတယ္။ အန္ကယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကလည္း ၾကားဖူးတယ္ မဲလိမ္တယ္၊ မဲခိုးတယ္၊ အႏိုင္က်င့္တယ္ ဘာညာဆိုတာ ၾကားဖူးတယ္ ေပါ႔။ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ ေကာ္မတီတစ္ခု ဖြဲ႕မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္က။ အဲဒီတုန္းက ဦး၀င္းတင္ရွိတယ္။ ေနာက္ဦး ခ်စ္ခိုင္ရယ္၊ ဦးေအာင္ေရႊရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရယ္ ငါးေယာက္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို႔ ေကာ္မတီဖြဲ႕စရာ မလိုဘူးလို႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ခိုင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊကို ေမးၾကည့္လို႔။ မဲလိမ္တယ္၊ မဲခိုးတယ္၊ အႏိုင္က်င့္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ပဲ လုပ္ခဲ့တာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အပစ္ခံရတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေကာ္မတီဖဲြ႕ဖို႔ ပ်က္သြားေရာ။ စကားေျပာၿပီး ထြက္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊက လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ေခၚတိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားဗ်ာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္တယ္လို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာရတာလဲတဲ့။ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးတယ္။ အဲဒါေတာ့ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ႔ဗ်ာ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရွ႕သြားေျပာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲတဲ့။ ဦးေအာင္ေရႊလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္က မတည့္ဘူး၊ ရန္သူေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ မဟာမိတ္ ျဖစ္သြားၿပီ၊ ေပါင္းလုပ္တယ္ ဒါေတြ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့လို႔။
ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ကို အၿမဲေျပာခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ NLD ဟာ First Line လည္း မရွိဘူး Second Line လည္းမရွိဘူး ဘာမွမရွိဘူးလို႔။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ရပ္သြားရင္ ဘယ္သူ ဆက္လုပ္မလဲ။ ဦးလြင္ကေတာ့ နား မေထာင္ဘူး ထြက္သြားတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ခ်စ္ခိုင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တိုင္းရင္သား အဖဲြ႕ေတြကို အဖြဲ႕ ေသးေသးေလးေတြ ဆိုၿပီး၊ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မွာ First Line, Second Line ရွိတယ္။ အာဏာသိမ္းေတာ့ First Line ကအဖမ္းခံရေတာ့ Second Line က ဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ အဲလို လုပ္ဖို႔လိုတယ္လို႔္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတယ္။ ေနာက္ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း စီမံကိန္း က်က်နန ခ်ေပးဖို႔လိုတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ဘူး။ အခုထိပဲ၊ NLD မွာအခုထိ First Line, Second Line မရွိဘူး။ အဲဒီအတိုင္း သြားရင္ ဘယ္လို ဆက္လုပ္မလဲ။ ဦးေဆာင္ပါတီႀကီးလို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထင္ေနၾကတာပဲ ရွိတယ္။
၂၀၁၀ မွာ အဘတို႔ မွတ္ပံုမတင္ဘူးေနာ္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ အပါအ၀င္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၉၁ ခုႏွစ္ကတည္းက မတရား အဖ်က္ခံထားရတာ။
၂၀၁၂ မွာ NLD က ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္လုိက္တယ္။ တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ၿပီးေတာ့ေလ။
ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ေခၚတယ္။  မွတ္ပံုတင္ မရွိရင္ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရတာ မလြယ္ဘူး။ အခုက လုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုေပမယ့္ အျပည့္အ၀ လုပ္လုိ႔မရဘူး။ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ဖို႔ဆုိတာ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ လိုတယ္။ မွတ္ပံုတင္ၾကမယ္ ဆိုၿပီး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က  ခင္ဗ်ားတို႔ ပါတီကို ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ လႊတ္ေတာ္ ေရာက္လည္း ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရဘူးလို႔ ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ၀င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျခအေန ၾကည့္မယ္။ လုပ္သင့္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္မယ္။
အနည္းဆံုးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး လုပ္မယ္။ အဲဒီလုိဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ ျပန္စဥ္းစားမယ္လ္ို႔။
၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္ အတိုက္အခံ ပါတီေတြထဲမွာ NLD တစ္ပါတီတည္း မွတ္ပံု တင္ၿပီးေတာ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္။ ပြဲ၀င္တာလား။ ပါတီေတြနဲ႔ တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးၾက ေသးတယ္ မဟုတ္လား အဘ။
ဒါက ေနာက္မွ။ ခြန္ထြန္းဦးတို႔ လြတ္လာၿပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသား ကိစၥေတြပါ ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ ဖဲြ႕စည္းပံုကုိ လက္မခံဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ ဥပေဒကို လက္မခံႏုိင္ဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ အဲဒီမွာ ေဆြးေႏြးမႈအရ ဒါကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး တုိင္းရင္းသားေတြ ဘက္က အ႐ံႈးခံၿပီးေတာ့ မွတ္ပံုတင္ရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပးလုိက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။
၂၀၀၈ ဥပေဒကို လက္မခံႏိုင္တာ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတာ။ ဖြဲ႕စည္းပံုဆိုတာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ ကလင္တန္ လာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားက ၄ ေယာက္ရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရယ္၊ ဦး၀င္းတင္၊ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ၾကတယ္။ တျခားလူ မ၀င္ရဘူး။ ေဆြးေႏြးတာက ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးလို႔ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မွတ္ပံုတင္ဖို႔။
အခုေျပာသလိုဆို ၉၀ ပါတီေတြ မွတ္ပံုတင္လိုက္တာဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ သေဘာလား။
၀င္ၿပီးေတာ့ လုပ္တာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ကိုယ္တိုင္ ေျပာတယ္။ သူ ဥကၠ႒လုပ္တဲ့ လက္ပံေတာင္းေတာင္မွာကိစၥ အခုထက္ထိ ဆႏၵျပတုန္း။ ေနာက္တျခားတပ္က သိမ္းထားတဲ့ လယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ခ႐ိုနီေတြ သိမ္းထားတဲ့ ေျမေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ဒါေတြကို ျပန္ေတာင္းလို႔ ႐ုတ္႐ုတ္ ျဖစ္ေနတာေတြ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္လဲ။ အဲဒါတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္သမားေတြလည္း သပိတ္ေမွာက္တယ္ အၿမဲတမ္း။ ဒီလူေတြ ေနစရာ ေနရာမရွိ၊၊ စားစရာ မရွိရင္ သူပုန္ထ သြားမယ္ေပါ႔။  အကယ္၍ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္လို႔ ဆူပူၾကရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကို ေျပာေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္တဲ့။ သူလုပ္လို႔ ရ၊ မရ ၾကည့္ရမွာေပါ႔။ ျဖစ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ တိုင္းျပည္က အေျခအေန မေကာင္းဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာခဲ့တယ္။
ဒီလိုပဲ၊ ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ေတာ့ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္မွာလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ေၾကာင္း မျပန္ဘူးတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လို႔လည္း မရဘူး။ ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသသြားမွာ၊ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္သြားမွာ။ ဒီအတိုင္း သြားတာက ေမွ်ာသြား လို႔ရတယ္။ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္သြားရင္ လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕ ေတြကလည္း စုမိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အကုန္ ဒုကၡ ျဖစ္သြားမယ္တဲ့။ သူက ဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ သူတို႔သေဘာက အခ်ိန္ဆြဲမယ္၊ လိမ္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အတုနဲ႔ ေမ်ာမယ့္သေဘာ။ ဒီမိုကေရစီ အတုလို႔ ေျပာတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရွိတည္းက ေျပာဖူးတာ ရွိတယ္။ ကမၻာမွာ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္စားလာၿပီ။ မင္းတို႔သတိထား ဒီမိုကေရစီအတု ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ဟာ တျခားလူရဲ႕ ဒီမိုကေရစီကို သြားမထိရဘူး။ တျခားလူရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို သြားထိရင္ တို႔ခံသြားရမယ္။ အဲဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႀကိဳေျပာသြားတာ ရွိတယ္။ အခုေတြ႕ေနရၿပီ။
ဘာေၾကာင့္အခု ဒီမိုကေရစီအတု ေတြ႕ရၿပီလို႔ ေျပာႏိုင္တာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ကိုလိုနီေခတ္မွာ လူျဖစ္လာတာ။ အဲဒီတုန္းကေတာင္ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးခြင့္ဆိုတာ၊ လြတ္လပ္စြာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ခြင့္ဆိုတာ ရွိတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၊ ဂ်ီစီဘီေအ၊ ဆင္းရဲသား ၀ံသာႏုအသင္း အကုန္ရွိတယ္။ ဘယ္အဖဲြ႕မွ မွတ္ပံုမတင္ရဘူး။ ဒါ ကိုလိုနီေခတ္မွာေနာ္။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္လဲ ဆိုရင္ သခင္က လမ္းေဘးမွာ  ေအာ္ဆဲၿပီး တရားေဟာေနတာ။ ပုလိပ္လာေျပာရင္၊ ေဟ့ပုလိပ္ မင္းတုိ႔ကို ငါတို႔ပိုက္ဆံေပး ထားတာ၊ ငါတို႔ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ဆိုၿပီး ေျပာလႊတ္တာ။ သာမန္ လူကေတာင္ ပုလိပ္ကို အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ မိန္းမ ထဘီလွန္းထားတာ ေပ်ာက္သြားရင္ ေဟ့ဒါမင္းတာ၀န္ပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာတာ။ အခုဒီလိုေျပာလို႔ရလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ေထာင္တယ္၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ကို တပ္လို႕ မသံုးရဘူး၊ အဖြဲ႕ပဲ သံုးရမယ္ဆိုေတာ့ အဖြဲ႕လို႔ ျပန္ေျပာင္းရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ဂ်ာနယ္ထုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ထုတ္တယ္၊ တာ၀န္ခံလုပ္တယ္၊ ဘယ္စာေပစိစစ္ေရးမွ မတင္ရဘူး။ ဒါကိုလိုနီေခတ္။ ေနာက္ေျပာမယ္ဆို ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီး တုန္းကေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ မဖ်က္သိမ္း ေသးဘူး။ ၆ ခ႐ိုင္၊ ၈ ခ႐ိုင္ဖြဲ႕တာေတြ လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လမ္းမေတာ္ ပလက္ေဖာင္းမွာ ကုလားထိုင္ ခ်ၿပီးေတာ့ တရားေဟာတာ အစိုးရ မေၾကာက္ရဘူး။ အဲဒီလို လမ္းေဘးမွာ ေဟာလို႔ရတယ္။ အခု ရလား။ အခုဆို ဆႏၵျပခြင့္ တင္ရတယ္။ ဒါ ေတာင္ခြင့္ျပဳမွ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မြန္ျပည္နယ္ ရရွိေရးဆိုၿပီးေတာ့ ၄၈ ခုႏွစ္တုန္းက ဆႏၵျပတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ လူ ၄သန္း ေက်ာ္ေလာက္ တက္တယ္။ ဘယ္သူမွလာ မစစ္ဘူး။ ဘယ္သူမွ လာမတားဘူး။ အဲဒါ ဒီမိုကေရစီ ေခၚတာ။
အခုက စည္းကမ္းျပည္၀တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး စည္းကမ္းက သူတို႔ေပးတဲ့ စည္းကမ္း၊ အာဏာရွင္က ေပးတဲ့စည္း ကမ္း၊ အဲဒီစည္းကမ္းေၾကာင့္ပဲ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ပ်က္သြားတာ၊ အတုျဖစ္သြားတာ။
ဒီအေျခအေနေပၚမွာ အဘတို႕ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာေျပာလဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါတယ္၊ ဥပေဒစိုးမိုးေရး သူလုပ္လို႔မရေသးဘူး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္လို႔ မရေသးဘူးတဲ့။  အဲဒီ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး မရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး ဒီမိုကေရစီ မရွိဘူး။ ဒီမိုကေရစီ မရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး ဒီဖြဲ႕စည္းပံုကို ဘယ္လုိ လုပ္ၿပီးေတာ့ ျပင္မလဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုရဲ႕ ဟာကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ေကာင္းကြက္ကို ျပည္သူလူထုကို ခ်ၿပီးေတာ့ ေျပာဖို႔ဆိုတာ ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွ။ ဒီပံုစံနဲ႔ လႊတ္ေတာ္တြင္းမွာ လုပ္လို႔ မရဘူး။ UNFC ေျပာတာက လႊတ္ေတာ္ ျပင္ပမွာ ေရးဆြဲဖို႔၊ အသစ္ျပန္လည္ ေရးဆြဲဖို႔။ သူတုိ႔အျပင္မွာ FCDCC (Federal Constitution Drafting Collecting Committee) ေကာ္မတီ ရွိတယ္။အဲဒီ ေကာ္မတီက ကိုစိန္၀င္းတို႔ အကုန္ပါတယ္။ NCUB၊ NDF ေနာက္ၿပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းေတြ အကုန္လံုး ေပါင္းဆြဲထားတာ။ အျပင္က အဖဲြ႕အစည္းလိုက္ ဆိုရင္ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတယ္၊ ABSDF တို႔ပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒ ေရးထားၿပီးသား။ သံုးပံုတစ္ပံုကို ၂၀၀၄ မွာၿပီးတယ္။ သံုးပံုႏွစ္ပံုကို ၂၀၀၆ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ၿပီးတယ္။ အကုန္ သေဘာတူ ၾကတယ္။ သာမန္ နည္းနည္းပါးပါး ကြဲလြဲတာပဲ ရွိတယ္။ အေျခခံေတြ ဘာမွမကြဲဘူး။ ပိုတယ္၊ လိုတယ္ဆိုရင္ ျဖဳတ္လိုက္႐ံုပဲ။
အဲဒီလိုဖြဲ႕စည္းပံုကို အသစ္ေရးလိုက္ရင္ စစ္တပ္က ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မွာကို စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။
 ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္မယ္ဆိုတာ  အစိုးရနဲ႔ ေပါင္းစားခ်င္တဲ့ သူေတြကေျပာတာ။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မယ္၊ မျပန္ဘူးနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေျခာက္ၿပီးေတာ့ တိုက္ပြဲကို အရွိန္မပ်က္ေအာင္ လုပ္ထားတာ။
ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ေျပာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥေတြကို ေျပာျဖစ္ၾကေသးလား။
ဦးေအာင္မင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တာ လုပ္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသား လုပ္စရာ မလိုဘူး။ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ မေခၚဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲဖို႔က အႏိုင္ရပါတီ တာ၀န္ဆိုၿပီးေတာ့၊  တစ္ဖက္က အႏိုင္ရ ပါတီကို ဖိထားၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ႀကိဳက္သလို လုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ အရင္က အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးတစ္ခါ လုပ္ၿပီးၿပီ၊ ပ်က္သြားတယ္။ ဘာလို႔ပ်က္လဲဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးတာေတြ မလုပ္ဘူး၊ ကတိေတြ ဖ်က္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ကတိေတြကို ျပန္လုပ္ပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရင္က ကတိေပးခဲ့တာေတြ ျပန္လုပ္မယ္ ဆိုမွ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္လို႔ ရမွာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အားလံုး အဆင္သင့္ပဲ၊ ဘာမွ လုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကတိေပးတာ၊ ဖ်က္တာမရွိဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔သာ ကတိေပးၿပီး ဖ်က္တာလို႔။
အခု အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခရီးေပါက္ေနၿပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။
အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကလည္း  အရင္ကတစ္ခါ “၀”ကစၿပီးေတာ့ လုပ္တာ  အကုန္လံုးပါၿပီး လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ဒီမွာလည္း သူတို႔ လုပ္တဲ့နည္းက တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႕ေတြ စုၿပီးေတာ့လာရင္ သူတို႔လက္မခံဘူး။ တစ္ဖြဲ႕စီလာၾက ဆိုၿပီးလုပ္တာ။ ၉၅-၉၆ အထိ က်ေတာ့ KNU ပဲလုပ္ဖို႔က်န္တယ္။ ဒီေတာ့ KNU ကို ဖိတုိက္ တယ္။ တျခားသူ ကူလို႔မရဘူး။ ကူလို႔ရွိရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္မွတ္ထိုးတာ ပ်က္သြားမွာကိုး။ အခုလည္း ကခ်င္ကို ထားၿပီေတာ့ ဖိတိုက္ၿပီး သူတို႔လိုတဲ့ပံုစံရမွ ေတြ႔တာ မဟုတ္လား။ သူ႔တို႔နည္းက အဲဒီလို။ အခုေတာ့ လိုင္ဇာ ေတြ႕ဆံုမႈကေနစၿပီး ၁၇ ဖြဲ႕ ညီၫြတ္သြားၿပီ။ ခြဲဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ေနာက္တစ္နည္းက မွ်ားတာေလ။ KNU ကိုဆို ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး ကုမၸဏီေထာင္ဖို႔ေတြ လုပ္ၿပီးမွ ကြဲမလို ျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မကြဲဘူး။
ျမစ္ႀကီးနားမွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအတြက္ သေဘာတူညီမႈ မရလိုက္တာ ဘယ္လိုေၾကာင့္လို႔ သံုးသပ္မိလဲ။ ဘယ္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္မလဲ။ အခ်ဴိ႕ တိုင္းရင္းသားေတြကေတာ့ အဲဒီေတြ႕ဆံုမႈကို ပမာဏ အဆင့္ပဲ ႀကိဳမွန္းထားတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။
မရဘူးဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက မူက မတူၾကဘူး။ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ေျပာတဲ့မူက ျပည္နယ္အဆင့္၊ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္၊ ေနာက္လႊတ္ေတာ္အဆင့္။ အဲဒီလႊတ္ေတာ္အဆင့္က တည္ဆဲဥပေဒ အရလုပ္ရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္၊ လက္နက္ခ်ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ရမယ္ ၿပီးမွ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ လႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ၿပီးမွ ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ ေျပာဆိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဦးသိန္းစိန္တို႔က ဒီမူကို မေလွ်ာ့ခ်င္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ဦးတုန္းကေတာ့ ဦးေရႊမန္းကလည္း ျပည္သူ႔ဆႏၵရွိရင္ ျပင္လို႔ရတယ္ေျပာၿပီး ေနာက္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္လမ္းပဲ လိုက္သြားတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္ခဲ့ၾကဖို႔ လမ္းပဲ။ သူတို႔ လုပ္ေနတာက အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြက တရား၀င္ အဖြဲ႕အစည္း မဟုတ္ဘူး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းေထာင္လို႔ မရဘူး။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္း လုပ္လို႔မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လာေဆြးေႏြး ပိုက္ဆံေပးမယ္။ ဒါ ဖ်က္ဆီးတာပဲ။
လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနႀကီးမွာ အဘတုိ႔ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမူ၀ါဒ ခ်မွတ္ၿပီးေတာ့ လုပ္သြားဖို႔ရွိလဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရွိရင္းစြဲပဲ UNA ခ်ထားတဲ့ မူေပါ႔။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တန္းတူေရးပဲ။ ဒီမိုကေရစီကို ရေအာင္လုပ္ရ မယ္။ တိုင္းရင္းသားအားလံုး တန္းတူေရးျဖစ္ေအာင္၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ စီးပြားေရးအရ တန္းတူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီတန္းတူေရး၊ တန္းတူေရးက ဖက္ဒရယ္မူကို အေျခခံတယ္။ ကၽြန္ ေတာ္တုိ႔ ကိုင္တဲ့ အေျခခံမူက ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေလ့လာၾကည့္ပါ ကမၻာမွာ ဖက္ဒရယ္မူဟာ အစစ္အမွန္ဆိုရင္ ႏွစ္ခုရွိတယ္။ လူမ်ိဳးကို အေျခခံတဲ့ ျပည္နယ္ေတြ ေပါင္းထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္မူ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဒသကို ေပါင္းထားတဲ့ အေျခခံမူ။ သပ္သပ္စီ လုပ္ထားတယ္။ ကမၻာမွာ အဲလိုပဲ လုပ္ထားတယ္။ ႏွစ္ခု ေရာလိုက္လို႔ရွိရင္ မမွန္ေတာ့ဘူး။ အလိမ္ပဲ။ ျပည္ေထာင္စုေယာင္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လိုခ်င္တာက ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုကို လိုခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသားကိစၥ၊ ဒီမိုကေရစီကိစၥ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသားထဲမွာ ဗမာလည္း ပါတယ္၊ ဗမာလည္းရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္တာ။ ဒီမိုကေရစီက အကုန္လံုး ရရမယ္ ညီတူ ညီမွ်ရရမယ္။
မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီရယ္၊ မြန္ေဒသလံုးဆုိင္ရာ ပါတီရယ္ ပူးေပါင္းဖို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ။
အေျခအေနက ေျပာရခက္တယ္။  ညိႇလို႔ မရေသးဘူး။ မလြယ္ဘူး။ မြန္ႏွစ္ပါတီမွာ ကြဲတာက ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ေျပာတဲ့ ဖက္ဒရယ္မူ သူတို႔ လက္မခံဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ဖြဲ႕စည္းပံုျပင္တဲ့ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစိုးရနဲ႔လည္း မေပါင္းႏိုင္ဘူး။
ႏွစ္ဖြဲ႕ေပါင္းဖို႔ အဘတို႔ပဲ စၿပီးကမ္းလွမ္းခဲ့တာ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္စကမ္းလွမ္းေတာ့ သူတို႔က ၀န္ႀကီးေတြျဖစ္ေနလို႔၊ အာဏာရလို႔ သြားကပ္ခ်င္တယ္လို႔ အသံထြက္လာတယ္။
ႏွစ္ပါတီေပါင္းဖို႔ ကိစၥကို မြန္ျပည္နယ္ သံဃာေတြ၊ လူထုေတြက ျဖစ္ေစခ်င္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္ကေန ၾကားေနရတယ္ ခင္ဗ်။
ဟုတ္ပါတယ္။ အကုန္လံုးက ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ေလ။ ဟိုတေလာက အစည္းအေ၀း လုပ္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ ဆႏၵယူတယ္။ စာရြက္ေ၀တယ္။ ေပါင္းဖို႔၊ မေပါင္းဖို႔ေပ့ါ။ မေပါင္းဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာ ၇ ေစာင္ေလာက္ ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိမွာ ေပါင္းစည္းေရး ေကာ္မတီ ရွိတယ္။ အာဏာအျပည့္အ၀ ေပးထားတယ္။
လာမယ့္ ၂၀၁၅ မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ေရာ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီလား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မွတ္ပံုတင္က်ဖုိ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျပင္ဆင္ထားတယ္ ဆိုတာက အေျခအေနကို နည္းနည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စဥ္းစားတာက ၂၀၁၅ မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ပါ့မလား။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆန္႔က်င္မႈေတြေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊ႕သြားႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အဲဒီလုိ မျဖစ္ေအာင္ ဆုေတာင္း တာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္ဆင္တာက ေက်းရြာ ရပ္ကြက္ထိ စည္း႐ံုးေရးဆင္းတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ပါတင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး လမ္းစဥ္ကို ခ်ျပတယ္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးသင္ တန္းေတြ ေပးတယ္။ ႏုိင္ငံေရး သင္တန္းေပးတာက အျပည့္အ၀ ေက်နပ္မႈမရွိေသးဘူး။ လူငယ္ေတြကုိ ရေအာင္ေမြးရ မွာေလ။ ႏုိင္ငံေရး ခံယူခ်က္က သူတို႔ထက္ျမင့္တယ္၊ သူတို႔ထက္ မွန္တယ္ဆိုရင္ ငါတို႔မရဘူး။ ႏုိင္ငံေရး အတြက္ေတာ့ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ နယ္ေျမ တိုးခ်ဲ႕တဲ့အခါ က်ဳိက္ထို၊ ဘီးလင္းေပ့ါ။ ပဲခူးဘက္ကူးဖို႔ ႀကိဳးစား ေနတယ္။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

တံခါးေလး ဖြင္႔႐ံုပဲလား ေဇယ်သူ

ျမန္မာႏုိင္ငံ တံခါးဖြင့္လိုက္ၿပီ။ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဖိတ္ေခၚသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာတြင္ အရြယ္အစားႀကီးႀကီး ေနာက္ဆုံး က်န္သည့္ေဈးကြက္ အျဖစ္ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ရွိၾကသည္။
ေလ့လာသူ၊ ဆန္းစစ္သူ၊ ေနရာဦးသူ၊ အထိုင္ခ်သူ စသည္ျဖင့္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ဳိးစုံ လာၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က ၾကာၾကာေနၾကမည္။ တစ္သက္လုံး ေနခ်င္ေနၾကမည္။ အခ်ဳိ႕က ဆူလြယ္နပ္လြယ္ အေပၚယံ ခပ္စားၿပီး ျပန္ခ်င္ ျပန္ၾကမည္။ အခ်ဳိ႕က ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အေျခစိုက္ပစၥည္း ထုတ္ၿပီး အျခားႏုိင္ငံ မ်ားသို႔ ေရာင္းခ်င္သည္။ အခ်ဳိ႕က ျပည္တြင္း သန္းေျခာက္ဆယ္ ေဈးကြက္ကို မက္ၿပီး ပစၥည္း ေရာင္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကသည္။
တံခါးဖြင့္ျခင္းသည္ တံခါးကိစၥ၏ အစသာ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ဆင့္ မွာ ဘယ္ေလာက္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ဖြင့္မလဲ၊ ဘယ္ နယ္ပယ္ေတြမွာ ဖြင့္မလဲ။ က်ယ္က်ယ္ျမန္ျမန္ နယ္ပယ္ကိစၥ ျဖစ္သည္။ ထိုကိစၥသည္ အေသးစိတ္လွၿပီး မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္၊ နည္းဗ်ဴဟာေျမာက္ ကိစၥျဖစ္သည္။
ယခု ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္း ေရာက္ေနေသာ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားမွ တာဝန္ရွိသူ အခ်ဳိ႕ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေမးၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္းမွ မည္သည့္ကုမၸဏီ ကိုမွ သူတို႔ မေၾကာက္ေၾကာင္း ေျဖၾကလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ႀကီးေပ့ ဆိုေသာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး မ်ားကို တရားဝင္ အင္တာဗ်ဴးလွ်င္ ႏုိင္ငံျခား လုပ္ငန္းမ်ားကို ရင္ဆိုင္သြားရန္ အသင့္အေနအထား အေျပာမ်ား ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းတြင္ လန္႔ေနၾကသူက ပိုမ်ားသည္။ ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားသည္ အရင္းအႏွီး၊ အေတြ႔အႀကဳံ၊ လူသားအရင္းအျမစ္၊ စုဖြဲ႕မႈ အစစအရာရာ အားေကာင္းသည္။ ႏုိင္ငံတကာကုမၸဏီ ျဖစ္ကတည္း ကိုက ရွင္ႀကီးဝမ္းလည္းဝင္ဖူး၊ ရွင္ငယ္ဝမ္းလည္း ဝင္ဖူးၿပီ။ ႏုိင္ငံႀကီး ႏုိင္ငံငယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ဝင္ဖူးထြက္ဖူး ဝါရင့္လွၿပီ။ သို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္တို႔ စိုးရိမ္ၾကသည္ ဆိုလွ်င္ မထူးဆန္း။
ျမန္မာျပည္သား တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲသာ ဖိတ္ခ်င္သည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ႀကီးပြား ေစခ်င္သည္။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ကုမၸဏီႀကီး မ်ားသည္ အျမတ္ေငြမ်ားရလွ်င္ သူ႔ႏုိင္ငံသို႔ သူျပန္သယ္သြားၾကမည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လူရာဂဏန္း၊ ေထာင္ဂဏန္း ေလာက္သာ လစာရၾကၿပီး က်န္သည္မ်ား သူမ်ားအိတ္ထဲ ေရာက္သြားလွ်င္ ထူးမျခားနားသာ။ အထူးသျဖင့္ စားရမည့္ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္ မ်ားတြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသား လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ကိုသာ တြင္က်ယ္ ေစခ်င္သည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္မွ ၾကည့္ျပန္လွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုမၸဏီႀကီးမ်ား၏ ဝန္ေဆာင္မႈစြမ္းရည္မွာ တိုးခ်ဲ႕စရာ မ်ားစြာ ရွိေနပါသည္။ သူတို႔ဝန္ေဆာင္မႈ အားနည္းလွ်င္ သာမန္ျပည္သူလူထု ဘဝ မလြယ္ကူ မေခ်ာေမြ႔။ တိုးတက္သင့္ သေလာက္ မတိုးတက္။ ႏုိင္ငံ့စီးပြားေရးလည္း ခ႐ုပက္က်ိ သြားသကဲ႔သုိ႔ ေလးတိေလးကန္ႏွင့္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ရမည္။ ႏုိင္ငံအစိုးရအေန ႏွင့္ မိမိႏုိင္ငံ အက်ဳိးစီးပြား ေရွ႕တန္းတင္ စဥ္းစားရသည္မွာ အစိုးရေကာင္း တို႔၏ ဓမၼတာ။ ႏုိင္ငံ အက်ဳိးရွိေစမည့္ ႏိုင္ငံျခားလုပ္ငန္း တို႔ကို ေပးဝင္ရမည္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံက လုပ္ငန္းမ်ား မလုပ္တတ္သည့္၊ မလုပ္ႏုိင္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဦးစားေပး ေပးဝင္ရမည္။ ႏုိင္ငံသားတို႔ အက်ဳိးနည္းပါးသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ထပ္တိုးတန္ဖိုး နည္းသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပိတ္ပင္ထားရမည္။ ႏုိင္ငံသားတို႔ လုပ္ႏုိင္စြမ္းအား ရွိသည့္ လုပ္ငန္းအမ်ဳိးအစား မ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားသားတို႔ အလြယ္တကူ ေပးမဝင္ရ။
ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ “ဒီလုိပစၥည္းမ်ိဳး ထုတ္တယ္” ဟု ဂုဏ္ယူရေလာက္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ၿပီးပင္ ေခၚယူရဦးမည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ႏုိင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ဳိး ဆိုလွ်င္လည္း ဖင့္ႏဲႊေလးဖင့္ကာ ၿပိဳင္ဘက္မရွိ အဆီယစ္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားမွ ျပည္သူလူထုကို အဆင့္နိမ့္ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား၊ ထုတ္ကုန္မ်ားသာ ေပးမည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ သူတို႔ထက္ သာေသာ ျပည္ပလုပ္ငန္းမ်ား ဝင္ေရာက္လာလွ်င္ သူတုိ႔လည္း ယခုအေနအထားထက္ ႀကိဳးစားရင္း ပိုတိုးတက္လာၾကမည္။
တံခါးဖြင့္ စီးပြားေရး ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိလုပ္ငန္းတု႔ိကို ကာကြယ္ရန္ နည္းလမ္းမ်ားရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကာကြယ္ျခင္းမွာ ႏုိင္ငံ့အက်ိဳးစီးပြား အတြက္သာ ျဖစ္ရမည္။ မိမိႏွင့္ လက္သင့္ရာ တစ္ဦးစ ႏွစ္ဦးစကို ကာကြယ္လိုျခင္း မျဖစ္ရ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ နယ္ပယ္ကို ကာကြယ္သေယာင္ေယာင္၊ အမ်ိဳးသား အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္သေယာင္ေယာင္ႏွင့္ အလြန္းသင့္ရာ တို႔ကို ကာကြယ္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္တတ္သည္။
ဆက္သြယ္ေရး နယ္ပယ္၏ တံခါး အေနအထားကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။ ထိုနယ္ပယ္သည္ အစတြင္ အရင္းစိုက္ရ ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ပုံမွန္ သဲ့ယူႏုိင္သည့္ အက်ိဳးအျမတ္ႀကီး နယ္ပယ္ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေတာ္လုံၿခဳံေရး အရလည္း ထည့္တြက္ရမည့္ နယ္ပယ္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔ လုပ္ႏုိင္လွ်င္ အလြန္ေကာင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ အရည္အေသြးႏွင့္ မည္မွ်ျမန္ျမန္ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးႏုိင္မည္နည္း ဆုိသည့္ ေမးခြန္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ ေငြစိုက္ႏုိင္ေျခ၊ နည္းပညာ၊ အခ်ိန္စသည့္ အျခားအရာ မ်ားကို ထည့္စဥ္းစားလုိက္ရာ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီတို႔ လုပ္ကိုင္ခြင့္ ရသြားသည္။
ေနာက္ထပ္ေလ့လာႏုိင္သည့္ နယ္ပယ္မွာ ဘဏ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဘဏ္မ်ားသည္ ေငြလႊဲရာ၊ ေငြစုရာ သာမန္ဘဏ္မ်ား အျဖစ္သာ တည္ရွိေနသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား စတင္ထူေထာင္ရန္၊ တိုးခ်ဲ႕ရန္ လိုအပ္ေသာ ေငြအရင္းအႏွီးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ထုတ္ေပးႏုိင္ျခင္း မရွိေသးပါ။ စီးပြားေရး လုပ္လိုလွ်င္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေငြရွိမွသာ လုပ္ႏုိင္မည့္သေဘာ ျဖစ္ေနသည္။ သူေဌး မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာတုိင္း စြန္႔ဦးတီထြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္လာသည္မဟုတ္။ ဆင္းရဲသူ သို႔မဟုတ္ သာမန္လူ ထဲမွလည္း စြန္႔စား လုပ္ကိုင္ရင္းျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး ထူေထာင္ႏုိင္သူမ်ား ကမၻာတြင္လည္း နာမည္ေက်ာ္ ထဲတြင္ပင္ မ်ားစြာရွိပါသည္။
ယခု ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စီးပြားေရး လုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ ဘဏ္မွ အရင္းအႏွီးရရန္ ခက္ခဲလွသည္။ စီးပြားေရး ထူေထာင္ရန္ ခက္လွ်င္ ထိုအလုပ္မ်ားမွ ရမည့္ဝင္ေငြ၊ ခန္႔အပ္မည့္ လုပ္သားတို႔ မရွိႏုိင္ေတာ့။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ကုန္စည္မ်ား ပို႔ေဆာင္ႏုိင္မည္ မဟုတ္၊ ျပည္တြင္းသို႔ ဝင္လာေသာ ႏိုင္ငံျခား ထုတ္ကုန္မ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီ မ်ားႏွင့္လည္း ယွဥ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ လာေရာက္ ၿပိဳင္ဆိုင္ေသာ ကုမၸဏီမ်ားသည္ အတိုးႏႈန္း သက္သက္သာသာျဖင့္ ဘဏ္ေခ်းေငြရယူၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ျမန္မာကုမၸဏီ တို႔မွာ ၁၃ က်ပ္ အတိုးႏႈန္း ရလွ်င္ပင္ ကံေကာင္းဟု သေဘာထား ေနၾကရသည့္အတြက္ တာထြက္ ကတည္းက ေနာက္က်ေနသည္။
ထိုထိုေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဘဏ္က႑တြင္ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ မ်ားကို ဖြင့္ေပးမည္ေလာ၊ မည္သည့္အခါတြင္ ဝင္ခြင့္ေပးမည္လဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းေပၚလာသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ဝင္ရန္ တံခါးေခါက္ေနေသာ ဘဏ္မ်ားစြာရွိသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ ဘဏ္မ်ား ရွိသလို ႏုိင္ငံတကာ ဘဏ္ႀကီးမ်ားလည္း ရွိသည္။ အမ်ားအျပားသည္ ႐ုံးခြဲ ဖြင့္ထားၾကၿပီး ဝင္ခြင့္ေပးသည္ႏွင့္ ဝင္ႏုိင္ရန္ အေျခအေနကို အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ ျပင္ဆင္ေနသည္။
တစ္ဖက္တြင္ ဘဏ္ဆိုသည္မွာ ေအာင္ျမင္သြားလွ်င္ တကယ့္ႏွစ္ရွည္ သီးပင္ျဖစ္ၿပီး ပုံမွန္ ေန႔စဥ္အျမတ္ သိမ္းက်ဳံးယူ႐ုံ ျဖစ္သည့္အတြက္ ႏုိင္ငံျခားသား တုိ႔ကို ေပးစားရမည္မွာ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွသည္။ ဘဏ္တို႔ မဆင္မျခင္ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ကမၻာအႏွံ႔တြင္ ေငြေၾကး အက်ပ္အတည္း ဆုိက္ၾကရသည္မွာ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ၾကေသးသည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပည္ပဘဏ္မ်ား လက္သို႔ ျမန္မာ့ ေငြေၾကး စီးေၾကာင္း ပုံအပ္ရမည္မွာ ေက်ာခ်မ္းစရာပင္။ ႏုိင္ငံေတာ္လုံၿခဳံေရး ကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။
ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ က်င့္သုံးေနပုံရသည့္ မူဝါဒမွာ ျမန္မာဘဏ္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္ ကိုင္ႏုိင္လာေအာင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ ေစာင့္ၿပီး သူတုိ႔ ေလာက္ေလာက္လားလား ျဖစ္လာမွ ျပည္ပဘဏ္တို႔ကို ဝင္ခြင့္ေပးမည့္ ပုံပင္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ဝင္ရန္ စိုင္းျပင္းေနသည့္ ျပည္ပမွ ဧရာမဘဏ္ႀကီး တစ္ခုမွ ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးႏွင့္ စကားေျပာသည့္အခါ ထိုသူက “အင္း၊ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ေလာက္မွ ဝင္ရမယ္နဲ႔ တူတယ္” ဟု စိတ္အလြန္ပ်က္ေနပုံႏွင့္ ေျပာျပဖူးသည္။
သို႔ေသာ္ ျမန္မာဘဏ္တုိ႔၏ ႀကီးထြားႏႈန္း ကလည္း ရွိသည္။ ျမန္မာဘဏ္တို႔ အတက္ေႏွးပါက ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္း ျမန္မာ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတို႔ တာထြက္ေနာက္က်မည္ကို စိုးရိမ္ ရျပန္သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖုံဖုံ စဥ္းစား သုံးသပ္ၿပီးမွ အေျဖေကာင္းတစ္ခု ထြက္လာလိမ့္မည္။
ဘဏ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးတို႔သည္ စာေရးသူစိတ္ထဲတြင္ လတ္တေလာ ရွိေနသည့္ က႑မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဥပမာ ေပးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တံခါးအက်ဥ္းအက်ယ္၊ တံခါးဖြင့္ရမည့္ ေနရာ၊ မည္မွ်ျမန္ျမန္ ဖြင့္မည္တို႔ကို ဆုံးျဖတ္ရန္ နယ္ပယ္မ်ားစြာ က်န္ရွိေနပါသည္။ တံခါးကိစၥတြင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွန္မွသာ ျမန္မာ့ေရွ႕ေရး ေကာင္းမည္ျဖစ္သည္။
Credit to The Voice Weekly
Read More »

လႈပ္ေလျမဳပ္ေလပညာေရး ေက်ာ္လွဝင္း (ပညာေရး)

အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု၊ ႐ံုးတစ္႐ံုး၊ ဌာနတစ္ခုအတြင္း လုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ ေခ်ာေမြ႕ေစေရး၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္သို႔ ေရာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ မွန္ကန္ေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ စနစ္က်ေသာ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈ အလြန္ အေရးႀကီးေၾကာင္း ပညာရွင္တို႔ လမ္းညႊန္ခဲ့ၾကပါသည္။ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔ လုိက္နာက်င့္ႀကံ အားထုတ္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါသည္။
ယေန႔အခ်ိန္အခါဝယ္ အသံုးတြင္က်ယ္လ်က္ ရွိေသာ စကားလံုးမွာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး ျဖစ္ပါသည္။ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဆိုေသာ စကားကို ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ ‘ေကာင္းမြန္ေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေအာင္ ရွိရင္းတစ္ခုႏွင့္ အျခားတစ္ခုကို လဲလွယ္ ေဆာင္ရြက္သည္’ ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ထားပါသည္။ စာေရးသူသည္ ပညာေရးသမား ဆရာတစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စား ဆံုးအရာမွာ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။  ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရာတြင္ ရွိၿပီးျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ နည္းေဟာင္းမ်ား၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ရပါမည္။ ေရလဲႏွင့္ အသံုးခ်႐ံုမွ်ျဖင့္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲသည္ဟု မေခၚဆိုႏုိင္ပါ။

ပညာေရး ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ သစ္ဆန္းရမည္။ သင္ၾကား ပို႔ခ်မႈမွာလည္း နည္းသစ္မ်ား ျဖစ္ရမည္။ မိမိႏွင့္ အကြၽမ္းတဝင္ရွိေသာ မိမိ၏ လမ္းညႊန္ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ခံယူတတ္ေသာ ပညာသည္မ်ားကို မိမိ အလိုဆႏၵအရ ေရြးခ်ယ္ ေခၚယူေဆာင္ရြက္မည့္အစား အေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္ေသာ၊ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေသာ၊ လုပ္ငန္းႏွင့္ အကြၽမ္းတဝင္ရွိေသာ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အစားထိုး ေဆာင္ရြက္ေစရပါမည္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ တန္ဖိုးရွိျခင္း၊ လူတုိင္း လူတုိင္း ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ တာဝန္ရွိျခင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ စြမ္းရည္ကို နားလည္လက္ခံၿပီး ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ျပဳျခင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းအေပၚ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႀကိဳးပမ္းမႈတို႔ ဆက္သြယ္ေနျခင္းတို႔ကို အသိအမွတ္ ျပဳရပါမည္။

ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ေျပာင္းလဲရမည္ဟု အတိအက် မဆိုႏုိင္ေသာ္လည္း အေတြးအေခၚႏွင့္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ ေျပာင္းလဲျခင္းကိုမူ အဓိကထား စဥ္းစား ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာ့ပညာေရး သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေျခအေနႏွင့္ အခ်ိန္အခါကို လုိက္၍ ပညာေရးမူဝါဒမ်ား၊ ပညာေရး လုပ္ငန္းမ်ား ဖန္တီးလ်က္ ျမန္မာ့ ေရေျမ သဘာဝႏွင့္ ေလ်ာ္ညီေသာ ပညာေရးစနစ္ကို စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ က႑ တစ္ခုခ်င္းအလုိက္ ေသခ်ာစြာ ေလ့လာဆန္းစစ္မည္ ဆိုပါက ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသည္ဟု မဆုိႏုိင္ေသာ္လည္း လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားအတုိင္း သတ္မွတ္ လ်ာထားခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကမည္ ဆိုပါက ေခတ္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ ႏုိင္ငံတကာကို ရင္ေပါင္ တန္းႏုိင္ေၾကာင္း ပညာေရး ပညာရွင္မ်ား လက္ခံထားၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ပညာေရးစနစ္ လုပ္ငန္း လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားမွာ လက္သံုး ကိရိယာမွ်သာ ျဖစ္၍ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ားမွာ လူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မႈ အားနည္းေသာေၾကာင့္ ပညာေရး အဆင့္အတန္း နိမ့္က်လ်က္ ရွိေၾကာင္း ေထာက္ျပ ေဝဖန္မႈမ်ား ႀကံဳေတြ႕ေနရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသား ေပါင္းစံု ေနထုိင္သည့္အတြက္ တုိင္းရင္းသား ဘာသာစကား ေလ့လာ သင္ယူႏုိင္ေရး ပညာေရး စနစ္အတြင္း ထည့္သြင္း စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ေသာ အေျခခံ ပညာေရးစနစ္ ဥပေဒသစ္အရ မူလတန္း အဆင့္တြင္ သူငယ္တန္းမွ စတုတၳတန္း၊ အလယ္တန္းဆင့္တြင္ ပဥၥမတန္းမွ အ႒မတန္း၊ အထက္တန္းဆင့္တြင္ နဝမတန္းႏွင့္ ဒသမတန္း ထား၍ ပညာေရး ဖြဲ႕စည္းပံုကို သတ္မွတ္ခဲ့ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္ တုိင္ေအာင္ က်င့္သံုးဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ စာသင္ခ်ိန္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည္နယ္ႏွင့္ ခ်င္းဝိေသ သတုိင္း (ထိုစဥ္က အသံုးအႏႈန္း) ရွိ မူလတန္း ေက်ာင္းမ်ားတြင္ မိမိတို႔၏ တုိင္းရင္းသား ဘာသာ သင္ၾကားႏုိင္ေစရန္ အလို႔ငွာ သူငယ္တန္းတြင္ တစ္ပတ္လွ်င္ ငါးႀကိမ္၊ ပထမတန္းႏွင့္ ဒုတိယတန္းတြင္ တစ္ပတ္လွ်င္ ေျခာက္ႀကိမ္စီ တုိင္းရင္းသားဘာသာ ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ရာတြင္  လက္ေတြ႕ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသား ဘာသာစကား သင္ၾကားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးေနၾကျခင္းမွာ ထင္ရွားေသာ သာဓကတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

လက္ရွိ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရသစ္ လက္ထက္တြင္ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ တစ္ရပ္ဟု ဆိုၿပီး ရာထူးမ်ားကို ပံုေအာ၍ တုိးျမႇင့္ခန္႔ထား ေပးခဲ့ပါသည္။ ပညာေရး ေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ခုတြင္ အၿငိ္မ္းစား ပညာေရး အရာရွိႀကီးတစ္ဦးက လက္ရွိ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္လ်က္ရွိေသာ ပညာေရး အရာရွိမ်ားကို ပညာေရး စာအုပ္မ်ား ဖတ္ဖူးမႈရွိ မရွိ၊ ပညာေရး ျမႇင့္တင္မႈ အစီအစဥ္ႏွင့္ ဆရာမ်ား အခန္းက႑ (ပညာေရး လက္စြဲ၊ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ) စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးမႈရွိ မရွိ သိလို၍ လက္ညႇိဳး ေထာင္ေစခုိင္းခဲ့သည္။ အမ်ားစုမွာ ဖတ္ဖူးသူမ်ား မဟုတ္ၾကေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းကို ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳခဲ့ရပါ သည္။ “ေျပာရမွာေတာ့ အားနာပါတယ္၊ အရည္အခ်င္းမရွိဘဲ ရာထူး ရယူခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္” ဟု အဆိုပါ အရာရွိႀကီး၏ ထပ္ဆင့္ ေျပာၾကားခ်က္ကုိလည္း ၾကားခဲ့ရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရာထူး၊ တာဝန္ႏွင့္ အညီရပိုင္ခြင့္၊ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ႏွင့္အတူ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေရးမွာလည္း ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ လုိအပ္ခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

ရာထူးတုိးျမႇင့္ ခန္႔ထားရာတြင္ ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈအရဟု ဆိုၿပီး အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ က်င္းပလ်က္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလက က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ရာထူးသက္ မွတ္တမ္း စာေမးပြဲ ရမွတ္မ်ားကိုသာ အဓိကထား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ျပည္ေထာင္စု ရာထူးဝန္ အဖြဲ႕မွ သတ္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္း အကဲျဖတ္ ရမွတ္မ်ားကိုမူ ထည့္သြင္း စဥ္းစားေဆာင္ရြက္မႈ မျပဳခဲ့ပါ။ သက္ဆုိင္ရာ အဆင့္ဆင့္ တာဝန္ရွိသူ အသီးသီးထံတြင္ ခိုင္လံုေသာ ေဆာင္ရြက္မႈ မွတ္တမ္းမ်ား မထားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ပညာေရး အရာရွိတစ္ဦး၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ သိခဲ့ရပါသည္။ သင္ၾကားေရး ကြၽမ္းက်င္သူ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားကို ႐ံုးလုပ္ငန္း တာဝန္မ်ား ေဆာင္ရြက္ေစၿပီး ပညာသင္ၾကားမႈ အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္သူမ်ားကို သင္ၾကားမႈ နည္းစနစ္မ်ား ေဆြးေႏြးေစျခင္း၊ ေက်ာင္းမ်ား စစ္ေဆးျခင္းအတြက္ ရာထူးအရ တာဝန္ေပး ေဆာင္ရြက္ ေစျခင္းမွာလည္း ပညာေရး စီမံခန္႔ခြဲမႈ မွန္ကန္ေရးအတြက္ ဆင္ျခင္ သတိျပဳရမည့္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ အခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

သင္ၾကား သင္ယူမႈ ထိေရာက္ ေကာင္းမြန္ေစေရးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ေသာ ဆရာ ေက်ာင္းသား အခ်ဳိးညီမွ်ေစရန္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ အတြင္းက မူလတန္းျပ ဆြဲခန္႔ဆရာမ်ား ခန္႔ထားခဲ့ပါသည္။ ေတာနယ္ တစ္ခုရွိ မူလတန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသား ၈၀ ခန္႔ ရွိၿပီး အဆိုပါ ဆြဲခန္႔ ဆရာမတစ္ဦးသာ ရွိပါသည္။ အလားတူပင္ ေက်ာင္းသား ၉၀ ခန္႔ ရွိေသာ ၿမိဳ႕မက် ေတာမက် ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္မူ ဆြဲခန္႔ ဆရာမ ႏွစ္ဦး အပါအဝင္ ဆရာ၊ ဆရာမ ေလးဦး ရွိပါသည္။ ဆြဲခန္႔ ဆရာမ ႏွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးက သူငယ္တန္း၊ တစ္ဦးက ပထမတန္း သင္ေနၾကရပါသည္။ ပညာေရး ဝန္ႀကီးဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ဆရာေက်ာင္းသား အခ်ဳိးမွာ ၁း၂၇ ျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။ အေျခခံပညာ ခိုင္ခံ့ ေကာင္းမြန္ေစေရးအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးဆံုး ျဖစ္ေသာ သူငယ္တန္းကို အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္ေသာ၊ သင္ျပမႈ နည္းပညာ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရွိေသးသူမ်ားကို တာဝန္ေပး သင္ၾကားေစျခင္းသည္ မ်ားစြာ ရင္နာဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ ၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ရွိသူမ်ား အေနႏွင့္လည္း သင္တန္း အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အစည္းအေဝး အႀကိမ္ႀကိမ္ သြားေနရသျဖင့္ ပင္မလုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ ပညာေရး လုပ္ငန္း ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈအတြက္ စနစ္တက် မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနရပါသည္။ ျဖစ္ရပ္ အေျခအေန မွန္မ်ားအနက္မွ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္း အစီအစဥ္မ်ား ခ်မွတ္ႏိုင္ရန္ အဖြဲ႕အလိုက္ အစည္းအေဝးမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ က်င္းပလ်က္ ရွိပါသည္။ အဆိုပါ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ အၿငိမ္းစား ပညာေရး အရာရွိႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ ပါဝင္ ေဆြးေႏြးသူမ်ားမွာ ၎တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ေသာ အၿငိမ္းစား ပညာေရး အရာရွိမ်ား၊ ပညာေရးဌာနအတြင္း တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ဆဲ ရာထူးအဆင့္အလိုက္ သတ္မွတ္ ေခၚယူထားသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးၾကပါဟု ဆိုေသာ္လည္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို အကန္႔အသတ္ တစ္ခုအတြင္း ေဆြးေႏြးေစရန္ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အမည္ကို ရာထူးအလိုက္ ေခၚ၍ ေဆြးေႏြးေစပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အျခားေသာ ဆရာမ်ား၏ ေဆြးေႏြးမႈကိုမူ အခ်ိန္ကို ငဲ့ညႇာေသာအားျဖင့္ဟု ဆို၍ ကန္႔သတ္ ေဆြးေႏြးေစပါသည္။ အစဥ္အလာအရ ပညာေရးဌာနတြင္ အဆင့္ျမင့္ တာဝန္ယူခဲ့ၿပီး လုပ္ငန္းထိေရာက္ ေအာင္ျမင္ေစရန္ ေဆာင္ရြက္မႈ မျပဳသူမ်ားက ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးေနျခင္းမွာ ျမန္မာ့ပညာေရး ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ ပညာေရး ဌာနအတြင္း အဆင့္ျမင့္ တာဝန္ယူေနသူ မ်ားကလည္း အရည္အေသြး ျပည့္ဝၿပီး ေလာင္းရိပ္ ကင္းကင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေရး လိုအပ္သကဲ့သို႔ အရည္အခ်င္း ျပည့္မီသူမ်ားကို စိစစ္ေရြးခ်ယ္ တာဝန္ေပးရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ျပင္ပ ပညာေရး ပညာရွင္မ်ား၏ အႀကံဉာဏ္ကိုလည္း ရယူေဆြးေႏြး အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္သင့္ပါသည္။

‘သန္း ၆၀ ေသာ ျပည္သူမ်ားတြင္ အစိုးရ ဝန္ထမ္းမွာ တစ္သန္းခန္႔ ရွိပါသည္။ ၎တို႔အနက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ လိုသူမ်ားမွာ ၁၀၀၀ ေလာက္သာ ရွိၿပီး က်န္ေသာ သူမ်ားမွာ တရြတ္တိုက္ လိုက္ေနဆဲ ျဖစ္သည္’ ဟု ျပည္ေထာင္စု ဝန္ႀကီးတစ္ဦး ေျပာခဲ့သည္ဟု သိရပါသည္။ ျဖစ္ရပ္ အေျခအေနကို သိလွ်င္ နည္းလမ္းရွာ ေျဖရွင္းရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ တရြတ္တိုက္လိုက္ ေနသူမ်ားကို စည္း႐ံုး၍ ပညာေပးၿပီး မလိုက္ႏိုင္ပါက လက္တြဲ ျဖဳတ္ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဟန္ျပ လုပ္ေဆာင္လိုေသာ သေဘာ၊ ေနၿမဲဆက္ေနလိုေသာ သေဘာ၊ လုပ္ငန္း ကြၽမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့လာအားထုတ္ ႀကိဳးစားလိုမႈ ကင္းမဲ့ေသာ သေဘာ၊ ဆရာေမြး တပည့္ေမြးလိုေသာ သေဘာမ်ား အ႐ိုးစြဲေနျခင္းမ်ား ပညာေရးဌာန တာဝန္ရွိသူ အသီးသီးထံ လႊမ္းမိုးေနမည္ ဆိုပါလွ်င္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း လႊမ္းထားသည့္ ရႊံ႕ႏြံ ထူထပ္ေသာ အိခံု (ႏြံ) ထဲသို႔ ေရာက္ေနသူကဲ့သို႔ လႈပ္ေလျမဳပ္ေလ ပညာေရး ျဖစ္သြား ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အတၱစြဲ ကင္းကင္းျဖင့္ စဥ္းစား ေရွာင္ၾကဥ္ ျပဳျပင္သင့္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာ့ ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈကို လႈပ္ရွားမႈသာ ရွိၿပီး အသံမျမည္ေသာ၊ အသံမထြက္ေသာ ပတ္ေျခာက္ တီးဝိုင္းမ်ဳိး မျဖစ္ေစလိုပါ။ ၿငိမ့္ေညာင္း သာယာသံတို႔ျဖင့္ ႁပြမ္းေသာ ေတးသံစံု တူရိယာတီးဝိုင္း ျဖစ္ေစလိုသည္မွာ ပညာေရးသမား ဆရာ ဆရာမမ်ား၏ မြန္ျမတ္ေသာ ဆႏၵအမွန္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ မတည္ၿငိမ္မႈ (Stability and Instability)Written by ေဒါက္တာေအာင္ကိုကို (စီးပြားေရးပညာ၊ စီးပြားေရးေပၚလစီ))

တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) ကို ေကာင္းမြန္စြာ (ကြၽမ္းက်င္စြာ) ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ျခင္းသည္ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) ျဖစ္ျခင္းကို ကာကြယ္တားဆီးရာေရာက္သည္။
ဆိုလိုသည္မွာ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) ျဖစ္ေပၚျခင္းသည္ တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) ၏ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ မထိန္းေက်ာင္းႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ဟုလည္း ေျပာႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
သို႔ျဖစ္လွ်င္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရာတြင္ လိုအပ္ေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိရိွထားရန္ လိုအပ္သကဲ့သို႔ မတည္ၿငိမ္မႈ ျဖစ္ေပၚလာလွ်င္လည္း ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးဆက္မ်ားကို ေကာင္းစြာသိရိွနားလည္ထားရန္ လိုအပ္ေပမည္။
ဥပမာ- ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းရိွေသာ ခံုတစ္လံုးသည္ အကယ္၍ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းျပဳတ္ထြက္ (သို႔မဟုတ္) က်ဳိးပဲ႔သြားလွ်င္ ယင္းခံု၏ တည္ၿငိမ္မႈသည္ ဟန္ခ်က္မညီ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို ဖန္တီး (ထိန္းေက်ာင္း)ျခင္းသည္ မတည္ၿငိမ္မႈကို ဖန္တီး (ထိန္းေက်ာင္း)ျခင္းထက္ အဆမ်ားစြာ ခက္ခဲ(နက္နဲ)ပါသည္။
တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) သည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) ကို ျဖစ္တည္ေစႏိုင္ၿပီး၊ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) သည္ မဖြံ႕ၿဖိဳးမတိုးတက္မႈ (undevelopment) ကို ျဖစ္တည္ေစႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို အေျခခံထားၿပီး (အေျခခံ) ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို အရွိန္(အဟုန္) ျမႇင့္တင္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ အထက္တြင္ ေရးခဲ့သလို (ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းပါ ခံုကဲ့သို႔) ယင္းခံု၏ ေျခေထာက္တိုင္ (ေျခေထာက္တိုင္)သည္ ထိုခံု၏ တည္ၿငိမ္မႈကို ပံ့ပိုးထားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသြင္ကူးေျပာင္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္လည္း ထိုနည္းတူပင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေအာင္ျမင္(တိုးတက္)၍ ထိုကဲ့သို႔ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ က်ဆုံး (မတိုးတက္)ေလ့ရိွသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။
ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏုိင္ငံသားမ်ား၏ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ားကို စုေပါင္းတိုင္ပင္၊ စုေပါင္းေဆြးေႏြး၊ စုေပါင္းတည္ေဆာက္၊ စုေပါင္းကာကြယ္ေသာ လူမႈစီးပြားစနစ္ကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တည္ၿငိမ္ေလ့ရိွၿပီး၊ လူနည္းစု အက်ဳိးစီးပြားကိုသာ ေရွး႐ႈ (လုပ္ေဆာင္)ေသာႏုိင္ငံမ်ား (ဥပမာ-ယေန႔ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ေနေသာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕) မွာမူ မတည္ၿငိမ္မႈမ်ားသည္ တစ္မ်ဳိးမဟုတ္တစ္မ်ဳိး (တစ္ခုၿပီးတစ္ခု) ျဖစ္ေပၚေနတတ္ေလ့ ရိွသည္။
ဥပမာ-လြန္ခဲ့ေသာ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ Government Shutdown ဟုပင္ေခၚေသာ အစိုးရယႏၲရားအခ်ဳိ႕ ရပ္ဆိုင္းသြားရသည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ္လည္း၊ အဓိကႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားအၾကား အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျခင္းျဖင့္ ထြက္ေပါက္(အေျဖ)တစ္ခုကို ရွာႏိုင္ခဲ့သည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသြင္ကူးေျပာင္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္လည္း ထိုနည္းတူပင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေအာင္ျမင္(တိုးတက္)၍ ထိုကဲ့သို႔ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ က်ဆုံး (မတိုးတက္)ေလ့ရိွသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္ . . . . .
အကယ္၍ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ထံုးစံကို မက်င့္သံုးႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ေနပါက ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရန္ လြန္စြာခက္ခဲႏိုင္ၿပီး စစ္တပ္အင္အားကို အသံုးျပဳရေသာ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရန္ အားအေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းမွာ စုေပါင္းေဆြးေႏြး၊ စုေပါင္းတိုင္ပင္၊ စုေပါင္းတည္ေဆာက္၊ စုေပါင္းကာကြယ္ျခင္းပင္ ျဖစ္မည္ဟု စာေရးသူ ယူဆသည္။
တစ္ဖန္ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္လည္း ယခုဆႏၵျပပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ၿပီး ထိုင္းအစိုးရ၏ တည္ၿငိမ္မႈကို မည္သို႔မည္ပံုကိုင္တြယ္ (အေျဖရွာ) မည္နည္း ဆိုသည္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစား ေလ့လာၾကည့္ေနမိသည္။
အထက္တြင္ ေရးခဲ့သကဲ့သို႔ တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ မတည္ၿငိမ္မႈတို႔တြင္ ရိွေလ့ရိွထ ရိွတတ္ေသာ ၀ိေသသ သေဘာတရားမ်ားကို အၿမဲမျပတ္ ေလ့လာသံုးသပ္ အေျဖရွာလွ်င္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရျခင္းသည္ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္ပါသည္။
ယေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံသည္လည္း အစိုးရ၊ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ အရပ္ဘက္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ျဖစ္တည္ေစလိုေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပေန ျပည္သူမ်ား၏ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းမႈျဖင့္ အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သကဲ့သို႔ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္လည္း တရားမွ်တေသာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ (Fair Competition) ျဖစ္လာမည္ဆိုလွ်င္ ၂၀၁၅ ႏွစ္လြန္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အဘက္ဘက္တြင္ အင္အားေတာင့္တင္းေသာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္ဟု ယူဆေနမိသည္
Credit To First-11
Read More »

ေဘာလံုးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး ----------------- ေရးသားသူ- ရဲမိုး



ဲျျ ျမန္မာႏွင့္ ထုိင္း အမ်ဳိးသားေဘာလံုးပြဲမစတင္မီ နာရီပိုင္းအလိုမွာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္က ထရီျဗဴးမ္သတင္းစာမွာ ကမၻာေက်ာ္အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ ေရးသားခဲ့သည့္ “အားကစားစိတ္ဓာတ္” (Sporting Spirit)ဆုိသည့္ေဆာင္းပါးကို ရွာေဖြဖတ္ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္က ေဘာလံုးပြဲမ်ားက ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျပႆနာမ်ားႏွင့္ ပရိသတ္တို႔၏ ႐ူးသြပ္မႈကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေ၀ဖန္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဘာလံုးပြဲမ်ားႏွင့္ အျခားထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္မႈျပင္းထန္သည့္ အားကစားအမ်ဳိးအစားမ်ားကို “ေသနတ္မေဖာက္သည့္စစ္ပြဲ”မ်ားဟု သူကတင္စားခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္သြားခဲ့သည့္ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္က သူ႔အေတြ႕အႀကံဳကိုလည္း ေဆာင္းပါးထဲမွာ အခုလိုေဖာက္သည္ခ်သည္။

“အိႏိၵယႏွင့္ ျမန္မာလုိႏုိင္ငံမ်ားက ေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ပရိသတ္မ်ား ကြင္းထဲ၀င္မလာႏုိင္ေအာင္ ရဲမ်ားကာရံထားဖို႔ လိုအပ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲမွာ တစ္ဖက္ပရိသတ္ေတြက ရဲေတြကို ေက်ာ္ခြတက္လာၿပီး တစ္ဖက္အသင္း၏ဂိုးသမားကို အနာတရျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တာကို ကၽြႏ္ုပ္ေတြ႕ခဲ့သည္”ဟု စာေရးဆရာႀကီးေအာ္၀ဲလ္က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

လူ ၂၂ ေယာက္က အလံုးတစ္လံုးကို ၀ိုင္း၀န္းလုယက္သည့္ ကစားနည္းအေပၚထားရွိသည့္ ျမန္မာတို႔စိတ္ဓာတ္က အေစာပိုင္း ကမၻာ့စာေပသမုိင္းမွာပင္ အထင္ကရမွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ၿပီဟု ဂုဏ္ယူရမလို။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္၏ ေဆာင္းပါးကိုဖတ္ၿပီးသည့္အခါ ျမန္မာ-ထုိင္းပြဲကိုၾကည့္ဖို႔ ပိုရင္ခုန္လာသည္။ ေျပာရလွ်င္ ဂိုးရလဒ္ထက္ ရလဒ္အေပၚမွာတုံ႔ျပန္မည့္ ကြင္းထဲက ပရိသတ္၏အျပဳအမူကို ပို၍ရင္ခုန္သည္။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္ဘံုတစ္ေနရာက ေစာင့္ၾကည့္ေနမွာလား..။

တကယ္ေတာ့ ေဘာလံုးပြဲမ်ားက ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးမွာ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ၀င္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္မွာၾကာၿပီ။ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ရာဇ၀င္ေႂကြးတို႔၏ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ ကိုက္ ၁၀၀ ရွည္သည့္ ကြင္းထဲမွာ ေသနတ္မေဖာက္သည့္စစ္ပြဲမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကသည္။

ၾသစႀတီးယားေဘာလံုးသူရဲေကာင္း မားသီးယက္စ္ဆင္ဒဲလား၏အျဖစ္က သမုိင္းမွာထင္ရွားသည္။ ၾသစႀတီးယားေဘာလံုးအသင္းက ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ား၏ အေကာင္းဆံုးအသင္းတစ္သင္း ျဖစ္သည္။ နာဇီဂ်ာမန္တုိ႔က ၾသစႀတီးယားကို သိမ္းပိုက္လုိက္သည့္အခါ ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ ၾသစႀတီးယားအသင္းကို ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ နာဇီတုိ႔ကမေပးေတာ့။ ၾသစႀတီးယားကစားသမားမ်ားအေနျဖင့္ ကမၻာ့ဖလားမွာ ၀င္ေရာက္ကစားလိုလွ်င္ ဂ်ာမနီအသင္း၏ ေခါင္းစီးေအာက္မွာသာ ကစားရမည္ဟု နာဇီတုိ႔ကဆိုသည္။ ၾသစႀတီးယားတုိက္စစ္မွဴး မားသီးယက္စ္ဆင္ဒဲလားက ဂ်ာမနီေခါင္းစီးေအာက္မွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔ ျငင္းဆုိသည္။ အသက္ႀကီးၿပီဟု သူအေၾကာင္းျပသည္။

ၾသစႀတီးယားအမ်ဳိးသားအသင္းကို ဖ်က္သိမ္းမခံရမီ ေနာက္ဆံုးကစားပြဲတစ္ခု ကစားခြင့္ရဖို႔ နာဇီတုိ႔ကခြင့္ေပးသည္။ သူတုိ႔ ဂ်ာမနီအသင္းျဖင့္ ကစားရမည္ျဖစ္သည္။ မားသီးယက္စ္က သူ႔အသင္းသားမ်ားကို ၀တ္ေနက် အျဖဴအမည္း၀တ္စံုအစား ၾသစႀတီးယားအမ်ဳိးသားအလံအေရာင္ျဖစ္သည့္ အျဖဴအနီက်ားကို ၀တ္ဆင္ေစသည္။
ထိုသမုိင္း၀င္ပြဲမွာ မာသီးယက္စ္ႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္အသင္းသား ကားလ္စက္စတာတို႔က ဂ်ာမန္ဂိုးေပါက္ထဲကို ႏွစ္ဂိုးသြင္းၿပီး ၂-၀ ျဖင့္ အႏိုင္ယူလုိက္ၾကသည္။ ဒုတိယဂိုးသြင္းအၿပီးမွာ ပြဲၾကည့္ေနသည့္ ထိပ္တန္းနာဇီအရာရိွႀကီးမ်ားေရွ႕မွာ မားသီးယက္စ္ ကျပခဲ့သည္ဟု သမုိင္းစာအုပ္မ်ားကဆုိသည္။

၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ၏ ေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ မားသီးယက္စ္ႏွင့္ သူ႔ခ်စ္သူတို႔၏အေလာင္းမ်ားကို ဗီယင္နာၿမိဳ႕၏ သူတို႔တုိက္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ကာဗြန္မိုေနာဒ္ဆိုက္အဆိပ္သင့္မႈဟု ေဆးစစ္ခ်က္ကဆုိသည္။ ၾသစႀတီးယားျပည္သူတို႔သမုိင္းမွာ က်ဴးေက်ာ္မႈကို ေဘာလံုးျဖင့္ အံတုခဲ့သည့္ မားသီးယက္စ္ကို သူရဲေကာင္းအျဖစ္ေလးစားၾကဆဲ။

ေဘာလံုးကို ႏုိင္ငံေရးျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသူမ်ားထဲမွာ အာဏာရွင္မ်ားလည္း ထိပ္ဆံုးကပါ၀င္ၾကသည္။ ဇိုင္ယာ (ယခုကြန္ဂို)ကစားသမား အီလြန္ဂါအမ္၀ီပူ၏အျဖစ္က အာဏာရွင္ေအာက္က ေဘာလံုးသမားတုိ႔၏ ႐ႈံးနိမ့္မႈအေပၚ အေၾကာက္တရားကိုျပသခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ ကမၻာ့ဖလားမွာ အာဏာရွင္မိုဘူတူ၏ ဇိုင္ယာေဘာလံုးအသင္း ေျခစစ္ပြဲေအာင္ၿပီး ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ရခဲ့သည္။

ကမၻာ့ဖလားအေတြ႕အႀကံဳမရွိသည့္ ဇိုင္ယာအသင္းက ကံဆိုးစြာျဖင့္ ယူဂိုဆလားဗီးယားႏွင့္ စေတြ႕သည္။ ယူဂိုဆလပ္ေတြက သူတို႔ကို ၉-၀ ျဖင့္ ေထာင္းသည္။ ဒုတိယပြဲစဥ္မွာ စေကာ့တလန္ႏွင့္ေတြ႕သည္။ စေကာ့ေတြက သူတုိ႔ကို ၂-၀ ျဖင့္ ဆံုးမသည္။ သနားစရာအာဖရိကတုိက္သားမ်ား တတိယေျမာက္ရင္ဆုိင္ရမည့္အသင္းကေတာ့ စူပါဘရာဇီးအသင္းျဖစ္ပါသည္။ အာဏာရွင္မိုဘူတူက အေတြ႕အႀကံဳနည္းလွသည့္ ကိုယ့္အသင္းကို အားေပးရမည့္အစား မိုက္မဲသည့္ရာဇသံကို ေပးပို႔လိုက္သည္။ “ဘရာဇီးကို သံုးဂိုးထက္ပိုအသြင္းခံရရင္ ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္မွ အိမ္ျပန္လာခြင့္မရွိ”

ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ဇိုင္ယာေဘာလံုးသမားေတြ ေသြးပ်က္ေနၾကရွာသည္။ ဘရာဇီးကလည္း မညႇာမတာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုးသြင္းသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ဘရာဇီးသံုးဂိုးသြင္းၿပီးသြားၿပီ။ ေနာက္တစ္လံုးထပ္၀င္လွ်င္ သူတုိ႔အားလံုး အိမ္ျပန္ခြင့္ကို ဆံုး႐ႈံးေတာ့မည့္အခ်ိန္မွာ ဇိုင္ယာဂိုးေပါက္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအကြာမွာ ဘရာဇီးက ဖရီးကစ္ကန္ခြင့္ရသြားသည္။ ဇိုင္ယာေနာက္တန္းခံစစ္မွဴးအီလြန္ဂါ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနသည္။

ဖရီးကစ္ကန္မည့္ ဘရာဇီးကစားသမားကလည္း ဟန္ျပင္ေနသည္။ အီလြန္ဂါ သူ႔စိတ္ကိုမထိန္းႏုိင္ေတာ့။ အားကုန္က်ဳံးေျပးသြားၿပီး ေဘာလံုးကို က်ဳံးကန္ပစ္လိုက္သည္။ အီလြန္ဂါ့လုပ္ရပ္က ကမၻာ့ဖလားသမုိင္းမွာ ေက်ာ္ၾကားသြားခဲ့သည္။

“ဘယ္လိုဖိအားမ်ဳိးေတြေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကစားခဲ့ရသလဲဆုိတာ က်န္တဲ့သူေတြမသိႏိုင္ပါဘူး”ဟု အီလြန္ဂါကျပန္ေျပာခဲ့သည္။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး အဘက္ဘက္က ခၽြတ္ၿခံဳက်ေနသည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြက္ ေဘာလံုးက အမ်ဳိးသားေရးအားေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အ႐ႈံးႏွင့္ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကရသည့္ က်ဆံုးႏုိင္ငံမ်ားအတြက္ အႏိုင္ပြဲေလးတစ္ပြဲက ေသေရးရွင္ေရးတစ္မွ် အေရးႀကီးခဲ့ၾကသည္။ အီရတ္ေဘာလံုးအသင္း၏ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အာရွဖလားသိမ္းပိုက္ႏိုင္မႈက နာမူနာျဖစ္သည္။

အေမရိကန္က်ဴးေက်ာ္မႈ ဗံုးေတြေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္သြားသည့္ ၿမိဳ႕ျပမ်ား၊ အေသခံဗံုးခြဲတိုက္ခိုက္မႈမ်ားႏွင့္ လူမ်ဳိးျခားေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရမႈမ်ားက အီရတ္ျပည္သူမ်ား၏ စိတ္ဓာတ္ကို အသူရာေခ်ာက္ထဲကို က်ဆင္းသြားေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ “မက္ဆိုပိုေတးမီးယားျခေသၤ့မ်ား” ဟု တင္စားအေခၚခံရသည့္ အီရတ္ေဘာလံုးအသင္းက အီရတ္ျပည္သူမ်ားအတြက္ သမိုင္း၀င္ေအာင္ပြဲကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အာရွဖလားပြဲမွာ ထိုင္း၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အိုမန္၊ ဗီယက္နမ္၊ ေတာင္ကိုရီးယားႏွင့္ ဖိုင္နယ္မွာ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်တုိ႔ကို အေသအလဲျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး အာရွဖလားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရယူသြားခဲ့သည္။ ျပာပံုထဲကထလာသည့္ အသင္း၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ေအာင္ပြဲကို တစ္ကမၻာလံုးလန္႔သြားခဲ့ၾကသည္။

ဘဂၢဒက္ၿမိဳ႕ေပၚက လမ္းေတြေပၚကို လူေတြေျပးထြက္လာၾကသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေပြ႕ဖက္ၾကသည္။ ကားဟြန္းေတြတီးၾကသည္။ မျမင္ရတာၾကာၿပီျဖစ္သည့္ အၿပံဳးမ်ားက သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ျပန္လည္ပြင့္လန္းလာၾကသည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ဗံုးကြဲသံေတြ တိုးတိတ္သြားခဲ့သည္။ အီရတ္ျပည္သူမ်ားအတြက္ ေသေရးရွင္ေရးလိုအပ္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုကို မက္ဆုိပိုေတးမီးယားျခေသၤ့တုိ႔က ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏုိင္ခဲ့သည္။

၄၂ လက္မ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားထဲမွာ အနီေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္မ်ား ေရာယွက္လံုးေထြးေနသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုိ႔က တစ္ေက်ာ့ျပန္လာသည္။ ေဒသတြင္းမွာ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခံခဲ့ရသည့္ အနီေရာင္ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈကို ႏွစ္ ၃၀ ၾကာ ငတ္မြတ္ေတာင့္တမႈမ်ားက အစိမ္းေရာင္ကစားကြင္းကို ဖိအားေပးထားသည္။

မႏုိင္သည့္တိုင္ မ႐ႈံးေအာင္ကစားသည့္ ျမန္မာ့အသင္းသားမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳသည္။ သႏိၷ႒ာန္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို မျပဳမူခဲ့ၾကသည့္ ပရိသတ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုတည္းက ျမင့္မားသည့္ဂုဏ္သိကၡာကို ေပးသည္မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ့အသင္းသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုးအသင္း ျဖစ္ေကာင္းမွျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ သေဘာထားႀကီးေသာ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ျပသဖို႔လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။ သေဘာထားႀကီးဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ သတိၱရွိဖို႔လည္း လိုအပ္ပါသည္။

ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ကို သူမွားေၾကာင္းသက္ေသျပဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ သတၱိေမြးရပါလိမ့္မည္။
Credit To 7Day News Journal
Read More »