ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၿမ ဧ။္ စည္းလံုးၿခင္း မိန္႕ခြန္း အပိုင္းအစ ===========================

““ရန္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း အိုးမဲသုတ္ၿပီး ျပန္တိုက္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းတိုက္ရင္ ဘယ္သူခံရမလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကရင္ေတြပဲခံရတာပဲ”” ဒီေကဘီအိုက ေကအင္(န္)ယူႏွင့္ မဆိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ေၾကညာထားၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ေကအင္(န္)ယူ အဖြဲ႕တစ္ခုလံုးရွိ ဆက္သြယ္ေရး စက္မ်ား သို႔ ေပးပို႔ေသာ မိန္႔ခြန္းအျပည့္အစံုမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းျဖစ္သည္- ၂၇၃၄ ခုႏွစ္ ျပာသိုလဆန္း(၁)ရက္၊ ၁၉၉၅ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ(၁)၊ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔တြင္ ေကအင္(န္)ယူ ကရင္အမ်ဳိးသား အစည္းအ႐ံုး ဥကၠ႒ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာဘိုျမ၏ ႏွစ္သစ္ကူးမိန္႔ခြန္း။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္၊ ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခ်ိန္မွစၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာဟာ (၄၆)ႏွစ္ ၾကာရွည္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ တညီတညြတ္တည္း ရွိခဲ့သလို လြတ္ေျမာက္ေရး ရတဲ့အထိ ဆက္ၿပီး ေကအင္(န္)ယူ အစည္းအ႐ံုးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေအာက္မွာ စုစည္းညီညာစြာ ဆက္ၿပီး တိုက္ပဲြ၀င္သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကရင္အမ်ဳိးသားအေပါင္းတို႔- … ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ရဲ႕ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုမွာ ရန္သူ၏ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ရဲေဘာ္အခ်ဳိ႕ဟာ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို ဖိႏွိပ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပါတယ္။ အခြင့္အေရး မေပးဘူးဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အထင္အျမင္ လြဲမွား ဆန္႔က်င္တာကို ၀မ္းနည္းစြာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ ရန္သူ႕ရဲ႕ အစီအစဥ္ပါ။ ရန္သူ က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၿပိဳကြဲသြားေအာင္ ထိုးခြဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကအင္(န္)ယူရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံစည္းမ်ဥ္း ဥပေဒမွာ တိတိက်က် ေဖာ္ျပထားတာက ဘာသာတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ခြင့္ ရွိတယ္။ ဘာသာတိုင္းဟာ ဆူႀကံဳနိမ့္ျမင့္မရွိ၊ တန္းတူရည္တူရွိၿပီး ဘာသာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ပုတ္ခတ္ျခင္း မရွိေစရ။ ညီညီညြတ္ညြတ္ ရွိေစရမယ္လို႔ ျပ႒ာန္း ထားပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးရဲ႕ သြန္သင္ မွာၾကားခ်က္အရ စည္းလံုးညီညာ ေအာင္ေၾကာင္း ျဖာပါတယ္။ ရန္သူအေနနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကို ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ လံုး၀ မမွန္ပါ။ အမွန္မွာ ခရစ္ယာန္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးၾကတယ္။ အခ်င္းခ်င္း ကူညီၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား တည္ေဆာက္သည့္ အခါ လိုအပ္တဲ့ သစ္နဲ႔ အျခားလိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေပးလွဴခဲ့တယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အခ်င္းခ်င္းအေနနဲ႔ အကူအညီမ်ား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို အမွန္တကယ္ လိုလားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ရန္သူရဲ႕ လွည့္စားမႈကို ခံရေသာ ရဲေဘာ္မ်ားအား တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် အေရးမယူ၊ အျပစ္မေပးပါ။ သူတို႔ရဲ႕ ျပစ္မႈအားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ သင္ပုန္းေခ်ခဲ့ပါတယ္။ ေရွးလူႀကီးမ်ား ေျပာသလို မိုးေကာင္းကင္သည္ တိမ္ႏွင့္မကင္းလြတ္ သကဲ့သို႔ မည္သူမွ် အျပစ္ကင္းသည္ မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူလွည့္စားမႈကို ယံုစားခဲ့သူမ်ားအေနႏွင့္ အမွန္တရားဘက္သို႔ ျပန္လာၾကၿပီး ကရင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ဳိးရွိတဲ့အလုပ္မွာ စုေပါင္း လုပ္ကိုင္ၾကပါ။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာ ကရင္ျပည္သူမ်ားအားလံုး စည္းလံုး ညီညြတ္ၾကၿပီး တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္းနဲ႔ စုေပါင္း လုပ္ကိုင္ၾကတာကို ကၽြႏု္ပ္ လိုလားပါတယ္။ ကရင္ျပည္သူနဲ႔ ရဲေဘာ္အားလံုးတို႔- တိရစၦာန္ျဖစ္တဲ့ ၾကက္ေတြကို အိုးမဲသုတ္ၿပီး ခြပ္ခိုင္းရင္ ခြပ္ၾကတာ ေတြ႕ရမယ္။ ဒီလိုခြပ္ခိုင္းတဲ့ ေနရာမွာ ခြပ္ခိုင္းသူက မခံရဘူး။ ခြပ္သူသာ ခံရမယ္။ အေသအခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကပါ။ ရန္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း အိုးမဲသုတ္ၿပီး ျပန္တိုက္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း တိုက္ရင္ ဘယ္သူခံရမလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကရင္ေတြပဲ ခံရတာပဲ။ ကရင္အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္ ရန္သူက လက္ခုပ္တီးၿပီး ေပ်ာ္မွာေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ရန္သူေတြဟာ ေကာ္ကဆာေစာဘဦးႀကီးကို လုပ္ႀကံဖို႔ ကရင္ကို အသံုးခ်ခဲ့ပါတယ္။ ရန္သူက သူတို႔ကို လက္နက္ထုတ္ေပးၿပီး ေကအင္(န္) ယူကို တိုက္ခဲ့တယ္။ သူတို႔တစ္ေတြဟာ ရန္သူေတြ အတြက္ အသက္စြန္႔ တိုက္ၿပီး သူတို႔အတြက္ အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကရင္ျပည္သူမ်ားအားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို ေရွး႐ႈၿပီး ကရင္ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ဳိးရွိမယ့္ စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ၾကပါ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ကုန္တာနဲ႔အတူ ဒီႏွစ္သစ္မွာ ရန္သူရဲ႕ ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းမႈမွ စြန္႔ခြာၾကၿပီး စည္းလံုးညီညြတ္ေရးသို႔ တက္လွမ္းၾကပါ။ ကရင္ႏွစ္သစ္မဂၤလာမွာ ကရင္ျပည္သူ အေပါင္းအား ညီညြတ္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ သာယာ၀ေျပာျခင္းႏွင့္ ေအာင္ျမင္ျခင္းတို႔အား အျပည့္အ၀ သက္ေရာက္ပါေစ။
 ျမန္မာ့သံေတာ္ဆင့္မွ
Read More »

ႏွစ္ဘက္အျပန္အလွန္ ညွိႏႈိင္းအေလၽႊာ့ေပးေစ့စပ္တဲ့ဓေလ့မ်ဳိး ထြန္းကားဖို႔ လိုပါတယ္ - ေက်ာ္၀င္း


(Myanmar Peace Chronicle ႏွင့္အင္တာဗ်ဴး)

လက္ရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ေပၚမွာ ဆရာ့ရဲ႕အျမင္ကို သိခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြနဲ႕၊ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းေလာက္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာ သံုးႀကိမ္ရွိတယ္။ ၁၉၆၃ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္ဦးက တစ္ခါ၊ အရင္ အစိုးရလက္ထက္ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြက တစ္ခါ၊ အခုအစိုးရသစ္လက္ထက္ေနာက္ တစ္ခါ၊ စုစု ေပါင္းသံုးႀကိမ္ေပါ့။ ပထမအႀကိမ္က မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီ အေၾကာင္းခံတဲ့ လက္နက္ကိုင္ေတြ(ဗကပနဲ႔အလံနီ)နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရခဲ့တာ၊ အျပန္အလွန္ယံုၾကည္မႈမရွိလို႔ပါ။ လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ အဓိကအဖုအထစ္က ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ ဆုိတဲ့ကိစၥ။ (အခု - အိုင္ဒီအုိလိုဂ်ီ လက္နက္ကိုင္မရွိေတာ့ဘူး။ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္ေတြဘက္ကလဲ ခြဲထြက္ေရးကို မေတာင္းေတာ့ဘူး။) ဒုတိယအႀကိမ္မွာေတာ့၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးပဲ ရခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲထိ မေရာက္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေရရွည္ခံတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရခဲ့တာလို႔ ထင္ပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္စရာ ပိုမ်ားလာတယ္။ အစိုးရဘက္က ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ အထိ ဦးတည္ခ်က္ရွိတယ္။ လိုအပ္ရင္ - constitution ကိုပါျပင္မယ္လို႕ ဆုိတယ္။ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္ ေတြဘက္ကလဲ ခြဲထြက္ေရးကိစၥကို မေျပာေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ခါးသီးတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္အေတြ႕အႀကံဳက ႏွစ္ဖက္စလံုးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘက္ မ်က္ႏွာမူလာေစတယ္လို႕ ထင္တယ္။ ေနာက္ ႏိုင္ငံတကာအခင္း အက်င္း။ ဒီေန႔ကမၻာႀကီးမွာ ‘လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး’ ေတြအတြက္ဘယ္လိုမွ အခြင့္မသာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္အေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔ေတာ့ အမ်ားႀကီးေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြနဲ႕ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း သိပါရေစ။

ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံသြားေနတာက သံုးပြင့္ဆိုင္အေျပာင္းအလဲပါ။ ႏိုင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၊ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ပါ။ ဒီသံုးခုလံုးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးပဲ ေလ။ ဒီသံုးခုဟာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုဆက္ႏြယ္ေနတယ္။ ဒီထဲမွာမွ အေရးအႀကီးဆံုး ‘ဆံုခ်က္’ အက်ဆံုးက၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီအဆက္အစပ္ကို ‘ဆဝါး’ ႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ျပည္တြင္းစစ္ကို အေၾကာင္းခံၿပီး ‘စစ္ေဘာင္’ က်ယ္လာတာ၊ ‘စစ္ေဘာင္’ က်ယ္လာတာနဲ႕အမွ် ‘ဒီမိုကရက္တစ္ေဘာင္’ က်ဥ္းလာတာ၊ ေနာက္ဆံုးလံုးဝ ကိုေပ်ာက္သြားခဲ့ရတာ။ ျပည္တြင္းစစ္ တန္းလန္းနဲ႔ေတာ့၊ ‘စစ္ေဘာင္’ ကိုေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ ‘ဒီမုိကရက္တစ္ေဘာင္’ ခ်ဲ႕ယူ ဖို႔လဲ ခက္ေနဦးမွာပါ။ ဒါက ႏိုင္ငံေရဒျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈနဲ႕ အဆက္အစပ္။

စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမွာလဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာေတြရွိတယ္။ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့၊ မတည္ၿငိမ္တဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ ဝင္လာဖို႔ လက္ေတြ႔မွာခက္တယ္။ ေနာက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔စီးပြားေရးက သယံဇာတ ထုတ္ယူသံုးစြဲမႈအေပၚ အဓိက အားျပဳေနရဆဲပါ။ သယံဇာတအမ်ားစုက၊ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒသေတြမွာ ရွိေနေတာ့ အျပည့္အဝထုတ္ယူသံုးစြဲဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။

တကယ္လို႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာ အေျခအေနေကာင္းလာရင္ ႏိုင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ေရာ၊ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ပါ လမ္းပြင့္လာလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရၿပီေပါ့။

တျခားႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ ဘာေတြ ကြာျခားမႈရွိသလဲ။

ေရဘုယ်တူညီခ်က္ေတြ ရွိႏိုင္ေပမဲ့၊ မတူတာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ‘ထူးျခားခ်က္’ ေတြကို ညဏ္မိီသမွ် တန္းစီေျပာသြားပါမယ္။

၁။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ‘ ႏိုင္ငံေရးဓေလ့’ (political culture) ကိုျပန္ၾကည့္ရင္ ‘ယံုၾကည္မႈ’ သိပ္အားနည္းတာကို ေတြ႕ရမယ္။ ပညာရပ္ ဆန္ဆန္ေျပာရရင္ ‘ very short radius of trust’ ေပါ့။

၂။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရး လႈပ္ရွားမႈကို ျပန္ၾကည့္ရင္ ‘ စစ္ဓေလ့’ ကဲေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ Democratic politics ထက္ militant politics ကပိုေရွ႕ေရာက္ေနတယ္။

၃။ ဒီေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးကို ၾကည့္ရင္လဲ ‘ဆန္႔က်င္လက္အခ်င္းခ်င္း၊ အျပန္အလွန္ဖယ္ထုတ္ဖို႔ အားသန္တဲ့ ရယ္ဒီကယ္ ႏိုင္ငံေရး’ (radical politics) ကသာ အေပၚစီးရေနတယ္။ ‘ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ၊ အေၾကအလည္ညိႇႏႈိင္း အေျဖရွာ၊ အျပန္အလွန္ အေလွ်ာ့ေပးေစ့စပ္တဲ့ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံေရး’ (Democratic politics) က အခုထိ အားနည္းေနဆဲပဲ။

၄။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျပည္တြင္းစစ္က လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ဖြားဖက္ေတာ္ ကမၻာေပၚမွာ အရွည္ဆံုး။ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ၿပီ။

၅။ ဗဟုႏိုင္ငံေရး စနစ္ေတြနဲ႕ ေဝးခဲ့ရတာကလဲ ရာစုဝက္နီးပါး။ ‘ဗဟုႏိုင္ငံေရး’ အေတြ႕အႀကံဳ ဆိုလို႔ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေလာက္ပဲရွိတယ္။

၆။ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ၊ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕၊ လြန္ေရာကၽြံေရာ သံုးဖြဲ႕ေလာက္ထက္ မပုိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေတာ့ လူမ်ိဳးစုတိုင္းေလာက္မွာ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕လူမ်ိဳးစုေတြမွာ ဆိုရင္ တစ္ခု မကဘူး။

၇။ ဒီလူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေတြဟာ၊ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု သေဘာသဘာဝ အရေရာ၊ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲသက္တမ္းပါ မတူဘူး။ (တစ္ခ်ိဳ႕က  ၄၈ ကတည္းက လက္နက္ကိုင္တာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ၈၈ ေနာက္ပိုင္း မွ) ဒီေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ ဒဏ္သင့္မႈေတြအေပၚ နားလည္ပံု အတုိင္းအတာခ်င္းမတူႏိုင္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးမွာ ၾသဇာႀကီးခဲ့ဖူးတဲ့ ‘လက္ဝဲအိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီ’ အေပၚတိမ္းညြတ္ပံုခ်င္းလဲ မတူၾကဘူး။

၈။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးမွာ group psychology သေဘာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္း၊ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းအရ ကိုယ္ပိုင္ခါးသီးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတိမ္းညြတ္မႈေတြ ရွိၾကေပမဲ့ အစုအေဝးသေဘာျဖစ္လာရင္ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ျဖစ္တတ္တယ္။ (ဒါက အေတာ္အေရးႀကီးမယ္ ထင္တယ္)

၉။ ျပည္တြင္းစစ္က အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့၊ ‘စစ္စီးပြားေရး’ နဲ႕ ‘စစ္အင္စတီက်ဴးရွင္း’ေတြက ႏွစ္ဘက္လံုးမွာ ‘ခိုင္’ေနၿပီ။ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စီးပြားေရး’ နဲ႕ ‘ဒီမိုကရက္တစ္ အင္စတီက်ဴးရွင္း’ ေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးပမ္းရဦးမယ္။ အခ်ိန္ေပးရလိမ့္မယ္။
ဒါေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ဟာ တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ ပိုခက္ႏိုင္ပါတယ္။ ပိုအခ်ိန္ယူ ရမယ္ထင္ပါတယ္။

အစိုးရနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြၾကားမွာ ခိုင္မာတဲ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးရရွိဖို႔အတြက္ ဘယ္အပိုင္းေတြကို  တိုးျမႇင့္လုပ္ေဆာင္သင့္သလဲ။

ေျပာရရင္ ျပည္တြင္းစစ္အစ၊ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးကတည္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႀကိဳးပမ္းမႈေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခရီးမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔လိုမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာ ေျပာရရင္ အဲဒီတုန္းက ေတာတြင္းလက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြက ‘ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးက ပထမ၊ ၿပီးမွ လက္နက္ စြန္႔တန္ စြန္႔မယ္’ ဒီလိုရပ္တယ္၊ အစိုးရက ‘ လက္နက္အရင္စြန္႔၊ တရားဝင္ပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ေပးမယ္’ ဒီလိုရပ္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ျပည္တြင္း စစ္မရပ္ႏိုင္ဘဲ ဒီမိုကေရစီသာ လံုးပါးပါးသြားခဲ့ရတာ။ အခုလည္း ဒီသေဘာပဲ။ အစိုးရက ‘တျပည္လံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ထုိးမယ္။ ၿပီးမွ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ၾကမယ္’ လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ေတြကေတာ့ ‘ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အရင္လုပ္မယ္။ အေျဖရမွ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္မယ္…’။ ဒါနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကလို ‘ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေဝး’ ျဖစ္သြားမွာ ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရိမ္ဆံုးပဲ။ အဲလိုဆိုရင္ အားယူခါစ ဒီမိုကေရစီ ယိုင္လဲသြားႏိုင္တယ္။ သတိျပဳၾကဖို႔ပါ။

ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာက “ေယဘုယ် ႏိုင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္ေတြ ရေအာင္ အရင္လုပ္ၾကပါ။ ဒါ ရရင္ တျပည္လံုးအတုိင္းအတာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထိုးၾကပါ။ ၿပီးမွ က်န္တာေတြကို တစံုတရာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အေျခအေနမွာ ဆက္ေဆြးေႏြးၾကပါ” လို႔ အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ‘ေယဘုယ် ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္’ ဆိုတာကို ရွင္းပါ့မယ္။ အတိအက် အခိုင္အမာ အႏုစိတ္သေဘာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေယဘုယ် သက္သက္ပါ။ ႏွစ္ဘက္ သိပ္မေဝးတဲ့ ေယဘုယ် ဖက္ဒရယ္ အႏွစ္သာရပိုင္းကို ညႇိၾကဖို႔ပါ။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ လက္ရွိ ၂၀၀၈ constitution ထဲက ဇယား ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၅ ကို ေပးထားခ်က္လို႔ ယူၿပီး ႏွစ္ဘက္ လက္ခံႏိုင္မယ့္ ၾကားအေျဖ ရွာၾကဖို႔ပါ။ ရႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ ၁၀၉ ဦး ေကာ္မတီရဲ႕ အစီရင္ခံစာ ထြက္လာရင္ အဲဒါနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ညႇိႏိႈင္းဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ အားလံုး သေဘာထား ႀကီးၾကရင္ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ယာယီျဖစ္ေစ လက္ခံႏိုင္ေလာက္မယ့္ အေျဖတစ္ခု ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ အရယူၿပီး တျပည္လံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ၂၀၁၅ မတိုင္ခင္ ဒါကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေစခ်င္တယ္။

အဲသလို ေယဘုယ်ႏိုင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္ ရတာနဲ႔ ခိုင္မာတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္ၿပီလို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးၾကရမယ့္ ျပႆနာေတြ၊ sensitive issues ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြ ေလွ်ာ့ခ်ေရးတို႔၊ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးတို႔၊ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရးတို႔ (ပညာရပ္ဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ DDR - Disarmament, Demobilization and Reintegration ေပါ့)။ ဒီကိစၥေတြက သိပ္သိမ္ေမြ႔ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းအေျဖရဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ယူရပါလိမ့္မယ္။ ဆယ္စုတစ္ခုေတာင္ ၾကာေကာင္း ၾကာသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြအားလံုး အျပည့္အဝ ရမွ အပစ္အခတ္ ရပ္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္တမ္းအတြင္း ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဘယ္လိုမွ ရစရာမရွိပါဘူး။ ေယဘုယ် ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္ ရၿပီး အပစ္အခတ္ရပ္မွ တစံုတရာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အေျခအေနေအာက္မွာ ဒီအကဲဆတ္တဲ့ ျပႆနာေတြကို ေအးေအးေညာင္းေညာင္း အေျဖရွာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီအတြက္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးရ ေပးရေပါ့။ ဆယ္ႏွစ္ၾကာလည္း ဘာျဖစ္လဲ။ အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ စစ္တိုက္ၿပီးၿပီပဲ။ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ သည္းခံၿပီး ေသနတ္သံမထြက္ေစဘဲ ေဆြးေႏြးၾကည့္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီေလာက္မွ စိတ္မရွည္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္တြင္းစစ္ အႏွစ္တစ္ရာၾကာလည္း အေျဖရွာရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီေတာ့ ေယဘုယ် သေဘာတူညီခ်က္ေတြ ရေအာင္ ဝါယမစိုက္ၿပီး လုပ္ေပးၾကပါ။ ၿပီးရင္ တျပည္လံုး ေသနတ္သံေတြ ရပ္ေပးၾကပါ။ က်န္တာေတြကို အခ်ိန္ယူ ညႇိႏိႈင္း အေျဖရွာၾကပါ လို႔ ႏွစ္ဘက္လံုးကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။

ဖက္ဒရယ္ဆိုတာကို တိုင္းရင္းသားေတြက တိုင္းရင္းသားေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ေနၾကတယ္။ (ဥပမာ - ရွစ္ျပည္နယ္ ျဖစ္သင့္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး) ဆရာ့အေနနဲ႔ေရာ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာကို ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုမလဲ။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္လို ပါမႊားတစ္ေယာက္ထက္ မိတ္ေဆြႀကီး “အီေဂါ”ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုပဲ ကိုးကားေျပာခ်င္ပါတယ္။ “အီေဂါ”ဆိုတာက Educational Initiatives ရဲ႕ ဒါရိုက္တာ Igor Blazevic ကိုေျပာတာပါ။ သူက ဖက္ဒရယ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကၽြမ္းက်င္သူလို႔ ဆိုႏိုင္ေလာက္တဲ့ ပညာရွင္လည္း ျဖစ္တယ္။ ေဘာ့စ္နီးယား ဇာတိျဖစ္တာမို႔ ‘ေဘာလ္ကန္ႏိုက္ေဇးရွင္း’ (အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ကြဲၿပိဳမႈ) ကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုပဲ ညႊန္းပါ့မယ္။

၁။ ဗဟိုအစိုးရနဲ႔ ေဒသအစိုးရၾကားမွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာခြဲေဝက်င့္သံုးမႈ ရွိမယ္။ (power sharing, tax sharing, resource sharing)

၂။ ဒါကို constitution မွာလည္း တရားဝင္ ေဖာ္ျပထားမယ္။

၃။ ဒီခြဲေဝက်င့္သံုးမႈကို ေျပာင္းခ်င္ရင္ constitution ျပင္ဆင္ျခင္းနဲ႔သာ ေျပာင္းလို႔ရတယ္။ လႊတ္ေတာ္လမ္းေၾကာင္းနဲ႔သာ ေျပာင္းရမယ္။

ဒီအႏွစ္သာရ သံုးခု ျပည့္စံုရင္ ဖက္ဒရယ္လို႔ ေယဘုယ် ေျပာႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာတဲ့ ရွစ္ျပည္နယ္ဆိုတာက ဒီဖက္ဒရယ္ အႏွစ္သာရကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု ကိစၥပါ။ ပံုသဏၭာန္ ျပႆနာေပါ့။ ဒီလိုပံုသဏၭာန္မွာ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ ဘယ္လိုမွ ထပ္တူမက်ႏိုင္ပါဘူး။ မူကြဲေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။

ဒီေတာ့ အထက္က ဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႔ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္ၾကည့္ရင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာ ခြဲေဝက်င့္သံုးမႈကို တရားဝင္ ေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ (ဇယား ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၅) သယံဇာတ ခြဲေဝမႈကိုေတာ့ သီးျခားဇယားနဲ႔ ေဖာ္ျပမထားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ ဖက္ဒရယ္လံုးဝမဟုတ္တဲ့ တျပည္ေထာင္ (unitary) ဆိုတဲ့ ေဝဖန္ခ်က္ဟာ တစ္ဖက္သတ္ က်လြန္းတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ ဖက္ဒရယ္ပါပဲဆိုတာမ်ိဳးကလည္း မ်ားလြန္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေျပာခဲ့တဲ့ ဇယား ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၅ တို႔ဟာ ဘက္တစ္ဘက္တည္းရဲ႕ ရပ္ခံခ်က္ျဖစ္ေတာ့ လူမ်ိဴးစုေတြဘက္က (ေျပာရရင္) ေဒသအစိုးရေတြဘက္က ေျပာင္းခ်င္တာ၊ ျပင္ခ်င္တာ၊ ျဖည့္စြက္ခ်င္တာေတြ ရွိႏိုင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုကို “ေပးထားခ်က္”လို႔ ယူဆၿပီး အေၾကအလည္ ညႇိႏိႈင္းၾကရင္ အားလံုးသေဘာညီတဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ အမ်ားညီ ဖက္ဒရယ္ကို ေရာက္ႏိုင္တဲ့ ပလက္ေဖာင္းတစ္ခုလို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ႏွစ္ဘက္ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ပါ။

အခုလက္ရွိ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္အေပၚမွာ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ အတိုင္းအတာအထိ ယံုၾကည္မႈ ရွိပါလဲခင္ဗ်၊

ဒီေန႔ လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြေရာ၊ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြပါ အႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ခါးခါးသီးသီး ၾကံဳဖူးၿပီးၿပီမို႔ သူတို႔ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တဲ့ ဆႏၵကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ စစ္ပြဲကို ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ရပ္ဖို႔ဆိုတာ လက္ေတြ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကာလတစ္ခု အခ်ိန္ယူ လံုးပမ္းဖို႔ လုိပါလိမ့္မယ္။ ဒီအတြင္း ျပည္တြင္းစစ္ အဆိုးေက်ာ့သံသရာထဲ ျပန္လည္မသြားဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဒီအတြက္ ႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ ညႇိႏိႈင္း၊ အေလွ်ာ့ေပး၊ ေစ့စပ္တဲ့ ဓေလ့မ်ိဳး ထြန္းကားဖို႔ လိုပါတယ္။ ခက္တာက ဒီဓေလ့ဟာ အခုမွ သေႏၶတည္စမို႔ သမရိုးက် ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရးဓေလ့ကို မေက်ာ္ႏိုင္မွာေတာ့ စိုးရိမ္တယ္။

ဆရာ့အေနနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခုခု ျဖည့္စြက္ေျပာခ်င္တာမ်ား ရွိပါေသးလား ခင္ဗ်ား။

ရွိတယ္။ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕အခန္းက႑ပါ။ ေရွ႕ပိုင္းက ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ ‘ေယဘုယ်သေဘာတူညီခ်က္’ရဖို႔ အဆင့္မွာကိုပဲ။ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာ ကိုင္ထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္မပါဘဲ ဒီကိစၥ မျဖစ္ပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲက ရတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ ၁၀၉ ဦးေကာ္မတီရဲ႕ တင္ျပခ်က္ေတြကို ဆက္စပ္ညႇိႏိႈင္းၾကဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီလိုေျပာရတာလဲ အေၾကာင္းရွိလို႔ပါ။ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစု တစ္ခု (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္၊ တခါက ကၽြန္ေတာ္ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပါတီ)ရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ကို online မွာ ဖတ္ရလို႔ပါ။ အဲဒီပါတီက “အေျခခံဥပေဒကို လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ဖ်က္ေရး”ဆိုတာ တင္ေနတယ္။ ဒီေန႔ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲ တစ္ခုလံုးကို ကတိမ္းကပါး ျဖစ္ေစႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အႏၱရာယ္ႀကီးလွတဲ့ လက္ဝဲေသြဖီေရးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီေသြဖီေရး အေပၚစီးရသြားရင္ ျပည္တြင္းစစ္ သံသရာထဲက ရုန္းမထြက္ႏိုင္ရံုတင္ မကဘူး။ ဒီမိုကေရစီ အလားအလာေတြပါ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အင္အားစုေတြ ၾကပ္ၾကပ္သတိထားေစခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က စြဲလမ္းဖူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရွိတယ္။ ‘ဗားေတာ့ ဗရက္’ ရဲ႕ ကဗ်ာပါ။ “အကုန္ရရင္ရ၊ မရရင္ ဘာမွမလိုခ်င္ဘူး” ဆိုတဲ့ကဗ်ာပါ။ ဒီကဗ်ာစာသားကို ခိုင္ထူးကလည္း သီခ်င္းလုပ္ဆိုဖူးတယ္။ ကဗ်ာအေနနဲ႔ သီခ်င္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ဖတ္ရတာ၊ ဆိုရတာ တယ္အရသာရွိတာပဲ။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ရံုသာမက အႏၱရာယ္ႀကီးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ၊ ကဗ်ာရြတ္တာမဟုတ္ဘူး။ လသာသာ သီခ်င္းေအာ္ဆိုရတာ မဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္ကို ႀကိဳျမင္ရမယ္။ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိဖို႔ လိုတယ္။
ဆရာေက်ာ္၀င္စာမ်က္နွာမွ
Read More »

ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း --------- ေရးသားသူ- ေအာင္သူရ


“ကၽြန္ေတာ္က သမၼတႀကီးကို တင္ျပတာေပါ့ဗ်ာ။ တုိက္တြန္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ သမၼတႀကီး လုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ဒီစကားကိုမေျပာသင့္ပါဘူး”
----------

ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ တာ၀န္ယူလာခဲ့သည္မွာ သံုးႏွစ္နီးပါးရွိလာခဲ့ပါၿပီ။ အခ်ိန္ၾကာျမင့္လာသည္ႏွင့္အမွ် အစိုးရအဖဲြ႕အေပၚ ေ၀ဖန္မႈမ်ားမွာလည္း ခပ္စိပ္စိပ္ၾကားလာရသည္။ အထူးသျဖင့္ သမၼတ၏ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ေအာင္ျမင္ရန္ အဓိကအေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးေနေသာ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီး ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ဦးစိုးသိန္းတို႔အေပၚ ေ၀ဖန္မႈမ်ား၊ပုဂၢိဳလ္ေရးတုိက္ခိုက္မႈမ်ား မၾကာခဏဆိုသလို မီဒီယာမ်ားတြင္ ေတြ႕လာရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အင္အားစုမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိရန္ ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ေနေသာ ဦးေအာင္မင္းကိုေတြ႕ဆံု၍ ၎ႏွင့္အစိုးရအဖဲြ႕အေပၚ ေ၀ဖန္ေနမႈမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၄ ရက္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့သည္မ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါသည္။

ေမး- ဒီရက္ပိုင္းထဲမွာ ျပည္ပကေန ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပထမဆံုးျပန္လာတဲ့ ဦးပီတာလင္းပင္ကို ၀န္ႀကီးဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ဦးစိုးသိန္းက ေငြေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ကားေတြေပးမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ ေျပာဆုိတဲ့အေပၚမွာ ၀န္ႀကီးအေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကိစၥမေျပာခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္လုပ္တဲ့ကိစၥေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အစိုးရသစ္တက္လာေတာ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္မွာ သမၼတႀကီးက အေျချပမိန္႔ခြန္းေျပာပါတယ္။ အဲဒီ အေျချပမိန္႔ခြန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတိုးတက္ဖို႔အတြက္ ျပည္တြင္းျပည္ပက ဆန္႔က်င္ဘက္အဖဲြ႕အစည္းေတြ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းေတြ အားလံုးပါ၀င္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ သမၼတႀကီးကဖိတ္ေခၚခဲ့တယ္။ အဲဒီ ဖိတ္ေခၚတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပထမဦးဆံုးစ၀င္လာတာေတာ့ ဦးပီတာလင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးပီတာလင္းပင္ဟာ ဦးစိန္၀င္း (NCGUB)ရဲ႕ အဖဲြ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ သူျပန္၀င္လာတဲ့အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ေတြ႕ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုေတြ႕ခဲ့တယ္။ ေတြ႕တဲ့အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္လိုအပိုင္းေတြ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ေနတယ္။ ဘယ္အပိုင္းေတြ ဘယ္က႑ေတြမွာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူက အခြင့္အေရးေတြေတာင္းတာ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာခဲ့တာရွိတယ္။ အခုေခတ္ေျပာင္းသြားၿပီ။ အားလံုးက တန္းတူညီမွ်ပဲ။ ဘယ္သူမွ အခြင့္ေရးပိုယူလို႔မရဘူး။ အမ်ားတန္းတူပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘာမွေပးလို႔မရပါဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ သူတို႔ေျပာသလိုပဲ က်န္တဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းအားလံုးကို ဒီအတိုင္းပဲေျပာခဲ့တယ္။

ေမး- ၀န္ႀကီးေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ သူက ၀န္ႀကီးဆီမွာ အခြင့္အေရးေတာင္းတာရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဘာအခြင့္အေရးေတြေတာင္းခဲ့လဲ။

ေျဖ- သူကေတာ့ဗ်ာ ဒီႏိုင္ငံကထြက္သြားတယ္ဆိုရင္ ဥပမာ သူ႔ပင္စင္လစာကို ျပန္ခံစားခြင့္၊ ဒါေလးကို ေျပာတာရွိတယ္။ ေနာက္ ေမၿမိဳ႕မွာ သူထြက္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ အိမ္ဂရန္ေျမကြက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေလးကို သူဂရန္ေျမကြက္ ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ ဒါေတြက သာမန္လူလုပ္လို႔ရတဲ့ကိစၥေတြပဲ။ သူ႔ရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္ပက ျပန္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာအဖဲြ႕အစည္းေတြကို ေျပာေပးတာတို႔ လုပ္ေပးတာတို႔ ဒါေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဒါေလးေတာ့ လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ေမး- ၀န္ႀကီးက MPC (ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးဗဟိုဌာန)ရဲ႕ ဥကၠ႒လည္းျဖစ္တယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း MPC နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဖန္သံေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကားလာရတယ္။ ၀န္ထမ္းလစာအပါအ၀င္ အကူအညီအေထာက္အပံ့ေတြမွာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရွိဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးတို႔အေနနဲ႔ MPC ကို ဒီထက္ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိေအာင္ ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ေဆာင္သြားဖို႔ရွိပါသလဲ။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္တို႔ MPC ကို အခုေလာေလာဆယ္ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးေနတာ အီးယူ (ဥေရာပသမဂၢ)တို႔၊ ဂ်ပန္တို႔က ၀ိုင္းလုပ္ေပးေနတာရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစကတည္းက MPC မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕မူ၀ါဒအရ ပိုက္ဆံ ကၽြန္ေတာ္တို႔မကိုင္ပါဘူးလို႔ ေျပာထားၿပီးသားရွိတယ္။ အလွဴရွင္ေတြက ယူလာတဲ့ပိုက္ဆံကို တကယ္လိုအပ္တဲ့ေနရာ၊ တကယ္လိုအပ္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြဆီေရာက္ေအာင္ ကူညီလုပ္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုတာကိုပဲ အစဥ္တစိုက္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း MPC က အဖဲြ႕ေတြကို လစာေပးတယ္ဆိုတာ အီးယူကေန တိုက္႐ိုက္ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာအေလ့အက်င့္အရ ဘယ္ေလာက္ေပးတယ္ဆိုတာ ေျပာခြင့္လည္းမရွိပါဘူး။ ေမးခြင့္လည္းမရွိပါဘူး။ MPC မွာ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ သူတို႔ ကူညီေပးမယ္၊ ပညာရွင္ေတြေပးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားပညာရွင္ေတြေပါ့။ ႏိုင္ငံျခားသားပညာရွင္ေတြ အတင္းတြန္းထည့္တယ္။ တြန္းထည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႏိုင္ငံျခားပညာရွင္ေတြ လက္မခံဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက တိုင္းရင္းသားပညာရွင္ေတြပဲေပးပါဆုိၿပီးေတာ့ ေတာင္းခဲ့တာ။ ဒီလူေတြအားလံုးကလည္း သူတို႔ငွားၿပီး ထည့္ေပးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ နာမည္ပဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေပးပါလို႔လဲ ေျပာခြင့္မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကို ပိုက္ဆံေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက သြားတယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပလို႔ရပါတယ္။

ေမး- အခုရက္ပိုင္းမွာ ဦးမင္းဇင္ကို လစာေဒၚလာသိန္းခ်ီေပးၿပီး ေခၚတယ္လို႔ ေကာလာဟလေတြ ထြက္လာတယ္။

ေျဖ- ဦးမင္းဇင္ရဲ႕စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။ သေဘာက်တဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အလြတ္က်က္မွတ္ပါတယ္။ ေဒၚလာငါးသိန္းေပးၿပီးေခၚရင္ေတာင္မွ သူမလာပါဘူးလို႔ေျပာတာဟာ ဥပမာေပးၿပီး တင္စားၿပီးေျပာတဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။ UMFCCI မွာလုပ္တဲ့ အစည္းအေ၀းမွာ သူေျပာခဲ့တာပါ။ ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပညာရွင္ေတြကို အရမ္းေလးစားတယ္။ အရမ္းတန္ဖိုးထားတယ္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ေနတယ္။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလျဖစ္တယ္။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလမွာ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အားအမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္လာၾကပါ၊ ၀ိုင္းလုပ္ေပးၾကပါဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွမေျပာဘူး။

ေမး- ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ျမန္မာေတြ ျပန္လာပါလို႔ေခၚေပမယ့္ ဒီမွာ ဘာအခက္အခဲျဖစ္ေနလဲဆိုေတာ့ မွတ္ပံုတင္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္အခဲျဖစ္ေနတယ္။ အစိုးရအေနနဲ႔ ၂၀၁၅ မတိုင္ခင္ ဒီလူေတြကို ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းထားတဲ့သေဘာလား။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲကေန ဥပေဒနဲ႔လုပ္ထံုးလုပ္နည္းနဲ႔အညီ ေဆာင္ရြက္ေပးပါလို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳထားပါတယ္။ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းနဲ႔အညီဆိုေတာ့ ဘယ္သူလာလာ လက္ခံတယ္။ ၿပီးရင္ မွတ္ပံုတင္႐ံုးကေန မွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးရတာေပါ့။ မွတ္ပံုတင္ျပန္ေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ Green Card ကိုင္ထားတဲ့လူက်ေတာ့ ႏွစ္ခုကိုင္ထားရင္ မတရားဘူးေပါ့။ Green Card ကို ဟိုႏိုင္ငံမွာ ျပန္အပ္ခဲ့ရမယ္။ အပ္တဲ့သက္ေသခံအေထာက္အထား ယူခဲ့ရမယ္။ ယူၿပီးမွ ဒီမွာထုတ္မယ္ဆိုရင္ လုပ္ေပးရတာ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ အဲဒီလိုစာရင္းေတြ ဘာေတြရွင္းတဲ့အပိုင္းမွာ အခက္အခဲရွိႏိုင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခု မွတ္ပံုတင္လုပ္ဆိုရင္ သန္းေခါင္စာရင္းေတာင္းတယ္။ သန္းေခါင္စာရင္းမျပႏိုင္ဘူး။ သန္းေခါင္စာရင္းတစ္ခုလုပ္ပါ။ ၿပီးရင္ မွတ္ပံုတင္လုပ္ပါ။ ဒီအဆင့္ေတြေၾကာင့္ ၾကာတာျဖစ္တယ္။ လူႀကီးက ခြင့္ျပဳထားၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္ မူ၀ါဒက်ၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္ အခက္အခဲမရွိပါဘူး။

ေမး- ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ၂၀၁၅ မွာ သမၼတႀကီးကနားခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ MPC အေနနဲ႔ ဆက္လုပ္ဖို႔တိုက္တြန္းေနတယ္လို႔ သတင္းေတြထြက္ေနပါတယ္။

ေျဖ- ဒီအပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဘာကိုအဓိကထားစဥ္းစားသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရးတည္ၿငိမ္ဖို႔ အဓိကထားစဥ္းစားတယ္။ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္ၿပီးခါမွ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ကို ကူးေျပာင္းတဲ့အခါမွာ ညင္သာစြာကူးေျပာင္းႏိုင္တဲ့အတြက္ ၂၀၁၅ ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုင္းျပည္ႀကီးက တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမယ္။ ဒီလို အဆင့္လိုက္ အဆင့္လိုက္ စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပည္သူလူထုဟာ ပုဂၢိဳလ္ေရးသံေယာဇဥ္သိပ္ထားတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္ေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ကာမွ ဒီလုိ ႏိုင္ငံေရးကို တြက္ဆၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီပုဂိၢဳလ္မရွိရင္ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီပုဂိၢဳလ္ရွိမွ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မယ္ဆိုတဲ့ကိစၥမ်ဳိး အမ်ားႀကီးမူတည္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က သမၼတႀကီးကို တင္ျပတာေပါ့ဗ်ာ။ တုိက္တြန္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ သမၼတႀကီးလုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ဒီစကားကိုမေျပာသင့္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထုက သမၼတႀကီးကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္၊ အားကိုးတယ္၊ ယံုၾကည္တယ္။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အားကိုးယံုၾကည္မႈကို မပ်က္စီးရေအာင္ ဒီစကားေတာ့မေျပာပါနဲ႔လို႔ တင္ျပတာရွိပါတယ္။ သမၼတႀကီး ၂၀၁၅ မွာ ဆက္လုပ္၊ မလုပ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးေပါ့။

ေမး- အစိုးရအေနနဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ တကယ္အေရးႀကီးတဲ့ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးပိုင္းမွာ ဘာမွမေျပာဘူးလို႔ ေ၀ဖန္တာေတြရွိတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္လည္း အခုေနာက္ပိုင္း ဒါကိုခပ္စိပ္စိပ္ေျပာလာတာ ၾကားရတယ္။ ဒီေပၚမွာေရာ ၀န္ႀကီးအေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ။

ေျဖ- ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အစိုးရက ဒီကိစၥကိုမေျပာဘူး၊ ဒီကိစၥကို အာ႐ံုမစိုက္ဘူးလို႔ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက လဲြမွားေနတာပါ။ အဲဒီကိစၥေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ၀န္ႀကီးဦးေအာင္ၾကည္ ဦးေဆာင္ၿပီး အဖဲြ႕တစ္ဖဲြ႕ ဖဲြ႕ထားပါတယ္။ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပန္လည္ျပင္ဆင္သံုးသပ္တာကို လုပ္ေနပါတယ္။ ဒီအဖဲြ႕ကလည္း လႊတ္ေတာ္နဲ႔လည္း သြားတိုင္ပင္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔လည္း တိုင္ပင္ပါတယ္။ တိုင္ပင္ၿပီး ဆက္လုပ္ဖို႔ရွိပါတယ္။

ေမး- ဒီရက္ပိုင္းထဲမွာပဲ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္က စာထုတ္ပါတယ္။ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဖို႔ သမၼတရယ္၊ လႊတ္ေတာ္ရယ္၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီကိစၥေရာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိပါသလား။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သမၼတရဲ႕တပည့္၊ သမၼတကိုလုပ္ေပးေနတဲ့လူျဖစ္တယ္။ သမၼတအတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္။ သမၼတကေတာ့ ေတြ႕မွာပဲ။ သို႔ေသာ္ လႊတ္ေတာ္အပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ သမၼတကေတာ့ လက္ခံမယ္လို႔ ယူဆတယ္။

ေမး- ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေမးပါရေစ။ တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က ေတာင္းဆိုထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဆုိတာေရာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိပါသလား။

ေျဖ- ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္မဖြင့္ရေသးဘူး။ အဓိပၸာယ္မဖြင့္ရေသးဘဲနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ တပ္မေတာ္ပိုင္းကလည္း လံုၿခံဳေရးကို အဓိကထားတဲ့အတြက္ ဒါကိုစိုးရိမ္တယ္။ ဟိုတစ္ေန႔က ခ်င္းမိုင္မွာ ဦးေဇာ္ေအးေမာင္ အင္တာဗ်ဴးမွာေျပာသြားတဲ့ စကားေလးကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာသြားတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့ ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဆိုတာ အရင္တုန္းက ဗမာ့တပ္မေတာ္မွာရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားတပ္ရင္းေတြရွိတယ္။ ကခ်င္ (၁)၊ ကခ်င္ (၂)၊ ကခ်င္ (၃)၊ ခ်င္း (၁)၊ ခ်င္း (၂)၊ ကယား (၁) ဒီလိုတပ္ရင္းေတြကို ေျပာတာပါဆုိေတာ့ အရင္တုန္းကလည္းရွိခဲ့ၿပီသား။ ဒါဘာမွလည္း ခက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ပဲေလ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဓိပၸာယ္မဖြင့္ဘဲနဲ႔ ေၾကာက္ေနၾကတာ။

ေမး- တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕ေတြနဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ၿပီးေတာ့ ကားပါမစ္ေတြေပးခဲ့တာရွိတယ္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေပးခဲ့တာလဲ။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးတစ္ဖဲြ႕ခ်င္းနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ အဖဲြ႕တခ်ဳိ႕အေနနဲ႔ ဥပေဒနဲ႔အညီ ေနထိုင္လိုတယ္ဆိုၿပီး အပစ္အခတ္ရပ္စဲၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖဲြ႕ေတြသံုးေနတဲ့ ကားေတြကို ဥပေဒနဲ႔အညီ လိုင္စင္ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ သူတုိ႔ေတြဘက္က တင္ျပလာတာရွိတယ္။ တင္ျပလာေတာ့ သက္ဆုိင္ရာအႀကီးအကဲေတြဆီ တင္ျပၿပီးေတာ့ သူတို႔လက္၀ယ္မွာရွိတဲ့ ကားေတြကို ဥပေဒနဲ႔အညီ မွတ္ပံုတင္ေဆာင္ရြက္ေပးတာ။ စီးပြားကူးသန္းက ပါမစ္နဲ႔ေပးသြင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔လက္၀ယ္မွာရွိတဲ့ ကားကိုေပးတာ။ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြစီးတဲ့ ကားအခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္နဲ႔ သူတို႔လည္း အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပးတာျဖစ္တယ္။ တျခား ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွမရွိဘူး။

ေမး- ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမးလို႔ၿပီးပါၿပီ။ ဘာမ်ားျဖည့္စြက္ေျပာၾကားခ်င္ပါသလဲ။

ေျဖ- ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုး႐ိုးသားသားေျပာမယ္ဆိုရင္ တစ္ခါမွမရေသးတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ရင္းသေဘာရင္းနဲ႔ ဘာအက်ဳိးအျမတ္မွမၾကည့္ဘဲနဲ႔ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့ အႀကံဉာဏ္ေတြမပါဘဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ေနတာျဖစ္တယ္။ ဒီလိုေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္ခုိက္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေရွ႕သြားဖို႔အတြက္ အားေတြေလ်ာ့လာတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီအလုပ္မွာ ဆက္လုပ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မတိုက္ခိုက္ေစခ်င္ဘူ။ ကၽြန္ေတာ္ မွားတာလုပ္ရင္ေျပာပါ။ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးတိုက္ခုိက္တာက်ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တုိင္းရင္းသားေတြၾကားမွာ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ၿပီး လုပ္ရတဲ့ကိစၥပါ။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ တိုင္းရင္းသားေတြက သို႔ေလာသို႔ေလာ ျဖစ္တတ္တယ္။ အဲဒီဟာေတြက ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တဲ့အခါမွာ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ျဖစ္လာတတ္တယ္။ 


ေေေေ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Credit To 7Day News Journal
Read More »

သမုိင္းကို အမွားျပင္ဆင္ျခင္း -------------ေရးသားသူ- ရဲမိုး





မိတ္ေဆြသံုးဦး၏ နံနက္စာထမင္း၀ိုင္းကို ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ေဆာင္းေနျခည္ႏုႏုတို႔က ပါးပါးေလးလႊမ္းၿခံဳထားသည္။ လက္ဖက္သားႏွပ္၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ႏွင့္ ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္တုိ႔၏ အရသာကပင္ ေဆြးေႏြးမႈကိုရပ္တန္႔ဖို႔ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္စြမ္းမရွိလွ။ ထမင္္းစားပြဲေပၚမွာ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအေခ်အတင္မ်ားျဖင့္ ခုန္ႂကြေနသည့္ သတင္းစာမ်ားက ဟိုမွာဒီမွာ.. မိတ္ေဆြ အမွတ္တစ္က လက္ပစ္ဗံုးတစ္လံုးကို စားပြဲေပၚပစ္တင္လုိက္သည္။

“ဘယ္ေတာ့မွ တပ္မေတာ္က ဒီမုိကေရစီကို ျပည့္ျပည့္၀၀ေပးမွာလဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကို ခန္႔မွန္းႏိုင္သလား”

လက္ပစ္ဗံုးက စားပြဲေပၚမွာမေပါက္ေသး လိမ့္ေနဆဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္သည့္ ထမင္းလုတ္ကို မ၀ါးျဖစ္ေသး၊ ေတြေနဆဲ။ ငါးစကၠန္႔ေလာက္ၿငိမ္သက္သြားအၿပီးမွာ မိတ္ေဆြအမွတ္ႏွစ္က ဆတ္ခနဲေျဖသည္။

“တစ္စံုတစ္ခုကို ေပးတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္မွာရွိမွေပးလို႔ရတာ။ တပ္မေတာ္မွာ တို႔ကိုေပးစရာ ဒီမိုကေရစီရွိလုိ႔လား”

စားပြဲေပၚက လက္ပစ္ဗံုးထေပါက္သြားသည္။ ပါးစပ္ထဲက ထမင္းလုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္မ၀ါးဘဲ ေယာင္ၿပီးမ်ိဳခ်လိုက္မိသည္။

ဘာေၾကာင့္တစ္စံုတစ္ရာသည္ အႀကီးအက်ယ္မွားယြင္းသြားခဲ့ပါသနည္း။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္က တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕၏ “ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈ”တစ္ခုက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို ဘယ္လိုအသူရာေခ်ာက္ထဲကို ဆြဲေခၚသြားခဲ့သလဲဆိုတာကို ဖလက္ရွ္ဘက္ျပန္ၾကည့္ၾကရမည္။

လြတ္လပ္ေရးႏုႏုႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးမ်ား၊ အရပ္သားႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ အကြဲအၿပဲႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးမၿငိမ္သက္မႈမ်ားက ကမၻာတစ္လႊား တတိယကမၻာႏိုင္ငံမ်ားမွာ စိတ္ေရာဂါတစ္ခုကို ေမြးဖြားေပးလိုက္သည္။

“အရပ္သားႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ တုိင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိ၊ စည္းကမ္းစနစ္ျပည့္၀သည့္ စစ္သားမ်ားကသာ တုိင္းျပည္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္သည္”ဆုိသည့္ “ႏိုင္ငံေရး ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈ”ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအပါအ၀င္ တတိယကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ား၏ စစ္အာဏာသိမ္းသည့္ရက္စြဲမ်ား။ ေနာင္အခါ ကမၻာ့ျပည္သူအမ်ားအျပား ရာစုႏွစ္၀က္ခန္႔ အလူးအလဲခံစားၾကရေတာ့မည့္ အလြမ္းဇာတ္ရွည္ႀကီးအစ..။

တကယ္ေတာ့ ကိုလုိနီဘ၀က ႐ုန္းထြက္ခါစ မရင့္က်က္ေသးသည့္ ႏုိင္ငံမ်ားမွာ ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ မၿငိမ္သက္မႈမ်ားက သဘာ၀အတုိင္းလုိက္ပါလာမည္သာ။ အရပ္သားႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၏ မရင့္က်က္မႈႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား၏ လြဲမွားသည့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားၾကားမွာ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေခ်ာက္ထဲကို ထိုးက်ခဲ့ၾကသည္။ တုိင္းျပည္ကို ေရရွည္ထိန္းသိမ္းႏုိင္ဖို႔ အရပ္ဘက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားကို ခိုင္မာစြာတည္ေထာင္ခြင့္မရမီမွာဘဲ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္သို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ၿပိဳလဲက်သြားၾကသည္။

“ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈ”ႀကီးက ျဖာထြက္လာသည့္ ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈ အေတြးအေခၚမ်ား၏ ေနာက္ဆက္တြဲေပၚေပါက္လာသည္။ “စစ္သားမ်ားက တုိင္းျပည္ကို အခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည္။ အနစ္နာအခံဆံုးျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္အတြက္ ဘယ္အရာက အမွန္ျဖစ္သည္ကို စစ္သားကသာသိသည္” ဆိုသည့္ ခံယူမႈမ်ားက အခိုင္အမာ ေမြးဖြားရင့္သန္လာသည္။ ေရဒီယို၊ သတင္းစာမ်ားမွာ စစ္သားမ်ားကို ျပည္သူမ်ားက ေက်းဇူးတင္ၾကဖို႔ ေဆာ္ၾသသံမ်ားက ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ လႊမ္းမိုးထားသြားသည္။

ေရးေနာ့ဒ္အီဂရီတူႏွင့္ လယ္ရီေယဂင္တုိ႔၏ “ဗမာျပည္က စစ္သားမ်ားႏွင့္ သံတမန္ေရးရာ” (Soldiers and Diplomacy in Burma) စာအုပ္မွာ တပ္မေတာ္က အုပ္စီးခ်ဳပ္ကုိင္သြားခဲ့သည့္ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာသြားခဲ့သည္။ ေရးေနာ့ဒ္ႏွင့္ လယ္ရီတို႔က အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေရးရာကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္အမို႔စ္ပါလက္တာကို ကိုးကားၿပီး အာဏာသိမ္းသည့္ စစ္တပ္မ်ားက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက႑အားလံုးကို ဘယ္လိုထိန္းခ်ဳပ္၀ါးမ်ဳိသြားသည္ကို ဖြင့္ဆုိသည္။ အမို႔စ္ပါလက္တာက စစ္အစုိးရမ်ားကို ႏွစ္မ်ဳိးခြဲျခားသည္။ တစ္မ်ဳိးက ဖ်န္ေျဖသူ(Arbitrator)ႏွင့္ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက အလံုးစံုအုပ္စုိးသူ (Ruler) ျဖစ္သည္။ ဖ်န္ေျဖသူစစ္အစိုးရ (Arbitrator)က အေျခအေနတစ္ခုမွာ ၀င္ထိန္းသိမ္းသည္။ တုိင္းျပည္တည္ၿငိမ္လွ်င္ ျပန္ဆုတ္သည္။ အရပ္သားအစိုးရကို ေနာက္ကြယ္က ဖိအားေပးသည္။

အလံုးစံုအုပ္ခ်ဳပ္သူ စစ္အစိုးရ (Ruler)ကေတာ့ စစ္တန္းလ်ားကိုျပန္ဖို႔ စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အမည္နာမအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး ထာ၀ရအဓြန္႔ရွည္ဖို႔ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးသံုးၿပီး ဆြဲဆန္႔ေတာ့သည္။ စစ္တပ္အရာရွိ ႀကီးငယ္ဟူသမွ်ကို အရပ္ဘက္၀န္ႀကီးဌာနမ်ားသ႔ို ေစလႊတ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေစသည္။ “စစ္သားသည္ အရပ္သားထက္ ပိုစမတ္က်သည္။ အရပ္သားအထက္ကရွိသည္”ဆုိသည့္ ခြဲျခားမႈကို သြတ္သြင္းသည္။ သည္လိုႏွင့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္မ်ားက လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ အားလံုးထက္ ေခါင္း ၁၀ လံုး ပိုျမင့္သည့္ အီလစ္အလႊာႀကီး ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။

“တုိင္းျပည္ကို ငါတုိ႔ထိန္းသိမ္းမွရမည္”ဆုိသည့္ ခံယူခ်က္ကိုလည္း အရသာရွိရွိႀကီးခံယူခဲ့ၾကသည္။

ကံဆုိးသည္က ကၽြန္ေတာ္တို႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရရွိခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရအမ်ဳိးအစားက ဒုတိယအမ်ဳိးအစားျဖစ္သည့္ အလံုးစံုအုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၊ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ၊ န၀တ၊ နအဖ ဘယ္လိုအမည္ေတြေျပာင္းေျပာင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ထိပ္ဆံုးမွာ အာဏာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၾကသူမ်ားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းမ်ားသာ။

ႏွစ္ေပါင္း ၅၁ ႏွစ္အတြင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းမဟုတ္သည့္ အရပ္သားတစ္ဦး၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဆို၍ ၁၉ ၾသဂုတ္ ၁၉၈၈ မွ ၁၈ စက္တင္ဘာ ၁၉၈၈ အထိ ရက္ေပါင္း ၃၁ ရက္ၾကာသည့္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈသာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရသည္မဟုတ္ပါ။ စနက္တံမျဖဳတ္ႏိုင္သည့္ ေပါက္ခါနီးခ်ိန္ကုိက္ဗံုးကို သူ႔လက္ထဲပစ္ထည့္သြားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

နာမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး စစ္သားအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆြဲဆန္႔လာသည့္ရလဒ္က တစ္ေခတ္ေျပာင္းတိုင္း တုိး၍နာက်င္လာသည့္ ျပည္သူ႔ရင္တြင္းက ခံစားမႈျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆြဲဆန္႔လာေလ ျပည္သူ႔သံေယာဇဥ္ႀကိဳးက တပ္မေတာ္အေပၚ ျပတ္ေတာက္လာေလပင္။ သည္လိုႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးတြင္းက ျပည္သူတို႔ ေလးစားျမတ္ႏိုးသည့္တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လက္မခံႏိုင္ျဖစ္လာခဲ့သည္။

လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၏ ဘယ္ေနရာကိုသြားသြား အရပ္သားအရာရွိမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားအေပၚမွာ တက္ထုိင္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကသည့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္၊ ခၽြတ္မ်ားက လက္ညႇိဳးထုိးမလြဲေတာ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးသိန္းစိန္၏အစိုးရ တက္လာသည့္အခါမွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျပန္ရွင္သန္လာသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တစ္ေက်ာ့ျပန္ေမွ်ာ္လင့္လာၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေရးဆုိသည္မွာ အားလံုးကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ေရးဟုျမင္သည္။ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ျပန္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ခင္းက်င္းေပးမည့္ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ဖို႔လိုသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ျပန္လည္ေမတၱာမွ်ႏုိင္ဖို႔ လိုအပ္သလို တပ္မေတာ္ကို ျပည္သူေတြ တစ္ေက်ာ့ျပန္ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔လိုသည္။

၅၁ ႏွစ္ၾကာအၿပီးမွာ “တပ္မေတာ္သားကသာ တုိင္းျပည္ကုိ ကယ္တင္ႏုိင္တယ္”ဆိုသည့္ အယူအဆသည္ “ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈ” သာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးသေဘာေပါက္သင့္ပါၿပီ။

နံနက္စာထမင္း၀ိုင္းကမထမီမွာ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။ “ဟုတ္တယ္။ တပ္မေတာ္ဆီက ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔မွာမရွိတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ကို ဒီမိုကေရစီေပးရမွာပါ”။ ။
Credit to 7Day News Journal
Read More »

သားသံုးသားႏွင့္ မူလဘူတ Written by မိုးၫြန္႔လုလင္

သားသုံးသား ဆိုသည္မွာ ဘုရားသား (သံဃာ)၊ စစ္သား (တပ္မေတာ္သား) ႏွင့္ ေက်ာင္းသားတို႔ကို ဆိုလိုသည္။ လက္ေရွာင္ထားၾကရသျဖင့္ ‘မထိမတို႔ရသူမ်ား’ (Untouchables) သဖြယ္ ျဖစ္သည့္ ထိုသားသုံးသား တို႔သည္ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ေခတ္ကာလ တြန္းအားေၾကာင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပါဝင္ ပတ္သက္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔၏ အဓိက ေနရာသည္ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္သျဖင့္ မူလအခန္းက႑ ကိုသာ အေလးေပး ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ အေျခအေနမ်ား ဖန္တီးေပးသင့္သည္။
လူမ်ားစု ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သည့္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံ ျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ လူအမ်ား အကိုးကြယ္ခံ၊ အပူေဇာ္ခံ၊ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း အားကိုးျပဳခံမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ သံဃာတို႔၏ ၾသဇာမည္မွ် ႀကီးသနည္းကို အထူးတလည္ ရွင္းျပရန္ မလိုပါ။ ျမန္မာဘုရင္မ်ား ေခတ္က သံဃာေတာ္မ်ား၏ တန္ခုိးၾသဇာ ႀကီးမားခဲ့ၿပီး ေနာင္ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီေခတ္တြင္ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ၾသဇာ ျမန္မာမင္းမ်ား ေခတ္ကေလာက္ မရွိေတာ့ ေသာ္လည္း ၾသဇာ ႀကီးေနေသးသည္။
တပ္မေတာ္၏ သမိုင္းသည္ ျမန္မာ့ေခတ္ေပၚ သမိုင္းလည္း ျဖစ္ေအာင္ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရးတြင္ တပ္မေတာ္သည္ ခြဲမရေအာင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္၏ အျမဳေတ ျဖစ္ေသာ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ကို ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားျဖင့္ စတင္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ယင္းတို႔သည္ ႏုိ္င္ငံေရးသမား အျဖစ္ အေျခတည္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာအခါမွ စစ္သားမ်ား အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးသမား ပထမ၊ စစ္သား ဒုတိယ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏုိင္သည္။
လပိုင္းသာ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ သင္တန္းေပးခဲ့ ေသာေၾကာင့္ စစ္သား ျဖစ္ရန္ ရက္တိုသင္တန္းသာ တက္ခဲ့ရသည္ဟု ဆိုႏုိင္ၿပီး စစ္သားစစ္စစ္ Professional Soldier ျဖစ္ရန္ အေတာ္ေလး အားယူခဲ့ရပုံ ေပၚသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ တပ္မေတာ္တြင္းတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒ ေလ့လာလိုက္စားမႈ ျမင့္မားၿပီး ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ထိုးေဖာက္ စည္း႐ုံးခ်ိန္တြင္ တပ္မေတာ္မွ တပ္ရင္းအခ်ိဳ႕ ေတာခိုၿပီး ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္ခဲ့ျခင္းမွာ Professional Soldier ျဖစ္ရန္ အေျခခံက အားနည္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္သားမ်ားကို စစ္သားစစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ရန္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ ေသာ္လည္း ၁၉၆၂ တြင္ တပ္မေတာ္က ႏုိင္ငံေတာ္ အာဏာကို ရယူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တုိက္႐ိုက္ ပါဝင္ ပတ္သက္လာသည္။ ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ တည္ေထာင္ေသာ အခါတြင္လည္း တပ္မေတာ္သားမ်ား ပါတီဝင္ေစျခင္း မ်ားေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ မျဖစ္မေန ေရာယွက္လာျပန္သည္။ စစ္သားစစ္စစ္မ်ား အျဖစ္ ေလ့က်င့္ေပး ခံခဲ့ရသည့္ တပ္မေတာ္ သားမ်ားသည္လည္း ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ပါဝင္ ပတ္သက္လာျပန္သည္။
၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီး တပ္မေတာ္အစိုးရ ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ ယူနီေဖာင္းျဖင့္ ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ကာလ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ျပန္သည္။
ေက်ာင္းသားသည္ ျမန္မာ့သမိုင္းေၾကာင္း အရ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနသည္။ ေက်ာင္းသား ဆိုသည္မွာ ငယ္ရြယ္သည္၊ စူးစမ္း လိုသည္၊ ေၾကာက္စိတ္ နည္းသည္၊ လုပ္ရဲကိုင္ရဲသည္။ လူႀကီးမ်ား ကဲ့သုိ႔ ငဲ့ကြက္ရန္ သံေယာဇဥ္ သိပ္မရွိ။ ပထမ ေက်ာင္းသားသပိတ္၊ ဒုတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္၊ တတိယ ေက်ာင္းသားသပိတ္ တို႔သည္ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ေအာက္မွ ႐ုန္းကန္ထႂကြရာတြင္ အဓိကက်ခဲ့ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ နာမည္ေက်ာ္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ေက်ာင္းသား ဘဝတြင္ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရင္းျဖင့္ ႏုိင္ငံအဆင့္ ႏုိင္ငံေရး စင္ျမင့္သို႔ ေရာက္လာသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္ဆန္း၊ ဦးႏု၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဦးသိန္းေဖ (သိန္းေဖျမင့္) တို႔သည္ ေက်ာင္းသား ႏုိင္ငံေရးဘဝမွ တက္လာေသာ ထိပ္တန္း ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ျဖစ္ၿပီး ယခုထက္တိုင္ လူသိမ်ား ထင္ရွားေနဆဲ။
သမိုင္းစာအုပ္ မ်ားတြင္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈ ကာလကို အထူးတလည္ ဂုဏ္ျပဳထားေသာေၾကာင့္ အထက္တန္း ေက်ာင္းေလာက္ ေရာက္ခဲ့သည့္ ျမန္မာ ဆိုလွ်င္ပင္ ေက်ာင္းသားႏွင့္ ႏုိ္င္ငံေရးကို တြဲျမင္ေလ့ ရွိသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ျမန္မာတို႔၏ ႏွလုံးအိမ္တြင္ သူရဲေကာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။
သားသုံးသားလုံးသည္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အစဥ္အလာအရ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ တြဲဆက္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔၏ အဓိက တာဝန္သည္ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္။ သံဃာအတြက္ ပရိယတ္ ပဋိပတ္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အားထုတ္ေရး၊ ျဖန္႔ျဖဴးေရးသည္ ပထမ။ ေက်ာင္းသားသည္ ပညာ တတ္ေအာင္သင္ေရး ပထမ။ စစ္သားသည္ ႏုိင္ငံကို ကာကြယ္ေရး ပထမ။ ထိုသားသုံးသားတုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ ပင္မတာဝန္ မဟုတ္ေသာ တာဝန္ကို ကိုလိုနီေခတ္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအရ စတင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား ျဖစ္ေသာ ဦးဥတၱမ၊ ဦးဝိစာရ၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုဗဟိန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ႏွင့္ ဗိုလ္မွဴးဗထူး စေသာ တပ္မေတာ္သား တို႔သည္ ျမန္မာတို႔ ရင္ထဲ အသည္းထဲတြင္ မည္သည့္အခါမွ် မေမ့ႏုိင္ မေပ်ာက္ႏုိင္သည့္ အာဇာနည္မ်ား ျဖစ္သည္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ တိုက္႐ိုက္ ပါဝင္ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ ထိုသားသုံးသားလုံးသည္ ႏုိင္ငံေရးမွ အလြယ္တကူ ကင္းကြာသြားရန္မူ မရွိပါ။ ေက်ာင္းသားအေရးမွ စတင္ခဲ့ေသာ ၁၉၈၈ အေရးႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားေၾကာင့္ ထင္ရွားခဲ့သည့္ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး တို႔သည္ လူသိမ်ား ဥပမာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး ေနာင္တြင္လည္း သားသုံးသား တို႔သည္ ႏုိင္ငံေရးတြင္ တိုက္႐ိုက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သြယ္ဝုိက္ၿပီး လည္းေကာင္း ပါဝင္ေနမည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသားသုံးသားလုံးသည္ မိမိ၏ ပင္မ တာဝန္ကိုသာ ဦးလည္မသုန္ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ ျမန္မာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၊ ႏုိင္ငံေရးကို ျပဳျပင္ေပးရန္ လိုသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ား ႏုိင္ငံေရး လုပ္မည္ကို ေၾကာက္ေသာအခါ သူတို႔ စည္းကမ္းေဖာက္ျခင္း၊ ဥပေဒအထက္တြင္ ေနျခင္းမ်ားကို မ်က္ကြယ္ ျပဳလာရသည္။ ခိုးခ်ေသာ ေက်ာင္းသားကို အေရးမယူရဲသည့္ ကာလမ်ား၊ လူမ်ားမ်ား ေအာင္ေအာင္ အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္း ေလွ်ာ့ေပးရသည့္ ကာလမ်ား သည္လည္း ပူပူေႏြးေႏြးသာ ရွိေသးသည္။ ဘတ္စ္ကား တြယ္စီးလွ်င္ ဖမ္းသည့္ဆီးသည့္ ယာဥ္ထိန္းရဲသည္ ေက်ာင္းသား တြယ္စီးလွ်င္မူ အေရး မယူရဲ။ ေက်ာင္းသား ေမာင္းသည့္ကား လမ္းစည္းကမ္း၊ ယာဥ္စည္းကမ္း ေဖာက္လွ်င္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ မိဘ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ား၏ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ပါလွ်င္ ‘တစ္ေယာက္ကစ တစ္ရာ’ ဆိုသလို ဆက္စပ္သူမ်ားပါ တစ္ႏြယ္ငင္ တစ္စင္ပါ ပါဝင္ ပတ္သက္လာၾကေတာ့သည္။
သံဃာေတာ္မ်ားကို ထိလွ်င္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ား ပါဝင္ ပတ္သက္လာၾကသည္။ ရြာတို႔တြင္ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ၿပီးလွ်င္ က်န္သူအားလုံး ၿပီးသည္။ သံဃာေတာ္ အင္အားသည္ သန္းဝက္ ရွိသည္။ တပ္မေတာ္ သည္လည္း သန္းဝက္ ရွိသည္။ အားလုံးသည္ ေယာက်္ားသားခ်ည္း။ တပ္မေတာ္ ႏွင့္ သံဃာေတာ္တုိ႔၏ အားေၾကာင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရ အပါအဝင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုတို႔သည္ ထိုသူတို႔ကို မိမိဘက္ပါေအာင္ စည္း႐ုံးတတ္ၾကသည္၊ အသုံးခ်တတ္ၾကသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား မဲမေပးရ ေသာ္လည္း သံဃာေတာ္မ်ား ေထာက္ခံခ်က္ျဖင့္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ား၏ မဲရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အာဏာရ အစိုးရ ဆိုလွ်င္ သာသနာ့ဒါယကာ ျဖစ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားၾကရသည္။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီေခတ္က သာသနာ့ဒါယကာ အသြင္ျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ား အားျဖင့္ မဲႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္ဘက္ ရွိသလို တပ္မေတာ္ အားျဖင့္ အႏုိင္ရရန္ ႀကိဳးပမ္းသည့္ ဘက္လည္း ရွိသည္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး စင္ျမင့္တြင္ လက္ရွိ ထင္ရွားၾကသူ အမ်ားအျပားသည္ ေက်ာင္းသားမ်ား သို႔မဟုတ္ စစ္သားမ်ား ျဖစ္သည္။ NLD ဥကၠ႒ ဦးတင္ဦးသည္ စစ္သားေဟာင္း ျဖစ္သည္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ား တစ္ျဖစ္လဲ ၈၈ အဖြဲ႕သည္ အစိုးရ မဟုတ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၿပီးလွ်င္ ဒုတိယဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ ထင္ရွားသည္။
ေက်ာင္းသား၏ အဓိက တာဝန္သည္ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္၊ ပညာသင္ရန္ ျဖစ္သည္။ စစ္သား၏ အဓိက တာဝန္သည္ ႏုိင္ငံကာကြယ္ရန္ ျဖစ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းတြင္ တိုက္႐ိုက္ ဝင္ပါရန္ မဟုတ္။ သံဃာ၏ တာဝန္သည္ သာသနာေတာ္ေရး၊ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားမ်ား ေဟာေျပာပို႔ခ် က်င့္ႀကံရန္ ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးတြင္ ပါဝင္ရန္ မဟုတ္။ ႏုိင္ငံေရးတြင္ လႈပ္ရွားလိုလွ်င္ ေက်ာင္းသားဘဝမွ ေျပာင္း၊ ယူနီေဖာင္းလဲ၊ သကၤန္းခြၽတ္ၿပီး ပါႏုိင္သည္။ ယင္းတို႔သည္ မူရင္းတာဝန္မွ ေသြဖည္ ပါဝင္ေနျခင္းေၾကာင့္ နဂို တာဝန္မ်ားကို ယုတ္ေလ်ာ့ လစ္ဟင္းလွ်င္ ျမန္မာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း နစ္နာမည္ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမိုင္းေၾကာင္းအရ ကိုလိုနီေခတ္မွ စၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ထိုသားသုံးသားတို႔ ႏုိင္ငံေရးတြင္ စြမ္းစြမ္းတမံ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ မ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳပါသည္။ သမိုင္းမွတ္တမ္း မ်ားတြင္လည္း ေရးထိုး မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသားသုံးသားတို႔၏ မူလဘူတ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ႏုိင္မွသာ တည္ၿငိမ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေနသည့္ အျခားႏုိင္ငံမ်ား ကဲ့သုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ပုံမွန္လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္မည္ ျဖစ္သည္။
Credit to The Voice Weekly
Read More »

ႏိုင္ငံေရး အႏုပညာ (Written by - ေမာင္ၾကည္ )



ႏိုင္ငံေရးကို အႏုပညာဆန္ဆန္ လုပ္ျခင္းကို ႏိုင္ငံေရး အႏုပညာဟု ေခၚပါသည္။ အႏုပညာဆန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးဟုလည္း ေျပာလို႔ရပါသည္။ တခ်ဳိ႕က ႏိုင္ငံေရးသည္ အႏုမဟုတ္ အၾကမ္း။ ႏုိင္ငံေရးသည္ လေရာင္ေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း မဟုတ္။ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ တိုက္ပြဲ၀င္ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကေပလိမ့္မည္။ သူႏုိင္ငါႏုိင္ အၿပိဳင္ႀကဲရေသာ အလုပ္။ လ်င္သူစားစတမ္း ႏိုင္ရသူ စတမ္းဟု ေျပာၾကေပလိမ့္မည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ လူညစ္ပတ္ေတြရဲ႕ အလုပ္။ သူေတာင္ေကာင္းေတြက ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ေနတယ္ဟုလည္း ေျပာၾကပါလိမ့္မည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ႏုိင္ငံေရး လုပ္တာေထာင္ ႏႈတ္ခမ္းမွာ စႀကႍေလွ်ာက္ျခင္းဟု ေျပာၾကပါလိမ့္မည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ႏုိင္ငံေရးကို အဓိပၸာယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖြင့္လို႔ရပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးကို ႐ႈေထာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးကေန ၾကည့္လို႔ရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးကို အႏုပညာ ႐ႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ခ်င္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးကို အႏုပညာဆန္ဆန္ လုပ္လို႔မရဘူးလား။ အမ်ားအက်ဳိးကို ေရွး႐ႈေသာ၊ တရားမွ်တေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို ထူေထာင္ခ်င္ေသာ စိတ္ဆႏၵျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးကို လုပ္လို႔မရဘူးလား။ ထုိကဲ့သို႔ေသာ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္သာ ႏုိင္ငံေရးကို လုပ္လို႔ရမည္ဆိုလွ်င္ အႏုပညာဆန္သည့္ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္လာႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ႏုိင္ငံေရး ကို စိတ္မ၀င္စားဘူးဟု ေျပာတတ္ေသာ လူတခ်ဳိ႕ကို ေျပာခ်င္ပါသည္။ "မေခၚခ်င္ဘဲ ေနလို႔ရတယ္ မေတာ္ခ်င္ဘဲ ေနလို႔မရဘူး" ဟူေသာ စကားလိုပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ဘဲ ေနလို႔ရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္ခ်င္လို႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း မေတြးဘဲ ေနလို႔ရပါတယ္။ ငါနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး မဆုိင္ဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ "ႏိုင္ငံေရး မလုပ္တဲ့ ျပည္သူေတြေတာင္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ မကင္းရွင္းႏုိင္ပါဘူး" ဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။ မိသားစု ရွိတဲ့လူတုိင္း မိသားစုရဲ႕ အေရးကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏႊယ္ ေနသလိုပါပဲ။ ကိုယ္က ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္ခ်င္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးက ကိုယ့္ကိုလာ ပတ္သက္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ၈၈ အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း "ႏိုင္ငံေရး" ဆိုသည့္ စကားလံုးကို ျပည္သူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေၾကာက္ရြံ႕သြားခဲ့ ၾကပါသည္။ အာဏာရွင္ အစိုးရကလည္း ထုိကဲ့သို႔ ေၾကာက္ေနေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ထားခဲ့ ၾကပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျပည္သူေတြက ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ခပ္ေ၀းေ၀းကေန ေရွာင္ရမယ့္အရာ၊ အႏၲရာယ္ရွိတဲ့ အရာဟု မွတ္ထင္ယူဆ ခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိစဥ္အခ်ိန္ တုန္းကေတာ့ အစိုးရကို ေ၀ဖန္ခ်င္လွ်င္ေတာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေ၀ဖန္ရဲ၊ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ႏွင့္ မ၀ံ့မရဲ ေ၀ဖန္ရသည့္ အခ်ိန္ကာလပါပဲ။ "ႏိုင္ငံေရး" ဆုိသည့္ စကားလံုး၏ မူရင္းအဓိပၸါယ္ႏွင့္ အႏွစ္သာရပါ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ မလုပ္ေကာင္းတဲ့ အရာ၊ မစားေကာင္းတဲ့ အသီး၊ ရြံရွာမုန္းတီး စက္ဆုပ္စရာေကာင္းတဲ့ အရာဟု ယူဆသည့္ အဆင့္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ "ႏိုင္ငံေရး" ကေၾကာက္ စရာေကာင္းတဲ့ စကားလံုး မဟုတ္ပါ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားလံုးသာ ျဖစ္သင့္ပါသည္။ မိမိတို႔ ႏိုင္ငံကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ ေစခ်င္သူတုိင္း၊ မိမိႏုိင္ငံကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတုိင္းရဲ႕ ရင္ထဲအသည္းထဲ ႏွလံုးသားထဲမွာ "ႏိုင္ငံေရး" ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလာက္ လွပကာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိသည့္ စကားလံုးကို တျခားဘယ္ေနရာမွ ရွာေတြ႕လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ပရဟိတ လုပ္ငန္းပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ အမ်ားေကာင္းစားေအာင္ လုပ္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ႏုိင္ငံႀကီးသား ပီသတဲ့သူေတြ လုပ္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ျပည္သူေတြ ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ လုပ္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ေလာကႀကီးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္လို႔ပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ လူ႔အဆင့္အတန္းကို ျမႇင့္တင္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ လုပ္တာပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ သံသရာအက်ဳိး သယ္ပိုးတာပါ။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ ေန႔စဥ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ လူတုိင္းလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ထူးဆန္းအံ့ၾသစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္ရတာပါ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ ကလိမ္ကက်စ္က်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ အတၱနဲ႔ ပရကို မွ်တေအာင္လုပ္တာ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ လူ႔သဘာ၀ပါ။
ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာက "ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ရန္သူကို မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာ" ဟု ေျပာဖူးပါသည္။ ဆရာႀကီးက ႏုိင္ငံေရးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႐ႈေထာင့္ကေန ၾကည့္တဲ့သူပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ႏုိင္ငံေရးကို အႏုပညာဆန္ဆန္ ေတြးေခၚျပလုိက္ တာပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ အႏုပညာ ဆန္လို႔ရတယ္ဟု ေျပာလိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။

ႏုိင္ငံေရးကို အႏုပညာဆန္ဆန္ ေတြးေခၚျပသူ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ျပည္သူ႔ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါပဲ။ သူမရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတရားကို ၁၁၊ ၁၁၊ ၂၀၁၃ ရက္ေန႔ထုတ္ ဒီလိႈင္းစာေစာင္မွာ ေဟာဒီလို ေတြ႕ရပါသည္။ "အခ်ဳိ႕က ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ လူလည္လုပ္ႏုိင္မွ ျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ရင္ ကလိမ္ကက်စ္ လုပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒါကို ကြၽန္မ သေဘာမတူပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရးကို ႐ုိး႐ိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ လုပ္တာဟာ ႏုိင္ငံေရး ပရိယာယ္ ၾကြယ္၀ျခင္း မရွိတာ၊ "႐ိုး" တာထက္ "အ" တာလို႔ ျမင္သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါကိုလည္း ကြၽန္မ သေဘာမတူပါဘူး" တဲ့။ "မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ" လို႔ ေျပာၿပီး အမ်ားမိုးခါးေရေသာက္လို႔ လုိက္ေသာက္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ညစ္ပတ္စရာ မလိုဘဲ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္လို႔ရတယ္ ဆုိတာကို အတိအလင္း ေၾကညာလိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ အႏုပညာဆန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး (၀ါ) ႏုိင္ငံေရး အႏုပညာပါပဲ။

ဘက္ေပါင္းစံုမွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အႏုပညာဆန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးမ်ဳိး ထြန္းကားေစခ်င္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ႏုိင္ငံေရးမ်ဳိးကို လူတုိင္းစိတ္၀င္စားေစ ခ်င္ပါသည္။ လူတုိင္းစိတ္၀င္စား ၾကမွသာ အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ ေနသည့္ "ဒီမိုကေရစီ ပန္းတုိင္" သို႔ ေရာက္ရွိႏုိင္ပါ လိမ့္မည္။
Credit To  Eleven Media Group
Read More »

ဦးသန္းေရႊေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္တယ္ ၊ (သတမန္အသိုင္းအဝိုင္းမွေပးစာ)

ဦးသန္းေရႊေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္တယ္ ၊ စစ္ေရးအျမင္နဲ႔ေျပာရင္ ဦးေရႊမန္းမရွိတုန္းလုပ္ခ်လိုက္တာဟာ သမၼတနဲ႔ကာခ်ဳပ္တို႔ရဲ႔ နာမည္ကို သံုးၿပီး ဦးသန္းေရႊက အာဏာသိမ္းလိုက္တာပဲ ၊ ေၾကျငာခ်က္ထြက္သြားတယ္ဆိုေတာ့ ဦးသန္းေရႊ လက္ဦးမႈ ရသြားတယ္ေပါ့ ၊ ဒါေပမယ့္ ဦးသန္းေရႊက လက္ဦးမႈရသြားတယ္တာေျပာတာ အားကမပါလာေတာ့ဘူး ၊ သမၼတနဲ႔ ကာခ်ဳပ္က ဒီတစ္ခါဟာ ဦးသန္းေရႊစကားကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္နားေထာင္တာျဖစ္ေလာက္တယ္ ၊ ေၾကျငာခ်က္ကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ၾကပါ ၊ အေျခခံဥပေဒကို မျပင္ဘူး မေတြ႔ဘူးလို႔ ေျပာတာေတြ မပါပါဘူး ၊ လက္ရွိ လုပ္လက္စလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ဒီဇင္ဘာလကုန္ေလာက္ မွာ အားလံုးတင္လာတာေတြကို ဝိုင္းၾကည့္ၿပီးမွ ေတြ႔သင့္တယ္ဆိုရင္ ေတြ႔မယ္ လို႔ ျပန္ေျပာတာေလ ၊ ဒါကို သံုးသပ္ရရင္ အခ်က္ျပန္ျပတဲ့ အထဲမွာ အလံျဖဴက တစ္ဝက္ေလာက္ပါေနၿပီ ၊ ဒီၾကားထဲမွာ ဦးသန္းေရႊက ဦးေအာင္ေသာင္း ဦးတင္ေအးလိုမ်ဳိး သူ႔လူေဟာင္းေတြကို အသံုးခ်ၿပီး တိုင္းျပည္ကို ခေလာက္မဆန္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္ ၊ အခုပဲ အင္တာနက္သတင္းမွာေတြ႔လိုက္တယ္ ေျမာက္ဥကၠလာမွာ လက္ပစ္ဗံုး ၅၈ လံုးေတြ႔တယ္တဲ့ ၊ အဲလိုသတင္းမ်ဳိးေတြ နဲ႔ ျပည္သူနဲ႔စစ္တပ္ကို ယံုထင္ေၾကာင္ထင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ခေလာက္ဆန္ပစ္မွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္ရတယ္ ၊ ခုဆို ဦးေဌးဦးလိုလူမ်ဳိးကေတာင္ ဦးသန္းေရႊဖက္မွာ ျပတ္ျပတ္သားသားရပ္တည္မယ္ဆိုတာမ်ဳီးေတြ သိပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေလ ၊ ဦးေအာင္သိန္းလင္းလုပ္တာေတြလည္း လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္လာတာေတြ႔ရတယ္ ၊ ဦးေဌးဦး တို႔ ဦးေအာင္သိန္းလင္းတို႔ကို အမတ္ေတြ အျဖစ္ နဲ႔လည္း ျမင္ပါ ၊ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြအျဖစ္နဲ႔လည္း ျမင္ရပါမယ္ ၊ တစ္သက္လံုးနီးပါး စစ္တပ္အထဲမွာ ေနလာၿပီ အခု ယူနီေဖာင္းလဲ အမတ္ျဖစ္တာမွ ဘာၾကာေသးလို႔လဲ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရွိေသးတာေလ ၊ သူတို႔ အေတြးအျမင္ေတြထဲမွာ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြ ကို ရန္ျဖစ္ဖက္ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိေနေသး က်န္ေနေသးမွာေပါ့ ၊ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိအခ်ိန္နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ႀကီးက သူတို႔ကို ေန႔စဥ္ စိန္ေခၚေနတယ္ေလ ၊ တိုင္းျပည္က ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကိုေရာက္ေနၿပီေလ ၊ တခ်ဳိ႔ ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေတြးေခၚဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ နဲနဲေတာ့ အခ်ိန္ေပးရမယ္ ၊ သူတို႔ ေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း စကားလံုးအက်အနေကာက္ၿပီး အျပစ္ေျပာေနလို႔လဲ မရဘူးေလ ၊ သူတို႔တကယ္ဘာလုပ္သလဲဆိုတာပဲၾကည့္ရမွာေပါ့ ၊ သူတို႔က ဒီဘဝကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ နဲ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၿပီးေရာက္လာၾကတာမွ မဟုတ္တာ ၊ ကေလးစကားေျပာမယ္ဆိုရင္ ကန္အခ်ခံရလို႔ ေရာက္လာတဲ့သူေတြေလ ၊ ကဲျပန္ၿပီး ရီဗ်ဴးလုပ္ၾကည့္မယ္ ၊ ဦးသိန္းစိန္ က သမၼတဆိုေပမယ့္ ဦးသန္းေရႊ ခိုင္းတာလုပ္ေနရတဲ့ဘဝ သူလည္း ၿငီးေငြ႔လာၿပီ ၊ ေနာက္ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္ သူ႔ကို ျပည္သူေတြက ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ ၊ အဲဒါကို သူသိတယ္ ၊ လူတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မလား ျမန္မာျပည္သူတစ္ရပ္လံုးမ်က္ႏွာကိုၾကည့္မွာလား ၊ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ကို ဖ်က္ၿပီး ဦးသန္းေရႊ ဆီမွာ ကၽြန္ဆက္ခံမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ယူဆမယ္ ၊ ဦးေရႊမန္း ၊ သူကေတာ့ ေျမာက္ကိုးရီးယား ႏ်ဴကလီးယား ကိစၥကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းလိုက္ ကတည္းက ဦးသန္းေရႊ နဲ႔ လမ္းခြဲလိုက္တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္ ၊ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုၾကည့္မယ္ ၊ အရင္ ၂၀၁၂ တုန္းက ေထာက္ခံခဲ့တဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ တခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ ေသြးခြဲခံရထားတယ္ ၊ ရခိုင္ကိစၥ လိုမ်ဳိး ဘာသာေရး ကိစၥ လူမ်ဳိးေရးကိစၥ နဲ႔ လက္ပံေတာင္းေတာင္လို ကိစၥေတြမွာပါ ပါတယ္ ၊ ေနာက္ၿပီး ၂၀၁၂ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ္ဆိုကတည္းက အျပင္ေရာက္ေနၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီအင္အားအမ်ားစုက လက္မခံၾကဘူး ၊ အဲဒီအထဲက တခ်ဳိ႔ေတြက ဒီကေန႔အထိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အျပစ္ေျပာေနၾကတုန္း ၊ ေနာက္ၿပီး NLD ပါတီတြင္းမွာလည္း ေနရာလုေနတာေတြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အနားကို ေရာက္ခ်င္ေနၾကလို႔ အခ်င္းခ်င္း ထိခိုက္တာေတြလည္းရွိတယ္ ၊ ေနာက္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသား အင္အားစုေတြ ၊ အဲဒီအထဲက တခ်ဳိ႔ေတြက က်ရာေနရာမွာ ဆက္လုပ္ေနၾကတယ္ ၊ တခ်ဳိ႔က်ေနတာ့ ဟိတ္ဟန္ထုတ္ၿပိး လက္ရွိ ေရပန္းစားမႈကေလးကို ေက်နပ္ေနတယ္ ဒီအတိုင္းေမွ်ာေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေနာ္ ဆက္လုပ္မွ မွားသြားရင္ ေအာက္ဆင္းသြားမွာ ဆိုၿပီး ေၾကာက္ေနတဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္ ၊ တစ္ခ်ဳိ႔က သီးျခားပါတီေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ ၊ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႔ ေမြးရာပါလဲပါတာေပါ့ ၊ အေရးႀကီးရင္ေတာ့ ေသြးနီးတယ္ ၊ အေရးမႀကီးရင္ အခ်င္းခ်င္းလွည့္ခြပ္ေနတာပဲ ၊ ဒါက လက္ခံရမွာပဲ ၊ အဲဒီမွာ အေရးႀကီးတာတစ္ခုက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပဲ ၊ သူက အေျဖမွန္ကုိသိထားတယ္ ၊ အေျဖမွန္ေရာက္ဖို႔ ေျဖရွင္းနည္းေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း သိတယ္ ၊ အသိဥာဏ္အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးသေလာက္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္က ရိုးစင္းေသခ်ာလြန္းတယ္ ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားပီသတယ္ ၊၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႔ ပင္ကိုယ္သဘာဝအရကိုက အဖြဲ႔အစည္းႀကီးတစ္ခုဖြဲ႔ၿပီး တစ္သက္လံုးဗိုလ္ေနရာက ဗိုလ္က်သြားခ်င္တဲ့လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ ၊ လိုတဲ့ေနရာကို ဝင္ျဖည့္ခ်င္တဲ့ အမ်ဳိးအစား ၊ သူလိုလူမ်ဳီးက တည့္တည့္ေျပာတတ္ေတာ့ အၿမဲတမ္း နားဝင္ခ်ဳိမွာမဟုတ္ ၊ ဦးသန္းေရႊက စစ္တပ္ကို အပိုင္ကိုင္ထားတာ ၊ အပိုင္ကိုင္လို႔ရေအာင္ စစ္ဗိုလ္ဆိုတာကိုေရြးကတည္းက ဆိုက္ကိုေအာက္ေနတဲ့သူ ေၾကာက္တတ္တဲ့သူ မွီခိုတတ္တဲ့သူ အမ်ားစုကို ပဲေရြးခဲ့တာ ၊ ဒါဆိုဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအထဲမွာ ထက္တဲ့သူမပါေတာ့ဘူးလားလို႔ေမးရင္ေတာ့ ပါေကာင္းပါႏိုင္မယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထက္တာကို ဦးသန္းေရႊ မသိေအာင္ ဖြက္ထားႏိုင္မွ ၊ မဟုတ္ရင္ ဦးသန္းေရႊ သိသြားလို႔ကေတာ့ ပညာေပးခံရမွာ ၊ စစ္သားေတြ ဆိုတာလည္း ဘာပညာမွမတတ္ ပညာဆိုတာကို သင္ယူရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့သူေတြကိုပဲ ေရြးထားသလား ေအာက္ေမ့ရေအာင္ လုပ္ထားတာ ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါက ေလာကကို ဆန္႔က်င္ၿပီးလုပ္ထားတာ ၊ အရင္ စစ္အာဏာရွင္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာင္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဒီပံုစံဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ အဆင္ေျပတယ္ ၊ ခု ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းသြားၿပီ ၊ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ျမန္တာနဲ႔ ၾကာတာပဲကြာမယ္ ၊ အားလံုးမ်က္စိပြင့္ နားပြင့္ျဖစ္လာၿပီးဆိုရင္ ဦးသန္းေရႊက စစ္တပ္ကို ၾကာၾကာဆက္မကိုင္ထားႏိုင္ဘူး ၊ ဦးသန္းေရႊက အသက္ႀကီးသြားလို႔ မဟုတ္ဘူး ၊ ဒီနည္းဒီပံုစံကိုက ေခတ္နဲ႔ အံမဝင္ေတာ့တာ ၊ ဒါသဘာဝေနာ္ ၊ ဘယ္သူမွ လြန္ဆန္လို႔ မရတဲ့ သဘာဝ ၊ ကဲ အခု သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ နဲ႔ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လိႈင္တို႔က ဦးသန္းေရႊ ကို မလွန္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ ၊ လက္ရွိအေျခအေနကိုေျပာတာ ၊ ကဲ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဦးသန္းေရႊကို လွန္လိုက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ၊ သူတို႔ သူရဲေကာင္းျဖစ္သြားမယ္ ၊ ခုအခ်ိန္မွာ ၿပီးခဲ့တာေတြ အားလံုးဟာ ဦးသန္းေရႊတစ္ေယာက္ထဲေၾကာင့္ပဲလို႔ ျပည္သူေတြက မွတ္ယူေပးလို႔ရတယ္ ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ အဲဒီ သမၼတနဲ႔ကာခ်ဳပ္ ဒါကိုေရြးခ်ယ္ေနတယ္ ၊ ကဲေျပာၾကည့္မယ္ ၊ တကယ္လို႔ အဲဒီ သမၼတ နဲ႔ ကာခ်ဳပ္က ျပည္သူေတြ မ်က္ႏွာမၾကည့္ပဲ ဦးသန္းေရႊတစ္မ်က္ႏွာပဲၾကည့္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့ ၊ စိတ္မပူနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူတို႔အားလံုးကို ဆံုးမဖို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ထြက္လာလိမ့္မယ္ ၊ အဲဒီလူက စစ္တပ္အထဲကပဲထြက္လာမွာ ၊ အျပင္ကလာမွာမဟုတ္ဘူး ၊ မိုးေပၚက က်လာမွာမဟုတ္ဘူး ၊ အဲဒီ စစ္တပ္အထဲကပဲ ထြက္လာရမွာ ၊ အဲဒီေတာ့မွာ ထြက္လာတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း သူရဲေကာင္းျဖစ္ စစ္တပ္ႀကီးလည္း ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ျဖစ္ ၊ ဒါရွင္းေနတာပဲ ၊ ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပဲျဖစ္ရမွာ ၊ ဒီေတာ့ စိတ္ရွည္ရမယ္ ၊ မေလာရဘူး ၊ စည္းခ်က္ညီရမယ္ ၊ စည္းခ်က္ကဘယ္ကလာမွာလဲ ၊ စည္းခ်က္တီးတဲ့သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပဲ ၊ အေရးႀကီးတာတစ္ခုရွိတယ္ ၊ စစ္တပ္ကို နီးနီးကပ္ကပ္ရွိၿပီး ျပည္သူေတြလိုခ်င္ေနတာ ဘာလဲဆိုတာ ေအာက္ေျခစစ္သားေတြ အရာရွိငယ္ေတြ တပ္မွဴးငယ္ေတြ သိေအာင္ ေျပာေနရမယ္ ၊ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ကိုေျပာေနရမယ္ ၊ လူထုတိုက္ပြဲဆိုတာႀကီးနဲ႔ စိတ္ကူးမယဥ္နဲ႔ လူထုတိုက္ပြဲဆိုတာ လူစိတ္မရွိတဲ့လူေတြလက္ထဲက ေသနတ္ေတြကို ကိုယ္ေတြရဲ႔ ရင္ဘတ္ေတြ နဲ႔ ရင္ဆိုင္တာ ၊ ဒါမ်ဳိးေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အျဖစ္ခံမွာမဟုတ္ဘူး ၊ အဲလို ေသြးေတြေျမမက်ေစခ်င္လို႔ ၂၀၁၂ ကတည္းက မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လုပ္ခဲ့တာ ၊ ကဲဒါဆို နားလည္ေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္ ၊ ဦးသန္းေရႊ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနတယ္ဆိုတာ နားလည္ေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္ ၊ (သံတမန္အသိုင္းအဝိုင္းမွေပးလာျခင္းျဖစ္သည္)
Read More »

အေနာက္တိုင္း တရားေသဝါဒႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပံုရိပ္ ေကာင္းမြန္ေရး စိန္ေခၚမႈ ခ်စ္ဦးကိုကို

ဘာလင္ခရီးမွာ ေလ့လာေရးခရီး စီစဥ္သူေတြက ပရိသတ္ အနည္းငယ္ တက္ေရာက္မည့္ Café Talk ေလး တစ္ခု လုပ္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားၾကသည့္ ဂ်ာမန္ လူမ်ိဳးမ်ား ပါဝင္ နားေထာင္ ေဆြးေႏြးၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အခ်ိန္ကပ္ ေျပာလာသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေယဘုယ် ေျပာလွ်င္ ရပါသည္ဟု ေျပာသည့္တုိင္ အဂၤလိပ္လို ညံ့ရသည့္အထဲ ဗမာလိုပင္ လူေရွ႕ထြက္ၿပီး ေဟာတာေျပာတာ မလုပ္ဖူးေသာ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေခါင္းနပန္း ႀကီးရသည္။ ပိုဆိုးသည္က တစ္နာရီမွ်သာ ကပ္၍ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာရမည္ဟု လူအေျပာင္းအလဲ လုပ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရာ ဘာမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရခဲ့။
ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ လူေတြ တဖဲြဖဲြ ဝင္လာသည့္ ေကာ္ဖီဘားေလး အတြင္း လူေျခာက္္ဆယ္ နီးပါးမွ် ႐ွိလာသည္။ စစခ်င္း ေဆာက္ႏွင့္ထြင္း ဆိုသလိုပင္ ျမန္မာႏွင့္ဘားမား ဘယ္ကိစၥ အမွန္လဲဆိုေသာ ေမးခြန္းႏွင့္ စေလေတာ့သည္။
ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေျဖရသည့္ အမ်ဳိးသမီး ႏွစ္ဦးက သူတို႔ အေတြ႕အႀကံဳကို မူတည္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ ျဖစ္ေနသည့္ ဘားမားႏွင့္ ျမန္မာ သေဘာထား ကဲြသည့္ကိစၥ၊ အစိုးရ၏ သေဘာထားတို႔ကို အခ်က္အလက္ႏွင့္ အဟအပြင့္ မ႐ွိေအာင္ ထိန္း၍ ေျဖေပးသည္။
ကြၽန္ေတာ့္အလွည့္ ေရာက္လာေတာ့ ျမန္မာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘားမား ျဖစ္ျဖစ္၊ ထိုကိစၥက ျပႆနာ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သမိုင္းေၾကာင္း အရလည္း ျမန္မာ မင္းမ်ား၊ ဗမာ ဘုရင္မ်ားဟု ေခၚၾကသည့္တိုင္ ျမန္မာ အမည္ႏွင့္ေရာ ဗမာအမည္ႏွင့္ပါ တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ႏို္င္ငံေတာ္ မ႐ွိ၊ တ႐ုတ္ သမိုင္း မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ မန္းမန္ (ခ) မိန္ရ္မဟု ေခၚၾကၿပီး အိႏိၵယတိုက္သားတို႔က ျဗာဟၼဏဟု ေခၚၾကေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္တို႔က အိႏိၵယက ျဗဟၼာကို ေမြးစားၿပီး ဘားမားဟု ေခၚရာမွ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ဘားမား ျဖစ္လာေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေနာက္ တစ္ပါတီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ ျမန္မာဟူေသာ အမည္ကို ေျပာင္းလဲ သံုးစဲြခဲ့ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္၍ တ႐ုတ္က ဘယ္လို ေခၚေခၚ အိႏိၵယက ဘယ္လို ေခၚေခၚ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံ အမည္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ေရးပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘားမားလား၊ ျမန္မာလား ဆိုသည့္ကိစၥမွာ က်ယ္ျပန္႔စြာ ျငင္းခံုရမည့္ ဒီဘိတ္ျဖစ္သည့္တိုင္ လက္႐ွိ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်ဳိးဆက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကေတာ့ ျမန္မာဟုသာ ေျပာၾကေၾကာင္း၊ ကုလသမဂၢ တရားဝင္ အသံုးအႏႈန္းမွာလည္း ျမန္မာသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ရွင္းျပလိုက္ပါသည္။
ႏုိင္ငံတစ္ခု၏ Legitimacy ဟု ေခၚသည့္ ဂုဏ္သေရက အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ လက္႐ွိ တရားဝင္ အသိအမွတ္ ျပဳထားေသာ အမည္ကို သံုးစဲြလွ်င္ သင့္ေလ်ာ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ဘားမားလား၊ ျမန္မာလား အေရမရအဖတ္မရ မျငင္းဘဲ ႏုိင္ငံေတာ္ ဆိုသည္ကို မည္သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ၾကမည္နည္း၊ မည္သို႔ တည္ေဆာက္ ၾကမည္နည္းဟု စဥ္းစားရမည့္ အခ်ိန္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အက်ဳိးမ ျဖစ္ထြန္းသည့္ ျငင္းခံုမႈမ်ားက တုိင္းျပည္ကို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေနာက္က် က်န္ေစခဲ့သည္ကို သင္ခန္းစာ ယူရမည္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း တစ္ဆက္တည္း ေျပာျပလိုက္သည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ၂၀၁၅ ေ႐ြးေကာက္ပဲြ၊ သမၼတ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ၊ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ကိစၥတို႔တြင္ ဘယ္လို ထင္ပါသနည္းဟု တစ္ဆက္တည္း ေမးလာသည္။
ႏုိင္ငံေရးတြင္ မျဖစ္ႏိုင္တာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေၾကာင္းကို ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲမ်ားက သက္ေသျပၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပႆနာမွာ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား အၾကား ပါဝါခဲြေဝမႈ မညိႇႏိႈင္းႏိုင္၍သာ တိုင္းျပည္ ေနာက္က် က်န္ေနခဲ့ရေၾကာင္း၊ လက္႐ွိ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲမွာ လူထုထံမွလာေသာ အေျပာင္းအလဲ မဟုတ္ဘဲ အေပၚထပ္ အေဆာက္အဦမွ လာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တုိင္းျပည္၏ အနာဂတ္ကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေရး အတြက္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား အၾကား မည္သူက မည္သူ႔ကို မည္သို႔ အာမခံႏိုင္မည္ ဆိုသည့္ ကိစၥကို ညိႇႏိႈင္းႏိုင္ၾကလွ်င္ သမၼတ ေ႐ြးခ်ယ္ေရး ဆိုသည့္ ကိစၥမွာ ျပႆနာဟု မျမင္မိေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ မိသားစုအတြင္း၌ပင္ ညိႇႏိႈင္းရန္ ခက္ခဲသည္ျဖစ္ရာ တိုင္းျပည္ႏွင့္ခ်ီေသာ ကိစၥအတြက္ ညိႇႏိႈင္းရန္မွာ စိန္ေခၚမႈ မ်ားစြာ ႐ွိပါသည္ ဟူ၍ပင္ ေကြ႕လည္ေၾကာင္ပတ္ ေျဖလိုက္ရသည္။
စီစဥ္သူမ်ားက တက္ေရာက္ နားေထာင္မည့္ ဂ်ာမန္မ်ားမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း ေယဘုယ်သာ သိထားၿပီး စိတ္ဝင္စား၍ လာေရာက္ နားေထာင္သူမ်ား ျဖစ္ပါသည္ဟု ဆိုသည့္တိုင္ သူတို႔ သိသည့္ ေယဘုယ်မွာ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာက ပံုေဖာ္ထားသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပံုရိပ္မ်ား၊ ထို႔ျပင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ဖူးသူမ်ား၊ INGO မ်ားမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားပါ ပါလာသည္ျဖစ္ရာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ စကားဝိုင္းက အ႐ွိန္ရလာသည္။
အထူးသျဖင့္ အေနာက္တိုင္းသားတို႔ အမႊန္းတင္ေလ့ ႐ွိသည့္ လူ႔အခြင့္အေရး ကိစၥမ်ားတြင္ သူတို႔ ေမးသည့္ ေမးခြန္းမ်ားမွာ ျပင္းထန္လာသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥႏွင့္ ဘဂၤါလီ ကိစၥကို ဘယ္လို ထင္ပါသလဲဟု ေမးလာသည္။
ဘယ္လိုမွ မထင္ပါ၊ သမုိင္း ပညာ႐ွင္မ်ားႏွင့္ အစိုးရမ်ားက ဆံုးျဖတ္ရမည့္ ကိစၥရပ္မ်ား ျဖစ္၍ ဂ်ာနယ္လစ္မ်ားႏွင့္ လားလားမွ် မဆိုင္ပါဟုသာ တိုတိုျပတ္ျပတ္ ေျဖလိုက္ရသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထုိမွ်ႏွင့္ မရပ္။ ဘဂၤါလီ ဆိုလွ်င္လည္း အခ်ဳိ႕မွာ မ်ဳိးဆက္ေပါင္း မ်ားစြာ ေနလာၿပီး ျဖစ္သည့္တုိင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံသား မေပးရသနည္း ဆိုသည့္ ကိစၥကို အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးက ေလသံ ခပ္မာမာႏွင့္ ေမးလာသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူနည္းစု ဘာသာဝင္မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား၏ အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ ခံေနရသည္မွာ ခါးသီးသည့္ အမွန္တရား ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ တစ္ဖက္မွ စဥ္းစားရမည့္ ကိစၥမွာ လူမ်ားစုေတြေရာ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည့္အဝ ရေနသလား ဆိုသည့္ ကိစၥပင္။ အဓိက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေနတာက တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ကိစၥျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံသားမရ ထိုက္သူေတြ ရေနသလို ရထိုက္သူေတြလည္း မရဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ တည္ဆဲ ႏိုင္ငံသား ဥပေဒအရ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ထိုက္လွ်င္ ျဖစ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး မ႐ွိ၍ ထိုကိစၥမ်ားမွာ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုး စိန္ေခၚမႈမ်ား ျဖစ္လာေနသည္။ ေျမယာကိစၥမွာ ယေန႔ ပြင့္လင္းလာသည့္ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးအတြက္ အႀကီးမားဆံုး စိန္ေခၚမႈ တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။
ထိုသို႔ေျပာေတာ့ ဂ်ာမန္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦး လက္ပံေတာင္း ကိစၥႏွင့္ ဥပမာေပးသည္။ လက္ပံေတာင္းမွာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ ခံရသူေတြက လူနည္းစုေတြလား လူမ်ားစုေတြလား ဆိုသည့္ ကိစၥကို တက္ေရာက္လာသူေတြ နည္းနည္း ျမင္သြားသလို ႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္ လတ္တေလာ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား ကိစၥ၊ ထိုကိစၥကလည္း အထက္က ဆိုခဲ့သလို တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးသာ ျဖစ္သည္။ အဂၤလန္မွာေရာ ဂ်ာမနီမွာပါ အမ်ိဳးသားေရး ဝါဒီေတြ ႐ွိသည့္တိုင္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး အားေကာင္းသျဖင့္ လူနည္းစုေတြကို အကာအကြယ္ ေပးထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာက တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး မရွိသျဖင့္ လူမ်ားစုကိုပင္ အကာအကြယ္ မေပးႏုိင္သည္ ျဖစ္ရာ သူတို႔ စံႏႈန္းႏွင့္ မည္သို႔မွ် တိုင္းမရ။
သူတို႔ ထပ္ေမးသည္က ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းထံမွ၊ INGO မ်ားထံမွ ဘာေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားသနည္း ဆိုသည့္ကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဂ်ာနယ္လစ္ေတြသာ ျဖစ္သည္။ အစိုးရ မဟုတ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာေတြ ေမွ်ာ္လင့္သလဲ ဆိုတာ အစိုးရကိုသာ သြားေမးပါဟု ဘုေတာ ေတာရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘုေတာၿပီးမွ ျမန္မာပီပီ အားနာသြားၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာ ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈ နည္းသည္၊ ႏုိင္ငံတကာအသိုင္း အဝိုင္းကို ဝင္ေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ တိုးတက္ခ်င္၍ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံသား တစ္ဦး အေနႏွင့္ ေျဖရလွ်င္မူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းကို အက်ဳိး ျဖစ္ထြန္းေစမည့္ ပူးေပါင္းမႈမ်ားႏွင့္ အင္စတီက်ဴး႐ွင္း ဆိုင္ရာ စြမ္းရည္မ်ားကို ရယူ လိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ေရ႐ွည္တြင္ ဂုဏ္သိကၡာ ႐ွိေသာ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ လိုအပ္ပါသည္၊ ထိုကိစၥမ်ားကို ႏုိင္ငံသား တစ္ဦး အေနႏွင့္ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္ဟု ေလေျပ ထိုးလိုက္ရသည္။
ကြၽန္ေတာ္ သတိထား မိလာသည္က ေလွနံဓားထစ္ႏွင့္ တရားေသဝါဒ ျဖစ္သည္။ ထိုစကားရပ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ျမန္မာ့ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းကို သေရာ္ရာတြင္ ထိထိမိမိ ႐ွိလွေသာ စကားရပ္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ သတိထား မိလာသည္က အေတြးအေခၚ ထြန္းကားေသာ ဥေရာပတြင္ပင္လွ်င္ တရားေသဝါဒ ဆုပ္ကိုင္မႈကို လွစ္ခနဲ ျမင္လိုက္သလို ႐ွိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္အစိုးရ အသြင္ေျပာင္း အစိုးရတစ္ရပ္၊ ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈ ေႏွးေကြး၊ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုမ်ားကို အစိုးရတပ္က ထိုးစစ္ဆင္၊ လူနည္းစု ဘာသာဝင္မ်ားကို လူမ်ားစုက အၾကမ္းဖက္၊ ယခုကဲ့သို႔ နိမ့္က်လွေသာ ႏုိင္ငံမ်ဳိးကို လူ႔ယဥ္ေက်း အသိုင္းအဝိုင္း ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားႏွင့္ INGO မ်ားက ေထာက္ပ့ံရမည္ ဆိုသည့္ အေနာက္တိုင္း တရားေသဝါဒကိုမ်ား ဆုပ္ကိုင္ထားၾကသေလာဟု သံသယ ျဖစ္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေျဖသည့္ အေျဖမ်ားကို လက္ခံလိုပံု မရပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရာက္ဖူးပါသလားဟု ေမးလိုက္ေတာ့လည္း ေရာက္ဖူးသူ အနည္းငယ္သာ ႐ွိၿပီး ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးကို အတြင္းက်က် သိပံုမေပၚ။
သို႔ေသာ္ မီဒီယာ အားေကာင္းေသာ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းတြင္ ေနထုိင္ရေသာ သူတို႔အတြက္ သူတို႔ရသည့္ အင္ေဖာ္ေမးရွင္းျဖင့္ ထိုကဲ့သို႔ တရားေသဝါဒကို ကိုင္စဲြၿပီး စြပ္စဲြလာျခင္းကိုမူ နားလည္ေပး၍ ရသည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ အေနာက္တိုင္းသားမ်ားမွာ လက္ေတြ႕က်က် သိျမင္လွ်င္ လက္ခံႏုိင္စြမ္း အနည္းႏွင့္အမ်ား ႐ွိၾကသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိကိစၥကို အေနာက္တိုင္း အစိုးရမ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ား အၾကား အကြာအဟျဖင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆိုရပါမူ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲမ်ား၊ လက္ေတြ႕ ႏုိင္ငံေရးဘဝႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏ လစ္ဘရယ္ အမႊန္းခန္းမ်ားပါေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို အေနာက္ႏိုင္ငံ အစိုးရမ်ားက အေပါင္းလကၡဏာ အျဖစ္ ႀကိဳဆို လက္ခံႏိုင္ၾကသည့္တုိင္ အေနာက္တိုင္း ျပည္သူမ်ားကေတာ့ သူတို႔ လက္လွမ္းမီသည့္ မီဒီယာမ်ားမွ ရ႐ွိသည့္ သတင္းမ်ားျဖင့္သာ တိုင္းတာ ၾကပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္ ေတြးမိသည္က အေနာက္တိုင္းသားမ်ား တရားေသဝါဒ ကိုင္စဲြျခင္းေၾကာင့္ သူတို႔တြင္ ဘာမွ ထိခိုက္စရာ မ႐ွိေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္၏ ပံုရိပ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေစတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ သူတို႔ဆီမွာက အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ျခင္း မဟုတ္၊ ျပည္သူလူထုက တိုက္႐ိုက္ ဆံုးျဖတ္ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ၏ မဲတစ္မဲက အစိုးရ အေျပာင္းအလဲ အတြက္ အဆံုးအျဖတ္ ေပးႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ႏိုင္ငံငယ္ေလးေတြကို သူတို႔ ျပည္သူေတြထံမွ ရေသာ အခြန္ျဖင့္ ဆိုင္ရာ အစိုးရမ်ားက ေထာက္ပံ့ ကူညီျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုျပည္သူမ်ား အျမင္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပံုရိပ္မွာ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ျဖစ္ေနလွ်င္ ႏိုင္ငံတကာကို ကူညီ ေထာက္ပံ့မႈမ်ား ေလွ်ာ့ခ်မည့္ အစိုးရမ်ဳိးကို ေ႐ြးခ်ယ္ေပလိမ့္မည္။ ယခု အန္ဂ်လာမာကယ္ ျပန္လည္ အႏိုင္ရျခင္းတြင္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားကို အားနာေနရျခင္းထက္ ဂ်ာမန္လူထု၏ အက်ဳိးစီးပြားကို အာ႐ံုပို၍ စိုက္မည္ဆိုေသာ ေပၚလစီက မ်ားစြာ အဆံုးအျဖတ္ ေပးခဲ့ပါသည္။
အစိုးရခ်င္း ဆက္ဆံေရးကို ဦးစားေပးခဲ့၍ မဟာအိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံႏွင့္ ျပည္သူမ်ား အေပၚတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူလူထု၏ အျမင္တစ္မ်ဳိး ႐ွိသည့္ အခ်က္ကိုလည္း သတိျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အစိုးရခ်င္း ဆက္ဆံေရးမွ ျပည္သူခ်င္း ရင္းႏွီး ခ်စ္ၾကည္ေရး ဆိုသည့္ မူဝါဒမွာ ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈ ႀကီးေသာ ထိုႏိုင္ငံမ်ား၏ အီလစ္မ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မည္မွ် လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမည္၊ လူမႈေရး အကူအညီမ်ား မည္မွ်ေပးမည္ ဆိုသည့္ အခ်က္ကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခင္က ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မ႐ွိခဲ့၍၊ မီဒီယာကို အက်ဳိးရွိစြာ အသံုးခ်ရန္ထက္ ပိတ္ပင္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့၍ ႏုိင္ငံတကာတြင္ တုိင္းျပည္ပံုရိပ္ က်ဆင္းခဲ့သလိုပင္ ယခုလည္း မီဒီယာကို အက်ဳိးရွိစြာ အသံုးခ်ရန္ထက္ မိမိ အခက္အခဲကို ဖံုးကြယ္၍ သိကၡာဆည္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနမႈ မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏုိင္ငံတကာ ျပည္သူေတြက တစ္မ်ဳိး ျမင္လ်က္ပင္ ႐ွိပါေသးသည္။ ထို႔အတြက္ သူတို႔ အစဲြကြၽတ္ရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လက္ေတြ႕ အေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေနပါၿပီ ဆိုေသာ ေသခ်ာသည့္ ပံုရိပ္မ်ဳိး ျဖစ္ရန္ ႀကိဳးစားရမည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တာဝန္သာ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းကို ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာ ဝင္ေရာက္မည့္ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ အေနႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာက ကိုယ့္ကို ဘယ္လို ျမင္ေစခ်င္တာလဲ ဆိုသည့္ ကိစၥမွာ ကိုယ္က လုပ္ေဆာင္ရမည့္ ကိစၥသာ ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲမ်ား လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚတြင္ ရွိေနပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရမ်ားကလည္း သေဘာေပါက္ လက္ခံလာၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ႏွင့္တုိင္ စဥ္းစားရမည့္ အခ်က္မွာ ႏုိင္ငံတကာ ျပည္သူမ်ား အျမင္မေျပာင္းေသးသည့္ ကိစၥကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေနႏွင့္ မည္သုိ႔ လုပ္ေဆာင္ၾကမည္နည္း ဆိုသည့္ ကိစၥသာ ျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္၏ ပံုရိပ္ေကာင္းဖို႔ အစိုးရတြင္ တာဝန္ရွိသလို ႏိုင္ငံတကာ ျပည္သူမ်ားထံ သတင္းစကားပါးဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကလည္း ဝိုင္းဝန္းၾကရန္ လိုေပလိမ့္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
ခ်စ္ဦးကိုကို
Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ႈပ္ကိုရွင္းသူ၊ အရွင္းကို႐ႈပ္သူ(ေဌးေအာင္ကို)




ႏိုင္ငံေရးမွာ အတိုက္အခံဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တြင္က်ယ္စြာ အသံုးျပဳေနၾက ပါတယ္။ ပါတီတစ္ခုက အႏိုင္ရပါတီ ျဖစ္သြားရင္ က်န္ပါတီက အတိုက္အခံပါတီ အမည္ခံဘဝကို ေရာက္သြားရပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ၊ က်႐ံႈးသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္သူျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ပါတီျဖစ္ေစ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အခက္အခဲကို ကူညီ ေျဖရွင္းသြားႏိုင္ဖို႔သာ အေရးႀကီးပါတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႐ႈပ္ေနတာကို ရွင္းဖို႔ပါ။ ရွင္းေနတာကို ႐ႈပ္ဖို႔ေတာ့ မဟုတ္ရပါ။

အ႐ႈပ္ကို ရွင္းတဲ့သူခ်င္း၊ ပါတီခ်င္း တူညီေနတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ားမွ ျပည္သူမ်ားဟာ ဘယ္ပါတီကို မဲေပးရမွန္း မသိေအာင္ မ်က္စိလည္ကုန္ပါတယ္။ မင္းသား ႏွစ္ပါးစလံုးက အကေကာင္း ၾကေလေတာ့ ဘယ္မင္းသားကို ပထမ ေပးရမွန္း မသိႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပါ။ ႏိုင္သူကို ႐ံႈးသူက ဂုဏ္ယူပါ သတဲ့၊ ႐ံႈးသူကို ႏိုင္သူက ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္းပါပဲတဲ့။ ကံေကာင္းတဲ့ တိုင္းျပည္ပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ေရာ အလားတူ ကံေကာင္းပါရဲ႕လား။ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ ႏွစ္ ၅၀ လံုးလံုး ကံဆိုးခဲ့တာပါပဲ။ ႏိုင္သူကို ႐ံႈးသူက အာဏာ လႊဲမေပးႏိုင္ဘူးလို႔သာ ၾကားဖူးလို႔ပါ။ မဲေပးလိုက္မိတဲ့ ျပည္သူေတြကို ေျပာေတာ့လည္း စစ္သားရင့္မာႀကီး ကိုယ္တိုင္က ေျပာလိုက္တာမို႔ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္ အေပၚမွာ ျပည္သူ႔ ယံုၾကည္မႈေတြ က်ဆင္း သြားခဲ့ရပါတယ္။

ဒါ ျပည္သူေျပာ ေျပာလိုက္တာပါ။ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တယ္ ဆိုတာလည္း အဲဒီတုန္းက ကတိအတိုင္း လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့ရင္ ယခုအခ်ိန္ဟာ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ပါဘဲ တိုင္းျပည္ႀကီး အာဆီယံ ၁၀ ႏိုင္ငံရဲ႕ အလယ္အလတ္ အဆင့္ကို ေရာက္ခ်င္လည္း ေရာက္ေနႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ ယခုေတာ့ ေနာက္ဆံုးက ကုန္းထရမယ့္ အခ်ိန္ပါပဲ။

အရွင္းကို ႐ႈပ္သူမ်ားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ခံယူလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ရင္လည္း မင္းသားနဲ႔ ပုဏၰားလိုပါပဲ။ မင္းသားအတြက္ အသည္းၾကားက မဲတစ္ျပား၊ ပုဏၰား အတြက္ကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အသည္းထဲက ခဲမဲေတြပဲ ရမယ္ဆိုတာ။ ဒီေတာ့ ပုဏၰားထံက ပုဏၰားသံ ထြက္လာျပန္ပါတယ္။ “ငါပုဏၰား မွန္နီးကီးတယ္။ ျပည္သူေတြ မဲေပးတာ မွားနီးကီးတယ္” တဲ့။

မိဘျပည္သူေတြကို အထင္အျမင္ ေသးတတ္သူမ်ား ပါတီမေထာင္၊ ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္ဘဲ ကိုယ့္စီးပြားပဲ ကိုယ္လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အရွင္းကို ႐ႈပ္တတ္သူမ်ား ေလ်ာ့ပါးသြားမွာပါ။ ခုဟာက ျပည္သူ႔ခလုတ္လို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ႐ႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

ခုပဲ ဖြဲ႕စည္းပံုျပင္ဖို႔ လုပ္ေနပါၿပီ။ ကမာၻကအစ ျပင္ေစခ်င္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုႀကီးကို “ျပည္သူက ျပင္ခ်င္တယ္ဆိုတာ မယံုဘူး” ေျပာတဲ့လူက ေျပာတယ္။ မေန႔တစ္ေန႔က ေလွ်ာက္ထားဆဲ ပါတီတစ္ခုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူက “ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပည္သူလူထုကို အေျခခံၿပီး အေျခခံဥပေဒကို ျပင္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အယံုအၾကည္ မရွိဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္ဘူး” တဲ့ဗ်ာ။

‘ျမန္မာျပည္မွာ ပါတီေတြကမ်ား၊ ကြာလတီေတြကနည္း’ ဆိုတာလို ျဖစ္ေနတာပါ။ ျပည္သူေတြဟာ သူတို႔ ပါးစပ္ထဲက နလပိန္းတံုးေတြ ျဖစ္ေနရတယ္။ သူတို႔က အသိအတတ္၊ ျပည္သူက ပစိပစပ္၊ သူတို႔က အေက်ာ္အေမာ္ ျပည္သူက မေတာ္တေရာ္လို႔ ေအာက္ေမ့ေနပံုပါပဲ။ ဘယ္သူမွ ပညာကုန္ မတတ္ေပမယ့္ ျပည္သူဆိုတာ မဲ႐ံုထဲမွာ စိတ္ခ်ရတာေတာ့ ယံုလိုက္ပါ။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ညစ္ေထးေနရမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္သူေတြမွာ တာဝန္မရွိပါ။ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက စိတ္ဓာတ္ မသန္႔ရွင္းလို႔ပါပဲ။ ယခု ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ သန္႔ရွင္းျပန္ေတာ့ အေဟာင္းဆရာရဲ႕ အေပါင္းအပါေတြက မေကာင္းတာေတြ လုပ္ခ်င္ျပန္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္က ရခိုင္ကို သြားတယ္။ “သူနဲ႔က်မွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္” သီခ်င္းလို သမၼတလာမွ မီး႐ိႈ႕ျပျပန္တယ္။ ကမာၻက ၾကားလို႔မွ မေလ်ာ္တဲ့ကိစၥပါ။ သမၼတက “ဒါတိုက္ဆိုင္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ပေယာဂ” တဲ့။

ယခုအခ်ိန္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းနဲ႔ အတိုက္အခံေကာင္းတို႔ ေပါင္းမိခ်ိန္ ျဖစ္ၿပီး တိုင္းျပည္ေကာင္းဖို႔ အတြက္ ႀကိဳးစားၾကရမယ့္ အခ်ိန္ကို ေရာက္ေနတာပါ။ သမၼတက ဘာျဖစ္တယ္။ သူမက ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ ရြဲ႕ေနရမယ့္အခ်ိန္ ဖဲ့ေနရမယ့္ အခ်ိန္ေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ျပည္သူ႔အသံကိုလည္း နားမေထာင္ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အေျပာကိုလည္း နားမစြဲ ၾကားထဲက ဖ်က္ျမင္းလုပ္ေနသူ၊ အရွင္းကို ႐ႈပ္ေနသူေတြရဲ႕ရန္က တိုင္းျပည္ကို ကာကြယ္ရမွာပါ။ သူတို႔က လက္နက္လည္း ကိုင္မထားေလေတာ့ တပ္မေတာ္နဲ႔လည္း တိုက္လို႔မရ၊ ျပည္သူ႔အသည္းက ညီတူမဲေတြနဲ႔သာ တိုက္ထုတ္လို႔ ရပါလိမ့္မယ္။ ႐ံႈးမဲ၊ ဗံုးခြဲေတြဟာ သတိထားစရာေတြပါပဲ။

ဖြဲ႕စည္းပံု ျပင္ဆင္ေရးဟာ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးနဲ႔လည္း တိုက္႐ိုက္ အခ်ဳိးက်ေနတာပါ။ သင့္ျမတ္ေရးဟာ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြက ဖက္ဒရယ္ပံုစံ ျပည္ေထာင္စုကို လိုခ်င္ေနၾကတယ္။ မေပးသေရြ႕ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေဝးေနဦးမွာမို႔ အေပးအယူ မွ်တစြာနဲ႔ ေပးဖို႔သာ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ။ ဗမာ လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒ လုပ္လို႔မရပါ။

ဖြဲ႕စည္းပံုထဲမွာ တပ္မေတာ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ၁၂၂ လံုး ပါဝင္တယ္လို႔ ေထာက္ျပၾကတာ ရွိပါတယ္။ ယခင္က လံုးဝမပါရွိဘဲ ယခုဒီေလာက္ မ်ားျပားစြာ ေနရာယူထားတာမို႔ အေျပာင္းအလဲ ကာလမွာ ထည့္သြင္းထားရတာ ဆိုရင္လည္း ဒီကိစၥကို မထိနဲ႔လို႔ ေျပာဆို၊ ျငင္းဆိုေနမယ့္အစား အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ေလွ်ာ့ခ်ေပးျခင္းျဖင့္ ျပည္သူ႔ ယံုၾကည္မႈကို ရယူေစလိုပါတယ္။

ႏိုင္ငံတကာ အျမင္အရေရာ ျပည္သူ႔ဆႏၵအရပါ အေႏွးနဲ႔အျမန္ပဲ ႐ုပ္သိမ္းေပးရမယ့္ ကိစၥလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ လူနည္းစုက ပညာရွင္ အျမင္လိုလို ဘယ္လိုပဲ ေဘးတီး ေပးေနေစကာမူ ျပည္သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္လို႔ မရစေကာင္းတာမို႔ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ တပ္မေတာ္ႀကီးအျဖစ္သာ ေလွ်ာက္လွမ္းသင့္ပါတယ္။ လူမွန္ ေနရာမွန္ အလွမွန္တဲ့ တပ္မေတာ္ႀကီးကိုပဲ ျမင္လိုပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အလွဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေကာင္းေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈပါပဲ။ ကာကြယ္ေရးရဲ႕ တကယ့္ အလွတရားဟာ စစ္သားေကာင္းေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈပါပဲ။ ပညာေရးရဲ႕ အလွတရားကို စစ္သားက ဦးေဆာင္ျပလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ တကယ့္ ပညာတတ္ေတြကသာ ဦးေဆာင္ရမယ့္ အရာပါပဲ။ ေျခမရဲ႕အလွဟာ လက္မမွာ လာလွလို႔ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ မဟုတ္ပါ။

ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္က ေတြ႕ဖို႔ႀကိဳးစားတာ ေလးငါးခါ ရွိေသာ္လည္း ေပးမေတြ႕ဘူးဆိုတဲ့ အသံေတြလည္း ၾကားေနရပါတယ္။ ဒီသတင္းမွန္ရင္ ေပးေတြ႕ျခင္းသာ တိုင္းျပည္အတြက္ မမွားတဲ့ ေဆးပါပဲလို႔ တိုက္တြန္း လိုပါတယ္။ ျပည္သူေတြဟာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာေရးမူကို လက္ကိုင္ ထားၾကတာမို႔ မေတြ႕လိုသူဘက္မွာ ျပည္သူရဲ႕ ရပ္တည္မႈဆိုတာ မရွိလို႔ပါပဲ။

ဒီတိုင္းျပည္မွာ အားလံုးညီၫြတ္မွသာ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာသလို စားဖားေတြ ညီၫြတ္တာကို မဆိုလိုပါ) အားလံုး ညီညာမွသာ ျပည္သာေတာ့မွာပါ။ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြကို အမီလိုက္ႏိုင္မွာပါ။ ခုေတာ့ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္မ်ားမွာ သူ႔ကြၽန္သြားၿပီး ခံေနရတုန္းပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ အသံထြက္ေနတာကေတာ့ သူမ မပါရေအာင္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ပုဒ္မကိစၥပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ရွင္းတာကို ႐ႈပ္ျပထားတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လက္ထက္က ဆြဲထားတဲ့ အတိုင္းလိုလို ေျပာဆိုေနမႈပါပဲ။ ၁၉၄၇ ခု ဖြဲ႕စည္းပံုထဲက ပုဒ္မ ၄၉ (က) မွာ ‘မိမိကိုယ္တိုင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ မိဘ ႏွစ္ပါးေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံေတာ္၏ အာဏာပိုင္နက္အတြင္း ေမြးဖြားခဲ့၍ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံသားလည္း ျဖစ္ေသာ’ လို႔သာ ေဖာ္ျပထားၿပီး ဇနီး၊ ခင္ပြန္း၊ သားသမီး၊ ေခြၽးမ၊ သမက္ဆိုတာေတြ ယခုလို ထည့္သြင္း ေရးဆြဲထားတာ လံုးဝမေတြ႕ရပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဒီကေန႔အထိ ရွိခဲ့ရင္လည္း သူ႔ေခတ္က ထည့္သြင္းေရးဆြဲ မထားတဲ့ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကိုသာ ဖယ္ရွားမွာပါ။ သူကိုယ္တိုင္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေတာ့ တပ္ကေန ထြက္လိုက္တာကို ၾကည့္ရင္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကာကြယ္ေရးကို မေရာေထြးေစခ်င္တာ ထင္ရွားေနလို႔ပါပဲ။

မဆလတစ္ျဖစ္လဲ ပါတီကလည္း ျပင္မေပးႏိုင္တဲ့ အသံကို ထြက္လိုက္ၿပီး သူ႔ကြၽန္ဘဝကို မေရာက္ရေအာင္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မဆလပါတီ ဥကၠ႒ႀကီးကိုယ္တိုင္ တိုင္းတစ္ပါးသူနဲ႔ လက္ဆက္ခဲ့ဖူးၿပီး ဒီကိစၥေၾကာင့္ သူ႔ကြၽန္ဘဝကို မေရာက္ခဲ့တာလည္း အထင္အရွားမို႔ ယခုလို ေျပာဆိုလိုက္တဲ့ အေပၚမွာလည္း အံ့အားသင့္မိပါတယ္။

အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးအျမင္၊ ႏိုင္ငံတကာအျမင္၊ ဒီမိုကေရစီအျမင္ေတြ ရွင္သန္ေနသူတိုင္း ျပည္သူ႔ဆႏၵကိုသာ အေလးထားၾက စၿမဲပါ။ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင့္အေရးကို မေလးစားတတ္သူဟာ ႏိုင္ငံသားအားလံုးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရပါဘူး။ ၁၉၉၀ တုန္းက သက္ေသျပခဲ့ပါၿပီ။ ပိတ္ပင္သူကို မတရားသူလို႔သာ ျပည္သူက ျမင္ပါတယ္။

တစ္ပါတီ အာဏာရွင္၊ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္က အစြဲအလမ္းႀကီးေတြနဲ႔ ၂၀၁၅ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ရင္ ‘ထင္သာထင္၊ မဝင္ဘူး ေက်ာင္းအမေရ’ ဆိုသလိုပဲ ျဖစ္မွာပါ။ အာဏာရွင္ ေခါက္႐ိုးက်ဳိးေနသူမ်ား အတြက္ ၂၀၁၅ မွာ ေနရာ မရွိႏိုင္ပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲနားနီးမွ ေငြထုပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ျပည္သူကို ေပါက္ရင္လည္း ေငြယူၿပီး မဲေပးဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မေရရာတဲ့ ကိစၥသာ ျဖစ္ပါတယ္။

လုပ္သင့္တာကေတာ့ မ႐ႈပ္သင့္တာပါပဲ။ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ စကားမဆိုဖို႔ပါပဲ။ ျပည္သူ ၾကည္ျဖဴေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ထက္သာ မုဒိတာစိတ္ ပြားတတ္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါမွ ကိုယ္႐ံႈးနိမ့္ သြားခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ထက္သာတဲ့သူက တိုင္းျပည္ကို ထူေထာင္ခြင့္ ႀကံဳတာမို႔ ကိုယ့္ထက္သူက ပိုမိုရြက္ေဆာင္ႏိုင္ ေတာ့မွာပါလားဆိုတဲ့ မုဒိတာအေတြးနဲ႔ ေက်နပ္ေစလိုပါတယ္။

ကိုယ္က ျပည္သူေတြ ဘာတစ္ခုမွ မသိႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္ျမင္ေနခိုက္မွာ တကယ္တမ္း မသိတာက ဒီမိုကေရစီ အေလ့အက်င့္ နည္းခဲ့ၿပီး အာဏာရွင္ေခတ္မွာ သူႀကီးျဖစ္ခဲ့၊ ျပည္သူကို ဖိႏွိပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိမိသာ ျဖစ္ေနတာ၊ ျပည္သူက ဒီမိုကေရစီကို လိုလားတဲ့ မိမိတို႔ကို ေတာ္လွန္ခဲ့တာ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အသက္စြန္႔ရန္ ဝန္မေလးသူမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာေတြ သတိမူမိဖို႔ပါပဲ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အ႐ႈပ္ကိုရွင္းဖို႔၊ အရွင္းကို မ႐ႈပ္မိေစဖို႔ပါ။ ကိုယ့္အတြက္ မၿပိဳင္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ၿပိဳင္ဖို႔ပါ။ ကိုယ္ႏိုင္လည္း တိုင္းျပည္အတြက္၊ သူႏိုင္လည္း တိုင္းျပည္ အတြက္ပဲလို႔ သေဘာထားမွန္ဖို႔ပါ။ သူ႐ံႈးရင္လည္း က႐ုဏာပြားဖို႔၊ သူႏိုင္ရင္လည္း မုဒိတာပြားဖို႔ပါ။ ႏိုင္ငံသား အခ်င္းခ်င္း တရားေသာ ေအာင္ႏိုင္ျခင္း၊ သိကၡာရွိေသာ ႐ံႈးနိမ့္ျခင္းနဲ႔ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္္ ေစဖို႔ပါ။ ဒါမွလည္း ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာ ျမန္မၾကာ ေကာင္းစားေစမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
Credit To The Voice Weekly
Read More »