တံခါးေလး ဖြင္႔႐ံုပဲလား ေဇယ်သူ

ျမန္မာႏုိင္ငံ တံခါးဖြင့္လိုက္ၿပီ။ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဖိတ္ေခၚသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာတြင္ အရြယ္အစားႀကီးႀကီး ေနာက္ဆုံး က်န္သည့္ေဈးကြက္ အျဖစ္ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ရွိၾကသည္။
ေလ့လာသူ၊ ဆန္းစစ္သူ၊ ေနရာဦးသူ၊ အထိုင္ခ်သူ စသည္ျဖင့္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ဳိးစုံ လာၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က ၾကာၾကာေနၾကမည္။ တစ္သက္လုံး ေနခ်င္ေနၾကမည္။ အခ်ဳိ႕က ဆူလြယ္နပ္လြယ္ အေပၚယံ ခပ္စားၿပီး ျပန္ခ်င္ ျပန္ၾကမည္။ အခ်ဳိ႕က ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အေျခစိုက္ပစၥည္း ထုတ္ၿပီး အျခားႏုိင္ငံ မ်ားသို႔ ေရာင္းခ်င္သည္။ အခ်ဳိ႕က ျပည္တြင္း သန္းေျခာက္ဆယ္ ေဈးကြက္ကို မက္ၿပီး ပစၥည္း ေရာင္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကသည္။
တံခါးဖြင့္ျခင္းသည္ တံခါးကိစၥ၏ အစသာ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ဆင့္ မွာ ဘယ္ေလာက္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္မလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ဖြင့္မလဲ၊ ဘယ္ နယ္ပယ္ေတြမွာ ဖြင့္မလဲ။ က်ယ္က်ယ္ျမန္ျမန္ နယ္ပယ္ကိစၥ ျဖစ္သည္။ ထိုကိစၥသည္ အေသးစိတ္လွၿပီး မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္၊ နည္းဗ်ဴဟာေျမာက္ ကိစၥျဖစ္သည္။
ယခု ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္း ေရာက္ေနေသာ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားမွ တာဝန္ရွိသူ အခ်ဳိ႕ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေမးၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္းမွ မည္သည့္ကုမၸဏီ ကိုမွ သူတို႔ မေၾကာက္ေၾကာင္း ေျဖၾကလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ႀကီးေပ့ ဆိုေသာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး မ်ားကို တရားဝင္ အင္တာဗ်ဴးလွ်င္ ႏုိင္ငံျခား လုပ္ငန္းမ်ားကို ရင္ဆိုင္သြားရန္ အသင့္အေနအထား အေျပာမ်ား ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းတြင္ လန္႔ေနၾကသူက ပိုမ်ားသည္။ ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားသည္ အရင္းအႏွီး၊ အေတြ႔အႀကဳံ၊ လူသားအရင္းအျမစ္၊ စုဖြဲ႕မႈ အစစအရာရာ အားေကာင္းသည္။ ႏုိင္ငံတကာကုမၸဏီ ျဖစ္ကတည္း ကိုက ရွင္ႀကီးဝမ္းလည္းဝင္ဖူး၊ ရွင္ငယ္ဝမ္းလည္း ဝင္ဖူးၿပီ။ ႏုိင္ငံႀကီး ႏုိင္ငံငယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ဝင္ဖူးထြက္ဖူး ဝါရင့္လွၿပီ။ သို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္တို႔ စိုးရိမ္ၾကသည္ ဆိုလွ်င္ မထူးဆန္း။
ျမန္မာျပည္သား တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲသာ ဖိတ္ခ်င္သည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ႀကီးပြား ေစခ်င္သည္။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ကုမၸဏီႀကီး မ်ားသည္ အျမတ္ေငြမ်ားရလွ်င္ သူ႔ႏုိင္ငံသို႔ သူျပန္သယ္သြားၾကမည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ လူရာဂဏန္း၊ ေထာင္ဂဏန္း ေလာက္သာ လစာရၾကၿပီး က်န္သည္မ်ား သူမ်ားအိတ္ထဲ ေရာက္သြားလွ်င္ ထူးမျခားနားသာ။ အထူးသျဖင့္ စားရမည့္ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္ မ်ားတြင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသား လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ကိုသာ တြင္က်ယ္ ေစခ်င္သည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္မွ ၾကည့္ျပန္လွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုမၸဏီႀကီးမ်ား၏ ဝန္ေဆာင္မႈစြမ္းရည္မွာ တိုးခ်ဲ႕စရာ မ်ားစြာ ရွိေနပါသည္။ သူတို႔ဝန္ေဆာင္မႈ အားနည္းလွ်င္ သာမန္ျပည္သူလူထု ဘဝ မလြယ္ကူ မေခ်ာေမြ႔။ တိုးတက္သင့္ သေလာက္ မတိုးတက္။ ႏုိင္ငံ့စီးပြားေရးလည္း ခ႐ုပက္က်ိ သြားသကဲ႔သုိ႔ ေလးတိေလးကန္ႏွင့္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ရမည္။ ႏုိင္ငံအစိုးရအေန ႏွင့္ မိမိႏုိင္ငံ အက်ဳိးစီးပြား ေရွ႕တန္းတင္ စဥ္းစားရသည္မွာ အစိုးရေကာင္း တို႔၏ ဓမၼတာ။ ႏုိင္ငံ အက်ဳိးရွိေစမည့္ ႏိုင္ငံျခားလုပ္ငန္း တို႔ကို ေပးဝင္ရမည္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံက လုပ္ငန္းမ်ား မလုပ္တတ္သည့္၊ မလုပ္ႏုိင္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဦးစားေပး ေပးဝင္ရမည္။ ႏုိင္ငံသားတို႔ အက်ဳိးနည္းပါးသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ထပ္တိုးတန္ဖိုး နည္းသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပိတ္ပင္ထားရမည္။ ႏုိင္ငံသားတို႔ လုပ္ႏုိင္စြမ္းအား ရွိသည့္ လုပ္ငန္းအမ်ဳိးအစား မ်ားတြင္ ႏုိင္ငံျခားသားတို႔ အလြယ္တကူ ေပးမဝင္ရ။
ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ “ဒီလုိပစၥည္းမ်ိဳး ထုတ္တယ္” ဟု ဂုဏ္ယူရေလာက္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ၿပီးပင္ ေခၚယူရဦးမည္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ႏုိင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ဳိး ဆိုလွ်င္လည္း ဖင့္ႏဲႊေလးဖင့္ကာ ၿပိဳင္ဘက္မရွိ အဆီယစ္ေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားမွ ျပည္သူလူထုကို အဆင့္နိမ့္ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား၊ ထုတ္ကုန္မ်ားသာ ေပးမည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ သူတို႔ထက္ သာေသာ ျပည္ပလုပ္ငန္းမ်ား ဝင္ေရာက္လာလွ်င္ သူတုိ႔လည္း ယခုအေနအထားထက္ ႀကိဳးစားရင္း ပိုတိုးတက္လာၾကမည္။
တံခါးဖြင့္ စီးပြားေရး ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိလုပ္ငန္းတု႔ိကို ကာကြယ္ရန္ နည္းလမ္းမ်ားရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကာကြယ္ျခင္းမွာ ႏုိင္ငံ့အက်ိဳးစီးပြား အတြက္သာ ျဖစ္ရမည္။ မိမိႏွင့္ လက္သင့္ရာ တစ္ဦးစ ႏွစ္ဦးစကို ကာကြယ္လိုျခင္း မျဖစ္ရ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ နယ္ပယ္ကို ကာကြယ္သေယာင္ေယာင္၊ အမ်ိဳးသား အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္သေယာင္ေယာင္ႏွင့္ အလြန္းသင့္ရာ တို႔ကို ကာကြယ္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္တတ္သည္။
ဆက္သြယ္ေရး နယ္ပယ္၏ တံခါး အေနအထားကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။ ထိုနယ္ပယ္သည္ အစတြင္ အရင္းစိုက္ရ ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ပုံမွန္ သဲ့ယူႏုိင္သည့္ အက်ိဳးအျမတ္ႀကီး နယ္ပယ္ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေတာ္လုံၿခဳံေရး အရလည္း ထည့္တြက္ရမည့္ နယ္ပယ္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔ လုပ္ႏုိင္လွ်င္ အလြန္ေကာင္းသည္၊ သို႔ေသာ္ အရည္အေသြးႏွင့္ မည္မွ်ျမန္ျမန္ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးႏုိင္မည္နည္း ဆုိသည့္ ေမးခြန္းမ်ားလည္း ရွိသည္။ ေငြစိုက္ႏုိင္ေျခ၊ နည္းပညာ၊ အခ်ိန္စသည့္ အျခားအရာ မ်ားကို ထည့္စဥ္းစားလုိက္ရာ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီတို႔ လုပ္ကိုင္ခြင့္ ရသြားသည္။
ေနာက္ထပ္ေလ့လာႏုိင္သည့္ နယ္ပယ္မွာ ဘဏ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဘဏ္မ်ားသည္ ေငြလႊဲရာ၊ ေငြစုရာ သာမန္ဘဏ္မ်ား အျဖစ္သာ တည္ရွိေနသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား စတင္ထူေထာင္ရန္၊ တိုးခ်ဲ႕ရန္ လိုအပ္ေသာ ေငြအရင္းအႏွီးကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ထုတ္ေပးႏုိင္ျခင္း မရွိေသးပါ။ စီးပြားေရး လုပ္လိုလွ်င္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေငြရွိမွသာ လုပ္ႏုိင္မည့္သေဘာ ျဖစ္ေနသည္။ သူေဌး မိသားစုမွ ေမြးဖြားလာတုိင္း စြန္႔ဦးတီထြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္လာသည္မဟုတ္။ ဆင္းရဲသူ သို႔မဟုတ္ သာမန္လူ ထဲမွလည္း စြန္႔စား လုပ္ကိုင္ရင္းျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး ထူေထာင္ႏုိင္သူမ်ား ကမၻာတြင္လည္း နာမည္ေက်ာ္ ထဲတြင္ပင္ မ်ားစြာရွိပါသည္။
ယခု ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စီးပြားေရး လုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ ဘဏ္မွ အရင္းအႏွီးရရန္ ခက္ခဲလွသည္။ စီးပြားေရး ထူေထာင္ရန္ ခက္လွ်င္ ထိုအလုပ္မ်ားမွ ရမည့္ဝင္ေငြ၊ ခန္႔အပ္မည့္ လုပ္သားတို႔ မရွိႏုိင္ေတာ့။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားသို႔ ကုန္စည္မ်ား ပို႔ေဆာင္ႏုိင္မည္ မဟုတ္၊ ျပည္တြင္းသို႔ ဝင္လာေသာ ႏိုင္ငံျခား ထုတ္ကုန္မ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီ မ်ားႏွင့္လည္း ယွဥ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ လာေရာက္ ၿပိဳင္ဆိုင္ေသာ ကုမၸဏီမ်ားသည္ အတိုးႏႈန္း သက္သက္သာသာျဖင့္ ဘဏ္ေခ်းေငြရယူၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကသည္။ ျမန္မာကုမၸဏီ တို႔မွာ ၁၃ က်ပ္ အတိုးႏႈန္း ရလွ်င္ပင္ ကံေကာင္းဟု သေဘာထား ေနၾကရသည့္အတြက္ တာထြက္ ကတည္းက ေနာက္က်ေနသည္။
ထိုထိုေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဘဏ္က႑တြင္ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ မ်ားကို ဖြင့္ေပးမည္ေလာ၊ မည္သည့္အခါတြင္ ဝင္ခြင့္ေပးမည္လဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းေပၚလာသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ဝင္ရန္ တံခါးေခါက္ေနေသာ ဘဏ္မ်ားစြာရွိသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ ဘဏ္မ်ား ရွိသလို ႏုိင္ငံတကာ ဘဏ္ႀကီးမ်ားလည္း ရွိသည္။ အမ်ားအျပားသည္ ႐ုံးခြဲ ဖြင့္ထားၾကၿပီး ဝင္ခြင့္ေပးသည္ႏွင့္ ဝင္ႏုိင္ရန္ အေျခအေနကို အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ ျပင္ဆင္ေနသည္။
တစ္ဖက္တြင္ ဘဏ္ဆိုသည္မွာ ေအာင္ျမင္သြားလွ်င္ တကယ့္ႏွစ္ရွည္ သီးပင္ျဖစ္ၿပီး ပုံမွန္ ေန႔စဥ္အျမတ္ သိမ္းက်ဳံးယူ႐ုံ ျဖစ္သည့္အတြက္ ႏုိင္ငံျခားသား တုိ႔ကို ေပးစားရမည္မွာ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွသည္။ ဘဏ္တို႔ မဆင္မျခင္ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ကမၻာအႏွံ႔တြင္ ေငြေၾကး အက်ပ္အတည္း ဆုိက္ၾကရသည္မွာ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ၾကေသးသည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပည္ပဘဏ္မ်ား လက္သို႔ ျမန္မာ့ ေငြေၾကး စီးေၾကာင္း ပုံအပ္ရမည္မွာ ေက်ာခ်မ္းစရာပင္။ ႏုိင္ငံေတာ္လုံၿခဳံေရး ကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။
ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ က်င့္သုံးေနပုံရသည့္ မူဝါဒမွာ ျမန္မာဘဏ္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္ ကိုင္ႏုိင္လာေအာင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ ေစာင့္ၿပီး သူတုိ႔ ေလာက္ေလာက္လားလား ျဖစ္လာမွ ျပည္ပဘဏ္တို႔ကို ဝင္ခြင့္ေပးမည့္ ပုံပင္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ဝင္ရန္ စိုင္းျပင္းေနသည့္ ျပည္ပမွ ဧရာမဘဏ္ႀကီး တစ္ခုမွ ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးႏွင့္ စကားေျပာသည့္အခါ ထိုသူက “အင္း၊ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ေလာက္မွ ဝင္ရမယ္နဲ႔ တူတယ္” ဟု စိတ္အလြန္ပ်က္ေနပုံႏွင့္ ေျပာျပဖူးသည္။
သို႔ေသာ္ ျမန္မာဘဏ္တုိ႔၏ ႀကီးထြားႏႈန္း ကလည္း ရွိသည္။ ျမန္မာဘဏ္တို႔ အတက္ေႏွးပါက ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္း ျမန္မာ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတို႔ တာထြက္ေနာက္က်မည္ကို စိုးရိမ္ ရျပန္သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖုံဖုံ စဥ္းစား သုံးသပ္ၿပီးမွ အေျဖေကာင္းတစ္ခု ထြက္လာလိမ့္မည္။
ဘဏ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးတို႔သည္ စာေရးသူစိတ္ထဲတြင္ လတ္တေလာ ရွိေနသည့္ က႑မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဥပမာ ေပးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တံခါးအက်ဥ္းအက်ယ္၊ တံခါးဖြင့္ရမည့္ ေနရာ၊ မည္မွ်ျမန္ျမန္ ဖြင့္မည္တို႔ကို ဆုံးျဖတ္ရန္ နယ္ပယ္မ်ားစြာ က်န္ရွိေနပါသည္။ တံခါးကိစၥတြင္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွန္မွသာ ျမန္မာ့ေရွ႕ေရး ေကာင္းမည္ျဖစ္သည္။
Credit to The Voice Weekly
Read More »

လႈပ္ေလျမဳပ္ေလပညာေရး ေက်ာ္လွဝင္း (ပညာေရး)

အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု၊ ႐ံုးတစ္႐ံုး၊ ဌာနတစ္ခုအတြင္း လုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ ေခ်ာေမြ႕ေစေရး၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္သို႔ ေရာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ မွန္ကန္ေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ၊ စနစ္က်ေသာ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈ အလြန္ အေရးႀကီးေၾကာင္း ပညာရွင္တို႔ လမ္းညႊန္ခဲ့ၾကပါသည္။ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔ လုိက္နာက်င့္ႀကံ အားထုတ္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါသည္။
ယေန႔အခ်ိန္အခါဝယ္ အသံုးတြင္က်ယ္လ်က္ ရွိေသာ စကားလံုးမွာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး ျဖစ္ပါသည္။ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဆိုေသာ စကားကို ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ ‘ေကာင္းမြန္ေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေအာင္ ရွိရင္းတစ္ခုႏွင့္ အျခားတစ္ခုကို လဲလွယ္ ေဆာင္ရြက္သည္’ ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ထားပါသည္။ စာေရးသူသည္ ပညာေရးသမား ဆရာတစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စား ဆံုးအရာမွာ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။  ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲရာတြင္ ရွိၿပီးျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ နည္းေဟာင္းမ်ား၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ရပါမည္။ ေရလဲႏွင့္ အသံုးခ်႐ံုမွ်ျဖင့္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲသည္ဟု မေခၚဆိုႏုိင္ပါ။

ပညာေရး ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ သစ္ဆန္းရမည္။ သင္ၾကား ပို႔ခ်မႈမွာလည္း နည္းသစ္မ်ား ျဖစ္ရမည္။ မိမိႏွင့္ အကြၽမ္းတဝင္ရွိေသာ မိမိ၏ လမ္းညႊန္ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ခံယူတတ္ေသာ ပညာသည္မ်ားကို မိမိ အလိုဆႏၵအရ ေရြးခ်ယ္ ေခၚယူေဆာင္ရြက္မည့္အစား အေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္ေသာ၊ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေသာ၊ လုပ္ငန္းႏွင့္ အကြၽမ္းတဝင္ရွိေသာ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ အစားထိုး ေဆာင္ရြက္ေစရပါမည္။ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ တန္ဖိုးရွိျခင္း၊ လူတုိင္း လူတုိင္း ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ တာဝန္ရွိျခင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ စြမ္းရည္ကို နားလည္လက္ခံၿပီး ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ျပဳျခင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းအေပၚ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႀကိဳးပမ္းမႈတို႔ ဆက္သြယ္ေနျခင္းတို႔ကို အသိအမွတ္ ျပဳရပါမည္။

ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ေျပာင္းလဲရမည္ဟု အတိအက် မဆိုႏုိင္ေသာ္လည္း အေတြးအေခၚႏွင့္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ ေျပာင္းလဲျခင္းကိုမူ အဓိကထား စဥ္းစား ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာ့ပညာေရး သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ အေျခအေနႏွင့္ အခ်ိန္အခါကို လုိက္၍ ပညာေရးမူဝါဒမ်ား၊ ပညာေရး လုပ္ငန္းမ်ား ဖန္တီးလ်က္ ျမန္မာ့ ေရေျမ သဘာဝႏွင့္ ေလ်ာ္ညီေသာ ပညာေရးစနစ္ကို စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ က႑ တစ္ခုခ်င္းအလုိက္ ေသခ်ာစြာ ေလ့လာဆန္းစစ္မည္ ဆိုပါက ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသည္ဟု မဆုိႏုိင္ေသာ္လည္း လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားအတုိင္း သတ္မွတ္ လ်ာထားခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၾကမည္ ဆိုပါက ေခတ္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ ႏုိင္ငံတကာကို ရင္ေပါင္ တန္းႏုိင္ေၾကာင္း ပညာေရး ပညာရွင္မ်ား လက္ခံထားၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ပညာေရးစနစ္ လုပ္ငန္း လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားမွာ လက္သံုး ကိရိယာမွ်သာ ျဖစ္၍ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ားမွာ လူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိေရာက္စြာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မႈ အားနည္းေသာေၾကာင့္ ပညာေရး အဆင့္အတန္း နိမ့္က်လ်က္ ရွိေၾကာင္း ေထာက္ျပ ေဝဖန္မႈမ်ား ႀကံဳေတြ႕ေနရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသား ေပါင္းစံု ေနထုိင္သည့္အတြက္ တုိင္းရင္းသား ဘာသာစကား ေလ့လာ သင္ယူႏုိင္ေရး ပညာေရး စနစ္အတြင္း ထည့္သြင္း စီစဥ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ေသာ အေျခခံ ပညာေရးစနစ္ ဥပေဒသစ္အရ မူလတန္း အဆင့္တြင္ သူငယ္တန္းမွ စတုတၳတန္း၊ အလယ္တန္းဆင့္တြင္ ပဥၥမတန္းမွ အ႒မတန္း၊ အထက္တန္းဆင့္တြင္ နဝမတန္းႏွင့္ ဒသမတန္း ထား၍ ပညာေရး ဖြဲ႕စည္းပံုကို သတ္မွတ္ခဲ့ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္ တုိင္ေအာင္ က်င့္သံုးဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ စာသင္ခ်ိန္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည္နယ္ႏွင့္ ခ်င္းဝိေသ သတုိင္း (ထိုစဥ္က အသံုးအႏႈန္း) ရွိ မူလတန္း ေက်ာင္းမ်ားတြင္ မိမိတို႔၏ တုိင္းရင္းသား ဘာသာ သင္ၾကားႏုိင္ေစရန္ အလို႔ငွာ သူငယ္တန္းတြင္ တစ္ပတ္လွ်င္ ငါးႀကိမ္၊ ပထမတန္းႏွင့္ ဒုတိယတန္းတြင္ တစ္ပတ္လွ်င္ ေျခာက္ႀကိမ္စီ တုိင္းရင္းသားဘာသာ ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ရာတြင္  လက္ေတြ႕ေဆာင္ရြက္မႈ မရွိေသာေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသား ဘာသာစကား သင္ၾကားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးေနၾကျခင္းမွာ ထင္ရွားေသာ သာဓကတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

လက္ရွိ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရသစ္ လက္ထက္တြင္ ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ တစ္ရပ္ဟု ဆိုၿပီး ရာထူးမ်ားကို ပံုေအာ၍ တုိးျမႇင့္ခန္႔ထား ေပးခဲ့ပါသည္။ ပညာေရး ေဆြးေႏြးပြဲ တစ္ခုတြင္ အၿငိ္မ္းစား ပညာေရး အရာရွိႀကီးတစ္ဦးက လက္ရွိ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္လ်က္ရွိေသာ ပညာေရး အရာရွိမ်ားကို ပညာေရး စာအုပ္မ်ား ဖတ္ဖူးမႈရွိ မရွိ၊ ပညာေရး ျမႇင့္တင္မႈ အစီအစဥ္ႏွင့္ ဆရာမ်ား အခန္းက႑ (ပညာေရး လက္စြဲ၊ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ) စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးမႈရွိ မရွိ သိလို၍ လက္ညႇိဳး ေထာင္ေစခုိင္းခဲ့သည္။ အမ်ားစုမွာ ဖတ္ဖူးသူမ်ား မဟုတ္ၾကေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းကို ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳခဲ့ရပါ သည္။ “ေျပာရမွာေတာ့ အားနာပါတယ္၊ အရည္အခ်င္းမရွိဘဲ ရာထူး ရယူခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္” ဟု အဆိုပါ အရာရွိႀကီး၏ ထပ္ဆင့္ ေျပာၾကားခ်က္ကုိလည္း ၾကားခဲ့ရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရာထူး၊ တာဝန္ႏွင့္ အညီရပိုင္ခြင့္၊ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ႏွင့္အတူ အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝေရးမွာလည္း ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ လုိအပ္ခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

ရာထူးတုိးျမႇင့္ ခန္႔ထားရာတြင္ ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈအရဟု ဆိုၿပီး အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ က်င္းပလ်က္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ႏုိဝင္ဘာလက က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ရာထူးသက္ မွတ္တမ္း စာေမးပြဲ ရမွတ္မ်ားကိုသာ အဓိကထား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  ျပည္ေထာင္စု ရာထူးဝန္ အဖြဲ႕မွ သတ္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္း အကဲျဖတ္ ရမွတ္မ်ားကိုမူ ထည့္သြင္း စဥ္းစားေဆာင္ရြက္မႈ မျပဳခဲ့ပါ။ သက္ဆုိင္ရာ အဆင့္ဆင့္ တာဝန္ရွိသူ အသီးသီးထံတြင္ ခိုင္လံုေသာ ေဆာင္ရြက္မႈ မွတ္တမ္းမ်ား မထားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ပညာေရး အရာရွိတစ္ဦး၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ သိခဲ့ရပါသည္။ သင္ၾကားေရး ကြၽမ္းက်င္သူ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားကို ႐ံုးလုပ္ငန္း တာဝန္မ်ား ေဆာင္ရြက္ေစၿပီး ပညာသင္ၾကားမႈ အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္သူမ်ားကို သင္ၾကားမႈ နည္းစနစ္မ်ား ေဆြးေႏြးေစျခင္း၊ ေက်ာင္းမ်ား စစ္ေဆးျခင္းအတြက္ ရာထူးအရ တာဝန္ေပး ေဆာင္ရြက္ ေစျခင္းမွာလည္း ပညာေရး စီမံခန္႔ခြဲမႈ မွန္ကန္ေရးအတြက္ ဆင္ျခင္ သတိျပဳရမည့္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ အခ်က္တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

သင္ၾကား သင္ယူမႈ ထိေရာက္ ေကာင္းမြန္ေစေရးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ျဖစ္ေသာ ဆရာ ေက်ာင္းသား အခ်ဳိးညီမွ်ေစရန္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ အတြင္းက မူလတန္းျပ ဆြဲခန္႔ဆရာမ်ား ခန္႔ထားခဲ့ပါသည္။ ေတာနယ္ တစ္ခုရွိ မူလတန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသား ၈၀ ခန္႔ ရွိၿပီး အဆိုပါ ဆြဲခန္႔ ဆရာမတစ္ဦးသာ ရွိပါသည္။ အလားတူပင္ ေက်ာင္းသား ၉၀ ခန္႔ ရွိေသာ ၿမိဳ႕မက် ေတာမက် ေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတြင္မူ ဆြဲခန္႔ ဆရာမ ႏွစ္ဦး အပါအဝင္ ဆရာ၊ ဆရာမ ေလးဦး ရွိပါသည္။ ဆြဲခန္႔ ဆရာမ ႏွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးက သူငယ္တန္း၊ တစ္ဦးက ပထမတန္း သင္ေနၾကရပါသည္။ ပညာေရး ဝန္ႀကီးဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ဆရာေက်ာင္းသား အခ်ဳိးမွာ ၁း၂၇ ျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။ အေျခခံပညာ ခိုင္ခံ့ ေကာင္းမြန္ေစေရးအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးဆံုး ျဖစ္ေသာ သူငယ္တန္းကို အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္ေသာ၊ သင္ျပမႈ နည္းပညာ ကြၽမ္းက်င္မႈ မရွိေသးသူမ်ားကို တာဝန္ေပး သင္ၾကားေစျခင္းသည္ မ်ားစြာ ရင္နာဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ ၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ရွိသူမ်ား အေနႏွင့္လည္း သင္တန္း အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အစည္းအေဝး အႀကိမ္ႀကိမ္ သြားေနရသျဖင့္ ပင္မလုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ ပညာေရး လုပ္ငန္း ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈအတြက္ စနစ္တက် မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနရပါသည္။ ျဖစ္ရပ္ အေျခအေန မွန္မ်ားအနက္မွ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္း အစီအစဥ္မ်ား ခ်မွတ္ႏိုင္ရန္ အဖြဲ႕အလိုက္ အစည္းအေဝးမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ က်င္းပလ်က္ ရွိပါသည္။ အဆိုပါ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ အၿငိမ္းစား ပညာေရး အရာရွိႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ ပါဝင္ ေဆြးေႏြးသူမ်ားမွာ ၎တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ေသာ အၿငိမ္းစား ပညာေရး အရာရွိမ်ား၊ ပညာေရးဌာနအတြင္း တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ဆဲ ရာထူးအဆင့္အလိုက္ သတ္မွတ္ ေခၚယူထားသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးၾကပါဟု ဆိုေသာ္လည္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို အကန္႔အသတ္ တစ္ခုအတြင္း ေဆြးေႏြးေစရန္ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အမည္ကို ရာထူးအလိုက္ ေခၚ၍ ေဆြးေႏြးေစပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အျခားေသာ ဆရာမ်ား၏ ေဆြးေႏြးမႈကိုမူ အခ်ိန္ကို ငဲ့ညႇာေသာအားျဖင့္ဟု ဆို၍ ကန္႔သတ္ ေဆြးေႏြးေစပါသည္။ အစဥ္အလာအရ ပညာေရးဌာနတြင္ အဆင့္ျမင့္ တာဝန္ယူခဲ့ၿပီး လုပ္ငန္းထိေရာက္ ေအာင္ျမင္ေစရန္ ေဆာင္ရြက္မႈ မျပဳသူမ်ားက ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးေနျခင္းမွာ ျမန္မာ့ပညာေရး ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ ပညာေရး ဌာနအတြင္း အဆင့္ျမင့္ တာဝန္ယူေနသူ မ်ားကလည္း အရည္အေသြး ျပည့္ဝၿပီး ေလာင္းရိပ္ ကင္းကင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေရး လိုအပ္သကဲ့သို႔ အရည္အခ်င္း ျပည့္မီသူမ်ားကို စိစစ္ေရြးခ်ယ္ တာဝန္ေပးရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ျပင္ပ ပညာေရး ပညာရွင္မ်ား၏ အႀကံဉာဏ္ကိုလည္း ရယူေဆြးေႏြး အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္သင့္ပါသည္။

‘သန္း ၆၀ ေသာ ျပည္သူမ်ားတြင္ အစိုးရ ဝန္ထမ္းမွာ တစ္သန္းခန္႔ ရွိပါသည္။ ၎တို႔အနက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ လိုသူမ်ားမွာ ၁၀၀၀ ေလာက္သာ ရွိၿပီး က်န္ေသာ သူမ်ားမွာ တရြတ္တိုက္ လိုက္ေနဆဲ ျဖစ္သည္’ ဟု ျပည္ေထာင္စု ဝန္ႀကီးတစ္ဦး ေျပာခဲ့သည္ဟု သိရပါသည္။ ျဖစ္ရပ္ အေျခအေနကို သိလွ်င္ နည္းလမ္းရွာ ေျဖရွင္းရန္သာ လိုအပ္ပါသည္။ တရြတ္တိုက္လိုက္ ေနသူမ်ားကို စည္း႐ံုး၍ ပညာေပးၿပီး မလိုက္ႏိုင္ပါက လက္တြဲ ျဖဳတ္ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဟန္ျပ လုပ္ေဆာင္လိုေသာ သေဘာ၊ ေနၿမဲဆက္ေနလိုေသာ သေဘာ၊ လုပ္ငန္း ကြၽမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့လာအားထုတ္ ႀကိဳးစားလိုမႈ ကင္းမဲ့ေသာ သေဘာ၊ ဆရာေမြး တပည့္ေမြးလိုေသာ သေဘာမ်ား အ႐ိုးစြဲေနျခင္းမ်ား ပညာေရးဌာန တာဝန္ရွိသူ အသီးသီးထံ လႊမ္းမိုးေနမည္ ဆိုပါလွ်င္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း လႊမ္းထားသည့္ ရႊံ႕ႏြံ ထူထပ္ေသာ အိခံု (ႏြံ) ထဲသို႔ ေရာက္ေနသူကဲ့သို႔ လႈပ္ေလျမဳပ္ေလ ပညာေရး ျဖစ္သြား ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အတၱစြဲ ကင္းကင္းျဖင့္ စဥ္းစား ေရွာင္ၾကဥ္ ျပဳျပင္သင့္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာ့ ပညာေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈကို လႈပ္ရွားမႈသာ ရွိၿပီး အသံမျမည္ေသာ၊ အသံမထြက္ေသာ ပတ္ေျခာက္ တီးဝိုင္းမ်ဳိး မျဖစ္ေစလိုပါ။ ၿငိမ့္ေညာင္း သာယာသံတို႔ျဖင့္ ႁပြမ္းေသာ ေတးသံစံု တူရိယာတီးဝိုင္း ျဖစ္ေစလိုသည္မွာ ပညာေရးသမား ဆရာ ဆရာမမ်ား၏ မြန္ျမတ္ေသာ ဆႏၵအမွန္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ မတည္ၿငိမ္မႈ (Stability and Instability)Written by ေဒါက္တာေအာင္ကိုကို (စီးပြားေရးပညာ၊ စီးပြားေရးေပၚလစီ))

တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) ကို ေကာင္းမြန္စြာ (ကြၽမ္းက်င္စြာ) ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ျခင္းသည္ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) ျဖစ္ျခင္းကို ကာကြယ္တားဆီးရာေရာက္သည္။
ဆိုလိုသည္မွာ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) ျဖစ္ေပၚျခင္းသည္ တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) ၏ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ မထိန္းေက်ာင္းႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ဟုလည္း ေျပာႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
သို႔ျဖစ္လွ်င္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရာတြင္ လိုအပ္ေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို ေကာင္းစြာသိရိွထားရန္ လိုအပ္သကဲ့သို႔ မတည္ၿငိမ္မႈ ျဖစ္ေပၚလာလွ်င္လည္း ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးဆက္မ်ားကို ေကာင္းစြာသိရိွနားလည္ထားရန္ လိုအပ္ေပမည္။
ဥပမာ- ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းရိွေသာ ခံုတစ္လံုးသည္ အကယ္၍ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းျပဳတ္ထြက္ (သို႔မဟုတ္) က်ဳိးပဲ႔သြားလွ်င္ ယင္းခံု၏ တည္ၿငိမ္မႈသည္ ဟန္ခ်က္မညီ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို ဖန္တီး (ထိန္းေက်ာင္း)ျခင္းသည္ မတည္ၿငိမ္မႈကို ဖန္တီး (ထိန္းေက်ာင္း)ျခင္းထက္ အဆမ်ားစြာ ခက္ခဲ(နက္နဲ)ပါသည္။
တည္ၿငိမ္မႈ (Stability) သည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) ကို ျဖစ္တည္ေစႏိုင္ၿပီး၊ မတည္ၿငိမ္မႈ (Instability) သည္ မဖြံ႕ၿဖိဳးမတိုးတက္မႈ (undevelopment) ကို ျဖစ္တည္ေစႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို အေျခခံထားၿပီး (အေျခခံ) ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို အရွိန္(အဟုန္) ျမႇင့္တင္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ အထက္တြင္ ေရးခဲ့သလို (ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းပါ ခံုကဲ့သို႔) ယင္းခံု၏ ေျခေထာက္တိုင္ (ေျခေထာက္တိုင္)သည္ ထိုခံု၏ တည္ၿငိမ္မႈကို ပံ့ပိုးထားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသြင္ကူးေျပာင္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္လည္း ထိုနည္းတူပင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေအာင္ျမင္(တိုးတက္)၍ ထိုကဲ့သို႔ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ က်ဆုံး (မတိုးတက္)ေလ့ရိွသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။
ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏုိင္ငံသားမ်ား၏ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ားကို စုေပါင္းတိုင္ပင္၊ စုေပါင္းေဆြးေႏြး၊ စုေပါင္းတည္ေဆာက္၊ စုေပါင္းကာကြယ္ေသာ လူမႈစီးပြားစနစ္ကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တည္ၿငိမ္ေလ့ရိွၿပီး၊ လူနည္းစု အက်ဳိးစီးပြားကိုသာ ေရွး႐ႈ (လုပ္ေဆာင္)ေသာႏုိင္ငံမ်ား (ဥပမာ-ယေန႔ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ေနေသာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕) မွာမူ မတည္ၿငိမ္မႈမ်ားသည္ တစ္မ်ဳိးမဟုတ္တစ္မ်ဳိး (တစ္ခုၿပီးတစ္ခု) ျဖစ္ေပၚေနတတ္ေလ့ ရိွသည္။
ဥပမာ-လြန္ခဲ့ေသာ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ Government Shutdown ဟုပင္ေခၚေသာ အစိုးရယႏၲရားအခ်ဳိ႕ ရပ္ဆိုင္းသြားရသည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ္လည္း၊ အဓိကႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားအၾကား အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျခင္းျဖင့္ ထြက္ေပါက္(အေျဖ)တစ္ခုကို ရွာႏိုင္ခဲ့သည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အသြင္ကူးေျပာင္းေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသည္လည္း ထိုနည္းတူပင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ေအာင္ျမင္(တိုးတက္)၍ ထိုကဲ့သို႔ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ က်ဆုံး (မတိုးတက္)ေလ့ရိွသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္ . . . . .
အကယ္၍ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ထံုးစံကို မက်င့္သံုးႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ေနပါက ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရန္ လြန္စြာခက္ခဲႏိုင္ၿပီး စစ္တပ္အင္အားကို အသံုးျပဳရေသာ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရန္ အားအေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းမွာ စုေပါင္းေဆြးေႏြး၊ စုေပါင္းတိုင္ပင္၊ စုေပါင္းတည္ေဆာက္၊ စုေပါင္းကာကြယ္ျခင္းပင္ ျဖစ္မည္ဟု စာေရးသူ ယူဆသည္။
တစ္ဖန္ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္လည္း ယခုဆႏၵျပပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ၿပီး ထိုင္းအစိုးရ၏ တည္ၿငိမ္မႈကို မည္သို႔မည္ပံုကိုင္တြယ္ (အေျဖရွာ) မည္နည္း ဆိုသည္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစား ေလ့လာၾကည့္ေနမိသည္။
အထက္တြင္ ေရးခဲ့သကဲ့သို႔ တည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ မတည္ၿငိမ္မႈတို႔တြင္ ရိွေလ့ရိွထ ရိွတတ္ေသာ ၀ိေသသ သေဘာတရားမ်ားကို အၿမဲမျပတ္ ေလ့လာသံုးသပ္ အေျဖရွာလွ်င္ တည္ၿငိမ္မႈကို ထိန္းေက်ာင္းရျခင္းသည္ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္ပါသည္။
ယေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံသည္လည္း အစိုးရ၊ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ အရပ္ဘက္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ျဖစ္တည္ေစလိုေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပေန ျပည္သူမ်ား၏ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းမႈျဖင့္ အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သကဲ့သို႔ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္လည္း တရားမွ်တေသာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ (Fair Competition) ျဖစ္လာမည္ဆိုလွ်င္ ၂၀၁၅ ႏွစ္လြန္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အဘက္ဘက္တြင္ အင္အားေတာင့္တင္းေသာ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္ဟု ယူဆေနမိသည္
Credit To First-11
Read More »

ေဘာလံုးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး ----------------- ေရးသားသူ- ရဲမိုး



ဲျျ ျမန္မာႏွင့္ ထုိင္း အမ်ဳိးသားေဘာလံုးပြဲမစတင္မီ နာရီပိုင္းအလိုမွာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္က ထရီျဗဴးမ္သတင္းစာမွာ ကမၻာေက်ာ္အဂၤလိပ္စာေရးဆရာႀကီး ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ ေရးသားခဲ့သည့္ “အားကစားစိတ္ဓာတ္” (Sporting Spirit)ဆုိသည့္ေဆာင္းပါးကို ရွာေဖြဖတ္ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္က ေဘာလံုးပြဲမ်ားက ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျပႆနာမ်ားႏွင့္ ပရိသတ္တို႔၏ ႐ူးသြပ္မႈကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေ၀ဖန္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဘာလံုးပြဲမ်ားႏွင့္ အျခားထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္မႈျပင္းထန္သည့္ အားကစားအမ်ဳိးအစားမ်ားကို “ေသနတ္မေဖာက္သည့္စစ္ပြဲ”မ်ားဟု သူကတင္စားခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္သြားခဲ့သည့္ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္က သူ႔အေတြ႕အႀကံဳကိုလည္း ေဆာင္းပါးထဲမွာ အခုလိုေဖာက္သည္ခ်သည္။

“အိႏိၵယႏွင့္ ျမန္မာလုိႏုိင္ငံမ်ားက ေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ပရိသတ္မ်ား ကြင္းထဲ၀င္မလာႏုိင္ေအာင္ ရဲမ်ားကာရံထားဖို႔ လိုအပ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲမွာ တစ္ဖက္ပရိသတ္ေတြက ရဲေတြကို ေက်ာ္ခြတက္လာၿပီး တစ္ဖက္အသင္း၏ဂိုးသမားကို အနာတရျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တာကို ကၽြႏ္ုပ္ေတြ႕ခဲ့သည္”ဟု စာေရးဆရာႀကီးေအာ္၀ဲလ္က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

လူ ၂၂ ေယာက္က အလံုးတစ္လံုးကို ၀ိုင္း၀န္းလုယက္သည့္ ကစားနည္းအေပၚထားရွိသည့္ ျမန္မာတို႔စိတ္ဓာတ္က အေစာပိုင္း ကမၻာ့စာေပသမုိင္းမွာပင္ အထင္ကရမွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ၿပီဟု ဂုဏ္ယူရမလို။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္၏ ေဆာင္းပါးကိုဖတ္ၿပီးသည့္အခါ ျမန္မာ-ထုိင္းပြဲကိုၾကည့္ဖို႔ ပိုရင္ခုန္လာသည္။ ေျပာရလွ်င္ ဂိုးရလဒ္ထက္ ရလဒ္အေပၚမွာတုံ႔ျပန္မည့္ ကြင္းထဲက ပရိသတ္၏အျပဳအမူကို ပို၍ရင္ခုန္သည္။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္တစ္ေယာက္ ေကာင္းကင္ဘံုတစ္ေနရာက ေစာင့္ၾကည့္ေနမွာလား..။

တကယ္ေတာ့ ေဘာလံုးပြဲမ်ားက ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးမွာ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ၀င္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္မွာၾကာၿပီ။ အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ရာဇ၀င္ေႂကြးတို႔၏ ထြက္ေပါက္အျဖစ္ ကိုက္ ၁၀၀ ရွည္သည့္ ကြင္းထဲမွာ ေသနတ္မေဖာက္သည့္စစ္ပြဲမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကသည္။

ၾသစႀတီးယားေဘာလံုးသူရဲေကာင္း မားသီးယက္စ္ဆင္ဒဲလား၏အျဖစ္က သမုိင္းမွာထင္ရွားသည္။ ၾသစႀတီးယားေဘာလံုးအသင္းက ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ား၏ အေကာင္းဆံုးအသင္းတစ္သင္း ျဖစ္သည္။ နာဇီဂ်ာမန္တုိ႔က ၾသစႀတီးယားကို သိမ္းပိုက္လုိက္သည့္အခါ ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ ၾသစႀတီးယားအသင္းကို ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ နာဇီတုိ႔ကမေပးေတာ့။ ၾသစႀတီးယားကစားသမားမ်ားအေနျဖင့္ ကမၻာ့ဖလားမွာ ၀င္ေရာက္ကစားလိုလွ်င္ ဂ်ာမနီအသင္း၏ ေခါင္းစီးေအာက္မွာသာ ကစားရမည္ဟု နာဇီတုိ႔ကဆိုသည္။ ၾသစႀတီးယားတုိက္စစ္မွဴး မားသီးယက္စ္ဆင္ဒဲလားက ဂ်ာမနီေခါင္းစီးေအာက္မွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔ ျငင္းဆုိသည္။ အသက္ႀကီးၿပီဟု သူအေၾကာင္းျပသည္။

ၾသစႀတီးယားအမ်ဳိးသားအသင္းကို ဖ်က္သိမ္းမခံရမီ ေနာက္ဆံုးကစားပြဲတစ္ခု ကစားခြင့္ရဖို႔ နာဇီတုိ႔ကခြင့္ေပးသည္။ သူတုိ႔ ဂ်ာမနီအသင္းျဖင့္ ကစားရမည္ျဖစ္သည္။ မားသီးယက္စ္က သူ႔အသင္းသားမ်ားကို ၀တ္ေနက် အျဖဴအမည္း၀တ္စံုအစား ၾသစႀတီးယားအမ်ဳိးသားအလံအေရာင္ျဖစ္သည့္ အျဖဴအနီက်ားကို ၀တ္ဆင္ေစသည္။
ထိုသမုိင္း၀င္ပြဲမွာ မာသီးယက္စ္ႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္အသင္းသား ကားလ္စက္စတာတို႔က ဂ်ာမန္ဂိုးေပါက္ထဲကို ႏွစ္ဂိုးသြင္းၿပီး ၂-၀ ျဖင့္ အႏိုင္ယူလုိက္ၾကသည္။ ဒုတိယဂိုးသြင္းအၿပီးမွာ ပြဲၾကည့္ေနသည့္ ထိပ္တန္းနာဇီအရာရိွႀကီးမ်ားေရွ႕မွာ မားသီးယက္စ္ ကျပခဲ့သည္ဟု သမုိင္းစာအုပ္မ်ားကဆုိသည္။

၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ၏ ေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ မားသီးယက္စ္ႏွင့္ သူ႔ခ်စ္သူတို႔၏အေလာင္းမ်ားကို ဗီယင္နာၿမိဳ႕၏ သူတို႔တုိက္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ကာဗြန္မိုေနာဒ္ဆိုက္အဆိပ္သင့္မႈဟု ေဆးစစ္ခ်က္ကဆုိသည္။ ၾသစႀတီးယားျပည္သူတို႔သမုိင္းမွာ က်ဴးေက်ာ္မႈကို ေဘာလံုးျဖင့္ အံတုခဲ့သည့္ မားသီးယက္စ္ကို သူရဲေကာင္းအျဖစ္ေလးစားၾကဆဲ။

ေဘာလံုးကို ႏုိင္ငံေရးျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသူမ်ားထဲမွာ အာဏာရွင္မ်ားလည္း ထိပ္ဆံုးကပါ၀င္ၾကသည္။ ဇိုင္ယာ (ယခုကြန္ဂို)ကစားသမား အီလြန္ဂါအမ္၀ီပူ၏အျဖစ္က အာဏာရွင္ေအာက္က ေဘာလံုးသမားတုိ႔၏ ႐ႈံးနိမ့္မႈအေပၚ အေၾကာက္တရားကိုျပသခဲ့သည္။ ၁၉၇၄ ကမၻာ့ဖလားမွာ အာဏာရွင္မိုဘူတူ၏ ဇိုင္ယာေဘာလံုးအသင္း ေျခစစ္ပြဲေအာင္ၿပီး ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ရခဲ့သည္။

ကမၻာ့ဖလားအေတြ႕အႀကံဳမရွိသည့္ ဇိုင္ယာအသင္းက ကံဆိုးစြာျဖင့္ ယူဂိုဆလားဗီးယားႏွင့္ စေတြ႕သည္။ ယူဂိုဆလပ္ေတြက သူတို႔ကို ၉-၀ ျဖင့္ ေထာင္းသည္။ ဒုတိယပြဲစဥ္မွာ စေကာ့တလန္ႏွင့္ေတြ႕သည္။ စေကာ့ေတြက သူတုိ႔ကို ၂-၀ ျဖင့္ ဆံုးမသည္။ သနားစရာအာဖရိကတုိက္သားမ်ား တတိယေျမာက္ရင္ဆုိင္ရမည့္အသင္းကေတာ့ စူပါဘရာဇီးအသင္းျဖစ္ပါသည္။ အာဏာရွင္မိုဘူတူက အေတြ႕အႀကံဳနည္းလွသည့္ ကိုယ့္အသင္းကို အားေပးရမည့္အစား မိုက္မဲသည့္ရာဇသံကို ေပးပို႔လိုက္သည္။ “ဘရာဇီးကို သံုးဂိုးထက္ပိုအသြင္းခံရရင္ ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္မွ အိမ္ျပန္လာခြင့္မရွိ”

ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ဇိုင္ယာေဘာလံုးသမားေတြ ေသြးပ်က္ေနၾကရွာသည္။ ဘရာဇီးကလည္း မညႇာမတာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုးသြင္းသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ဘရာဇီးသံုးဂိုးသြင္းၿပီးသြားၿပီ။ ေနာက္တစ္လံုးထပ္၀င္လွ်င္ သူတုိ႔အားလံုး အိမ္ျပန္ခြင့္ကို ဆံုး႐ႈံးေတာ့မည့္အခ်ိန္မွာ ဇိုင္ယာဂိုးေပါက္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအကြာမွာ ဘရာဇီးက ဖရီးကစ္ကန္ခြင့္ရသြားသည္။ ဇိုင္ယာေနာက္တန္းခံစစ္မွဴးအီလြန္ဂါ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနသည္။

ဖရီးကစ္ကန္မည့္ ဘရာဇီးကစားသမားကလည္း ဟန္ျပင္ေနသည္။ အီလြန္ဂါ သူ႔စိတ္ကိုမထိန္းႏုိင္ေတာ့။ အားကုန္က်ဳံးေျပးသြားၿပီး ေဘာလံုးကို က်ဳံးကန္ပစ္လိုက္သည္။ အီလြန္ဂါ့လုပ္ရပ္က ကမၻာ့ဖလားသမုိင္းမွာ ေက်ာ္ၾကားသြားခဲ့သည္။

“ဘယ္လိုဖိအားမ်ဳိးေတြေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကစားခဲ့ရသလဲဆုိတာ က်န္တဲ့သူေတြမသိႏိုင္ပါဘူး”ဟု အီလြန္ဂါကျပန္ေျပာခဲ့သည္။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး အဘက္ဘက္က ခၽြတ္ၿခံဳက်ေနသည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြက္ ေဘာလံုးက အမ်ဳိးသားေရးအားေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အ႐ႈံးႏွင့္ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကရသည့္ က်ဆံုးႏုိင္ငံမ်ားအတြက္ အႏိုင္ပြဲေလးတစ္ပြဲက ေသေရးရွင္ေရးတစ္မွ် အေရးႀကီးခဲ့ၾကသည္။ အီရတ္ေဘာလံုးအသင္း၏ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အာရွဖလားသိမ္းပိုက္ႏိုင္မႈက နာမူနာျဖစ္သည္။

အေမရိကန္က်ဴးေက်ာ္မႈ ဗံုးေတြေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္သြားသည့္ ၿမိဳ႕ျပမ်ား၊ အေသခံဗံုးခြဲတိုက္ခိုက္မႈမ်ားႏွင့္ လူမ်ဳိးျခားေအာက္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ခံရမႈမ်ားက အီရတ္ျပည္သူမ်ား၏ စိတ္ဓာတ္ကို အသူရာေခ်ာက္ထဲကို က်ဆင္းသြားေစခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ “မက္ဆိုပိုေတးမီးယားျခေသၤ့မ်ား” ဟု တင္စားအေခၚခံရသည့္ အီရတ္ေဘာလံုးအသင္းက အီရတ္ျပည္သူမ်ားအတြက္ သမိုင္း၀င္ေအာင္ပြဲကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အာရွဖလားပြဲမွာ ထိုင္း၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အိုမန္၊ ဗီယက္နမ္၊ ေတာင္ကိုရီးယားႏွင့္ ဖိုင္နယ္မွာ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်တုိ႔ကို အေသအလဲျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး အာရွဖလားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရယူသြားခဲ့သည္။ ျပာပံုထဲကထလာသည့္ အသင္း၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ေအာင္ပြဲကို တစ္ကမၻာလံုးလန္႔သြားခဲ့ၾကသည္။

ဘဂၢဒက္ၿမိဳ႕ေပၚက လမ္းေတြေပၚကို လူေတြေျပးထြက္လာၾကသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေပြ႕ဖက္ၾကသည္။ ကားဟြန္းေတြတီးၾကသည္။ မျမင္ရတာၾကာၿပီျဖစ္သည့္ အၿပံဳးမ်ားက သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ျပန္လည္ပြင့္လန္းလာၾကသည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ဗံုးကြဲသံေတြ တိုးတိတ္သြားခဲ့သည္။ အီရတ္ျပည္သူမ်ားအတြက္ ေသေရးရွင္ေရးလိုအပ္သည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုကို မက္ဆုိပိုေတးမီးယားျခေသၤ့တုိ႔က ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏုိင္ခဲ့သည္။

၄၂ လက္မ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားထဲမွာ အနီေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္မ်ား ေရာယွက္လံုးေထြးေနသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုိ႔က တစ္ေက်ာ့ျပန္လာသည္။ ေဒသတြင္းမွာ ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခံခဲ့ရသည့္ အနီေရာင္ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္မ်ားႏွင့္ ေအာင္ျမင္မႈကို ႏွစ္ ၃၀ ၾကာ ငတ္မြတ္ေတာင့္တမႈမ်ားက အစိမ္းေရာင္ကစားကြင္းကို ဖိအားေပးထားသည္။

မႏုိင္သည့္တိုင္ မ႐ႈံးေအာင္ကစားသည့္ ျမန္မာ့အသင္းသားမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳသည္။ သႏိၷ႒ာန္ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို မျပဳမူခဲ့ၾကသည့္ ပရိသတ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုတည္းက ျမင့္မားသည့္ဂုဏ္သိကၡာကို ေပးသည္မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ့အသင္းသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ အေကာင္းဆံုးအသင္း ျဖစ္ေကာင္းမွျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ သေဘာထားႀကီးေသာ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ျပသဖို႔လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။ သေဘာထားႀကီးဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ သတိၱရွိဖို႔လည္း လိုအပ္ပါသည္။

ေဂ်ာ့ခ်္ေအာ္၀ဲလ္ကို သူမွားေၾကာင္းသက္ေသျပဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ သတၱိေမြးရပါလိမ့္မည္။
Credit To 7Day News Journal
Read More »

က်ားေသကို အသက္သြင္းၾကမလို႔လား Written by သိန္းထက္ေအာင္

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ပထမပတ္က က်င္းပခဲ႔ေသာ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ အထူးအစည္းအေဝးတြင္ သဃၤန္းကြၽန္းၿမိဳ႕နယ္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးေက်ာ္က ႏိုင္ငံေတာ္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႕ကဲ့သို႔ေသာ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု အျမန္ဆံုး ဖြဲ႕စည္းေပးရန္အတြက္ အဆိုတင္သြင္းခဲ့ရာ ယင္းအဆိုကို ျပည္ေထာင္စု အစိုးရထံသို႔ တင္ျပေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕က ကတိျပဳထားေၾကာင္း သိရိွရပါသည္။
အလားတူ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကရဝိက္ နန္းေတာ္တြင္ ျပဳလုပ္ေသာ ျမတ္ခိုင္ ေရးသားသည့္ ‘ဦးခင္ညြန္႔ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး’ စာအုပ္ မိတ္ဆက္ပြဲ အခမ္းအနားအၿပီး သတင္းမီဒီယာမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုစဥ္ ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဴး/အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း/ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးခင္ညြန္႔ကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို ျပန္လည္ ဖဲြ႕စည္းသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ႔သည္ဟု သိရိွရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က MI (Military intelligence Service) ဟု လူသိမ်ားေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား ရိွပါသည္။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရေခတ္တြင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက စ-သံုးလံုးဟု အမ်ားသိၾကသည့္ အထူးစံုစမ္း စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕ (Bureau of Special Investigation) ႏွင့္ ယခုအခါ SB (Special Branch) ဟု ေခၚၾကသည့္ အထူးသတင္းတပ္ဖြဲ႕ကို ဖဲြ႕စည္းခဲ့ပါသည္။ စ-သံုးလံုးအဖဲြ႕မွာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ မသမာမႈမ်ား၊ အလြဲသံုးစားမႈ မ်ားကို စံုစမ္းေဖာ္ထုတ္ အေရးယူေသာ အဖြဲ႕ျဖစ္ၿပီး SB (သတင္းတပ္ဖဲြ႕) မွာ ႏိုင္ငံေရး သတင္းမ်ားကို စုေဆာင္း တင္ျပ၍ လိုအပ္ပါက ႏိုင္ငံေရး ပုဒ္မမ်ားျဖင့္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ပိုင္း MI ေခၚ  စစ္ေထာက္လွမ္းေရး၏ အခန္းက႑မွာ  ပိုမိုအေရးပါ အရာေရာက္ လာခဲ့ပါသည္။ ပထမပိုင္းတြင္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေမာင္လြင္ (ႏႈတ္ခမ္းေမြး) က တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဴးအျဖစ္ တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ တင္ဦး (မ်က္မွန္ႀကီး) က ဆက္လက္ တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ပါသည္။ မဆလ ပါတီေခတ္တြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အမ်ဳိးသား  ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ ဥပေဒကို ျပ႒ာန္းခဲ႔ရာ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဴးက ဥကၠ႒အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္၍ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးႏွင့္ အျခားဝန္ႀကီး တစ္ဦးတို႔က အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ အလွည့္က် ေဆာင္ရြက္ရပါသည္။

လုပ္ငန္းတာဝန္ (Operation) တစ္ခု ေဆာင္ရြက္ရန္ ရိွသည့္အခါ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး (MI)၊ စသံုးလံုး(BSI)၊ ျပည္သူ႔ရဲ အထူးသတင္း တပ္ဖြဲ႕(SB)၊ မႈခင္းတပ္ဖြဲ႕ (CID) စသည့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို ပူးေပါင္းပါဝင္ ဖြဲ႕စည္း၍ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ (NIB) အမည္ျဖင့္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ပါသည္။ ၎အဖြဲ႕ကို တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးကပင္ ဦးေဆာင္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တပ္ေထာက္လွမ္းေရး တစ္ဦးတည္းကပင္ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ အမည္ခံ၍ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ား ရိွပါသည္။ ျပည္သူမ်ား၏ အျမင္တြင္ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႕ကို ခြဲ၍မျမင္ပါ။ ခြဲ၍ မျမင္ျခင္းမွာလည္း လုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ေရာေထြး၍ ေဆာင္ရြက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရးအဖဲြ႕ အမည္ခံ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး၏ တန္ခိုး အရိွန္အဝါမွာ အတိုင္းအဆမရိွ ႀကီးထြား လာခဲ့ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ တင္ဦးမွာ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္အျပင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၏ စစ္ဘက္ လက္ေထာက္ အျဖစ္ပါ ေဆာင္ရြက္ရသည္ ျဖစ္၍ ၎အေနႏွင့္လည္း ပါတီဥကၠ႒၊ ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ ဥကၠ႒ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ အရိွန္ျဖင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ထက္ပင္ အရိွန္အဝါ ႀကီးမားသူ ျဖစ္လာပါသည္။ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ အဆင့္မ်ားသာမက ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဝန္ႀကီးမ်ားအား ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာ ခ်ထားေရးအထိ ၎၏ စိတ္ႀကိဳက္ ေဆာင္ရြက္ လာႏိုင္ခဲ႔ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဥကၠ႒ႀကီး၏ ရာဇပလႅင္ပါ လႈပ္လာသည့္အတြက္ ပ်ားေဂဟာ စီမံကိန္းႏွင့္ ျမခက္ရိွန္ၿခံ ကိစၥကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ရာထူးမွ ဖယ္ရွား ခံခဲ႔ရပါသည္။ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ တင္ဦးႏွင့္အတူ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးကိုလည္း ေျမလွန္၍ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲခဲ႔ပါသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဴး တာဝန္ႏွင့္အတူ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ အႀကီးအကဲ တာဝန္ကိုပါ ပူးတြဲ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရင္း  ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေလာကႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာတြင္ပါ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေက်ာ္ၾကားလာသူကား တပ္မေတာ္တြင္ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ဘဝမွသည္ ဗိုလ္မွဴးႀကီး၊  ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအထိ အဆင့္ဆင့္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ၿပီး တစ္ဖက္တြင္ နဝတ/နအဖ အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္မွသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ တာဝန္အထိ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ဦးခင္ညြန္႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဦးခင္ညြန္႔ကို ျပည္တြင္းျပည္ပ ရႈျမင္ သံုးသပ္သူမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တတိယလူ၊ ဒုတိယလူ အျဖစ္မွသည္ ပထမလူ အထိပင္ ႐ႈျမင္ သံုးသပ္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရိွရပါသည္။ ဦးခင္ညြန္႔ တန္ခိုး ထြားလာျခင္းႏွင့္အတူ ၎၏ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႕မွာလည္း မ်ားစြာ ၾသဇာတိကၠမ ႀကီးထြားလာၿပီး ထိပ္ပိုင္း ရာထူးမ်ားျဖစ္သည့္ တိုင္းမွဴးမ်ား၊ ဝန္ႀကီးမ်ားမွသည္ ေအာက္ေျခ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ ျပည္သူမ်ားအထိ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုလွ်င္ စိုးရိမ္ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကပါသည္။ မည္သူက ေပးအပ္ထားမွန္း မသိသည့္ ‘လူတစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္မေရြး ေခၚယူ စစ္ေဆး ေမးျမန္းႏိုင္သည့္ အခြင့္ အာဏာ၊ မည္သည့္ ဖမ္းဝရမ္းမွ မလိုဘဲ လူတစ္ေယာက္ကို အခ်ဳပ္သို႔မဟုတ္  အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္း ထားႏိုင္သည့္ အခြင္႔အာဏာႏွင့္ သက္ေသမလိုဘဲ မည္သည့္ ေနရာဌာနကိုမဆို ဝင္ေရာက္ ရွာေဖြ စစ္ေဆးႏိုင္သည့္ အခြင့္အာဏာ’ စသည္တို႔မွာ ေထာက္လွမ္းေရးကို ျပည္သူတို႔ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕ရန္အတြက္ လံုေလာက္ေသာ အခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က တိုင္း/ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္မ်ား ထားရိွၾကၿပီး ဖြဲ႕စည္းပံုအလိုက္ ဗိုလ္မွဴး၊ ဗိုလ္ႀကီး၊ ဗိုလ္အဆင့္မ်ား ထားရိွၾကကာ အရပ္သားမ်ားက တပ္မွဴးဟူ၍သာ ေခၚဆိုၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၎အဆင္႔မ်ားကို တိုင္းမွဴး (တဝတ/ပဝတ ဥကၠ႒) မ်ားက အထူးအေလးေပး ဆက္ဆံၾကပါသည္။ တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ရိွ G-1,G-2  စေသာ စစ္ဦးစီး အရာရိွမ်ားက တိုင္းမွဴးဆိုလွ်င္ အာလာပသလႅာပ ေျပာဖို႔ေဝးစြ စကားပင္ရဲရဲ မေျပာရဲၾက၊ ေမးမွေျပာ၊ ေခၚမွ သြားၾကေသာ္လည္း ထလရ တပ္မွဴးမ်ားကမူ တိုင္းမွဴးႏွင့္ ရယ္ကာေမာကာ ေျပာရဲဆိုရဲ ရိွၾကသည္။ ထမင္းတစ္ဝိုင္းတည္း အတူစားရဲၾကသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ တိုင္းမွဴးမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေထာက္လွမ္းေရး ညႊန္မွဴးထံ တိုက္႐ိုက္ အစီရင္ခံ တင္ျပခြင့္ရိွ၍ဟု ဆိုၾကသည္။

ေအာက္ေျခၿမိဳ႕နယ္ အဆင့္မ်ားတြင္ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ႀကီးမ်ား ထားရိွကာ တပ္ဆြယ္မွဴးဟူ၍ ေခၚဆိုၾကၿပီး နယ္ေျမခံ တပ္ရင္းမွဴးမ်ားက အေလးထား ဆက္ဆံၾကရပါသည္။ ၿမိဳ႕ခံမ်ားကလည္း တပ္ရင္းမွဴးထက္ ၎ကို ပို၍အေလးထား ပို၍ ဂ႐ုစိုက္ၾကပါသည္။ သူတို႔အေျပာအရ “တပ္ရင္းမွဴးက ကိုယ့္ကို ဒုကၡမေပးဘူး၊ သူ (တပ္ၾကပ္ႀကီး) က အခ်ိန္မေရြး ဒုကၡေပးႏိုင္တယ္” ဟု ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္စဥ္ ၿမိဳ႕အဝင္ ဂိတ္အနီးရိွ္ ေတာင္ကုန္းငယ္ေပၚ၌ တပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ဦးေနပါသည္။ ၿမိဳ႕အဝင္အထြက္ မ်ားတြင္ ဂိတ္မ်ား မထားရ၊ တရားမဝင္ ေငြေၾကး ေကာက္ခံျခင္း မျပဳရဟူ၍ အထက္ အဆင့္ဆင့္က ညႊန္ၾကားထားေသာ္လည္း ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဝင္သမွ် ကားမ်ားသည္ ၎ပုဂၢိဳလ္၏ အိမ္ (႐ံုး) သို႔ဝင္၍ ဦးတိုက္ရပါသည္။ ဘာေတြေျပာ၍ ဘာေတြလုပ္မွန္း မသိရေသာ္လည္း ၿမိဳ႕လူထု၏ ေျပာစကားအရ အဆိုပါ တပ္ၾကပ္ႀကီးသည္ သိန္းေထာင္ခ်ီ ခ်မ္းသာေၾကာင္း ၾကားသိရၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အေရးယူေတာ့ ေထာင္က်သြား ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။

အေရးအခင္း ကာလေနာက္ပိုင္းတြင္ လံုၿခံဳေရး အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ဌာနဆိုင္ရာ ႐ံုးမ်ားသို႔ တံခါးမရိွ ဓားမရိွ ဝင္ထြက္ သြားလာၾကၿပီး ႐ံုးစာမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ ရွာေဖြၾကပါသည္။ အထူးသျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ႐ံုးမ်ားသို႔ ဝင္ေရာက္လာေသာ စာမ်ားမွ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း တိုင္သည့္စာ၊ ဌာနဆိုင္ရာ မ်ားကို တိုင္သည့္စာ၊ စီးပြားေရး သမားမ်ားကို တိုင္သည့္စာမ်ားမွ တိုင္ၾကားသူႏွင့္ တိုင္ၾကား ခံရသူမ်ား၏ လိပ္စာမ်ားကို ကူးယူကာ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံုၾကပါသည္။ ဘာေတြေျပာ၍ ဘာအေပးအယူေတြ လုပ္ၾကေၾကာင္း မသိရိွၾကေသာ္လည္း တိုင္ၾကားသူ ေကြၽးသည္ကိုလည္းစား၊ တိုင္ၾကားခံရသူ ေကြၽးသည္ကိုလည္း စားတာကိုေတာ့ ျမင္ေတြ႕ရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ၁၉၉၆ - ၉၈ ကာလ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားမွ တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသိုလ္ (YIT) မွ ေက်ာင္းသား တစ္ဦးသည္ ေငြေၾကး အခက္အခဲ ရိွ၍ ႀကိဳ႕ကုန္း အေနာက္ရပ္ကြက္ရိွ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးထံမွ (ေရႊဆြဲႀကိဳး အေပါင္ခံ၍) ေငြေခ်းပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ေငြေၾကး အဆင္ေျပ၍ ေငြကို ျပန္ေပးၿပီး ေရႊကို ျပန္လည္ ေရြးယူသည့္အခါ ဆြဲႀကိဳးကို ျပန္လည္ မေပးခ်င္သည့္အတြက္ ေျဗာင္ျငင္းဆန္ရာ ေက်ာင္းသားေလးက သက္ဆိုင္ရာ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႕ကို အကူအညီ ေတာင္းပါသည္။ ရယကအဖြဲ႕က ၾကားဝင္၍ ညိႇႏိႈင္း ေဆာင္ရြက္ ေပးေသာ္လည္း အဆိုပါ အမ်ဳိးသမီးက ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ႀကီးကို ခ်ဥ္းကပ္သည့္အတြက္ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ရယကကို ေခၚ၍ ရစ္ပါသည္။ “ခင္ဗ်ားတို႔က မမွန္တဲ့ဘက္က ဝင္ၿပီး ကူညီေပးတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီေက်ာင္းသားက ႏိုင္ငံေရး မကင္းသူ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ က်ဳပ္တို႔က ေစာင့္ၾကည့္ေနရတာ ျဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ဆုတ္ေပးပါ” ဟု ဝင္ေရာက္ ေျပာဆိုသည္ ရယကအဖြဲ႕ အက်ပ္႐ိုက္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သက္ဆိုင္ရာ ထလရ တပ္မွဴး သိရိွေစရန္ နည္းလမ္းရွာေဖြ အသိေပး တင္ျပသည့္ အခါမွသာ ေက်ာင္းသားေလးခမ်ာ အေပါင္ပစၥည္းကို ျပန္လည္ ရရိွပါေတာ့သည္။

ဤသည္မွာ ေအာက္ေျခ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ား၏ မမွန္မကန္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား အနက္မွ တစ္ခုတေလကိုသာ တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ထိုသို႔ေသာ ဘက္လိုက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ဳိး မ်ားစြာရိွပါသည္။ ျပည္သူေတြမွာ စားသတိ၊ သြားသတိ၊ ေျပာသတိႏွင့္ အစဥ္အၿမဲ အေၾကာက္တရားျဖင့္သာ ေနရပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အစိုးရႏွင့္ စစ္တပ္အေပၚ မည္သို႔မွ် ေဝဖန္ေျပာဆိုမႈ မျပဳရဲပါ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ စကားက်ယ္က်ယ္ မေျပာရဲပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ၎၏ ပါတီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဓာတ္ပံု၊ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို မည္သူမွ် လက္ဝယ္ မထားရဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ ၿမိဳ႕နယ္တြင္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္စဥ္က စာပံုႏိွပ္စက္ တစ္ခုကို ေထာက္လွမ္းေရးက ဝင္ေရာက္ ရွာေဖြရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိခင္) ေဒၚခင္ၾကည္ ကြယ္လြန္စဥ္က ဖိတ္ၾကားသည့္ အသုဘ႐ႈ ဖိတ္စာ တစ္ေစာင္တည္းကို ေတြ႕ရာ ပံုႏွိပ္/ထုတ္ေဝ ဥပေဒျဖင့္ အေရးယူျခင္း ခံရၿပီး ေထာင္က် သြားပါသည္။

တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ တင္သြင္းခြင့္မ်ား ကန္႔သတ္ထားပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ ၎တို႔ ႏွင့္ရင္းႏွီးသူ ခ႐ိုနီမ်ားသာ ဝယ္ယူ တင္သြင္းခြင့္ (ပါမစ္) ရရိွၿပီး ၎တို႔သာလွ်င္ တင္သြင္းခြင့္ ရိွပါသည္။ တရားဝင္ ကညန လိုင္စဥ္ နံပါတ္ မရိွလွ်င္ ဥပေဒအရ အမ်ားျပည္သူသံုး လမ္းမ်ားေပၚတြင္ မည္သည့္ စက္တပ္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မွ် ေမာင္းႏွင္ခြင့္ မရိွပါ။ သို႔ေသာ္ အမွန္တကယ္တြင္မူ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ တံဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ နံပါတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ေမာင္းႏွင္ သြားလာေနၾကသည္ကို ျပည္သူမ်ား ျမင္ေတြ႕ ၾကရပါသည္။ ဤသည္တို႔မွာ ေထာက္လွမ္းေရးက ထုတ္ေပးထားေသာ နံပါတ္ မ်ားႏွင့္ ၎တို႔ အသိအမွတ္ ျပဳထားေသာ တံဆိပ္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ၎နံပါတ္မ်ားမွာ ကညနက ထုတ္ေပးေသာ နံပါတ္မ်ားထက္ ပို၍ ခိုင္မာပါသည္၊ ၾသဇာအရိွန္အဝါ ရွိပါသည္။ အဘယ္႔ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ၎နံပါတ္ျပားမ်ား တပ္ဆင္ထားေသာ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားကို မည္သည့္ ယာဥ္ထိန္းရဲကမွ် မဖမ္းရဲ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ဖမ္းရဲရင္ ဖမ္းၾကည့္စမ္း၊ နယ္ေျပာင္းရင္ေျပာင္း၊ မေျပာင္းလွ်င္ ျပဳတ္မည္သာႀကံ။

ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႕သည္ တစ္စတစ္စ ၾသဇာအရိွန္အဝါ အဆမတန္ ႀကီးထြားလာရာမွ မိမိအရိွန္ကို မိမိမထိန္းသိမ္းႏိုင္ေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရိွလာပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘရိတ္ ေပါက္သည္ဟုပဲ ေျပာရမလား မသိပါ၊ လား႐ိႈးတြင္ ဒု-တိုင္းမွဴး၏ ကားကို ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းသည္ဟု သိရပါသည္။ ကိုယ္႔အရိွန္ကိုယ္ မထိန္းႏိုင္ေသာ၊ ကိုယ့္လူကိုယ္ မထိန္းႏိုင္ေသာ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖဲြ႕ႀကီး၏ ၿပိဳကြဲမႈအစပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏိုင္ငံေတာ္ (ကကၾကည္း) မွဆက္တိုက္ အေရးယူမႈမ်ား ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီး ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ဥပေဒ၏ အထက္မွ ေနခဲ႔ၿပီး ျပည္သူတို႔၏ ႏွစ္လံုးသားဝယ္ အေၾကာက္တရားတို႔ကို ထာဝရ ကိန္းေအာင္းေစခဲ့သည့္ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႕ႀကီး ငုတ္လွ်ဳိး ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ကာ အမ်ဳိးသား ေထာက္လွမ္ေရး အဖြဲ႕သည္လည္း ျပည္သူ႔ ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ တည္တံ့ ခိုင္ၿမဲေရးသည္ ယင္းႏိုင္ငံ၏ စစ္ေရးအင္အားအေပၚ မ်ားစြာ မူတည္ေသာ္လည္း စစ္ေရးတြင္ အသာစီး ရယူႏိုင္မႈႏွင့္ လက္ဦးမႈ ရယူျခင္းသည္လည္း အေရးပါ အရာေရာက္သည္ျဖစ္ရာ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရး နည္းပညာမ်ားကို ယေန႔အထိ ႏိုင္ငံတိုင္းက အသိအမွတ္ျပဳ အေလးထားေနရဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ သည္လည္း စစ္ေရးအရ အေရးပါေသာ ပထဝီ အေနအထားတြင္ ရိွသည္ျဖစ္ရာ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ ေထာက္လွမ္းေရးသည္ အထူးအေရးပါေသာ အေျခအေနတြင္ ရိွပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း စစ္ေရးအျမင္ ရိွၿပီး အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားေသာ ျမန္မာ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ေသာ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕ ေနရာတြင္ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႕ (စရဖ) ကို ေစာစီးစြာပင္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ပို၍အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားသည့္ အခ်က္မွာ စရဖ အဖြဲ႕ကို အရပ္ဘက္ဆိုင္ရာ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ ပါဝင္ေစျခင္း အလ်ဥ္းမရိွေစဘဲ စစ္ေရးသက္သက္ ကိစၥမ်ားကိုသာ တာဝန္ေပး ေစခိုင္းေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အရပ္ဘက္/နယ္ဘက္ဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍မူ ျပစ္မႈမ်ား မျဖစ္ပြားေရးအတြက္ ႀကိဳတင္ ကာကြယ္မႈျပဳရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရဲတပ္ဖြဲ႕၊ ျဖစ္ပြားေသာ မႈခင္းမ်ားကို စံုစမ္း၊ ေထာက္လွမ္း၊ ရွာေဖြ၊ ဖမ္းဆီး၊ ေဖာ္ထုတ္ရန္အတြက္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ႏွင့္အတူ မႈခင္းတပ္ဖြဲ႕၊ စီးပြားေရး မသမာမႈမ်ားကို စံုစမ္းစစ္ေဆး ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္ အထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ဦးစီးဌာန (စ-သံုးလံုး) ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ကိစၥမ်ားအတြက္ အထူးသတင္းတပ္ဖြဲ႕ (SB) စသည္တို႔ ရိွေနၿပီျဖစ္ရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ မရိွဟု ထင္ျမင္ယူဆပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ ဝန္ထမ္းအင္အား လံုေလာက္မႈ၊ ေပးအပ္ေသာ တာဝန္ကို ေက်ပြန္မႈ၊ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္မႈ၊ ျပည္သူကို အေလးထား ေလးစား၍ အႏိုင္မက်င့္ရန္ႏွင့္ ေခတ္မီနည္းပညာ အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းမ်ားကို ကြၽမ္းက်င္ ႏိုင္နင္းစြာ အသံုးျပဳႏိုင္မႈ စသည္တို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ ျမန္မာျပည္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ အဘက္ဘက္က ျပည့္စံု၍ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရေသာ အေနအထားတြင္ ျပည္သူ (ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ဝန္ထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ ဆင္းရဲသား) ကို မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္ က်ေစခဲ႔ေသာ ေထာက္လွမ္းေရး အဖြဲ႕ႀကီးကို ျပန္လည္ ဖြဲ႕စည္းရန္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ေနျခင္းကို ‘က်ားေသကို အသက္သြင္းၾကဦးမွာလား’ ဟုသာ ေမးလိုက္္ခ်င္ပါေတာ့သည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေျပာနဲ႔ အလုပ္ လြဲေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရား မီးစင္ၾကည့္ကၿပီးသြားမယ့္ ဒီမိုကေရစီ

သမၼတႀကီး သိပါစ ...။ အမ္ပီစီက သိပါစ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆို ေထာင္ ၇ လ ...။
ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ လိႈင္ၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ံုး ေရွ႕မွာ အေမအိုတစ္ဦး လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ စာတမ္းေလးပါ။
ဓာတ္ပံုနဲ႔ တင္ထားတာမို႔ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ စိတ္ထိခိုက္ သြားမိပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ပုဒ္မ ၁၈တို႔ ၅၀၅ (ခ) တို႔နဲ႔ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႕ၿပီးတစ္ဖြဲ႕ ဆက္တိုက္ ဆိုသလို သတိမထားဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေထာင္ခ်ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ လိုင္ဇာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ လူငယ္ေလးေတြဆို ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တာေတာင္ ၾကာပါၿပီ။အခုမွ ေထာင္ခ်ပါတယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္ တစ္ၿမိဳ႕နယ္ တစ္လႏႈန္းနဲ႔ ၇ ၿမိဳ႕နယ္ ၇ လ ေထာင္ခ်ပါသတဲ့။ ဒိုင္းခနဲ ေမးခြန္းတစ္ခုက ေပၚလာပါတယ္။ ရန္ကုန္နဲ႔ လိုင္ဇာၾကား ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတာ ဒီ ၇ ၿမိဳ႕နယ္ကပဲ တရားစြဲ ေထာင္ခ်ၿပီး က်န္တဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဒီတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာလား၊ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ၿမိဳ႕နယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနေလသလား၊ ဒီပံုဒီနည္း တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ဒီလို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပံုစံေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို ဘယ္လို သြားၾကမွာတုံး၊ ဒီလိုပဲ မီးစင္ၾကည့္ကၿပီး သြားေတာ့မွာလား။ မီးကလည္း မၾကာမၾကာ လာတာဆိုေတာ့ မီးစင္ႀကီးအတြက္ မီးစက္ႀကီးလည္း တ႐ုတ္က မွာထားဦးမွ။စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။

ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြနဲ႔ ပုဒ္မ ၁၈
အခု အစိုးရလက္ထက္ နာမည္ႀကီးလာတဲ့ ပုဒ္မ ၁၈ ဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။ “တစ္ကိုယ္ေတာ္ အသံတိတ္ ဆိုင္းဘုတ္ကိုင္ ဆႏၵျပတဲ့သူလည္း တရားစြဲခံ ရတယ္ဗ်ာ၊ တစ္ဦးထက္ပိုမွသာ စီတန္းလွည့္လည္ရာ ေျမာက္မွာေပါ့။ တစ္ဦးထက္ပိုမွသာ စုေ၀းရာေျမာက္မွာေပါ့၊ တစ္ဦးခ်င္း ဆႏၵျပတာကို ဘာျဖစ္လို႔ ပုဒ္မ ၁၈ နဲ႔ တရားစြဲၿပီး ေထာင္ခ်တာလည္း၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ဘူး ဗ်ာ” ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနႀကီး ဦးေအာင္သိန္းေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆိုတဲ့ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားလံုးဟာ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့ စကားလံုးအျဖစ္ ေျပာင္းေနတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္ဘူးဗ်ာလို႔လည္း မွတ္ခ်က္ေပး ေျပာခဲ့ပါေသး တယ္။ ဆရာ့စကား ၾကားေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း အတြင္းမွာပဲ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ကိုင္ၿပီး ဆႏ္ၵျပေနတဲ့ အမယ္အိုတစ္ဦးကို ရဲေတြ ရဲကားေပၚ တင္ေခၚသြားတဲ့ ဓာတ္ပံု မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာမိပါတယ္။
ပုဒ္မ ၁၈ လႊတ္ေတာ္ထဲျပင္ဖို႔ ေျပာေတာ့ ျပည္ထဲေရး ဒု၀န္ႀကီးဆိုသူ ခုခံေျပာခဲ့တာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ျပစ္ဒဏ္မပါတဲ့ ဥပေဒဟာ အားနည္းပါတယ္တဲ့။ ဥပေဒ ဆိုတာ ျပည္သူေတြကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးသူေတြ ေျပာေနတဲ့စကား အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူေတြ မၾကားေလေရာ့သလား၊ ခုခ်ိန္ထိ သူတို႔ေခါင္းထဲ တို႔တာ၀န္ အေရးသံုးပါးပဲ ရွိေနေသး ၾကေလသလား၊ ေတြးၾကည့္မေနပါနဲ႔၊ တကယ္ပဲ အရင္ အတိုင္း ျပဳမူေျပာဆိုေနၾကတုန္းပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္အေျဖ ေပးမိရင္း သက္ျပင္းလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်မိပါတယ္။မေန႔ တစ္ေန႔ကပဲ ပတ္မႀကီး မထိုးေဖာက္နဲ႔လို႔ ေျပာသြားေသး မဟုတ္လား။

သမၼတေျပာလည္း ေျပာပါပဲ
သမၼတက ေအာက္တိုဘာ ေရဒီယို မိန္႔ခြန္းမွာ အခုလို ေျပာသြားပါတယ္။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ထူးျခားမႈ တစ္ရပ္ကေတာ့ ဒီႏွစ္ ႏိုင္ငံတကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေန႔မွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ ျမစ္ႀကီးနား အစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပြဲေတာ္ေတြကို ျပည္သူလူထုရဲ႕ အသံ၊ ဆႏၵေတြကို ထင္ဟပ္ၿပီး ၀ိုင္း၀န္း က်င္းပခဲ့ၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တဲ့ဆႏၵ၊ အထူးသျဖင့္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ပခုံးေျပာင္း ထမ္းေဆာင္ ၾကရမယ့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လိုလားတဲ့ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ တက္ႂကြလႈပ္ရွားမႈ ေတြ၊ အႏုပညာ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အားရ ေက်နပ္မိပါတယ္”
ဒီဇင္ဘာမွာ သမၼတ ေက်နပ္အားရမိတဲ့ လူငယ္ေတြကို တရား႐ံုးအသီးသီးက တက္ညီလက္ညီ ေထာင္ခ်ပါေတာ့ တယ္။ ေထာင္ခ်ခံရတဲ့ လူငယ္ေတြကလည္း ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ အခ်ဳပ္ကားေပၚ တက္သြားၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာ လကုန္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလံုး သမၼတက လႊတ္ေပးဖို႔ ရွိေနေလေတာ့ သမၼတ လႊတ္စရာ လူမရွိမွာစိုးလို႔ ေထာင္ထဲ လူစုေပးေနသလား သံသယျဖစ္စရာ ျဖစ္ရပါတယ္။ တရား စီရင္ေရးအာဏာကို အလြဲသံုးစား လုပ္ေနတဲ့ သေဘာလား ယူဆစရာေတြ ရွိလာပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲ ပုဒ္မ ၁၈ ျပင္ဖို႔ ေျပာေနဆိုေနခ်ိန္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းက အခုလို ေထာင္ခ်ျပေနေလေတာ့၊ ဒီကေမာက္ကမ ျဖစ္ရပ္ေတြ ၾကည့္ၿပီး ျပည္သူေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားနဲ႔ တရား စီရင္ေရး ယႏၱရားကို ဘယ္လိုလုပ္ အားကိုးရပါ့မလဲ။
ျပည္သူ႔အသံ နားေထာင္မယ့္ အစိုးရ ျပည္သူ႔အသံ လႊတ္ေတာ္အသံဆိုတာေတြ ဘယ္မလဲ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။

ရာနဲ႔ခ်ီ အခ်ဳပ္နဲ႔ တရား ရင္ဆိုင္ေနၾကရ
ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား အဖြဲ႕က ျပန္ၾကားေရး တာ၀န္ခံ ဦးထြန္းၾကည္ ေျပာျပလို႔ သိရတာက သူတို႔ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ပုဒ္မ ၁၈ တို႔ ၅၀၅(ခ) တို႔နဲ႔ ေထာင္က်သြားတဲ့သူ ၂၀ ေလာက္ ရွိေနၿပီး အခ်ဳပ္နဲ႔ တရားရင္ဆိုင္ေနရသူေပါင္းက ၂၀၀ ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။အစိုးရ အခုလို လုပ္ေနတာေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူေတြကို အၿငိဳးအေတးနဲ႔ လုပ္ေနတာမို႔ သူတို႔ အေနနဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႐ႈတ္ခ်တယ္လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။ သမ္ၼတေျပာတဲ့ ဒီဇင္ဘာလကုန္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားအားလံုး လႊတ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့အေပၚ သံသယ ရွိတယ္။ ဒီပံုအတိုင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္ လို႔လည္း မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။
သမၼတ ေျပာေျပာေနတာေတြဟာ ေအာက္ေျခမွာ တကယ္ျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ အေတာ့္ကို လြဲေခ်ာ္ေနတာမို႔ အေျပာရပ္ၿပီး တကယ္လုပ္ျပဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ သမၼတ သက္တမ္း ထက္၀က္ေက်ာ္လာခ်ိန္ထိ သမၼတ ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ သမၼတ ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္း ေတြ အတိုင္း လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေပၚလာေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားထဲမွာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးေတြ အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။ ႏို႔မို႔ျဖင့္ေတာ့ သမၼတေျပာတဲ့ စကားလံုးေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ျပည္သူေတြက အသိအမွတ္ မျပဳေတာ့တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာေနပါၿပီ။

ဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတုန္း
အခု ဒီစာေရးေနတုန္း အခ်ိန္မွာပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားကို ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ သဃၤန္းကၽြန္း၊ မိေက်ာင္းကန္မွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ ဆႏၵျပေနတဲ့ သူေတြကို တပ္ၿမိဳ႕စည္ပင္ တံဆိပ္နဲ႔ အရပ္၀တ္ ေတြက နံပါတ္တုတ္ေတြ တူေတြနဲ႔ ေရာက္လာၿပီး အတင္း အဓမၼတံတိုင္း ၀င္ခတ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။ အဲဒီ တပ္စည္ပင္ ဆိုသူေတြ ေရာက္လာခ်ိန္ ရွိေနတဲ့ သတင္းေထာက္တစ္ဦး ေျပာျပခ်က္အရ မဂၤလာဒံုတပ္ၿမိဳ႕စည္ပင္လို႔ ေရးထားတဲ့ ကားျပာႀကီးေတြ ထိုးဆိုက္လာတယ္၊ အက်ႌအနက္ေတြ ကာကီေရာင္ ေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္ထားၿပီး နံပါတ္တုတ္ေတြ တူေတြနဲ႔ လူေတြ ကားေတြေပၚက ခုန္ဆင္းလာတယ္၊ ကား တစ္စီး တစ္စီးမွာ လူ ၅၀ ေလာက္ပါတယ္။ ကားေတြ အမ်ားႀကီးေပၚက အုပ္စုလိုက္ အုပ္စုလိုက္ ဆင္းခ်လာတယ္။ ထုဟ ႐ိုက္ဟ ေအာ္ၿပီး သြပ္ျပားေတြနဲ႔ တံတိုင္း၀င္ကာတယ္။ တြန္းထိုးမိလို႔ လဲက်သြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တက္နင္း တယ္၊ သပိတ္စခန္းက အမ်ိဳးသမီး ၁၀ ေယာက္ေလာက္ ဒဏ္ရာရသြားတယ္၊ မိေက်ာင္းကန္ ဆႏ္ၵျပသူေတြဆီ တပ္စည္ပင္ ဆိုသူေတြ ေရာက္ေရာက္လာတာ ၃ ႀကိမ္ရွိၿပီ၊ ၂ ႀကိမ္မွာ အခုလိုမ်ိဳး ထိပ္တိုက္ေတြ႕တယ္။
အင္တာနက္ေပၚ ဓာတ္ပံုေတြ တက္လာလို႔ ၾကည့္လိုက္ ေတာ့ တပ္စည္ပင္ဆိုသူေတြဟာ အရပ္၀တ္နဲ႔ တကယ့္ လူမိုက္႐ုပ္ေတြပါ။ စြမ္းအားရွင္ေတြ တစ္ေက်ာ့ ျပန္လာေလ သလား၊ ဓာတ္ပံုေတြၾကည့္ရင္း ေသာက မ်ားရပါတယ္။လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေမးၾကည့္ေတာ့ တပ္ၿမိဳ႕ေတြ ဥပမာ မိတီ္ၳလာ၊ ဗထူး၊ မဂၤလာဒံု စတဲ့ တပ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ တပ္၀င္း စည္ပင္သာယာေရးလုပ္ဖို႔ ခန္႔ထားတဲ့ အရပ္၀တ္ ၀န္ထမ္း ေတြ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါဆို မိေက်ာင္းကန္ သပိတ္စခန္းကို ေရာက္လာတဲ့ တပ္စည္ပင္ေတြကို အဲဒီတပ္ တပ္မွဴးက အမိန္႔ေပးလို႔ အခုလို လာလုပ္တာေပါ့။စစ္တပ္ အလုပ္က ႏိုင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ေရးအတြက္ပဲ လုပ္ရတာ မဟုတ္လား၊ မေန႔တစ္ေန႔ကပဲ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ရခိုင္ခရီးမွာ ေျပာသြားေသးတယ္၊ စစ္တပ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္ ကို ထာ၀ရ အကာအကြယ္ ေပးေနရတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတဲ့။ ဒါပါပဲ၊ အေျပာေတြနဲ႔ လုပ္ေနတာေတြ လြဲေနပါတယ္။ ၾကာရင္ အရင္အတိုင္း မယုံဘဲ အရင္လို ျပန္ျဖစ္ကုန္ ပါေတာ့မယ္။

 Credit To ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ 
အတြဲ - ၄၊ အမွတ္ - ၁၇၅ မွ ဆရာကိုေရႊေအာင္၏ ေဆာင္းပါး 
Read More »

မင္ဒဲလား သုိ႔မဟုတ္ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ျခင္း တရားရဲ႕ တမန္ေတာ္

မဒိဘ ရဲ႕ တန္းတူညီမွ်ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရးနဲ႔ ျငင္းပယ္လုိ႔ မရတဲ့ လူတုိင္းရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ရရွိခံစားႏုိင္ေရး တုိ႔ကုိ လုိခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ စိတ္ကူးပုံရိပ္နဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ လူတုိင္းဟာ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ထုိက္တန္တယ္ဆုိတဲ့ က်မ္းစာပါ သင္ၾကားမႈ အဆုိေတြနဲ႔ လည္း အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ဆီေလ်ာ္မႈ ရွိတယ္။
လူတုိင္း ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးလုိ႔ ဆုိရာမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အမ်ဳိးအႏြယ္၊ အသားအေရာင္၊ လူမႈ အဆင့္အတန္းေတြနဲ႔ ကန္႔သတ္ထားမႈ မရွိတဲ့ လူသား အားလုံးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ျဖစ္တယ္။သည္လုိ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ တန္းတူညီမွ်ေရးနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ ေတြအတြက္ မဒိဘဟာ တုိက္ပြဲ၀င္လုိစိတ္ရွိၿပီး လုိအပ္ရင္ သူ႕အသက္ကုိပါ ေပး၀့ံသူ ျဖစ္တယ္။ မတရားမႈ၊ လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားမႈနဲ႔ ဖိႏွိပ္မႈေတြကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ယုံၾကည္မႈ အေတြးအေခၚ သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ သေဘာ တရားေတြနဲ႔လည္း ဆက္ႏႊယ္မႈ ရွိတယ္။ လြတ္လပ္မႈ၊ လူမ်ဳိးေရး မခြဲျခားမႈနဲ႔ မွန္ကန္တဲ့ အက်င့္စာရိတ္ၱရွိမႈေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ႀကီးျမတ္တဲ့ အေျခခံဥပေဒမွာ အဓိက ေနရာကုိ ရယူထားေစတာဟာ သူ႔ရဲ႕ ယုံၾကည္မႈ အေမြ အႏွစ္ေတြ ထာ၀ရ ရွင္သန္ေစႏုိင္ေစဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။
သူဟာ ဒုကၡအခက္အခဲမီးေတြနဲ႔ မာေက်ာေအာင္ ထုႏွက္ခံခဲ့ရတယ္။ အမ်ဳိးေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတဲ့ ပန္းနဲ႔ တင္စား အေခၚခံရေလာက္ေအာင္ ပုံသၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနရစဥ္ ကာလႏွင့္ မိသားစုဘ၀နဲ႔ ကင္းကြာၿပီး ၂၇ ႏွစ္ၾကာ အထိန္းသိမ္းခံ ကာလေတြဟာ မင္ဒဲလား ဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစဖုိ႔ အေရးပါလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္တယ္။
အဲဒီကာလေတြဟာ သူ႔ကုိ အျမင္သစ္ေတြ ရေအာင္၊
အျခားသူေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ပုိၿပီး ျဖည့္စြက္ နားလည္လာႏုိင္ေအာင္၊ ပုိၿပီး သည္းခံ ခြင့္လႊတ္စိတ္ ရွိေအာင္၊ ပုိၿပီး ရက္ေရာေပးကမ္းမႈ ရွိေအာင္၊ ပုိၿပီး ႀကီးျမတ္တဲ့ စိတ္ထားရွိေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ၿပီး ေထာင္ကေန လြတ္ေျမာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တုိက္ခုိက္ ပုတ္ခတ္လုိ႔ မရတဲ့ ႐ုိးသားမႈ၊ ယုံၾကည္အားထားႏုိင္မႈ ရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အရင္တုန္းက ရန္သူေတြကုိ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ လက္နဲ႔ ကမ္းလင့္ခဲ့ၿပီး သူတုိ႔ အေရးနိမ့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရက္ေရာလွတဲ့ ခြင့္လႊတ္မႈအျပည့္နဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့တယ္။
ရန္သူဟာ ေစာင့္ဆုိင္းေနတဲ့ မိတ္ေဆြလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတာကုိ ျပသခဲ့တယ္။ သူ႔ကုိ ေသဒဏ္အထိ က်ေအာင္ တရားစြဲဆုိဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာပါစီ႐ူတာကုိ
သူ႔ရဲ႕ သမၼတ တင္ေျမႇာက္ခံရျခင္း အခမ္းအနားကုိ တက္ေရာက္ေစခဲ့ၿပီး သမၼတ အိမ္ေတာ္မွာ ေန႔လယ္စာ ရင္းႏွီးစြာ အတူစားေသာက္ခဲ့တယ္။ သမ္ၼတ တင္ေျမႇာက္ျခင္း အခမ္းအနားကုိ မလာႏုိင္ခဲ့တဲ့ လူျဖဴလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒအပါးထိဒ္
ဘုန္းႀကီးရဲ႕ မုဆုိးမဇနီးဆီကုိ သြားေရာက္ လည္ပတ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ အတူေသာက္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ ဘုံရန္သူ နံပါတ္ ၁ အျဖစ္ ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ လူျဖဴေတြကုိ သူနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္လုိစိတ္ ရွိလာေအာင္ လႊမ္းမုိးႏုိင္ခဲ့တယ္။
သူဟာ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးဖြယ္ရာ သေဘာထားႀကီးျမတ္မႈနဲ႔ ခြင့္လႊတ္မႈတုိ႔ရဲ႕ ျပယုဂ္ျဖစ္တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပႆနာကုိ ေသြးေခ်ာင္းစီး ေျဖရွင္းရမယ့္ကိန္းကေန ေရွာင္ဖယ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သည္ႏုိင္ငံမွာ ေနထုိင္တဲ့ လူအမ်ားစုကုိ အပါးထိဒ္ လူမ်ဳိးေရး အစြန္းေရာက္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈကေန လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့တယ္။ ဒုက္ၡဆင္းရဲ ခံစားရျခင္းဟာ ခါးသီးမုန္းတီးတဲ့ မေကာင္းစိတ္ကုိ ျဖစ္ေစသလုိ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေကာင္းစိတ္ကုိလည္း ျဖစ္ေစႏုိင္တယ္။ မဒိဘေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ေကာင္းတဲ့စိတ္နဲ ့ေျဖရွင္းၿပီးဆုံးႏုိင္ခဲ့တာ ဘုရားသခင္က သည္ႏုိင္ငံကုိ ေကာင္းခ်ီးေပးမႈပဲလုိ႔ ဆုိရမယ္။
သူဟာ သည္းခံခြင့္လႊတ္ႏုိင္မႈတရားကုိ အစဥ္တစုိက္ က်င့္ႀကံေနတာနဲ႔အမွ် သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အဆင့္ အတန္းကလည္း ပုိ၍ ျမင့္မားလုိ႔ လာတယ္။ သူဟာ အျခားသူေတြရဲ႕ အျမင္၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔ကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ သူေတြရဲ႕ အျမင္ကုိ သိရွိနားလည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၿပီး ညႇိႏႈိင္း ေစ့စပ္ဖုိ႔ အၿမဲ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနသူ ျဖစ္တယ္။လုိအပ္ရင္ သူ႔လက္ကုိ အပူခံၿပီး သူမ်ားအတြက္ မီးထဲက သစ္အယ္သီးမီးဖုတ္ကုိ ယူေပးမယ့္ အမ်ားေကာင္းက်ဳိး အတြက္ အနစ္နာခံလုိတဲ့ လူစားျဖစ္တယ္။
သူဟာ ဘာသာတရား အားလုံးကုိ ေလးစားတဲ့ စံနမူနာအျဖစ္ ျပသႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူ သမၼတအျဖစ္ ေရြးေကာက္ခံရတဲ့ အပတ္မွာပဲ ေသာၾကာေန႔မွာ ဗလီေက်ာင္း ၀တ္ျပဳပြဲကုိ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး စေနေန႔မွာ ဂ်ဴးဘုရား ရွိခုိးေက်ာင္းကုိ သြားခဲ့တယ္။ တနဂၤေႏြမွာ ဆုိေ၀တုိက FNB ကစားကြင္းမွာ ျပဳလုပ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာေပါင္းစုံ ဘုရွားရွိခုိးပြဲကုိ တက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ သမၼတ တင္ေျမႇာက္ပဲြ အခမ္းအနားမွာ မူဆလင္၊ ဂ်ဳး၊ ဟိႏ္ၵဴ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးဆရာေတြက ဆုေတာင္း ေကာင္းခ်ီး ေပးခဲ့တယ္။ ကြဲျပားတဲ့ သူေတြအၾကား သည္းခံေစာင့္ထိန္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိ စံျပတဲ့အေနနဲ႔ အရင္က ခရစ္ယာန္ အေလ့ အက်င့္ေတြနဲ႔သာ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္မွာ ယခုဆုိ လႊတ္ေတာ္မစမီ ၿငိမ္သက္စြာ အခ်ိန္အနည္းငယ္ေပးၿပီး မိမိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာရဲ႕ အယူအဆအတုိင္း ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းမႈကို ခြင့္ျပဳထားတယ္။
ယေန႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ဘာသာေရး အစြန္း ေရာက္မႈေတြနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ အျခားသူေတြ အျမတ္တႏုိးထားတဲ့အရာကုိ ေလးစားမႈေပးျခင္းဆုိတဲ့ စိတ္ထား အမူအက်င့္ဟာ သူ ထားခဲ့တဲ့ တန္းဖုိးရွိလွတဲ့ အေမြအႏွစ္တစ္ခု၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမင္ခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အနာဂတ္အတြက္ မဒိဘရဲ႕ ႀကီးျမတ္တဲ့ လက္ေဆာင္ပင္ ျဖစ္တယ္။
The Independent rS Nelson Mandela life story: The prophet of tolerance, by Archbishop Desmond Tutu
ကုိ ဖုိးေဇာ္ ဘာသာျပန္သည္။

Credit To ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္
 အတြဲ - ၄၊ အမွတ္ - ၁၇၅ မွ ဆရာဖိုးေဇာ္၏ ေဆာင္းပါး ..
Read More »

အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွာ အေခ်ာင္သမား၀ါဒ သတ္မွတ္ခဲ့တာရိွတယ္ … – ပခုကၠဴၿမိဳ႕ဇာတိ ရဲနီေဒၚၫြန္႔ၾကည္

သခင္စိုးက ေနာက္ဆံုး ေသသည္အထိ ကိုေက်ာ္၀င္း၊ ကိုေက်ာ္၀င္း ဆိုတာက အဲဒီခံယူခ်က္ ေကာင္းတာေၾကာင့္ မို႔လို႔ တစ္သမတ္တည္း သြားတာေလ သူက ဟိုလူေတြက အဲလိုမဟုတ္ဘူး အန္တီတို႔ပါတီ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔က်ေတာ့ အေခ်ာင္သမား၀ါဒ ၀င္တယ္ဆိုလား ဘာဆိုလား …

 

 “သခင္စိုးေျပာတဲ့ စကားကို အခုတည္းက အန္တီ့ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားတယ္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ စီးပြားေရးရဲ႕ အဓိက ေသာ့ခ်က္ဟာ မီးဖိုေခ်ာင္တဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထိန္းသိမ္းမႈ မလံုၿခံဳလို႔ရွိရင္ ဒီမိသားစုဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စီးပြားေရး  . . . မျဖစ္ဘူးတဲ့ အဲေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ကိုတဲ့ င႐ုပ္သီးတစ္ေတာင့္၊ ၾကက္သြန္တစ္ဥ အေလအလြင့္ ျဖစ္ရင္ေတာင္မွ ရက္ေတြ မ်ားလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အမ်ားႀကီး ေလသြားတယ္တဲ့ အဲေတာ့ ၾကက္သြန္တစ္ဥ၊ င႐ုတ္သီးတစ္ေတာင့္က စၿပီးေတာ့မွေပါ႔ . . .”

  ယခင္အပတ္မွအဆက္
စစ္ေတြတပ္ထဲ ကေနၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ကိုပို႔ေတာ့ သားေတြ၊ သမီးေတြက လာႀကိဳၾကတာေပါ႔။
လာႀကိဳတယ္။ အခုဆံုးသြားၿပီနဲ႔တူတယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ရီဆိုတာ၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ေပါ႔။  သူလာႀကိဳတယ္။ သူကေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔က နဂိုတုန္းတည္းက မိတ္ေဆြေတြလိုပဲ။ ေနာက္ပိုင္းက်မွသာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္က ရန္သူျဖစ္ေနၾကတာကိုး။
အန္ကယ္ႀကီး ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘယ္မွာေနလဲ။
ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပုဇြန္ေတာင္ အိမ္မွာ ေနတယ္။ အဲမွာကလည္း လူေတြက မ်ားတယ္ေလ။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့မွ ဒီရန္ကင္း တိုက္ခန္းကို ေရာက္တယ္။
တိုက္ခန္းက အစိုးရေပးတာလား။
အစိုးရေပးတာ။
ဦးေန၀င္းေပးတာေပါ႔။…
ဟုတ္ကဲ့။
အဲဒီတုန္းက ပိုက္ဆံ သြင္းရေသးလား။
မသြင္းရဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆိုရင္ အန္ကယ္ႀကီးက ေတာ္ေတာ္ကို၊ အန္ကယ္ႀကီးက ကေလး ဘ၀တည္းက စီးပြားေရးမွာ နားမလည္ဘဲနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လုပ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အျပင္ေရာက္လို႔ရွိရင္ ကိုယ့္စီးပြားေရး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ရွာစားရေတာ့မွာေလ။ အဲဒါကို ဘာမွမျဖစ္ဘဲနဲ႔ ဟိုက အရာရွိ ကိုယ္တုိင္က လာၿပီးေတာ့ ေျပာတာ။ ဦးေက်ာ္၀င္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ တိုက္ခန္းလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ကုလားေတြ ႏိုင္ငံျခားျပန္တဲ့ တိုက္ခန္းေတြေပါ႔။ တိုက္ခန္းလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အကုန္လံုး လိုက္ၾကည့္ပါ။ ဦးေက်ာ္၀င္းက ရန္ကုန္သားပါတဲ့ အကုန္လိုက္ၾကည့္ပါ ဆိုတာ ဘယ္မွ သြားမၾကည့္တာ။ ဘယ္မွ သြားမၾကည့္ေတာ့ တိုက္ခန္း မရေသးဘူးလား၊ မရေသးဘူးလား ဆိုေတာ့ ရန္ကင္းမွာေတာ့ တုိက္ခန္း ရွိတယ္တဲ့၊ ေလးထပ္တဲ့၊ ေရမရဘူးတဲ့။ အဲေတာ့ ေရမရဘူးဆိုေတာ့ ေရမရရင္ ဆင္းခပ္မယ္တဲ့ ေရွ႕ကေန ေျပာတာ။ အန္တီ သူ႔ကို ေဒါေတြ ကန္လိုက္တာ။ ဆင္းခပ္မွာတဲ့၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ ေနခ်င္တာတဲ့။ အသံဗလံ ဆူညံေနတာကို မႀကိဳက္ဘူး။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ ရန္ကင္းမွာေတာ့ ရွိတယ္တဲ့။ အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္တဲ့။ အန္တီက ေျပာခ်ိန္၊ ကန္႔ကြက္ခ်ိန္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး မဟုတ္ေတာ့ သူ႔မီေအာင္ မတက္ႏိုင္ဘူး။ အကုန္လံုး ေျပာၿပီးဆိုၿပီး တကယ္လည္း ဒီေရာက္ေတာ့ ေရမရဘူး။
အန္ကယ္ႀကီး အဲဒီမွာ သတင္းစာတိုက္မွာ အလုပ္က အစိုးရက ေပးလိုက္တာလား။
သူတို႔က ေပးတယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္စိုး ပထမဦးဆံုးေပးတာ။ ေနာက္ တိုင္းတရားသူႀကီးလည္း လုပ္ေသးတယ္။
ဘယ္ႏွႏွစ္ေလာက္ၾကာလဲ။
အဲဒါလည္း တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ပဲ ဒီေလာက္မရွိဘူး။
အဲဒီတုန္းက လမ္းစဥ္ပါတီ ေျပာင္းသြားၿပီလား။
ဟုတ္တယ္။ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္။
အဲဒီတုန္းက လမ္းစဥ္ပါတီေျပာင္းေတာ့ သခင္တင္ျမတို႔၊ အလင္း၀င္သြားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျမင့္ေအာင္တို႔ကေလ လာမေတြ႕ဘူးလား။
မေတြ႕ဘူး။
သူတုိ႔နဲ႔ နည္းနည္း သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္သလိုပဲေနာ္ အန္ကယ္ႀကီး ၾကည့္ရတာ။
သူက ခံယူခ်က္က၊ သခင္စိုးက ေနာက္ဆံုး ေသသည္အထိ ကိုေက်ာ္၀င္း၊ ကိုေက်ာ္၀င္း ဆိုတာက အဲဒီခံယူခ်က္ ေကာင္းတာ ေၾကာင့္မို႔လို႔။ တစ္သမတ္တည္း သြားတာေလ သူက။ ဟိုလူေတြက အဲလို မဟုတ္ဘူး။ အန္တီတို႔ ပါတီ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔က်ေတာ့ အေခ်ာင္သမား၀ါဒ ၀င္တယ္ဆိုလား ဘာဆိုလား အဲလိုေတြရွိတယ္။
သခင္တင္ျမက အထဲထဲမွာ ၀င္လုပ္ေနေသးတယ္ေလ။ ေထာက္ခံၿပီးေတာ့မွ သူက အထဲထဲ ေရာက္ေအာင္ ၀င္တာေလ။ သခင္တင္ျမက တစ္ခုရွိတယ္၊ မဟုတ္တာ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္ေျပာတာ သခင္တင္ျမက ဟိုကူးလိုက္ ဒီကူးလိုက္ အဲလို။ ေနာက္ အေျပာကလည္း သူက အာ၀ဇၨန္းကလည္း ေကာင္းတယ္။ အလွဴတစ္ခုမ်ား ေရာက္လို႔ကေတာ့ ဦးေက်ာ္၀င္း ဟိုမွာ ထိုင္ေန၊ သခင္တင္ျမ ဟိုမွာ ထုိင္ေန သခင္တင္ျမဆီမွာ အကုန္၀ိုင္းၿပီးေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း အဲဒီအုပ္စုကိုထိန္းတာ။
သခင္စိုး ဒီရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ အန္တီတို႔ အဘနဲ႔ ဆံုၾကေသးလား။
ေတြ႕တာေပါ႔။ အလင္းမ၀င္ခင္ကတည္းက အဲဒီမွာ အမႈစစ္တုန္းကတည္းက အန္တီက ဗိုလ္မွဴးစိုးျမင့္ဆိုတာ ေထာက္လွမ္းေရးက သခင္စိုးအမႈစစ္တဲ့ဆီမွာ သူက နံပါတ္တစ္ တာ၀န္ယူရတာ။ အဲဒီ တာ၀န္ယူတဲ့ဆီမွာ သခင္စိုး အမႈစစ္ဖို႔ဆိုေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးက ထြက္ခ်က္ ေပးရမယ္ေလ။ အန္တီက လိုက္သြားတယ္။ ဗုိလ္မွဴး စိုးျမင့္ကလည္း သိေနတာပဲေလ။ သူက တာ၀န္ခံဆိုေတာ့။ အဲဒါ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ သခင္စိုးႀကီး အမႈစစ္ၿပီးေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္ ေပးတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ သခင္စုိးဆီ အန္တီ တိတ္တိတ္ကေလး သြားၿပီး ဟိုအထဲထဲထိကို လိုက္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ျပန္ထြက္လာမွ ဗုိလ္မွဴး ကၽြန္ေတာ္အထဲက ျပန္ လာတာလို႔။ အဲဒီတုန္းက အန္ကယ္ႀကီးလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီကိစၥေတြ စစ္ၿပီးေတာ့ ေရၾကည္အိုင္လား မသိဘူး။ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ထားေသးတယ္။ အဲဒီမွာလည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ သူေနရတာ။
သခင္စိုး ႏုိင္ငံေရး သင္တန္းေတြ ေပးေသးတယ္ဆုိ။ သခင္စိုးမဆံုးခင္ေပ့ါ။
အဲဒါ သူ႔ကို မင္းမႏုိင္ အိမ္မွာ ထားတာ။
မင္းမႏုိင္အိမ္မွာ သူႏုိင္ငံေရးသင္တန္း ေတြေပးတာေပ့ါ။
အဲဒီမွာ ႏုိင္ငံေရး သင္တန္းေပးတယ္ ဆိုေပမယ့္ ဟိုမွာက ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး မေနရဘူး။
အဘ အဲဒီတုန္းက ဒီအတိုင္း မသြားတာလား။ က်န္းမာေရးအရ မသြားတာလား။
သူက သူ႔ေနာက္မွာ ႏုိင္ငံေရး အေခ်ာင္သမားေတြ ကပ္ေနတာလည္း ရွိတယ္ေလ။ သခင္စိုးနားမွာ။
အေခ်ာင္သမားဆိုတာ အလံနီရဲ႕ စကားေပ့ါ။
အေခ်ာင္သမားဆို ကပ္ဖားရပ္ဖားနဲ႔ လုပ္တဲ့ဟာေလ။ အန္ကယ္ႀကီးက အဲလိုဟာေတြ မႀကိဳက္ဘူး။
တခ်ဳိ႕လည္း ေတာထဲအထိေတာင္ မလိုက္ဘဲနဲ႔ ဒီဘက္ေခတ္မွာေလ အလံနီေဟာင္း ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာေနတာေတြ ရွိတယ္ေလ။ အန္တီတို႔ အဲဒါေတြၾကားမိလား။
အဲဒါေတြက ေျမေပၚေျမေအာက္ ရွိတာပဲ။ အန္တီတို႔က ေတာထဲကဆုိေတာ့ ေျမေအာက္ေပ့ါ။ ေျမေပၚကေတာ့ ဒီဘက္မွာေနၿပီး လႈပ္ရွားတာ။ အဲလိုလူေတြကေတာ့ ဒီမွာရွိတာပဲ။
အခု အဘလည္း ဆံုးသြားၿပီး။ သခင္စိုးလည္း ဆံုးသြားၿပီ။ အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဆိုတာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီလို႔ ေျပာလို႔ ရလား။
ေျပာလို႔ေတာ့မရပါဘူး။ ဒါသမိုင္းရွိတယ္ေပ့ါေနာ္။ သမုိင္းေၾကာင္းေတြ ရိွတယ္။ သခင္စုိး ဆိုတာကိုလည္း ေဖ်ာက္လုိ႔ မရဘူး။ လူေသေပမယ့္ နာမည္ ေသသြားတာမွ မဟုတ္တာ။ သေဘာကို ေျပာတာေလ။
အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဆိုတာ အန္တီတို႔ကေတာ့ လူႀကီးေတြေပ့ါေလ။ တစ္ဖန္ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့မွ ေမြးဖြားၿပီးေတာ့ ျမင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြရွိလား။
အဲလို မရွိပါဘူး။ အန္တီကေတာ့ အဲလိုမရွိဘူး။ အန္တီက တိုင္းျပည္မွာ ရွိသမွ် အားလံုးကို ေျပေျပလည္လည္ အကုန္လံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ျဖစ္ဖို႔ပဲ လုိခ်င္တယ္။
အခုလက္ရွိ ဒီအစိုးရနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ ေတြ႕ေနရတဲ့ အလံနီ ကြန္ျမဴနစ္ေဟာင္းေတြ ဆိုတာ အန္တီသိတဲ့လူေတြ ရွိေသးလား။
မရွိသေလာက္ပဲ။
သခင္စိုးအဖြဲ႕က။
ဘယ္သူေတြရွိမလဲ။ ေဒၚေငြစံ၊ ေဒၚႏွင္းေမရွိမယ္။
သခင္စိုး သမီးေတြ ရွိေသးတာေပ့ါ။
သမီး နီနီစိုး ရွိတယ္။ ရီရီစိုး ရွိတယ္။
သူတို႔ေတြက ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။
သူတို႔က ဟိုတုန္းကတည္းက ႏုိင္ငံေရးမလုပ္တာ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက အန္တီတို႔ကို တိုက္ခန္းေပးၿပီးေတာ့ ဆုေၾကး ေထာက္ပံ့တာေတြ ရွိလား။
အရင္ရွိတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း မရွိေတာ့ဘူး။
အရင္ဘာေတြ ေထာက္ပ့ံလဲ။
ေငြေရးေၾကးေရးပါ။ အေစာပိုင္းတုန္းကဆိုရင္ လုိတဲ့ဟာ ဟုိတုန္းက ေဘာင္ထရီ မွာ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ ရွိေသးတယ္။ အခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။ ဆံုးသြားၿပီ။ ဆရာ တင္ေအာင္ဆိုတာ။ အန္တီ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အန္ကယ္ႀကီးကေတာ့ မသြားဘူး။ အဲဒီတုန္းက လစဥ္ေပ့ါေလ။ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေထာက္ပံ့တာ။
ဘြဲ႕ေပးတာက်ေတာ့။ အဲဒီတုန္းက ဘာေတြ ေပးေသးလဲ။ လြတ္လပ္ေရးေမာ္ကြန္း၀င္။
အဲဒီတုန္းက ဘာမွမေပးဘူး။
ဒီကတ္ျပားပဲ ေပးတာလား။ ဆုေၾကးမပါဘူးလား။
မပါဘူး။ ကတ္ျပားနဲ႔ ေရႊကေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ပါတယ္ ထင္တယ္။
အဲဒါ ေငြသား မပါဘူးေပ့ါ။ အဲဒါအဘ သြားယူရတာလား။
သြားယူရတာ။
လြတ္လပ္ေရး ေမာ္ကြန္း၀င္ေပးတာ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးေန၀င္းတဲ့ ေရးထားတယ္ေလ။ ခရီးစရိတ္ေတြ ဘာေတြ ကားလက္မွတ္ေတြ ဖရီးေပးတယ္ဆိုတာ မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။
မဟုတ္ဘူး။
အန္တီ အလင္း၀င္လာၿပီးေတာ့ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေျပာၾကတယ္။ အန္တီတုိ႔က ေတာထဲမွာေနေတာ့ အရင္တုန္းကေတာ့ အလံနီေတြ ေတာထဲမွာ ေနတဲ့အခါမွာ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းစဥ္ကေနထိ ဥစၥာပစၥည္းေတြ၊ သခင္စုိးႀကီး ေတာထဲကေန ဒီအဖြဲ႕ထဲ ၀င္တဲ့အခါက်ေတာ့ အန္တီတို႔ ရခဲ့တာေတြမ်ားရွိလား။
ဘာမွမရွိဘူး။ သူသတ္မွတ္တဲ့လမွာ လံုခ်ည္တစ္စံုဆို တစ္စံု၊ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အန္တီက ေတာထဲတုန္းက မ်ားေသာအားျဖင့္ ထဘီ၀တ္ထားတာထက္ ေဘာင္းဘီ၀တ္တာမ်ားတယ္။ ေယာက်္ားရွပ္အက်ႌ အဲလို။ ဒါက အေျခအေန ေအးခ်မ္းမွ၊ မေအးခ်မ္းလို႔ရွိရင္ ေနာက္ထပ္အသစ္ မထုတ္ေပးဘူး။ ဘာတစ္ခုမွမရွိဘူး။ ဘယ္က ရမွာလဲ။
ပါးစပ္ေျပာေပ့ါ။ ဒီဥစၥာကိုက ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ မခံခ်င္လို႔ လုပ္ပါတယ္ဆိုမွ ဒီဟာေတြက ဘယ္ကေန ဘယ္လို ရမွာလဲ။
အန္တီ့ဇာတိက။
ပခုကၠဴ၊ ကမ္းၿပိဳေက်းရြာ။
မိဘေတြက။
ဦးေရြး ၊ ေဒၚဖြားႏုတဲ့။
သကၠရာဇ္ေကာ မွတ္မိလား။ အခု အသက္က ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ။
အခု ၇၅ ေက်ာ္၊ ၇၆ ထဲ ေရာက္ၿပီ။ အေမေျပာခဲ့သလိုပဲ။ စာရြက္စာတမ္းေတြ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အန္ကယ္ႀကီး ဆံုးၿပီး ၃၊ ၄ လ နာလန္မထူႏုိင္ဘူး။
ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္ေတြေပါ့။
စိတ္ပင္ပန္းတာထက္ လူပင္ပန္းတာက ဆီးခ်ဳိလည္းရွိေတာ့ ခ်ဳံးခ်ဳံးက်ပဲ။ အခုမွ တျဖည္းျဖည္း အားတင္းၿပီးေတာ့ အစပိုင္းကဆိုရင္ ဒီဓာတ္ပံုကို မခ်ိတ္ေသးဘူး။ ျဖဳတ္ထားဦးမယ္လို႔။ ဟိုရက္က သားဆီက ဖုန္းမလာေတာ့ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ တုံးလံုးလဲၿပီးေတာ့ အေဖႀကီးသာ အခုအခ်ိန္ပိုင္းအထိ ေျပာႏုိင္ဆိုႏုိင္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ တရားသေဘာနဲ႔ဆိုလည္း သူ႔ရဲ႕ဆြဲမႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္က ဘယ္လိုမွ တားလို႔မရဘူး။ သခင္စုိးကိုလည္း သတိရတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္ က်ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ဳိ႕တစ္၀က္ ဒီစာအုပ္ေလးေၾကာင့္ သိသြားတာ၊ သူမေသခင္မွာ အေဖႀကီးက အေဖႀကီး မေသခင္တည္းက စာသားေတြ ဖတ္ျပမယ္။ နားေထာင္မလားဆိုေတာ့ ေထာင္မယ္။ အန္တီ ေဘးကေန ထုိင္ၿပီးေတာ့ ဖတ္ျပတယ္။
အေလးနီျပဳတယ္ဆိုတာ ဘယ္လုိျပဳတာလဲ။ 
အန္ကယ္ႀကီး က်ဳိကၠဆံကြင္းတုန္းက  အေလးနီျပဳတယ္။ အဲဒါသတင္းစာမွာ ပါတယ္။ ဟုိတစ္ခါ ႐ိုက္သြားတာေလ။
အဘဆံုးတုန္းကလည္း အေလးနီျပဳတာ ရွိတယ္ေလ။
ေဒၚႏွင္းေမကလည္း စိတ္ဓာတ္ အရမ္းေကာင္းတာ။ သူက စစခ်င္းေတာ့ အန္တီ့ကုိ အျပစ္တင္ဦးမလို႔။ အန္တီက အန္ကယ္ႀကီးကို ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္နဲ႔ ထားတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္၊ ကုိယ့္ရဲ႕ဆရာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ထားတာ။ အသက္ ရွည္ႏုိင္သမွ် ရွည္ေအာင္ ျပဳစုလာတာ။ သူက ဒါလုပ္တယ္ကြယ္။ ေျပာလို႔လည္း မရဘူး။ တစ္ခါတေလ ၿပီးခဲ့တာေတြ ၿပီးပါေစေတာ့။ ဒီေအာက္ကေန တက္လာတယ္။ ဒီအေပၚကို ေလးဖက္ေထာက္ၿပီး တက္လာတယ္။ အဲေလာက္ေပတဲ့လူ။ အသက္ႀကီးလာလို႔ အန္တီနဲ႔ အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔ဆိုရင္ အန္ကယ္ႀကီးက အသက္ ကိုယ့္ထက္ႀကီးတယ္။ ဒီအရက္ေတြလည္းေသာက္ေတာ့ အန္တီ ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ အန္တီရြာကေနၿပီးေတာ့ အေမရိွိေသးတယ္။ အေမ့ ဆီကုိ ဆင္တံုးမႏြယ္ အမႈန္႔မွာ။ မွာၿပီးေတာ့မွ ပ်ားရည္နဲ႔ နယ္ၿပီးေတာ့မွ အသက္ႀကီးရင္ ဆင္စီးရတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒါနယ္ၿပီးေတာ့မွ ပုလင္းႀကီးနဲ႔တစ္လံုး၊ အဲဒါ အေဖႀကီးေသာက္လို႔။ အရက္ေတြေသာက္လို႔ ေတာ္ၾကာေရာဂါေတြ ရေနမယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ျမင္းခြာရြက္ကို ေရစင္စင္ေဆးၿပီးေတာ့ ဒီအမိုးေအာက္မွာ လွန္းတာ။ အဲဒီ ျမင္းခြာရြက္ကို ဆံုနဲ႔ ေထာင္းၿပီးေတာ့ ပ်ားရည္နဲ႔ တည္ၿပီးေတာ့မွ ႏွစ္ႏွစ္ဆက္တုိက္ သူက အရက္ေသာက္တဲ့ လူဆိုေတာ့။ ေတာ္ၾကာ အသက္တိုေနရင္။ ေနာက္တစ္ခါ ၾကက္သြန္ျဖဴဥ အဲဒါကို ခြာၿပီးေတာ့မွ ပင္အပ္နဲ႔ ေဖာက္ၿပီးေတာ့ ပ်ားရည္နဲ႔ စိမ္ထား။ စိမ္ထားၿပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႔ျမည္းတာ။
အန္တီတို႔ အဲဒီေတာထဲမွာတင္ ေစာဘဦးႀကီးအဖြဲ႕နဲ႔ ဆံုခဲ့ေသးလား။
မဆံုခဲ့ဘူး။ ဒီကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲလာတုန္းက ေစာဘဦးႀကီး အုတ္ဂူကို သြားကန္ေတာ့ေသးတယ္။ အဘသြားတာ။
အခုၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူေနတဲ့ အစုိးရနဲ႔  ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးေနတဲ့ သတင္းေတြက လာေနတာေလ။ သူတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ပံုစံေတြ ဘယ္လိုျမင္လဲ။
တကယ္ကေတာ့ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ဘူး။
ဘယ္လုိ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနလို႔လဲ။
ဟုိဘက္ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ နယ္ေျမကို သယံဇာတေတြ အပိုင္းေတာ့ ဘယ္လက္လႊတ္ခ်င္မလဲ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါက်ေတာ့ အန္တီ့အေနနဲ႔ လက္နက္စြန္႔ဖို႔ လိုတယ္လို႔ထင္လား။ လက္နက္ ဆက္ကိုင္ထားဖို႔ လိုတယ္လို႔ထင္လား။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူလို႔ရွိရင္ေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယံုၾကည္မႈ ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္နက္ကိုင္ဖို႔ မလုိဘူး။ အန္တီ့ရဲ႕အျမင္ေပ့ါ။ လက္နက္ကိုင္တယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ျပန္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဘက္က စိတ္အခန္႔ မသင့္တာရွိရင္၊ ကုိယ့္ဘက္က စိတ္အခန္႔ မသင့္တာရွိရင္ ဒါမ်ဳိးေတြ တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ရာအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီ ဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ဘာမွ လက္နက္ကိုင္စရာ မလိုဘူး။ အန္တ့ီအျမင္ေပ့ါ။
အစိုးရက လက္နက္ကို စြန္႔ခိုင္းလုိက္ လုိ႔ရွိရင္ သူတို႔ဘက္မွာလည္း လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ မရွိေတာ့ တခ်ဳိ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႕ေတြကလည္းပဲ အဲဒီလိုမ်ဳိးက်ေတာ့ လက္နက္မစြန္႔ခ်င္တာလည္းရွိတယ္။
အစုိးရက တကယ္ေကာ စိတ္ခ်ရလို႔လား။
ဒါေလးေတြကိုလည္း သူတို႔က ျပန္ေတြးေနမွာေပ့ါေလ။ အခ်ိန္မေရြး ျဖစ္ႏုိင္တယ္ေပ့ါ။
အန္တီတို႔ ၀င္လာတုန္းက အစိုးရက စိတ္ခ်ရလား။
အန္တီတို႔က ေသလူအျဖစ္ ၀င္လာတာ။ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္။
အန္တီတို႔ အဘတို႔ အလင္း၀င္တုန္းက်မွ သခင္စုိး ဒီအထဲေရာက္တာေပ့ါ။ 
အလင္း၀င္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္။ အန္တီတို႔အဖြဲ႕က ပ်က္သြားၿပီ ဆိုၿပီးေတာ့ သူကလည္း ထပ္ၿပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ေတာင္းဆိုမယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးန႔ဲ လာတာလို႔ ထင္ပါတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။
တခ်ဳိ႕ကလည္း သခင္စုိးႀကီးက ႏုိင္ငံေရး အရမ္းကၽြမ္းတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ အဲလို၀င္လာၿပီးေတာ့ တရားေတြ ဘာေတြ ရင္ဆိုင္တာလားလို႔။ ဒါလည္း ႏုိင္ငံေရးအရ ဦးေန၀င္းနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ လွည့္ကြက္ လုပ္တယ္ ထင္တယ္။ အဲလို ေျပာၾကတာေပ့ါ။
အန္တီကေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးလည္း အဲလိုေျပာတာ မၾကားပါဘူး။ အန္တီက မသိရင္ အန္ကယ္ႀကီးကို ေမးတာပဲ။
သခင္စုိးက အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းတယ္ေနာ္။
အရမ္းကၽြမ္းတယ္။ သခင္စိုးက အဂၤလိပ္လိုေျပာတာ မႊတ္ေနတာပဲ။ ဗမာလို႔က်ေတာ့ ထစ္ေနတယ္။ အဲေလာက္ ေတာ္တယ္။
အန္ကယ္ႀကီးက်ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ဘယ္လို သင္ခဲ့ရတယ္လို႔ အန္တီ့ကို ေျပာဖူးလဲ။
အဲဒါေတာ့ မေျပာဖူးဘူး။ ဒါေပမဲ့လို႔ မာ့စ္ခ္လီနင္စတာလင္၊ မာ့စ္ခ္ေရးတဲ့စာအုပ္လည္း ေတြ႕တယ္။ အဲစာအုပ္ေတြ ရွိတယ္။ ဘယ္သူက ဖတ္ႏိုင္မွာလဲ။
ေတာထဲမွာ ဖတ္တာလား။ ျပန္သယ္လာတာလား ဒီကို။
မဟုတ္ဘူး။ ဒီက်မွ ျပန္ၿပီးေတာ့ စုေဆာင္းၿပီးဖတ္တာ။ အဲလို ဖတ္တာလို႔ ထင္တယ္။
အန္ကယ္ႀကီးက ဒီေရာက္ေတာ့မွ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ျပန္ဖတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ သူ႔၀ါဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဆက္ၿပီး ေလ့လာေနတဲ့ သေဘာေပါ႔။
အဲဒီသေဘာပဲနဲ႔တူတယ္။ နဂိုတုန္းကေတာ့ တစ္ခုရွိတယ္ သားရယ္။ သူက စီးပြားေရးဆိုရင္ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္း ေနခ်င္ေန၊ ဘာမွ ေခါင္းထဲမွာ မရွိဘူး။ အဲဒါ မရွိေတာ့ အန္တီက ကေလးေတြနဲ႔ စီးပြားေရး လုပ္ရတာ။ ျပန္မၾကည့္ႏိုင္ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူ အိမ္မွာ ေရး၊ ဖတ္။ ကိုယ္ကလိုတဲ့ဟာ ျဖည့္ဆည္း ေပးရတာေပါ႔။
ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတာက တခ်ိဳ႕ အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆလို႔ အဘက ဦးေန၀င္းဆီ စာေရးၿပီးေတာ့ တင္တယ္ေျပာတယ္။
အဲဒါေတာ့ ရွိတယ္ ထင္တယ္။
အဲဒါက်ေတာ့ ဦးေန၀င္းက အေရးယူေပးလား။
ယူလား၊ မယူလားေတာ့ မသိဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ ေပးတာဆိုရင္ေတာ့ ယူမွာေပါ႔။ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္း တာကေတာ့ ဘယ္လုပ္မလဲ။
အဘဆံုးေတာ့ အစိုးရက လြတ္လပ္ေရးေမာ္ကြန္း၀င္ ပထမဆင့္ဆုိေတာ့ ဆံုးေတာ့ ေထာက္ပံ့တာေတြ ရွိလား။
မရွိပါဘူး။
လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈတုန္းကေတာ့ ပါခဲ့တယ္ေနာ္ အဘတို႔။
ပါတာေပါ႔။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ သခင္စိုးနဲ႔ ေတြ႕ဖို႔ေတြ ဘာေတြကို။
အန္တီတို႔က ဖမ္းလည္း အဖမ္းခံခဲ့ရတယ္ေလ။ တကယ္လည္း အလင္း၀င္လာတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သေဘာက ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာလဲ။
တစ္ခုရွိတယ္ေလ။ ဒါက အန္တီ့ အျမင္ေနာ္။ တကယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ယူလို႔ရွိရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿငိမ္းခ်မ္း ရမွာေပါ႔။ အခုက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရတယ္၊ ရတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ခဏခဏ ျပန္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ေနတာ၊ လိမ္ေန တာပဲေပါ႔။ တကယ္က တစ္ခါတည္း တစ္သမတ္တည္း ျဖစ္ရမွာေပါ႔။
ဘယ္ဘက္က လိမ္တယ္လို႔ထင္လဲ။
အမ်ားဆံုးကေတာ့ ဒီအစိုးရဘက္ကပဲ ထင္မယ္။
အစိုးရဘက္က အန္တီတို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး မ႐ိုးသားတဲ့ အခ်က္ေတြ ေတြ႕ဖူးလဲ။
အန္တီတို႔က အဲဒီတုန္းက ေနာက္လိုက္အေနနဲ႔ လိုက္တာပဲ။ ေတြ႕ဖူးဆို အဲဒီတုန္းက တစ္ခုရွိတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲဆိုၿပီး အတိုက္အခိုက္ ရပ္စဲေရး ဆိုၿပီးေတာ့ လုပ္ထားၿပီးေတာ့ တကယ္က အလစ္ ဟိုမွာ ခ်ေနတယ္။
အစိုးရတပ္က အန္တီတို႔စခန္းေတြ ကိုလား။
ေအးေလ။
အဲဒါဆို သခင္စိုးတို႔ ဒီမွာ လာေဆြးေႏြးတုန္း ဟိုမွာ အတိုက္ခံရ ေသးတယ္ေပါ႔။
ေပၚတင္မဟုတ္ဘူး။ ေျပာက္က်ား၊ ေျပာက္က်ားနဲ႔။
အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက လိမ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတာေပါ႔။
ေအးေပါ႔၊ တကယ္ဆိုရင္ မခ်ရဘူးေလ။
ေအာက္ကလူေတြက မသိလို႔မ်ားလား မသိဘူး။
တစ္ခုရွိတယ္ေလ။ အခုေတာ့ မသိဘူး။ အခုေတာ့ တစ္စနစ္ ေျပာင္းသြားၿပီ ေအာက္က ဘာလုပ္လုပ္၊ အထက္က သိတာမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အဲလိုဟာေတြ အမ်ားႀကီး။ အခုေတာင္ အဲဒါမ်ိဳး လြတ္ရဲ႕လားေပါ႔။ လြတ္ကင္းရဲ႕လား မသိဘူး။ အကုန္လံုးသာ စိတ္သေဘာထားေတြ တစ္သမတ္တည္းဆိုရင္ ဒီေလာက္ေတာင္ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေပြေပြျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမွမရွိဘဲ။ သေဘာကို ေျပာတာေလ။
ေဒၚခင္စုက်ေတာ့ ရဲနီမယ္လို႔ေျပာလို႔ရလား။
ေျပာရင္ေတာ့ ရတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ သူက အန္တီနဲ႔ သူနဲ႔က ေတာထဲမွာ အတူတူ ေနလာတာေလ။ ႏိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ သူက ဘာမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ရဲနီေမလို႔ ေခၚတာကေတာ့ ရတာကေတာ့ ရပါတယ္။
အန္တီတို႔က ဟိုမွာ ေသနတ္ကိုင္ခဲ့ ရတာေပါ႔။
ကိုင္ခဲ့ရတယ္။ ကိုင္ခ်င္လို႔ကို လိုက္တာ။
ဘယ္လိုေသနတ္ အမ်ိဳးအစားေတြ ကိုင္ခဲ့ရလဲ။
ပထမစတုန္းကေတာ့ ႐ိုင္ဖယ္ေသနတ္၊ တစ္ေတာင့္ခ်င္း ပစ္ရတာေလ။ ေနာက္က်ေတာ့ စတင္းဂန္းေပါ႔။ စတင္းဂန္း က်ေတာ့ ဒီလိုက်ည္ေဘာက္စ္က ၅၀ ပါတယ္။ အဲဒီ ၅၀ ထည့္ထားလိုက္လို႔ရွိရင္ ခလုတ္ႏွိပ္ လို႔ရွိရင္ ၅၀ လံုး မကုန္မခ်င္း ပစ္လို႔ရတာေပါ႔။
အဲဒီေသနတ္ေတြ ဘယ္ကရလဲ။ အလံနီကေန ၀ယ္တာလား။
၀ယ္တဲ့ ဟာေတြ ရတယ္ ထင္တယ္။ တိုက္ပြဲေတြမွာ ရတဲ့ဟာေတြလည္း ရတယ္။ အစိုးရတပ္က ရဲေဘာ္ေတြ က်ေတာ့ ရတာလည္းရွိတယ္။ ၀ယ္တာက အမ်ားစုပဲ။
က်ည္ေတြဘာေတြ ၀ယ္တာက်ေတာ့ ဘယ္ကေန၀ယ္လဲ။
နယ္စပ္ေတြကေန ၀ယ္တာလားမသိဘူး၊ အဲဒါက်ေတာ့။
အဘတို႔ေတာ့ လက္နက္ဘာညာ၀ယ္တဲ့ဟာကို သူတုိ႔ေတာ့ သိမွာေပါ႔။
အဘလည္း အဲဒါေတြကို ဟိုဟာမျဖစ္ဘူး။ အဘက ႏိုင္ငံေရးပဲ။ ႏိုင္ငံေရး သင္တန္းေတြ သူေပးရတယ္။ စစ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ ဟိုဟာမျဖစ္ဘူး။ အေစာပိုင္းကေတာ့ မသိဘူးေပါ႔ေလ။ ေနာက္ပိုင္းကို ေျပာတာ။ ေနာက္ပိုင္း အန္တီတို႔ သိသေလာက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးကို သင္တန္းေပးရတာ။ ႏိုင္ငံေရး သင္တန္းေပး အရမ္းေကာင္းတာ။ သခင္စိုးေျပာတဲ့ စကားကို အခုတည္းက အန္တီ့ ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားတယ္။ ေနာင္လာေနာင္သားေတြလည္း အိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြလည္း တစ္ခါတစ္ခါ ေျပာျပတယ္။ ေျပာျပတာက တျခားမဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ စီးပြားေရးရဲ႕ အဓိက ေသာ့ခ်က္ဟာ မီးဖိုေခ်ာင္တဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ ထိန္းသိမ္းမႈ မလံုၿခံဳလို႔ရွိရင္ ဒီမိသားစုဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စီးပြားေရး … မျဖစ္ဘူးတဲ့။ အဲေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ကိုတဲ့ င႐ုတ္သီးတစ္ေတာင့္၊ ၾကက္သြန္တစ္ဥ အေလအလြင့္ ျဖစ္ရင္ေတာင္မွ ရက္ေတြ မ်ားလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ င႐ုတ္သီးေတာင့္တို႔၊ ၾကက္သြန္တို႔က အမ်ားႀကီး ေလသြားတယ္တဲ့။ အဲေတာ့ ၾကက္သြန္တစ္ဥ၊ င႐ုတ္သီး တစ္ေတာင့္က စၿပီးေတာ့မွေပါ႔ အဲဒါကို အန္တီက ေခါင္းထဲမွာ မွတ္ထားတယ္။
ဒါ သခင္စိုးကမွာတာေပါ႔။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မွာတာလား။
အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ိဳးသားျဖစ္ျဖစ္ေလ။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ အဓိက စီးပြားေရးက မီးဖိုေခ်ာင္ပဲ။ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ စစ္ေရးက ေနာက္ဆံုး ပိတ္ပဲေလ။ စီးပြားေရးက ထိပ္ကပဲ။ အဲေတာ့ တိုင္းျပည္တစ္ခု မွာလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အန္တီတို႔ အိမ္တစ္အိမ္မွာ စီးပြားေရးအရ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥ ေျပလည္လို႔ရွိရင္ အားလံုး ေအးခ်မ္းသာယာတာပဲ။ သေဘာကို ေျပာတာေလ။ ႏိုင္ငံတစ္ခုအေနနဲ႔လည္း စီးပြားေရး ေျပလည္လို႔ရွိရင္ ႏိုင္ငံေရးက သာယာမွာပဲ။ ဒီသေဘာမ်ိဳးပဲေပါ႔။ ဒါအန္တီ ဟိုဟာ ျဖစ္သေလာက္ ေျပာျပတာပါ။ ဒီေခတ္က ပညာရွိေတြ ေပါၿပီးေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္မွ။
အဘနဲ႔ အန္တီနဲ႔က ႏိုင္ငံျခားသြားေသးလား။
စင္ကာပူသြားတယ္။
စင္ကာပူသြားတာက်ေတာ့ ဘယ္လို ျဖစ္ၿပီး သြားျဖစ္သြားတာလဲ။
သမီးက သူ႔အေဖ အသက္ထင္ရွား ရွိတုန္းကို ေရာက္ဖူးေစခ်င္လို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ အတင္းေခၚတာ။
အဲဒီတုန္းက ဗီဇာေတြဘာေတြ လြယ္လြယ္ကူကူက်လား။
အန္တီတို႔က အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြ ဆိုေတာ့ အန္ကယ္ႀကီးေရာ အန္တီေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုး အသက္ႀကီးတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ ဒီအိမ္မွာပဲ ဒီမွာေခၚၿပီးေတာ့ ႐ိုက္တာ။
ဘယ္ႏွခုႏွစ္ေလာက္ျဖစ္မလဲ။
အခုဆို ေလးငါး၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိၿပီထင္တယ္။ ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ သိတယ္ ဘယ္တုန္းကဆိုတာ။
စင္ကာပူမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့လဲ။
သြားခ်င္ေတာ့လည္း အန္ကယ္ႀကီး သြားခ်င္တာ။ အန္တီက ပိုက္ဆံကုန္လို႔ မသြားဘူးလုိ႔။ သမီးကလည္း သူ႔အေဖ ေတာ္ၾကာ ေသသြားရင္ အန္တီ့အျပစ္ ျဖစ္မွာေလ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ သြားတာ။ ဟို ေရာက္ခါက်ေတာ့ လုပ္သြားတာက တစ္ႏွစ္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေရာ ဘာေရာ။ အဆံုးခံရတာ အန္တီတို႔မွာ။ ႏွစ္လတည္းနဲ႔ ျပန္လာလို႔။ ေျပာလို႔မရဘူး။ ျပန္မယ္အတင္း။ ေလယာဥ္ေပၚက်ေတာ့ ေလယာဥ္ ေမာင္ေလးေတြက ေမးတယ္။ အဘတဲ့ ေနာက္ထပ္ လာဦးမွာလားတဲ့။ ေအး လာခဲ့ဦးမယ္တဲ့။
 ေမာင္ေရစက္
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

က်ားစီးမလား၊ ငါးစီးမလား (သို႔) ဖန္စီဒိုင္း – ေအာင္ထြန္းလင္း

ဖန္စီဒုိင္းကို ျမန္မာေတြကသာ ႀကိဳက္ေနၾကတာ အိႏ္ၵိယႏုိင္ငံသားေတြက မသံုးဘူးေလ သူတို႔လူမ်ဳိးေတြသာ ဒါကိုႀကိဳက္ၿပီး အခုလို တမ္းတမ္းစြဲသံုးၾကည္႕ပါလား အတုိက္အခံပါတီေတြက အစိုးရကို လက္ညိႇဳး ေငါက္ေငါက္ ထိုးၿပီး ျပႆနာရွာတာနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲထိ ေရာက္သြားမွာ . . .
အခုတစ္ေလာ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ရဲ႕ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အႏုပညာ celebrity ေလာကမွာ ေဆးျပားေတြ၊ မူးယစ္ေဆး ကိစၥေတြက မျပတ္ဆိုသလို အသံထြက္ေနတာ ပရိသတ္ ႀကီးလည္းသိမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း အိႏ္ၵိယႏိုင္ငံမွာ သတင္းေထာက္ အေနနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရစဥ္ကာလ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ ရတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ မူးယစ္ေဆး ကိစၥေတြကို ေဖာက္သည္ျပန္ခ် ပါရေစခင္ဗ်ာ။
အိႏ္ၵိယႏုိင္ငံ နယူးေဒလီၿမိဳ႕ဆိုတာ ျမန္မာျပည္က ဒုကၡသည္ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ ေနထိုင္က်င္လည္ေနတဲ့ ေနရာပါ။ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ား ဆုိင္ရာ မဟာမင္းႀကီး႐ံုး (UNHCR) ရဲ႕ေထာက္ပံ့မႈဆုိတာ မဆိုသ ေလာက္ေလး ရတာဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တကယ့္ကို ျပႆနာ အႀကီးႀကီး။ ဒီေတာ့ ႀကံဳရာက်ပန္းလုပ္ ရင္း ေမာပန္းတဲ့ဘ၀ကို အနားေပးဖို႔ဆိုတာ အကူအညီ လိုလာတယ္ေလ။
ဒါေတြမေျပာခင္ ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြ လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အလုပ္ေတြကိုေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ ရွင္းျပပါရေစဦး။ … မိမိရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေရဘ၀ သုိ႔တည္း မဟုတ္ မိသားစုဘ၀ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေဒသခံ အိႏ္ၵိယႏုိင္ငံသားေတြ ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ တဲ့ေနရာမွာ ေဆး႐ံုေတြမွာ အကူအလုပ္၊ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ စားပြဲထုိး တာ၊ ညပိုင္းမွာ လုပ္ေလ့လုပ္ထ ရွိတဲ့ အိႏ္ၵိယ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ အခ်ိန္ပိုင္းစားပြဲထိုးတာ၊ အိမ္အကူ လုပ္တာေတြပါ။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ဒုကၡသည္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေစ်းေရာင္းတာေတြ၊ လံုၿခံဳေရး အေစာင့္ စတဲ့လုပ္ငန္းေတြပါ။ ဒီအလုပ္ေတြ ဆိုတာကလည္း ဒုကၡသည္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ တပ္ခံထားရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ေတြအတြက္ အလုပ္္ခ်င္း တူရင္ေတာင္ သူတို႔ ေဒသခံေတြထက္ လစာပိုနည္း၊ အခြင့္အေရးပိုနည္း၊ အႏွိပ္ခံ၊ ဆူဆဲခံၿပီး လုပ္ရတာပါ။
ဒီလိုပတ္၀န္းက်င္မွာ က်င္လည္ရတဲ့ ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ ထြက္ေပါက္က ဘာလဲ။  မိမိတို႔ လူမ်ဳိး အလိုက္၊ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာအလိုက္ ျပဳလုပ္တဲ့ လူမ်ဳိးေရးပြဲေတြ၊ ဘာသာေရးပြဲေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ဒုကၡ သည္ေတြ လိုက္ျပဳလုပ္တဲ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ သာ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အခ်ိန္ကာလအျဖစ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းေန ၾကရတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကလြဲလို႔ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရာဟာ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာတဲ့ မူးယစ္ ေဆးေတြ ဘက္ကို လွည့္လာ ပါေတာ့တယ္။
ျမန္မာအမ်ားစု ေနထိုင္တဲ့ ဘိုတဲလား အရပ္က လမ္းေဘးေတြ အတုိင္းမွာ မျပတ္ ဆိုသလို ျမင္ေနရေလ့ ရွိတာက က်ားလုိ႔ပဲ ေခၚခၚ၊ ငါးလို႔ပဲ ေခၚေခၚ ဒုကၡသည္ေတြက အမည္တပ္ေလ့ရွိတဲ့ ဖန္စီဒိုင္းပုလင္း ေတြပါ။ လမ္းေဘး တစ္ေလွ်ာက္ ေျမာင္းပိတ္တဲ့ အဖံုးေတြက အေပါက္ေတြမွာ ဖန္စီဒိုင္း ပုလင္းေလးေတြကုိ အသြင္ သဏၭာန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပံုေဖာ္ထားဟာ ဖန္စီ ဒိုင္းရဲ႕ တန္ခိုး၊ ဖန္စီဒိုင္းရဲ႕ အႏုပညာ၊ ဖန္စီဒိုင္း သားေကာင္ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ ေတြမ်ားလားလို႔ေတာင္ ေမးရေတာ့မလို ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ မူးယစ္ရဲ႕သားေကာင္ ေတြရဲ႕ အႏုပညာေျမာက္ ေခၚေ၀ၚမႈေတြကလည္း ဖန္စီဒုိင္းကို က်ားစီးတယ္ ေျပာလိုက္၊ ငါးစီးတယ္ ေျပာလိုက္နဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္က်ယ္ ခဲ့တယ္ေလ။
သူတို႔ေတြ ဘာေၾကာင့္ ဖန္စီဒုိင္းကို တခုတ္တရ၊ တမက္တေမာသံုးစြဲၾကတာလဲ။  လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္ႏုိင္တာ၊ ေစ်းေပါတာက အဓိကလို႔ပဲ သတင္းေထာက္ပီပီ ျပတ္ျပတ္သားသားျမင္ရင္း ေျပာရေတာ့မယ္။
အိႏ္ၵိယမွာ ေနမေကာင္းလို႔ ေစ်း၀ယ္မယ္၊ လိုအပ္လို႔ ဆရာ၀န္က အိပ္ေဆးပါတဲ့ ေဆးမ်ဳိး၀ယ္ရမယ္ဆုိရင္ ဆရာ၀န္ရဲ႕ ေဆးစာပါမွ ၀ယ္လို႔ရတာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေစ်းဆုိင္ေတြက မေရာင္းပါဘူး။ တအားကို ရင္းႏွီးတဲ့ ေဆးဆိုင္ေတြ ဘာေတြမွသာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္း အားႀကီးလို႔ အိပ္ေဆး ၀ယ္တာမ်ဳိးကို ေရာင္းေပးတာပါ။ ေနာက္ မို႔ဆို ေ၀လာေ၀းပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဖန္စီဒိုင္းကိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကို ေရာင္း ခြင့္ေပး ထားျပန္ေကာ။ ဘာေၾကာင့္ ေရာင္းခြင့္ေပးတယ္ ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ က်န္းမာ ေရး၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ မူ၀ါဒကုိ မသိေတာ့ မေျပာႏုိင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။
အလားတူ ဖန္စီဒိုင္းလိုပဲ လမ္းေဘးမွာေတာင္ ၀ယ္လုိ႔ရတဲ့ မူးယစ္ေဆး တစ္မ်ဳိးက ေဆးေျခာက္ပါ။ အိမ္တိုင္း လိုလိုမွာ ေဆးေျခာက္ပင္ ေလးေတြက အစီအရီနဲ႔ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္သား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ထူးျခားျမင္ကြင္း ေတြလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ဒီအေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပတ္ေပ့ါဗ်ာ။ က်ားစီး၊ ငါးစီးလို႔ေခၚတဲ့ ဖန္စီဒုိင္းဘက္ ျပန္လွည့္ရေအာင္။
ဖန္စီဒိုင္း တစ္ပုလင္းဆိုရင္ အိႏ္ၵိယ ႏုိင္ငံသံုး ႐ူပီးေငြ ၇၀ (ျမန္မာေငြနဲ႔ဆိုရင္ တစ္႐ူပီး ၁၆ က်ပ္ ေငြလဲႏႈန္းအရ ၁၁၀၀ က်ပ္ ေက်ာ္ေက်ာ္) ရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ သူက ပုလင္းအေသး၊ ပုလင္းအလတ္ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးထုတ္ ေသးရဲ႕။ အခုေစ်းႏႈန္းက ပုလင္းအႀကီး တစ္လံုးအတြက္ ေစ်းႏႈန္းပါ။ ဒီေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ဖန္စီဒိုုင္းကို သံုးႏိုင္တာေပါ့။ အိႏ္ၵိယႏိုင္ငံ နယူးေဒလီၿမိဳ႕မွာ ဘီယာ တစ္ပုလင္းကို ၆၅ ႐ူပီးဆိုေတာ့ ေစ်းကလည္း သိပ္မကြာဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ဘီယာ၀ယ္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ ကိုယ္ေသာက္ၾကတဲ့ ဓေလ့ရွိေတာ့ ဖန္စီဒုိင္းက ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ ပိုအဆင္ေျပေနျပန္ေကာ။ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ အိႏ္ၵိယႏုိင္ငံသား တစ္ဦးရဲ႕ ေဆးဆုိင္ဆုိ ျမန္မာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၀ယ္လည္းသိ၊ တစ္ခါေရာင္းရင္ ငါးပုလင္းပဲ ေရာင္းမယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ေတာင္ ေနာက္ရတဲ့ အဆင့္ထိကို ေရာက္ကုန္ေလာက္ေအာင္ ၀ယ္အားက မ်ားေနတာ။
အိႏ္ၵိယႏုိင္ငံက ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြ တင္အားေပးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံလိုဟာမ်ဳိးက ျမန္မာ ပရိသတ္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အထူးသျဖင့့္ ဟိုဘက္ ကူးလုိက္၊ ဒီဘက္ကူးလိုက္နဲ႔ လုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာ NGO ေတြက လူေတြပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ သြားရလာရတာ မ်ဳိးရွိရင္ ဖန္စီဒိုင္းကို တကူး တက မွာယူၾကတာေလ။ ဖန္စီဒုိင္းကို ကိုကာကိုလာ ပုလင္းထဲ ေရာထည့္ၿပီး အခ်ဳိရည္ပံုစံနဲ႔ ယူရတာ။ ေစ်းကလည္းေပါ၊ လူကလည္း လက္ေတြ႕ဒုကၡေတြက ကင္းၿပီး သီးျခားကမၻာထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ႏုိင္တာဆုိ ေတာ့ ၀ယ္အား တက္ေနတာကလည္း မထူးဆန္းေပဘူးလား။
ဖန္စီဒိုင္းကို အခုလိုမ်ဳိး လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေရာင္း၀ယ္ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံသား အိႏ္ၵိယလူမ်ဳိး တစ္ေယာက္ကို အစိုးရက ဘာေၾကာင့္မ်ား လႊတ္ေပးထားတာလဲလုိ႔ ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ သူေျပာ တာကလည္း အဆန္းပါ။ ဖန္စီဒုိင္းကို ျမန္မာေတြကသာ ႀကိဳက္ေနၾကတာ။ အိႏ္ၵိယ ႏုိင္ငံသားေတြက မသံုးဘူးေလ။ သူတို႔ လူမ်ဳိးေတြသာ ဒါကိုႀကိဳက္ၿပီး အခုလိုတမ္း တမ္းစြဲသံုးၾကည့္ပါလား။ အတုိက္အခံပါတီေတြက အစိုးရကို လက္ညွိဳး ေငါက္ေငါက္ ထိုးၿပီး ျပႆနာရွာတာနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲထိ ေရာက္သြားမွာတဲ့။
ေၾသာ္  . . . သူတို႔အစိုးရက ဒီလုိ ပါလားဆုိၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလး နဲ႔သာ က်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

သန္း ၆၀ထဲက ၁သန္း ၁သန္းထဲက ၁ေထာင္ ၁ေထာင္ထဲက ၁ခု – ထက္ျမက္

ေလးပြင့္ဆုိင္၊ ေလးေယာက္ ေတြ႕ဆုံမႈကုိ တစ္ဖက္လွည့္ျဖင့္ ျငင္းဆုိလုိက္သည္ ဆုိသည္ကုိ အားလုံး သေဘာေပါက္ေလ သည္ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ဦးသိန္းစိန္ေျပာေသာ ေတြ႕ဆုံညိႇႏႈိင္းမႈ ဆုိသည္မွာ အေကာင္အထည္ မေပၚေသာ ေတြ႕ဆုံ ညိႇႏႈိင္းမႈ ျဖစ္ေလသည္ . . .
၂၀၁၃ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ (၃၀)ရက္ေန႔က ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စိန္ရတုခန္းမတြင္ျပဳလုပ္ေသာ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းသည့္ ႏုိင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရးတြင္ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ အခန္းက႑ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က အမွာ စကားေျပာၾကားခဲ့သလုိ တက္ေရာက္လာေသာ တစ္သီးပုဂၢလမ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ကလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့သည္ကုိ ဖတ္႐ႈရေလသည္။ ထုိေဆြးေႏြးပြဲတြင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္က ယေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အရပ္ဘက္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာ ရွင္သန္ေနၿပီျဖစ္သလုိ ထုိအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ ယေန႔ကာလသည္ ထိလြယ္ရွလြယ္ အေျခအေနမ်ား၊ စိန္ေခၚမႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ ထိပ္တုိက္ ေတြ႕ဆုံေရးကုိ ေရွာင္ရွားၿပီး ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းသည့္ နည္းလမ္းျဖင့္ အေျဖရွာဖုိ႔လုိေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ အေျဖရွာရာတြင္ အဖြဲ႕အစည္း အေနျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ တစ္ဦးခ်င္း အေနျဖင့္ျဖစ္ေစ ရရွိထားေသာ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲမ်ား ရွင္သန္ခုိင္မာေစရန္ အတြက္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ခ်ဥ္းကပ္မႈျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ လုိေၾကာင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေရး တြင္လည္း ယခုအခါ ေနာက္ဆုံးညိႇႏႈိင္းမႈ စနစ္ကုိ ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္၍ အျပန္အလွန္ယုံၾကည္မႈျဖင့္ တည္ေဆာက္ရန္ အထူးလုိအပ္ပါသည္ ဟုလည္း သမၼတႀကီးက ေျပာၾကား … သြားခဲ့ပါသည္။ အတိတ္က ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ အေတြ႕အႀကံဳအရ ဆုိလွ်င္ အခ်င္းခ်င္း ယုံၾကည္မႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းခဲ့သည္။ အခ်င္းခ်င္း ယုံၾကည္မႈ နည္းပါးေနလွ်င္ အမ်ဳိးသားစည္းလုံး ညီညြတ္ေရးကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ မလြယ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကားသြားသည္။ သမၼတႀကီးက ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ နည္းလမ္း မ်ားကုိ ေရွာင္ဖုိ႔ႏွင့္ သံသယမရွိဖုိ႔၊ ႏုိင္ငံအက်ဳိးအတြက္ အစုိးရႏွင့္ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီး လက္တြဲကာ ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ ေျပာဆုိ သြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သမၼတႀကီး၏ ေျပာၾကားမႈမွာ အလြန္ အားရေက်နပ္စရာ ေကာင္းသည္။ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ စိန္ရတုခန္းမတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သလုိ ျမန္မာ့အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လည္း ႏုိ၀င္ဘာ(၃၀)ရက္တြင္ ၾသစေၾတးလ် ႏုိင္ငံ၊ မဲလ္ဘုန္းရွိ မုိနပ္ရွ္ တကၠသုိလ္၌ အမ်ဳိးသား စည္းလုံးညီညြတ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မိန္႔ခြန္းေျပာၾကား သြားခဲ့ပါသည္။
““အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဟာ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ရပုိင္ခြင့္ေတြ အျပည့္အ၀ ရရွိဖုိ႔အတြက္ အေထာက္ အကူျပဳႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိမွ ကၽြန္မတုိ႔ လုိခ်င္တဲ့ ပန္းတုိင္ကုိ အတူတကြ သြားႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မ တုိ႔ကြဲျပား ေနမယ္ဆုိရင္ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ႐ႈံးနိမ့္သြား လိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးဟာ အေရး ႀကီးပါတယ္။ မ်ဳိးေစ့ေလးကေတာ့ စုိက္ပ်ဳိး ၿပီးသြားပါၿပီ။ အဲဒီမ်ဳိးေစ့လည္း စတင္ အျမစ္ထြက္ ေပၚဖုိ႔ရေအာင္ သြားရလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မတုိ႔အေနနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔ အေ၀း ႀကီးက်န္ပါ ေသးတယ္””ဟု ေျပာၾကားသြားခဲ့ၿပီး ၂၀၀၈အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ““အဲဒီအေျခခံ ဥပေဒက အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးကုိ မျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ တားဆီးေနပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒဆုိတာ တုိင္းျပည္ထဲက ျပည္သူေတြ လက္ခံတာျဖစ္ရပါမယ္။ အေျခခံဥပေဒဆုိတာ လူတုိင္းက သူတုိ႔ကုိ ကာကြယ္ေပးေနတဲ့ ဥပေဒလုိ႔ ခံစားေနရမွာ ျဖစ္ၿပီး တျခားဘယ္ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ မဆုိ တန္းတူရွိတယ္လုိ႔ ခံစားေနရမွာျဖစ္တယ္”” ဟုလည္း ဆက္လက္ ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။
သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ေျပာၾကားသြားေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ားမွာ အမ်ဳိးသား စည္းလုံး ညီညြတ္ေရးကုိ ဦးတည္ၿပီး ေျပာၾကားသြားေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ဦးသိန္းစိန္က သံသယ မ်ား၊ မယုံၾကည္မႈ မ်ားမရွိဖုိ႔ႏွင့္ အျမင္မက်ဥ္းေျမာင္းဖုိ႔ကုိ အေလးထားေျပာၾကား ခဲ့ေသာ္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးဆုံးမွာ ၂၀၀၈ဖြဲ႕စည္းပုံျပင္ဖုိ႔ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိဥပေဒကုိျပင္ဖုိ႔ ေဆာင္ရြက္သြားရမည္ျဖစ္ ေၾကာင္းေျပာဆုိသြားသည္။ ဦးသိန္းစိန္က ထိပ္တုိက္ ရင္ဆုိင္မႈမ်ားကုိ ေရွာင္ကာ ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းမႈ မ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္သြားရမည္ ဟုေျပာၾကားသြားၿပီး ေနာက္ပုိင္း ၄ ပြင့္ ဆုိင္ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးေရးကုိမူ ဦးသိန္းစိန္က ျငင္းပယ္ထားခဲ့ပါသည္။ သမၼတေျပာ ေရးဆုိခြင့္ရွိသူက ၀ိနည္းလြတ္ စကားျဖင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးမႈကုိ သူတုိ႔မျငင္းပယ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ လႊတ္ေတာ္သုိ႔ အစီရင္ ခံစာတင္ၿပီးမွသာ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးသင့္ ေၾကာင္း ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးရာတြင္လည္း NLD ပါတီတစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘဲ တျခား ႏုိင္ငံေရးပါတီ ၅၈ ပါတီ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးသင့္ေၾကာင္း ဆုိခဲ့သည္။ ေလးပြင့္ဆုိင္၊ ေလး ေယာက္ ေတြ႕ဆုံမႈကုိ တစ္ဖက္လွည့္ျဖင့္ ျငင္းဆုိ လုိက္သည္ဆုိသည္ကုိ အားလုံး သေဘာေပါက္ ေလသည္။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ ဦးသိန္းစိန္ေျပာေသာ ေတြ႕ဆုံညိႇႏႈိင္းမႈ ဆုိသည္မွာ အေကာင္အထည္ မေပၚေသာ ေတြ႕ဆုံညိႇႏႈိင္းမႈ ျဖစ္ေလသည္။
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒျပင္ ဆင္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံတြင္ ၾသဇာအရွိဆုံး ပုဂ္ၢိဳလ္မ်ားမွာ ထုိေလးပြင့္ဆုိင္ ပုဂ္ၢိဳလ္မ်ားသာျဖစ္သည္။ က်န္ႏုိင္ငံေရး ပါတီမ်ား ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးဖုိ႔ လုိအပ္သည္ကုိ မျငင္းေသာ္လည္း ထုိေလးပြင့္ဆုိင္ ပုဂ္ၢိဳလ္မ်ား ေလာက္ၾသဇာမရွိေပ။ တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေရး ပါတီမ်ားမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဆန္႔ က်င္ၾကေလသည္။ ပုဒ္ ၅၉(စ)ကုိ မျဖစ္ မေနထားရွိရမည္ဟုလည္း ဆုိၾကေလသည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရန္ မလုိအပ္ေပ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ယေန႔ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနသည္ ၂၀၀၈ကုိျပင္မွျဖစ္မည္ ဟု ယူဆသည္။ က်န္ ၃ ဦးကမူ ထုိသို႔ ယူဆခ်င္မွ ယူဆေပမည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္း ပုံကုိ မျပင္လည္းရသားပဲ။ ျပင္မယ္ဆုိ လည္း အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ေတြျပင္လုိ႔ ရတာပဲဟု သေဘာထားေနလွ်င္ အမ်ဳိး သားျပန္ လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီ လမ္းေၾကာင္းကုိ ေျဖာင့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္ ေရးတုိ႔မွာ လြယ္ကူလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။
ႏုိ၀င္ဘာ ၃၀ ရက္ စိန္ရတုခန္းမမွာပင္ က်န္ေသာလူပုဂ္ၢိဳလ္မ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္း မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးစုိးသိန္းကလည္း ယခင္ႏွင့္ ယခုရွိခဲ့သည့္ အေျခအေန၊ သူတုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းထဲႏွင့္ အစုိးရအဖြဲ႕ ရွိေနေသာ အေျခအေနမ်ားကုိ ေျပာျပသြားခဲ့ပါသည္။
““တုိင္းျပည္၊ ျပည္သူေတြ ေတာင့္တေနခဲ့တဲ့ ၁၉၈၈ခုႏွစ္က အခ်က္ေတြကုိ အျမန္ဆုံး move လုပ္လုိက္ ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရပါဘူး။ အတင္း move လုပ္ လုိက္တာနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျပန္သြားမယ့္ ကိစၥေတြရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အေတာ္ကုိ တခ်ဳိ႕အလုပ္ေတြက အရမ္းထိလြယ္ ရွလြယ္ပါတယ္။ အရမ္း ႐ႈပ္ေထြးပါတယ္။ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲဆုိတာ မနက္ကလည္း သမ္ၼတ ႀကီးက ျပည္သူေတြကုိ တင္ျပၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ႔။ လူဦးေရ သန္း ၆၀ ေက်ာ္ရွိ တယ္။ အစုိးရက႑က တစ္သန္းေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီထဲမွာက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္မယ့္ သူ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက တရြတ္တုိက္လုိက္႐ုံပဲရွိ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မတတ္ၾကဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဒီမုိကေရစီမွ မျမင္ဖူး တာ။ မျမင္တဲ့ၾကားက ေရြ႕ေနရပါတယ္။ ဒါပဲကၽြန္ေတာ္တင္ျပခ်င္ပါတယ္””ဟု ေျပာ ၾကားသြားခဲ့ပါသည္။ ဦးစုိးသိန္းက သူတုိ႔ အစုိးရအဖြဲ႕၏ အေျခအေနမွန္ကုိ ႐ုိး႐ုိးသားသား ေျပာၾကားသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အုပ္စုိးသူ အသုိင္းအ၀ုိင္း အာဏာပုိင္မ်ားၾကားတြင္ အေျပာင္းအလဲလုပ္လုိ႔သူက နည္းၿပီး မလုပ္လုိသူက မ်ားသည္ဟူသည့္ သေဘာပင္။ ထုိသည္မွာ မေကာင္းပါ။ အာဏာရထားေသာ အစုိးရအဖြဲ႕တြင္ အာဏာေလ်ာ့ နည္းေနပုံ၊ လူ ၁ သန္းေလာက္တြင္ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိသည္ မွာလည္း ရွက္စရာေကာင္းလွ၏။ လူ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ မွာ တရားေရးမ႑ိဳင္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ႑ိဳင္ကုိ ၾသဇာရွိၿပီး ဥပေဒျပဳေရးကုိလည္း သူတုိ႔က ဖန္တီးႏုိင္ပါသည္။ ဒယဥ့္တုိက္ ဆြဲသည့္ သူမ်ားရွိ၍ မတြင္က်ယ္ပါ။ အဟန္႔ အတားျဖစ္ေနပါသည္ဟုဆုိလွ်င္ ထုိဒယဥ့္ တုိက္ဆြဲေနသူမ်ားကို ဖယ္ရွားလုိက္႐ုံပင္ ရွိသည္။ ျပည္သူ သန္း ၆၀ မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ လုိလားသည္။ ဒီမုိကေရစီလမ္း ေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းလုိေလသည္။ သန္း ၆၀ ထဲမွ ၁ သန္းဆုိသည္မွာလည္း ကုိယ္က်ဳိးရွာသမားမ်ား၊ ျဗဴ႐ုိကရက္မ်ား၊ ျပည္သူ႔ဘ႑ာကုိ ခုိး၀ွက္ရယူေနသူမ်ား၊ ခ႐ုိနီမ်ား၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ားစသည့္ ျပည္သူ႔ခ်ဥ္ဖတ္မ်ားျဖစ္ေနေပမည္။ ၁ သန္း ေလာက္ပဲရွိမည္မထင္ေပ။ ဦးစုိးသိန္းလုိ အေျပာင္းအလဲလုိလားသူမ်ားက သန္း ၆၀ ေသာ ျပည္သူမ်ား၏ မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ကာ လက္တစ္ဆုပ္စာ ထုိ ၁သန္းကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား ရွင္းလင္းဖုိ႔ လုိပါသည္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အတြင္း တစ္ႏုိင္ငံလုံးအပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ သမၼတႀကီးက လက္မွတ္ ေရးထုိးလုိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဦးသိန္းစိန္ေျပာ သလုိ ၁ သန္းထဲကလား။ သို႔မဟုတ္ လက္ တစ္ဆုပ္စာထဲကလားမသိ။ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမည္ဆုိလွ်င္ လက္နက္ကုိင္ လမ္းစဥ္ကုိ ေလွ်ာက္ခဲ့သည္မွာ မွားပါသည္ဟု ၀န္ခံရမည္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႕မ်ားက ၂၀၀၈ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ လုိက္နာရမည္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲလွ်င္ လက္နက္မ်ားကို ၀ယ္ယူစုေဆာင္းျခင္း မျပဳရ။ ဆက္ေၾကးေကာက္ျခင္း၊ ရန္ပုံေငြရွာျခင္း မျပဳရ၊ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းျခင္း၊ စည္း႐ုံးျခင္း မျပဳရစသည့္ တားျမစ္ကန္႔သတ္မႈ မ်ားကုိ ျပဳလုပ္သူမ်ား ရွိေနသည့္ အတြက္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္မႈမွာ အဟန္႔ အတားမ်ား ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ထုိသူ မ်ားကုိ တစ္ေထာင္ထဲမွ ဦးစုိးသိန္းတုိ႔က ျပတ္ျပတ္ သားသား အေရးယူရေပမည္။ ဒယဥ့္တုိက္ ဆြဲေနသူမ်ားကုိ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့ ရမည္။ မင္းတုိ႔ထုိက္နဲ႔ မင္းတုိ႔ကံပါ ဆုိခဲ့ ရမည္။ ဦးစုိးသိန္းတုိ႔ ေရြ႕ေနသည္ဆုိလွ်င္ ဦးစုိးသိန္းတုိ႔ ေနာက္၌ သန္း ၆၀ ျပည္သူ မ်ားလုိက္ပါလာ ေပေတာ့မည္။ လူ ၁၀၀၀ သည္ ဒီမုိကေရစီ လမ္းေၾကာင္းကို အမွန္အကန္ ေလွ်ာက္ဖုိ႔လုိသည္။ ျပည္သူလူထုက အမွန္အကန္ ႐ုိး႐ုိးသားသားေလွ်ာက္ သူမ်ားႏွင့္ လက္တြဲမည္မွာ အမွန္ပင္။ ထုိသုိ႔ လက္တြဲေစလုိလွ်င္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္း ပုံအေျခခံဥပေဒကုိ အေတာ္မ်ားမ်ား ျပင္ဆင္ပစ္ဖုိ႔ လိုပါေတာ့သည္။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »