၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ျမန္မာ့ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ တားျမစ္ခံအမ်ဳိးသမီး


Written by  Voice Weekly
ျမန္မာ ျပည္သူျပည္သားတို႔က ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရန္အတြက္ သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ အျမင္ကို သိခ်င္ေနၾကသည္။ သူတို႔သိခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား ထဲတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို တားျမစ္ ကန္႔သတ္ထားသည့္ ဥပေဒမ်ားကပိုၿပီး အဓိကက်မည္ ထင္သည္။ သူတို႔အေလးထားသည့္ ထိုအမ်ဳိးသမီးတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားအျဖစ္ ခံယူထားေသာ (ႏိုင္ငံျခားသစၥာခံ) သားႏွစ္ေယာက္ ရွိၿပီး သမၼတ ျဖစ္လိုေၾကာင္းလည္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားထားသူ ျဖစ္သည္။
ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ-၅၉၊ အပိုဒ္ခြဲ (စ) တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ျဖစ္လိုသူသည္ “မိမိကိုယ္တိုင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ မိဘတစ္ပါးပါးေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ဇနီး သို႔မဟုတ္ ခင္ပြန္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ တရားဝင္သားသမီး တစ္ဦးဦးေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ထိုတရားဝင္ သားသမီး တစ္ဦးဦး၏ဇနီး သို႔မဟုတ္ ခင္ပြန္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံျခားအစိုးရ၏ ေက်းဇူးသစၥာေတာ္ကို ခံယူေစာင့္ေရွာက္ ႐ိုေသသူ သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံျခားအစိုးရ၏ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္သူ သို႔မဟုတ္ တိုင္းတစ္ပါး၏ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္သူမ်ား မျဖစ္ေစရ၊ ထိုသူမ်ားသည္ ႏိုင္ငံျခားအစိုးရ၏ လက္ေအာက္ခံ ျဖစ္သူေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တိုင္းတစ္ပါး၏ ႏိုင္ငံသားေသာ္ လည္းေကာင္း ခံစားရေသာ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ ေက်းဇူး ခံစားခြင့္မ်ားကို ခံစားႏိုင္ခြင့္ ရွိသူမ်ား မျဖစ္ေစရ” ဟူ၍ပါ ျပ႒ာန္းထားသည္။
သမၼတဦးသိန္းစိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ လက္ရွိ ေဝဖန္ သုံးသပ္ခ်က္မ်ားအေပၚ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူမ်ား ေထာက္ခံမႈျဖင့္ ေရးဆြဲခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လႊတ္ေတာ္ကသာ ခြင့္ျပဳမည္ ဆိုလွ်င္၊ ျပည္သူေတြကသာ သူမ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ကို သမၼတျဖစ္ရန္ သေဘာတူလွ်င္ မိမိတြင္ ေျပာစရာ မရွိေၾကာင္း ဟုဆိုခဲ့သည္။
အစိုးရသည္ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရးဆိုသည့္ အာဏာသုံးရပ္ျဖင့္ သီးျခားခြဲကာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည္ ဆိုေသာ္လည္း အာဏာမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် ပိုင္းျခား သုံးစြဲျခင္းႏွင့္ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္းတို႔ ျပဳေၾကာင္းလည္း ပုဒ္မ ၁၁ (က) တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ သို႔ေသာ္ သမၼတတြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒက ေပးအပ္ထားေသာ အာဏာႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို အသုံးခ်ၿပီး လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူတို႔ကို တိုက္႐ိုက္ ေျပာဆိုခြင့္မ်ား ရွိပါသည္။ ထိုေျပာဆိုခြင့္တြင္ ျပည္သူတို႔ စိတ္ဝင္စားမည့္ ေခါင္းစဥ္မွာ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေျပာင္းလဲေရးသာ ျဖစ္သည္။
သမၼတတြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ အျခားဥပေဒမ်ားက အပ္ႏွင္းထားေသာ တာဝန္ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို က်င့္သုံးၿပီး ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ရန္ ဥပေဒမူၾကမ္းကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္တြင္ တင္သြင္းျခင္း၊ ထိုမူၾကမ္းကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္က လက္ခံ ေဆြးေႏြးျခင္း၊ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ အားလုံး၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ျပင္ဆင္ရန္ သေဘာတူ လက္ခံၿပီးေနာက္ ျပည္လုံးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပ၍ ဆႏၵမဲ ေပးပိုင္ခြင့္ ရွိသူအားလုံး၏ ထက္ဝက္ ေက်ာ္၏ ဆႏၵမဲကို ရရွိခဲ့လွ်င္ ပုဒ္မ ၅၉ (စ) ကို ျပင္ဆင္ခြင့္ ရွိသြားမည္ ျဖစ္သည္။
သမၼတ ေျပာသလို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္သူမ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္ျဖင့္ ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္အခ်က္မွာ ေျပာစရာ ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္သူ႔ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ မဟုတ္ေပ။ ျပည္လုံးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူခဲ့သည္ ဆိုေသာ္လည္း ျပည္သူတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္ မပါသည့္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသာ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုပါတီမ်ား ပါဝင္သည္ဆိုေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံက ေရးဆြဲထားသည့္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးက လက္မခံခဲ့ေၾကာင္းမွာ အထင္အရွား ျဖစ္သည္။
သမၼတဦးသိန္းစိန္သည္ တစ္ခ်ိန္က ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရး ေကာင္စီဝင္တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးအတြက္ ေခၚယူခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ေကာ္မရွင္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ အေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ား အေၾကာင္းကို အျခားသူမ်ားထက္ပိုၿပီး သိသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒတြင္ သူတို႔အျမင္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား၏ဆႏၵ တစ္ထပ္တည္း မက်ျခင္းကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းသိသူ ျဖစ္သည္။
ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သည္ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ သုံးသပ္ရန္ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ကုိ ဖြဲ႕စည္းေပးထားသျဖင့္ အျပဳသေဘာေဆာင္သည့္ တိုးတက္မႈတစ္ခုဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ရန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး NLD ႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုပါတီမ်ား ပူးေပါင္းကာ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားေနသည္။
ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သည္ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေရးႏွင့္ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ ႀကဳိးပမ္းေနသည္။ သူတို႔ ႀကဳိးစားအားထုတ္မႈကိုလည္း အသိအမွတ္ ျပဳရမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးေရႊမန္းႏွင့္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္တို႔က ေျပာင္းလဲမႈကို ေထာက္ခံအားေပးၿပီး သူတို႔၏ အခန္းက႑ကို ျမႇင့္တင္ သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိသည္။ ဦးေရႊမန္းကလည္း သူ႔အေနျဖင့္ သမၼတ ျဖစ္လိုေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုစကားက ယခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ၏ စိတ္ကူးေလလား ထင္မွားစရာပင္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဦးသိန္းစိန္ကိုေတာ့ အံ့အားသင့္သြား ေစႏိုင္သည္။
"ျပည္လုံးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူခဲ့သည္ ဆိုေသာ္လည္း ျပည္သူတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္ မပါသည့္..."
လက္ရွိ အေျခအေနတြင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒက လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနသည္ဆိုေစ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားသည့္ တိုင္းျပည္မ်ားကလည္း ဖြင့္ဟေပးၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဆက္သြယ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုႏိုင္ငံမ်ားထဲတြင္ ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံလည္း အပါအဝင္ ျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သမၼတအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ မရေစရန္ တားျမစ္ထားသည့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒကိုလည္း သူတို႔ သေဘာမတူၾကေပ။ ထိုအခ်က္ကပင္ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တေသာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဆိုသည့္ ဂုဏ္ကို ေသးသိမ္ ညႇဳိးမွိန္ေစခဲ့သည္။ ထိုအခ်က္ကိုလည္း အေႏွးႏွင့္အျမန္ ေျဖရွင္းရန္လိုမည္ ထင္သည္။
ႏိုင္ငံမ်ားက ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူတို႔အျမင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ သူတို႔ ေဆြးေႏြးလိုက္တိုင္း ‘တားျမစ္ျခင္း ခံထားရသည့္ အမ်ဳိးသမီး’ (Thr Lady Prohibition) ဆိုသည့္ စကားျဖင့္ စတင္ေလ့ရွိသည္။ ထိုအေရးသည္ ေခြၽးသိပ္လိုက္႐ုံျဖင့္ ေျပေပ်ာက္သြားႏိုင္သည့္ ကိစၥလည္း မဟုတ္ေပ။ ျပည္သူတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးမွသာ ရေပလိမ့္မည္။ ထိုတာဝန္ကို လက္ရွိ ႀကံ့ခိုင္ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးပါတီ အစိုးရက လုပ္ေဆာင္ရေပလိမ့္မည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ႀကဳိဆိုရမည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုအေရး၌ တပ္မေတာ္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ဆိုသည့္ အခ်က္ကလည္း ပါေနသည္။ သူတို႔က စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္ကို ႏိုင္ငံေရးစီမံခ်က္ တစ္ရပ္အေနျဖင့္ ခ်မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ ျပည္သူတို႔၏ အခန္းက႑ကိုပင္ သူတို႔က သတ္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုသတ္မွတ္ခ်က္ကပင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္ေနသည္။
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒသည္ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားျခင္း မဟုတ္ေပ။ ျပည္သူတို႔ ေထာက္ခံမႈကို ရယူရန္ လိုေသးသည္။ ႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ အားလုံးပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္ရမည့္ အေရးလည္း ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား လက္ခံႏိုင္ေလာက္သည့္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံ ဥပေဒ ျဖစ္ရန္လိုသည္။
အာရွႏွင့္ တစ္ကမာၻလုံးက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္လိမ့္မည္ဟု လက္ခံယုံၾကည္ ေနၾကသည္။ ထိုအခ်က္က သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေရးအရ သမၼတတြင္ တာဝန္ရွိသြားသည့္ သေဘာျဖစ္သည္။ သူ႔အေနျဖင့္ သမၼတ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသို႔ ဝင္လာႏိုင္သည့္ အဆင့္တစ္ခုကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေပးပါမည္ဟု ေျပာရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျပည္သူမ်ား လက္ခံရန္ႏွင့္၊ အာရွေဒသတြင္း အျပင္ ႏိုင္ငံတကာကပါ လက္သင့္ခံရန္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ တားျမစ္ထားျခင္းတို႔ကုိ ေျဖေလွ်ာ့ ေပးလိုက္ၿပီး ဝင္အေ႐ြးခံေစျခင္းက လြဲ၍ အျခားမရွိေပ။
သမၼတႀကီး အေနျဖင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ သူ႔ယုံၾကည္ခ်က္ကို မထုတ္ေဖာ္ေသးဘဲ အင္တင္တင္ လုပ္ေနရသနည္း။ ႏိုင္ငံေရးတြင္ မွန္းဆရခက္မႈမ်ား ရွိတတ္သည္။ သမၼတႀကီး အေနႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို မျပင္ဆင္ေပးလိုေသာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ျခင္းေလာ၊ တပ္မေတာ္ေၾကာင့္ သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာ မေျပာရဲသေလာ စသည့္ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေတြးထင္စရာေတြက မ်ားလွသည္။
ျပည္သူတို႔က သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ထံမွ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုလာမည့္ စကားကို ၾကားလိုၾကသည္။ အလားတူပင္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ၊ ပုဒ္မ ၂၀ (စ) တြင္ “တပ္မေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ အဓိက တာဝန္ရွိသည္” ဟု ဆိုျခင္းေၾကာင့္လည္း တပ္မေတာ္ထံမွ စကားသံေတြကို ၾကားခ်င္ၾကလိမ့္မည္။
ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္သည္ ထိုအခန္းက႑ကို ဦးေဆာင္သြားႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ အသံမ်ား တိတ္ဆိတ္ ေနေသးေသာ္လည္း မၾကာမီ သူတို႔ထံမွ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အသံမ်ား ထြက္လာမည္ ထင္သည္။ အားလုံး ေမွ်ာ္လင့္ၾက႐ုံသာ ရွိသည္။
(Janelle Saffin ေရး၍ အယ္ဒီတာတစ္ဦး ဘာသာျပန္သည္)
(ဤေဆာင္းပါးသည္ Janelle Saffin ေရးသားသည့္ “Burma’s 2008 Constitution and The Lady Prohibition Section” ေဆာင္းပါးကို ျမန္မာလို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ၊ ဥပေဒ၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းတို႔တြင္ အထူး ကြၽမ္းက်င္သူ ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဖယ္ဒရယ္ပါလီမန္မွ အမတ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ၿပီး နယူးေဆာ့သ္ေဝးစ္ ျပည္နယ္ ပါလီမန္တြင္ အမတ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ခေယာင္းလမ္းမွသည္ ပန္းခင္းလမ္းသို႔

Written by  ခိုင္ခိုင္ေစာလြင္

ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမဳိ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ခ်င္းမိုင္ၿမဳိ႕က ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ နယ္စပ္ခ်င္း နီးနီးကပ္ကပ္ရွိတဲ့ ၿမဳိ႕တစ္ၿမဳိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသက တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုေတြ လာေရာက္အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာ အမ်ားအျပားပါ။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား၊ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း အပါအဝင္ သန္႔ရွင္းေရးပါမက်န္ အႏွိပ္ခန္းေတြအထိ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အလုပ္ လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႕ေနရပါတယ္။
စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ စားပြဲထိုးလုပ္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ေမးျမန္း ၾကည့္မိတဲ့အခါ သူ႐ြာကို အလည္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔႐ြာ အပါအဝင္ ႐ြာနီးခ်ဳပ္စပ္က ႐ြာေတြမွာ အ႐ြယ္ေကာင္း ေယာက်္ားေလး၊ မိန္းကေလးေတြ မရွိၾကေတာ့ပါဘူးတဲ့။ မရွိသေလာက္လား၊ လုံးဝကို မရွိတာလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး အမွ်င္ေသးနဲ႔ ေမးမိတဲ့အခါ မရွိသေလာက္ မဟုတ္ဘဲ လုံးဝကို မရွိၾကတာပါတဲ့။ သူတို႔ရဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြသာ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဘာသာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လယ္ကေလး ယာကေလးမွာ စိုက္တန္တာစိုက္ၿပီး ဒီဘက္က ပို႔ေပးတာေလးနဲ႔ ေနၾကတယ္။ သူက စားပြဲထိုးလုပ္တဲ့အတြက္ ဆိုင္မွာ စားစရာနဲ႔ ေနစရာရလို႔ အိမ္ကို ျပန္ပို႔ေပးႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာေငြ တစ္သိန္းဝန္းက်င္နဲ႔ ညီမွ်တဲ့ ထိုင္းဘတ္ေငြဟာ နည္းတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ႐ြာမွာေနရင္ တစ္လတစ္သိန္း ရႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝးပါတဲ့။ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း မရွိပါဘူးတဲ့။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံတြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း မရွိတာကတစ္ေၾကာင္း၊ စားစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲမြဲေတလြန္းလွတာေတြက တစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွာ ေရႊ႕ေျပာင္း လုပ္ကိုင္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီလို အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ့ သူေတြထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္ခုအတြင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားလာတာကို ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြကို ေတြ႕ရဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ ပညာသင္ယူရမယ့္ အ႐ြယ္ေတြျဖစ္ၿပီး ပညာမသင္ႏိုင္ဘဲ မိသားစုအတြက္ စီးပြားရွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာ သူတို႔အနာဂတ္ေတြ ၿပဳိပ်က္ ေပ်ာက္ဆုံးကုန္ၿပီဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။ မိသားစုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ စာသင္ခန္းကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ရတဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားသိေနရပါတယ္။
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ဒီအေၾကာင္း ေျပာမိရာက ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနၿပီး ပညာဆက္လိုခ်င္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ေပါင္းကူးေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းေတြရွိတဲ့အေၾကာင္း ဝမ္းသာစရာ သတင္းၾကားရပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီမိတ္ေဆြက လမ္းညႊန္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေရာက္လာတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားေတြအတြက္ ပညာေရး ေပါင္းကူးေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ခ်င္းမိုင္ၿမဳိ႕မွာ ေတြ႕ ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက Bridging Education Access to Migrants (ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္ သမားမ်ား ပညာေရးေပါင္းကူး အစီအစဥ္) လို႔ေခၚပါတယ္။ အတိုေကာက္ BEAM လို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းကို ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ေန႔မွာ စတင္တည္ ေထာင္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အခုဆိုရင္ သက္တမ္း သုံးႏွစ္အတြင္းမွာ တကၠသိုလ္အဆင့္ကို တက္ေရာက္ႏိုင္သူ ၁၃ ဦးရွိၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားဆိုရာမွာ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ၊ စစ္ေၾကာင့္ မိမိတို႔ ရပ္႐ြာကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ဒုကၡသည္စခန္းေတြဆီ ေရာက္ရာက ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြ တစ္ဆင့္ေရာက္လာတဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း လက္ခံသင္ၾကားေပးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျပည္တြင္းက အေျခခံပညာ အလယ္တန္းအဆင့္အထိ တတ္ေျမာက္ထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။
ဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ရွိၿပီး အဲဒီစာသင္ႏွစ္အတြင္းမွာ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း အဆင့္နဲ႔ ညီမွ်တဲ့ သင္ၾကားမႈရွိပါတယ္။ အဲဒီကမွ အေမရိကန္ အသိအမွတ္ျပဳ ဂ်ီအီးဒီ စာေမးပြဲကို ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဂ်ီအီးဒီ ေအာင္လက္မွတ္နဲ႔ ထိုင္းတကၠသိုလ္ေတြကို တက္ေရာက္ခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကေလးေတြဟာ ပညာတစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ေအာက္က်ေနာက္က်နဲ႔ လုပ္ေနရတယ္၊ သူတို႔ဘဝရဲ႕ တက္လမ္း၊ လမ္းစေတြ ေပ်ာက္ေနရတယ္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ အထူးသျဖင့္ နယ္စပ္ေတြ ျဖစ္ တဲ့ မဲေဆာက္၊ ရေနာင္း၊ ဖန္င စတာေတြမွာ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းေတြမွာ တက္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဟာ ဒီအတန္းေတြၿပီးရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘဲ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ BEAM Foundation မွာ ေလ့လာေမးျမန္းရင္း သိလာရပါတယ္။
စတင္ဖြင့္ခါစက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ၂၀ နဲ႔ စခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အခုဆိုရင္ ၇၀ ခန္႔ တက္ေရာက္ ေနၾကပါတယ္တဲ့။ သုံးႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေတြ၊ ကေလးေတြ ရပ္တည္ရတဲ့ ဘဝေတြကို သိရွိခဲ့ရပါတယ္။
အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့အတြက္ ကေလးေတြ၊ တခ်ဳိ႕ဆို ေက်ာင္းစာနဲ႔ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ ကင္းကြာခဲ့ၿပီးမွ ေရာက္လာတာေတြ၊ စာမလိုက္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ေက်ာင္းထြက္သြားတဲ့ သူေတြရွိတယ္ဆိုတာရယ္၊ သူတို႔ျပည္တြင္းမွာ သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေျခအေနက အလြတ္က်က္ခဲ့တာ ျဖစ္လို႕ ဒီဘက္မွာ သင္တာနဲ႔ ကြာျခားၿပီး ျပန္မမွတ္မိတာေတြနဲ႔ သူတို႔အတြက္ အခက္အခဲ အရမ္းျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတြရယ္ ေမးျမန္းသိရွိခဲ့ရပါတယ္။
BEAM ရဲ႕ စာသင္ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ကို ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္လို႔ ပိုင္းျခားထားၿပီး ပထမႏွစ္မွာေတာ့ ဘာသာရပ္ေတြကို ျမန္မာဆရာေတြက ပို႔ခ်ေပးၿပီး ဒုတိယႏွစ္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ International School အဆင့္သင္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား ဆရာမ်ားကသာ ပို႔ခ်ေပးတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ လတ္တေလာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းပါေစ၊ ေက်ာင္းကိုမွန္ေအာင္ တက္ပါတယ္တဲ့။ ဒီလိုမ်ဳိး အခြင့္အေရးရဖို႔ ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးပါဘူးတဲ့။ ဘဝတိုးတက္ဖို႔အတြက္ အပင္ပန္းခံၿပီး ႀကိဳးစားေနပါတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေရွ႕စာသင္ႏွစ္ေတြက အစ္ကိုအစ္မေတြ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း တက္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး အားက်ကာ အဲဒီလို တက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနတယ္လို႔ စိတ္အားထက္သန္စြာပဲ ေျပာျပေနပါတယ္။
ဒီေက်ာင္းကေန ခ်င္းမိုင္တကၠသိုလ္မွာ လူမႈေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးကလည္း စာေတြအမ်ားနည္းတူ လိုက္ႏိုင္လို႔ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္လို႔ ေျပာျပပါ တယ္။ ဒီေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးရင္း PAYAP တကၠသိုလ္မွာ မဟာသင္တန္း တက္ေရာက္ေနတဲ့ ဆရာမကလည္း အခုလို ေျပာပါေသးတယ္။
“ကြၽန္မက Payap၊ TESOL ေက်ာင္းသူပါ။ BEAM ေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ပညာသင္ခြင့္ရတဲ့အခါ တျခားႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔တန္းတူ သင္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ခြဲျခားဆက္ဆံတာမ်ဳိး မေတြ႕ရပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ထိုင္းေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေတာ့ နည္းနည္းကြာတာေပါ့။ ဥပမာ-ေက်ာင္းစရိတ္ဆိုရင္ ထိုင္းေက်ာင္းသားေတြကို ေစ်းေလွ်ာ့ေပးတာေတြ၊ ဘဏ္ေတြကေန ထိုင္းေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ပိုက္ဆံထုတ္ေခ်းတာေတြ အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေတြက International Student Fees ဆိုၿပီး ႏွစ္စဥ္ ေက်ာင္းလခေပးရင္ ထပ္ေပါင္းေပးရတယ္”
တျခားအခက္အခဲေတြ ရွိသလားလို႔ ဆရာမကို ေမးၾကည့္ေတာ့ “အခက္အခဲေတြကေတာ့ တခ်ဳိ႕ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ စိန္ေခၚမႈေတြ ႀကံဳေတြ႕ရတယ္။ ဥပမာ- ျမန္မာျပည္မွာ အထက္တန္းေအာင္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာတကၠသိုလ္မွာ တိုက္႐ိုက္ေက်ာင္းလာတက္ရင္ ပထမဆုံးေတြ႕ရတာက သင္ၾကားမႈ နည္းစနစ္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔အတြက္ သူမ်ားထက္ပိုၿပီး အားထုတ္ရတယ္။ စာသင္ခန္းေတြထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ေတြ ေပးတာေတြ၊ အုပ္စုလိုက္ ေဆြးေႏြးမႈ ေတြ၊ Presentation ေတြေပးရတဲ့အခါ သူတို႔အတြက္ အသစ္အဆန္းေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
စားေသာက္ဆိုင္မွာ ပန္းကန္ေဆး အလုပ္လုပ္ရာက ထိုင္းႏိုင္ငံ Payap တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရၿပီ ျဖစ္တဲ့ တိုင္းရင္းသူ ေက်ာင္းသူေလး အေၾကာင္းကိုလည္း ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ ၾကားသိရ ျပန္ပါတယ္။ ဘဝမွာ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ၿပီလို႔ ထင္မွတ္ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြက ေအာင္ျမင္မႈေတြဆီ ျပန္လည္ ဦးတည္လာတဲ့ ဘဝကို ေရာက္ခဲ့ၾကရပါၿပီ။ ပညာေရး ေပါင္းကူးေပးေနတဲ့ ဆရာေတြမွာလည္း ၾကည္ႏႈးမႈ အျပည့္နဲ႔ပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဆရာေတြက အသက္ ၃၀ ဝန္းက်င္ လူငယ္မ်ား ျဖစ္ေနတာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ပင္ကိုဗီဇ ျဖစ္တဲ့ ကူညီ႐ိုင္းပင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔အတူ ဇာတိမာန္ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးဂုဏ္ေတြေၾကာင့္ ဘယ္တိုင္းျပည္ေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ျမႇင့္တင္လိုတဲ့ ေစတနာေတြေၾကာင့္ ခေယာင္းလမ္းကို ပန္းခင္းလမ္းသို႔ ေရာက္ေအာင္ တံတားတစ္စင္း ထိုးေပးထားတာကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူစြာ ေရးသားမွ်ေဝလိုက္ရပါတယ္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေသြးေပါင္ က်ျခင္းမွ ကာကြယ္ဖို႔




ေခြၽးထြက္ေတြမ်ားၿပီး ေသြးတိုး မရွိတဲ့ လူေတြက ေသြးေပါင္ အရမး္က် က်ပါတယ္။

ေသြးတုိးရင္ေတာ့ ေသြးေပါင္က်ေအာင္ လုပ္ရသလို ေသြးေပါင္ က်ရင္လည္း ေသြးေပါင္ ျပန္တက္ေအာင္ လုပ္လို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မက်ခင္မွာ ၾကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့ နည္းလမ္း ေလးေတြကို သိထားရင္လည္း ၾကိဳတင္ကာကြယ္ ထားႏိုင္ပါတယ္။

မုန္လာဥ အစိမ္းကို ေဖ်ာ္ရည္လုပ္၍ ေသာက္ျခင္းသည္ ေသြးေတြက်ေစရန္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ထိန္းရန္ အလြန္ အက်ိဳးရိွေသာ ကုသမႈ ျဖစ္ပါတယ္။ မုန္လာဥ ေဖ်ာ္ရည္ တစ္ခြက္ကို တစ္ေန႕ ႏွစ္ၾကိမ္ ေသာက္သံုးပါ။ အာဟာရဓာတ္ ၾကြယ္၀ေစဖို႕ အတြက္ ပရိုတင္း၊ ဗိုက္တာ မင္စီနဲ႕ ဘီအုပ္စုမ်ား ပါ၀င္တဲ့ အစာမ်ားကို မွီ၀ဲျခင္းက ေသြးအတက္အက်ကို ကာကြယ္ခ်ိန္ ညွိေပး ႏိုင္ပါတယ္။

ေသြးေပါင္က်ျခင္းကို ထိန္းသိမ္းဖို႕ရာ ဆားကို အသံုးျပဳေပးပါ။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ပံုမွန္ရွိသူ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ဆားပါ၀င္ေသာ အစားအေသာက္ကို စားသံုးေပးပါ။ ဆားလက္ဖက္ရည္ ဇြန္းတစ္၀က္ခန္႕ကို ေရတစ္ဖန္ခြက္နွင့္ ေဖ်ာ္၍ ေန႕စဥ္ ေသာက္သံုး ေပးလွ်င္ ေကာင္းမြန္ ပါတယ္။

ခႏၶာကိုယ္ထဲမွ ေရဓာတ္ ဆံုးရံႈးလွ်င္လည္း ေသြးေပါင္ခ်ိန္ က်ေစျပန္ပါတယ္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ က်ေနေသာ လူကို အရည္မ်ားမ်ား ၀င္ႏိုင္သမွ် ၀င္ေအာင္ တိုက္ေပးျခင္းျဖင့္ ေရဓာတ္ ဆံုးရံႈးမႈမွ ကယ္ဆယ္ ႏိုင္ပါတယ္။

အကယ္၍ ေသြးေပါင္ တိုးေနပါက မိသားစု ဆရာ၀န္ထံမွာ အၾကံညဏ္ရယူၿပီး သင့္တင့္ မွန္ကန္သည့္ ေဆး၀ါး ေသာက္သံုးမႈ ၊ ကုသမႈ ယူသင့္ပါတယ္။ မိမိဘာသာ ေဆးမ်ား ေသာက္သံုးျခင္း၊ ေသာက္ရသည့္ ပမာဏထက္ ပို၍ ေသာက္ျခင္း မ်ားကိုလည္း ေရွာင္ၾကဥ္ပါ။

ေမာင္ေမာင္ေခ်(ဓည၀တီ )
Read More »

နုိင္ငံေရးခံတြင္းကခပ္ပ်က္ပ်က္ဘဲနာဘဲျပဳတ္သံေတြက တရစပ္ထြက္



ဒီအေတာအတြင္း သတင္းေတြတယ္စံုသကိုးဗ်ာ။ ၾကားရၾကားရ နားဝ မသက္သာ ဆိုတာမ်ဳိးေတြလည္းပါရဲ႕။ နားဝသကာေလာင္း ဆိုတာမ်ဳိးေတြလည္းပါရဲ႕။ နားဝ ၾကက္ေမြးက်ပ္ဆိုတာ မ်ဳိး လည္း ပါရဲ႕။ (အပာိ အပာိ ယားက်ိက်ိပါလားဗ်ဳိ႕ ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့ေလ။)

အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္မွာ ဆက္သြယ္ေရးဆိုင္ရာ ဥပေဒၾကမ္းေဆြးေႏြးတယ္။ ဥကၠဌၾကီးက စာပိုဒ္အလိုက္ အမတ္မင္းေတြ သေဘာတူ-မတူေမးတယ္။ တစ္မတ္သားအမတ္မ်ား (အဲမႊားလို႕ ဘြာ ဘြာ ) တပ္သားအမတ္မ်ားက ေတမိဇာတ္ခင္း ပာင့္အင္းမလုပ္၊ အင္းမလုပ္ ႏႈတ္ပိတ္ေနသတဲ့။ အဲဒီလို တပ္အမတ္ေတြ ပါးစပ္ပိတ္ေနတာကို ဥကၠဌက မာန္မဲလိုက္သတဲ့။ ဒီလို အစုလိုက္ေမးတာ မေျဖရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲက အစုလိုက္ ေမာင္းထုတ္္မယ္တဲ့။

စကားလံုးေတြကေတာ့ အပ္က်မတ္က် မပာုတ္ဘူးေပါ့။ ဥကၠဌၾကီးက ထန္ထန္ေျခာက္ေျခာက္ မာန္ကာေငါက္လိုက္တာကေတာ့ အသံလႊင့္မီဒီယာေတြမွာ အတိုင္းသား ၾကားလိုက္ရသေပါ့ဗ်ာ။ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယကၾကီးရဲ႕ နာယကအသိဥာဏ္ကို ေဖာ္က်ဴးလိုက္တာျဖစ္တယ္လို႕ပဲ က်ဳပ္ကေတာ့မွတ္ယူသဗ်ာ။ ပါဠိလိုေတာ့ ပရိသညဴလို႕ ဆိုသေပါ့။ ပရိသတ္ရဲ႕ စိတ္ထားကိုသိျခင္းအသိဥာဏ္ေပါ့ဗ်ာ။

နာယကၾကီးက ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠဌ စာေရးပို႕ထားတဲ့ ပီအာ (အခ်ဳိးက်ကိုယ္စားျပဳ ေရြးေကာက္ပြဲစနစ္) ကိစၥ လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြးေႏြးေရးကိုလည္း ပယ္ခ်လိုက္သဗ်။ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ ဘာလာလုပ္တာလဲလို႕ (က်ဳပ္တို႕ အရပ္ထဲမွာ ေျပာသလိုမ်ဳိး) ေျပာလိုက္တာဗ်။ လႊတ္ေတာ္မွာ ေဆြး ေႏြးခ်င္ရင္ အမတ္ကတင္ရမွာေလဗ်ာ။ နာယကၾကီးေငါက္တာ နည္းေတာင္နည္းေသး။ ေကာ္မရွင္ ဥကၠဌႏွယ္ ဒီေလာက္ေတာင္ မသိသား ဆိုးဝါးရသလားဗ်ာ။ အံ့ေရာ။

အေရးထဲ ပာတ္ခ်ဳိးဆိတ္ဖြားကိစၥကလည္း လာခ်ည္ေသး ပါခ်ည္ေသးသဗ်။ အဲဒီကိစၥက ဒီလိုဗ်။ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားဆိုသူက လႊတ္ေတာ္ကို ဇြတ္ေအာ္ျပီး ကခြ်တ္ကေခ်ာ္ ေရးလား ဘာလား ေသ ခ်ာ မသိပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္သိကၡာ ထိပါးတယ္ဆိုျပီး ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ ဆိုတာၾကီး ဖြဲ႕ပါကေရာလား။ လူေတြေခၚစစ္ေပါ့ေလ။ ေငြကုန္လူပန္း ေနာက္ဆံုးစခန္းသတ္ေတာ့ ပာတ္ခ်ဳိးသံၾကီး နားညည္းေအာင္ၾကားရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ ဆိတ္ဖြားကိုေတာ့ အေမြးေတာင္ဆြဲမျပႏုိင္ရွာၾကဘူး။

ဘာရမလဲ။ လႊတ္ေတာ္ကေတာ့ အျခိမ္းအေျခာက္ကေလးနဲ႕ အပာိန္းအေပာာက္ကေလးေတာ့ စတိလုပ္လိုက္ေသးတာေပါ့။ ေနာက္ ဒါမ်ဳိးမေရးနဲ႕။ သတိေပးပါရဲ႕ေနာ္။ ဒါပဲတဲ့။ (ဘယ္သူမွန္း မသိသူ ကို ဘာလုပ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ဝမ္တိန္မ်ဳိး ေပးလိုက္ေသးသဗ်။ ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္။)

အဲ. . . အဲ ေျပာရဦးမယ္။ ဆိတ္ဖြားကိစၥမွာ သတင္းသမားတို႕ မွတ္သားစရာေလးေတြကလည္း တစ္ႏြယ္ငင္တစ္စင္ပါ တရြတ္တန္းလန္းၾကီးပါ ျဖစ္ရေသးသဗ်။

ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ေဆာင္းပါးေတြကို အင္တာနက္ကတစ္ဆင့္ယူျပီး ဂ်ာနယ္မွာထည့္ခဲ့တဲ့ အယ္ဒီတာကိစၥဗ်။ စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္က အယ္ဒီတာကိုေမးတယ္။ ဆိတ္ဖြားဘယ္သူလဲ။ အယ္ဒီတာကေျဖတယ္။ စာနယ္ဇင္းက်င့္ဝတ္အရ မေျပာႏုိင္ဘူး။

ျပစ္မႈေျမာက္တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးေရးသားသူကိုမေဖာ္ထုတ္ျခင္းဟာ ဥပေဒနဲ႕ျငိစြန္းတယ္တဲ့။ အယ္ဒီတာမွာ က်င့္ဝတ္ရွိသင့္တာ မွန္တယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ က်င့္ဝတ္နဲ႕ ဥပေဒမတူညီဘူးတဲ့။ ဥပေဒခ်ဳိးေဖာက္သူကို အကာအကြယ္ေပးလို႕ မရဘူးတဲ့။ သေဘာထား ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕သေဘာထားဟာ ေနာင္အခါေရးသူအမည္ေဖာ္ရမယ္ဆိုတဲ့တရားခြင္ေမးခြန္းကိစၥမ်ဳိးေပၚမယ္၊ ေပၚတဲ့အခါ က်င့္ထံုးအညႊန္းလို ျဖစ္လာႏုိင္တယ္။

ဒီကိစၥမွာလည္း လႊတ္ေတာ္ကေလွ်ာ႕ေလွ်ာ႕ေပါ့ေပါ့ပါပဲ။ နသားဖားယား မေမးပါဘူး။ မေမးတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ကိုေရႊအယ္ဒီတာ သတိၱခဲေလး ႏွစ္ဆယ္ရာစု အိုးေဝအယ္ဒီတာ ကိုေအာင္ဆန္းလို ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႕ဆိုလားပဲ။

ၾကားဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ လုပ္တုန္းက ကိစၥေလ။ အိုးေဝမဂၢဇင္းမွာပါတဲ့ ငရဲေခြၾကီးလြတ္ေနျပီေဆာင္းပါးေရးသူကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက နာမည္ေဖာ္ခိုင္းတယ္။ ကိုေအာင္ဆန္း ျငင္းတယ္။ ကိုေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။ ႏုိင္ငံေရးဟီးရုိးျဖစ္သြားတယ္။

လာျပန္ဦးမွာလား။ ေနာက္ဟီးရုီးတစ္ေယာက္။ ေတာ္ေတာ့။ ဟိတ္ၾကြားတဲ့ ဆိတ္ဖြားေတာင္ ဘိတ္နားေရာက္သြားတယ္။

ဒါေတြထက္ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့သတင္းမ်ဳိးက ၾကားရေသး။

ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌၾကီး ဦးေရႊမန္းက သတင္းေထာက္ေတြနဲ႕ ေတြ႕ရွင္းတယ္။ (ေနာင္လည္း ပံုမွန္ေတြ႕သြားမယ္တဲ့။ သမၼတရဲ႕ ပံုမွန္ေျခြ ေရဒီယိုမိန္႕ခြန္းနဲ႕ အျပိဳင္ေပါ့။) ဦးေရႊမန္းကေျပာတယ္။ သူနဲ႕သမၼတ ရန္ျဖစ္ေနၾကသလားဆိုတဲ့ ေျပာသံေတြ ထြက္ေနသတဲ့။ ရန္မျဖစ္ဘူးတဲ့။ (ကေလးေတြမွ မဟုတ္ေတာ့တာကြယ္။) သေဘာထပ္တူ မျဖစ္ၾကရုံပါပဲတဲ့။

ဒီလိုသတင္းမ်ဳိးၾကားရေတာ့ ဝမ္းသာသဗ်ာ။

သမၼတၾကီးနဲ႕ ဥကၠဌၾကီးဆုိတာက ရန္သူေတာ္ၾကီးေတြမဟုတ္လား။ အၾကံတူရန္သူဆိုတဲ့ စကားရွိ မဟုတ္လား။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ၂၀၁၅ မွာ သမၼတလုပ္မယ္တကဲကဲ ၾကံေနၾကတာေလ။

ဦးသိန္းစိန္က ေနာက္သမၼတတစ္ဆက္ နန္းတက္ခ်င္ေနတဲ့သူ။ အရင္ကေတာ႕ ဟင့္အင္း ျငင္းလာခဲ႕တာ။ ခုလည္းျငင္းခ်င္ျငင္းေနဦးမွာ။ သမၼတလူေခ်ာအဖြဲ႕ေတြက ေလွာ္ၾကလြန္းလို႕သာ ဒုတိယမိၸသက္တမ္းကို ေမွ်ာ္ကာမွန္းမိတာနဲ႕ တူပါရဲ႕။ တကယ္ေတာ့လည္း သူ႕ခမ်ာ ဒီစကားမ်ဳိးပဲ ေျဖရမွာ။ တစ္သက္တမ္းပဲေဟ့ ေျပာလိုက္ျပန္ရင္လည္း ‘ဘဲနာ’ ျဖစ္သြားမယ္ေလ။ (ဘဲနာ-Lame Duck ဆိုတာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံေရးေဝါဟာရ။ တစ္သက္တမ္းျပတ္ တစ္ဇာတ္သိမ္းတဲ့အမတ္ကိုေခၚတာ။)

ဦးေရႊမန္းကလည္း အသစ္စက္စက္ သမၼတနန္းတက္ခ်င္တဲ့သူပဲေလ။ သမၼတထက္အေရးပါတဲ့ ရာထူးေတာင္လိုခ်င္တယ္လို႕ ရင္ဖြင့္ထားတယ္ေလဗ်ာ။ ၾကားလိုက္ၾကမွာေပါ့။ သမၼတျဖစ္ဖို႕ ေလာက္ ေတာ့ သူက စေပ်ာ့ (အလြယ္ေလး) ထင္တာ။ ဥံဳဖြဆို ျပီးေျပ မီးေသမယ္လို႕ ယံုတာ။ အဂၤလိပ္ဗန္းစကားနဲ႕ဆို ဘဲျပဳတ္ (Dusk Soup) ေပါ့။

ေအးဗ်ာ။ ေထာင္ႏႈတ္ခမ္းနင္းခဲ့တဲ့က်ဳပ္က အခုေတာ့ သခၤ်ဳိင္းႏွုတ္ခမ္းနင္းေနျပီေလ။ ဒီေတာ့ သမၼတကိစၥ ဘာညာဆိုတာမ်ဳိးေတြမွာ ဟုတ္တိပတ္တိ အာရံုမေရာက္ေတာ့ပါဘူး။ ေၾကာင္ ခံတြင္း ပ်က္နဲ႕ ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ဳိး ဆိုတဲ့စကား ၾကားဖူးၾကမဟုတ္လား။ က်ဳပ္က ႏုိင္ငံေရး ခံတြင္းပ်က္ ေနျပီဗ်။ ‘ဘဲနာ’ေတြ၊ ‘ဘဲျပဳတ္’ေတြ ဆိုတဲ့ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာေတြ လာမေျပာၾကပါနဲ႕ကြယ္ရုိ႕။ က်ဳပ ္အ ဖို႕ အာမစို လွ်ာမစိမ့္ပါဘူး။ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ဳိ႕။ ကန္ေတာ့ ကန္ေတာ့။ အန္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္ပါ ရဲ႕။ ေဝါ့. . . ေဝါ့ . . . ။

က်ဳပ္သေဘာ ေျပာမယ္ေနာ္။ သမၼတဟိတ္ကို တံဆိပ္ႏွိပ္စတမ္းဆိုရင္ ေဒါင္းႏြယ္ဝင္မွပဲ ေကာင္းမယ္ထင္ရဲ႕။ သမၼတဘိသိက္သြန္းပြဲမွာ ဘဲေခ်းေစာ္မနံေစခ်င္ပါဘူး။ ေဒါင္းရနံ႕ဆန္းၾကည္ ေအးသာ ေမႊးျမေစခ်င္သဗ်ာ။ ။

ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္

ဒီလိႈင္းဂ်ာနယ္။ ။အတြဲ(၂)၊ အမွတ္(၂၆)။ ျပန္လည္ကူးယူေဖၚျပပါသည္။
Read More »

DKBA ရိကၡာသယ္ယူမႈ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္တားျမစ္၍ ႏွစ္ဖက္တင္းမာမႈ ထပ္ျဖစ္ဟုဆို



ၿပီးခဲ့သည့္လအတြင္း တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ၿမဳိင္ႀကီးငူေဒသတြင္ DKBA က ရိကၡာဆန္ သယ္ယူမႈကို နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႕က တားျမစ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္တပ္အၾကား တင္းမာမႈ ထပ္မံျဖစ္ပြားလ်က္ ရွိေၾကာင္း (DKBA) အဖြဲ႕၏ ျမဝတီဆက္ဆံေရး ႐ုံးတာဝန္ခံ ဗိုလ္ႀကီးေစာစိုးျမင့္က The Voice သို႔ေျပာၾကားသည္။

“အစိုးရက ေထာက္ပံ့တဲ့ ဆန္ကိုသယ္တာ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ေတြက တားတယ္။ အရင္ျပႆနာ တက္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ မွားခဲ့တယ္ဆိုရင္ ေတာင္းပန္ဖို႔ဝန္မေလးပါဘူး” ဟု၎ကဆက္လက္ ေျပာၾကားသည္။

ၿမဳိင္ႀကီးငူေဒသတြင္ DKBA ႏွင့္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္တို႔အၾကား တိုက္ပြဲမ်ား ႏွစ္ရက္ဆက္တိုက္ ျဖစ္ပြားထားသည္။

အဆိုပါ DKBA အဖြဲ႕၏ ရိကၡာဆန္ သယ္ယူမႈကို တားျမစ္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ အမွတ္ (၁) ၿမဳိင္ႀကီးငူ အထူးေဒသသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းရာ “ကြၽန္ေတာ္တို႔က မတားပါဘူး။ သူတို႔ နဲ႔တိုက္ပြဲျဖစ္တုန္းက ႐ြာေတြဘက္မွာ မိုင္းေထာင္ထားတယ္။ အဲဒါကိုျပန္ေဖာ္ေပးၿပီးမွ ရိကၡာသယ္ယူခြင့္ ျပဳမယ္လို႔ပဲ ေတာင္းဆိုတာ” ဟု အဆိုပါ နယ္ျခားေစာင့္တပ္၏ တပ္နယ္မွဴး ဗိုလ္မွဴးစိုးႏိုင္က ဆိုသည္။

အဆိုပါေဒသတြင္း ေျမျမႇဳပ္မိုင္းမ်ား ေထာင္ထားျခင္းသည္ DKBA တပ္ဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕တည္း ေထာင္ထားျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အားလုံးဝိုင္းဝန္း ရွင္းရမည့္ကိစၥသာ ျဖစ္ေၾကာင္း DKBA အဖြဲ႕၏ ျမဝတီ ဆက္ဆံေရး႐ုံးတာဝန္ခံ ဗိုလ္ႀကီးေစာစိုးျမင့္က ရွင္းျပသည္။

အဆိုပါ တပ္ဖြဲ႕ႏွစ္ဖြဲ႕ၾကား ယခုကဲ့သို႔ ဆက္လက္တင္းမာေနမည္ ဆိုပါက တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ ျဖစ္ပြားႏိုင္ေၾကာင္း၊ ကရင္တပ္ဖြဲ႕ခ်င္း ျပႆနာ မျဖစ္ေစလိုေၾကာင္း ၿမဳိင္ႀကီးငူေဒသတြင္ တပ္စြဲထားသည့္ KNU/KNLA အဖြဲ႕မွ ဗိုလ္မွဴးတစ္ဦးက ဆိုသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ာ၊ ကရင္လူမ်ဳိး ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ကရင္ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားအၾကား ျဖစ္ေပၚေနေသာ ျပႆနာမ်ား ေျဖရွင္းရန္ ကရင္ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ား ညီညြတ္ေရးအဖြဲ႕ကို ဇူလိုင္လ ပထမပတ္ အတြင္း ကရင္လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ ေျခာက္ဖြဲ႕မွ အဖြဲ႕ဝင္ ၁၇ ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ျပကၡဒိန္သမိုင္း




ျပကၡဒိန္ဆုိတာ

ျမန္မာလုိ ျပကၡဒိန္ အဂၤလိပ္ လုိ Calendar ဟု ေခၚဆုိၾက သည္။ ျပကၡဒိန္ ဆုိသည္မွာ ႏွစ္၊ လ၊ရက္၊ေန႔ စသည္တုိ႔ကုိ မွတ္သား ေဖာ္ျပထားေသာ ဇယားဟု ျမန္မာစာအဖြဲ႕မွ ထုတ္ ေဝေသာ ျမန္မာအဘိဓာန္တြင္ ဖြင့္ဆုိထားသည္။ အဂၤလိပ္လုိ Calendarဟူေသာ ေဝါဟာရ မွာ လက္တင္ ဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာျခင္း ျဖစ္ၿပီး ‘လတစ္လ၏ ပထမဆုံးေန႔’ ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။

ျပကၡဒိန္သမုိင္း

ျပကၡဒိန္သမုိင္းကုိ ေျခရာ ေကာက္လွ်င္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ေပါင္းေထာင္ေပါင္း မ်ား စြာကုိ ျပန္သြားရမည္ျဖစ္သည္။ ဘီစီ ၄၆တြင္ ေရာမဘုရင္ ဂ်ဴလီယက္ ဆီဇာ (Julius Caesar) သည္ ျပကၡဒိန္စနစ္တစ္ခုကုိ သတ္မွတ္ ခဲ့သည္။ ယခင္ ေရာမတုိ႔၏ ျပကၡဒိန္စနစ္သည္ ကမၻာက ေနကုိ တစ္ပတ္တိတိပတ္မိ ဘသည့္ အခ်ိန္ကုိသာ အဓိက အေျချပဳ သတ္မွတ္ထားသည္။ ထုိသုိ႔ေနကုိ အေျခ ျပဳသတ္မွတ္ သည့္ စနစ္ကုိ Sloar Calendar စနစ္ဟုေခၚသည္။ ဂ်ဴလီ ယက္ ဆီဇာသတ္မွတ္ခဲ့ေသာ ျပကၡဒိန္ တြင္ စနစ္အရ ၃ဝႏွင့္ ၃၁ရက္ စီ အသီးသီးရွိၾကေသာ လ ေပါင္း ၁၂လ ပါဝင္ၿပီး ေလးႏွစ္ တစ္ႀကိမ္ ဒုတိယေျမာက္ လကုိ ၁ရက္ေပါင္း ေပးခဲ့သည္။ သတ္မွတ္ခဲ့သည့္ လမ်ားအ နက္ ၅လေျမာက္ လျဖစ္သည့္ ဇူလုိင္လ သည္ ဆီဇာ့အားအစြဲ ျပဳၿပီး သူ႕ အမည္ေပးခဲ့သည့္ လျဖစ္သည္။ ဂ်ဴလီယက္ဆီဇာ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းခဲ့ေသာ ထုိ ျပကၡဒိန္စနစ္ကုိ ဂ်ဴလီယန္ ျပကၡဒိန္ (Julian Calendar) ဟု ေခၚသည္။

ဆီဇာကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ သူ႕ အ႐ုိက္အရာကုိ ဆက္ခံ သည့္ ၾသဂတ္စတက္ဆီဇာ (Augustus Caesar)သည္ ဆီီဇာလ(ဇူလုိင္) ၏ ေနာက္မွ လကုိ သူ၏အမည္ေပးခဲ့သျဖင့္ ၾသဂုတ္လဟုေခၚေစသည္။ ရက္ေပါင္း ၃ဝသာရွိသည့္ ၾသဂုတ္လကုိ ဇူလုိင္လကဲ့သုိ႔ ၃၁ရက္ျဖစ္ခ်င္ သျဖင့္ ဒုတိယ ေျမာက္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွ တစ္ရက္ ကုိထုတ္ႏုတ္ၿပီး ဇူလုိင္လ အတြင္း ထည့္သြင္းခဲ့ သည္။ထုိ႔ ေၾကာင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလသည္ ၂၉ရက္ျဖစ္သြားရသည္။

ေခတ္သစ္ျပကၡဒိန္

ယေန႔ကမၻာတစ္လႊားတြင္ အသုံးျပဳေနေသာ ျပကၡဒိန္စနစ္ မွာ ဂရီဂုိရီယမ္ျပကၡဒိန္စနစ္(Gregorian Calendar) ျဖစ္သည္ ။ယင္းစနစ္ ကုိ ေရာမ သာသနာပုိင္ႀကီး ျဖစ္သူ ၁၃ဦး ေျမာက္ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဂရီဂုိရီ (pope Gregory VIII) က ၁၅၈၂ခုႏွစ္တြင္ စတင္ခဲ့ သည္။

Gregorian ျပကၡဒိန္ကုိ အေနာက္တုိင္း ျပကၡဒိန္၊ ခရစ္ ယန္ျပကၡဒိန္ဟူ လည္း ေခၚဆုိၾက သည္။ယင္းစနစ္အရ သကၠရာဇ္ သည္ ခရစ္ေတာ္ ဖြား ျမင္သည့္ ႏွစ္မွ စတင္ေရတြက္ခဲ့သည့္ ခရစ္သကၠရာဇ္ ခုႏွစ္ျဖစ္သည္။ ယင္း ေနာက္ပုိင္းတြင္လည္း ျပကၡဒိန္ရက္မ်ားကုိ ခ်ိန္ညိႇမႈ မ်ားရွိခဲ့သည္။ ၁၇၅၂ ခုႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ်အင္ပါယာအတြင္း ျပကၡဒိန္ရက္မ်ားကုိ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ရန္ ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္ ႏွင့္ ဘုရင္မင္းျမတ္ေဂ်ာ့ ၂ (King George II) တုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုပ္ ေဆာင္ခဲ့သည္။ယင္းသည္ Gregorian ျပကၡဒိန္ကုိ ပထမဆုံး ျပင္ဆင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ ေၾကာင့္ အေမရိကန္ သမၼတ ေဂ်ာ့စ္ဝါရွင္တန္၏ ေမြးေန႔မွာ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၁ရက္မွ၊ ေဖေဖာ္ ဝါရီလ၂၂ရက္ျဖစ္သြားခဲ့သည္။

ျပကၡဒိန္အမ်ိဳးမ်ိဳး

အေနာက္တုိင္းသုံး ျပကၡဒိန္ စနစ္သည္ ေနသြားလမ္း ေၾကာင္း တစ္ပတ္ျပည့္ သည့္ကာလကုိ တစ္ႏွစ္အျဖစ္ စံထားၿပီး လမ်ား ကုိ စိတ္ပုိင္း သတ္မွတ္ခဲ့ သည္။ ယင္းစနစ္ကုိ Solar ျပကၡဒိန္ စနစ္ဟု ေခၚသည္။တ႐ုတ္ လူမ်ိဳး မ်ားႏွင့္အခ်ိဳ႕ေသာ အစၥလာမ္ ဘာသာဝင္မ်ားက တစ္လကာလ ကုိ လသြားလမ္းေၾကာင္း တစ္ ပတ္ျပည့္မႈျဖင့္ အဓိကထား သတ္မွတ္ၾကသည္။ ထုိသုိ႔လႏွင့္ သတ္မွတ္သည့္ စနစ္ကုိ Lunar ျပကၡဒိန္စနစ္ဟုေ ခၚသည္။ အျခားအာရွႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ အိႏၵိယ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ေလာ၊ ဗီယက္နမ္ စသည့္ႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး မ်ားမွာ မူလတစ္လကုိ လပတ္ လမ္းေၾကာင္း တစ္ပတ္ျပည့္ မႈႏွင့္သတ္မွတ္ၿပီး ႏွစ္တစ္ ႏွစ္ကုိမူ ေနပတ္လမ္း ေၾကာင္းႏွင့္ သတ္မွတ္ၾက သည္။ထုိသုိ႔ ေပါင္းစပ္ သတ္မွတ္သည့္ ျပကၡဒိန္ စနစ္ကုိ Luni-Solar ျပကၡဒိန္စနစ္ဟု ေခၚၾက သည္။

ျမန္မာျပကၡဒိန္စနစ္
သုံးမ်ိဳး

ျမန္မာျပကၡဒိန္ စနစ္၏ မူလအရင္းခံ သည္ အိႏၵိယ ျပကၡဒိန္စနစ္ကုိ အေျခခံ သည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပကၡဒိန္သည္ ဗုဒၶဘာသာ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္ မႈႏွင့္ နက္ ႐ိႈင္းစြာ ဆက္စပ္ေနသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား ဝါဝင္၊ဝါထြက္ တြက္ခ်က္မႈသည္ ျပကၡဒိန္အတြက္အလြန္အေရးႀကီးသည္။

ျမန္မာျပကၡဒိန္စနစ္တြင္ သကၠရာဇ္ခုႏွစ္တုိ႔ကုိ သတ္မွတ္ ရာတြင္ ၃မ်ိဳးရွိ သည္။ ၄င္းတုိ႔မွာ မဟာသကၠရာဇ္၊ သာသနာ သကၠရာဇ္ ႏွင့္ ေကာဇာ သကၠရာဇ္တုိ႔ျဖစ္သည္။

မဟာသကၠရာဇ္

မဟာသကၠရာဇ္မွာ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား ဖြားျမင္ရာ ကပၸိလ ဝတ္ၿမိဳ႕ကုိ စတင္တည္ ေထာင္ ခ်ိန္မွစ၍ ေရတြက္သည့္ ခုႏွစ္ ျဖစ္သည္။ထုိ ႏွစ္၆၈ ၊ ကဆုန္လ ျပည့္ေန႔တြင္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ေလာင္းလ်ာကုိ ဖြားျမင္ ေတာ္မူ ခဲ့သည္။ထုိသကၠရာဇ္ကုိ ဗုဒၶပရိ နိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၿပီးသည့္ အခ်ိန္ မွစ၍ အသုံးျ ပဳျခင္းမရွိေတာ့ပါ။

သာသနာသကၠရာဇ္

ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူၿပီး ေနာက္ ပထမအႀကိမ္ သဂၤါ ယနာတင္ၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွ စတင္ေရတြက္ သည့္ ခုႏွစ္ကုိ သာသနာႏွစ္ဟု မည္သည္။သာ သနာေတာ္၏ သက္တမ္းကို ညႊန္းျပႏိုင္သည့္ ခုႏွစ္ျဖစ္သည္။

ေကာဇာသကၠရာဇ္

ဗုဒၶသာသနာႏွင့္အတူ ျပကၡဒိန္စနစ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြင္းဝင္ေရာက္ လာခဲ့ ဟန္ရွိ သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ သာသနာ သကၠရာဇ္လိုပင္ဆက္ခံ အသံုးျပဳ ရာမွ သကၠ ရာဇ္ႏွစ္ ၆၂၂ခုႏွစ္ အေရာက္တြင္ သေရေခတၲရာ ဘုရင္သမုႏၵရီက သုညခုႏွစ္(Zero hour)မွ စတင္ျပန္လည္ေရတြက္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ထိုသို႔ သကၠရာဇ္ ကို သုညမွစတင္ျခင္းကို သကၠရာဇ္ ၿဖိဳသည္ဟု သံုးႏႈန္းၾကသည္။

သမုႏၵရီမင္း သကၠရာဇ္ၿဖိဳ ၿပီးေနာက္ အႏွစ္ ၅၆ဝ အၾကာ ပုဂံေခတ္တြင္ ပုပၸားေစာမင္း လက္ ထက္တြင္ထပ္မံၿဖိဳျပန္သည္။ အင္းဝေခတ္မိုးညွင္းမင္း တရားႀကီးလက္ထက္တြင္လည္း သကၠရာဇ္ၿဖိဳရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္ လည္း လူတို႔လိုက္နာျခင္းမရွိ သျဖင့္မၿဖိဳခဲ့ပါ။ထို႔ေၾကာင့္ လက္ ရွိအသံုးျပဳေ နေသာ ခုႏွစ္သည္ ပုဂံေခတ္မွ စတင္သတ္မွတ္ခဲ့ ေသာ ႏွစ္ျဖစ္ၿပီး ထိုသကၠရာဇ္ ကို ေကာဇာသကၠရာဇ္ဟုေခၚသည္။

ပညာရွင္မ်ားအျမင္

‘ေသမင္းဆီမွာ ျပကၡဒိန္ မရွိဘူး’ ဟု အဂၤလိပ္စကားပုံ တစ္ခုက ဆုိသည္။ “ကုိယ္က်င့္ သိကၡာ၊ တူညီမွ်တမႈႏွင့္ တရား မွ်တမႈတုိ႔သည္ ျပကၡဒိန္ႏွင့္ အတူ ေျပာင္းလဲသြားျခင္း မရွိေပ” ဟုD.H. Lawrence က ဆုိခဲ့သည္။ “မနက္ျဖန္ဆုိတာ မုိက္မဲသူေတြရဲ႕ ျပကၡဒိန္ေတြ မွာပဲ ရွိပါတယ္” ဟု Oq Mandino ကဆုိခဲ့ဖူးသည္။ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီး ေမရီမြန္႐ုိးကလည္း “ကြၽန္မမွာ ျပကၡဒိန္ေတာ့ ရွိ တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ကုိက္ ေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မွမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး” ဟု ေျပာဆုိခဲ့သည္။

အလင္းဆက္(IR)

Credit To Popular Journal
Read More »

ျပည္သူ႔ထံမႇ ဘယ္သူ႔ထံသို႔



မေကြးၿမိဳ႕နယ္ ဒဟတ္ကန္ေက်းရြာရိႇ အသက္ ၈၀ အဘြား ေဒၚေရႊမွ်င္ ေပါင္းႏုတ္ေနသည္ကို ဇြန္လက ေတြ႕ရစဥ္။ (ဓာတ္ပံု) ေအာင္သူၿငိမ္း
(၁)
ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ဟာ 'ျပည္သူ႔ထံမႇ ျပည္သူ႔ထံသို႔' အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုေတြက ျပည္သူလူထုထဲကပဲ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံမယ့္ လူထုကိုယ္စားလႇယ္ေတြကို မိမိတို႔ရဲ႕ ဆႏၵအတိုင္း မဲေပးတင္ေျမႇာက္ ေရြးခ်ယ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္မႇာ တကယ္အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္သူေတြဟာ ျပည္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို ဘယ္ပုဂၢိဳလ္၊ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကမႇ 'ေမာင္ပိုင္စီး' ထားလို႔ မရပါဘူး။ တကယ္လို႔ တစ္နည္းနည္းနဲ့ 'ေမာင္ပိုင္စီး' ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းဟာ လူထုကို ကိုယ္စားမျပဳေတာ့တဲ့ 'အာဏာရႇင္' သို႔တည္းမဟုတ္ အာဏာရႇင္ အဖြဲ႕အစည္းပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
တိုင္းျပည္ရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း တစ္ဦးတည္း 'ေမာင္ပိုင္စီး' ခဲ့တာ ႏႇစ္ေပါင္း ၂၆ ႏႇစ္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ န၀တ၊ နအဖ စစ္အစိုးရ ႏႇစ္ဆက္က ၂၂ ႏႇစ္ၾကာခဲ့ပါတယ္။ ႏႇစ္ေပါင္း ၄၈ ႏႇစ္ၾကာ 'အာဏာရႇင္၀ါဒ' ေအာက္ ျပားျပားေမႇာက္ခဲ့ ၾကရတဲ့ ျပည္သူလူထုဟာ မိမိတို႔သည္သာ 'အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ' ၏ မူလပိုင္ရႇင္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ ၾကပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဒီကေန႔ အသက္ ၄၈ ႏႇစ္ အရြယ္ လူႀကီးပိုင္း ေရာက္ေနတဲ့ 'ျပည္သူ' တစ္ေယာက္ဟာ ဒီမုိကေရစီ က်င့္စဥ္နဲ႔ အလႇမ္းေ၀းလႇပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းရဲ႕ ဆိုရႇယ္လစ္ အတုအေယာင္ ေခတ္တုန္းကလည္း သူမ်ား 'ဆိုရႇယ္လစ္' တိုင္း လိုက္ 'လစ္' ၾကသူေတြေၾကာင့္ အာဏာရႇင္၀ါဒ ၂၆ ႏႇစ္ၾကာခဲ့ရၿပီး တိုင္းျပည္ အဖတ္ဆည္ မရေအာင္ ခြၽတ္ျခံဳက်ခဲ့ရပါၿပီ။ စစ္အစိုးရမ်ား လက္ထက္မႇာေတာ့ 'အစိုးရ' ေတြကိုယ္တိုင္က 'ဘာ၀ါဒကိုမႇ' မေႂကြးေၾကာ္ဘဲ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္ 'ေလႇာ္' ခဲ့ၾကလို႔ တုိင္းျပည္မႇာ ႐ုပ္၀တၴဳပိုင္းဆိုင္ရာ ခြၽတ္ျခံဳက်႐ုံမက စာရိတၲပိုင္း ဆိုင္ရာမႇာပါ ရစရာမရႇိေအာင္ ခြၽတ္ျခံဳက်ၾကျပန္ေတာ့ ျပည္သူလူထု ဘ၀မ်ား 'ဖြပ္သထက္ညစ္' ျဖစ္ ၾကရပါေတာ့တယ္။
ေဟာ ယခုအခါ 'ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ၊ ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဥ္ကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ အစိုးရသစ္' လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကျပန္တာ 'သံုးႏႇစ္ကာလ' သို႔ ခ်င္းနင္းမိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လႇန္ေရးဟာ 'စိတ္ဓာတ္' ေတာ္လႇန္ေရး ျဖစ္တယ္လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။
ဒီမိန္႔ၾကားခ်က္ကို စာေရးသူ လိႈက္လႇဲစြာ ေထာက္ခံပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လႇန္ေရးဟာ အၾကမ္းဖက္ ေတာ္လႇန္ေရးမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ 'ေက်းလက္ကို အေျခခံ၊ ၿမိဳ႕ကို သိမ္းတဲ့' လက္၀ဲေတာ္လႇန္ေရးမ်ဳိး မဟုတ္ပါ ဘူး။ 'ပညာတတ္မ်ား' ကို ေဖာက္ျပန္တဲ့ လူတန္းစားအျဖစ္ သတ္မႇတ္ ရန္ျပဳတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ ေတာ္လႇန္ေရးမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ျမင့္မားသူမ်ားထံမႇ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ နိမ့္ပါးသူတို႔ထံ စီးဆင္းရမယ့္ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လႇန္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မင္းမဲ့၀ါဒီစိတ္ဓာတ္၊ အာဏာရႇင္စိတ္ဓာတ္၊ ငါႀကီး ငါေကာင္း စိတ္ဓာတ္နဲ႔ 'တစ္ေတာ တစ္ၾကက္ဖ တြန္' စိတ္ဓာတ္ေတြကို ခ၀ါခ်ပစ္ရမယ့္ ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ ပစ္ရမယ့္ 'စိတ္ဓာတ္ ေတာ္လႇန္ေရးႀကီး' တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရႇင္ စနစ္မ်ားတုန္းကလို 'လူထု' ကို နလပိန္းတံုးမ်ား ေနရာထားၿပီး အာဏာပိုင္မ်ားက စိတ္ထဲရႇိရာ လမ္းညႊန္၊ ၾသ၀ါဒေပး၊ အာဏာျပႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားဟာ ဒီမိုကေရစီေခတ္မႇာ 'အသံုးမရႇိ' ေတာ့ပါဘူး။ ျပည္တြင္းျပည္ပ၊ ေျမေပၚေျမေအာက္ ၀ဲယာ 'အဖ်က္သမားမ်ားေၾကာင့္ တုိင္းျပည္မတိုးတက္ ျဖစ္ရေလတယ္' ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းမ်ဳိးကလည္း ေခတ္ကုန္သြားပါၿပီ။ ျပည္သူလူထုက ယံုၾကည္လို႔ တုိင္းျပည္အေပၚ စီမံခန္႔ခြဲမႈ အာဏာအရပ္ရပ္ကို အပ္ႏႇင္းျခင္းခံရတဲ့ 'ျပည္သူ႔အစိုးရ' ဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ 'လိုအပ္ခ်က္' မႇန္သမွ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ 'တာ၀န္ခံ' ရမႇာျဖစ္ပါတယ္။ 'အစိုးရ' ရဲ႕ လုပ္ရပ္မ်ား မေအာင္ျမင္မႈအေပၚ တစ္စံုတစ္ရာ သို႔မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္အေပၚ အျပစ္ပံုခ်တတ္တဲ့ အက်င့္' ကိုလည္း ဒီမိုကေရစီ စိတ္ဓာတ္ ေတာ္လႇန္ေရးႀကီးက အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္းပစ္ရမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပည္သူလူထုဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို မည္သူ႔ထံ၊ မည္သည့္ပါတီထံ အပ္ႏႇင္းၾကမယ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေရး အေျမာ္အျမင္ရႇိရႇိ ႏိုင္ငံေရး သတိရႇိရႇိနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ၾကရေတာ့မႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ေရး၊ ဂိုဏ္းဂဏေရး ကင္းရႇင္းစြာ အဂတိတရား ကင္းရႇင္းစြာနဲ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ ေကာင္းစားေရးကိုသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထားၿပီး 'မဲ' ေပးၾကရမႇာ ျဖစ္ပါတယ္...
(၂)
ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚ စတင္ေျခခ်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ဟာ ျဖတ္သန္းမႈကာလ ႏုနယ္စျဖစ္တဲ့ အတြက္ 'လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ခါစ ကေလးလို အေျခမခိုင္ေသးဘူး' ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ယုတၲိတန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ထိုအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ဳိးကို လမ္းစဥ္ပါတီ အစိုးရလက္ထက္က 'စပ္ကူးမပ္ကူး' ကာလဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပခဲ့တာမ်ဳိး ရႇိခဲ့ပါတယ္။ 'ၾကားကာလ' လို႔လည္း သံုးႏႈန္းေလ့ ရႇိခဲ့ပါတယ္။ အေျခမခိုင္စ ကာလပဲေျပာေျပာ 'စပ္ကူးမပ္ကူး ကာလပဲဆိုဆို၊ ၾကားကာလလို႔ပဲေခၚေခၚ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလလို႔ပဲ သမုတ္ သမုတ္ ဒီကာလဟာ 'ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း' ေလာက္ေတာ့ မရႇည္လ်ား သင့္ေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းက ဒီကာလအတြင္းမႇာပဲ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနဆိုး အခ်ဳိ႕ဟာ တိုးတက္မလာ႐ုံမက ဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပား သြားတာကို ေတြ႕လာေနရလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္နဲ႔ လူလတ္ပိုင္းတို႔မႇာ 'အမ်ဳိးသား ယဥ္ေက်းမႈလကၡဏာ ဆိတ္သုဥ္းလာမႈနဲ႔ စာရိတၲမ႑ိဳင္ ၿပိဳလဲလာမႈမ်ားကို အနာဂတ္အတြက္ ရင္ေလးဖြယ္ ေတြ႕ရႇိလာေန ရပါတယ္။ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ၾက ကိုင္ၾကေတာ့မယ္လို႔ ၾကားေနရတဲ့ ၾကားထဲက ျမန္မာ့ပညာေရး စနစ္ဟာ ဒီေန႔အထိ 'မည္း ျပာပုဆိုး' က မတက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး ျပႆနာဆိုတာ ကိုေတာ့ အမ်ားသိ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီစာမႇ၊ ထပ္ကြန္႔တင္ျပစရာ မလုိေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။ ႏႇိမ္နင္းမရႏိုင္ေသးတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး ျပႆနာေတြ၊ အရက္ေသစာ ေသာက္စားရမ္းကားမႈက စတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈေတြ၊ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ေတြမႇာ က်က္စားေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ျပည့္တန္ဆာေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလရဲ႕ မ်က္ႏႇာစာကို အိုးမဲသုတ္လ်က္ ရႇိပါတယ္။ ေျမယာ ျပႆနာေတြ၊ လယ္သမား ျပႆနာေတြ၊ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားရဲ႕ ထြန္တံုးတုိက္ပြဲေတြ၊ ေသြးထြက္သံယို လူမ်ဳိးေရး အဓိက႐ုဏ္းေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ လမ္းစဥ္ကို ေႏႇာင့္ယႇက္ ဖ်က္ဆီးလိုတဲ့ မသမာသူမ်ားရဲ႕ ႀကိဳးကိုင္ဖန္တီးမႈမ်ား ျဖစ္ေနၾကသလားဟု အေတြးပြားဖြယ္ ျဖစ္လာေနပါၿပီ။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျပႆနာကလည္း လိပ္ခဲတည္းလည္း အေျခအေနမႇာ ရပ္ေနဆဲပါ။
(၃)
ဒီမိုကေရစီ လိုလားတဲ့ ျပည္သူအမ်ားဟာ အထက္ေဖာ္ျပပါ တုိင္းျပည္ရဲ႕ စိတ္မသက္မသာစရာ ျပႆနာမ်ား ၾကားမႇာပဲ ႐ုန္းရင္း ကန္ရင္း ရင္ဆုိင္ရင္းနဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္လ်က္ ရႇိပါတယ္။ ၂၀၁၂ ခုႏႇစ္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အေ၀းမႇာက်န္ရစ္ၿပီး ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲဆီသို႔ တစ္စတစ္စ နီးကပ္လာျပန္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ျပည္သူ႔အလိုဆႏၵနဲ႔ ညီညြတ္ဖို႔ဆိုလွ်င္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကို အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္ေရးဆြဲ ရမႇာျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရတဲ့အတြက္ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ဒီအတိုင္းသာ သည္းခံဆင္ႏႊဲ ၾကပါဦးစို႔ဟု ဆိုပါလွ်င္ေတာ့ တိုင္းျပည္ဟာ ေနာက္ျပန္မလႇည့္ သည့္တိုင္ ေရႇ႕ကႀကိဳေနမယ့္ ေခ်ာက္ထဲကို ထိုးက်သြားပါ လိမ့္မယ္။ အကယ္၍သာ တည္ဆဲအစိုးရဟာ ႏုိင္ငံေရး အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားစြာနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ျပင္ဆင္ေပးခြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္မႇာ ျပည္သူ႔အစိုးရ စစ္စစ္တစ္ရပ္ ေပၚေပါက္ေရး တာ၀န္ဟာ ျပည္သူ႔ပခံုးေပၚ က်လာမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခါမႇာ ျပည္သူလူထုဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို မည္သူ႔ထံ၊ မည္သည့္ပါတီထံ အပ္ႏႇင္းၾကမယ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေရး အေျမာ္အျမင္ရႇိရႇိ ႏိုင္ငံေရး သတိရႇိရႇိနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ၾကရေတာ့မႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ေရး၊ ဂိုဏ္းဂဏေရး ကင္းရႇင္းစြာ အဂတိတရား ကင္းရႇင္းစြာနဲ႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ ေကာင္းစားေရးကိုသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထားၿပီး 'မဲ' ေပးၾကရမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီစစ္စစ္ လမ္းစဥ္မႇာ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို မည္သူ႔ထံ အပ္ႏႇင္းမည္ ဆိုသည့္ အဆံုးအျဖတ္နဲ႔ အခြင့္အေရးဟာ ျပည္သူလူထု လက္ထဲမႇာသာ ရႇိပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။
 Written by ေဇာ္ၿငိမ္းလတ္ (၇၄)
Credit To Eleven Journal
Read More »

ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းမွေပးေသာ ႏိုင္ငံေရး သင္ခန္းစာ



အီဂ်စ္သမၼတအား ဆန္႔က်င္သူမ်ား ကမ္း႐ိုးတန္းၿမိဳ႕ အလက္ဇႏၵာရီးယားတြင္ ဇြန္ ၂၈ ရက္က ကန့္ကြက္ဆႏၵျပေနစဥ္ (Photo:AFP)
အာရပ္ေႏြဦး ေတာ္လွန္ေရးတြင္ အစိုးရမ်ားကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့ေသာ တူနီးရွားႏိုင္ငံ၊ ယီမင္ႏိုင္ငံ၊ လစ္ဗ်ားႏိုင္ငံတို႔ႏွင့္အတူ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံသည္ မူဘာရက္ အစိုးရကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ က်င္းပခဲ့ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားမွတစ္ဆင့္ အစိုးရသစ္ကို ဖြဲ႕စည္းႏိုင္ခဲ့သည္။ အစိုးရသစ္သည္ တစ္ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္း လူထုတိုက္ပြဲႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီး စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းမႈႏွင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းသစ္စ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းမွ ေတာ္လွန္ေရးသည္ စိတ္၀င္စားဖြယ္၊ သင္ခန္းစာ ယူဖြယ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနမည္မွာ မုခ်ျဖစ္သည္။
ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းက ႏုိင္ငံ
အီဂ်စ္အာရပ္ သမၼတႏိုင္ငံသည္ အာရွတိုက္၏ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္ႏွင့္ အာဖရိကတိုက္၏ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္တို႔ကို ဆိုင္းႏိုင္းကြၽန္းဆြယ္ေခၚ ကုန္း႐ုိးတံတားျဖင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားၿပီး တိုက္ႀကီးႏွစ္တိုက္ၾကား ခြထိုင္ထားေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံသည္ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသ၊ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေဒသႏွင့္ မူဆလင္ႏိုင္ငံမ်ား အေပၚတြင္ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရးတို႔အရ ၾသဇာသက္ေရာက္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္တြင္လည္း မဟာအင္အားႀကီး ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားေအာက္ အလယ္အလတ္ ၾသဇာရွိ ႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္သည္။ အီဂ်စ္ေလတပ္သည္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းတြင္ အစၥေရး ေလတပ္ႏွင့္ တန္းတူအဆင့္အတန္းရွိၿပီး အေရွ႕အလယ္ပိုင္းတြင္ ေထာက္လွမ္းေရး ၿဂိဳဟ္တု ပိုင္ဆုိင္ေသာ ႏွစ္ႏိုင္ငံတြင္ တစ္ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုသည္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကို ကာကြယ္ေရး အေထာက္အပံ့အျဖစ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ ဒသမ ၃ ဘီလ်ံခန္႔ ေထာက္ပံ့လ်က္ ရွိသည့္အေလ်ာက္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ တပ္မေတာ္တုိ႔အၾကား ဆက္ဆံေရးမွာလည္း မဟာဗ်ဴဟာ အဆင့္တြင္ ရွိေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။
စစ္တပ္အာဏာသိမ္းျခင္း
အီဂ်စ္သမၼတ မိုဟာမက္ေမာ္စီကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပမႈမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးေနာက္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္ ၃ ရက္တြင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အဗၺဒူဖာတာခါလီအယ္လ္စီစီသည္ သမၼတေမာ္စီကို ျဖဳတ္ခ်ေၾကာင္းႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဆိုင္းငံ့လိုက္ေၾကာင္း၊ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို မၾကာမီ က်င္းပေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ တရားလႊတ္ေတာ္ တရားသူႀကီး အက္ဒလီမန္ဆာကို အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ ၾကားျဖတ္သမၼတအျဖစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ား က်င္းပၿပီးခ်ိန္အထိ ခန္႔အပ္ေၾကာင္းႏွင့္ ပညာရွင္မ်ား ပါ၀င္ေသာ ၾကားျဖတ္အစိုးရကို ဖြဲ႕စည္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္းတို႔ကို ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့သည္။ သမၼတေမာ္စီကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၿပီး Muslim Brotherhood ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ အာဏာသိမ္း ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံတစ္၀န္း အာဏာသိမ္းမႈကို ေထာက္ခံသူမ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္သူမ်ား၏ ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ ခိုက္ရန္ပြဲမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။
သမၼတေမာ္စီ ေရြးေကာက္ခံရသည့္ တစ္ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဇြန္ ၃၀ ရက္တြင္ အာဏာရွင္ ပံုစံအုပ္ခ်ဳပ္မႈအေပၚ မေက်နပ္သျဖင့္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံတစ္၀န္း ဆႏၵျပသူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာသည္ လမ္းမမ်ားေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး သမၼတေမာ္စီ ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပသူငါးဦး အသတ္ခံရၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပမႈမ်ားတြင္ အၾကမ္းဖက္မႈ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ေရာေႏွာလာခဲ့သည္။
စစ္တပ္၏ သမၼတေမာ္စီကို ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုမႈအား ျငင္းဆန္ခဲ့ျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ားသည္ လက္ရွိအေျခအေနကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါက အာဏာသိမ္းမည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းတို႔၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဆႏၵျပမႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေရးရာ အမ်ဳိးသား အက်ပ္အတည္းႀကီး အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
စစ္တပ္သည္ တိုင္းျပည္အက်ပ္အတည္းကို ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းဖို႔ အေထာက္အပံ့ မျပဳခဲ့သည့္အျပင္ ျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ားကိစၥ သက္သက္အျဖစ္ လက္ေရွာင္ထိုးခ်ကာ အာဏာသိမ္းမည္ဟု ရာဇသံေပးမႈသည္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ အနာဂတ္အတြက္ ႏိုင္ငံေရး စိုးရိမ္ေရမွတ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္ဟု ေကာက္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။
စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းျခင္းသည္ အစိုးရ၊ ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားႏွင့္ အတိုက္အခံ လႈပ္ရွားမႈတို႔အၾကား ဘံုသေဘာထားႏွင့္ ဘုံသေဘာတူညီခ်က္ တစ္ရပ္ကို မခ်မွတ္ႏိုင္သျဖင့္ဟု ဆိုေစကာမူ အာရပ္ေႏြဦးအလြန္ ဒီမိုကေရစီနည္းက် တည္ေဆာက္ထားသည့္ ယႏၲရားတစ္ခုကုိ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈႏွင့္ ထိန္းေက်ာင္းခဲ့ရျခင္းမွာ လြဲေခ်ာ္မႈတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဆန္႔က်င္ဖီဆန္ အာခံသည့္ လုပ္ရပ္ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။
ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုေပၚတြင္ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ပံုေဖာ္ေနသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္စဥ္သည္ သင္ခန္းစာယူဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးတြင္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈ ပါ၀င္လာျခင္းသည္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ အီဂ်စ္စစ္တပ္သည္ အေမရိကန္စစ္တပ္ အေထာက္အပံ့ အကူအညီေအာက္တြင္ ရပ္တည္ေနေသာေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စိတ္၀င္စားမႈ နည္းပါးႏိုင္ေျခ ရွိသျဖင့္ အီဂ်စ္ျပည္သူတို႔အတြက္ ကံေကာင္းသည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳရမည္ ျဖစ္သည္။
အီဂ်စ္ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ
သမၼတမိုဟာမက္ ေမာ္စီသည္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၆ ရက္တြင္ အီဂ်စ္အာရပ္ သမၼတႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို လက္မွတ္ေရးထိုး ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရး ေကာင္စီသည္ ဥပေဒမူၾကမ္းကို ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာ ၃၀ ရက္တြင္ အတည္ျပဳခဲ့သည္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၅ ရက္မွ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္အတြင္း  ျပည္လံုးကြၽတ္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပခဲ့သည္။
မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူ ၃၃ ရာခိုင္ႏႈန္း မဲေပးခဲ့ၿပီး မဲလာေရာက္ေပးသူ ၆၄ ရာခိုင္ႏႈန္း၏ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳခဲ့သည္။
အီဂ်စ္အာရပ္ သမၼတႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသစ္သည္ သမၼတမူဘာရက္ လက္ထက္က သမၼတထံ အာဏာမ်ားအားလံုး အပ္ႏွင္းခဲ့သည့္ ပံုစံကို ပယ္ဖ်က္ခဲ့ၿပီး လႊတ္ေတာ္မ်ားကို လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား၊ အာဏာမ်ား ပိုမိုအပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အီဂ်စ္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားသည္ မူဘာရက္ လက္ထက္က ရရွိခဲ့ေသာ အာဏာႏွင့္ အခြင့္အေရး အမ်ားစုကို ျပန္လည္ရရွိခဲ့ၾကသည္။ ဘာသာေရး အေျခခံေသာ ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ား ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ျခင္းကိုလည္း ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒက ခြင့္မျပဳေပ။
ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ၊ ပုဒ္မ (၁၄၆) အရ၊ သမၼတသည္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ သမၼတေမာ္စီသည္ အီဂ်စ္တပ္မေတာ္အေပၚ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈ မရွိသည့္အျပင္ အီဂ်စ္တပ္မေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မပတ္သက္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ရပ္တည္ေနသည္။ ပုဒ္မ (၁၉၅) အရ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးသည္ တပ္မေတာ္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္ၿပီး တပ္မေတာ္ အရာရွိႀကီးမ်ားမွ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကို ခန္႔အပ္ရမည္ ျဖစ္သည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္မ်ားတြင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအရ စစ္တပ္အေနျဖင့္ ပါ၀င္ပတ္သက္ခြင့္ မရွိေသာ္လည္း အီဂ်စ္စစ္တပ္သည္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းကို အာဏာသိမ္းသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ၿပီး အီဂ်စ္ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးက ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဆိုင္းငံ့ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္မႈသည္ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးေသာ ျပယုဂ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အျခားထြန္းသစ္စ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံမ်ားအေနျဖင့္ အာဏာသိမ္းမႈ၊ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ဖ်က္သိမ္းမႈ၊ ဆိုင္းငံ့မႈတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳလ်က္ ႏိုင္ငံ၊ ျပည္သူႏွင့္ စစ္တပ္သံုးဦး သံုးဖလွယ္နစ္နာ ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားကို သင္ခန္းစာယူသင့္သည္။ အကယ္စင္စစ္ စစ္တပ္အေနျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေသာ လံုျခံဳေရး အေထာက္အပံ့ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းနည္းကိုသာ အားေပးေထာက္ခံသင့္သည္။
အီဂ်စ္ပါလီမန္ႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ
အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ လႊတ္ေတာ္ကို အထက္လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္တို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ေအာက္လႊတ္ေတာ္သည္ ဥပေဒျပဳေရးႏွင့္ ေန႔စဥ္ဥပေဒေရးရာ ကိစၥမ်ားအတြက္ အဓိက တာ၀န္ရွိသည္။ ေအာက္လႊတ္ေတာ္တြင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၅၀၈ ဦး ပါ၀င္သည္။ အမတ္ ၄၉၈ ဦးကို ေရြးေကာက္ပြဲမွ တင္ေျမႇာက္ၿပီး အမတ္ ၁၀ ဦးကို တိုက္႐ုိက္ခန္႔အပ္သည္။ အမတ္ ၄၉၈ ဦးအနက္၊ ၁၆၆ ဦးကို မဲအမ်ားဆံုးရရွိသူ အႏိုင္ရသည့္စနစ္၊ ၃၃၂ ဦးကို အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈစနစ္ (ပီအာ)ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္သည္။
႐ူရာေကာင္စီသည္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ အထက္လႊတ္ေတာ္ျဖစ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၂၇၀ ႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၉၀ ကို သမၼတမွ တိုက္႐ုိက္ခန္႔အပ္ၿပီး အမတ္ ၁၈၀ ကို ေရြးေကာက္ပြဲမွတစ္ဆင့္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္သည္။ အမတ္ ၁၈၀ ဦးအနက္၊ အမတ္ ၆၀ ကကို မဲအမ်ားဆံုး ရရွိသူ အႏိုင္ရရွိသည့္ စနစ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အမတ္ ၁၂၀ ကို အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈစနစ္ (ပီအာ)ျဖင့္ လည္းေကာင္း ေရြးေကာက္သည္။ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ တရားမွ်တေရး ပါတီႏွင့္ Muslim Brotherhood ပါတီတို႔ ပါ၀င္ေသာ အီဂ်စ္ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္ ပါတီသည္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္လံုးတြင္ အမတ္ေနရာ အမ်ားစုကို အႏိုင္ရရွိထားသည္။
အီဂ်စ္အာရပ္ သမၼတႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၃၁ အရ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အာဏာတည္ၿပီးေနာက္ က်င္းပသည့္ လႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားတြင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေနရာ၏ သံုးပံုႏွစ္ပံုကို အခ်ဳိးက် ကိုယ္စားျပဳမႈ စနစ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ က်န္လႊတ္ေတာ္အမတ္ သံုးပံုတစ္ပံုကို မဲအမ်ားဆံုး ရရွိသူ အႏိုင္ရရွိသည့္ စနစ္ျဖင့္ လည္းေကာင္း ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ား သို႔မဟုတ္ တစ္သီးပုဂၢလ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ စနစ္ႏွစ္မ်ဳိးတြင္ ႏွစ္သက္ရာ စနစ္ျဖင့္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္သည္။
စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ အထက္လႊတ္ေတာ္ကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့ျခင္းသည္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ မညီသည့္အျပင္ စစ္တပ္က မည္သို႔ပင္ ႏိုင္ငံေရး၌ စိတ္မ၀င္စားဟု ဆိုေစကာမူ အထက္လႊတ္ေတာ္ကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့မႈသည္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျခကြၽံမႈ ျဖစ္သည္ဟုလည္း ေကာက္ခ်က္ျပဳၾကသည္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအရ သမၼတကသာ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ကို ဖ်က္သိမ္းႏိုင္ၿပီး အထက္လႊတ္ေတာ္သည္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ဖ်က္သိမ္းထားခ်ိန္တြင္ပင္ ဥပေဒျပဳေရး အာဏာကို ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအရ ဆက္လက္က်င့္သံုးႏိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ အဆိုပါ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို လႊမ္းမိုးအာဏာသိမ္းမႈကို အေၾကာင္းျပဳလ်က္ အာဖရိက သမဂၢသည္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကို အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္မွ ဆိုင္းငံ့ခဲ့သည္။
တာမာ႐ူ သူပုန္လႈပ္ရွားမႈ
၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇြန္ ၃၀ ရက္တြင္ လက္မွတ္ေပါင္း ၁၅ သန္း ရရွိေအာင္ ေကာက္ခံၿပီး အီဂ်စ္သမၼတ မိုဟာမက္ေမာ္စီကို သမၼတေရြးေကာက္ပြဲမ်ား အခ်ိန္ေစာေခၚယူေရး ေတာင္းဆိုမည့္ အတိုက္အခံ လူထုလႈပ္ရွားမႈသည္ တာမာ႐ူ သူပုန္လႈပ္ရွားမႈပင္ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ သူပုန္လႈပ္ရွားမႈကို ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၂၈ ရက္တြင္ စတင္ခဲ့ၿပီး ဇြန္ ၂၉ ရက္တြင္ လက္မွတ္ေပါင္း ၂၂ သန္းေက်ာ္ကို စုေဆာင္းရရွိခဲ့သည္ဟု တာမာ႐ူ လႈပ္ရွားမႈက ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ အဆိုပါ လႈပ္ရွားမႈ အဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ သမၼတေမာ္စီကို ဇူလိုင္ ၂ ရက္ မတိုင္မီ ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၿပီး မႏုတ္ထြက္ပါက အစိုးရ အာဏာဖီဆန္ေရး လူထုလႈပ္ရွားမႈမ်ား စတင္မည္ဟု ေၾကညာခဲ့သည္။ အီဂ်စ္စစ္တပ္က အစိုးရႏွင့္ တာမာ႐ူ ႏွစ္ဖက္လံုးကို ဇူလိုင္ ၃ ရက္ မတိုင္မီ အက်ပ္အတည္းအား ေျဖရွင္းရန္ ရာဇသံ ေပးခဲ့သည္။ အက်ပ္အတည္းကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါက စစ္တပ္အေနျဖင့္ အစိုးရႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ ပါ၀င္မည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရး လမ္းျပေျမပံုကို အဆိုျပဳမည္ဟု ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
နိဂံုး
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံတြင္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းယူမႈသည္ အာရပ္ေႏြဦး ေတာ္လွန္ေရး၏ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစခဲ့သည့္အျပင္ စစ္တပ္သည္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းသစ္စႏိုင္ငံမ်ား၏ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒမ်ားကို အလြယ္တကူ ဖ်က္သိမ္းႏိုင္၊ ၾသဇာလႊမ္းႏိုင္ေသာ ယႏၲရား ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း ပိုမိုသိသာ ထင္ရွားေစခဲ့သည္။ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ တင္ေျမႇာက္ေသာ သမၼတကို ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ဆန္႔က်င္အာဏာသိမ္းမႈႏွင့္ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ျခင္းသည္လည္း စံနမူနာယူဖြယ္ လုပ္ရပ္မဟုတ္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။ စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းမႈကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေထာက္ခံႀကိဳဆိုေနေသာ အီဂ်စ္ျပည္သူမ်ားကို ျမင္ေတြ႕ရေသာအခါ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ႏွင့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအတြက္ အလြန္အမင္း စိုးရိမ္စိတ္ ၀င္ခဲ့မိသည္။  ျပည္သူလူထုႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ အစိုးရကို ရသည္ဟူေသာ စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းသစ္စ ႏိုင္ငံမ်ားမွ ျပည္သူမ်ားသည္ အာရပ္ေႏြဦး ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ အာရပ္ျပည္သူလူထုကို ဂုဏ္ယူအားက် ခဲ့ၾကေသာ္လည္း အီဂ်စ္အာဏာသိမ္း ဇာတ္လမ္းေနာက္ပိုင္းတြင္ အဆိုပါ ျပည္သူမ်ားသည္ အာရပ္ေႏြဦးႏွင့္ အာရပ္ျပည္သူ လူထုအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ခဲ့သည့္နည္းတူ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း စိုးရိမ္ပူပန္ခဲ့ၾကသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကမၻာ့သမိုင္း စာမ်က္ႏွာမ်ားစြာတြင္ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းမ်ားကို စစ္တပ္အာဏာ သိမ္းမႈႏွင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ေသာ အစဥ္အလာဆိုးႀကီးအား မည္သို႔မည္ပံု အဆံုးသတ္ႏိုင္မည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းသစ္စ ႏိုင္ငံမ်ား အပါအ၀င္ ကမၻာ့မိသားစု၀င္ ႏိုင္ငံမ်ား အားလံုးအေနျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းအေျဖရွာသင့္ေၾကာင္း အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ လတ္တေလာ ျဖစ္စဥ္မ်ားက သက္ေသျပဳလ်က္ ရွိေနပါသည္။
 Written by ေဒါက္တာရန္မ်ိဳးသိမ္း
Credit To Eleven Journal
Read More »

မကၠာသီႏွင့္ မာ႐ိုး အတၱမ်က္ႏွာဖံုးကိုဆြဲခြာျခင္း


ေရးသားသူ- ရဲမုိး

လူထုၾကားမွာ အေၾကာက္တရားကို ပါးနပ္စြာႏႈိးဆြကိုင္တြယ္ႏုိင္လွ်င္ ပုဂၢိဳလ္ေရးၾသဇာအာဏာကို အလြယ္တကူတည္ေထာင္ႏုိင္သည္ဆုိ သည့္ သီအိုရီကို ယခုမွေတြ႕ရွိသည္မဟုတ္ပါ။ သမုိင္းအဆက္ဆက္မွာနာမည္ဆုိးျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက လက္ေတြ႕ျပၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ စစ္ေအးတုိက္ပြဲကာလအစ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ“ကြန္ျမဴနစ္ေခ်မႈန္းေရး”ကို ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၿပီး ပုဂိၢဳလ္ေရးၾသဇာအာဏာ ထူေထာင္ခဲ့သည္။ ဆီနိတ္တာဂ်ဳိးဇက္မကၠာသီနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာဖံုးကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဆြဲခြာခဲ့သည့္ သတင္းစာဆရာအက္ဒ၀ပ္အာရ္မာ႐ိုးတို႔အေၾကာင္းကို ဒီကေန႔ေဆြးေႏြးၾကပါစို႔။

ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးခါစ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ အေမရိကန္ဦးေဆာင္သည့္ အေနာက္အုပ္စုႏွင့္ ဆုိဗီယက္ရုရွားဦးေဆာင္သည့္ ကြန္ျမဴနစ္ ဘေလာ့ခ္တုိ႔အၾကား စစ္ေအးတုိက္ပြဲစတင္လာခဲ့သည္။ အေမရိကန္ ျပည္သူမ်ားၾကားမွာ “ကြန္ျမဴနစ္ အေၾကာက္တရား”ကို ႏႈိးဆြခဲ့ၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးၾသဇာကို တည္ေထာင္ခဲ့သူကေတာ့ ၀စၥကြန္ဆင္ျပည္နယ္ ရီပတ္ ဘလစ္ကန္ ဆီနိတ္တာဂ်ဳိးဇက္ မကၠာသီပါ။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၉ ရက္မွာမကၠာသီက “အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုကို ကြန္ျမဴနစ္ေတြခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီ၊ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္ေတြ၀င္စီးထားၿပီ၊ ႏုိင္ငံျခားေရးဌာနမွာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ေနသည့္ ကြန္ျမဴနစ္ ၂၀၅ ေယာက္စာရင္းကိုရထားၿပီ”ဆုိသည့္ ျပဴးတူးၿပဲတဲ မိန္႔ခြန္းတစ္ခုကို သူစတင္ေျပာခဲ့သည္။ သည့္ေနာက္ ပိုင္းမွာေတာ့ “လူ႔အဖြဲဲ႕အစည္းအ တြင္းက ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ဆြဲထုတ္ၾက”ဆုိသည့္ ေႂကြးေၾကာ္သံကို ဦးေဆာင္ၿပီး အာဏာတစ္ခုကိုသူ ထူေထာင္ခဲ့ေတာ့သည္။

သာမန္ဘုမသိဘမသိျပည္သူမ်ားၾကားမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံကို ေနခ်င္းညခ်င္း ကြန္ျမဴနစ္မ်ားက ထိန္းသိမ္းေတာ့မေယာင္ ထင္ျမင္ေစသည့္နည္းလမ္းျဖင့္ မကၠာသီတစ္ေယာက္ မ်ဳိးခ်စ္တုိက္ပြဲႀကီး၏ တပ္ဦးက သူရဲေကာင္းအျဖစ္ သူ႔ကိုယ္သူ ျခယ္မႈန္းခဲ့သည္။

အလယ္ေခတ္က ဥေရာပမွာ “စုန္း”ဟုစြပ္စြဲၿပီး လူအမ်ားအျပားကို သတ္ျဖတ္ခဲ့သည့္ “စုန္းစစ္ဆင္ေရး” Witch Hunt အတုိင္းကြန္ျမဴ နစ္စစ္ဆင္ေရးကိုႏုိင္ငံအ၀န္း ရြက္လႊင့္ခဲ့သည္။ မကၠာသီေခတ္မွာ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡမ်ား၊ စာေရး ဆရာမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား၊ ႏုိင္ငံ ၀န္ထမ္းအမ်ားအျပားရာထူးမွ ထုတ္ပယ္ခံရ၊ အေရးယူခံခဲ့ၾကရသည္။ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီသည့္ အေမရိကန္မ်ား အေၾကာင္းမဲ့အေရးယူခံၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။

မကၠာသီကို ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံေပးထားသူကေတာ့ အက္ဖ္ဘီအုိင္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ႀကီး၏ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး ေဂ်အက္ ဒဂါဟူးဗား။ မကၠာသီ၏ ဆႏၵကိုပံု ေဖာ္ဖို႔ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားက အက်ဳိးေဆာင္ေပးခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ျဖဴေတာ္ကပင္၀င္မစြက္ရဲ။ အျခားႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ အစုိုးရအရာရွိမ်ားကလည္း လူၿပိန္းႀကိဳက္ေႂကြးေၾကာ္သံေအာက္မွာ ေနရာတစ္ေနရာရဖို႔ မကၠာသီကို ပူး ေပါင္းၾကရသည္။

မကၠာသီကို မည္သူမွ်မေ၀ဖန္ရဲ။ မကၠာသီကိုမည္သူမွ်စိန္မေခၚရဲ။ မကၠာသီကို မည္သူမွ်မဆန္႔က်င္ရဲခဲ့ပါ။ မကၠာသီကိုေ၀ဖန္သူသည္မ်ဳိး ခ်စ္စိတ္ဓာတ္မရွိသူ၊ မကၠာသီကို စိန္ေခၚသူသည္ ကြန္ျမဴနစ္၊ မကၠာသီကို ဆန္႔က်င္သူသည္ တုိင္းျပည္သစၥာေဖာက္ဟု မကၠာသီႏွင့္ အဖြဲ႕သားမ်ားက စည္း႐ံုးလႈံ႕ေဆာ္ခဲ့ၾကသည္။

မကၠာသီႏွင့္အဖြဲ႕က “အနီေရာင္ခ်န္နယ္မ်ား”Red Channels ဆုိသည့္ လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ သူတုိ႔ အယူအဆႏွင့္ မကိုက္ညီသည့္ ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနမ်ားကို ကြန္ျမဴနစ္ဟု စြပ္စြဲခဲ့သည္။ သတင္းႏွင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမား ၁၅၁ ဦးကို အနက္ေရာင္စာရင္း Black List သြင္းခဲ့သည္။ ေဟာလိ၀ုဒ္အနက္ေရာင္ စာရင္း Hollywood Black List ဆုိသည့္ လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ ေဟာလိ၀ုဒ္ အႏုပညာေလာကက သ႐ုပ္ေဆာင္၊ ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္ၫႊန္းေရးဆရာႏွင့္ အႏုပညာရွင္ အမ်ားအျပားကိုလည္း စြပ္စြဲတုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။

လြတ္လပ္သည့္ အေတြးအေခၚကို ကိုင္စြဲခဲ့သည့္အတြက္ မကၠာသီေခတ္က အနက္ေရာင္စာရင္းအသြင္းခံၾကရသူမ်ားမွာ ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ပညာရွင္ခ်ာလီခ်က္ပလင္၊ သိပၸံပညာရွင္ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတုိင္း၊ ႏိုဗယ္ဆုရ စာေရးဆရာ ေသာမတ္စ္မန္း၊ အဏုျမဴဗံုးတီထြင္သူ သိပၸံပညာရွင္ ေရာဘတ္အိုဗင္ဟိုင္းမား၊ စာေရးဆရာႀကီး အာသာမစ္လာ၊ စာေရးဆရာမ ေဒၚ႐ိုသီပါကား တုိ႔အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံအဖိုးတန္ပညာရွင္မ်ားစြာပါ၀င္ခဲ့သည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသည္ မကၠာသီလႈပ္ရွားမႈေအာက္တြင္ စကားဟဟ မေျပာရဲေတာ့ပါ။ မည္သူမွ် ဂ်ဳိးဇက္မကၠာသီကို စိန္မ ေခၚရဲေတာ့ၿပီလား။

Columbia Broadcasting System ေရဒီယိုႏွင့္ ႐ုပ္သံသတင္း ဌာနႀကီးမွာ သမိုင္းတြင္မည့္ သတင္းစာဆရာတစ္ေယာက္ရွိခဲ့သည္။ သူ႔ နာမည္က အက္ဒ၀ပ္အာရ္မာ႐ိုး။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက နာဇီဂ်ာမန္မ်ား ဗံုးေတြတ၀ုန္း၀ုန္းႀကဲေနသည့္ၾကားက လန္ဒန္ၿမိဳ႕ကေန ေရဒီယိုျဖင့္ Live သတင္းေၾကညာခဲ့သည့္မာ႐ိုးကို အေမရိကန္ျပည္သူမ်ားက ေလးစားယံုၾကည္ၾကသည္။

မာ႐ိုးႏွင့္ သူ႔မိတ္ေဆြ ပ႐ိုဂ်ဴဆာ ဖရက္ဖရင္ဒေလတို႔က မကၠာသီ ေအာက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခဲ့သည့္အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ျပန္လည္ဆယ္ယူဖို႔ႀကိဳးပမ္းၾကသည္။ မည္သူမွ်မထိတို႔ရဲသည့္ မကၠာသီကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ဖို႔ သူတုိ႔ျပင္ဆင္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မာ႐ိုး၏ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္ “See It Now”ကတစ္ဆင့္ မကၠာသီကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္သြားဖုိ႔သူတုိ႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္က CBS ၏ သတင္းခန္းအတြင္းမွာ ဗံုးတစ္လံုးလို ေပါက္ကြဲသြားေတာ့သည္။ အိမ္ျဖဴေတာ္ကပင္ဆင္ျခင္ေနရသည့္ မကၠာသီကို စိန္ေခၚျခင္းသည္ CBS အတြက္ ကိုယ့္ေသတြင္းကိုယ္တူး ျခင္းဟု ဦးေဆာင္သူအခ်ဳိ႕ကယူဆသည္။ တစ္ဖက္က တန္ျပန္ျပဳလုပ္ လာမည့္ တိုက္စစ္ကို သူတုိ႔ရင္မဆုိင္ ရဲပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ CBS ကိုယ္ တုိင္က မာ႐ိုးကိုတားျမစ္လာေတာ့ သည္။ မာ႐ိုးေနာက္မွာေတာ့ သူနဲ႔ တစ္သားတည္းခံယူထားသည့္ ပ႐ုိဂ်ဴဆာဖရင္ဒေလ၊ မာ႐ိုးႏွင့္ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး၍ တစ္ဘ၀လံုး ပံုခ်ထုိးၾကမည့္ ကင္မရာႏွင့္ အသံဖမ္းသမားမ်ားသာ။ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ျငင္းခုံၾကၿပီး CBS က မာ႐ိုးကို ထုတ္လုပ္မႈႈစရိတ္မေပးႏုိင္၊ CBS လို ဂိုကိုပင္ အသံုးျပဳခြင့္မေပးႏုိင္ဟုေျပာသည္။ မာ႐ိုးႏွင့္ ဖရင္ဒေလကလည္း သူတုိ႔အစီအစဥ္ကို ကိုယ့္စရိတ္ကုိယ္စိုက္ ေၾကာ္ျငာခ
ေပးၿပီး လႊင့္ထုတ္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ သည္လိုႏွင့္ သတင္းစာပညာ၏ သမိုင္း၀င္တုိက္ပြဲႀကီး စတင္ခဲ့ပါသည္။

၁၉၅၄ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္မွာ “ဆီးနိတ္တာ မကၠာသီႏွင့္ပတ္သက္၍ အစီရင္ခံစာ” A Report on Senator Joseph McCarthy ကို “ See It Now ” အစီအစဥ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့သည္။သန္းႏွင့္ခ်ီသည့္ အေမရိကန္ ျပည္သူမ်ားကို သူတုိ႔ေၾကာက္ရြံ႕သည့္ မကၠာသီကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ျပသည့္ မာ႐ိုး၏မ်က္ႏွာကို ႐ုပ္သံမွတစ္ဆင့္ ၾကည့္႐ႈခဲ့ၾကသည္။ စီးကရက္ကိုလက္ၾကားညႇပ္ထားၿပီး တည္ၿငိမ္စြာေျပာဆို သြားသည့္ မာ႐ိုးက မကၠာသီ၏ ေရွ႕ေနာက္မညီသည့္ စကားမ်ားႏွင့္ အမွားမ်ားကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ဖြင့္ခ်ခဲ့သည္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကားအစီအစဥ္ကို ေစာင့္စား ၾကည့္႐ႈခဲ့ၾကသည္။ အစီအစဥ္အၿပီး မွာေတာ့ မာ႐ိုးက ပရိသတ္ကို သူႏႈတ္ဆက္ေနၾကအတုိင္း “Good Night and Good Luck ” ဟု ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိခဲ့သည္။ တင္ဆက္မႈၿပီးသည္ႏွင့္ သတင္းခန္းထဲကို ဖုန္း မ်ားဆက္တုိက္၀င္လာသည္။ မာ႐ိုး ကို ေထာက္ခံသည့္ ျပည္သူမ်ား၏ တယ္လီဖုန္းမ်ားေခၚသံမ်ား။

မာ႐ိုး၏ ထက္ျမက္ရဲရင့္သည့္ စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္မႈက ျပည္သူမ်ားကို သတၱိရွိရွိထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရဲဖို႔ အားေပးခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည့္ အတုိင္း မကၠာသီကလည္း မာ႐ိုးႏွင့္ အဖြဲ႕ကို “ကြန္ျမဴနစ္မ်ား”ျပန္လည္ စြပ္စြဲတုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဒီ
တစ္ခါေတာ့ မကၠာသီ၏လူၿပိန္းႀကိဳက္စြပ္စြဲမႈမ်ား အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆီးနိတ္လႊတ္ေတာ္ကပါ မကၠာသီကို စံုစမ္းစစ္ေဆးဖို႔ စတင္အေရးယူ ေဆာင္ရြက္လာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကစၿပီး မကၠာသီ၏ က်ဆံုးမႈစတင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး အသည္းေရာဂါျဖင့္ သူကြယ္လြန္
သည့္အခါ သူ႔ေဘးမွာ ေထာက္ခံသူမ်ားမ်ားစားစား မရွိေတာ့ပါ။

အက္ဒ၀ပ္အာရ္မာ႐ိုး၏ မကၠာ သီသတင္းေပးပို႔ခ်က္သည္ ႐ုပ္သံ သတင္းဌာနေခတ္ဦးအတြက္ ေရွ႕ ေဆာင္လမ္းျပျဖစ္ခဲ့သလို သတင္း စာဆရာအားလံုးကို အမွန္တရား ကို ေဖာ္ထုတ္ရဲဖို႔ျပသခဲ့သည့္ သင္ ခန္းစာလည္းျဖစ္သည္။ ေနာင္အခါ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံသား ကမၻာေက်ာ္ သတင္းစာဆရာမ ဂၽြန္ေပလ္ဂ်ာေရးသည့္ “ကမၻာကိုေျပာင္းလဲေစသည့္ သတင္းစံုစမ္းေထာက္လွမ္းမႈပညာ””စာအုပ္မွာ မာ႐ိုး၏ မကၠာသီစံုစမ္းမႈ ကို အခန္းတစ္ခန္းျဖင့္ ျပန္လည္ေရးသားခဲ့သည္။

ေနာင္အခါ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုသမုိင္းမွာ “မကၠာသီ၀ါဒ” ဆိုသည့္ စကားလံုးကို “အေၾကာက္ တရားကို ေမြးဖြားျခင္း”ႏွင့္ “က်ဳိးေၾကာင္းမဲ့စြပ္စြဲျခင္း”တုိ႔ကို ၫႊန္းဆိုဖို႔ အသံုးျပဳလာခဲ့ပါသည္။

အက္ဒ၀ပ္အာရ္မာ႐ိုးဆုိသည့္ အမည္ကေတာ့ “အမွန္တရားကို ေဖာ္ထုတ္ျခင္း”ႏွင့္ “အမွားကို စိန္ေခၚရဲသည့္ သတိၱ”အျဖစ္ သမုိင္းမွာ တြင္က်န္ခဲ့ပါသည္။

လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း မကၠာသီမ်ားရွိေနသေရြ႕ မာ႐ိုးမ်ားရွိေန ဖို႔လိုပါလိမ့္မည္။ သင့္ကို မာ႐ိုး အျဖစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္က အလိုရွိ ေနပါသည္။

Credit To 7Day  News Journal
Read More »

ဒီမိုကေရစီအကူးအေျပာင္းႏွင့္ ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာ


ေရးသားသူ- ေဒါက္တာမင္းေဇာ္ဦး

အီဂ်စ္ႏိုင္ငံက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံထားရတဲ့ သမၼတမိုဟာမက္ေမာ္စီကို အီဂ်စ္တပ္မေတာ္က အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားၿပီး ရာထူးက
ဖယ္ရွားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ လက္ရွိဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ဆိုင္းငံ့ထားၿပီး ၾကားျဖတ္အစိုးရတစ္ခုကို ဖြဲ႕စည္းလိုက္ပါတယ္။ ေမာ္စီကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လစ္ဘရယ္မ်ားကေတာ့ ဒါဟာအီဂ်စ္ရဲ႕ “ဒုတိယေတာ္လွန္ေရး”လုိ႔ အမည္တပ္လုိက္ပါတယ္။ ေမာ္စီကိုေထာက္ခံတ့ဲ အစၥလာမ္ဘာသာေရး အေျခခံအုပ္စုေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီနည္းနဲ႔ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့တဲ့ “အာဏာသိိမ္းပြဲ”လုိ႔ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္အပါအ၀င္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကေတာ့ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး ျဖဳတ္ခ်လုိက္တယ္လို႔ နာမည္တပ္ဖို႔ အာေစးေနပါတယ္။ “အာဏာသိမ္းတယ္”လုိ႔ အမည္တပ္လိုက္တာနဲ႔ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြက လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြအရ ပိတ္ဆို႔မႈ- Sanctions ေတြလုပ္ရမွာကို မလုိလားလို႔ပါ။

ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ အီဂ်စ္ရဲ႕ဒီမိုကေရစီအကူးကာလအတြင္းမွာ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔တက္လာတဲ့ သမၼတကို တည္ဆဲဥပေဒ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႔မဟုတ္ဘဲ စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္ၿပီး ဖယ္ရွားလိုက္တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္သြားတာပါ။ ဒီလိုဖယ္ရွားမႈမ်ဳိးကို ထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း ခဏခဏျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ အေျခမခုိင္ေသးဘဲ ဒီမိုကေရစီႏုႏုႏိုင္ငံေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ျပႆနာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆုိရရင္ ေနာက္ျပန္လႈိင္း(သို႔) ဒီမိုကေရစီခရီးဖင့္တဲ့ အေႏွာင့္အတားမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ခုမတည္ၿငိမ္ျဖစ္ေနတာကို မီးေမာင္းထိုးျပတဲ့ “အစိုးရ႐ုတ္ျခည္း ျပဳတ္က်ျခင္း” - Abrupt Regime Change လုိ႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။

ဒီလိုမတည္မၿငိမ္မႈေတြ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္လာရလဲဆုိတာ သိခ်င္တဲ့အတြက္ အေမရိကန္သမၼတကလင္တန္ရဲ႕ လက္ထက္မွာ ဒုသမၼတအဲလ္ဂိုးက ၫႊန္ၾကားဦးေဆာင္ၿပီး သုေတသနလုပ္ငန္းအဖြဲ႕- Taskforce တစ္ခုကို ၁၉၉၄ မွာ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ပါတယ္။ Political Instability Taskforce (PITF)လုိ႔ ေနာက္လူမ်ဳိးသိမ်ားလာတဲ့ ဒီသုေတသနစီမံခ်က္က ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာ အခ်က္အလက္အစုအေ၀းေပါင္း တစ္သန္းေက်ာ္နဲ႔ တစ္ကမၻာလံုးက မတည္မၿငိမ္ျဖစ္မႈေတြကို ေလ့လာလိုက္တဲ့အခါ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေစတဲ့ အခ်က္သံုးခ်က္ကို သြားေတြ႕ရပါတယ္။ ပထမျပႆနာက လူေနမႈအဆင့္အတန္းနိမ့္က်ၿပီး စီးပြားေရးခၽြတ္ၿခံဳက်တဲ့အေၾကာင္းခံပါ။ ဒုတိယျပႆနာက အာဏာရွင္မဟုတ္ ဒီမိုကေရစီလည္း လံုးလံုးမက်တဲ့ ဖားတစ္ပိုင္း ငါးတစ္ပိုင္း ဒီမိုကေရစီမ်ဳိးပါ။ ႏုိင္ငံေရးအကူးအေျပာင္းျဖစ္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ ေတြ႕ရတာမ်ားပါတယ္။ တတိယအခ်က္ကေတာ့ ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာပါ။ ေနာက္ပိုင္းသုေတသနေတြမွာ ေတြ႕ရွိခ်က္က ဒီမုိကေရစီႏုႏုအခ်ိန္ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္အခ်ိန္မွာ ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာက ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ျခင္းတို႔ရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံရာျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေတြ႕ရွိလာခဲ့ၾကတယ္။ ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာက ဒီမုိကေရစီအကူးအေျပာင္းကို ၿခိမ္းေျခာက္ႏုိင္တယ္ဆုိတာ ေလ့လာေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။

ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာဆုိတာ အဖြဲ႕ေတြမတူ႐ံု၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြမ်ား႐ံု သက္သက္ေလာက္နဲ႔ ျဖစ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒီမုိကေရစီအကူးအေျပာင္းအခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ မိႈလိုေပါက္တတ္တာက ဓမၼတာပါ။ ဂိုဏ္းဂဏႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ျပႆနာဟာ စနစ္မခုိင္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ အုပ္စုအသီးသီးက မိမိအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရင္း စနစ္က ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဘယ္လိုဘယ္ပံု အာဏာယူရမယ္ဆုိတာထက္ပိုၿပီး အျခားနည္းေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ဘက္ကို အလဲထိုးဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတဲ့အခါမွာ ျဖစ္လာတဲ့ ပဋိပကၡပါ။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ခုိင္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့အခါ ရွိရင္းစြဲစနစ္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ နည္းဥပေဒလုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြနဲ႔သာ အာဏာရဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာပါ။ စနစ္ရဲ႕အျပင္ကနည္းလမ္းနဲ႔ အာဏာရဖို႔ မႀကိဳးစားပါဘူး။

ဥပမာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္က က်င္းပခဲ့တဲ့ ေဂ်ာ့ဘုရွ္နဲ႔ အဲလ္ဂိုးတို႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က မဲေရတြက္ပံု အျငင္းပြားရာမွာ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က ၀င္ေရာက္ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ ေဂ်ာ့ဘုရွ္က အႏုိင္ရခဲ့တာပါ။ ဒါေတာင္ အဲလ္ဂိုးက တစ္တုိင္းျပည္လံုးမွာ မဲပိုရခဲ့တာပါ။ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မႈအေပၚ အဲလ္ဂိုးက သေဘာမတူေပမယ့္ စနစ္ရဲ႕ ျပ႒ာန္းခ်က္ကို လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဘုရွ္ကို အႏုိင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲလ္ဂိုးကို ေထာက္ခံတဲ့သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ျပည္သူေတြက မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ သူ႔ကိုေထာက္ခံသူေတြက လမ္းမေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆႏၵျပတယ္ဆုိတာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္တဲ့ သေဘာသက္သက္သာျဖစ္ၿပီး ဘုရွ္ကို အာဏာျဖဳတ္ခ်ဖို႔ဆိုတဲ့ အစုိးရအေျပာင္းအလဲကို ဦးတည္တာမဟုတ္ပါဘူး။ မေက်နပ္တဲ့သူေတြကလည္း စနစ္ရဲ႕ျပ႒ာန္းမႈကို လက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီ အေျခခိုင္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵျပတဲ့နည္းနဲ႔ အစိုးရျဖဳတ္ခ်တာ အာဏာယူတာမ်ဳိး ျဖစ္ေလ့မရွိပါဘူး။ အုပ္စုေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ျဖစ္လာရင္ စနစ္ကိုပဲ အေျခခံၿပီး ေျဖရွင္းေလ့ရွိတယ္။ ဒီမုိကေရစီစနစ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မႈကို ႀကိဳက္သည္ရွိ၊ မႀကိဳက္သည္ရွိ လုိက္နာၾကတယ္။ စစ္တပ္က၀င္ၿပီး အာဏာကူသိမ္းေပးရတယ္ဆုိတာ ေ၀းပါေရာ။

အီဂ်စ္ရဲ႕ ဥပမာကိုၾကည့္ရင္ ေမာ္စီရဲ႕ “မြတ္ဆလင္ညီအစ္ကိုေတာ္မ်ားအဖြဲ႕”ကို အေျခခံထားတဲ့ “လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ တရားမွ်တေရးပါတီ” FJP ဟာ ၄၇ ဒသမ ၂ ရာခုိင္ႏႈန္းေနရာမ်ားမွာႏုိင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ စိုးမိုးလာပါတယ္။ အျခားမြတ္ဆလင္ဘာသာ အေျခခံပါတီေတြနဲ႔ေပါင္းလိုက္ရင္ သူတုိ႔ရဲ႕အင္အားဟာ ၇၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဇြန္ ၂၀၁၂ မွာ လႊတ္ေတာ္ကို အေျခခံဥပေဒတရား႐ံုးခ်ဳပ္က ဖ်က္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေမာ္စီကို ၅၁ ဒသမ ၇ ရာခိုင္ႏႈန္း မဲနဲ႔ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဇူလုိင္မွာ အရင္ကဖ်က္သိမ္းခံထားရတဲ့ မြတ္ဆလင္ပါတီေတြ အုပ္စိုးထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကို ျပန္လည္အသက္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာက စစ္တပ္နဲ႔နီးစပ္တဲ့ အင္အားစုေတြ အရင္သမၼတ မူဘာရက္အေပၚ သစၥာခံသူေတြကို အစုိးရထဲက အေရးပါတဲ့ေနရာေတြက ဖယ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂ မွာေတာ့ ေမာ္စီရဲ႕ အစိုးရဟာ တရားေရးဘက္က သူ႔ရဲ႕အာဏာကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္လို႔မရေအာင္ အမိန္႔တစ္ခုထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ မြတ္ဆလင္
ဘာသာေရးအေျခခံတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသူေတြ၊ လစ္ဘရယ္ေတြက ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ေမာ္စီရဲ႕ မြတ္ဆလင္ဘာသာအေပၚ အေျခခံတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုက လစ္ဘရယ္အုပ္စု၊ အရင္မူဘာရက္အုပ္စုနဲ႔ စစ္တပ္အုပ္စုတုိ႔ကို မစည္း႐ံုးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ မြတ္ဆလင္အုပ္စုရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ဖို႔ ႀကိဳစားလာတဲ့အခါ အျခားအဖြဲ႕ေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကို ၿခိမ္းေျခာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း ျပႆနာျဖစ္လာတဲ့အခါ စနစ္ကို အေျခခံတဲ့ ျပႆနာေျဖရွင္းမႈမ်ဳိးက မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီအကူးအေျပာင္းအခ်ိန္မွာ စနစ္ထဲမွာ ေျပာင္းလဲစရာ၊ ျပင္စရာရွိတာကို ညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြးတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးနဲ႔ အေျဖမရွာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ လမ္းေပၚဆႏၵျပတဲ့နည္းနဲ႔ အရင္သမၼတကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့တဲ့ အတုိက္အခံေတြဟာ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ မြတ္ဆလင္အုပ္စုေတြကို အာဏာက ဖယ္ရွားမယ္ဆိုတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးနဲ႔ လူအုပ္ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စစ္ထိုးခဲ့တာပါ။ လက္ရွိစနစ္ေအာက္မွာ ညႇိႏႈိင္းအေျဖရွာလို႔ မရတဲ့အခါ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈကို ၿခိမ္းေျခာက္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာက လံုၿခံဳေရးျပႆနာျဖစ္လာတဲ့အခါ တုိင္းျပည္မွာ ေခတ္အဆက္ဆက္က ၾသဇာရွိခဲ့တဲ့ စစ္တပ္ကို ႏုိင္ငံေရးျပႆနာ၀င္ရွင္းဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ေမာ္စီအုပ္စုကလည္း စစ္တပ္ကို နားရြက္သြားတံေတြးဆြတ္ထားတဲ့အတြက္ စစ္တပ္ကလည္း ဒီအခြင့္အေရးကိုယူၿပီး မြတ္ဆလင္အုပ္စုေတြကို ေခ်မႈန္းဖို႔ ႀကိဳးစားလာပါတယ္။ မူဘာရက္ကို သစၥာခံသူေတြနဲ႔ အရင္အစိုးရထဲက အုပ္စုေတြကလည္း သူတုိ႔ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့တဲ့သူေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး မြတ္ဆလင္အုပ္စုကို အာဏာကဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။

အခုဆုိရင္ အာဏာသိမ္းအစိုးရက “မြတ္ဆလင္ညီအစ္ကိုေတာ္မ်ားအဖြဲ႕”ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အင္နဲ႔အားနဲ႔ လုိက္လံဖမ္းဆီးေနပါၿပီ။ ေမာ္စီကိုေထာက္ခံတဲ့ တီဗီ၊ ေရဒီယိုဌာနမ်ားကိုလည္း ၀င္ေရာက္စီးနင္းပိတ္ဆုိ႔လုိက္ပါၿပီ။ “လစ္ဘရယ္”အုပ္စုေတြ တန္ဖိုးထားတယ္ဆုိတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိတာလည္း “ဒုတိယေတာ္လွန္ေရး”ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရပါၿပီ။ ဒီမုိကေရစီအကူးအေျပာင္းအတြင္းက ေနာက္ျပန္လႈိင္းတစ္ခုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။

ျပႆနာက မၿပီးေသးပါဘူး။ အီဂ်စ္က အင္အားေကာင္းတဲ့ မြတ္ဆလင္အုပ္စုေတြကလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ အေလွ်ာ့ေပးလိမ့္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္မႈေတြ ပိုၿပီးမ်ားလာမယ့္သေဘာရွိပါတယ္။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ပိုၿပီးေပၚလာမယ့္ အေျခအေနပါ။ အီဂ်စ္ေတြရဲ႕ တစ္ခုေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ အခုတက္လာတဲ့ အစိုးရအေနနဲ႔ မြတ္ဆလင္အုပ္စုေတြအပါအ၀င္ အျခားအင္အားစုေတြ ပါ၀င္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးႏုိင္မွပဲ ထြက္ေပါက္တစ္ခုျဖစ္လာမွာပါ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီကို ဦးတည္သြားရင္း ဂိုဏ္းဂဏျပႆနာေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္ဆြဲရတဲ့ ဒီမုိကေရစီအကူးအေျပာင္းသမိုင္းထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ က်န္ေနဦးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္လည္း အီဂ်စ္က သင္ခန္းစာေတြ အမ်ားႀကီးေပးသြားခဲ့ပါၿပီ။
(ဤေဆာင္းပါးသည္ ေဆာင္းပါးရွင္၏ ပုဂၢိဳလ္ေရးအျမင္သာျဖစ္ၿပီး မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းကိုမွ် ကိုယ္စားမျပဳပါ။)

Credit To 7Day News Journal
Read More »

တုိင္းျပည္အတြက္ လူမိုက္လုပ္၊ အမုန္းခံ သြားသူဆိုပါလား

   

စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ေျဖေလ်ာ့မႈျပဳ လာခ်ိန္ေဆာင္းပါးရွင္မ်ိဳးစံုတို႔ရဲ႕ အေတြး အေရးအစံုစံုကို သတင္းဂ်ာနယ္မ်ိဳးစံု တြင္ဖတ္ခြင့္ရလာခဲ့တယ္။ ၂ဝ၁၃ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ (၂၁၊ ၂၇)ေန႔ထုတ္ Hot News ဂ်ာနယ္ေဆာင္းပါးရွင္ ''ဆရာေစာေက်ာ္ ေအး(ပန္းဘဲတန္း)''ေရးတဲ့ ''တုိင္းျပည္ အတြက္ လူမိုက္လုပ္၍အမုန္းခံသြားသူ'' ေဆာင္းပါးကိုဖတ္လုိက္ရတယ္။ ေဆာင္း ပါးရဲ႕သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုက ၁၉၆၂ခုႏွစ္မွ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အထိ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္ စီဥကၠ႒၊ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၊ ျမန္မာ့ဆို ရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီ ဥကၠ႒၊ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ ဥကၠ႒ တာဝန္ယူခဲ့သူဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း အျဖစ္မွေခါင္းေပါင္းႏွင့္တုိက္ပံု ဝတ္ထားသူ ဦးေနဝင္းပံုျဖစ္တယ္။ ယခု အခ်ိန္မွာ ေဆာင္းပါးရွင္ရဲ႕ အယူအဆ၊ သေဘာထားကုိလြတ္လပ္စြာ ေရးခြင့္ရွိ ေနသလို ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီအခြင့္အ ေရးကိုအသံုးခ်မိတယ္။ သေဘာထား၊ အယူအဆကြဲလြဲႏိုင္တာေၾကာင့္ စာဖတ္ သူကိုေပးတဲ့ အသိစိတ္လည္း တူညီခ်င္ မွတူညီႏုိင္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာေပက တစ္ဆင့္ အသိေပးတာခ်င္းကေတာ့ အတူတူျဖစ္တယ္။ ဆရာေစာေက်ာ္ေအး က ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဥကၠ႒ ဗုိလ္ ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း၏ေျပာၾကားခ်က္မ်ားကို ခုႏွစ္၊ လ၊ ေန႔၊ေနရာတုိ႔ကို ေရးသားေဖာ္ ျပခဲ့ပါတယ္။
၁၉၆၃ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ(၁)ရက္ စစ္ကုိင္းခ႐ုိင္၊ အုန္းေတာေက်းရြာ၊ ေတာင္သူလယ္သမားႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ တြင္ေျပာၾကားခ်က္။
၁၉၆၃ခုႏွစ္၊ ေမလ(၈)ရက္ ပဲခူး တုိင္း၊ ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕နယ္၊ အမရေက်းရြာ၊ သမဝါယမေက်းရြာသစ္ဖြင့္ပြဲတြင္ ေျပာ ၾကားခ်က္။
၁၉၆၄ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ(၂)ရက္ ပုပၸား ေတာင္သူလယ္သမားႏွီးေႏွာဖ လွယ္ပြဲတြင္ေျပာၾကားခ်က္။
၁၉၆၄ခုႏွစ္၊ ေမလ(၄)ရက္တြင္ ေတာင္ငူခ႐ုိင္၊ ခေပါင္းေက်းရြာ၊ ေတာင္ သူလယ္သမားႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲတြင္ ေျပာၾကားခ်က္။
၁၉၆၅ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ (၂၉)ရက္ ရန္ကုန္ဝိဇၨာႏွင့္ သိပၸံတကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္း သဘင္ခန္းမ၌က်င္းပသည့္ အလုပ္သ မားႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲတြင္ ေျပာၾကား ခ်က္မ်ားကိုဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီေျပာၾကား ခ်က္မ်ားထဲက ၁၉၆၄ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၂)ရက္ ပုပၸားေတာင္သူလယ္သမား ႏွီး ေႏွာဖလွယ္ပြဲတြင္ေျပာၾကားခဲ့တဲ့အထဲ မွာ..
''ကြၽန္ေတာ္တို႔လုပ္ေနတာဟာ လုပ္ခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ မလုပ္မျဖစ္လို႔ လုပ္ေနရတာပါ။ ကြၽန္္ေတာ္တို႔ဟာ အမုန္းမခံဘဲ ေနျဖစ္သလိုေနရင္ ရသား ဘဲ၊ အရင္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ဘယ္သူမွမမုန္းဘူး၊ အကုန္လံုးခ်စ္ၾက တယ္။ အခုေတာ့ ကြၽန္္ေတာ္တို႔ကို အ တုိက္အခံလူတန္းစားက အင္မတန္ခါး ခါးသီးသီးျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ကိုသိလ်က္သားနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔လုပ္ ေနတာ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုရင္ တုိင္းျပည္ အတြက္ပဲ၊ အတုိက္အခံအေနနဲ႔ ကြၽန္ ေတာ္တို႔ကုိမုန္းတာက သူ႔အက်ိဳးထိခိုက္ လို႔ပဲ၊ သူ႔အက်ိဳး ထိခိုက္တာကလည္း၊ သူတုိ႔ဟာ မလုပ္သင့္မလုပ္ထုိက္တာလုပ္ လို႔ပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ကိစၥအားလံုးလုပ္တဲ့ေန ရာမွာ လူထု(ျပည္သူ)အေပၚမွာပဲတည္ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ခ်ည္း အားမကုိးပါ နဲ႔၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း အလုပ္သမား၊ လယ္သမားမပါရင္ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူး'' ဟူ၍ ထက္ျမတ္ထိေရာက္ေသာ ပညာ ေပးစကားမ်ားထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ တယ္လို႔ေရးသားခ်က္ကိုဖတ္ရတယ္။
အထက္ပါေျပာၾကားခ်က္က ေတာ္ လွန္ေရးေကာင္စီအစုိးရတက္လာၿပီး (၂)ႏွစ္မျပည့္မီအခ်ိန္ကျဖစ္တယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၂)ရက္ေန႔တြင္ ယိုယြင္း ေနေသာ တုိင္းျပည္၏အေျခအေနကို အေၾကာင္းျပ၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းယူလုိက္ၿပီး ေခတ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းႀကီးကို ေဆာင္ ရြက္ရန္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအမည္ ျဖင့္ ဦးေဆာင္အဖြဲ႔ကုိဖြဲ႔စည္းခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ(၄)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ဖြဲ႔စည္း ပံုအေျခခံဥပေဒကိုေၾကညာခဲ့တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ဆႏၵရွိသည့္ႏုိင္ငံေရး စနစ္ကိုပံုေဖာ္ႏိုင္ရန္ သူေတြ႔ႀကံဳျဖတ္ သန္းခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမုိင္း လႈပ္ ရွားမႈအဆင့္ဆင့္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ ေလ့လာမွာျဖစ္တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံေရး သမိုင္းလႈပ္ရွားမႈအဆင့္ဆင့္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အေရးပါမႈကလည္း သတိျပဳစရာျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရးသမုိင္းလႈပ္ရွားမႈအဆင့္ဆင့္ကို ျပန္ လည္သံုးသပ္ေလ့လာမွာျဖစ္တယ္။ ျမန္ မာႏုိင္ငံေရးသမိုင္းေၾကာင္းတြင္ ေက်ာင္း သားမ်ား၏အေရးပါမႈမ်ားက သူ႔အ တြက္အဟန္႔အတား စိန္ေခၚမႈတစ္ခုအ ျဖစ္႐ႈျမင္လာပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အာဏာသိမ္းၿပီး (၂)လႏွင့္ ရက္ပိုင္းမွ်အ ခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္းအာဏာတည္ေစရ မည့္အမိန္႔ျဖင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ မႏၲေလးတကၠသုိလ္အက္ဥပေဒတုိ႔ကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့ၿပီးေနာက္ တကၠသုိလ္ေကာင္ စီကိုလည္း အမိန္႔ျဖင့္ဖ်က္သိမ္းခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္၊ ေမလ(၁၇)ရက္ ေန႔မွာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ အမိန္႔အ မွတ္(၃ဝ)ျဖင့္ တပ္မေတာ္အရာရွိမ်ားပါ ဝင္ေသာ တကၠသုိလ္ေကာင္စီကိုျပန္ လည္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တယ္။ ဆက္တုိက္ဆိုသလုိ ပိုမိုတင္းက်ပ္တဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္စည္း ကမ္းမ်ားကိုထုတ္ျပန္ခဲ့ျပန္တယ္။
တင္းက်ပ္ေသာေက်ာင္းေဆာင္ စည္းကမ္းမ်ားထုတ္ျပန္မႈေၾကာင့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ(၇)ရက္ေန႔မွာ ဖိႏွိပ္တင္း က်ပ္တဲ့အေဆာင္စည္းကမ္းမ်ားကုိ မေက်နပ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆႏၵျပခဲ့ၾကတယ္။ ေသဆံုး၊ ဒဏ္ရာေတြ လည္းရရွိခဲ့တယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ (၈)ရက္ နံနက္ပိုင္းအခ်ိန္တကၠသိုလ္ သမဂၢအေဆာက္အဦကို ဒိုင္းနမုိက္နဲ႔ ၿဖိ္ဳခြဲဖ်က္ဆီးခဲ့ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းက ''¤င္းအေဆာက္အဦမွာ ေက်ာင္းသား မ်ားကိုအလြဲသံုးစားလုပ္ကာ ေက်ာင္း အာဏာပိုင္ႏွင့္အစုိးရကိုပုန္ကန္လႈံ႕ ေဆာ္သည့္ အေဆာက္အဦျဖစ္လာ ေၾကာင္းႏွင့္ ေျမေအာက္သူပုန္မ်ား လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆက္သြယ္ရာ ဌာနခ်ဳပ္ျဖစ္၍   ၾကာရွည္စြာခြင့္မျပဳႏိုင္သျဖင့္ၿဖိဳခြဲလိုက္   ရေၾကာင္း၊ ဓါးဓါးခ်င္း၊ လွံလွံခ်င္း''ဟု ေျပာဆိုသြားခဲ့တယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ကလည္း အာဏာသိမ္းၿပီး (၄)လႏွင့္ ရက္ပိုင္းအ တြင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ေသ ဆံုး၊ ဒဏ္ရာရ၊ အဖမ္းဆီးခံခဲ့ရတဲ့ျဖစ္ စဥ္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားထုအတြင္းမွာ သာစိတ္နာက်င္မႈေဝဒနာခံစားခဲ့ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ မိဘ၊ ရဟန္းသံဃာ၊ ျပည္သူေတြအထိကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႕ၿပီး ထပ္တူ ခံစားခဲ့ရတယ္။ လူသားတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းအေပၚမွာလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းအေပၚမွာလည္း တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈရွိမွာပါ။ ဒါေပ မယ့္သူေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ပန္းတိုင္ ေရာက္ဖို႔အ တြက္ သူ႔အလုပ္ကိုသူဆက္လုပ္မွာျဖစ္ ပါတယ္။ ဆက္လည္းလုပ္ခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ တပ္မေတာ္ဆိုတာ ႏုိင္ငံေတာ္ကိုကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ ဖြဲ႔စည္း ထားတဲ့အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုပါ။ တပ္မ ေတာ္မွာအတုိက္အခံလူတန္းစားမရွိပါ ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ အတိုက္အခံ လူတန္းစားရွိပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း ကသူ႔ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကုိအေကာင္ အထည္ေဖာ္ခ်င္တဲ့အတြက္ တပ္မေတာ္ ကိုႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ ဆြဲသြင္းလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကိုအသံုးျပဳၿပီး သူလိုခ်င္ေသာပံုေဖာ္ေဆာင္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးေလာကထဲဆြဲ သြင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျပည္သူႏွင့္ တပ္မေတာ္ၾကား စည္းျခားသလိုျဖစ္ခဲ့ရ တာပါ။ သူ႔ေျပာၾကားခ်က္ထဲမွာပါသလုိ ''အရင္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကိုဘယ္သူ မွမမုန္းဘူး၊ အကုန္လံုးခ်စ္ၾကတယ္၊'' ဟုတ္ပါတယ္။ မမုန္းပါဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ယူေပးခဲ့တဲ့လြတ္ လပ္ေရးဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတည္ ေထာင္ထားခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အ တြက္ ေလးစားဂုဏ္ယူခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူငယ္ဘဝ ေတာ္ လွန္ေရးေန႔အခမ္းအနားမ်ားမွာ ညအခ်ိန္ စစ္ဝတ္စံုအျပည္၊ မီးတုတ္ကိုင္ ေဆာင္ ဇာတိမာန္တက္ၾ<ြကတဲ့ စစ္ခ်ီသီ ခ်င္းမ်ားသီဆိုၿပီး စစ္ေၾကာင္းႀကီးမ်ားခြဲ ၍ ေတာ္လွန္ေရးပန္းၿခံထဲ ဝင္ေရာက္ခဲ့ ပံုေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္အာ႐ံုကို  ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းမ်ားထေလာက္ ေအာင္ ညိႇဳ႕ယူဖမ္းစားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာလည္း ေတြ႔ျမင္ရခဲတဲ့ပခံုး ႏွစ္ဖက္ေပၚေရႊသေျပခက္ဘားမ်ား ဝတ္ဆင္လာတဲ့တပ္မေတာ္သားမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အမ်ိဳးသားမ်ား သာမကအမ်ိဳးသမီးမ်ားကပါ ေလးစား ဂုဏ္ယူအၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါကလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းဦးေဆာင္ တဲ့ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ရွိခဲ့ပါ တယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္းေျပာသလို ''အ ခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အတိုက္အခံလူ တန္းစားက အင္မတန္ခါးခါးသီးသီး ျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိလ်က္ သားနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔လုပ္ေနတာ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ တုိင္းျပည္အတြက္ ဘဲ။ အတုိက္အခံအေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကိုမုန္းတာက သူ႔အက်ိဳးကိုထိခိုက္လို႔ပဲ။ သူ႔အက်ိဳးထိခိုက္တာကလည္း သူတို႔ ဟာမလုပ္သင့္မလုပ္ထုိက္တာလုပ္လို႔ ပဲ'' အဲဒီေျပာၾကားခ်က္ကိုျပန္လွန္ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့ အခါအျပန္အလွန္ အမုန္းတရားရွိၾက တယ္နဲ႔တူပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အတိုက္အခံလူတန္းစားဆိုတာလည္း မရွိပါ။ ဒီေျပာၾကားခ်က္ေတြက ေတာ္ လွန္ေရးအစုိးရတက္ၿပီး (၂)ႏွစ္မျပည့္ ခင္ (၂)လအလိုမွာေျပာတာျဖစ္တယ္။ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္း ျပည္သူနဲ႔စည္း ျခားသလိုျဖစ္ေနရသည္ကို ရည္ရြယ္ေျပာ ဆိုတယ္လို႔ထင္ျမင္မိပါတယ္။
ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအစုိးရ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း၊ မဆလအစိုးရ ဦးေနဝင္းအျဖစ္ (၂၆)ႏွစ္အၾကာျပည္သူ အားလံုး၏ ဆႏၵမပါဘဲ အာဏာရွင္ပံုစံ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ (၂၆)ႏွစ္ၾကာ ဖိႏွိပ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြေၾကာင့္ ပညာေရး၊ စီးပြား ေရး၊ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရးဘက္စံု ခြၽတ္ၿခံဳ က်မႈေတြက ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးစာရင္း ဝင္ႏုိင္ငံျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ စီးပြားေရးခြၽတ္ ၿခံဳက်မႈ၊ ပညာေရးကေမာက္ကမျဖစ္မႈ ေတြက ျပည္သူေတြနဲ႔ေက်ာင္းသားၾကား တအံု႔ေႏြးေႏြးျဖစ္ေပၚခဲ့ရတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ(၁၂)ရက္ေန႔ စက္မႈတကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ အရပ္သား မ်ား ရန္ပြဲမွတဆင့္သက္ဆုိင္ရာမွေျဖ ရွင္းရာတြင္ ေျပလည္မႈမရွိဘဲ ၁၉၈၈ခု ႏွစ္၊ မတ္လ(၁၃)ရက္ေန႔တြင္ အၾကမ္း ဖက္လူစုခြဲမႈေၾကာင့္ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္၊ ပဥၥမႏွစ္၊ ဓါတုအင္ဂ်င္နီ ယာေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္ေသဆံုးခဲ့ ရတယ္။ ကိုဖုန္းေမာ္ေသဆံုးခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေက်ာင္းသားမ်ားက ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားေတာင္းဆို၍ ေျဖ ရွင္းခိုင္းေသာ္လည္း ေျပလည္မႈမရရွိသ ျဖင့္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းမွ တဆင့္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္(ပင္မ)၊ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္(လိႈင္နယ္ေျမ) သို႔ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့တယ္။ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားၿပီး ၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၂၃)ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ က်ိဳကၠဆံကြင္း၊ ဆရာစံခန္းမတြင္ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ အေရးေပၚပါ တီညီလာခံကုိ ေခၚယူက်င္းပခဲ့တယ္။ ¤င္းညီလာခံတြင္ ဦးေနဝင္းေျပာခဲ့ေသာ ေျပာၾကားခ်က္မွာ ''ေနာင္ကို လူစုလူ ေဝးနဲ႔ဆူဆူပူပူလုပ္ရင္ စစ္တပ္ဆိုတာ ပစ္ရင္မွန္ေအာင္ပစ္တယ္။ မုိးေပၚ ေထာင္ၿပီးေျခာက္တာမပါဘူး။ အဲဒီ ေတာ့ ေနာင္ကိုဆူဆူပူပူလုပ္မယ္ဆိုရင္ ေတာ့ စစ္တပ္ကိုသံုးလို႔ရွိရင္ေတာ့ အဲဒီဆူတဲ့သူေတြ မသက္သာဘူးသာမွတ္ ေပေတာ့'' ဆိုၿပီးေျပာခဲ့တယ္။ ဦးေနဝင္း ရဲ႕ေျပာၾကားခ်က္ကုိျမန္မာ့အသံ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကားစက္ အိမ္တုိင္းမွာမရွိၾကေသး ပါ။ ရပ္ကြက္ေနျပည္သူအခ်ိဳ႕ လက္ဖက္ ရည္ဆိုင္မွာလက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ မိန္႔ခြန္းေျပာအၿပီး မေက်နပ္မႈခံစားခ်က္အသီးသီး ထြက္ ေပၚလာတယ္။ ေအာ္ဟစ္ႀကိမ္းေမာင္း သံ၊ ေတာက္ေခါက္သံေတြညံစီခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္လည္းအေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး သူ႔ဆုိင္ကိုကမန္းကတန္း ပိတ္ ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးရဲ႕ ေျပာၾကား ခ်က္က ျပည္သူအားလံုးရဲ႕စိတ္ကို ေသြးၾကြလႈပ္ႏိႈးသလိုျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ယခုလိုေျပာၾကားခ်က္ကလည္း သူ႔အက်ိဳးအတြက္ စစ္တပ္ကိုခုတံုးလုပ္၊ အသံုးခ်ေျပာၾကားျခင္းျဖစ္တယ္။ ဟုတ္ ပါတယ္၊ သူေျပာသလိုစစ္တပ္ဆိုတာ ပစ္ရင္မွန္ေအာင္ပစ္တယ္ဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ စစ္တပ္ကိုေျမႇာက္ေပး သည့္ ပံုစံမ်ိဳးေျပာဆိုမႈက ဦးေနဝင္းရဲ႕ ျပည္သူ႔ အေပၚထားတဲ့သေဘာထား ကိုလည္း ထင္ဟပ္ေစပါတယ္။ သူေျပာ ခဲ့တဲ့စကားေတြက ျပည္သူအေပၚအမုန္း စကားေတြပါ။ ျပည္သူကိုခ်စ္လွ်င္ တုိင္းျပည္ကို လည္းခ်စ္မွာပါ။ ေခါင္းေဆာင္တစ္ ေယာက္ရဲ႕လုပ္ရပ္ ေကာင္းသည္၊ ဆုိးသည္ကိုျပည္သူေတြ ကဆံုးျဖတ္တာပါ။ ဆရာေစာေက်ာ္ေအး ရဲ႕ ''တုိင္းျပည္အတြက္လူမိုက္လုပ္၍ အမုန္းခံသြားသူ'' ဆိုၿပီးဂုဏ္ျပဳမွတ္ တမ္းတင္ေရးသလိုမ်ိဳးက စာဖတ္သူမ်ား ကိုေတြေဝသြားေစပါတယ္။ တုိင္းျပည္အ တြက္ဆိုၿပီးလက္ညိႇဳးၫႊန္ရာေရျဖစ္၊ ဓနဥစၥာထားစရာမရွိေအာင္ မုိက္ျပ၊ အမုန္းခံျပတဲ့ဘဝမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ္တု႔ိလည္း လိုခ်င္ပါတယ္။ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းတင္ခံ ရတယ္ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္ပိုမိုက္၊ ပိုအမုန္း ခံသြားမယ့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ိဳးေပၚလာ ရင္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံေရာ၊ျပည္သူေတြ အတြက္ပါ ရင္ေလးမိပါတယ္။ အခုေတာ့ တုိင္းျပည္လည္းမတုိးတက္၊ မဖြံ႕ၿဖိဳး၊ ျပည္သူ႔ဘဝလည္း ႏံုခ်ာခ်ာနဲ႔ သူတည္ ေဆာက္ခ်င္ တဲ့ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ႀကီး လည္း မေအာင္ျမင္တာကိုသမုိင္းသင္ ခန္းစာယူရမွာျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းလုပ္ရပ္ ေကာင္းခဲ့သည့္အ တြက္ သမိုင္းေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဦးေနဝင္း မိန္႔ခြန္းမ်ားကိုယွဥ္ေလ့လာရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာခဲ့တဲ့ေမးခြန္း ေတြက ယေန႔ျမန္မာ့ႏိုင္ငံအေျခအေနေတြနဲ႔ ကိုက္ညီမႈရွိၿပီး အႏွစ္သာရရွိသျဖင့္ အသက္ဝင္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေနဝင္း ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြက ယေန႔အေျခအ ေနအထိတုိင္းျပည္ အတြက္အက်ိဳးသက္ ေရာက္မႈမရွိခဲ့တာကို လည္းေတြ႔ခဲ့ရ တယ္။
၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၁၈) ရက္ေန႔တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္တစ္ဝွမ္း၌ အဖက္ဖက္မွ ယိုယြင္းေနေသာ အေျခအ ေနကိုအခ်ိန္မီထိန္းသိမ္းႏုိင္ရန္အတြက္ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ဖုိ႔ လက္ႏွစ္လံုး သာလိုေတာ့တာကို အေၾကာင္းျပၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈတည္ေဆာက္ ေရးအဖြဲ႔၏ ေၾကျငာခ်က္အမွတ္ ၁/၈၈ ျဖင့္ႏုိင္ငံေတာ္အရပ္ရပ္ကို တပ္မေတာ္ ကထိန္းသိမ္းသည့္ ေၾကညာခ်က္ကုိ ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲ က်ဖုိ႔လက္ႏွစ္လံုးသာလိုေတာ့တဲ့အေျခ အေနကိုဖန္တီးခဲ့တာဘယ္သူပါလဲ။ ၁၉၈၈ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာယူထားခဲ့တဲ့ နဝတအစုိးရလက္ထက္ တာဝန္ရွိေခါင္း ေဆာင္ေတြက ဦးေနဝင္းလက္ထက္အ ဆင့္ဆင့္တာဝန္ယူေျမႇာက္စားျခင္းခံခဲ့ ရသူေတြျဖစ္တယ္။ ဦးေနဝင္းလက္ထက္ အဆင့္ဆင့္တာဝန္ေပးအပ္ျခင္းခံရသူ ေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ၂ဝဝ၂ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ(၅)ရက္ေန႔မွာ ဦးေနဝင္း (တုိင္းျပည္အတြက္ လူမိုက္လုပ္၍ အမုန္းခံသြားသူ) ဇာတ္သိမး္သြားခဲ့ပါ တယ္။ ရက္ကူးခြင့္ေတာင္မရဘဲ ခ်က္ခ်င္း သၿဂႋဳလ္ဖုိ႔စီစဥ္ခဲ့ရတယ္။ ဦးေနဝင္း အသုဘခ်တဲ့ေန႔က လူ(၃ဝ)ဦးခန္႔ေလာက္သာ လုိက္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့ တယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို တာဝန္ယူထားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတို႔ရဲ႕အႀကီးအကဲ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဦးေနဝင္းအေပၚၾကည္ညိဳေလးး စားမႈရွိမယ္ဆိုရင္သူတုိ႔ရဲ႕ အႀကီးအကဲ ေဟာင္းတစ္ေယာက္ကို ႀကီးက်ယ္ခမ္း နား တဲ့စ်ာပနအခမ္းအနား ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးမွာပါ။ အခုေတာ့ သူေျမႇာက္စား ျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနသူ တပည့္ေတြကေတာင္ ''တုိင္း ျပည္အ တြက္ လူမိုက္လုပ္၍အမုန္းခံသြားသူ တစ္ဦး''အေနနဲ႔ အသိအမွတ္လည္းမျပဳသည့္အျပင္ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ခဲ့ ၾကပါဘူး။
''ဒါကလည္း သမုိင္းသင္ခန္းစာ တစ္ခုပါ''
ကုိရာေက်ာ္
Credit To the light of Asia
Read More »

ႏုိင္ငံေရး ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီး

   
    အစ္မေရာဂါ NLD မွာ ထေနဟု
    ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာလာၿပီ။
    ဝန္ေနရာ ေမွ်ာ္ေနသူမ်ား
    လဲေသလုိက္ဖုိ႔ပဲ ေကာင္းေတာ့၏။
    အဲဒီေရာဂါ ကုစရာေဆး မရွိပါ။
    ျပည္သူဒဏ္ခတ္လွ်င္
    သမုိင္းအက်ည္းတန္သည္ မဟုတ္ပါလား။
    အဘတစ္ေခတ္ သင္ခန္းစာယူပါဦး။
    ႏုိင္ငံေရး လုပ္စား
    သားစဥ္ေျမးဆက္ မ်က္ႏွာငယ္ရမယ္ေပါ့။
    ၂ဝ၁၅ တကယ္တမ္း လိုေသး မဟုတ္ပါလား။
    ဘာေတြျဖစ္ေနၾကသနည္း။
    ေပါင္းေရး မေပါင္းေရး ျငင္းသံခုန္သံ ဆူညံေန၏။
    ကိုလုိနီေခတ္ တြဲေရး ခြဲေရး သတိရပါ။
    ေဒါင္းကြဲလွ်င္ ျခေသၤ့ဆြဲတတ္သည္။
    ႀကိဳးကိုင္သူမ်ား ႀကိတ္ၿပံဳး မၿပံဳးပါေစႏွင့္။
    ျပည္သူ႔ အဆံုးအျဖတ္ ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါဦး။
    တုိင္းျပည္ႏုႏု မုန္တုိင္း ထန္ထန္
    ေရာင္စံုသူပုန္ေခတ္ မွတ္မိပါရဲ႕လား။
    ယခုလည္း အႏု အၾကမ္း ထန္လြန္းေနသည္။
    အမွားဟူသည္ ခဏအတြင္း အလြယ္ရ၏။
    အမွန္ျပန္ေရာက္ဖုိ႔ ႏွစ္ (၆ဝ) ေတာင္
    ပန္းတုိင္ေရးေရး မျမင္ရေသးပါ။
    အတိတ္ သင္ခန္းစာနဲ႔
    အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္ၾကရမည္။
    သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး စကား
    စားစားသြားသြား ႏွလံုးနာနာသြင္းၾကပါ။
    အက်ယ္ခ်ဲ႕လွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပ်က္တတ္သည္တဲ့။
    တို႔တုိင္းျပည္ႏွစ္ (၆ဝ) ေတာင္ ခ်ဲ႕ခဲ့ၿပီးၿပီေလ။
    ျမန္မာျပည္သားတုိင္း ၿငိမ္းခ်မ္းခြင့္ရပါေစသား။
    အာႏွင့္ဏာ
    က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္ေအာင္ မခ်ဲ႕ၾကပါႏွင့္ေတာ့။
    ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ဘယ္သူလဲ။
    ဘာမွမသိဘဲ ၿပီးသြားရေလ၏။
    ဘာဘာ ဘာမွ နားမလည္ပါ
    ဘာမဟုတ္တာကို အေလးထားခဲ့သည္ကိုး။
    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။
    Facebook  ထက္က လႈ႕ံေဆာ္ေနသူမ်ား
    ပုိ၍ ပို၍ ရမ္းေတာ့မည္။
    ဒီအေရး ဝုိင္း၍ စဥ္းစားၾကပါဦး။
    ဒီတစ္ပတ္ ႏႈတ္ဆက္သည္။
    အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။
    ပါကစၥတန္လည္း အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားမွ ကင္းပါေစေပါ့။
    ေျမာက္ကိုရီးယား ေခါင္းေဆာင္ေလး
    စိတ္ခ်မ္္းသာဖုိ႔လည္း ဂ႐ုစိုက္ၾကပါဦး။
    အကူအညီ မ်ားမ်ားေပးၾကပါ။
    ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းနည္းမ်ား
    ေခတ္စားေနသည္ မဟုတ္ပါလား။
    ဆန္ရမွ ေမ်ာက္သက္သာမည္။

ေမာင္ဘူးေလာ့(ေရႊလက္)
Credit To the light of Asia
Read More »

“မီးေခ်ပု၊ ပတ္ကေညာ ႏွင္႔ လုံမေလး”


ျမန္္မာျပည္က လက္ရွိပညာေရးစံနစ္ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ တဖူနာၿပီး တပန္းရႈံးပါတယ္။ သူတို႔ခမ်ာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းထဲပါတဲ႔ စာေတြသက္သက္တင္ ေလ႔လာက်က္မွတ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာေျပာေနက်မဟုတ္တဲ႔ ဘာသာစကား အစိမ္းတစ္ခုကိုပါ တကူးတက သင္ယူေနရတဲ႔အတြက္ အခ်ိန္လည္းဖင္႔တယ္။ ဘာသာစကားအတားအဆီးေၾကာင္႔မို႔လို စိတ္၀င္စားမႈနည္းပါးခဲ႔ရင္ ေတာ္တဲ႔ထက္တဲ႔ လူငယ္ကေလးေတြေပမယ္႔ ျမန္မာ႔ပညာေရး နယ္ပယ္ထဲကေန ထူးခၽြန္ၿပီး ထြက္မလာနိုင္ဘူး။ နိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းကို ေျခလွမ္းတဲ႔အခါ အဂၤလိပ္စာကို ေနာက္တဆင္႔တက္ရျပန္ေတာ႔ ကေလးေတြခမ်ာ စကားေပါက္ဖို႔ နားလည္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတာနဲ႔တင္ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ နဂိုကတည္းက အဂၤလိပ္စာ အေျခခံေကာင္းေအာင္ သာသနာျပဳမ်ားက ေလ႔က်င္႔သင္ၾကားေပးထားတဲ႔ ခ်င္းကေလးေတြ ကခ်င္ကေလးေတြဆို ဘယ္ေလာက္ဟန္က်သလဲ။ ေတာင္ေပၚကလာေပမယ္႔ အေမရိကားေလာက္မွာ ခ်က္ခ်င္းအထာက်သြားတာပဲ။ သူတို႔လိုလူမ်ဳိးအတြက္ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားေတြ မျဖစ္မေနသင္ေနရတာ အလကားပဲ။ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားကို မသင္ရပဲ တစ္ႏိုင္ငံလုံး ျမန္မာစကားကိုခ်ည့္ လိုက္သင္ေနရရင္ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ႔ တိုင္းရင္းသားဘာသာစကားေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာလည္း စိုးရတယ္ေလ။ အခုၾကည့္ပါလား။ ရခိုင္စာေပ၊ မြန္စာေပတို႔ဆိုတာ နားလည္လိုက္စားေနတဲ႔သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို႔တုန္း။ အဲဒီေတာ႔ အခြင္႔အေရးခ်င္း ညီမွ်သြားေအာင္ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားတစ္ခုခုကို စိတ္ႀကိဳက္ဘာသာ (Optional subject) အေနနဲ႔ သင္ၾကားေပးရရင္ မေကာင္းဘူးလား။ …. တဲ႔။

         “ေျပာ ေျပာ ေျဖးေျဖးေျပာ။ နားနားၿပီးေျပာ ေမာမယ္။” လို႔သာ အားေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီစကား အဲဒီအေတြးေတြဟာ ကိုယ္႔နားထဲမေတာ႔ ေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္ေစတဲ႔ စကားမ်ဳိး မဟုတ္ပဲ အားငယ္တဲ႔သူေတြကို အားေပးေထာက္ကူသေယာင္နဲ႔ ေသြးခ်င္းစိတ္၀မ္းကြဲျပားေစတဲ႔ သေဘာေတြကို ပိုခံစားမိပါတယ္။ မဟုတ္မွန္တဲ႔စကားလို႔ေတာ႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဆိပ္ခပ္တဲ႔အခါ မုသားထဲမွာ အဆိပ္ခပ္တာထက္ အမွန္တရားထဲကို အဆိပ္ခပ္လိုက္လို႔ရွိရင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မေရွာင္ႏိုင္မတိမ္းနိုင္ ျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလာတဲ႔ ပညာရွိစကားေတြမို႔ ကိုယ္တို႔ႏြားေျခရာခြက္ထဲက ဖားသူငယ္ကေလးေတြ ဘယ္လိုပဲ ဥာဏ္မီေအာင္ လိုက္ေတြးေတြး ယုတၱိယုတၱာမွန္ ဓမၼဒိ႒ာန္က်ေနတာပဲ။ ဒါေပသိ အညာသားမ်ား ပင္လယ္စာေတြ မစားစဖူး အစားၾကဴးမိတဲ႔အခါ၊ ေတာင္ေပၚသားမ်ား အညာထန္းရည္ မေသာက္စဖူး အေသာက္ၾကဴးတဲ႔အခါ သိပ္မၾကာခင္မွာ လူကေမ်ာ႔ေမ်ာ႔ပဲ က်န္ခဲ႔ၾကတဲ႔အျဖစ္ ၾကဳံဖူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြ စားတာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဆိုေပမယ္႔ ကိုယ္႔ေရေျမေဒသ ဓါတ္ခံခ်င္းက စကားေျပာပါေသးတယ္။ ခုေနခါမွာ အနွစ္ႏွစ္အလလက ေအာင္႔လုံးက်ိတ္လုံးေတြ ပြင္႔အံေပါက္ကြဲၿပီး “ေတာ္ၿပီ။ နင္တို႔နဲ႔ငါ မေပါင္းႏိုင္ေတာ႔ဘူး။” လို႔ မုန္းေတးတစ္ခါ မေက်ာ႔ခင္ ခ်စ္ေတးတစ္ခါႏွစ္ခါ သုံးခါေလးခါ အခါခါ ေက်ာ႔ေစခ်င္ေသးတာမို႔ ခုနကလို အမွန္တရားစကားမ်ဳိးကို နားခါးတာ အမွန္ပါပဲ။

         ေက်ာင္းထားကာစ အိမ္မွာေျပာတဲ႔ ဘာသာစကားနဲ႔မတူလို႔ ေက်ာင္းမွာ အသံမထြက္ပဲ ေခါင္းယမ္းေခါင္းခါနဲ႔ ၿငိမ္၀ပ္၀ပ္ အငုံ႔စိတ္နဲ႔ ကေလးငယ္ကေလးေတြအျဖစ္ကို ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနၾကရတဲ႔ ျမန္မာမိဘမ်ားရဲ႕ ကေလးေတြ အကုန္ခံစားဖူးပါတယ္။ ကိုယ္႔ရင္ေသြးကေလးေတြ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ အဆင္မေျပမွာစိုးလို႔ အိမ္ကမိဘကပဲ အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္ေအာင္၊ ဌာေနဘာသာစကားေလးေတြ ကၽြမ္း၀င္ေအာင္ သင္ၾကားအားေပးၾကရတာပါပဲ။ ၾကာေတာ႔ သူတို႔ကေလးေတြ ျမန္မာျပည္ျပန္လာရင္ ျမန္မာစကားေတာင္ နားလည္တယ္ ျပန္မေျပာတတ္ဘူး ဆိုတဲ႔ ဘ၀ကို ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေလးေတြဘ၀မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ ႏွစ္လမ္းရွိပါတယ္။ တခ်ိန္က် ျပန္္လာမွာလား။ ဒါဆိုလည္း ျမန္မာစာ ျမန္္မာစကား၊ ျမန္မာ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြကို တေျဖးေျဖးနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာေအာင္၊ စိမ္းမသြားေအာင္ လုပ္ေပးရမွာေပါ႔။ နို႔မို႔ ကိုယ္႔ဆီမွာ သူတို႔ေပ်ာ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္႔ဆီကိုယ္႔ထဲ ဘာမွ မက္ေလာက္စရာ ခ်စ္စရာ မရွိတာလည္း ကိုယ္႔ဘာသာ အသိဆုံးပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္လို႔ ေရာက္တဲ႔အရပ္ ဘယ္အရပ္မွာမဆို ႏိုင္ငံျခားသားအျဖစ္ အသားက် အဆင္ေျပေအာင္ ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ကေတာ႔ ကမာၻသုံး အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္ေအာင္ သင္ဖို႔ပဲရွိတယ္။

          တကယ္တမ္းစဥ္းစားၾကည့္ေတာ႔ ကိုယ္ေတြမွာသာ သည္ေျမသည္ေရမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ႔ေတာ႔ ဇာတိႏြယ္အျဖစ္ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ရွိေနတာ။ သူတို႔ဘက္မွာေတာ႔ သူတို႔ႀကီးျပင္းေနထိုင္ခဲ႔ရာ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္႔အေဖရဲ႕ဇာတိဆိုတာထက္ ဘာမွမပိုတဲ႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို တေအာင္႔ေမ႔ေမ႔ ျဖစ္ေနစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူး။ သူအားေပးေနတဲ႔ အာစင္နယ္ေလာက္ မန္ယူေလာက္ေတာင္ စြဲစြဲလန္းလန္း ရွိလိမ္႔မယ္ မထင္။ သည္ကေလးေလးေတြမွာလည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ျမန္မာျပည္ပညာေရးနဲ႔မ်ား အထက္တန္းထိေရာက္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းထဲမွာပါတဲ႔ ျမန္မာစာကလည္း မိေမြဘေမြ အမွတ္တရလက္ေဆာင္အျဖစ္ေတာ႔ က်န္ရစ္ႏိုင္တာပဲ။ သူ႔ဘိုးသူ႔ဘြားမ်ားသင္တဲ႔ ရခိုင္စာ၊ မြန္စာ၊ ရွမ္းစာ၊ ကခ်င္စာေတြလည္း အတူတူေပါ႔။ ေခ်ာင္းရိုးေျမာင္းရိုးသာ တိမ္ေကာမွာ။ မ်ဳိးရိုး မတိမ္ေကာဘူးေလ။ မတတ္ေကာင္းတာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ သင္သာသင္ပါ။ အကုန္အက်ဳိးရွိတယ္။

          အိႏၵိယမွာဆို ကိုယ္ေတြက ကုလားလို႔ပဲ (ႏွိမ္တဲ႔သေဘာ မပါပါ) သိမ္းၾကဳံးေခၚေ၀ၚေနတဲ႔ အင္ဒီးယန္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြဟာ ရာခ်ီလို႔ မတူကြဲျပားျခားနားစြာ ရွိၾကေလတယ္။ နယ္တစ္နယ္နဲ႔တစ္နယ္ စာေပဘာသာစကားခ်င္းလည္း မတူဘူး။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားမွာေတာင္ ဘဂၤါလီစာဆိုေတာ္ႀကီး၊ ပန္ခ်ာပီပညာရွိႀကီး၊ တမီလ္ကဗ်ာဆရာႀကီး စသည္ျဖင္႔  ကိုယ္႔ဘာသာစကားနဲ႔ကိုယ္ ေက်ာ္ၾကားၾကတယ္။ အာသံဘက္ကိုေရာက္ခဲ႔တုန္းက သူတို႔ဆီက ရုပ္ရွင္ရုံေတြမွာ ရုံတင္တဲ႔ကားေတြဟာ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ျမင္ရတဲ႔ ေဘာလီး၀ုဒ္စတားေတြ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး။ အာစာမိစကားေျပာတဲ႔ အာသံနယ္ဖြား ကသည္းမင္းသား မင္းသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသတဲ႔။ သူတို႔ဟာသူတို႔ေတာ႔ ၀က္၀က္ကိုကြဲေရာ အားေပးတာ။ တူတူပဲ။ ကာလကတၱားမွာ ဘဂၤါလီစကားေျပာ ရုပ္ရွင္ရုံေတြရွိတယ္။ သူတို႔စတား သူတို႔ပရိသတ္နဲ႔သူတို႔။ အမီတာဘခ်န္တို႔ ရွာရြတ္ခန္းတို႔ဆိုတာ နိုင္ငံျခားေစ်းကြက္အတြက္သာ အိတ္စပို႔ကြာလတီထုတ္ထားတာ။ ကိုယ္႔ဆီမွာေတာ႔ ကိုယ္နားလည္တဲ႔စကားေျပာတဲ႔ ကိုယ္သိေသာ သရုပ္ေဆာင္မ်ားကို ၾကည့္ရတာသာ ထိထိမိမိရွိ၊ ငိုလို႔ေကာင္း လြမ္းလို႔ေကာင္း၊ သီခ်င္းလည္း လိုက္ဆိုလို႔ေကာင္းသတဲ႔။ (လားရႈိးမွာ ၾကည့္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရွမ္းကားေတြလို ေနမွာေပါ႔ကြယ္။)

          ဟိုးအထက္ကေျပာခဲ႔တဲ႔ ပညာရွိႀကီးမ်ားကေတာ႔ အိႏၵိယရဲ႕ ပညာေရးမူဟာ အတုယူစရာ ေကာင္းပါသတဲ႔။ ျပည္နယ္အသီးသီးက ကိုယ္႔ဘာသာစကားနဲ႔ကိုယ္ သင္ၾကားလာၿပီး အထက္တန္းေရာက္လာတာမို႔လို႔ မိခင္ဘာသာစကားကို အခက္အခဲမရွိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္လာၿပီး မိေထြးဘာသာစကားျဖစ္တဲ႔ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း ပိုလို႔ ဂရုတစိုက္ သင္ၾကားေလ႔လာႏိုင္ပါသတဲ႔။ အဲဒါေၾကာင္႔ သူတို႔ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ပညာတတ္ေတြဟာ ကမာၻကို ဘယ္ေလာက္လႊမ္းမိုးလာသလဲဆိုရင္ အဂၤလန္က အလုပ္အကိုင္ အခြင္႔အလမ္းမ်ားေတာင္မွ အဂၤလိပ္ေတြ ၿပိဳင္မတိုးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာရပါသတဲ႔။ သူမ်ားေကာင္းကြက္ အားသာခ်က္ဆိုတာ ျမန္မာေတြလည္း အားက် အတုယူဖို႔ မသင္႔ပါလား။ ဟုတ္ေတာ႔ ဟုတ္သားပါေလ။ ဒါေပသိ တစ္ခုေတာ႔ လြဲေနသလိုပဲ။ ေမးစမ္းပါရစီ။ အိႏၵိယတစ္ႏိုင္ငံလုံး ဟင္ဒီဘာသာမွမတတ္ရင္ ဘယ္ရုံးကိုသြား အလုပ္လုပ္လို႔ရသလဲ။ ဘဂၤါလီစာဆိုေတာ္ႀကီးလည္း မွတ္ပုံတင္ရင္ ဟင္ဒီနဲ႔ ေရးရမွာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဘာသာစကား dialect ေတြ ကြဲျပားေနပေစ၊ အိႏၵိယတစ္ႏိုင္ငံလုံး ဟင္ဒီစကားေျပာရင္ေတာ႔ နားလည္ရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒီလိုဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ျမန္မာျပည္က်မွ ျမန္မာစာဆိုတာႀကီးက တိုင္းရင္းသားေတြအတြက္ အပိုဆာဒါးႀကီးလို႔ ေတြးဖို႔ သင္႔ပါ႔မလား။

         မင္းကေတာ႔ ျမန္မာဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔စကားကိုယ္ ရုံးသုံးလုပ္ထားမွပဲ ေျပာအားရွိသေပါ႔ေလ လို႔ထင္ရင္ မွားပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြလည္း တိုင္းရင္းသားေတြရွိတဲ႔ေနရာ လာရတဲ႔အခါ ေဒသေျပာစကား တတ္ေအာင္သင္ရတာပါပဲ။ နို႔မို႔ ဗူးလုံးနားမထြင္းနဲ႔ အခ်ိန္လည္းကုန္၊ အလုပ္လည္း မတြင္ဘူးေလ။ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္အျဖစ္နဲ႔ ေလာက္ကိုင္ကိုလာတဲ႔အခါ ေရာက္ကာစေတာ႔ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေယာက္ အနားေခၚၿပီး စကားျပန္နဲ႔ ၾကည့္ရပါတယ္။ တရုတ္စကားမတတ္ရင္ ေခါက္ဆြဲေတာင္ ၀ယ္စားလို႔မရဘူးဗ်။ အလုံးမွန္း အျပားမွန္း အရည္မွန္း အဖတ္မွန္း မကြဲလို႔။ တရက္မွာ ကေလးေလးႏွစ္ေယာက္ အပူေလာင္ဒဏ္ရာနဲ႔ ေရာက္လာေတာ႔ ထုံးစံအတိုင္း စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ လိုတဲ႔ေဆးေတြ အ၀ယ္လႊတ္ၿပီး ဘာျဖစ္လာတာလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္က ျဖစ္တာလဲ။ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ။ ကိုယ္သိဖို႔လိုအပ္သမွ်ကို စကားျပန္နဲ႔ စကားေၾကာရွည္ရပါတယ္။ အဲ႔ဒါသိမွ အရည္ဘယ္ေလာက္ထည့္ရမယ္။ ေဆးဘယ္ေလာက္ထည့္ရမယ္ သိမွမို႔ပါ။ ဒါေပမယ္႔ မီးေလာင္လို႔ ေၾကာက္အားလန္႔အား ကေလးေပြ႔ေျပးလာတဲ႔ အေမလုပ္သူက က်ားကိုက္ပါတယ္ဆိုမွ အေပါက္ကေလးနဲ႔လား လုပ္ေနတယ္ ထင္လို႔လား မသိပါဘူး။ စကားျပန္လုပ္ေပးတဲ႔ ဆရာမက အားရပါးရ ခၽြန္တြန္းလုပ္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ “ဆရာေရ။ ဒီမွာ ေျပာေနၿပီ။ ကုမွာျဖင္႔ မကုဘူး။ သိပ္စကားေၾကာရွည္တာပဲ။ မကုခ်င္လည္း တျခားေဆးခန္းပဲ ျပန္ေခၚသြားေတာ႔မယ္။” တဲ႔။

           အခ်ိန္က ညေနငါးနာရီပါ။ ပုံမွန္ဆိုရင္ ေဆးခန္းသြားထိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ အဲ႔ဒီရက္မွာ တစ္ေဆးရုံလုံး ကိုယ္ကလြဲလို႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ လူနာလာတဲ႔အခ်ိန္္မွာ ကိုယ္ကလည္း OPD မွာ ငုတ္တုတ္။ ကေလးေတြ ကုတင္ေပၚတင္ၿပီး Burn Dressing လုပ္ဖို႔ လိုတဲ႔ေဆးေတြ သြား၀ယ္ခိုင္းလိုက္တာ ျပန္ေတာင္ မလာေသးဘူး။ သူ႔ဘက္က ကိုယ္႔ကို ဘာတစ္ခုမွ ေစာင္႔ရတာ မရွိပဲ အေစာ္ကားခံလိုက္ရလို႔ ေဒါသကေထာင္းကနဲထြက္သြားၿပီး လက္နဲ႔ေတာင္ ရြယ္မိတယ္။ “မကုခ်င္ ျပန္ေခၚသြားရတယ္။ အခ်ိန္မေရြးပဲ” လို႔ဆိုေတာ႔ သူတို႔လည္း ျပန္ေခၚသြားပါတယ္။ ေဆး၀ယ္တဲ႔သူျပန္လာမွ သိရတာ ကေလးအေမက ကိုးကန္႔အႀကီးအကဲရဲ႕ သမီးပါတဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဘက္က လူႀကီးမွန္းသိလို႔ ေၾကာက္အားလန္႔အား ေျခသလုံးျပန္မဖက္ႏိုင္ပါဘူး။ “ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ကုခ်င္တဲ႔ ဆႏၵမရွိရင္ ကုမေပးႏိုင္ပါဘူး။ ကုခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အဆင္သင္႔ပါပဲ။” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကြဲသြားတဲ႔ ဖန္ခြက္ဆိုတာ ျပန္ဆက္လို႔ မေကာင္းပါဘူး။ ေလာက္ကိုင္မွာ တရုတ္ေဆးခန္းေဆးရုံေတြ ေပါလြန္းလို႔။ သူတို႔ဘက္ကလည္း ကိုယ္ကုမေပးခ်င္လို႔ ရစ္ေနတယ္ ထင္ခ်င္ထင္မွာေပါ႔။

          သူမ်ားရပ္ရြာဆိုတာ ကိုယ္ကလည္း တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ သြားလည္တာမ်ဳိး မဟုတ္သလို၊ သူတို႔ကလည္း အဲသည္မွာ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကတာဆိုေတာ႔ ေရစက္က လြယ္လြယ္နဲ႔ ျပတ္မသြားပါဘူး။ အေနၾကာလာလို႔ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ္႔အေၾကာင္း ေရေရလည္လည္ အကဲခတ္မိၾကတဲ႔အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သေဘာထားအမွန္ကို နားလည္လာၿပီး အဲသည္အိမ္နဲ႔လည္း ၀င္ထြက္မျပတ္ ခင္မင္ေဆးကုျဖစ္လာပါတယ္။ မကုလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ အဲဒီနယ္မွာ ဆရာ၀န္ဆိုလို႔ ကိုယ္ပဲရွိတာ။ အထူးကုလည္းကိုယ္ပဲ၊ ရိုးရိုးကုလည္းကိုယ္ပဲ။ သမားေတာ္၊ ေမ႔ေဆး၊ ကေလးေမြးပါမက်န္ရဘူး။ လူမရွိသေရြ႔ တမိုးလုံးေဖ်ာက္ဆိပ္လုပ္ရတာ။ ကို္ယ္နဲ႔မွ မကုခ်င္ တရုတ္ျပည္ထြက္၊ မန္းေလး လားရႈိးဆင္းဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ ကိုယ္႔ဘက္ကလည္း သူတို႔ေဒသမွာေနရင္ သူတို႔နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ဆက္ဆံဖို႔ တာ၀န္ရွိတာေပါ႔။ ဘယ္တုန္းကေသခဲ႔မွန္းမသိတဲ႔ ၿမဳိ႔ေတာ္ရင္ ရြာေတာ္ရင္ေတြေတာင္ ပသေနရေသးတာ။ အရွင္လတ္လတ္ ငုတ္တုတ္ႀကီးေသနတ္ကိုင္ထားတဲ႔ သူေတြနဲ႔ တေစာင္းေစးနဲ႔ မ်က္ေခ်းျဖစ္လို႔ မရပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရလို႔ ခင္ခင္မင္မင္ ျဖစ္သြားတဲ႔အခါ အဲဒီတုန္းက အဲဒီစကား သူတို႔ မေျပာခဲ႔ပါဘူးတဲ႔။ နားလည္မႈလြဲမွားသြားတဲ႔ အေၾကာင္းတစ္ခုပါ လို႔ပဲဆိုတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ကိုယ္လည္းပဲ စကားျပန္လြတ္ ေရပက္မ၀င္ ေျပာႏုိင္ေနမွပဲ ၾကားေလေသြးလို႔ မရႏုိင္ေတာ႔ဘူး။

            ကိုယ္႔အဖို႔ကေတာ႔ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေဒသဘာသာစကားက မျဖစ္မေန ေလ႔လာယူရတဲ႔ အေထာက္အကူတစ္ခုပါ။ ဘူတန္ေရာက္ေတာ႔လည္း ဘူတန္စကားသင္ရတယ္။ အမ္းေရာက္ေတာ႔လည္း အမ္းစကားေပါ႔။ ရခိုင္ဆရာမေလးေတြက “ေနာက္ပိုးေယာင္ ရွက္ေယာင္သေဘာထား။ လဗ်ဳိဂ်ီးက်န္မယ္ကား။” လို႔ ဆိုလာရင္ “ခိုး ခိုး ခိုး ရေအာင္ခိုးေမ။ ခိုးရာလိုက္ေရးလား။” လို႔ ျပန္ေအာ္ႏိုင္မွ ပိုၿပီး ခင္ခင္မင္မင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျဖစ္လာမွာေပါ႔။ ကိုယ္လိုပဲ တိုင္းရင္းသားေတြရွိရာမွာ တာ၀န္က်တဲ႔ ျမန္မာ၀န္ထမ္းေတြအားလုံး ဌာေနတိုင္းရင္းသားစကားကို အနည္းနဲ႔အမ်ား ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ၾကရတာပါပဲ။ အမ္းမွာတုန္းက ဟိုဘက္အိမ္မွာေနတဲ႔ ေမ႔ေဆးဆရာသားေလးဆို မူႀကဳိတက္ရင္ ျမန္မာစကားကို အမ္းလိုပဲ ေျပာတတ္ေတာ႔တယ္။ သူ႔အေမက “သားေလး ထမင္းစားေတာ႔မလား။” လို႔ ေမးရင္ “စားတာၿပီ။” တဲ႔။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္လို႔ “ညီပုေခ် ေသာက္ဖို႔ေသးလား။” လို႔ ေမးရင္ “ေသာက္ဖို႔ၿပီ။” တဲ႔။

          တကယ္ေတာ႔ ဘာသာစကားကို ပညာရပ္အေနနဲ႔ မသင္ပဲ ေန႔စဥ္လက္သုံးစကားအျဖစ္နဲ႔သင္ရင္ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းတယ္။ အတတ္လည္း ျမန္တယ္။ ေရာေႏွာအကၽြမ္းတ၀င္ ေနထိုင္ျခင္း (Integration) လို႔ေခၚတယ္။ အဲဒါမပါရင္ ေမ႔လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တယ္။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းထဲမွာ မျဖစ္မေနထည့္သြင္းၿပီး သင္ခိုင္းမယ္႔အစား ေျပာရင္းဆိုရင္း ေန႔စဥ္သင္ၾကားေပးသြားသင္႔တာေပါ႔။ အိမ္က်ေတာ႔ အိမ္စကားေျပာ၊ ေက်ာင္းက်ေတာ႔ ေက်ာင္းစကားေျပာ၊ မတတ္ဘူးဆိုတာ ဘယ္ရွိလိမ္႔မလဲ။ ရခိုင္စကားသင္ကာစမွာ သူတို႔ ရခိုင္သီခ်င္းေတြ လိုက္လိုက္ဆိုရာက ကိုယ္တို႔ ျမန္မာသီခ်င္းကို သူတို႔ ရခိုင္သံနဲ႔ဆိုတဲ႔အခါ ရခိုင္ေတြက ရယ္တယ္။ “ပန္လယ္ဟာ ကိုယ္ဘာ အေမွာင္ဒြီ မလာဂန္၊ ရန္ခုန္စြာနန္႔ ေမွ်ာ္လန္႔မိေက။”  လို႔ ဆိုျပေတာ႔ မိုက္ခြက္လုၿပီး “အဲ႔လို မဆိုပါဘူး ဆရာရယ္။ ဒီမွာၾကည့္ ဆိုျပမယ္။” ဆိုၿပီး ဆြဲသြားလိုက္တာ ၀ိုင္၀ိုင္းရႈံးတယ္။ ေစာနတုန္းက ရခိုင္သံေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သူတို႔လည္း ျမန္မာလို မတတ္ေတာ႔ မရွိပါဘူးေလ။ မႊတ္ေနေအာင္ တတ္သပ။ ကိုယ္႔ရပ္ကိုယ္႔ရြာမ်ာေတာ႔ ေျပာရတာ အာမထိ လွ်ာမထိ အရသာမရွိလို႔ မေျပာၾကတာပါ။ ပတ္ကေညာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မီးေခ်ပုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရွာင္ကြန္းညာေလးေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုံမေလးမွန္ရင္ေတာ႔ လွၿပီးသား၊ ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီးသားပါေလ။ ႏႈတ္ဖ်ားကလာတဲ႔ ဘာသာစကားေတြထက္ နွလုံးသားက အရင္းခံတဲ႔ ေမတၱာသည္သာ အဓိကပါ။ ေနာ႔။
Credit To ဆရာစုိးမင္း
Read More »

ေခ်ေဂြဗားရား (လင္းယုန္ေမာင္ေမာင္) က်ေတာ္အျကုိက္ဆုံးေတာ္လွန္ေရသမားျကီေပါ၊စာဖတ္သူေတြလည္ျကုိက္မယ္လုိထင္ပါတယ္။

LinYoneMgMg_CheGuevara
Read More »

ေမာင္ေပၚထြန္း - ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုသည္

ေမာင္ေပၚထြန္း - ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုသည္
Read More »

မိုးတိမ္---ေသ့ေဘာဘိုး (စာေရးဆရာကေတာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အဖြဲ႕၀င္တေယာက္ျဖစ္သလုိ႕အစုိးရထံမွာအညံ႕ခံသြားသူတေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ေသ႕ေဘာဘုိးအေျကာင္းေရးတယ္ဆုိေတာ ကရင္႕ေတာ္လွန္ေရးအေျကာင္းကေတာအနည္းနဲ႕အမ်ားပါမွာပါ၊ဒါေပမဲ႕အဆုိးအေကာင္းကေတာစာဖတ္သူေတြကုိယ္တုိင္ဆုံးျဖတ္ပါ။

">မိုးတိမ္ - ေသ့ေဘာဘိုး
Read More »