အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္ႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရး



(တင္ညြန္႔)

New York Times သတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္ က႑တြင္ ဗင္တန္ဂ်ီကရဖ္က “အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္သည္ လူ႔အခြင့္အေရး မဟုတ္” ဟု ေဝဖန္ ေထာက္ျပသြားခ်က္ကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ သူက တီထြင္ထားေသာ နည္းပညာသည္ လူတို႔ သုံးရန္ျဖစ္လွ်င္ လူတိုင္း သုံးစြဲခြင့္ ရရွိေစရမည္ ဆိုသည့္ အခ်က္ကို ေထာက္ခံသည္။ သို႔ေသာ္ နည္းပညာ ဆိုသည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရး မဟုတ္ဟု သူက အခိုင္အမာ ျငင္းဆိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

နည္းပညာ ဆိုသည္မွာ တီထြင္လိုက္တိုင္း လူသားေကာင္းက်ဳိး မျဖစ္ေစပါ။ ဥပမာ- အဏုျမဴဗုံး တီထြင္မႈမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ နည္းပညာတိုင္း ေကာင္း၊ မေကာင္း၊ အက်ဳိး ရွိ၊ မရွိ ဆိုသည္မွာ သုံးစြဲသူႏွင့္ သုံးစြဲသည့္ ေနရာအလိုက္ ပိုင္းျဖတ္ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ အျပဳ သုံးမည္ေလာ၊ အဖ်က္ သုံးမည္ေလာ။ ရလဒ္ကသာ အဆုံးအျဖတ္ ေပးႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ကရဖ္က ဤဥပမာကို ျမင္းႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္း ေဖာ္ေဆာင္ ျပထားသည္။ ျမင္းဆိုသည့္ သတၱဝါသည္ သူ႔ဘာသာသူ ျဖစ္တည္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမင္းကို လူတို႔ အသုံးျပဳျခင္းျဖင့္ သြားလာေရးႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ား တြင္ အဆင္ေျပလာသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္းကို သုံးပိုင္ခြင့္သည္ လူ႔အခြင့္အေရး မဟုတ္ေပ။

လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုသည္မွာ အေကာင္အထည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ဳိး ရွိသကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပ၍ မရႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးမ်ဳိးမ်ားလည္း ရွိႏိုင္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ သတင္း ပုံႏွိပ္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးတိုင္းတြင္ အေလးအျမတ္ ထားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သတင္း ပုံႏွိပ္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို လူ႔အခြင့္အေရးဟု ေျပာရန္မွာ မပီျပင္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္သည္။ သတင္း လြတ္လပ္ခြင့္ ရွိေၾကာင္း အစိုးရက ေျပာၿပီး သတင္း ရယူပိုင္ခြင့္ကို နည္းပညာအရ ကန္႔သတ္မႈမ်ား ရွိေနျခင္းကို လြတ္လပ္ခြင့္ အျပည့္ ေပးၿပီးၿပီေလာဟု ေမးခြန္းထုတ္ရမည္ ျဖစ္သည္။

လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုသည္ကို ပုံေသ သတ္မွတ္၍ မရႏိုင္ျခင္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ သမၼတ ဘင္ဂ်မင္ဖရင္ကလင္ လက္ထက္က နည္းပညာႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ရပိုင္ခြင့္အေပၚ ေတာင္းဆိုျခင္းႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ (Blogger) တို႔၏ နည္းပညာ ရပိုင္ခြင့္ ေတာင္းဆိုမႈမ်ား တူညီႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ သတင္း လြတ္လပ္ခြင့္ရေရးကို ယခင္ႏွင့္ ယခု ေတာင္းဆိုခ်က္ျခင္း တူႏိုင္ေသာ္လည္း မည္သည့္ မီဒီယာကို သုံးၿပီး သတင္းရယူမည္ ဆိုသည့္ အခ်က္မွာမူ ကြဲျပား ျခားနားသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမးစရာကေတာ့ ေပၚလာသည္။ အင္တာနက္ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္သည္ လူ႔အခြင့္အေရးလား ျဖစ္သည္။

ယေန႔ေခတ္တြင္ ေအာ္ေနၾကသည့္ အင္တာနက္ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ဆိုသည္မွာ "right to Internet access" သေဘာမ်ဳိး သက္သက္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို သိေစခ်င္ပါသည္။ ယေန႔ ေတာင္းဆိုေနၾကသည္မွာ သုံးစြဲႏိုင္႐ုံ သက္သက္မွ်သာ မဟုတ္။ "Right to broadband" ကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ သာမန္ အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္မဟုတ္။ Broadband ျဖင့္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ အင္တာနက္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ရွိေရးကို လည္း ရပိုင္ခြင့္ဟု ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။

လူတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ ရွိရမည္။ ယင္းသည္ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးသာ ျဖစ္သည္။ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေတာ့ ရွိသည္ သို႔ေသာ္ ဟိုလို မထုတ္ေဖာ္ရ၊ သည္လို မထုတ္ေဖာ္ရဟု တားျမစ္ေနျခင္း မွာ ဒီမိုကေရစီဟု မေခၚဆိုႏိုင္ေပ။ အင္တာနက္ကို လူတိုင္း သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ ရွိရမည္ဆိုၿပီး ဟိုဟာ မသုံးရ၊ သည္ဟာ မသုံးရဟု ပိတ္ပင္ထားျခင္းမွာလည္း အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးကို အျပည့္အဝ ေပးသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ ထို႔ျပင္ သုံးခြင့္ေတာ့ ေပးထားသည့္ ရယူ သုံးစြဲႏိုင္မႈကလည္း Broadband မဟုတ္ (ေခတ္မမီ) ဆိုလွ်င္ ေစတနာ မပါသည့္ ခြင့္ျပဳျခင္းမ်ဳိးသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက World Summit on the Infor-mation Society (WSIS) ညီလာခံကို ကုလသမဂၢ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ က်င္းပ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရမ်ား၊ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ား၊ လူမႈေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ညႇိႏိႈင္းၿပီးေနာက္ WSIS ေၾကညာခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ ယင္းသည္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို လူ႔အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အေနျဖင့္ ရယူ သုံးစြဲ ပိုင္ခြင့္ ေၾကညာ စာတမ္းႀကီး တစ္ခု ျဖစ္သည္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။

ထိုေၾကညာစာတမ္း အလိုအရ သတင္း အခ်က္အလက္ႏွင့္ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခု ထူေထာင္ရန္ အသိအမွတ္ ျပဳသည္။ ျပည္သူ အေျချပဳ ဆႏၵမ်ား ေဖာ္ထုတ္မႈကို ခြင့္ျပဳရမည္။ လူတိုင္း အသိပညာ ဗဟုသုတမ်ားႏွင့္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို ေရးသားခြင့္၊ ရယူပိုင္ခြင့္၊ စုေဆာင္းခြင့္၊ သုံးစြဲခြင့္၊ မွ်ေဝခြင့္တို႔ကို တစ္ဦးခ်င္းျဖစ္ေစ၊ အဖြဲ႕အစည္းလိုက္ျဖစ္ေစ ရွိရမည္ ဟူသည့္ အခ်က္ ပါရွိသည္။

အင္တာနက္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္သည္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆို ထုတ္ေဖာ္ခြင့္မ်ားႏွင့္လည္း ဆက္စပ္ေန သည္။ ေခတ္က လြတ္လပ္စြာ ေျပာခြင့္နဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ကို အင္တာနက္ အားကိုးျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေန ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အင္တာနက္ကို သုံးမရေအာင္၊ သုံးရေသာ္လည္း မျမန္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနသူမ်ား သည္ တရားခံမ်ား ျဖစ္ၾကရေတာ့သည္။

အင္တာနက္ စြမ္းပကားမွာ ႀကီးမားလွသည္။ အင္တာနက္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားသူ မ်ားက အစိုးရ ျဖစ္ေနသည္။ အြန္လိုင္းကို လူေတြက လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္သည့္ ေနရာ တစ္ေနရာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အစိုးရက ထိန္းခ်ဳပ္မည္။ ျပည္သူေတြက ေရွာင္တိမ္း မည္။ အစိုးက ဆင္ဆာျဖင့္ ျဖတ္ေတာက္မည္။ ျပည္သူက လြတ္ေအာင္ ေဖာက္ထြက္ရင္း စိန္ေျပးတမ္း ကစားေနၾကသည့္ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပၚလာသည္။ အစိုးရက မႏိုင္လွ်င္ ျဖတ္ေတာက္ျခင္းျဖင့္ ကုစားသည္။ အင္တာနက္ ျပတ္ေတာက္ျခင္း၊ သုံးမရျခင္းသည္ ေခတ္သစ္ လူ႔ေဘာင္ကို အႀကီးစား ဒုကၡေပးျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ အစိုးရသည္ တရားခံ ျဖစ္လာရေတာ့သည္။

လက္ရွိ ကမၻာတြင္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အီရန္သည္ အင္တာနက္ သုံးစြဲသူမ်ားအေပၚ ဆင္ဆာ အျဖတ္ဆုံး ႏိုင္ငံ မ်ား ျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပည္သူေတြ မ်က္မုန္း အက်ဳိးဆုံး ႏိုင္ငံမ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလုံး အင္တာနက္ ပိတ္ဆို႔ေရးအတြက္ Firewall စနစ္မ်ားကို ေငြကုန္ေၾကးက် မ်ားစြာခံၿပီး အသုံးျပဳေနၾက သည္။ ျပည္သူကို သတင္း အခ်က္အလက္ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကို ပိတ္ဆို႔ေနသည့္ အစိုးရမ်ားသည္ ျပည္သူမ်ားက ျပန္ၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္မႈကို ထိတ္လန္႔တၾကား ခံစားေနရသည္။ ျပည္သူက အင္တာနက္ ကို လူ႔အခြင့္အေရး တစ္ရပ္အေနျဖင့္ လက္ခံထားသျဖင့္ အစိုးရက ပိတ္လွ်င္ လူ႔အခြင့္အေရးကို ပိတ္ပင္ျခင္းဟုသာ ႐ႈျမင္ သုံးသပ္ၾကလိမ့္မည္။

အေမရိကန္ကဲ့သို႔ ဒီမိုကေရစီ ဘိုးေအ ႏိုင္ငံႀကီးတြင္ပင္ အင္တာနက္ကို ပိတ္ဆို႔ခြင့္မ်ား စဥ္းစားလာ သည္။ သူတို႔က ပိတ္ဆို႔ေရးကို ၾကားေကာင္းေအာင္ မူပိုင္ခြင့္ ကာကြယ္ေရးဟု အေၾကာင္းျပၾကသည္။ မူပိုင္ခြင့္ကို ကာကြယ္ရန္ ပုဂၢလိက လြတ္လပ္ခြင့္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည္ဆိုလွ်င္ ပြင့္လင္းၿပီး ထင္သာ ျမင္သာရွိသည္ ဆိုေသာ အစိုးရသည္ အဖြင့္၊ အပိတ္ကို လိုသလို အသုံးျပဳေနေသာ အစိုးရ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သတင္း မီဒီယာမ်ားက ေဝဖန္ေနၾကသည္။

အီဂ်စ္တြင္ ျပည္သူေတြ၏ အင္တာနက္ လြတ္လပ္ခြင့္ အသုံးခ်မႈကို လုံးဝ လက္မခံႏိုင္သည့္အဆုံး အစိုးရက အင္တာနက္ကို ပိတ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ အာရပ္ေႏြဦး ၁၈ ရက္တာ ကာလတြင္း အစိုးရ အက်ပ္႐ိုက္ခဲ့ရသည္။ အင္တာနက္ျဖင့္ လူေတြ စုေဝးခဲ့ၾကသည္။ အင္တာနက္ ျပတ္ေတာက္သျဖင့္ ပိုၿပီး ေဒါသကို ဆြေပးသလို ျဖစ္သည္။ ဆႏၵျပပြဲေတြက အရွိန္ ျမင့္လာသည္။ လူေတြ ေသၾက ဒဏ္ရာ ရၾကသည္။ Google ကလည္း အီဂ်စ္ ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ အသံျဖင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ေရး၊ စာျဖင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ေရးတို႔ကို ပိုၿပီး ဝန္ေဆာင္အားေတြ တိုးခ်ဲ႕ေပးသည္။ အာရပ္ ေႏြဦးသည္ ေခတ္သစ္ သမိုင္းတြင္ အင္တာနက္ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးကို ထင္သာျမင္သာ ရွိေစရန္ မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သည့္ ပြဲ ျဖစ္သည္။ တစ္နည္း ေျပာရလွ်င္ လူ႔အခြင့္အေရးကို ပိတ္၍ ရေကာင္း ရႏိုင္သည္၊ အင္တာနက္ကို ပိတ္၍ မရႏိုင္ဟု ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။

အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ အျခား အေၾကာင္း တစ္ရပ္မွာ ‘ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္ပိုင္ခြင့္’ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတိုင္း၊ လူမ်ဳိးတိုင္း တိုးတက္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ အင္တာနက္ျဖင့္ တိုးတက္ ပိုင္ခြင့္ကို အျပည့္အဝ ႀကံေဆာင္ပိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ ယင္းအခြင့္အေရးသည္ ႏိုင္ငံတို႔၏ တတိယ လူ႔အခြင့္အေရးဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။ ပထမ လူအခြင့္အေရး ရပိုင္ခြင့္၊ ဒုတိယ အင္တာနက္ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ ေနာက္တြင္ တတိယ အင္တာနက္ျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္ေရး လုပ္ပိုင္ခြင့္သည္ ေရွ႕တန္း ေရာက္လာသည္ဟု ဆိုရမည္။

နည္းပညာ ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ဖြံ႕ၿဖဳိးဆဲ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္ အေရး ႀကီး လာသကဲ့သို႔ ဖုန္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္ ရရွိေရးကလည္း ပိုၿပီးအေရးပါ လာသည္။ လူတိုင္း ဖုန္း သုံးစြဲပိုင္ခြင့္၊ ဖုန္းျဖင့္ အင္တာနက္ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ မ်ားမ်ားရလွ်င္ တိုင္းျပည္ ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္မႈလည္း ျမန္ျမန္ရမည္ ဆိုသည့္ သေဘာတရားမ်ားကို ႏိုင္ငံမ်ားက အေလးထားလာၾက သည္။ အြန္လိုင္းျဖင့္ ကုန္သြယ္ႏိုင္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရယူမည္။ အြန္လိုင္းက တစ္ဆင့္ ေငြပို႔ ေငြလႊဲမ်ား လုပ္မည္။ အြန္လိုင္းက တစ္ဆင့္ ေငြစုမည္။ ယင္းသေဘာတရားကို ဖြံ႕ၿဖဳိးဆဲ ႏိုင္ငံမ်ားက ေတာင္းဆိုလာသည္။ အထိေရာက္ဆုံး ၾကားခံ အသုံးျပဳႏိုင္သည့္ မီဒီယာမွာ စမတ္ဖုန္းမ်ား ျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆုံး ျပည္သူမ်ား ေတာင္းဆိုလာသည့္ အခြင့္အေရးမွာ ‘လြတ္လပ္စြာ စုေဝးခြင့္’ ျဖစ္သည္။ ယင္းသည္လည္း ဒီမိုကေရစီဆိုင္ရာ အေျခခံ သေဘာတရား တစ္ခု ျဖစ္သည္။ အစိုးရတိုင္းသည္ လူစုလူေဝး လုပ္မည္ကို ေၾကာက္ၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ဥပေဒမ်ားျဖင့္ တားျမစ္ေလ့ ရွိသည္။ လူစုလူေဝး ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ယခင္က အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကို ျဖစ္ေစသည္။ ေတာ္လွန္ေရးကို အားေပးရာ ေရာက္သည္။ ေခတ္သစ္တြင္ လူစုလူေဝး လုပ္ျခင္းကို ျပည္သူေတြက အြန္လိုင္းက တစ္ဆင့္၊ Facebook ႏွင့္ Twitter တို႔က တစ္ဆင့္ လုပ္ေဆာင္လာၾကသည္။ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပၾကမည္ဟု စုေဝးၾကေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးတြင္ အၾကမ္းဖက္ရမႈမ်ားျဖင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္ သြားရသည္က မ်ားသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ေခတ္သစ္တြင္ အြန္လိုင္းႏွင့္ ဆိုရွယ္ မီဒီယာမ်ားသည္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို လႈံ႕ေဆာ္ရန္ အေကာင္းဆုံး၊ စည္း႐ုံးရန္ အေကာင္းဆုံး၊ လႈပ္ရွားရန္ အေကာင္းဆုံးေနရာ တစ္ေနရာ ျဖစ္လာသည္မွာ မျငင္းႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးေဟာင္း ဟီလာရီ ကလင္တန္က ၂၁ ရာစုတြင္ ဆိုက္ဘာဆိုသည့္ ေနရာသည္ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ ျဖစ္လာသည္ဟု ဖြင့္ဆိုခဲ့သည္။

ကုလသမဂၢ ကိုယ္တိုင္က “ျပည္သူမ်ားကို အင္တာနက္ ျဖတ္ေတာက္ျခင္းသည္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ျခင္း” ဟု တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ထားသည္။ အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္သည္ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုလွ်င္ လူတိုင္း အင္တာနက္ သုံးႏိုင္ေစရန္၊ သုံးသည့္ အင္တာနက္လိုင္းေကာင္းရန္ အခြင့္အေရးမ်ား ေပးရန္ လိုပါသည္။ အင္တာနက္ သုံးပိုင္ခြင့္ လူတိုင္း ရရွိလွ်င္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကြာဟခ်က္ နည္းပါးမည္။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကြာဟခ်က္ နည္းပါးျခင္းသည္ လူတိုင္း ခ်မ္းသာ ၾကြယ္ဝေစလိမ့္မည္။ ခ်မ္းသာလွ်င္ ပညာသင္ခ်င္သူ ပိုမ်ားလာမည္။ ပညာတတ္မွ ဆင္ျခင္ သုံးသပ္ႏိုင္မည္။ သုံးသပ္ ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းမ်ား မွ ဆူပူ အုံၾကြမႈ နည္းမည္။ ဆူပူ အုံၾကြလွ်င္လည္း ဆင္ျခင္တုံ တရားျဖင့္ ဆူပူအုံၾကြမႈ ျဖစ္သျဖင့္ အမွားနည္းမည္။ မုန္႔လုံး စကၠဴကပ္ေနသည့္ သေဘာ ျဖစ္သည္။

အင္တာနက္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္အတြက္ ရယူ သုံးစြဲႏိုင္မည့္ အေျခအေနမ်ား ထူေထာင္ တည္ေဆာက္ ေပးေရး၊ ကမၻာသုံး စံအတိုင္း ထူေထာင္ေပးေရး၊ အမ်ား ရပိုင္ခြင့္ရွိသည့္ အင္တာနက္ ႏႈန္းကို ခံစား ရယူပိုင္ခြင့္ ရွိေရးတို႔သည္လည္း အျခား အခြင့္အေရးမ်ားအျဖစ္ ထည့္စဥ္းစားရမည့္ အခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

အစိုးရသည္ အင္တာနက္ သုံးစြဲခြင့္ႏွင့္ သုံစြဲခြင့္ရေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ စီးပြားေရး တစ္ခု အေနျဖင့္ မျပဳလုပ္ရန္ ကန္႔ကြက္ တားဆီးၾကသည္။ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ခြင့္ ရျခင္းျဖင့္ လြတ္လပ္ျခင္းကို အႏၲရာယ္ ရွိေစႏိုင္သည့္အျပင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ အခြင့္အေရးမ်ားသည္ လူတစ္စု လက္အတြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားတတ္သည္။

စပိန္စကားေျပာသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ခန္႔ကတည္းက ‘အင္တာနက္ေန႔’ ဟူ၍ သတ္မွတ္ က်င္းပခဲ့သည္။ ထိုက်င္းပသည့္ ပြဲတိုင္းတြင္ အစိုးရထံ အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရး အျမန္ႏႈန္း ေကာင္းေကာင္းရရန္ ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ပနားမားတြင္ "Infoplazas" ဟု ေခၚသည့္ အင္တာနက္ အခမဲ့ သုံးပိုင္ခြင့္ရေသာ ေနရာေပါင္း ၂၁၄ ေနရာ ထူေထာင္ေပးထားသည္။

အင္တာနက္သည္ လူ႔အခြင့္အေရး ျဖစ္ေၾကာင္းကို ပထမဦးဆုံး ထုတ္ေဖာ္သူမွာ Vint Cerf ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ‘အင္တာနက္ ဖခင္’ ဟု သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကာ့ဖ္က အင္တာနက္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး “နည္းပညာသည္ လူတိုင္း ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ ရွိသည္” ဟု အခိုင္အမာ ဆိုခဲ့သည္။ ထိုအဆိုကို ႏိုင္ငံတကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ အဖြဲ႕က က်ဥ္းေျမာင္းေသာ လူ႔ အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုခ်က္ တစ္ခုအေနႏွင့္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ အပါအဝင္ ဖြံ႕ၿဖဳိး တိုးတက္သည့္ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားႏွင့္ အာရွတြင္ ေတာင္ကိုရီးယား၊ စင္ကာပူႏိုင္ငံမ်ားက အင္တာနက္ အျမန္ႏႈန္း ျမင့္မားစြာျဖင့္ ျပည္သူေတြ သုံးစြဲႏိုင္ေစရန္ ႀကံေဆာင္ ေပးျခင္းအား ဂုဏ္ယူေနၾကသည္။ သမၼတ အိုဘားမားက ပညာေရးႏွင့္ စာၾကည့္တိုက္တို႔တြင္ အင္တာနက္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္အတြက္ ဘတ္ဂ်က္မ်ား ခ်ေပးၿပီး ၂၀၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္ႏႈန္းျမင့္ အင္တာနက္ သုံးစြဲႏိုင္ေရးကို အၿပီးလုပ္ေဆာင္ရန္ ညႊန္ၾကားခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အင္တာနက္ကို ယခုအထိ တစ္ဦးတည္း လုပ္ပိုင္ခြင့္ ရေနေသးေသာ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းက အင္တာနက္ တစ္လ ေႏွးမည္ဟု ဇြန္လ ၂၃ ရက္ေန႔က ထုတ္ျပန္ ေၾကညာသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ အင္တာနက္ ဆက္ေၾကာင္း SE-ME-WE 3 သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၄ ႏိုင္ငံက အသုံးျပဳေနေၾကာင္း၊ လက္ရွိ ထို Cable ကို အသုံးျပဳေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ရွိေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာခဏ ျပတ္ေတာက္မႈမ်ား ျဖစ္ပြားေလ့ ရွိေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့သည္။

ျမန္မာ့ အင္တာနက္မွာ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း၏ အေၾကာင္းျပခ်က္အတိုင္း မၾကာခဏ မေကာင္း တတ္ပါ။ ထိုမၾကာခဏ ဆိုသည္မွာ ျမန္မာျပည္သားမ်ား အင္တာနက္ စတင္သုံးခဲ့ရသည့္ ကာလ တစ္ေလွ်ာက္လုံးေလာက္နီးပါး ျဖစ္ေနသျဖင့္ အင္တာနက္ ရယူ သုံးစြဲပိုင္ခြင့္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား မၾကာခဏ ဆုံး႐ႈံးရေလ့ရွိေၾကာင္း မွတ္ယူရမည္ ျဖစ္သည္။

အင္တာနက္ ဆိုသည္မွာ ေခတ္သစ္တြင္ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးစသည့္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ေရျမင့္လွ်င္ ၾကာျမင့္သည္ဆိုသည့္ သေဘာကို နားလည္ေသာ အစိုးရမ်ားက အင္တာနက္ မျပတ္ေရး၊ ျမန္ဆန္ေသာ ႏႈန္းမ်ား ရရွိေရး၊ လူတိုင္း ေစ်းသက္သာစြာ သို႔မဟုတ္ အခမဲ့ သုံးပိုင္ခြင့္ ရေရးတို႔ကို ႀကံေဆာင္ေပးၾကသည္။ ရပိုင္ခြင့္ႏွင့္ အခြင့္အေရးဆိုသည္မွာ ေတာင္းမွ ေပးျခင္းထက္ မေတာင္းဘဲ ေပးတတ္သည့္ အစိုးရမ်ဳိးကို ျပည္သူက ပိုၿပီး ေလးစားကာ စိတ္ဝင္စားတတ္ပါသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

သံသယ ေပ်ာက္ပါေစ အမွန္ဘဝ ေရာက္ပါေစ



(သိန္းထက္ေအာင္)

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္က စစ္ပြဲ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ခဲ႔ဖူးသည္။ The Longest Day, the Guns of Neveron အပါအဝင္ ပထမ ကမၻာစစ္၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ခံ စစ္ကား မ်ားကား အမ်ားဆံုး ျဖစ္သည္။ ယခုေနာက္ပိုင္း ႐ုပ္သံ အစီအစဥ္မ်ားက ျပန္လည္ ျပသသည့္ Pearl Harbour ဇာတ္ကားကိုလည္း မၾကာခဏ ျပန္လည္ ၾကည့္႐ႈရပါသည္။ ျမန္မာ စစ္ကားမ်ားထဲက ဆိုလွ်င္ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္ေမာင္ျမင့္၏ ‘၁၃ ေယာက္၊ ၁၃ ရက္၊ ၁၃ နာရီ’၊ မင္းသားေဇာ္လြင္ပါဝင္ေသာ ‘က်ည္ဆန္ ငါးေတာင့္’ ႏွင့္ မင္းသား ေက်ာ္ေဆြ ပါဝင္ေသာ ‘ပုလဲမ်က္ရည္’ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားကား အသည္းစြဲျဖစ္ၿပီး အဆင့္အတန္းျမင့္သည့္ ျမန္မာစစ္ကားမ်ား အျဖစ္လည္း အေတာ္မ်ားမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳ ၾကပါသည္။

စစ္ကားမ်ားတြင္ ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ား တိုက္ၾက ခိုက္ၾကၿပီး အႏိုင္ရေသာဘက္က ရန္သူ႔ စခန္းကို ဝင္ေရာက္ သိမ္းပိုက္ေသာ အခန္းမ်ား၊ ရန္သူ႕စခန္းကို ဝင္ေရာက္ သိမ္းပိုက္ၿပီး၍ အႏိုင္ရသူက မိမိတို႔ အလံကို လႊင့္ထူေသာ အခန္းမ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ မိမိကိုယ္တိုင္ အႏိုင္ရေသာဘက္မွ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ေပးလိုက္ရသလို ခံစားရသည္။ စစ္ပြဲတြင္ ႐ႈံးနိမ္႔သူဘက္က ဝင္ေရာက္၍ မခံစားခဲ႔ဖူးပါ။ ႐ိုက္ကူးသူမ်ားကလည္း ႐ံႈးနိမ္႔သူမ်ားဘက္မွ အက်အဆံုးမ်ားကိုသာ ျပသၾက၍ အႏိုင္ရသူ၏ အက်အဆံုးမ်ားကို ျပသေလ့ မရိွၾကပါ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္ေသာ ႏိုင္ငံ သည္ တမင္သက္သက္ စစ္႐ံႈး ႏိုင္ငံကို တစ္ဖက္သတ္ ႏိွမ္ခ်လိုေသာ သေဘာျဖင့္ ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္ ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ကို ေနာင္မွ သေဘာေပါက္ပါသည္။

ေနာက္ပိုင္း ႐ိုက္လာေသာ စစ္ကားမ်ားတြင္မူ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားပါက ႏွစ္ဖက္ တပ္မ်ား အက်အဆံုး မ်ားပံု၊ အထူးသျဖင့္ စစ္ပြဲႏွင့္ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္ေသာ သက္ႀကီး ရြယ္အိုမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ား ဒုကၡေရာက္ရပံု၊ အိုးပစ္၊ အိမ္ပစ္ ထြက္ေျပးၾကပံုမ်ားကို အႏုပညာေျမာက္စြာ ႐ိုက္ျပ လာေသာအခါ စစ္ကားႀကိဳက္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ မည္သို႔မွ် မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါ၊ ၾကည့္႐ႈရေသာ မိမိအေနႏွင့္ပင္ ဤမွ် ခံစားရပါက စစ္ေျမျပင္တြင္ အမွန္တကယ္ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ႀကံဳေတြ႕ေနၾက ရသူမ်ားမွာ မည္သို႔ ရိွၾကမည္နည္း၊ ၎တို႔၏ မိသားစုမ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား အေနႏွင့္ေရာ မည္သို႔ ရိွၾကပါမည္နည္း။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ္ စစ္ကားမ်ားကို မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ စစ္ကား မ်ားကို မၾကည့္ျဖစ္ေသာ္လည္း စစ္သတင္းမ်ားကိုမူ ရံဖန္ရံခါ ဖတ္႐ႈျဖစ္ပါသည္။ စစ္သတင္းမ်ားတြင္ လည္း ေသေက် ဒဏ္ရာရမႈမ်ား၊ ပ်က္စီး ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ား၊ အရပ္သားမ်ား ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရ ေသဆံုးမႈမ်ား၊ မိကြဲ၊ ဖကြဲျဖစ္ရေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ လင္ဆံုး သားဆံုး ျဖစ္ရသည့္ ဇနီး၊ မိခင္မ်ား စသည့္ စစ္၏ အနိ႒ာ႐ံု သတင္းမ်ားကို ေရးသား ေဖာ္ျပၾကသျဖင့္ စစ္ပြဲႀကိဳက္ေသာ ကြၽန္ေတာ္ ‘စစ္’ ကို မုန္းတီးမွန္း မသိ မုန္းတီးလာခဲ႔မိပါေတာ့သည္။

စစ္ပြဲ သတင္းမ်ားကို ေရးသား ေဖာ္ျပၾကရာတြင္ စစ္ပြဲ ျဖစ္ပြားရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို ေဖာ္ျပရာ၌ မည္သည့္ ႏိုင္ငံက မည္သည့္ ႏိုင္ငံသို႔ စတင္ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ရျခင္းမွာ ‘ႏိုင္ငံေရးအရ ၾသဇာ လႊမ္းမိုးလိုျခင္း၊ စီးပြားေရးအရ နယ္ပယ္ ခ်ဲ႕ထြင္လိုျခင္း၊ စစ္ေရးအရ အသာစီးရလိုျခင္း’ စသည့္ အေပၚယံ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ားကိုသာ သံုးသပ္ ေရးသားၾကလ်က္ ယင္းတို႔၏ ေနာက္ကြယ္မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနမ်ား၊ အမုန္းတရားမ်ား၊ လက္စား ေခ်ျခင္းမ်ား၊ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မႈမ်ား၊ ျပင္းထန္သည့္ အယူဝါဒေရးရာ ယံုၾကည္ သက္ဝင္္မႈ မ်ား စသည့္ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ ေရးသားသူ ဟူ၍ မရိွသေလာက္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကမၻာ့သမိုင္းတြင္ သမိုင္းတင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ပြားသည့္ စစ္ပြဲမ်ားမွာ အထက္ေဖာ္ျပပါ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားမ်ား အနက္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေပၚတြင္ အေျခခံ၍ ျဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ စစ္ပြဲမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစစ္ပြဲမ်ားအနက္ ၁၁ ရာစု ေနာက္ပိုင္း ျဖစ္ပြား ေပၚေပါက္ခဲ႔ေသာ ခ႐ူးဆစ္ စစ္ပြဲမ်ားမွာ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မႈကို အေျခခံေသာ စစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး သမိုင္းစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္ အရွည္ၾကာဆံုး စစ္ပြဲမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ အလားတူ ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရးကို အေျခခံၿပီး ယေန႔တိုင္ အၿပီးသတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရရိွေသးသည့္ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္က အစျပဳခဲ႔သည့္ အာရပ္ အစၥေရး စစ္ပြဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရး အစြန္းေရာက္မႈကို အေျခခံသည့္ စစ္ပြဲမ်ားမွာ အျခား စစ္ပြဲမ်ားထက္ ပို၍ ရွည္ၾကာတတ္သျဖင့္ မျဖစ္မီက ႀကိဳတင္တားဆီး ရန္ လိုအပ္ပါသည္။

လူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိးက လူမ်ဳိး တစ္မ်ဳိးကို ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံျခင္း၊ ဘာသာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု နားလည္မႈ လြဲမွားစြာ ေဝဖန္ သံုးသပ္ျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ အျငင္းပြားမႈမ်ား ျဖစ္ပြားျခင္း၊ ခိုက္ရန္ ျဖစ္ပြားျခင္းႏွင့္ ႐ုန္းရင္း ဆန္ခတ္ျဖစ္ပြားျခင္းတို႔မွ အစျပဳ၍ လူစုလူေဝး ျဖစ္ပြားကာ ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မႈဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမ်ားကို မီး႐ိႈ႕ျခင္း၊ ဖ်က္ဆီးျခင္း စသည္တို႔သည္ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး စစ္ပြဲမ်ားဆီ သို႔ ဦးတည္သြားေစေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဖာ္ျပပါ အဓိက႐ုဏ္း၊ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ကိစၥမ်ဳိးကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းၾကရာတြင္ တာဝန္ရိွေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕အစည္း၊ လံုၿခံဳေရး အဖြဲ႕အစည္းတို႔သည္ စိတ္ရွည္ သည္းခံမႈျဖင့္ လိမၼာ ပါးနပ္စြာ ေျဖရွင္း ေဆာင္ရြက္ရန္ႏွင့္ ဘာသာလူမ်ဳိး မခြဲျခားဘဲ တရားဥပေဒႏွင့္အညီ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေရးသည္ မ်ားစြာ အေရးႀကီး လွပါသည္။ ယခုအခါ ကမၻာေပၚတြင္ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ အဖြဲ႕မ်ားသည္ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို ေက်ာ္လြန္၍ မိမိတို႔ႏွင္႔ ဘာသာတူ လူမ်ဳိးတူမ်ားဘက္မွ (မွားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ) အတင္း ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္း၊ မမွန္သတင္းမ်ား ခ်ဲ႕ကား ထုတ္လႊင့္၍ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အားကို ရယူျခင္း စသည္တို႔ ေဆာင္ရြက္ေလ႔ ရိွေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ သည္။

လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးကို အေျခ မခံေသာ္လည္း ၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္အထိ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ၾကာရွည္ခဲ့ေသာ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲမွာ အယူဝါဒေရးရာကို အေျခခံသည့္ ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္ ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲ ပင္ ျဖစ္သည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားပါက ေဒသတြင္း က်န္ႏိုင္ငံ မ်ားသို႔လည္း ပ်ံ႕ႏွ႔ံလာႏိုင္သည္ဆိုသည့္ အယူအဆ (ဒိုမီိႏို သီအိုရီ) ေၾကာင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ေတာင္ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံဘက္မွ ဝင္ေရာက္ ကူညီ၍ ေျမာက္ ဗီယက္နမ္ (ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံ) ကို တိုက္ခိုက္ေပးခဲ႔ပါသည္။ ႏွစ္ဖက္ စစ္သည္ႏွင့္ ဗီယက္နမ္ ျပည္သူတို႔ မ်ားစြာ ေသဆံုး ဒဏ္ရာ ရရိွ ခဲ႔ၾကၿပီး အေမရိကန္္ျပည္သူတို႔၏ စစ္ပြဲ ဆန္႔က်င္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေမရိကန္တို႔သည္ ေအာင္ျမင္မႈ မရဘဲ ဗီယက္နမ္ စစ္ေျမျပင္မွ ဆုတ္ခြာခဲ့ရပါသည္။

မာနႏွင့္ လက္စားေခ်လိုမႈကို အေျခခံခဲ႔ေသာ္လည္း ဖ်က္အားျပင္း လက္နက္မ်ားရိွသည္ ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက အီရတ္ႏိုင္ငံအေပၚ ဆင္ႏႊဲခဲ႔သည့္ က်ဴးေက်ာ္ စစ္ပြဲသည္ လည္းေကာင္း၊ အိုစမာ ဘင္လာဒင္၏ အေနာက္ ကမၻာအေပၚ မုန္းတီးမႈမွသည္ ကမၻာ့ ကုန္သြယ္ေရး အေဆာက္အအံု ညီေနာင္ကို တိုက္ခိုက္ခဲ႔သည့္ ၉/၁၁ ျဖစ္စဥ္ၿပီးေနာက္ လက္တုံ႔ျပန္ စစ္ပြဲ ဆင္ႏႊဲ ခဲ႔သည့္ အေမရိကန္ (ေနတိုး) ၏ အာဖဂန္ စစ္ပဲြသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဖက္ စစ္သည္ႏွင့္ ျပည္သူ အမ်ားအျပား ေသဆံုးၾကကာ ႀကီးမားေသာ စစ္ အသံုးစရိတ္မ်ားကိုလည္း ျပည္သူမ်ားကပင္ က်ခံခဲ႔ ရပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္လည္း ၁၈၂၄ ခုႏွစ္မွ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္အတြင္း စီးပြားေရး ေလာဘေဇာတိုက္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕ က်ဴးေက်ာ္သူတို႔ႏွင့္္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ားတြင္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားအားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္စြာျဖင့္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း သူ႕ကြၽန္ဘဝ ေရာက္ခဲ႔ရေသာအခါ နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ ေသြးခဲြ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့မႈေၾကာင့္ တစ္ေျမတည္းေန၊ တစ္ေရတည္း ေသာက္ခဲ့ၾကသူ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး အထင္အျမင္ လြဲမွား သံသယပြားကာ ယေန႔တိုင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမ်ား၌ ေသနတ္သံ မစဲေသးဘဲ ျမန္မာ့ ေျမေပၚတြင္ ျမန္မာျပည္ဖြား တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ေသြးမ်ား ေျမက် လ်က္ပင္ ရိွေနပါေသးသည္။ မိခင္၊ ဖခင္တို႔ ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ မေနႏိုင္၊ ကိုယ္႔ယာကိုယ္ မစိုက္ႏုိင္ ဘဝတြင္ သားသမီးတို႔ ပညာေရး မေတြးႏိုင္ရွာၾကပါ။

ျမန္မာ႔လြတ္လပ္ေရး ရရိွသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ အယူဝါဒ အစြဲႀကီးလွေသာ ကြန္ျမဴနစ္တို႔က လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကို အစျပဳသည္။ သူ႕ေနာက္က ရဲေဘာ္ျဖဴ၊ သည္ေနာက္ေတာ႔ KNU, KIA, SSA, UWSA, ကိုးကန္႔၊ ပအိုု႔ဝ္၊ ကရင္နီ၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ နာဂ၊ ခ်င္း စသည့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ေပၚေပါက္လာၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း အမ်ားဆံုးႏွင့္ အရွည္ၾကာဆံုးေသာ ျပည္တြင္းစစ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ တိုင္းျပည္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ကမၻာ့အလယ္တြင္ ထည္ဝါစြာ ပံုေဖာ္ၾကသည္။

ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၊ ၆၀ မွ် ကာလအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ ေသေက် ဒဏ္ရာရၾကေသာ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ား၊ လူစဥ္မမီ ျဖစ္ခဲ႔ရေသာ အျပစ္မဲ့ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ား၊ ပညာေရးႏွင့္ အလွမ္းေဝးခဲ႔ရေသာ မိဘမဲ့ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ကေလး စစ္သားမ်ား၊ ေဖာက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးခဲ႔ေသာ လမ္းတံတား၊ အေဆာက္အအံု စသည္တို႔ကို တိက်ေသာ စာရင္းဇယားမ်ားသာ ျပဳစုႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အရွည္ၾကာဆံုး ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ဆံုး႐ႈံးမႈ အမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံအျဖစ္ ဂင္းနစ္ မွတ္တမ္း စာအုပ္တြင္ စာရင္းဝင္ႏိုင္မည္ဟု ထင္မိပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပြား ေပၚေပါက္ခဲ႔ေသာ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားကို ေလ႔လာၾကည့္ပါက (ဗကပတို႔ႏွင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္မွ လဲြ၍) အယူဝါဒေရးရာ အစြန္းေရာက္မႈေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နယ္ေျမ ခ်ဲ႕ထြင္လိုျခင္းေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လူမ်ဳိးေရး မုန္းတီးမႈေၾကာင္႔ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မႈေၾကာင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း ျဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ စစ္ပြဲဟူ၍ မရိွပါ။ (ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက ဗုဒၶဘာသာကို ႏိုင္ငံေတာ္ ဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္ေၾကာင္း ေၾကညာျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ကခ်င္ လူမ်ဳိးတို႔ လက္နက္ဆြဲကိုင္ ဆန္႔က်င္ ပုန္ကန္သည္ဟု ဆိုၾကေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ သိရသေလာက္ ကခ်င္လူမ်ဳိးတို႔သည္ ခရစ္ယာန္ အစြန္းေရာက္မ်ား မဟုတ္ၾကသကဲ႔သို႔ ဗုဒၶဘာသာ အပါအဝင္ အျခား ဘာသာမ်ားကိုလည္း ႏွိမ္ခ် ေျပာဆိုျခင္းမ်ဳိး မရိွခဲ႔ပါ။)

ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသြးရင္းသားရင္းကဲ႔သို႔ ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးစြာ အစဥ္အဆက္ ေနလာ ၾကၿပီး လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲကိုလည္း အတူတကြ ဆင္ႏဲႊခဲ႔႔ၾကေသာ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ား သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အခ်င္းခ်င္း လက္နက္စြဲကိုင္ တိုက္ပြဲဝင္ေန ၾကပါသနည္း။ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကြၽန္ျပဳ ေသြးစုပ္ ျခယ္လွယ္ခဲ့ၾကေသာ နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့မႈ ေၾကာင့္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး အထင္အျမင္ လြဲမွား သံသယပြားကာ ယေန႔တိုင္ မယံုရဲရဲ၊ ယံုရဲရဲျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္းၾကဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တိုင္းရင္းသားတို႔က ဗမာ လူမ်ဳိးတို႔သည္ လူမ်ဳိးႀကီး ဝါဒကို လက္ကိုင္ျပဳ၍ တိုင္းရင္းသားတို႕အေပၚ တန္းတူရည္တူ မဆက္ဆံၾက။ တိုင္းရင္းသားတို႔အား ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးခြင့္ဆိုေသာ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို မေပးလိုၾကဟူ၍ ထင္ျမင္ ယူဆလ်က္ ရိွၾကသည့္အျပင္ ဗမာ လူမ်ဳိးတို႔ကလည္း တိုင္းရင္းသားတို႔အား ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးလိုက္လွ်င္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးမွ ခြဲထြက္၍ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈ ပ်က္ျပားကာ ျပည္ေထာင္စု ၿပိဳကြဲလိမ္႔မည္ဟူ၍ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ သံသယပြားကာ မယံုမၾကည္ ျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ရွည္ၾကာခဲ႔ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ျမန္မာ့ သမိုင္းတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ စစ္ပြဲမ်ားကို ေလ့လာ ၾကည့္ပါက တိုင္းသူျပည္သားတို႔က စစ္တိုက္လိုပါသည္ ဟူ၍ ေတာင္းဆိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရသည့္ စစ္ပြဲ ဟူ၍ မရိွဘဲ ျပည္သူ႔အက်ဳိးကို လိုလားပါသည္ဆိုေသာ ေခါင္းေဆာင္/စစ္ေခါင္းေဆာင္ တို႔၏ စစ္ လိုလားမႈ၊ မာန္မာန ေထာင္လႊားမႈ၊ မခံခ်င္မႈ၊ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ မယုံၾကည္မႈ စသည့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကို အေျခခံသည့္ စိတ္မ်ားေၾကာင့္သာ စစ္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားရၿပီး ျပည္သူတို႔၏ အသက္၊ စည္းစိမ္၊ ဥစၥာမ်ား ဆံုး႐ံႈးရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲ စတင္ ျဖစ္ပြားရျခင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ ေၾကာင့္ဟု ဆိုလွ်င္ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲကို အဆံုးသတ္ဖို႔အတြက္လည္း ေခါင္းေဆာင္တြင္ တာဝန္မရိွၿပီေလာ။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက စတင္ခဲ႔ေသာ စစ္ပြဲကို အဆံုးသတ္ရန္ တာဝန္မွာ ေခါင္းေဆာင္ (ဆက္ခံသူ ေခါင္းေဆာင္ အပါအဝင္) တြင္သာ တာဝန္ရိွသည့္အတြက္ ၎ကပင္ ျပည္သူတို႔၏ အသက္ အိုးအိမ္ စည္းစိမ္မ်ား ဆံုး႐ံႈးမႈကို ရပ္တန္႔ေစရမည္ ျဖစ္သည္။

ျပည္သူ႔ဆႏၵကို အေလးထားေသာ၊ ျပည္သူကို ညႇာတာ သနားေသာ၊ အေျမာ္အျမင္ရိွေသာ ေခါင္းေဆာင္တို႔သည္ စစ္ေျမျပင္သို႔ မသြား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲ စားပြဲဝိုင္းသို႔ သြားၾကသည္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႕ ၁၂ ဖြဲ႕ႏွင့္ ပဏာမ သေဘာတူညီမႈ ရရွိထားၿပီဟု သိရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ထာဝရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖို႔အတြက္ကား ခရီးရွည္ႀကီးကို ဆက္ၾကရေပဦးမည္၊ ဤခရီးကား မည္မွ် ရွည္ဦးမည္ကို မည္သူမွ် မေျပာႏိုင္ၾက။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူအားလံုး၏ ဆႏၵသည္ကား ဤခရီးကို အျမန္ ေရာက္လိုၾကၿပီ၊ အဆံုးသတ္ေစလုိၾကၿပီ။ ျပည္သူေတြကို ဆင္းရဲတြင္း သာမက ေသတြင္းသို႔ ဆြဲပို႔ေနေသာ စစ္ပြဲရွည္ႀကီးကို ရပ္လိုၾကပါၿပီ။ ဝတၳဳ၊ ဇာတ္ညႊန္းႏွင့္ ဒါ႐ိုက္တာကို နယ္ခ်ဲ႕တို႔က လုပ္ခဲ႔ၿပီး ဇာတ္ေကာင္မ်ားအျဖစ္ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္းတို႔ ပါဝင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားေသာ The Longest Civil war of the World ဆိုသည့္ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးကိုလည္း မၾကည့္လိုေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္လိုပင္ ျပည္သူအမ်ားကလည္း ဤမွ် ရွည္ၾကာ ေညာင္းသည့္ အနိ႒ာ႐ံု ဇာတ္ကားႀကီးကို မည္သူမွ် ၾကည့္လိုၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ ကမၻာကေပးေသာ ေအာ္စကာဆုကိုလည္း မလိုခ်င္ပါ၊ ဂင္းနစ္ မွတ္တမ္းတြင္လည္း မဝင္လိုပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္သည္မွာကား တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႕တို႔ကို ပူးတြဲ ခ်ီးျမႇင့္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘယ္လ္ဆုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႕ တို႔သည္ သူသာ ကိုယ္သာ မစဥ္းစားဘဲဲ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာ တစ္ခုတည္းကိုသာ ၾကည့္၍ စိတ္ရွည္ သည္းခံမႈ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ၊ ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးမႈ၊ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈတို႔ကို အေျခခံၿပီး တန္းတူရည္တူ ရိွေသာ၊ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးခြင့္ရိွေသာ၊ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း မဂၤလာ ေရႊေမာင္း ခတ္လိုက္ရပါသည္ ခင္ဗ်ာ။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

"မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ လိုက္ခ်င္တယ္" (ျမန္မာႏိုင္ငံ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ) ဥကၠ႒ ဦးခင္ေမာင္ေအးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း)


လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ ေရးဆြဲခဲ့ၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွ အတည္ျပဳထားသည့္ ပံုႏွိပ္ျခင္းႏွင့္ မီဒီယာ ဥပေဒၾကမ္းတြင္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)မွ ျပင္ဆင္ေပးရန္ တင္ျပထားသည့္ အခ်က္မ်ား မပါ၀င္သည့္နည္းတူ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ) မွ ေရးဆြဲေသာ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒကိုလည္း ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ ပယ္ခ်ၿပီး လႊတ္ေတာ္သို႔ မတင္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္ထားသည္။ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာန၏ ကတိေဖာက္ဖ်က္မႈေၾကာင့္ ျပႆနာ ႐ႈပ္ေထြးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ရေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)၏ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားလည္း ထြက္ေပၚေနသျဖင့္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သိရွိႏိုင္ရန္အတြက္ ဥပေဒ ေရးဆြဲေရးဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သူ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ) ဥကၠ႒ ဦးခင္ေမာင္ေအးအား ဇူလိုင္ ၃၁   ရက္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္း ခဲ့သည္မ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
ေမး။ ျမန္မာႏိုင္ငံ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)မွာ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဘယ္သူက တာ၀န္ေပးအပ္ ခဲ့တာပါလဲ။ သမၼတႀကီးနဲ႔ နီးစပ္မႈရွိလို႔ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးနဲ႔ နီးစပ္မႈရွိလို႔ ဥကၠ႒တာ၀န္ ေပးအပ္ျခင္း ခံခဲ့ရတာလား။ ဒီတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲ ဆိုတာကို ရွင္းျပေပးေစ လိုပါတယ္။
ေျဖ။ သတင္းစာ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ ပါလာတာ သိရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က တရား႐ံုးခ်ဳပ္က အနားယူၿပီးေနၿပီ။ အသက္ကလည္း ၇၀ ေက်ာ္ေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္မွ လုပ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ တာ၀န္က အသစ္ေပါ့ေနာ္။ ေၾကာက္တာေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ပါ့မလားေပါ့။ သားသမီးေတြကလည္း မလုပ္ေစခ်င္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး တရားဓမၼန႔ဲ ေနရမယ့္ အခ်ိန္ဆိုေတာ့  ပထမ ေနျပည္ေတာ္ကိုတက္ၿပီး သမၼတႀကီးကိုပဲ ေမတၱာရပ္ခံရမလား။ မလုပ္ပါရေစနဲ႔လို႔။ ဒါေပမဲ့ တစ္ဖက္က ကြၽန္ေတာ္ ဒုတိယေရွ႕ေနခ်ဳပ္တို႔၊ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီး ပင္စင္ေပးထားတာ ရွိပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ပင္စင္ေပါ့။ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ လုပ္ေစခ်င္လို႔ တာ၀န္ေပးတာပဲဆိုၿပီး လုပ္မယ္ဆိုတဲ့အခါ ဦးေအာင္ၾကည္ ေခၚေတြ႕တုန္းကလည္း အန္ကယ္ႀကီးလုပ္ပါ။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၀ိုင္းကူပါ့မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ျဖစ္တာ။ ဘာမွ အဆက္အသြယ္ မရွိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟိုတုန္းက အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီးေတာ့ သမၼတႀကီးကပဲ တာ၀န္ေပးတယ္ ထင္တယ္။ သမၼတႀကီးက န၀တ တက္ခါစတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္ရဲ႕ အခန္းမွာ တာ၀န္ခံ။ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီးပဲ ရွိေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဒုတိယေရွ႕ေနခ်ဳပ္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒီမွာ အျမဲတမ္းသြားၿပီး ဥပေဒကိစၥေတြ ရွင္းျပရတယ္။ သမၼတႀကီးကို ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဘ၀ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္သိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဥပေဒဆြဲတာလည္းသိေတာ့ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြ ဒါေတြကို သူသိျမင္ၿပီး ေရြးလိုက္တာ ျဖစ္မယ္။
ေမး။ စာနယ္ဇင္း အျမဳေတေကာင္စီ ဖြဲ႕တုန္းကလည္း ဥကၠ႒ တာ၀န္ေပးျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးက ဦးေက်ာ္ဆန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ဆန္းနဲ႔ ရင္းႏွီးလို႔ ဒီတာ၀န္ကို လက္ခံရရွိ ခဲ့တာလား။
ေျဖ။ ကြၽန္ေတာ္ ဒုတိယေရွ႕ေနခ်ဳပ္တုန္းက သတင္းထုတ္ျပန္ေရး အဖြဲ႕မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သြားၿပီးရွင္းရတယ္။ ျပည္ထဲေရးကဖြဲ႕တဲ့ ေကာ္မတီေတြမွာ အမ်ားႀကီး လုပ္ရတယ္။ သတင္းထုတ္ျပန္ေရးမွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထုတ္ျပန္ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ေငြျဖဴေငြမည္း ဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္ရင္ အဲဒီသတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲေတြမွာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚတယ္။ အဲဒီဟာပဲ ရွိတယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ႏွစ္ဦးခ်င္း သူ႔႐ံုးခန္းထဲမွာ ေတြ႕တာမ်ဳိး တစ္ခါမွ မရွိဘူး။ ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔လည္း မေတြ႕ဖူးဘူး။ သူ႔ကို ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ျမင္ဖူးေနတာေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေဆြးေႏြးတာေတြၾကည့္ၿပီး သူေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး ေလးစားခဲ့ပါတယ္။
ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ရင္ေတာ့ မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ လိုက္ခ်င္တယ္။ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒ ဆိုတာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီမွာပါတဲ့ လူေတြရဲ႕ အက်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပန္ၾကားေရး အက်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ အားလံုး ျပည္သူလူထုရဲ႕ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ဳိးျပဳႏိုင္တဲ့ ဥပေဒတစ္ခု ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါေလးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္ေနတာ။ သူတို႔ေႏွာင့္ေနွးေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သမိုင္းမွာ ဘယ္သူတရားခံ ျဖစ္မလဲ . . . . .
ေမး။ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ကတိဖ်က္မႈ အပါအ၀င္ ပံုႏွိပ္မီဒီယာ ဥပေဒၾကမ္း ကိစၥရပ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အစိုးရနဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ဖို႔ ျဖစ္လာပါၿပီ။ လက္ရွိအေျခအေနကို ဘယ္လိုသံုးသပ္ပါသလဲ။
ေျဖ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၄ ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္ကို သြားၾကတယ္။ အတြင္းေရးမွဴး အပါအ၀င္ ရွစ္ေယာက္သြားၾကတယ္။ သူတို႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ တင္လိုက္တဲ့ ပံုႏွိပ္ျခင္းႏွင့္ ထုတ္ေ၀ျခင္း ဥပေဒဟာ သူတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးတုန္းက ဖ်က္ပါမယ္။ မထည့္ေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ အကုန္ျပန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒါကိုဦးတည္ၿပီး ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္း ေကာ္မတီက ေခၚလိုက္တာပါ။ စာနဲ႔ေပနဲ႔ ဖိတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေန႔အေရာက္လာပါ။ သြားလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ တင္ျပခြင့္ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာ အတည္ျပဳလိုက္တဲ့ ပံုႏွိပ္ျခင္းနဲ႔ ထုတ္ေ၀ျခင္း ဥပေဒကို ကန္႔ကြက္ရသလဲ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ စာနယ္ဇင္းသမားေတြကို ဟိုတုန္းကလို "မွတ္ပံုတင္အရာရွိ" က ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္မခံပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ျပန္ၾကားေရးက ညႊန္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတဲ့ ဖ်က္ပါမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ ျပန္ပါလာတယ္။ ဒါေတာ့ မေကာင္းပါဘူးလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တင္ျပတယ္။ ေနာက္ဆံုး အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္း ေကာ္မတီက လက္ခံတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္ၿပီး သူတို႔ဘက္က အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးတယ္။ အဲဒီလို သြားတဲ့အခါ သူရဦးေအးျမင့္တို႔ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အားကစား ေကာ္မတီက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အဲဒါၿပီးရင္ ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္ဆိုလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြားလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ့ သူရဦးေအးျမင့္ရယ္၊ ျပန္ၾကားေရး ဒု၀န္ႀကီးႏွစ္ပါးနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ေကာ္မတီေတြရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္ေတြရယ္၊ အၾကံေပး အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ သူရဦးေအးျမင့္က ပံုႏွိပ္ျခင္းနဲ႔ ထုတ္ေ၀ျခင္း ဥပေဒကို ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒကို ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲဆိုတာ သူရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဒုတိယ၀န္ၾကီး ဦးရဲထြဋ္ကေနၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တင္လိုက္တဲ့ ဥပေဒမွာ ၅၁ ခ်က္ကို လက္ခံၿပီး ၁၇ ခ်က္ကို လက္မခံဘူးဆိုတာ ရွင္းျပတယ္။ ရွင္းျပၿပီးေတာ့ PSM (အမ်ားျပည္သူ ၀န္ေဆာင္မႈ ဥပေဒမူၾကမ္း) ကို Power Point နဲ႔ျပဖို႔ ျပင္ဆင္ထားျပီးသား၊ သူတို႔က စားပြဲထိပ္မွာ ထိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ Power Point ေတြထိုးၿပီး က်န္တဲ့ ေကာ္မတီ၀င္ေတြကို ရွင္းျပတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘက္ကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလွည့္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ၁၇ ခ်က္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရးဆြဲတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ဆံုးျဖတ္ေပးဖို႔ ခံယူထားတဲ့ အခ်က္ေတြ ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းေတြမွာ ျပ႒ာန္းတဲ့ ဥပေဒေတြထဲမွာ ပါတဲ့ ဥပမာ ေကာင္စီ၀င္ တစ္ေယာက္ကို လုပ္ငန္းတာ၀န္ ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာ သေဘာ႐ိုးနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ရင္ သူ႔ကို တရားမေၾကာင္း ဥပေဒအရ မစြဲရဘူးလို႔ ဥပေဒထဲမွာ ျပ႒ာန္းထားတယ္။ ဟိုးတစ္ေန႔ကထြက္တဲ့ ေကာ္မရွင္ ဥပေဒထဲမွာလည္း ဒီအခ်က္ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီလိုလုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာ ေျဖရွင္းရမယ့္ ညႇိႏိႈင္းေရး ေကာ္မတီ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ရွိတယ္။ အျငင္းပြားလို႔၊ တိုင္လို႔ရွိရင္ ေခၚရတာေပါ့။ ေခၚႏိုင္ေအာင္ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္တဲ့အခါ ေကာင္စီ၀င္ေတြဟာ ျပည္သူ႔၀န္ထမ္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရာဇသတ္ပုဒ္မ ၂၁ အရ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက ဒီမွာျပ႒ာန္းထားၿပီး ဘာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က်မွ ကန္႔ကြက္သလဲ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အလုပ္သမား ဥပေဒ၊ လူမႈဖူလံုေရး ဥပေဒမွာ ဒါေတြအကုန္ပါတယ္။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္ကန္႔ကြက္သလဲ။ တမင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေႏွးေကြးေအာင္ လုပ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ အဓိက အခ်က္က သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေကာင္စီဟာ တစ္ခုတည္းေသာ ေကာင္စီျဖစ္ရမယ္။ လိုင္စင္ေပးတာ မဆိုင္ဘူး။ သတင္းမီဒီယာႏွစ္ခု အျငင္းပြားရင္ သတင္းမီဒီယာ ေကာင္စီက တစ္ခုတည္း ရွိရမယ္လို႔။ တစ္ခုတည္း ဆိုတာကို သူတို႔က လက္မခံဘူး။ ဘာေၾကာင့္ လက္မခံလဲဆိုေတာ့ PSM မွာ ေကာင္စီတစ္ခုေထာင္ဖို႔၊ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔က လက္မခံဘူး။ ဇြတ္ျငင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ၁၇ ခ်က္ကို မျပင္ရင္ သူတို႔မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္လာတာေပါ့။ သူရဦးေအးျမင့္ကလည္း သူတို႔လက္မခံရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆိုၿပီး ဒါျဖင့္ကြၽန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားမယ္။ သူရဦးေအးျမင့္တို႔ ေကာ္မတီကပဲ တင္မလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တျခားလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦးဦးကပဲ တင္မလားဆိုတာ ေျပာတယ္။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကပဲ တင္လို႔ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က တင္လို႔မရဘူး။ အဲဒါကိုပဲ မၾကာခင္ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးၿပီး အၾကံဥာဏ္ယူမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ၀န္ႀကီးေျပာတဲ့ ကတိအရဆိုရင္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရး ဥပေဒနဲ႔ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒကို တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း တင္ေပးမယ္။ ႏွစ္ခုေပါင္းတင္ရင္လည္း လႊတ္ေတာ္က ေပါင္းသြားမယ္။ ခြဲခ်င္လည္း ခြဲမယ္ဆိုၿပီး။ အဲဒီဟာ ကတိကို သူတို႔ကဖ်က္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက (လႊတ္ေတာ္ကို) တင္ေပးရင္လည္း တင္ေပး။ မတင္ေပးဘူးဆိုရင္လည္း သမၼတႀကီးဆီ၊ သမၼတႀကီးကတစ္ဆင့္ တင္ေပးဖို႔အထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။
ေမး။ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥမွာ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္း ရွိေနပါတယ္။ ပထမပိုင္းက ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီဌာနက ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ပံုႏွိပ္ျခင္းနဲ႔ ထုတ္ေ၀ျခင္းလုပ္ငန္း ဥပေဒၾကမ္းကို ဂ်ာနယ္လစ္ အားလံုးက ကန္႔ကြက္ထားတယ္။ စာနယ္ဇင္း ေကာင္စီကလည္း ျပင္ဆင္ေပးပါဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျပင္မေပးခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယပိုင္းက စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)က ဥပေဒ ပညာရွင္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ၊ အျခားတတ္သိ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒကို လႊတ္ေတာ္ကို တင္ေပးပါလို႔ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာနကို ေျပာပါတယ္။ အခ်က္ ၁၇ ခ်က္ကို မျပင္တဲ့အတြက္ တင္မေပးဘူး။ တင္ခဲ့ရင္လည္း အဆင့္ဆင့္ ကန္႔ကြက္မယ္လို႔ ျပန္ၾကားေရး ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးရဲထြဋ္က ေျပာပါတယ္။ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ သေဘာထားကို ဘယ္လိုသံုးသပ္ ပါသလဲ။
ေျဖ။ ဒါကေတာ့ တမင္ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ လုပ္တာလား။ သူတို႔ စိတ္ရင္းေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။ ၿပိဳင္တူတင္ေပးမယ္၊ မတင္ဘူးဆိုတာ သူတို႔ကတိ ေဖာက္ဖ်က္တာပဲလား။ သူတို႔သတင္းစာေတြထဲ၊ ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သေဘာ႐ိုးပဲ။ ဒီမွာပါတဲ့ ေကာ္မတီ၀င္ ၁၀ ဦးဆိုလည္း ၁၀ ဦး။ အကုန္ပင္စင္စားႀကီးေတြပါ။ စီးပြားေရးသမား ပါတယ္။ အႏုပညာ စာေပပါတယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ပါတယ္။ အကုန္ပါပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ရင္ေတာ့ မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ လိုက္ခ်င္တယ္။ သတင္းမီဒီယာ ဥပေဒ ဆိုတာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီမွာပါတဲ့ လူေတြရဲ႕ အက်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပန္ၾကားေရး အက်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ အားလံုး ျပည္သူလူထုရဲ႕ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ဳိးျပဳႏိုင္တဲ့ ဥပေဒတစ္ခု ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒါေလးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္ေနတာ။ သူတို႔ေႏွာင့္ေနွးေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သမိုင္းမွာ ဘယ္သူတရားခံ ျဖစ္မလဲ။ အဲဒါကိုေတာ့ အမ်ားျပည္သူက ဆံုးျဖတ္မွာပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း
ဦးခင္ေမာင္ေအးသည္ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သူျဖစ္ၿပီး မိထၴီလာဇာတိ ျဖစ္ပါသည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၌ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ B.Sc(BL) ဘြဲ႕ ရရွိခဲ့ပါသည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္တြင္ နယ္ဘက္ဆိုင္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ၀န္ထမ္းအျဖစ္ စတင္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၇၈ ခုႏွစ္တြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ တရားသူႀကီးအဖြဲ႕ ဥကၠ႒တာ၀န္ကို စတင္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္တြင္ တရား႐ံုးခ်ဳပ္၌ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္၊  ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီး၊ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္တြင္ ဒုတိယေရွ႕ေနခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ကာ ဒုတိယ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်ိန္တြင္ ဥပေဒ ေျမာက္ျမားစြာကို ေရးဆြဲခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၂  ခုႏွစ္တြင္ တရား႐ံုးခ်ဳပ္ တရားသူႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ အၿငိမ္းစားယူခဲ့ကာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ၀ဏၰေက်ာ္ထင္ဘြဲ႕ ရရွိခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံစာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ) ဖြဲ႕စည္းခ်ိန္မွ ယခုအခ်ိန္အထိ ေကာင္စီ၏ ဥကၠ႒အျဖစ္  တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိပါသည္။
 Written by ေနထြန္းႏိုင္၊ ေက်ာ္ဇင္၀င္း
Credit To First-11
Read More »

အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ေကာ္မတီႏွင့္ ႏို္င္ငံေရး အေကြ႕အေကာက္မ်ား



ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအား ဇူလိုင္ ၃၀ ရက္ နံနက္ပိုင္းက ေတြ႕ရစဥ္
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးသည္ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး စသည့္ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈမ်ားအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ လုပ္ငန္းစဥ္တစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိႏိုင္ငံေရး ပတ္၀န္းက်င္တြင္ အေျခခံဥပေဒကို မျဖစ္မေန ျပင္ဆင္ရမည့္ အေျခအေနတြင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ျခင္းသည္ လႊတ္ေတာ္တြင္း ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ား၏ ဗ်ဴဟာေျမာက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈဟု ဆိုႏိုင္သည့္နည္းတူ၊ ဖြဲ႕စည္းပံု ျပင္ဆင္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို အတန္အသင့္ ဆြဲဆန္႔ခဲ့ေသာ ျပင္ဆင္မႈ တစ္ခုဟုလည္း မွတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္ပါသည္။
ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သည္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၀ ရက္တြင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီတစ္ရပ္ ဖြဲ႕စည္းရန္ သေဘာတူ အတည္ျပဳခဲ့သည္။ အဆိုပါ ေကာ္မတီတြင္ လႊတ္ေတာ္တြင္း ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳ ပါ၀င္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ ေကာ္မတီ အဖြဲ႕၀င္ဦးေရမွာ တစ္ရာေက်ာ္ခန္႔ ရွိမည္ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ေကာ္မတီသည္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတြင္ ျပင္ဆင္သင့္ေသာ အခ်က္မ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး၊ အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ ျပဳစုကာ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သို႔ အစီရင္ခံစာ တင္သြင္းရမည္ ျဖစ္သည္။
၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္တြင္ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သည္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ (၁၀၉) ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းမည့္၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီကို ကန္႔ကြက္သူမရွိ အတည္ျပဳခဲ့သည္။ အဆိုပါ ေကာ္မတီတြင္ ပါတီတစ္ခုခ်င္းအလိုက္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အခ်ဳိးက်ပါ၀င္ၿပီး၊ ဥကၠ႒အျဖစ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဒုတိယနာယကက ေဆာင္ရြက္ၿပီး၊ ဒုတိယဥကၠ႒သည္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ သို႔မဟုတ္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ဒုတိယဥကၠ႒က တာ၀န္ယူ ေဆာင္ရြက္မည္ျဖစ္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီတြင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အခ်ဳိးက် ပါ၀င္ျခင္းသည္ အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳသည့္သေဘာ သက္ေရာက္သည္ဟုလည္း မွတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ပီအာေခၚ အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈစနစ္ကို က်င့္သံုးႏိုင္ဖြယ္ ရွိေနသည္ဟု ထင္ေၾကးေပးမႈမ်ား ျမင့္မားေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ အမ်ားစိတ္၀င္စားေနသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ကိစၥအတြက္ ေကာ္မတီဖြဲ႕ရာတြင္ အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈ စနစ္အေပၚတြင္ အေျခခံဖြဲ႕စည္းခဲ့ျခင္းမွာ အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈစနစ္ကို လႊတ္ေတာ္ေကာ္မတီ တစ္ရပ္တြင္ အားစမ္းျခင္း၊ စမ္းသပ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု သံုးသပ္ႏိုင္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈)၊ အခန္း (၁၂)၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္းတြင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ရန္ တင္သြင္းေသာ အဆိုကို အျခားအဆိုမ်ား မပါရွိေသာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္း ဥပေဒမူၾကမ္းအျဖစ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္တြင္ တင္သြင္းရမည္ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ဥပေဒမူၾကမ္းကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္တြင္ လက္ခံေဆြးေႏြးႏိုင္ရန္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ စုစုေပါင္း၏ ရာခိုင္ႏႈန္း ၂၀ ျဖစ္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္ ၁၃၃ ဦးက ေထာက္ခံတင္ျပရမည္ ျဖစ္သည္။
လက္ရွိဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၏ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ တင္သြင္းမည့္ အစီရင္ခံစာသည္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၄၃၄ တြင္ ေဖာ္ျပသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆႏိုင္ဖြယ္ ရွိေသာ္လည္း၊ ေကာ္မတီတြင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ၁၀၉ ဦးသာ ပါ၀င္သျဖင့္ ရာခိုင္ႏႈန္း ၂၀ ျပည့္ရန္ ၂၄ ဦး လိုအပ္ေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ ေကာ္မတီမွ တင္သြင္းသည့္ အစီရင္ခံစာကို ေဆြးေႏြးသံုးသပ္လ်က္၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္မည့္ ဥပေဒၾကမ္းတစ္ခုကို အသစ္ေရးဆြဲျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိသည္ဟု ေလ့လာသူအခ်ဳိ႕က သံုးသပ္ၾကသည္။
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာသည္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းက်ေနရန္ အထူးလိုအပ္ပါသည္ . . . . .
ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ႏိုင္ငံေတာ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈) တြင္ အခန္း (၁၅) ခန္းႏွင့္ ပုဒ္မေပါင္း (၄၅၇) ခု ပါ၀င္သည္။ ပုဒ္မ (၇၄) ခုသည္ အဓိက ပုဒ္မမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ပုဒ္မ (၃၈၃) ခုသည္ သာမန္ပုဒ္မမ်ား ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က သေဘာတူ ေထာက္ခံလွ်င္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေသာ ပုဒ္မမ်ားသည္ သာမန္ပုဒ္မမ်ား ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ေထာက္ခံၿပီး၊ ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပကာ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ခြင့္ ရွိသူအားလံုး၏ ထက္၀က္ေက်ာ္က ေထာက္ခံလွ်င္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေသာ ပုဒ္မမ်ားသည္ အဓိကပုဒ္မမ်ား ျဖစ္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ အေနျဖင့္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ အေျခခံမူမ်ား အခန္းပါ ပုဒ္မမ်ားအားလံုး၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံု အခန္းပါ ပုဒ္မမ်ားအားလံုး၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတမ်ား၏ အရည္အခ်င္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ျခင္း၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ဖြဲ႕စည္းျခင္းႏွင့္ တပ္မေတာ္ဆိုင္ရာ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအားလံုး ပါ၀င္သည့္ အဓိကပုဒ္မ (၇၄) ခုကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေလ့လာသံုးသပ္ႏိုင္ဖြယ္ ရွိေသာ္လည္း၊ အဓိကပုဒ္မမ်ား ျပင္ဆင္မႈသည္ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သို႔ တင္သြင္းမည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒမူၾကမ္းတြင္ ပါ၀င္ႏိုင္ဖြယ္ မရွိဟု သံုးသပ္ႏိုင္သည္။
ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပမွ ႏိုင္ငံေရးေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္သူမ်ား စိတ္၀င္စားမႈ ျမင့္မားေနသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတမ်ား၏ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၅၉ (စ) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္၊ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ားတို႔တြင္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္က ဥပေဒႏွင့္အညီ အမည္စာရင္း တင္သြင္းေသာ တပ္မေတာ္သားလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၁၀၉ (ခ)၊ ပုဒ္မ ၁၄၁ (ခ) ႏွင့္ ပုဒ္မ ၁၆၁ (ဃ)တို႔ ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ ဖြဲ႕စည္းျခင္းဆိုင္ရာ ပုဒ္မ ၂၀၁ ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ႀကီးဌာနတို႔တြင္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးမ်ား ခန္႔အပ္ရန္အတြက္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွ သင့္ေလ်ာ္သည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ အမည္စာရင္း ရယူျခင္းႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ တင္ျပအတည္ျပဳခ်က္ ရယူျခင္းတို႔ကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၃၂ (ခ)(၃)၊ (ဂ)တုိ႔ ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ နယ္စပ္ေရးရာ ၀န္ႀကီးဌာနတို႔တြင္ ဒုတိယ၀န္ႀကီးမ်ား ခန္႔အပ္ရန္အတြက္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွ သင့္ေလ်ာ္သည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ အမည္စာရင္း ရယူျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၃၄ (ခ) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ တိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ လံုျခံဳေရးႏွင့္ နယ္စပ္ေရးရာ တာ၀န္ေပးအပ္ရန္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွ သင့္ေလ်ာ္သည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ အမည္စာရင္း ေတာင္းခံျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၆၂ (က)(၂) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းဦးစီးအဖြဲ႕ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသဦးစီးအဖြဲ႕တြင္ လံုျခံဳေရးႏွင့္ နယ္စပ္ေရးရာ တာ၀န္ေပးအပ္ရန္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ထံမွ သင့္ေလ်ာ္သည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ အမည္စာရင္း ေတာင္းခံျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၇၆ (ဃ)(၂) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းဦးစီးအဖြဲ႕ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသဦးစီးအဖြဲ႕တြင္ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ဥပေဒႏွင့္အညီ အမည္စာရင္း တင္သြင္းေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ား ပါ၀င္ျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၇၆ (စ်) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ေနျပည္ေတာ္ေကာင္စီ ဖြဲ႕စည္းျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္ ပုဒ္မ ၂၈၅ (ခ)(၃) ျပင္ဆင္ေရးသည္ လည္းေကာင္း၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ အထေျမာက္ရန္ သို႔မဟုတ္ ေကာ္မတီက တင္သြင္းမည့္ အစီရင္ခံစာတြင္ ပါရွိရန္ သို႔မဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ တင္သြင္းမည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု ျပင္ဆင္ေရး ဥပေဒမူၾကမ္းတြင္ ပါရွိရန္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အလြန္နည္းပါးသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာတြင္ တိုင္းေဒသႀကီးမ်ားႏွင့္ ျပည္နယ္မ်ား၏ အစိုးရအဖြဲ႕မ်ား၊  လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ဥပေဒျပဳေရးဆိုင္ရာ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ပိုမိုေပးအပ္ႏိုင္ေရးကို အဆိုျပဳလာႏိုင္ေျခ ျမင့္မားသည္။ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးအတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ား ေတာင္းဆိုေနသည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ႏွင့္ တန္းတူရည္တူခြင့္တို႔ကို အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ ပံုေဖာ္ႏိုင္မည့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္မႈမ်ားကို ပံုေဖာ္လာရန္ ပိုမိုအလားအလာ ရွိသည္ဟု သံုးသပ္ႏိုင္သည္။
အဓိကအားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္း အခန္းကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည္။ လက္ရွိဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ အလြန္ခက္ခဲေနၿပီး၊ ကမၻာေပၚတြင္ ျပင္ဆင္ရန္ အခက္ခဲဆံုး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟု သတ္မွတ္ႏိုင္သည့္ အေနအထားတြင္ ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာတြင္ အခန္း (၁၂) ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ျခင္း အခန္းကို ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ မျဖစ္မေန အဆိုျပဳသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
ေကာ္မတီ အေနျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ရမည့္ အခ်က္မ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ရာတြင္ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မ်ား၊ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွ ပညာရွင္မ်ား အပါအ၀င္ ျပည္သူလူထုမ်ားထံမွလည္း အၾကံဥာဏ္မ်ား၊ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို ရယူလ်က္ ေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာကို ျပဳစုရမည္ျဖစ္ရာ အစီရင္ခံစာသည္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထား အစစ္အမွန္ကို ထင္ဟပ္ေနရန္ အထူးလိုအပ္သည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၀င္ (၁၀၉) ဦးတြင္ ျပည္ေထာင္စုၾက့ံခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီမွ ေကာ္မတီ၀င္ (၅၂) ဦးႏွင့္ တပ္မေတာ္သား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေကာ္မတီ၀င္ (၂၅) ဦးတို႔က ေကာ္မတီ၀င္ စုစုေပါင္း၏ ၇၈ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာ္မတီ အစီရင္ခံစာပါ အခ်က္မ်ားကို အတည္ျပဳ ထည့္သြင္းရာတြင္ ျပည္ေထာင္စုၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီႏွင့္ တပ္မေတာ္ ေကာ္မတီ၀င္မ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈသည္ ျမင့္မားေနမည္ ျဖစ္သည္။
နိဂံုး
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီကို ဖြဲ႕စည္းျခင္းသည္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္မွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား စနစ္တက် ဗ်ဴဟာေျမာက္ ျပင္ဆင္ႏိုင္ရန္ ခ်ဥ္းကပ္သည့္ ပံုစံျဖစ္သည္ဟု အခ်ဳိ႕က သံုးသပ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ကမူ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ခရီးစဥ္ကို ပိုမိုေႏွာင့္ေႏွး ၾကန္႔ၾကာေစရန္၊ အခ်ိန္ဆြဲႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္လ်က္ ၾကားခံအဆင့္ တစ္ခုအျဖစ္ ပူးေပါင္းေကာ္မတီကို ဗ်ဴဟာေျမာက္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္ဟု သံုးသပ္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ကလည္း ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို မစတင္မီ၊ ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပကာ လက္ရွိဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအေပၚ ျပည္သူလူထု ေထာက္ခံမႈစစ္စစ္ကို ဆန္းစစ္လ်က္၊ မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ ထက္၀က္ေက်ာ္၏ ေထာက္ခံမႈ မရရွိလွ်င္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသစ္ ျပန္လည္ေရးဆြဲသင့္သည္ဟု သံုးသပ္ၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရး ပူးေပါင္းေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာသည္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားႏွင့္ တစ္ထပ္တည္းက်ေနရန္ အထူးလိုအပ္ပါသည္။ ေကာ္မတီ၏ အစီရင္ခံစာပါ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားသည္ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီး၏ ဆႏၵသေဘာထားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနမည္၊ မ်ဥ္းၿပိဳင္သဖြယ္ ျဖစ္ေနမည္ဆိုလွ်င္ ေကာ္မတီ၀င္ အမ်ားစုကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ျပည္ေထာင္စုၾက့ံခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးပါတီႏွင့္ တပ္မေတာ္တို႔အေပၚ ျပည္သူလူထု၏ ေထာက္ခံမႈႏွင့္ အားေပးမႈသည္လည္း ၿပိဳင္မ်ဥ္းျဖစ္ေနဦးမည္မွာ မလြဲဧကန္ ျဖစ္သည္။
 Written by ေဒါက္တာရန္မ်ိဳးသိမ္း
Credit To First-11
Read More »

ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီႏွင့္ တေအာင္းအမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္တို႔ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ၿမဳိ႕တြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး


ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး ျပန္လည္ထြက္ခြာလာေသာ တေအာင္းအမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္မွ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားအား ေဒသခံ တေအာင္းပေလာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားက ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု-စိုးထက္ခိုင္)
ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႕ႏွင့္ တေအာင္းအမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္မွ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး တားဘုန္းေက်ာ္ ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႕သည္ ဇူလိုင္ ၃၁ ရက္က ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ၿမဳိ႕တြင္ ျပည္နယ္အဆင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း အပါအ၀င္ ၀န္ႀကီးမ်ား၊ ရွမ္းျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၊ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ Myanmar Peace Center မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီး တေအာင္းအမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ T.N.L.A ဘက္မွ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဒု-ဗိုလ္မွဴးႀကီး တားဘုန္းေက်ာ္ အပါအ၀င္ ကိုယ္စားလွယ္ကိုးဦး ပါ၀င္ေဆြးေႏြးသြားခဲ့သည္။
သမၼတ႐ံုး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း အပါအ၀င္ အစိုးရဘက္မွ နမ့္ဆမ္မဲဆႏၵနယ္ေျမ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးေမာင္ေမာင္ေဆြ၊ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးစ၀္ေအာင္ျမတ္၊ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္စိုး၊ ပေလာင္ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရအဖြဲ႕ ဥကၠ႒ ဦးေမာင္ေက်ာ္တို႔က အစိုးရကိုယ္စားျပဳ ေဆြးေႏြးၾကသည္။
အစိုးရအဖြဲ႕ ကိုယ္စားျပဳ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ အေနျဖင့္ T.N.L.A ထံသို႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး၊ ဆက္ဆံေရး႐ံုး ဖြင့္လွစ္ေရး၊ လက္နက္မကိုင္ေဆာင္ဘဲ နယ္ေျမအတြင္း တပ္မ်ားလြတ္လပ္စြာ သြားလာႏိုင္ေရး၊ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ေဆြးေႏြးပြဲ က်င္းပႏိုင္ေရး ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။
တေအာင္း အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕မွ ဒု-ဗိုလ္မွဴးႀကီး တားဘုန္းေက်ာ္က ေဆြးေႏြးရာတြင္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္ဖြဲ႕အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းခဲ့ၿပီးေနာက္တြင္ တစ္မ်ဳိးသားလံုး အဖိႏွိပ္ခံရျခင္းေၾကာင့္ လက္နက္ျပန္လည္ကိုင္ေဆာင္ ခဲ့ရသည္ဟု အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာႏိုင္ေၾကာင္း၊ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္တြင္ တန္းတူအခြင့္အေရး မရခဲ့ေၾကာင္း၊ တေအာင္း၊ ပေလာင္ကပိုၿပီး ဖိႏွိပ္ခံရေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္ၿပီး တိုက္ခိုက္ရာတြင္ လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္း ခံရေၾကာင္း၊ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနသည္ကို အသိအမွတ္ ျပဳေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ထူးျခားမႈ မရွိေသးေၾကာင္း၊ ယခုတက္လာသည့္ အစိုးရသည္ မိမိတို႔၏ ခံစားခ်က္ကို နားလည္သည္ဟု ယူဆပါေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။
၎ကပင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပေလာင္ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသအတြက္ နမ့္ဆန္ႏွင့္ မန္တံုႏွစ္ၿမဳိ႕တည္းကိုသာ ရရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ ၁၃ ၿမိဳ႕နယ္ တစ္ဆက္တည္း ရသင့္ေၾကာင္း၊ လက္နက္မျဖဳတ္သိမ္းမီက အစဥ္တစိုက္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း မရရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္း ခဲ့ၿပီးေနာက္တြင္ ႏွစ္ၿမိဳ႕တည္းသာ ရခဲ့ၿပီး အမွန္တကယ္ သန္းေခါင္စာရင္း ေကာက္ခံပါက ဤေဒသအတြင္း ပေလာင္လူမ်ဳိး ၁၀ သိန္းခန္႔ ေနထိုင္ေၾကာင္း၊ လြတ္လပ္ေရး ရရွိစဥ္ကပင္ သံုးသိန္းခန္႔ ရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ ယခုအထိလည္း အစိုးရစာရင္းတြင္ ႏွစ္သိန္း-သံုးသိန္းခန္႔သာ ရွိေသးေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ နယ္ေျမပိုမို ရရွိေရးအတြက္ ဆက္လက္တိုက္ပြဲ ၀င္ေနရဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။
T.N.L.A အေနျဖင့္ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး၊ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တိုက္ဖ်က္ေရး၊ မိမိ၏ၾကမၼာကို မိမိကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးႏိုင္ေရးႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ ေပၚေပါက္လာေရး စသည့္အခ်က္ ငါးခ်က္ကို ဦးတည္ခ်က္ ခ်မွတ္ထားေၾကာင္းျဖင့္ ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီး တားဘုန္းေက်ာ္က ေျပာၾကားသည္။
တေအာင္း အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္မွ ေဆြးေႏြးရာတြင္ စည္း႐ံုးေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ရာတြင္ ေအာက္ေျခတပ္မ်ား အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္း၊ ယခုအႀကီးတန္း ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ လာေရာက္စဥ္ပင္ ေအာက္ေျခတပ္မ်ား ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မည့္ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးသည္။
နယ္ေျမႏွင့္ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ားအေရး ေဆြးေႏြးစဥ္ မီဒီယာမ်ားအားလံုး ေဆြးေႏြးပြဲျပင္ပသို႔ ထြက္ခိုင္းခဲ့ၿပီး မြန္းလြဲ ၂ နာရီတြင္ ေဆြးေႏြးပြဲကို ျပန္လည္စတင္ခဲ့သည္။ ေဆြးေႏြးပြဲ ၿပီးဆံုးသည့္အခါ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းက မီဒီယာမ်ား၏ ေမးျမန္းခ်က္မ်ားကို ေျဖၾကားရာတြင္ ယေန႔ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ သေဘာတူညီခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာ မရရွိခဲ့ေသာ္လည္း မၾကာမီရက္ပိုင္းအတြင္း ပေလာင္ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသအတြင္း ေနာက္ထပ္ေဆြးေႏြးမႈ ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။
"အေျခခံ အခ်က္ေတြမွာ သေဘာတူညီၾကပါတယ္။ လက္မွတ္မထိုးျဖစ္တာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဥကၠ႒က ခရီးသြားေနတယ္။ ေနာက္သူတို႔ ဦးစီးခ်ဳပ္ မပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ မထိုးႏိုင္တာ။ အကုန္လံုးက သေဘာတူၾကပါတယ္။ ေနာက္ထပ္တိုက္ပြဲေတြ မျဖစ္ေအာင္လည္း ေဆြးေႏြးၿပီးၿပီ။ အရင္ကျဖစ္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြက သူ႔အမွားကိုယ့္အမွား။ ထားလိုက္ေတာ့။ ေနာက္ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ တပ္ခ်င္းမမွားေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာၾကမွာေပါ့။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲေတြက တစ္ခါတေလမွာ တိမ္မလိုလိုနဲ႔ နက္တယ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ သမၼတႀကီး ေျပာထားတယ္။ သူေျပာတဲ့အထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ဆိုတာ မပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဇူလိုင္လကုန္မွာ အၿပီးလုပ္မယ္လို႔ ေျပာထားတယ္။ ဒီေန႔ ဇူလိုင္လ ကုန္ၿပီ။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရေအာင္ဆိုရင္ စာနဲ႔ေျပာလို႔မရဘူး။ ကိုယ္တိုင္လိုက္ေျပာမွ ရမယ္။ အခု ငါးဖြဲ႕ေျပာၿပီးၿပီ။ အားလံုးက မူအားျဖင့္ သေဘာတူတယ္" ဟု ဦးေအာင္မင္းက ေျပာၾကားသည္။
တေအာင္း ပေလာင္အဖြဲ႕မွ ေျပာၾကားေသာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ နယ္ေျမပိုမိုရရွိေရး ေတာင္းဆိုမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေျဖၾကားရာတြင္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးက "ဒါက ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒနဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သေဘာနဲ႔ ေပးလို႔မရဘူး။ ျပည့္သူ႔ဆႏၵ ခံယူပြဲလုပ္ၿပီး ျပည္သူက ေပးပါဆိုရင္ ေပး႐ံုပဲ" ဟု ေျပာၾကားသည္။
ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႔ ကိုယ္စားျပဳ ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ အေရွ႕ေျမာက္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တိုင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္စိုးက အစိုးရႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးေနေသာ္လည္း တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေနရျခင္းမွာ အဖြဲ႕အစည္း အခ်ဳိ႕သည္ သေဘာတူလက္မွတ္ ေရးထိုးထားသည့္ အခ်က္မ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္ၿပီး တပ္သားစုေဆာင္းျခင္း၊ ဆက္ေၾကးေကာက္ခံျခင္းမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုကို ကာကြယ္ေပးရာမွ ရင္ဆိုင္တုိက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။
အဆိုပါ ေျပာၾကားခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တေအာင္းလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္မွ ဒု-ဗိုလ္မွဴးႀကီး တားဘုန္းေက်ာ္က "ကြၽန္ေတာ္တို႔ နယ္ေျမမွာေတာ့ အစိုးရတပ္ေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ စခန္းေတြကို တက္လာလို႔ျဖစ္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြပါ။ တိုင္းမွဴးကလည္း တိုင္းမွဴးလုပ္ရမယ့္ အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ပါတယ္။ တကယ့္ တိုက္ပြဲျဖစ္ရတာက အဲဒါေတြနဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္" ဟု ေျပာၾကားသည္။
Credit To first-11
Read More »

၂၀၁၅ အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ အသက္ရွင္ေနဖို႔ လိုတယ္ . . .


ယခုတစ္ပတ္ထုတ္ The Messenger Journal အတြဲ (၄)၊  အမွတ္ (၁၀) တြင္ "၂၀၁၅ အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ အသက္ရွင္ေနဖို႔ လိုတယ္..."  ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဖာ္ျပထားသည့္  ဦးမင္းဇင္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးပါ  အေမးအေျဖ အခ်ိဳ႕အား ျပန္လည္ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။
ေမး  ။  အခုေျပာတဲ့ အထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၂၀၁၅ မွာ ျဖစ္လာမယ့္ အခန္းက႑ကို ေလွ်ာ့ခ်တဲ့ အေနနဲ႔ အခုလို အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို ေလွ်ာ့ခ်ခ်င္တဲ့ သူေတြက ဘယ္သူေတြမ်ား ျဖစ္ႏုိင္မလဲ။
ေျဖ  ။  ေျပာဖို႔ ခက္တယ္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ ေျပာရခက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာျပည္ ၂၀၁၅ မွာ တည္ၿငိမ္ဖို႔ အတြက္ကို ၂၀၁၅ ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ႔ ျဖတ္သန္းဖို႔ အတြက္ဆိုရင္ အခ်က္သံုးခ်က္က ... တကယ္အေရးႀကီးဆံုး 'ႀကီးသံုးႀကီး' လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ Triangle ေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရယ္၊ ဦးသိန္းစိန္ရယ္၊ ဦးေရႊမန္းရယ္ သူတို႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက တည္ၿငိမ္တဲ့ ဆက္ဆံေရးျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္။ အဲလို မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ၂၀၁၅ ရဲ႕ ေခ်ာေမြ႕မႈဟာ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီအေျပာင္းအလဲ အကုန္လံုးဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၂၀၁၅ အထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး အသက္ရွင္ေနဖို႔ လိုတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူေနရာ ခ်ထားေပးခဲ့တာ။ ဒီမွာရွိတဲ့ (Hardliners) သေဘာထားတင္းမာသူ၊ ေပ်ာ့ေျပာင္းသူအားလံုးက သူေနရာခ်ေပးခဲ့တာပဲ။ သူစီမံ ခန္႔ခြဲခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး အဲဒီလူေတြ အကုန္လံုး မထိန္းႏုိင္ မသိမ္းႏုိင္ ျဖစ္သြားႏုိင္တဲ့ အေျခအေနကို တစံုတစ္ရာ ဟန္႔တားႏိုင္လိမ့္မယ္။ သူက ဒီ Game ကို ဆက္ႀကိဳက္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒီလိုမ်ဳိး ဒီအတိုင္း ဆက္ျဖစ္ေနဖို႔ အလားအလာ ရွိတယ္။
ဒုတိယအခ်က္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ က်န္းမာေရး ဆက္ေကာင္းေနတာဟာ သူဟာတုိက္႐ုိက္ မလႊမ္းမိုးရင္ေတာင္မွ Passive Influence ေပါ့။ သူရွိေနျခင္းအားျဖင့္ Passive Influence က အေရးပါတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။
တတိယအခ်က္ကေတာ့ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္က ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ အနားယူေတာ့မယ္။ အၿငိမ္းစား ယူေတာ့မယ္။ အၿငိမ္းစားယူၿပီးရင္ အၿငိမ္းစား ယူသြားတာက ပိုအဓိပၸာယ္ရွိတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရးဘက္ ကူးလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ နမူနာေကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။
သေဘာကဗ်ာ။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ လုပ္ၿပီးတဲ့သူဟာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ လုပ္ၿပီးရင္ သမၼတ ၀င္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ဟာက ျဖစ္လာရင္ ေနာက္ေနာင္မွာ အဲဒီဓေလ့ႀကီး ထြန္းကားလာမယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ Revolving door ေခၚတာေပါ့ဗ်ာ။ ဆံုလည္တံခါးႀကီးလို ဒီအေပါက္ကထြက္ရင္ ဟိုအေပါက္က ျပန္၀င္လာမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ရင္ တုိင္းျပည္အတြက္ မေကာင္းဘူး။ အဲဒီသံုးခ်က္က ၂၀၁၅ အတြက္ အေရးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီသံုးခ်က္ တည္ၿငိမ္မႈကို ေႏွာင့္ယွက္တာ မွန္သမွ်က အစိုးရဘက္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တပ္မေတာ္က elements အစိတ္အပိုင္းေတြက ျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ အတိုက္အခံ ဘက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ အေျမာ္အျမင္ မရွိရာ ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ႀကိဳက္တာရွိမယ္။ မႀကိဳက္တာ ရွိမယ္။ စိတ္ခံစားမႈအရ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီအခ်က္ သံုးခ်က္နဲ႔ အေနအထား ခ်ိန္ခြင္လွ်ာပ်က္တာ မေကာင္းဘူး။ ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ဆိုရင္ ...။ ကဲထားပါေတာ့။
တတိယအခ်က္ကေတာ့ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္က ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ အနားယူေတာ့မယ္။ အၿငိမ္းစား ယူေတာ့မယ္။ အၿငိမ္းစားယူၿပီးရင္ အၿငိမ္းစား ယူသြားတာက ပိုအဓိပၸာယ္ရွိတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရးဘက္ ကူးလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ နမူနာေကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္ . . . . .
ေမး ။  ကိုမင္းဇင္ ေရးသားတဲ့ Foreign Policy မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဆာင္းပါး (ဧရာ၀တီတြင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ ေဖာ္ျပၿပီး) မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ေရေပၚဆီႏုိင္ငံေရး လိုက္ေနတယ္ ဆိုတာက ဘာကိုေျပာခ်င္တာလဲ။
ေျဖ ။  သူတို႔ (ဧရာ၀တီ) ဘာသာျပန္တာက ေရေပၚဆီလို႔ ျပန္လိုက္တာ။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက Elite ေပါ့။ ထိပ္ပိုင္းပုဂၢိဳလ္ေတြပဲလုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးကိုပဲ ပိုအားသန္တာကို ေျပာတာ။ ဆိုလိုတဲ့ သေဘာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဘ၀င္မက်တာ ႏွစ္ခ်က္ေပါ့။ တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဘာလဲဆိုေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ႏုိင္ငံေရးကို သိပ္ၿပီးေတာ့ Personalize လုပ္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ ပုဂၢိဳလ္ေရးအေပၚ သိပ္အားျပဳတယ္။ ျဖစ္သင့္တာက Institution လို႔ေခၚတဲ့ သင္းပင္းဖြဲ႕စည္း အေဆာက္အအံု အားေကာင္းေအာင္ လုပ္သင့္တာ။ ဥပမာ- NLD ပါတီေပါ့ဗ်ာ။ NLD ညီလာခံေခၚတယ္။ NLD ဥကၠ႒ကို သူတို႔ ၀ုိင္းမဲေပးၾကတယ္။ NLD CEC ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စိတ္တိုင္းက် ေရြးတာပဲ။ မဲနဲ႔ေရြးတာ မဟုတ္ဘူး။ သူက ေျပာမွာေပါ့ဗ်ာ။ လက္ရွိ CEC နဲ႔ ညိႇႏႈိင္းၿပီး ေရြးတာလို႔။ ဒါေပမဲ႔ အေျခခံက်က် ေျပာရရင္ သူ႔စိတ္ႀကိဳက္ သူေရြးတာပဲ။ ဒါဟာ အဲဒီပါတီ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ Institution ကို အားေကာင္းဖို႔ကို အင္မတန္မွ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစတယ္။ တစ္ခါ အခုထိ ကြၽန္ေတာ္သိရသေလာက္ဆိုရင္ အဲဒီေရြးထားတဲ့ CEC ကို တာ၀န္သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ေပးတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘာလုပ္၊ ဘယ္သူကဘာလုပ္ဆိုတဲ့ ခြဲၿပီးလုပ္တဲ့ Delegation ေခၚတာေပါ့့။ ဒါကလည္း ဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အားေကာင္းမႈကို အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစတာပဲ။ ေနာက္တစ္ခါ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ NLD မွာဆိုရင္ လႊတ္ေတာ္ေရးရာ ေကာ္မတီဆိုတာ ရွိတယ္။ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ကေနၿပီးေတာ့ Think Tank ေခၚတာေပါ့။ အၾကံျပဳေပးတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ေမးၾကည့္တာကေတာ့ အဲဒီလႊတ္ေတာ္ေရးရာ ေကာ္မတီက အစည္းအေ၀းေခၚတာ တစ္ႀကိမ္မွ မရွိေသးဘူးလို႔ သိရတယ္။ အခု NLD လႊတ္ေတာ္ထဲ၀င္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ အက်ိဳးဆက္က ရွင္းရွင္းေလးပဲ။ NLD လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ Voting Record ေခၚတဲ့ မဲေပးမွတ္တမ္းကို ၾကည့္ၾကည့္လိုက္။ အာဏာရ ပါတီက တင္လာတဲ့ အဆိုေတြကို ဘယ္ႏွေခါက္ သူတို႔ေ၀ဖန္ဖူးလဲ။ တင္လာသမွ် အျမဲတမ္း ေ၀ဖန္စရာ မလိုဘူး။ တခ်ိဳ႕ကိစၥကို ေကာင္းတာပါရင္ လက္ခံေပါ့။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက Modified လုပ္ေပါ့။ ျပဳျပင္ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ျဖည့္စြက္တာ ရွိမယ္။ အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ေ၀ဖန္တာ ရွိမယ္။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ ကုိယ္ပုိင္တင္တာ ရွိမယ္ အခ်ိဳ႕ကန္႔ကြက္တာ ရွိရမယ္။ ဒါေတြ ဘာသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ့ အဖြဲ႕စည္းက လူပုဂၢိဳလ္ေပၚ သိပ္အားျပဳလြန္းတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဖြဲ႕အစည္းက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အားမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါက နံပါတ္တစ္ ေျပာတာေပါ့ေနာ္။ NLD ပါတီကို ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ Institution အားေကာင္းေအာင္ မလုပ္တာက တုိင္းျပည္အတြက္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီကို သြားခ်င္ရင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီက အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ ႏုိင္ငံေရး ပါတီရွိမွ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္မယ့္သူ ေပၚမွာကိုး။ လူထုစည္း႐ံုးေရးက အေရးႀကီးသလိုပဲ ေခါင္းေဆာင္သစ္ ေမြးျမဴေရး Recruit ေပါ့။ ေမြးျမဴေရးကလည္း အေရးႀကီးတာပဲ။ မနက္ျဖန္၊ သန္ဘက္ခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အစိုးရ ဖြဲ႕ရပါၿပီတဲ့။ သူ႔မွာ အစိုးရဖြဲ႕ႏိုင္တဲ့လူ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရွိလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းဟာ လူထုကေမးရမွာ၊ သတင္းစာ ဆရာေတြက ေမးရမွာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေမးရမွာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆိုင္တာကိုး။ မနက္ျဖန္ သန္ဘက္ခါ ၂၀၁၅ အတြက္ လူတစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ကို ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေရြးရပါၿပီတဲ့။ NLD မွာ တကယ္ရွိသလား။ ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေမးရမယ္။ နံပါတ္တစ္၊ ကြၽန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်တာက အဖြဲ႕အစည္းကို Institution အျဖစ္နဲ႔ အားေကာင္းေအာင္ မလုပ္ဘဲ လူပုဂၢိဳလ္ကို သိပ္အားျပဳတာကို ကြၽန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။ နံပါတ္ႏွစ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရး ရင္ၾကားေစ့ေရး Negotiation, Reconcilation လုပ္တယ္။ ရင္ၾကားေစ့ေရး ေဆြးေႏြးမႈေတြ လုပ္တယ္။ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ဦးေရႊမန္းနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ အခ်ိဳ႕နဲ႔ သူေတြ႕တယ္။ ပထမတစ္ေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္၊ သံုးေခါက္ကေတာ့ဗ်ာ။ နားလည္မႈရေအာင္၊ ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပေအာင္ ေတြ႕တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီထက္ပို ၾကာလာၿပီဆုိရင္ ဒီေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးမႈေတြမွာ အားလံုးပါ၀င္ လာႏုိင္ေအာင္လုပ္ေပါ့။ သူက ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြကို သူတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ေတြ႕ေနတဲ့အခါ Binding မျဖစ္ဘူး။ သူမရွိရင္ ဘယ္သူဆက္လုပ္မွာလဲ။ ဒါေတြ အကုန္ပ်က္သြားမွာေပါ့။ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြမွာ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ၊ ၈၈ က လူငယ္ေတြ ေခၚမွာလား၊ ဦးခြန္ထြန္းဦးတို႔လို တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေခၚမွာလား။ ဒီေတာ့ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြကုိ Presonalize လိုက္လုပ္ေနရာကေန Institutionalize လုပ္ရမယ္။ ဒါမွ ဒီေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးမႈေတြက သူမရွိလည္း ဆက္သြားေနမွာေပါ့။ အခုဟာက ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္က ဦးသိန္းစိန္႔ပဲ ေတြ႕ေတြ႕၊ ဦးေရႊမန္းနဲ႔ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ NLD ဥကၠ႒က ေတြ႕တာလား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေတြ႕တာလားေတာင္ သိပ္မကြဲဘူး။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးအတြက္ က်ယ္ျပန္႔မႈ အားနည္းမွာပဲ။ အားနည္းရင္ေတာ့လည္း အေျဖေတြက က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အက်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကြၽန္ေတာ္အၿမဲတမ္း ေထာက္ျပခဲ့တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္႐ံုမကလို႔ စၾက၀ေတးမင္း ျဖစ္ရင္ေတာင္မွ Institution ေတြ အားမေကာင္းရင္ တုိင္းျပည္ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေမး ။  ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ အၿပီးမွာ ၈၈ နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက အရင္ကထက္ ပိုေ၀းကြာသြားတယ္ ထင္တယ္။ ကိုမင္းဇင္ဘယ္လို သံုးသပ္ထားပါသလဲ။
ေျဖ ။    သူတို႔ေတြ ဘယ္ႏွႀကိမ္ ေတြ႕တယ္ဆိုတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မသိဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေနနဲ႔ NLD အင္စတီက်ဴးရွင္း အေနနဲ႔ အားေကာင္းေအာင္ မ်ိဳးဆက္လက္ဆင့္ ကမ္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၈၈ လူငယ္ေတြက အလားအလာေကာင္းတဲ့ အင္အားစုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳတာ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္တယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာ တစ္ခုပါ။ ၈၈ ဆုိေပမယ့္ ၉၆ တို႔ ၉၈ တို႔ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆို သတင္းစာေလာကမွာ ရွိတယ္။ အခ်ိဳ႕ဆိုလည္း ပညာရွင္ေတြ၊ NGO ေတြ လုပ္ေနၾကတာလည္း ရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ပါတီတစ္ခုက လူထုစည္း႐ံုးေရးတင္ မဟုတ္ဘူး။ အနာဂတ္အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေမြးေပးရမယ္၊ တည္ေဆာက္ေပးရမယ္။ ခုနက စကားကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ၈၈ မွာ ေရြးစရာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လက္တြဲၿပီး NLD ပါတီ၀င္မလား။ အဲဒီလို ၀င္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ခ်င္း ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရမယ္။ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ၀င္ရမွာလဲ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တစ္ေယာက္ခ်င္း ေခၚခ်င္တာလား၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕လံုး ေခၚခ်င္တာလား။ ဒါကေတာ့ အေသးစိတ္ သူတို႔အျပန္အလွန္ ေစ့စပ္ရမယ့္အပိုင္း ျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာေပါ့။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ၈၈ မွာ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ခ်င္တဲ့ လူေတြက တစ္စုတည္းလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္၊ သိသိသာသာ ကြဲၿပီးေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ေပၚလာဖုိ႔ ရွိတယ္။
ေမး ။  ၈၈ ေတြနဲ႔ သီးျခားႏုိင္ငံေရး ပါတီတစ္ခု အေနနဲ႔ ျမတ္မယ္ဆိုရင္ ၂၀၁၅ မွာ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳး ရွိႏုိင္မလဲ။
ေျဖ ။  ခုနက ကြၽန္ေတာ္ေျပာသလိုေပါ့။ ၂၀၁၅ ကို သူတို႔က တက္ကုန္ရြက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး ၿပိဳင္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၁၅ မွာ ပါတီတစ္ခု အေနနဲ႔ ရပ္တည္လို႔ ရ႐ံု၊ သူတို႔မူ၀ါဒေတြကို လူထုသိေအာင္ ရွင္းျပလို႔ရ႐ံု ၿပိဳင္မွာလား။ အဲဒီႏွစ္ခုက သူတို႔အတြက္ အဓိက ေရြးရမွာ။ တက္ကုန္ရြက္ကုန္ ၿပိဳင္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔မွာ resource အရင္းအျမစ္ ရွိလား၊ လူအရင္းအျမစ္ေကာ၊ ဘ႑ာေရး အရင္းအျမစ္ေကာ ရွိလား၊ အမ်ားႀကီး ျပင္ရတာေပါ့။ အဲဒီလုိ မရွိဘူးဆိုရင္၊ ရွိတယ္ဆိုရင္လည္း သူတို႔ထိပ္တိုက္ ေတြ႕ရမွာလို႔ NLD ပဲ။ ျပည္သူလူထုကေတာ့ NLD ကို ဘာပဲေျပာေျပာ ႀကိဳက္တယ္၊ သေဘာက်တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေလးစားတယ္။ ခ်စ္ခင္တယ္။ ဒီသေဘာနဲ႔ NLD ကို ေထာက္ခံမွာပဲ။ တစ္ဖက္က ၈၈ ေတြ ေပၚလာရင္လည္း ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးမွာ ခုနကေျပာတဲ့ အားၿပိဳင္စရာေတြ ျဖစ္လာမွာေပါ့။
ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း
မင္းဇင္သည္ The Foreign Policy မဂၢဇင္း၏ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးဆုိင္ရာက႑ (Transition Blog) တြင္ ပံုမွန္ေရးသားေနသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ၎သည္ Freedom House အဖြဲ႕အပါအ၀င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း ေလ့လာသုေတသန ျပဳေနေသာ သုေတသန ေဖာင္ေဒးရွင္း မ်ားစြာတြင္လည္း သုေတသန ပညာရွင္အျဖစ္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္။ ၈၈ အေရးအခင္းတြင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားအျဖစ္ ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့ၿပီး ဖမ္းဆီးခံရျခင္းမွ ေရွာင္ရွားႏုိင္ရန္ ၁၉၈၉ တြင္ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈ လုပ္ငန္းမ်ားဘက္ ေရာက္ခဲ့သည္။ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈ စာေရးသူအျဖစ္ ကိုးႏွစ္ၾကာ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ၾသဂုတ္လတြင္ ထုိင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္သို႔ ကူးေျပာင္းခိုလံႈခဲ့သည္။ မင္းဇင္၏ စာမ်ားသည္ The Foreign Policy, The Irrawaddy, The Bangkok, Far Eastern Economic Review, Wall Street Journal အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံတကာ သတင္းဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ မင္းဇင္သည္ ယခုအခါ ဘာကလီကယ္လီဖိုးနီးယား တကၠသိုလ္တြင္ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံဘာသာရပ္ျဖင့္ ပါရဂူဘြဲ႕ ယူႏုိင္ရန္ ေလ့လာဆည္းပူးလ်က္ ရွိသည္။
Credit To First-11
Read More »

ဆိုးရြားလာၿပီျဖစ္ေသာ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈမ်ား (သို႔မဟုတ္) ကမၻာ့ အႀကီးမားဆံုးလူသတ္သမားႀကီး




ေမာ္ေတာ္ယာဥ္တစ္စီး သည္ အျခားယာဥ္ကို ေသာ္လည္း ေကာင္း၊လူကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိရစၧာန္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ သစ္ပင္၊ ဓာတ္မီးတိုင္ကဲ့သုိ႔ေသာ အရာမ်ားကို ေသာ္လည္းေကာင္း တိုက္မိျခင္းကို ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မႈဟုေခၚသည္။ ယာဥ္ မေတာ္တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ ယာဥ္ ပ်က္စီးျခင္း၊ထိခိုက္ဒဏ္ရာရျခင္း၊ ပစၥည္းမ်ားပ်က္စီးျခင္း၊ အသက္
ဆံုး႐ႈံးျခင္းတို႔ ျဖစ္ႏုိင္သည္။

အေခၚအေဝၚအမ်ဳိးမ်ဳိး

ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္ ျခင္း (Car Accident)ကို ႏုိင္ငံ အလုိက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေခၚေဝၚၾကသည္။ raffic Collision, Traffic Accident, Vehicle Accident,Road Traffic Col- lision စသည္ျဖင့္ ေခၚၾကသလို အေမရိကန္တြင္ 'Wreck' ဟု လည္းေကာင္း၊ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံတြင္ 'Car Smash' ဟုလည္းေကာင္း သံုးႏႈန္းၾကသည္။ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕WHO ကမူ Road Traffic ဟု သံုးႏႈန္းသည္။ ထို႔ျပင္ ျဖစ္ပြားပံုကို အေျခခံ၍လည္း အမ်ဳိးအစားခြဲျခားထားရာ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္တိုက္ျခင္း(Head- On)၊ လမ္းေခ်ာ္ျခင္း (Road Departure)၊ ေနာက္ဘက္မွတိုက္ျခင္း
(Rear- End) ႏွင့္ေဘးဘက္တိုက္ျခင္း (Side Collision) ႏွင့္တစ္ပက္လည္ေမွာက္ ျခင္း (Rollovers) တုိ႔ျဖစ္သည္။

မေတာ္တဆျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ား

ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာ အနက္ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ားမွာ ယာဥ္ဒီဇိုင္း(Vehicle Design)၊ အျမန္ႏႈန္း၊ လမ္းဒီဇိုင္း၊ လမ္းပတ္ဝန္း က်င္၊ယာဥ္ေမာင္းသူ၏ ကြၽမ္း က်င္မႈႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူ၏ အျပဳအမူတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကမၻာတစ္ဝန္းလံုးတြင္ ယာဥ္ မေတာ္တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ အသက္ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ား၊ ထိခုိက္ဒဏ္ရာ ရမႈမ်ားအျပင္ ေငြေၾကးမ်ားစြာ ဆံုး႐ႈံး နစ္နာေနရသည္။
ကမၻာ့ပထမဆံုး ယာဥ္မေတာ္တဆ ေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈ

ကမၻာ့ပထမဆံုးယာဥ္မေတာ္ တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရ သူမွာ အုိင္းရစ္သိပၸံပညာရွင္ႀကီး မာရီဝက္ဒ္(Mary Ward) ျဖစ္ ၿပီး ၁၈၆၉ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ေရေႏြး ေငြ႕သုံးကား ကို စမ္းသပ္ရင္းကား ႀကိတ္ခံရ ျခင္းျဖစ္သည္။

လမ္းဒီဇိုင္းေၾကာင့္ မေတာ္တဆျဖစ္မႈ

၁၉၈၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပဳလုပ္ ေသာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏ ေလ့လာခ်က္တစ္ခုအရ ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မႈ၏ ၃၄ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔သည္ ကားလမ္း (သို႔) လမ္းပတ္ ဝန္းက်င္ အေနအထားမ်ား ေၾကာင့္ဟုဆိုသည္။ ေကာင္းမြန္ စြာျပဳလုပ္ထားေသာ လမ္းဆံု မ်ား၊လမ္းမမ်ား၊ထင္သာ ျမင္ သာရွိၿပီး မွန္ကန္ေသာယာဥ္ အခ်က္ျပပစၥည္းမ်ား စသည္တို႔ သည္ ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မႈ ကို ေလ်ာ့နည္းေစသည္ဟုလည္း သုေတသနတစ္ခုကဆိုသည္။

အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၏ သုေတသန တစ္ခုတြင္ ေဘးကင္းလံုၿခံဳေသာ လမ္းစီမံကိန္းအတြက္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈေၾကာင့္ ယာဥ္မေတာ္ တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ ေသဆံုးသူ သံုးပံုတစ္ပံုအထိ ေလ်ာ့နည္းခဲ့
ေၾကာင္းေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ၿဗိတိန္ တြင္ ကုမၸဏီ ၁၃ခု ပူးေပါင္း ပါဝင္ေသာ Campaign for Safe Road Design လႈပ္ရွားေရးအဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းထားၿပီး အစိုးရကို ယာဥ္လမ္းေၾကာင္း ေဘးကင္းေစေရးအတြက္ အႀကံျပဳေဝဖန္ ေထာက္ျပသည္မ်ားရွိသည္။

ကမၻာ့ယာဥ္ မေတာ္တဆျဖစ္မႈမ်ား

ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီး WHO ၏ စာရင္းမ်ားအရ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာေပၚ၌ယာဥ္မေတာ္ တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ လူေပါင္း ၁ဒသမ ၂၄ သန္းေက်ာ္ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး ၂ဝဝဝ ခုႏွစ္တြင္ မူ
၁ဒသမ ၂၆ သန္းေက်ာ္ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ ေသဆံုးသူတစ္ ဝက္ခန္႔မွာလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား၊ စက္ဘီးစီးသူမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္စီးသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ေသဆံုးသူမ်ား၏ ၅၉ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ
အသက္ ၁၅ ႏွစ္ႏွင့္ ၄၄ ႏွစ္ၾကား လူငယ္လူရြယ္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ေသဆံုးသူ ၄ဦးအနက္ ၃ ဦးမွာ အမ်ဳိးသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

လူတစ္သိန္းလွ်င္ ၁၈ ေယာက္ႏႈန္း ျဖစ္ၿပီး ေသဆံုးသူ အမ်ားစုမွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏွင့္ အာဖရိ ကႏိုင္ငံမ်ားရွိ ဝင္ေငြနည္းသူ မ်ားႏွင့္ ဝင္ေငြအသင့္အတင့္ ရွိသူမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ၉၂ရာခိုင္ ႏႈန္း ေက်ာ္ရွိသည္ဟု ဆိုထားသည္။

၂ဝ၁၃ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၂၃ ရက္ေန႔ထုတ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၏ သတင္းစာႀကီးျဖစ္ေသာ Hindustan Times သတင္းစာအရ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ ၃ မိနစ္ႏွင့္ ၇ စကၠန္႔တိုင္း လူတစ္ဦးက် ယာဥ္
မေတာ္တဆျဖစ္မႈေၾကာင့္ ေသ ေနၾကေၾကာင္းေဖာ္ျပထားသည္။ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္တြင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၌ ယာဥ္တိုက္မႈေပါင္း ၅ သိန္းနီး ပါးျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပ ထားသည္။

ကမၻာ့အႀကီးမားဆံုး လူသတ္သမား ႀကီး

ကမၻာ့လမ္းအဖြဲ႕ႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေသာ Compaign for Global Road Safty အဖြဲ႕ႀကီး က စဥ္ဆက္မျပတ္ သယ္ယူပို႔ ေဆာင္ေရးႏွင့္ယာဥ္လမ္းေၾကာင္း မ်ား ေဘးကင္းေစ ေရးအတြက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္ ၾကရန္ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားကို တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခဲ့သည္။ ယခုအခါေန႔စဥ္ လူေပါင္း ၃၅ဝဝ ခန္႔ ယာဥ္တုိက္မႈ ေၾကာင့္ ေသေနၾကရၿပီး ႏွစ္စဥ္
လူေပါင္းသန္း ၅ဝနီးပါး ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရဆံုးၾကရေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ယခုအခါ ယာဥ္လမ္းမ်ားသည္ ၁ဝ ႏွစ္ အထက္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားကို အႀကီးမားဆံုးသတ္ျဖတ္ေနသူ Biggest Killer of Young People ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ထုတ္ အစီရင္ခံစာ တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

အေမရိကန္ အမ်ဳိးသား ေဘးကင္းေရးေကာင္စီ (National Safety Council) က လည္း ယာဥ္မေတာ္တဆျဖစ္မႈ ေၾကာင့္ ၂ဝ၁၂ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚ လာသန္းေပါင္း ၂၅ဝ ဘီလ်ံ ေက်ာ္ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

အလင္းဆက္ (IR)

(လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ အႏၱရာယ္ကင္းစင္ေရးအထူးျပဳအခ်ပ္ပုိမွ)

Credit To Popular Journal
Read More »

ဂ်ပန္ ဓာတ္ပုံသတင္းေထာက္ မစၥတာ UDA Yuzo ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံျခင္း


(ဉာဏ္မ်ိဳးေအာင္)

ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ဝန္းရွိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး တို႔၏ ႐ိုးရာဓေလ့၊ ျပဳမူေနထိုင္ပုံႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲတို႔ကို ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ခန္႔ မွတ္တမ္းတင္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ကူးခဲ့ေသာ ဂ်ပန္ ဓာတ္ပုံသတင္းေထာက္ မစၥတာ UDA Yuzo ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းထားသည္မ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

Voice : ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဓာတ္ပုံစၿပီး လာ႐ိုက္ျဖစ္တာ ဘယ္တုန္းေလာက္ကလဲ။

Yuzo : ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းက ဓာတ္ပုံစ႐ိုက္တာပါ။ ဓာတ္ပုံ စ႐ိုက္တုန္းကေတာ့ အာဖရိကဘက္က နီကာရာဂြာ၊ ဂြာတီမာလာလို ႏိုင္ငံေတြမွာ စ႐ိုက္ခဲ့တယ္။ ဓာတ္ပုံစ႐ိုက္တုန္းက ဆိုရင္ ပဋိပကၡနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကို ေကာင္းေကာင္း မ႐ိုက္တတ္ဘူး။ အဲဒီႏိုင္ငံေတြမွာ ပဋိပကၡေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဓာတ္ပုံ သတင္းေထာက္ ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္က သိပ္မဝင္ဆံ့ေသးဘူးဗ်။ ဒါက ျပႆနာပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္ အာ႐ုံဝင္စားတာက စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္က ျပည္သူေတြပါပဲ။ အဲဒီထဲမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုေတြလည္း ပါတယ္ေလ။ ၁၉၉၂-၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ စစ္အစိုးရ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ကို ျပန္သြားတယ္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံေတြထဲက စစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဒီမွာလာ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

Voice : ဘယ္လိုဓာတ္ပုံမ်ဳိးေတြ ဒီမွာလာ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တာလဲ။

Yuzo : အားလုံးပါပဲ။ ပဋိပကၡဓာတ္ပုံေတြ တင္မကဘူး။ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ လူေတြဘယ္လို ေနထိုင္ၾကလဲဆိုတဲ့ ပုံေတြပါ႐ိုက္တယ္။ ဒီပုံကို ၾကည့္ၾကည့္စမ္းပါ။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွာ အခြင့္အလမ္းႀကီးတစ္ခု ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းတုန္းကပုံေလ။ အဲဒီအေရးအခင္း ၿပီးေတာ့ စုၾကည္ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ကို စမ္းေခ်ာင္းမွာ ေဆး႐ုံတင္ခဲ့ရတယ္။ NLD လူငယ္ေတြက လမ္းေပၚမွာ စု႐ုံးၾကတယ္။
သူတို႔က စုၾကည္ကို သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္။ အစိုးရဘက္က ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မယ္ ဆိုတာကို သူတို႔မစိုးရိမ္ၾကဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ထားတယ္။ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္မွာ လူေတြရဲ႕ဘဝက ဘယ္လိုဆိုတာကို။

Voice : ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဓာတ္ပုံလာ႐ိုက္တဲ့ အခ်ိန္က ဘယ္လိုစိုးရိမ္မႈမ်ဳိးေတြ ရွိလဲ။

Yuzo : ကြၽန္ေတာ္စိုးရိမ္တာက ဒီႏိုင္ငံက ေဒသခံေတြရဲ႕ လုံၿခံဳမႈအတြက္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေလ။ ရဲကဖမ္းရင္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ႏိုင္ငံပဲ ျပန္ပို႔မွာပဲ။ အဓိက စိုးရိမ္ရမွာက ေဒသခံေတြပါပဲ။ အစိုးရဘက္က အာ႐ုံစိုက္တာကလည္း ေဒသခံေတြကိုပါ။

Voice : ဒါေပမဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္ ေသနတ္ပစ္ခံရတယ္ေလ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးရွိထားေတာ့ တစ္စုံတစ္ရာ စိုးရိမ္စိတ္ေကာ မရွိဘူးလား။

Yuzo : သူက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေရာက္တာေလ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္လို သတင္းယူရတယ္ ဆိုတာကို သူမသိဘူး။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္နဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံက အႀကီးဆုံး ၿမဳိ႕ႀကီးေတြသြားရင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ရွိတယ္ ဆိုပါစို႔။ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ကေန ဆိုင္ကယ္စီးလာမယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီ တည့္တည့္စီးလာမယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမသိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ႔မွာအေတြ႕အႀကံဳ မရွိဘူး။ သူက ျဖစ္ေနတဲ့သတင္းကိုပဲ ယူဖို႔ ႀကဳိးစားေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လူေတြထဲမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္သြားဖို႔ ႀကဳိးစားတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘယ္လိုလဲဆိုတာကို တင္ျပဖို႔ ႀကဳိးစားတယ္။

Voice : ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာ ဘယ္ေဒသေတြကို သြားခဲ့ဖူးလဲဗ်။

Yuzo : တိုင္းခုႏွစ္ခု၊ ျပည္နယ္ခုႏွစ္ခု အႏွံ႔သြားတဲ့ ပထမဆုံး ႏိုင္ငံျခားသားပါဗ်ာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္းက ပူတာအိုမွာဆို ေလးပတ္အလုပ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ႐ြာငယ္ေလးတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီမွာ (ထ႐ုံ) လူမ်ဳိးေတြ ေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြက ေသးေသးညႇပ္ညႇပ္ အရပ္ပုပုေလးရယ္။ ေကာ့ေသာင္း ဘက္လည္း ေရာက္တယ္။ တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ ၁၄ ခုလုံး ေရာက္ဖူးတယ္။

Voice : ဒီပုံေတြကို ဘယ္မွာသုံးလဲဗ်။

Yuzo : အမ်ားစုကို ဂ်ပန္သတင္းစာေတြနဲ႔ မဂၢဇင္းေတြမွာ သုံးတယ္။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာမီဒီယာေတြထဲက ဆိုရင္ မဇၩိမ၊ ဒီမိုကရက္တစ္ ျမန္မာ့အသံ (DVB) ေတြမွာ သုံးတယ္။

Voice : ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ရတာ၊ အရင္အစိုးရနဲ႔ အခုအစိုးရ လက္ထက္မွာ ဘာေတြကြာျခားမႈရွိလဲ။

Yuzo : ႏိုင္ငံေရးေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဒီအေျပာင္းအလဲ ကိုလည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူမွလဲ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူးေလ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္အထိေတာ့ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့ တယ္။ အခုေတာ့ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို အားလုံးကလည္း ယုံၾကည္တယ္။

Voice : ကြၽန္ေတာ္ သိခ်င္တာက အရင္အစိုးရနဲ႔ အခုအစိုးရလက္ထက္မွာ ခင္ဗ်ားေတြ႕ႀကံဳရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကိုပါ။

Yuzo : ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာ ျပည္သူေတြကို အာ႐ုံစိုက္တယ္။ သူတို႔က သိပ္အေျပာင္းအလဲ မရွိဘူး။ ဒါက ျပႆနာပဲေလ။ သူတို႔က လူႀကီးကိုပဲ အၿမဲေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတယ္။ အမိန္႔ကိုနာခံရတယ္။ အေျပာင္းအလဲက ကေမာၻဒီးယားနဲ႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ မတူဘူး။ ဟိုမွာက လူမႈအဖြဲ႕အစည္းတိုင္း၊ က႑အသီးသီးတိုင္းက ေျပာင္းလဲေနတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ေျပာင္းေတာ့ ေျပာင္းေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့လူေတြ ေျပာင္းလဲေအာင္ ဘယ္လိုခ်ိတ္ဆက္မလဲ။ ဘယ္လို ေပါင္းကူးဆက္သြယ္မလဲ ဆိုတာေတာ့ ျပႆနာတစ္ခုပဲေလ။ ေျပာင္းေတာ့ေျပာင္းေနတာပဲ၊ ဘယ္ကို ဦးတည္လဲ ဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။

Voice : ဒါနဲ႔ ျမန္မာဓာတ္ပုံ သတင္းေထာက္ေတြကိုေကာ ဘယ္လိုျမင္မိလဲ။

Yuzo : သူတို႔က ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြနည္းတူ သတင္းဓာတ္ပုံ ယူခ်င္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ပုံကို ဖန္တီးပုံေဖာ္ခ်င္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတာ ဘာလဲ၊ ျမန္မာမီဒီယာဘာလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္တယ္။ ျပႆနာက ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြ ကလည္း သူမ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ပုံပဲ ႐ိုက္တယ္။ ေဒသခံ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း သူမပုံပဲ အာ႐ုံစိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္းခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာတာမ်ဳိးေတြ လုပ္ေစခ်င္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြမသိဘဲ ခင္ဗ်ားတို႔ေဒသခံေတြပဲ သိႏိုင္ တာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႐ြာငယ္ေလးေတြ ေရာက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕အလွဴခံေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ေဆး႐ုံေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ဖို႔ သူတို႔မွာ ေငြမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားေတြ၊ ေက်ာင္းကန္ေတြကေတာ့ ေပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား စာသင္ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔ သူတို႔ေတြ မသုံးၾကတာလဲဗ်ာ။ ဒါက လူေတြအတြက္ အေရးႀကီးတယ္ဗ်။ ဗုဒၶဘာသာ အစြန္းေရာက္ေတြ ျဖစ္သြားမွာကိုျဖင့္ စိုးရိမ္မိတယ္။ ဆိုလိုခ်င္တာ ကေတာ့ဗ်ာ၊ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ လက္ပံေတာင္းေတာင္၊ ဟန္ဝင္းေအာင္တို႔ပဲ အာ႐ုံစိုက္ၾကတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ဘယ္လိုလဲ ဆိုတာေတာ့ သိပ္အာ႐ုံမထားၾကဘူး။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ဘယ္လိုလဲ၊ ဘယ္ပုံရွင္သန္လဲ ဆိုတာကိုပဲ ေတြ႕ခ်င္၊ ျမင္ခ်င္တာ။ (ရႊံ႕အိုင္ငယ္တစ္ခုတြင္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး လယ္သူမႏွစ္ဦး ငါးဖမ္းေနေသာပုံကို ေထာက္ျပလ်က္) ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကို ကြၽန္ေတာ္ျပၾကည့္တယ္။ သူတို႔ေတြက ေရအိုင္ေရကန္ပုံေတြ ႀကဳိက္ၾကတယ္။ ပင္လယ္ငါးပုံေတြထက္ ပိုႀကဳိက္ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ သူတို႔ငါးဖမ္းေနတဲ့ပုံပါ။
ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ အမ်ားစုက ထင္ၾကတယ္ဗ်ာ။ ျမန္မာေတြက သူတို႔လိုပဲ ပင္လယ္ထဲမွာ ငါးဖမ္းတယ္လို႔။ (ျမန္မာ့ ဓေလ့ထုံးတမ္းအရ သီလရွင္မ်ား စီတန္းအလွဴခံေနစဥ္ သီလရွင္မ်ားေဘးတြင္ ကားမ်ား စီတန္း ေရွာင္ကြင္းသြားပုံကို ျပလ်က္) ဒါကေတာ့ ေရွး႐ိုးရာထုံးတမ္းအရ သီလရွင္ေတြ အလွဴခံ လွည့္ေနပုံနဲ႔ ေခတ္သစ္ေမာ္ေတာ္ကားေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ ႐ိုက္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္တစ္ပုံဆိုရင္ ေရႊတိဂုံဘုရားေရွ႕က ကားျဖတ္ေမာင္းတုန္း လိုင္းကားေပၚကလူေတြ ဘုရားကို လက္အုပ္ခ်ီေနတဲ့ပုံပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ဒီမွာ ေမြး၊ ဒီမွာႀကီးတာဆိုေတာ့ ဒီမွာရွိတဲ့ သဘာဝတရား အမ်ားစုကို ခင္ဗ်ားတို႔ေတြက ပိုသိပါတယ္။ ဒါေတြကို ဘယ္လိုေဖာ္ထုတ္မလဲ၊ ဘယ္လိုတင္ျပမလဲ။ (စစ္သားတစ္ေယာက္၏ပုံကို ေထာက္ျပလ်က္) ဒါက ပအို႔ဝ္စစ္သားပါ။ ေတာင္ႀကီးၿမဳိ႕၊ ေညာင္ေရႊ ၿမဳိ႕ကို ေရာက္တုန္းက ႐ိုက္ထားတာ။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာဆို စီးပြားေရးကို ဘယ္သူက ထိန္းခ်ဳပ္ထားလဲ။ ပအို႔ဝ္ေတြဗ်။ အင္းေလးလိုေပါ့။ အင္းေလးမွာဆို အင္းသားေတြ ရွိတယ္။ ပအို႔ဝ္ေတြက စီးပြားေရးကို ထိန္းကိုင္ထားတယ္။ ဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ေဒသခံေတြပဲ သိတယ္ေလ။ ဒါေတြကို ေဒသခံ သတင္းေထာက္ေတြက Analysis လုပ္ၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါေတြကို ေလ့လာရတာ သိပ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။

Voice : တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြဘက္ သြားေတာ့ ခင္ဗ်ားလုံၿခံဳေရးကို ဘယ္သူက တာဝန္ယူေပးလဲ။

Yuzo : တစ္ခါတေလက် လက္နက္ကိုင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ အကာအကြယ္ေပးတယ္။ တစ္ခါတေလ မေပးဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သြားတယ္။ ရွမ္းဘက္မွာဆို သူတို႔လူမ်ဳိးစုစာေတြ ဖတ္ေနတာကို ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဒါဟာ လူမ်ဳိးစုေတြ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈကို ဘယ္လို ထိန္းသိမ္းေနတာလဲဆိုတာ ျပတယ္။ တျခားႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြဆိုရင္ လူမ်ဳိးစုေတြက ဗမာစာေတြပဲ ဖတ္တယ္ထင္ေနမွာ။ သူတို႔ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သိခဲ့ရတယ္။

Voice : ဒီလိုမ်ဳိး ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႏိႈက္ႏိႈက္ခြၽတ္ခြၽတ္ ႐ိုက္ဖို႔ ဘယ္လို ဆုံးျဖတ္ျဖစ္သြားတာလဲဗ်ာ။

Yuzo : ကြၽန္ေတာ္က ဒီမွာအၾကာႀကီး ေနျဖစ္သြားလို႔ပါ။ ဒီပုံကိုၾကည့္ပါဦး (ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ရွိ တိုက္တာအိမ္ေျခမ်ားကို အေပၚစီးမွ ၿခံဳ႐ိုက္ထားေသာပုံကို ျပလ်က္) ဒါက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က ဓာတ္ပုံ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကမွ ႐ိုက္ထားတာ။ ဘာမွ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းပုံမရဘူး။ ဘန္ေကာက္နဲ႔ မနီလာလိုၿမဳိ႕ႀကီးေတြမွာ ဒီ ၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းသြားတယ္ဗ်ာ။ ဘာေၾကာင့္ မေျပာင္းလဲဘဲ က်န္ခဲ့ရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သတင္းအခ်က္ အလက္ေတြတင္ ေပးေနလို႔မရဘူး။ သူတို႔ကို စဥ္းစားစရာေတြ ေပးဖို႔လည္းလိုတယ္။ ဘယ္လမ္းကိုေ႐ြးမလဲ။ အတိတ္ကေန သင္ယူရမယ္။

Voice : ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ျဖစ္တာလဲ။

Yuzo : ျမန္မာႏိုင္ငံမလာခင္ အင္ဒိုနီးရွားမွာ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက် က်ယ္တယ္ဗ်။ ႐ိုက္စရာေတြက အမ်ားႀကီး။ ျမန္မာလည္း က်ယ္ေတာ့က်ယ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြကို ပိုစိတ္ဝင္စားတယ္။ လူေတြကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ျပဖို႔ ႀကဳိးစားတယ္။ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို စကားနဲ႔ေဖာ္ျပဖို႔က လြယ္တယ္ဗ်။ ဓာတ္ပုံနဲ႔က် မလြယ္ဘူးဗ်။
ကြၽန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို ဓာတ္ပုံေတြနဲ႔ မွ်ေဝခံစားတယ္။ ဒီလိုပုံေတြက ဘာသာစကား အခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္ေလ။

Voice : ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အတြင္း ခင္ဗ်ား စိတ္အပ်က္ရဆုံး အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာျပေပးပါ။

Yuzo : ေနျပည္ေတာ္ ေညာင္တုန္းေစ်း ေရာက္သြားတုန္းက ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ ေရာက္လာၿပီး ဓာတ္ပုံ လုံးဝမ႐ိုက္ရဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒီဓာတ္ပုံေတြကို ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္နဲ႔ သူတို႔ကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ သူတို႔ထင္ေနတယ္။ အေျခအေနမွန္ကို တျခားႏိုင္ငံေတြ သိေအာင္ ကြၽန္ေတာ္မျပႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူမွကူမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာမွ သူက႐ိုက္ခြင့္ျပဳတယ္။ ႏိုင္ငံထဲက အစိုးရအရာရွိေတြက အဲဒီလိုမ်ဳိး တားတာဆီးတာေတြေတာ့ ရွိတယ္။ သူတို႔ေတြ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ဖို႔ လိုတယ္။ ဒါက အေရးႀကီးတယ္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

သူဟာ စမူဆာတဲ့လား


(ေဌးေအာင္ကို)

တစ္ခ်ိန္က ထိပ္တန္း ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးတစ္ဦးဟာ သံုးဖက္ခြၽန္လို႔ ေဝဖန္ခံလိုက္ရပါတယ္။ သူကလည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သံုးဖက္ခြၽန္ပါတယ္။ စစ္ေရးရယ္၊ စီးပြားေရးရယ္၊ ႏိုင္ငံေရးရယ္” တဲ့ေလ။ သူ႔ကိုဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေဝဖန္တယ္ဆိုတာ သူမသိဘဲေနမွာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ရယ္စရာ အေျဖလႊာကေလး ထုတ္ေပးလိုက္ေတာ့လည္း အဲရယ္ရတယ္ေပါ့ေလ။

ဟိုဘက္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အဘ အဘ၊ ဒီဘက္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့ အစ္မ အစ္မ၊ အိမ္သူနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ မိန္းမ မိန္းမနဲ႔ ဆိုသူကလည္း သူ႔ကိုယ္သူ အထင္ေရာက္ေနပါတယ္။ ငါ့ေလာက္ေတာ္တာ ဘယ္ကမာၻ ရွာရပါ့မလဲလို႔။ ေလွ်ာ့ေတာ့ မတြက္ၾကပါနဲ႔။ ေလာကမွာ ဉာဏ္ျဖဴဉာဏ္နက္ ထက္ျမက္ၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုပါ။ သူတို႔ကို သံုးဖက္ခြၽန္လို႔ ေဝဖန္မလို႔လား။

အထက္ပါပုဂၢိဳလ္ ကလည္း ျပန္ေျဖပါလိမ့္မယ္ “ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သံုးဖက္ခြၽန္ပါတယ္။ အဘနဲ႔လည္း အဆင္ေျပ၊ အစ္မနဲ႔လည္း အဆင္ေျပ၊ မိန္းမနဲ႔လည္း အဆင္ေျပတယ္”

အရင္ကေတာ့ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္ဆိုရင္ ဒီလူကဟိုဘက္တစ္မ်ဳိး ဒီဘက္တစ္မ်ဳိးလို႔ ေျပာတာ။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္လို႔ တင္စားရ႐ံုနဲ႔တင္ အားရပံု မေပၚေတာ့ ႏွစ္ဖက္ခြၽန္ေတာင္ မကပါဘူးကြာ။ သံုးဖက္ခြၽန္ကြလို႔ ျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။ လူညီရင္ ဤကို ကြၽဲဖတ္လို႔ ရပါတယ္။ သံုးဖက္ခြၽန္ အလံေတာ္မွာ ေရးဆြဲထားတဲ့ တံဆိပ္အမွတ္အသားေလး ကေတာ့ စမူဆာပံုစံ ေလးပါပဲ။ “ဒီလူဟာ စမူဆာပါကြာ” လို႔ ကင္းပြန္းတပ္လိုက္တာပါ။

ကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အႀကံျပဳပါတယ္။ စာေရးရင္ အားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ေရးဖို႔၊ တစ္ဖက္ကို အေလးသာေရးရင္ အျခားတစ္ဖက္ကို တိုက္ခိုက္သလို ျဖစ္သြားႏိုင္လို႔ ႏွစ္ဖက္မွ်တေအာင္ ေရးဖို႔ မီဒီယာဆိုတာ ဘက္လိုက္မေရးဖို႔ လိုပါတယ္တဲ့။ ေဝဖန္ အႀကံေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ သံုးဖက္ခြၽန္ မဟုတ္တဲ့ ေဘာင္အတြင္းကေနၿပီး သံုးဖက္ေခ်ာေမြ႕ေအာင္ ေရးပါမယ့္အေၾကာင္း ေျဖၾကားလိုက္ရပါတယ္။

မီဒီယာဆိုတာ ဘက္လိုက္ မေရးရဘူးဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားမိပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ ဘက္ဆိုတာ ပုဂၢလဓိ႒ာန္ဘက္ကို ဆိုလိုၿပီး ဓမၼဓိ႒ာန္ဘက္ ဆိုတာကိုေတာ့ မလိုက္ရဘူးလို႔ ေျပာမယ္မထင္ပါဘူး။ လူစြဲမထားဖို႔နဲ႔ တရားစြဲထားဖို႔ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လိုမွာပါပဲ။ ဖဆပလေခတ္တုန္းက သတင္းေဆာင္းပါးရွင္ တစ္ဦးက သူ႔ေဆာင္းပါးကို ေခါင္းစဥ္ေပးထားပါတယ္။ ‘မမွန္ရင္ လွ်ာထြက္ျပမယ္’ တဲ့။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရတစ္ရပ္က မမွန္တာ လုပ္ေနလို႔ကေတာ့ သူအခ်က္ျပၿပီ။ ေရးၿပီ။ ေခါင္းစဥ္ေဘးမွာ ခ်ိန္ခြင္ပံုကေလး ဆြဲထားလိုက္ေသး။ သူဟာ သမာဓိခ်ိန္ခြင္ ေဆာင္းပါးရွင္ပါ။ မမွန္တဲ့ဘက္ကိုေတာ့ လွ်ာထြက္ျပလိုက္ပါ့မယ္ေပါ့။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ေဝဖန္ေရး ေဆာင္းပါးရွင္ပါ။
‘ေက်ာ္ၿငိမ္း ငါ့ညီ မင္းငယ္ပါေသးတယ္ ဟဲ ဟဲ ဟဲ’ တဲ့ေလ။ အႀကီးအကဲျဖစ္တဲ့ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက သူ႔ေဆာင္းပါးဖတ္ၿပီး ျပင္စရာရွိတာ ျပင္ေပေတာ့ ဆိုတဲ့သေဘာပါပဲ။ ဒီေဆာင္းပါးႏွစ္ခုရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို ၾကည့္လိုက္႐ံုနဲ႔တင္ အဲဒီေခတ္က စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ အဆင့္ကို သိျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီလိုလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ၾကာ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ရၿပီး ယခုအရပ္သား အစိုးရလက္ထက္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ လြတ္လပ္မႈ ရလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီေလာက္ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ဟန္ ေရးသားမႈမ်ဳိးကို ေဆာင္းပါးရွင္မ်ားဟာ စာေပယဥ္ေက်းမႈသစ္နဲ႔အတူ သိပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘဲ မီးဝါျပတဲ့ အေရး အသားမ်ဳိးနဲ႔ မနီမစိမ္းဘဲ ေရးသားလာၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေထရ္ႀကီးဝါႀကီးတခ်ဳိ႕ ေရးသားေနၾကဆဲ ကိုေတာ့ မဆိုလိုပါ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ဆဲေျပာတဲ့ေခတ္ ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္ထြန္းသင့္ပါဘူး။ Facebook ထဲမွာ ျဖစ္ထြန္းေနတာကိုလည္း ဘယ္လိုလမ္းလႊဲရင္ ေကာင္းမလဲ။ အဆဲပါမွ လက္ရာထက္တယ္ ထင္သူေတြ၊ ဘိုသံဝင္မွ လူအထင္ႀကီးတယ္ ေအာက္ေမ့သူေတြ သူမ်ားနားမလည္ေအာင္ ေရးတတ္ရင္ ငါေအာင္ျမင္ၿပီလို႔ မွတ္ယူသူေတြ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ရွိပေစေတာ့။

ေနာက္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေျပာျပန္ပါတယ္။ ‘ႏိုင္ငံေရး လုပ္တယ္ဆိုတာ အစိုးရရဲ႕ မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာတာကို ေခၚသလား’ တဲ့။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရတစ္ရပ္အေနနဲ႔ အရာရာ တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးေနရမႈ အေပၚမွာ အမွားအမွန္ စာနာနားလည္မႈနဲ႔ ႐ႈျမင္ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္တာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ လြတ္လပ္ေရးမရမီက အစိုးရတာဝန္ရွိ အႀကီးအကဲတစ္ဦးက
“ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေကာင္းေၾကာင္းဘဲ ဆီလိုအေပါက္ရွာၿပီး ေရးေနေတာ့တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တံတားေဆာက္ လမ္းေဖာက္စီမံကိန္းေတြ၊ ေကာင္းတာေတြလည္း ေရးစမ္းပါဦး” လို႔ေျပာေတာ့ သတင္းသမားက ျပန္ေျဖပါတယ္။ “စီမံကိန္း ဆိုတာေတြကေတာ့ ဘယ္အစိုးရပဲ တက္တက္ လုပ္ရမွာပဲ၊ လုပ္ေနမွာပဲ၊ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္ ၾကားညႇပ္စရာ မရွိေအာင္ ေဖာ္ျပၿပီးမို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတာင္ ေဖာ္ျပစရာ လိုေသးလို႔လား၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ သတင္းထူးမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ ေခြးက လူကိုကိုက္တယ္ ဆိုတာ သတင္းမဟုတ္ဘူးဗ်။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေရးႏိုင္ဘူး။ အဲလူကေခြးကို ကိုက္တာဆိုရင္ေတာ့ ဒီသတင္းထူးၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေရးမျဖစ္ ေရးမွျဖစ္လိမ့္မယ္” တဲ့။

တစ္ေခတ္က အျဖစ္ကေလးေတြဟာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ သူတင္ကိုယ္တင္ပါပဲ။ သူဆဲကိုယ္ဆဲလည္း ပါတယ္ေပါ့။ အဲဒါကို တစ္ဖက္စြန္းေရာက္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ဖက္စြန္း ေခတ္ကိုလည္း မ်က္စိမွိတ္ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

သတင္းစာ စြမ္းအားရွင္ေခတ္လို႔ ေျပာရမယ့္ အာဏာရွင္ေခတ္ ႏွစ္ငါးဆယ္ပါပဲ။ တစ္ေစာင္တည္းေသာ သတင္းစာပဲ ထားရွိေစၿပီး တစ္ေယာက္တည္း၊ တစ္ပါတီတည္း၊ တစ္ဖြဲ႕တည္းေကာင္းၿပီး အတိုက္အခံ မွန္သမွ် ဗိုက္အကန္ခံရတဲ့ အေရးအသားမ်ဳိးေတြ ပါပဲ။ သူ႔ဘာသာသူ သတင္းစာ ဘယ္ႏွေစာင္ပဲ ခြဲထုတ္ေနေန ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲေတြပဲမို႔ တစ္ေစာင္တည္းပဲလို႔သာ သံုးႏႈန္းလိုက္တာပါ။

သူတို႔မ႐ႈစိမ့္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကို ေခ်ဖ်က္ခ်င္ေတာ့ ‘ဇနပုဒ္က ယာခုတ္သမား ဦးမဲနဲ႔ ဦးညိဳတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီပါတီက ႏုတ္ထြက္သြားေၾကာင္း သတင္းရရွိ’ ဆိုတာမ်ဳိးေတြ၊ ‘ကမာၻကေပးတဲ့ ဒီဆုနဲ႔လားလားမွ မအပ္စပ္တဲ့ ဘာမညာမ’ ဆိုတာေတြ၊ ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ဆု ကိုလည္း ‘ပုဆိန္႐ိုးေတြကို ေပးတဲ့ဆု’ ဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းေတာ့ တိုင္းျပည္က ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း ႏွစ္သိမ့္ဆုထဲမွာ ပါေလေတာ့၊ ဆရာေတာ္ႀကီးပါ ပုဆိန္႐ိုး ျဖစ္ရပါေလေရာ။ ငရဲေတြေတာ့ ႀကီးကုန္ေတာ့မွာပဲ။ အဲဒီေခတ္ေတြ ကုန္ဆံုးသြားတာကေတာ့ မဂၤလာပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခါ ေပၚမလာႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒီလို စာေရးဆရာမ်ားဟာ စမူဆာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ဖက္သတ္ ေရးသားသူမ်ားျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ႔အမုန္းေတာ္ခံ၊ ဘုရင့္လက္သံုးေတာ္ ဓားမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တက္တဲ့ဘုရင္ ဘုရားထူးၿပီး ဘုရင္လုပ္သမွ် မမွားဘူးလို႔သာ ေျပာၾကေရးၾကရပါတယ္။ ပုတ္သင္ညိဳ စာေရးဆရာမ်ားလို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။

ရာဇဝင္မွာ ဘုရင္တစ္ပါးက အမတ္ႀကီးကို တိုင္းေရးျပည္ေရး တိုင္ပင္ဖို႔ ဆင့္ေခၚပါတယ္။ အမတ္ႀကီးက “အရွင္ဘုရား မင္းတို႔ရဲ႕ တိုင္ပင္ျခင္းတရား သံုးပါးရွိပါတယ္ဘုရား။ မင္းေစနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္း၊ မင္းမႈထမ္းနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္း၊ ပညာရွိနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္းျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးကို တိုင္ပင္မွာက ဘယ္လို တိုင္ပင္ျခင္းမ်ဳိးပါလဲ ဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္တင္သတဲ့။

ဘုရင္က “အမတ္ႀကီး ဆိုခ်င္တာက ဘာပါလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ အမတ္ႀကီးက ဆက္လက္ၿပီး “မင္းေစနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္းမ်ဳိးကေတာ့ အရွင္မင္းႀကီး ခိုင္းတဲ့အတိုင္းပဲ သူကလုပ္မွာပါပဲ။ မင္းမႈထမ္းနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္းမ်ဳိးကေတာ့ အရွင္မင္းႀကီး လုပ္သမွ် အေကာင္းပဲေျပာမွာ ေရးမွာပါပဲ။ အဲ ပညာရွိနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္းမ်ဳိးကေတာ့ျဖင့္ အရွင္မင္းႀကီး လုပ္တိုင္းေျပာတိုင္း မင္းလိုလိုက္ မင္းႀကိဳက္ေဆာင္မွာ မဟုတ္ဘဲ လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္ သုခမိန္အျမင္နဲ႔ပဲ တင္ျပေလွ်ာက္ထားမွာမို႔ ပညာရွိနဲ႔ တိုင္ပင္ျခင္းမ်ဳိးဆိုရင္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိး တိုင္းေရးျပည္ရာ တိုင္ပင္ေလွ်ာက္ထားရန္ အသင့္ပါပဲဘုရား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါသတဲ့။

အာဏာရွင္ေခတ္က မီဒီယာေတြဟာ မင္းမႈထမ္း မီဒီယာေတြပဲ ျဖစ္ေလေတာ့ အရွင္မင္းႀကီး လုပ္သမွ် အေကာင္းပဲ ေျပာၾက ေရးၾကရတာပါ။ စနစ္ရဲ႕သားေကာင္မ်ားပါပဲ။ ေနာက္အေျပာင္းအလဲ ကာလကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့အခါမွာ ဘက္ႏွစ္ဖက္ထင္ရွား ရွိလာခဲ့တဲ့အေလ်ာက္ ဘယ္ဘက္က အစြမ္းထက္မလဲ၊ ေအာင္ပြဲခံသြားႏိုင္မလဲ ဆိုတာ မသိတတ္ႏိုင္လို႔ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ဖက္က မၾကာခင္ ေအာင္ပြဲခံသြားႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ရေသာ္လည္း ေလာေလာဆယ္မွာ လက္ရွိသာလွ်င္ အရွိတရား ျဖစ္ေနေသး လို႔ေသာ္လည္းေကာင္း ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ဟိုဘက္လိုလို ဒီဘက္လိုလို စမူဆာ အေခၚခံလူမ်ဳိးလဲ ေပၚထြန္းလာႏိုင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဝါဒ စြဲကိုင္သူမ်ားအေပၚမွာ အျမင္မမွားဖို႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္သူ မ်ားရဲ႕ေစတနာဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုး အေပၚမွာ တူညီစြာထားရွိႏိုင္ၾကၿပီး တိုင္းျပည္ကို သာယာဝေျပာ ေစလိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ေနၾကတာပါ။ ႏွစ္ဖက္လွေစခ်င္တာဟာ စမူဆာ မဟုတ္တဲ့ ေမတၱာရွင္မ်ားသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ နားလည္ရမွာပါပဲ။

ယေန႔ေခတ္ အေျခအေနဟာ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္စရာေတြ ျဖစ္ထြန္းေပၚ ေပါက္လာေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ယဥ္ေက်းမႈသစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကာလလည္းျဖစ္လို႔ ၿပိဳင္တူတြန္းေရႊ႕ႏိုင္ၾကဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ကာလလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြအားလံုးနဲ႔ ပ်ဴငွာတဲ့ဆက္ဆံေရး ထားရွိတာကို စမူဆာလို႔ေရာၿပီး ကင္ပြန္းမတပ္မိေစဘဲ သူ႔စိတ္ေစတနာကို အဓိက အကဲခတ္ရမွာပါပဲ။

ျပည္သူေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး ပြင့္လင္းလာမႈနဲ႔အတူ အသိအျမင္မ်ားလည္း က်ယ္ျပန္႔သည္ထက္ က်ယ္ျပန္႔လာတဲ့ အေလ်ာက္ စမူဆာ ဆိုသည္မ်ားကို ေဝဖန္ပိုင္းျခား သတိထား ေရွာင္ရွားသြားႏိုင္ၾက လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

တစ္ဖက္က ‘သမၼတႀကီးကို ယံုပါတယ္’ ‘သားရယ္ သမၼတႀကီးကိုေတာ့ ယံုလိုက္ပါ’ လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဖက္က ‘တူတာ တြဲလုပ္မယ္’ ‘သူမရဲ႕ ဂုဏ္ျပဳဆုတံဆိပ္ေတြ ရရွိမႈအေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္ဝမ္းသာပါတယ္’ လို႔ ေျပာသံၾကားရပါတယ္။ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ ဒီလိုအသံမ်ဳိးၾကားရဖို႔ ႏွစ္ငါးဆယ္ေစာင့္ခဲ့ရသလို ၾကားရေတာ့လည္း ျပည္သူေတြဟာ စိတ္ခ်မ္းသာ ဝမ္းသာမႈေတြနဲ႔အတူ အသံရွင္ေတြကို ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကပါတယ္။ ရင္ထဲက အသံေတြလို႔လည္း ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။

ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဒီလိုအသံေတြကို ထာဝရ ရွင္သန္ေစလိုတဲ့ ဆႏၵေတြ ဒီလိုအလုပ္ေတြကို ထာဝရ တြဲဖက္ေဆာင္ရြက္သြားေစလိုတဲ့ သေဘာထားေတြ ရွိေနၾကတာပါ။ ျပည္သူဆိုတာ သမၼတႀကီးမိန္႔ခြန္းပါ စကားအတိုင္း မိဘျပည္သူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ျပည္သူေတြ ဆႏၵအတိုင္း ေဆာင္ရြက္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္အသံ ဆိုတာလည္း ျပည္သူ႔အသံကို ထင္ဟပ္ရမွာမို႔ ေခ်ာေမြ႕တဲ့ ဘက္သံုးဖက္အျဖစ္ ေပါင္းစပ္ လႈပ္ရွားႏိုင္တာနဲ႔အမွ် စမူဆာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို အတိတ္မွာ ထားခဲ့ႏိုင္ၿပီး သူငါအဆင္ေခ်ာတဲ့ ေလာကႀကီးကို ဟန္ခ်က္ညီညီ တည္ေဆာက္ႏိုင္တဲ့ အမိျမန္မာျပည္သားမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကေစရန္ စိတ္ရည္သန္လ်က္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေတးသံရွင္လင္းလင္းႏွင့္ ေတြ႕ဆုံျခင္း


(သန္႔ဇင္ဦး)

သံမဏိလိပ္ျပာ စီးရီး ထြက္ရွိၿပီးေနာက္ ပရိသတ္မ်ား၏ အားေပးမႈႏွင့္အတူ ေဝဖန္မႈမ်ားပါ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ ေတးသံရွင္လင္းလင္းႏွင့္ ေတြ႕ဆုံၿပီး ေဝဖန္ခံရသည့္ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး သီခ်င္းအေၾကာင္း၊ ေဝဖန္မႈမ်ားအေပၚ သူ႔အျမင္ႏွင့္ သူ၏တစ္ကိုယ္ေတာ္ Show ပြဲ အေၾကာင္းကို The Voice မွ ေမးျမန္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။

The Voice ။ ။ သံမဏိလိပ္ျပာစီးရီး ထြက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပရိသတ္ေတြဆီက ဘယ္လို ေဝဖန္သံေတြ ၾကားရလဲ။

L.L ။ ။ စီးရီးထြက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၾကားရတဲ့ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အသံကေတာ့ အားရပါတယ္။ ဒီေခြအေပၚမွာ သူတို႔ျမင္တဲ့ အျမင္ေတြ၊ သူတို႔ထင္တဲ့အထင္ေတြနဲ႔ အျပဳသေဘာေဆာင္စြာ ေဝဖန္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ ေဝဖန္မႈကို ကြၽန္ေတာ္အားရတယ္။ ေက်နပ္ပါတယ္။

The Voice ။ ။ ဒီစီးရီးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္မႈေတြ အေပၚမွာေရာ လင္းလင္းရဲ႕အျမင္က ဘယ္လိုရွိလဲ။

L.L ။ ။ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကို အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ေတာ့ ဒီစီးရီးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ေျပာဆိုမႈေတြကို လက္ခံသလို၊ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ေဝဖန္မႈေတြကိုလည္း လက္ခံတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံ လက္ရွိသြားေနတဲ့ပုံစံ၊ ျဖတ္သန္းေနတဲ့ အေနအထားအရ ဘယ္လိုပဲ ေကာင္းတာလုပ္လုပ္၊ ဘယ္လိုပဲ ေကာင္းတာေျပာေျပာ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူအဖြဲ႕နဲ႔ ျပည္သူေတြၾကားကို ခေလာက္ဆန္ခ်င္တယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အေမွာင္ေခတ္ကို ျပန္သြားေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့လူေတြ တခ်ဳိ႕က ျပည္တြင္းထဲမွာလည္း ရွိတယ္။ ျပည္ပမွာလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕အကြက္က်က် ဆြဲယူေတြးေတာၿပီးေတာ့ ဝိဝါဒ ကြဲျပားမႈေတြ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၾကတာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ဒီေခြမွ မဟုတ္ဘူး။ ဘာသာေရးဘက္နဲ႔ ႏြယ္ၿပီး လုပ္တာေတြလည္း ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဘက္နဲ႔ ႏြယ္ၿပီး လုပ္တာေတြလည္း ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကြၽန္ေတာ္က ဒီကိစၥေတြေပၚမွာ ေသခ်ာ လိုက္ရွင္းျပစရာေတာ့ မလိုပါဘူး။ ပရိသတ္ေတြက ကြၽန္ေတာ္ေပးခ်င္တဲ့ Message၊ ကြၽန္ေတာ္ေပးခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို နားလည္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္နဲ႔လည္း ရင္ခုန္သံတူတယ္ဗ်။ အေမွာင္ေခတ္ကို ျပန္သြားခ်င္တဲ့ လူတစ္စုဆီက ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေဝဖန္မႈေတြ အေပၚေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘာမွေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီလိုေဝဖန္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ အခိုက္အတန္႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပါးသြားတယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကုသိုလ္ရပါတယ္။

The Voice ။ ။ အခုဆို Facebook လို လူမႈကြန္ရက္ေတြကို လက္နက္အျဖစ္ အသုံးခ်ၿပီး ဝါဒျဖန္႔တဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈေတြလိုမ်ဳိး ရွိလာတဲ့အတြက္ Facebook ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိး၊ ဆိုးက်ဳိးေတြကို လင္းလင္း သုံးသပ္ေပးပါဦး။

L.L ။ ။ Facebook ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ခါတေလ သုံးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးကေတာ့ သတင္းမီဒီယာ Website ေတြကို Like လုပ္ထားျခင္းအားျဖင့္ ဂ်ာနယ္ ထြက္မယ့္ရက္ ကိုေတာင္ သိပ္ေစာင့္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ဘယ္နားေလးမွာ မီးေလာင္တယ္ဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းတက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ Facebook သုံးရင္ ကိုယ္ Like လုပ္ထားတဲ့ သတင္း Website ေတြကို လိုက္ဖတ္တယ္။ ဆိုးက်ဳိးကေတာ့ Facebook မွာ လူအမ်ားစုက တျခားနာမည္ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ဓာတ္ပုံမဟုတ္ဘဲ တျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံေတြနဲ႔ သုံးၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ သူဘယ္သူလဲဆိုတာ ကိုယ္မသိရဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ လတ္တေလာ ခံစားေနရတာေတြ၊ ႏွစ္ေပါင္းၾကာရွည္စြာ ခံစားခဲ့ရတာေတြကို အလြယ္တကူ ရင္ဖြင့္လို႔ရတယ္။အဲဒီမွာဆိုး႐ြားတဲ့၊ မိသားစုဖတ္လို႔မရတဲ့ စာသားမ်ဳိးေတြ ပါသြားတာရွိမယ္။ စည္းလြတ္၊ ေဘာင္လြတ္တဲ့ စကားလုံးမ်ဳိးေတြ ပါသြားတာ ရွိမယ္။ ဒါေတြကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဆိုးက်ဳိးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒါေတြကို ဆိုးတယ္လို႔ ျမင္ေပမယ့္ အေကာင္းဘက္က ျပန္ေတြးရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ႏိုင္ငံလုံးက ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္၊ ခုတင္ေအာက္ထဲဝင္ၿပီး က်ိတ္ဆဲခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့ ဒီလိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ သူ႔အေနနဲ႔ စိတ္ထြက္ေပါက္ေလး ရသြားတာေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ စိတ္ထြက္ေပါက္ရသြားေပမယ့္ စည္းေတြ၊ ေဘာင္ေတြလြတ္ၿပီး ေျပာဆိုၾကတာကိုေတာ့ ဆိုးတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

The Voice ။ ။ ဒီစီးရီးထဲမွာ ထူးျခားတဲ့ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ သံမဏိလိပ္ျပာနဲ႔ အိပ္မက္ထဲက စစ္သားႀကီး သီခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပရိသတ္ေတြဆီက ဘယ္လို တုံ႔ျပန္သံေတြ ၾကားရလဲ။

L.L ။ ။ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ၾကားရသေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုႀကဳိက္တဲ့ ပရိသတ္ေတြဆီကပဲ မို႔လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ေကာင္းတယ္ဗ်။ ဒါေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန တစ္ဆင့္ ျပန္ၾကားရတဲ့ အေမွာင္ေခတ္ကို ျပန္သြားခ်င္တဲ့ လူတစ္စုရဲ႕ ဝိဝါဒ ကြဲျပားစရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ပရိသတ္ေတြက အမွန္အတိုင္း ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ သီခ်င္း၊ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြကို ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အျပည့္အဝ တာဝန္ယူႏိုင္တယ္။ ဘယ္လို အေျခမေနမ်ဳိးမွာမဆို၊ ဘယ္လိုပုံစံမ်ဳိးနဲ႔မဆို ကြၽန္ေတာ္က ေျဖရွင္းရဲတဲ့သတၱိ အျပည့္ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့တာေတြသည္ အဆိုးျမင္တဲ့အေနနဲ႔၊ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ လုပ္ခဲ့တာ တစ္ခုမွမပါဘူး။ အိပ္မက္ထဲက စစ္သားႀကီး သီခ်င္းဆိုလည္း လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တိုက္ခိုက္သတ္ပုတ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြမရွိရင္ ကမာၻႀကီးက ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမလဲ ဆိုတဲ့ အနာဂတ္ေလးကို အိပ္မက္မက္ၿပီး ေရးထားတာ။ ဒီသီခ်င္းက စစ္သားမေကာင္းေၾကာင္း ေရးတာလား။ စစ္ပြဲမေကာင္းေၾကာင္း ေရးတာလား ဆိုတာကို ခြဲသိဖို႔လိုတယ္။ အေမွာင္ေခတ္ကို သြားခ်င္တဲ့လူတစ္စုရဲ႕ ဝိဝါဒကြဲျပားေစမယ့္ စကားေတြကို ယုံၾကည္ၿပီး ဒီသီခ်င္းက စစ္သားမေကာင္းေၾကာင္း ေရးတာပဲဆိုတဲ့ အျမင္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္ေတာ့ အဆိုးဘက္ကို ေရာက္သြားမွာေပါ့ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ စာသားကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ စစ္ပြဲေတြအားလုံးကို ရပ္ဆိုင္းေစခ်င္တယ္။ တစ္ကမာၻလုံးမွာ စစ္မဲ့ဇုန္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြ ခ်ိတ္ၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ ကမာၻသစ္ႀကီးဆီကို သြားခ်င္တဲ့အိပ္မက္နဲ႔ ဒီသီခ်င္းကို ေရးထားတာ။

The Voice ။ ။ လင္းလင္းကိုယ္တိုင္က NLD ပါတီဝင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဂုဏ္ျပဳ စပ္ဆိုထားတဲ့ သံမဏိလိပ္ျပာ သီခ်င္းလည္း ဒီစီးရီးမွာ ပါတယ္ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ဒီစီးရီးထုတ္လိုက္တာလို႔ ေဝဖန္မႈ ေတြအေပၚေရာ လင္းလင္း ဘာေျပာခ်င္လဲ။

L.L ။ ။ ကြၽန္ေတာ္ ဒီစီးရီးကို ထုတ္ရတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ဒီေခြေလးမွာ ပရိသတ္ေတြကို ေျပာျပခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ စစ္တပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ NLD ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူႀကီး အသိုင္းအဝိုင္း ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္သူေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြအားလုံး လူမ်ဳိးမခြဲ၊ ဘာသာမခြဲဘဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ အားလုံးေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ပန္းတိုင္တစ္ခုကို သြားရေအာင္ဆိုတဲ့ Message တစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္ေပးခ်င္တာ။ ဒီစီးရီးက အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုအတြက္၊ လူတစ္စုအတြက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုေဝဖန္မႈေတြက ဒီေခြေလးကို ေသခ်ာနားမရွင္းေသးလို႔ ထင္တယ္။ ဒီေခြထဲမွာပါတဲ့ စာသားေတြကို ေသခ်ာနားေထာင္ ခံစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸာယ္ကို နားလည္မွာပါ။

The Voice ။ ။ ဒီစီးရီးထဲမွာပါတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ သံမဏိလိပ္ျပာ သီခ်င္းကို ဘယ္လို ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေရးထားတာလဲ။

L.L ။ ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွင္ေနသေ႐ြ႕၊ ေျမႀကီးေပၚမွာ ရပ္ေနသေ႐ြ႕ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားသင့္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္ကို ေမတၱာဘြဲ႕ ေတးတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလး ကိုေရးဖြဲ႕ထားပါ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို ကြၽန္ေတာ့္ပရိသတ္ေတြ၊ ဒီသီခ်င္းေလးကို ႀကဳိက္တဲ့သူ ေတြၾကားထဲမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေစခ်င္တယ္။ ဒီသီခ်င္းထဲမွာ ေသခ်ာခိုင္မာတဲ့ အမွန္တရားေတြကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေရးဖြဲ႕ထားတာ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွာလည္း ကမာၻတည္သေ႐ြ႕၊ ျမန္မာတည္သေ႐ြ႕ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနေစခ်င္တယ္။

The Voice ။ ။ ဒီစီးရီးကိုအားေပးၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြအတြက္ လင္းလင္းဘာေျပာခ်င္လဲ။

L.L ။ ။ ဒီေခြကို အားေပးၾက တဲ့အတြက္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ဝမ္းသာတယ္။ ပီတိလည္း ျဖစ္တယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေခြမွ မဟုတ္ဘူး။ တျခားအႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ အေခြေတြကိုလည္း ကိုယ္ႀကဳိက္တယ္၊ နားေထာင္ခံစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ပရိသတ္ေတြကို အားေပးပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဂီတေလာက အေျခအေနက နာလန္မထူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အေခြကို အားေပးသလို တျခားအႏုပညာရွင္ ေတြရဲ႕ အေခြေတြကိုလည္း အားေပးရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရပ္တည္သြားႏိုင္မယ္လို႔ ထင္တယ္။

The Voice ။ ။ လင္းလင္းလုပ္ဖို႔ရွိတဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ Show ပြဲအေၾကာင္းလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။

L.L ။ ။ တစ္ကိုယ္ေတာ္ Show ပြဲကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ လုပ္မွာပါ။ ဒီ Show ကို ဘဝမွာ မွတ္တိုင္တစ္ခုအေနနဲ႔၊ အမွတ္တရ တစ္ခုအေနနဲ႔ က်န္သြားေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္မွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္မွန္းထားတာေတာ့ ေအာက္တိုဘာ၊ ႏိုဝင္ဘာေလာက္မွာ လုပ္ျဖစ္မယ္။ လုပ္မယ့္ေနရာနဲ႔ ရက္ေတြေသခ်ာရင္ ကြၽန္ေတာ့္ပရိသတ္ေတြနဲ႔ မီဒီယာေတြကို အသိေပးမွာပါ။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ုဏ္ဦးလြတ္လပ္ေရး (၆)



(ေနသန္ေမာင္)

လယ္သမားသူပုန္

‘သုပဏၰက ဂဠဳဏရာဇာ’ ဘြဲ႕ခံ ဆရာစံ ဦးေဆာင္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုႀကီးသည္ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ ပဲခူးတိုင္း အေနာက္ျခမ္းရွိ သာယာဝတီခ႐ိုင္တြင္ စတင္ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ဂဠဳန္သူပုန္တပ္သား မ်ားသည္ အစိုးရအရာရွိမ်ားႏွင့္ ပုလိပ္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားကို ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ မီးတင္႐ႈိ႕ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ အေတာ္ပင္ ထိတ္လန္႔သြားသည္။ အေရးေတာ္ပံု၏ ပြဲဦးထြက္ ပထမဆံုးပုန္ကန္မႈသည္ သာယာဝတီနယ္ အင္းရြာရွိ မီးရထားဘူတာ႐ံု တစ္ခုကို စီးနင္းကာ မီးတင္႐ိႈ႕ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ဆရာစံသူပုန္ထမႈကို ကိုယ္တိုင္ သတင္းလိုက္ယူခဲ့သူ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းေထာက္ ဦးလွထြန္းျဖဴက အစိုးရပုလိပ္မ်ားသည္ သူပုန္မ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိမ္နင္းခဲ့သည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။

“ကြၽန္ေတာ္ မနက္တိုင္း မီးရထားနဲ႔ သာယာဝတီကို ေရာက္တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း ဆရာစံ ထႂကြမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းဖို႔ ခ႐ိုင္အသီးသီးက ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္တဲ့ စံုေထာက္၊ ရာဇဝတ္အုပ္ေတြရဲ႕ စခန္းကိုသြားၿပီး ထမင္းစားပါတယ္။ ေနာက္ ... သူတို႔ေနာက္ကို ေျခက်င္တစ္မ်ဳိး၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႔ တစ္မ်ဳိး လိုက္သြားတယ္။ သာယာဝတီၿမိဳ႕နဲ႔ မလွမ္းမကမ္း ၁၅ မိုင္ေလာက္ကြာတဲ့ ေက်းရြာမ်ားကို ေရာက္တယ္။ ပုလိပ္ရာဇဝတ္အုပ္ တခ်ဳိ႕က ေက်းရြာေတြကို မီး႐ိႈ႕ၾကတဲ့အခါ ထြက္ေျပးၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြကို ပန္ခ်ာပီစစ္သားေတြက ေသနတ္နဲ႔ လွမ္းပစ္တယ္။ မိခင္ေတြဟာ ကေလးငယ္ေတြကိုပစ္ၿပီး ထြက္ေျပးၾကရရွာတယ္” ဟု ဦးလွထြန္းျဖဴက သူ၏မ်က္ျမင္ အေတြ႕အႀကံဳကို ရွင္းျပခဲ့သည္။

ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ေပၚေပါက္လာေသာ ဂဠဳန္သူပုန္မ်ားကို ႏွိမ္နင္းရန္ အိႏၵိယမွ ပန္ခ်ာပီ စစ္တပ္တစ္တပ္ကို ျမန္မာျပည္သို႔ အျမန္ဆံုးေခၚယူၿပီး သာယာဝတီသို႔ ေစလႊတ္ရာ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ တြင္ ေရာက္လာသည္။

ရန္ကုန္ႏွင့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ျပည္သူမ်ားက ဆရာစံသူပုန္ကို အထူးအာ႐ံုစိုက္လာသလို ၿဗိတိသွ်အစိုးရ ကလည္း ပုန္ကန္မႈမ်ား အျမန္ဆံုး ရပ္တန္႔သြားေစေရး နည္းလမ္းေပါင္းစံုျဖင့္ ႀကိဳးစားသည္။ ရန္ကုန္ရွိ သူရိယသတင္းစာက အစိုးရတပ္မ်ားသည္ လယ္သမားသူပုန္မ်ားကို စက္ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ရာ ဂဠဳန္သူပုန္မ်ား ေသနတ္ပီးေၾကာင္း၊ မီးမကူးေၾကာင္း၊ အစိုးရ တပ္သားမ်ား ေသနတ္မ်ားခ်ကာ ထြက္ေျပးခဲ့ေၾကာင္း ေရးသားခဲ့၍ အာမခံ ေငြတစ္ေသာင္း တင္ရသည္။ အာမခံတင္ရေသာေၾကာင့္ သူရိယသည္ ေခါင္းႀကီးမေရးဘဲ အစိုးရကို ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပခဲ့သည္။ ၁၉၃၁ ဇန္နဝါရီ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ အာမခံေငြ တင္ခဲ့ရေသာ္လည္း အစိုးရက ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၃ တြင္ ျပန္လည္ေပးခဲ့သျဖင့္ ေခါင္းႀကီးပိုင္း ျပန္လည္ေရးသားခဲ့သည္။

ဆရာစံသည္ ဦးစိုးသိမ္း ဂ်ီစီဘီေအ အဖြဲ႕ဝင္တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သူ၏ သူပုန္ထမႈ ဦးေဆာင္ရာ၌ ဦးစိုးသိမ္း လက္ခ်က္ ပါႏိုင္သည္ဟု အစိုးရ စံုေထာက္မ်ားက ယူဆၿပီး ၾကည့္ျမင္တိုင္ ဗားကရာလမ္းေပၚရွိ ဂ်ီစီဘီေအ အသင္းတိုက္ကို ဝင္ေရာက္ရွာေဖြၾကသည္။

ကိုလိုနီအစိုးရသည္ ျမန္မာျပည္ကို ဒိုင္အာခီစနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၿပီး ဆရာစံပုန္ကန္မႈသည္ ပထမဆံုးေသာ ၿဗိတိသွ်ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာအမ်ဳိးသားေရး ဝါဒီမ်ားအၾကား ႏိုင္ငံေရး ႏိုးၾကားမႈမ်ား ေပၚထြက္လာသလို တစ္ဖက္၌လည္း အုပ္စု၊ ဂိုဏ္းဂဏစြဲ အကြဲအၿပဲမ်ား ေပၚထြက္လာသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ ဆိုင္မြန္ စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ကို ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ၁၉၃၁ တြင္ ခန္႔အပ္ခဲ့ၿပီး အိႏိၵယတိုက္မွ ျမန္မာျပည္ကို ခြဲထုတ္ရန္ (သို႔မဟုတ္) တြဲထားရန္ဆိုေသာ စီမံကိန္းမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး က႑၌ ပါဝင္လာခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္၌ ဂ်ီစီဘီေအသည္ ၁၉၂၂ တြင္ ဦးခ်စ္လိႈင္ ဂ်ီစီဘီေအႏွင့္ ဦးဘေဖ ဂ်ီစီဘီေအဆိုကာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေနသည္။ ဦးဘေဖသည္ ဟုမၼ႐ူးပါတီကို ထူေထာင္သည္။ ၂၁ ဦးပါတီဟုလည္း လူသိမ်ားသည္။ ဦးခ်စ္လိႈင္အျခမ္းသည္ အိႏိၵယႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကို တြဲထားရန္ လိုလားၿပီး ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ထိုမွတစ္ဆင့္ တိုးတက္ယူႏိုင္မည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ ဦးခ်စ္လိႈင္ အျခမ္း၌ ေနာက္ထပ္ကြဲျပန္၍ ဦးခ်စ္လိႈင္၊ ဦးစိုးသိမ္း ဂ်ီစီဘီေအဟု ေပၚလာခဲ့ျပန္သည္။

ဦးဘေဖ၏ ဟုမၼ႐ူး (၂၁ ဦးပါတီ) က တြဲေရးကို ဆန္႔က်င္ၿပီး အိႏၵိယမွ လံုးဝခြဲထုတ္ေပးရန္ အျပင္းအထန္ ေတာင္းဆိုသည္။ ခြဲထြက္မွသာ အိႏၵိယ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး လြတ္လပ္ေသာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ ထိုအခါ ခြဲေရး၊ တြဲေရးဆိုင္ရာ အယူအဆေၾကာင့္ အုပ္စုအခ်င္းခ်င္းၾကား ပဋိပကၡမွာ ပိုမိုႀကီးမားလာၿပီး ပုဂိၢဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈမ်ား အရွိန္ျမင့္တက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ျပည္ၿမိဳ႕၌ ထႂကြေသာင္းက်န္းေနေသာ လယ္သမား သူပုန္မ်ားကို ၿဗိတိသွ်စစ္တပ္က အင္အားသံုး ၿဖိဳခြင္းေနၿပီး ဖမ္းဆီးရမိသည့္ သူပုန္ ၁၆ ဦး၏ ဦးေခါင္းမ်ားကို ျဖတ္ကာ အမ်ားျပည္သူျမင္ကြင္းေရွ႕ ျပသခဲ့သည္။ သူပုန္ေခါင္းမ်ားကိုျဖတ္ၿပီး လူျမင္ေအာင္ ျပသျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းေသာ အမူအက်င့္ မဟုတ္ေၾကာင္း ဦးဘေဖ၏ ဟုမၼ႐ူးပါတီက အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္သည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ ထိုအျပဳအမူကို စက္ဆုပ္ရြံရွာေၾကာင္း၊ ၿဗိတိသွ်- ျမန္မာတို႔ၾကား စိတ္၌ အခဲမေက်မႈမ်ား ပိုမိုတိုးပြားလာေစသည့္ ႐ိုင္းပ်ေသာလုပ္ရပ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုကာ ဟုမၼ႐ူးပါတီမွ သာယာဝတီ ဦးပုသည္ ဆင္းမလားရွိ အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္ထံ ကန္႔ကြက္ စာကို ေၾကးနန္း႐ိုက္ ေပးပို႔ခဲ့သည္။

ျပည္ၿမိဳ႕ရွိ သူပုန္ေခါင္းျပတ္မ်ားကို ဓာတ္ပံုမ်ားျဖင့္ ျမန္မာသတင္းစာမ်ားက အက်ယ္တဝင့္ ေဖာ္ျပလိုက္ေသာအခါ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္သည္ အေတာ္ကို တုန္လႈပ္သြားသည္။ သူပုန္ေခါင္းျဖတ္သည့္ အေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး အိႏိၵယအစိုးရက ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ရာ ေသဆံုးသူ သူပုန္မ်ား မည္သူမည္ဝါမ်ား ျဖစ္သည္ကိုသိရွိရန္ ေခါင္းျဖတ္ယူလာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုေခါင္းျပတ္မ်ားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူရန္ ခံုေပၚတင္ကာ စီစဥ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ေနာင္ ေသဆံုးသူမ်ား မည္သူမည္ဝါ ျဖစ္သည္ကို သိႏိုင္ရန္အတြက္ ေခါင္းျဖတ္ယူမလာရန္ အမိန္႔ထုတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္အတြက္ အေရးယူေဖာ္ထုတ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

အိႏၵိယႏွင့္ တြဲေရးလိုလားေသာ ဦးခ်စ္လိႈင္သည္ ဦးဘေဖ၏ ဟုမၼ႐ူးပါတီဘက္မွ ပုဂိၢဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈမ်ားေၾကာင့္ လူႀကိဳက္နည္းလာၿပီး ရာထူးမွ ဆင္းေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ဆရာစံ အေရးေတာ္ပံုေၾကာင့္ ျမန္မာလူငယ္ အမ်ားအျပားသည္ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ပါဝင္စားလာၿပီး ပါဝင္လာၾကသည္။ ထိုလူငယ္မ်ားအနက္ လူသိမ်ား ထင္ရွားလာသူမ်ားမွာ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ ဦးေက်ာ္ျမင့္ႏွင့္ ဦးေစာတို႔ ျဖစ္သည္။ ဦးေစာသည္ ဆရာစံသူပုန္ေၾကာင့္ လူထုေထာက္ခံမႈ ရရွိေစရန္ သူ၏အမည္ေရွ႕တြင္ ဂဠဳန္တပ္၍ ေခၚေစရာ ဂဠဳန္ဦးေစာဟု အမည္တြင္လာခဲ့သည္။ ဦးေက်ာ္ျမင့္မွာ နယူးေဒလီရွိ ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္တြင္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ တာဝန္ယူရသည္။

လယ္သမားသူပုန္မွာ ၁၉၃၁ ႏွစ္လယ္ပိုင္း၌ သိသိသာသာ အားေပ်ာ့သြားၿပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း၌ ပုန္းေအာင္းေနေသာ လယ္သမားေခါင္းေဆာင္ ဆရာစံကို ၿဗိတိသွ်တို႔ ဖမ္းဆီးမိသြားသည္။ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို အစိုးရက ႏွိမ္နင္းႏိုင္ခဲ့ၿပီး သူပုန္ေခါင္းေဆာင္ကို ခံု႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ ေရွ႕ေနမ်ားအျဖစ္ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ သခင္ျမ၊ သခင္စိမ့္၊ ဦးခ်စ္ညြန္႔၊ ဦးဘရွိန္း၊ ဦးသူငယ္တို႔ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ တရားလိုအျဖစ္ သာယာဝတီ ရာဇဝတ္ဝန္ႀကီး ဦးအုန္းေက်ာ္က စြဲခ်က္တင္ကာ စက္ရွင္တရားသူႀကီးမွာ ဦးဘဦး ျဖစ္သည္။ ဆရာစံသည္ ၿဗိတိသွ် အစိုးရကို လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ေသာင္းက်န္းသည္ ဟူေသာ စြဲခ်က္ျဖင့္ သာယာဝတီေထာင္၌ ၁၉၃၁ ႏိုဝင္ဘာ ၂၈ တြင္ ေသဒဏ္ အျပစ္ေပးခံခဲ့ရသည္။

ဆရာစံသည္ ခံုသမာဓိ႐ံုးသို႔ သူ႔အေပၚခ်မွတ္ခဲ့သည့္ ျပစ္ဒဏ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အယူခံလႊာကို ေရွ႕ေန ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ သာယာဝတီ ဦးပုတို႔က တင္သြင္းေပးခဲ့သည္။ အယူခံလႊာ၌ ဆရာစံသည္ ေသြးထြက္သံယို အၾကမ္းဖက္မႈကို မလိုလားဘဲ ျမန္မာျပည္ကို အိႏၵိယမွ ခြဲထုတ္မည္ကို စိုးရိမ္ျခင္းေၾကာင့္ အာဏာဖီဆန္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

“ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးသည္ ေသြးထြက္သံယိုမႈကို မလိုလားပါ။ ေသြးထြက္သံယိုမႈ မဟုတ္ဘဲ အာဏာဖီဆန္ေရးကို လိုလားပါသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ အလံေတာင္ေတာသို႔ လူစုလူေဝးျဖင့္ သစ္ေတာဥပေဒကို တရားေသာနည္းႏွင့္ ခုခံရန္ စီစဥ္ေနစဥ္ ဗိုလ္ဘိုးေျပာ့၊ ဗိုလ္ဘိုးခတို႔က ေခါင္းေဆာင္၍ အလြန္မွားေသာ ေသြးထြက္သံယိုမႈကို မသိနားမလည္သူ ေတာသူ ေတာင္သားမ်ားအား တိုက္႐ိုက္ ညႊန္ၾကားျခင္းေၾကာင့္သာ သာယာဝတီနယ္တြင္ ေသြးထြက္သံယိုမႈ ျဖစ္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးကမူ ထိုအျပဳအမူမ်ဳိးကို လံုးဝမႏွစ္သက္ပါ။ မႏွစ္သက္၍ ရွမ္းျပည္သို႔ တိမ္းေရွာင္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္လည္း ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိး ဆရာစံသည္ ဗမာျပည္ကို အိႏၵိယျပည္မွ ခြဲထြက္မည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္လိုေသာ သေဘာႏွင့္ တရားေသာနည္းလမ္းႏွင့္ အာဏာဖီဆန္ရန္ စီမံျခင္းေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိး၌ လံုးဝအျပစ္မရွိပါ”

ဆရာစံ၏ အယူခံလႊာမွာ ပယ္ခ်ခံခဲ့ရသည္။ ဆရာစံအား သာယာဝတီ ေထာင္အတြင္း ႀကိဳးေပးရန္ အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ဆရာစံကို အခန္းတြင္းမွ အက်ဥ္းသားႏွစ္ဦးက ထုတ္ယူသည့္အခါ အလိုအေလ်ာက္ လိုက္ပါလာၿပီး အနီးရွိလူမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္။ “သြားၿပီ။ အားလံုးပဲ။ ေအာင္ပါေစဆိုတဲ့ဆုကို ေတာင္းေပးၾကပါ။ အမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ၊ ပညာအတြက္ ႀကိဳးေပးခံရမည္ကို မေၾကာက္ပါ” ဟု ေျပာဆိုကာ ေထာင္သားမ်ားကို အတြဲမခံဘဲ စက္တိုင္ေပၚသို႔ ကိုယ္တိုင္တက္သြားသည္။

ဆရာစံကို ႀကိဳးေပးစဥ္က မ်က္ျမင္သက္ေသျဖစ္သူ ေထာင္မွဴး ဦးစိန္က ဆရာစံ၏ ေနာက္ဆံုးခရီးကို ေအာက္ပါအတိုင္း ပံုေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့သည္။
“တိုင္းမင္းႀကီး ဦးေက်ာ္ႏွင့္တကြ လူႀကီးလူေကာင္းအားလံုး ႏွစ္ဆယ္ရဲ႕ေရွ႕မွာ ယခု သာယာဝတီ ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ႀကိဳးစင္ေဟာင္းက ႏွစ္စင္ၿပိဳင္တူရွိတဲ့အနက္ ဝဲဘက္စင္မွာ ဆရာစံကို ႀကိဳးေပးခဲ့ပါတယ္။ ႀကိဳးတိုက္အက်ႌဝတ္၊ လက္ထိတ္ေနာက္ျပန္ခတ္၊ တံေတာင္ဆစ္မွ ႀကိဳးခ်ည္ ခံထားရတဲ့ ဆရာစံဟာ နံနက္ ၅ နာရီေလာက္အခ်ိန္မွာ အက်ဥ္းသားႏွစ္ဦး ေဘးကယွဥ္ၿပီး ႀကိဳးစင္ကို ေတာင္ကမူ အျမင့္ကေလးအတိုင္း တက္လာတယ္။ ႀကိဳးစင္နားအေရာက္မွာ သူ႔ကို အက်ဥ္းသားႏွစ္ဦးကိုင္ၿပီး တြဲလို႔ ဆရာစံက တြန္းဖယ္လိုက္ၿပီး အနီးအနားမွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ ႀကိဳးစင္ေပၚတက္ၿပီး ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ အဂၤလိပ္ကို ႏိုင္ရတဲ့ကိုယ္ ျဖစ္ပါေစသတည္းလို႔ ဆုေတာင္းၿပီး ေသဆံုးသြားရွာတာပါပဲ”

ဆရာစံ ဦးေဆာင္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕ေတာ္လွန္ေရး ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုႀကီးသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္း ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာ ခ်စ္ေမာင္ (ေနာင္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္) က ေခါင္းႀကီးကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေထာက္ခံေရးသားခဲ့သည္။

“၁၉၃၀-၃၂ ျမန္မာျပည္ သူပုန္ထျခင္း၏ တကယ္စစ္မွန္ေသာ မူရင္းအေျခခံႏွင့္ လႈံ႔ေဆာ္ခ်က္မ်ားအမည္ရွိ စာတမ္းတြင္ မ်က္ႏွာျဖဴလူမ်ဳိး ေမာရစ္ေကာလစ္ကိုယ္တိုင္ အေရးေတာ္ပံုကို ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရာ၌ ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပခ်က္ပါရွိသည္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ မလုပ္သင့္ေသာ လုပ္ငန္းႏွစ္ရပ္ကို မွားယြင္းစြာ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ပထမအခ်က္မွာ အဂၤလိပ္ အက်ဳိးအတြက္ သက္သက္ကိုသာ ထာဝစဥ္ ေရွး႐ႈထားျခင္းႏွင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔အား လူသားအခ်င္းခ်င္း ဟူ၍ သေဘာမထားဘဲ နိမ့္က်ယုတ္ညံ့ေသာ တိရစာၦန္မ်ားသဖြယ္ သေဘာထားျပဳမူျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေငြမရွိ၊ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရွိေသာ ျမန္မာတို႔ ကိုယ့္ေျမေပၚတြင္ျဖစ္လ်က္ ေနစရာမရွိ၊ စားစရာမရွိ၊ ဆင္းရဲငတ္မြတ္လွသည္။ ထိုငတ္မြတ္မႈေၾကာင့္ သူ႔ခမ်ာ လူရာမဝင္ ျဖစ္ရျပန္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ရွိေသာ အေျခအေနဆိုးမ်ားအရ အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ ေစတနာကို ယံုၾကည္ႏိုင္စရာ မရွိေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ သူပုန္ထပြဲႀကီး ေပၚရျခင္းေပတည္း- ဟူ၍ျဖစ္ေလသည္။ မွန္ေပ၏။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ စကၠဴျပာ အစီရင္ခံစာအတိုင္း မင္းေလာင္းရွာေသာ ဓားျပတစ္စု၏ ထႂကြျခင္း မဟုတ္ေပ။”

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »