ႏုိုင္ငံတကာ ဆုိက္ဘာတုိက္ပြဲႏွင့္ ျမန္မာစစ္တလင္း ေရးသားသူ- ခင္ေမေဇာ္ (၀ါရွင္တန္ဒီစီ)


နည္းပညာ ထြန္းကားလာေနေသာ ဤရာစုႏွစ္တြင္ ဆိုက္ဘာနည္းပညာမ်ားက အဆင့္ျမင့္ ႐ႈပ္ေထြးလာသည္။
ယခင္က စံုစမ္းေထာက္လွမ္းမႈမ်ားႏွင့္မတူဘဲ ဆုိက္ဘာမွတစ္ဆင့္ ေထာက္လွမ္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္ လူပုဂၢိဳလ္ဆုိင္ရာ၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အရာရာတြင္ အခ်က္အလက္တုိ႔၏ လံုၿခံဳမႈက အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္လာသည္။

ပထမကမၻာစစ္သည္ ဥေရာပအလယ္ပိုင္းတြင္ စစ္ေရးမဟာမိတ္အုပ္စုမ်ားအၾကား အားၿပိဳင္မႈ စတင္ခဲ့သည္။ အဆင့္နိမ့္ ႐ိုးရာလက္္နက္မ်ားျဖင့္ လူအင္အားကို အဓိကသံုးၿပီး ထုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ လူေပါင္း ၁၆ သန္းေက်ာ္ ေသဆံုးခဲ့ရၿပီး သန္း ၂၀ ေက်ာ္ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့၏။ ပထမကမၻာစစ္အေပၚ အေျခခံၿပီး ဥေရာပမွာပင္ စတင္အေျခတည္ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဒုတိယကမၻာစစ္တြင္လည္း ပို၍ႀကီးမားလာေသာ စစ္အင္အား၊ ပို၍ေခတ္မီလာေသာ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားတုိ႔ျဖင့္ တုိက္ခုိက္အားၿပိဳင္ခဲ့ၾကသည္။စစ္သားႏွင့္ အရပ္သား အပါအ၀င္ လူေပါင္း သန္း ၆၀ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ စစ္လက္နက္အင္အားၿပိဳင္မႈမ်ား အျမင့္ဆံုးေရာက္ေနေသာ္လည္း ႏုိင္ငံတကာတြင္ နည္းပညာႏွင့္ စီးပြားေရးအားၿပိဳင္မႈက ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔ အေရးပါလာသည္။ ေခတ္သစ္နည္းပညာအားျဖင့္ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ၾကသည့္ ဆုိက္ဘာစစ္ ခင္းလာၾကသည္။ လြယ္ကူစြာ မျမင္ႏုိင္သည့္ ဆုိက္ဘာလက္နက္မ်ား သံုးလာၾကသည္။

ထုိစစ္အတြင္းတြင္ တစ္ဖက္ရန္သူ၏ ေငြေၾကးအေဆာက္အအံု၊ ပင္မလွ်ပ္စစ္႐ံု၊ ေရကာတာ၊ စစ္ေရးအေဆာက္အအံု စသည္တုိ႔ကို ကြန္ပ်ဴတာ၊ အင္တာနက္မ်ားသံုးၿပီး ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္၊ ဖ်က္ဆီးရန္ ႀကိဳးပမ္းျခင္း၊ အခ်က္အလက္ ရယူစုေဆာင္းျခင္းတုိ႔ကို ျပဳလုပ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာတြင္း အခ်က္အလက္မ်ားဖ်က္ဆီးျခင္း၊ အဆင့္ကြဲျပားသည့္ ဗုိင္းရပ္စ္မ်ဳိးမ်ဳိး ေပးပို႔ျခင္းတုိ႔လည္း ပါ၀င္သည္ဟု ဆိုက္ဘာလံုၿခံဳေရးကၽြမ္းက်င္သူ Synaptic Laboratories Limited ၏ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ Ron Kelson က ဆိုသည္။

ဆိုက္ဘာစစ္တြင္ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေလာက္က စတင္ခဲ့ၿပီး ယခုအခါ ႏုိင္ငံေပါင္း ၁၄၀ ေက်ာ္တြင္ ဆုိက္ဘာလက္နက္ထုတ္လုပ္သည့္ စီမံခ်က္မ်ား ရွိေနေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္အမ်ားအျပားက ဆုိသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အေမရိကန္ကာကြယ္ေရး အဆင့္ျမင့္သုေတသနေအဂ်င္စီ (DARPA)က ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္အတြင္း ဆုိက္ဘာဘတ္ဂ်က္ ၁ ဒသမ ၅၄ ဘီလီယံေဒၚလာျဖင့္ စစ္ေရးလိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ ဆုိက္ဘာတုိက္ပြဲအတြက္ အဓိကထား ျပင္ဆင္လုပ္ေဆာင္မည္ဟု အရာရွိမ်ားက ေျပာဆုိေၾကာင္း The Malta Independent တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ဤသည္မွာ ဥပမာတစ္ခုမွ်သာျဖစ္သည္။ ႐ုရွား၊ အစၥေရး၊ တ႐ုတ္တို႔တြင္ ဆုိက္ဘာစစ္အတြက္ ျပင္ဆင္မႈမ်ားစြာ ရွိေနသည္။
တိုေတာင္းလွေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ နည္းပညာက အံ့မခန္း တုိးတက္လာခဲ့သည္။ နည္းပညာအားျဖင့္ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္မ်ား၊ စီးပြားေရးကုမၸဏီႀကီးမ်ား၏ အစီအမံမ်ား၊ အစိုးရတို႔၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္မ်ားကို အေ၀းမွရယူရန္ ႀကိဳးစားလာၾကသည္။

ကမၻာအႏွံ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာေနသည့္ ထုိဆုိက္ဘာစစ္သည္ အစိုးရမ်ား၊ ကုမၸဏီမ်ားအၾကား လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ရယူႏုိင္ေရးကို အဓိကထားလာၾကသည္။ ထုိမွ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး လႊမ္းမိုးမႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

လတ္တေလာ ဆုိက္ဘာစစ္ခင္းေနသည့္အထဲတြင္ တ႐ုတ္၊ အေမရိကန္၊ ၿဗိတိန္၊ ျပင္သစ္၊ ကေနဒါ၊ အိႏၵိယ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ႐ုရွား အစရွိသည့္ နည္းပညာထြန္းကားေသာႏိုင္ငံမ်ား အဓိက ပါ၀င္ေနသည္။ ယခင္ကာလမ်ားကဲ့သို႔ ႏုိင္ငံအလုိက္ စစ္ခင္းၾကရာတြင္ နယ္နိမိတ္တိတိက်က် ကန္႔သတ္ပါ၀င္ၾကျခင္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရး ဆက္ႏြယ္ျဖန္႔ၾကက္ေနသျဖင့္ ေဘာင္ခတ္ရန္ခက္ခဲေနသည္။ အျခား ႏုိင္ငံမွ ကုမၸဏီကို ယံုၾကည္မႈမရွိသျဖင့္ မိမိႏုိင္ငံတြင္း အ၀င္မခံ၍လည္း မရပါ။

ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားကုန္သြယ္မႈ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားက ရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမူမ်ားကို လက္ခံထားေနရေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္သည္။ကိုယ္တြင္း၀င္လာေသာ ေရာဂါပိုးကို ခုခံကာကြယ္ရန္ ကိုယ္ခံအားျမႇင့္ေရး ႀကိဳးပမ္းၾကေတာ့သည္။ ၎မွာ ဆုိက္ဘာလံုၿခံဳေရးလုပ္ေဆာင္မႈမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံတကာအား တံခါးဖြင့္ေပးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေစ်းကြက္ကို မၾကာေသးမီက ၀င္ေရာက္လာေသာ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈတြင္ တင္ဒါရရွိထားေသာ ေနာ္ေ၀းကုမၸဏီ Telenor ႏွင့္အတူ ျမန္မာဆက္သြယ္ေရးကုမၸဏီႏွစ္ခုတုိ႔က ဆက္သြယ္ေရးဆုိင္ရာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းထုတ္လုပ္သည့္ Huawei တ႐ုတ္ကုမၸဏီကို ပစၥည္းတင္သြင္းခြင့္ေပးရန္ ၾသဂုတ္လဆန္းက ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။

ထို Huawei ကုမၸဏီသည္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံအစုိးရ၏ ဆုိက္ဘာစစ္တြင္ ပါရွိေနသည္ဟု အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားအၾကား သံသယရွိေနၾကသည္။

Huawei သည္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းထုတ္လုပ္သည့္ ကုမၸဏီတစ္ခုအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာကို ထုိးေဖာက္လာသည္။ စတင္တည္ေထာင္သူမွာ တ႐ုတ္စစ္တပ္မွ အရာရွိေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ Ren Zhengfei ျဖစ္ၿပီး ပုဂၢလိကကုမၸဏီအျဖစ္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ထူေထာင္ခဲ့သည္။

ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္ တည္ေဆာက္ေပးျခင္း၊ ဆက္သြယ္ေရးဆုိင္ရာ စက္ပစၥည္းႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးျခင္းတုိ႔ကို ျပဳလုပ္သည္။စတင္တည္ေထာင္ခ်ိန္ကတည္းကပင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းႏွင့္ ျပည္ပကို ၀န္ေဆာင္မႈေပးခဲ့သည္။ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ Huawei ကုမၸဏီသည္ ႏုိင္ငံေပါင္း ၁၄၀ ေက်ာ္တြင္ ၎တုိ႔၏ပစၥည္းႏွင့္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားေပးႏုိင္ခဲ့ၿပီး အျမတ္ေငြ ေဒၚလာ သန္းသံုးေထာင့္ခုနစ္ရာရွိခဲ့သည္။

တ႐ုတ္အစုိးရႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနျခင္း၊ ထူေထာင္သူက တ႐ုတ္စစ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ေနျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္ၿပီး Huawei ႏွင့္ မဆက္ဆံလိုၾကေပ။ ႏုိင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးအတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈျဖစ္ႏုိင္သည္ဟုပင္ အေမရိကန္ေထာက္လွမ္းေရးေကာ္မတီက ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလက အစီရင္ခံ စာထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

Huawei ႏွင့္အတူ အျခားတ႐ုတ္ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုျဖစ္သည့္ ZTE Inc. ကိုလည္း အမည္ႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။တ႐ုတ္အစိုးရႏွင့္ ပတ္သက္ေနသည့္ အဆုိပါကုမၸဏီႀကီးႏွစ္ခုက အေမရိကန္ကုမၸဏီမ်ား၏ နည္းပညာအခ်က္အလက္မ်ားကို ခိုးယူၿပီး အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားမ်ားကိုလည္း သူလွ်ဳိလုပ္ေထာက္လွမ္းေနႏုိင္သည္ဟု စြပ္စြဲထားသည္။ Huawei ကေတာ့ အေျခအျမစ္မရွိသည့္ စြပ္စြဲခ်က္ဟုသာ တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။

Huawei က ထုတ္လုပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ႀကိဳးမဲ့ဆက္သြယ္ေရးတြင္ အသံုးျပဳၿပီး တ႐ုတ္အစုိးရက ထုိကုမၸဏီကုိ ေငြေၾကးအေထာက္အပံ့ မ်ားစြာေပးထားသည္ဟု အေမရိကန္အစီရင္ခံစာက ဆုိသည္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ တ႐ုတ္အစုိးရေထာက္ပံ့ထားသည့္ ကုမၸဏီမ်ားကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးျခင္းသည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ ဆက္သြယ္မႈမ်ားကို ၾကားျဖတ္ ဖမ္းယူႏုိင္ခြင့္ေပးထားၿပီး ဆုိက္ဘာတုိက္ခိုက္မႈမ်ားကို ခြင့္ျပဳထားသလို အေရးပါသည့္ အေဆာက္အအံုမ်ားျဖစ္သည့္ ဥပမာ ေရကာတာ၊ ပင္မလွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး႐ံု စသည္တုိ႔ကို တိုက္ခုိက္ႏုိင္သည့္ အေျခအေနကို ဖန္တီးေပးထားသည္ဟု အစီရင္ခံစာက ေဖာ္ျပထားသည္။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္းတြင္ အေမရိကန္ေရတပ္ေလ့က်င့္ေရးစခန္းရွိရာ ေအာ္ေရဂြန္ျပည္နယ္အနီးရွိ ေလအားသံုး လွ်ပ္စစ္ထုတ္လုပ္သည့္ စီမံခ်က္တြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားေသာ တ႐ုတ္ကုမၸဏီတစ္ခုကို ထိုရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမွ စြန္႔ခြာရန္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ေကာ္မတီမွတစ္ဆင့္ သမၼတအိုဘားမားက အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။ ထိုေရတပ္စခန္းတြင္ ေမာင္းသူမဲ့ေလယာဥ္ ေလ့က်င့္မႈမ်ား ရွိေနသည္။ အေမရိကန္သမၼတက ယခုကဲ့သို႔ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈတြင္ ၀င္ေရာက္ပိတ္ဆုိ႔မႈသည္ ႏွစ္ေပါင္း၂၂ ႏွစ္ တြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပင္ျဖစ္သည္။

ကုမၸဏီတစ္ခုကို ပစ္မွတ္ထားပိတ္ဆုိ႔ျခင္္းမဟုတ္ဘဲ အေ ရိကန္၏ ဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ အဓိကက်ေသာ အေဆာက္အအံုကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အိမ္ျဖဴေတာ္က ဆုိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း Huawei ၏ ၀န္ထမ္းေဟာင္းတစ္ဦးမွရရွိသည့္ ႐ံုးတြင္းစာမ်ားအရ Huawei သည္ တ႐ုတ္စစ္တပ္တြင္းရွိ ဆုိက္ဘာစစ္ေရးဌာနအတြက္ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားေပးေနေၾကာင္းကို အေမရိကန္ေထာက္လွမ္းေရး ေကာ္မတီက ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိသည္။

Huawei ကုမၸဏီသည္ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး၊ လာဘ္စားမႈ၊ မူပိုင္ခြင့္ခ်ဳိးေဖာက္မႈ စသည့္အခ်က္မ်ားကို က်ဴးလြန္ခဲ့ေၾကာင္းလည္း Huawei ကုမၸဏီ၏ လက္ရွိႏွင့္ ယခင္၀န္ထမ္းမ်ားက စံုစမ္းေရးေကာ္မတီကို ေျပာဆုိခဲ့ၾကသည္။

ေငြေၾကးဆိုင္ရာ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာရမည္ဆုိေသာ ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိသည့္ ေဟာင္ေကာင္ႏွင့္ အေမရိကန္တို႔တြင္ Huawei ကုမၸဏီက ၎တို႔၏ ရွယ္ယာမ်ားကို ေရာင္းခ်ျခင္းမျပဳေပ။ ကုမၸဏီ၏ ရွယ္ယာပိုင္ဆုိင္မႈမ်ားကိုလည္း တရား၀င္ေဖာ္ျပျခင္း မရွိပါ။ ထိုအခ်က္ကပင္ တ႐ုတ္အစိုးရက ေနာက္ကြယ္မွ အျပည့္အ၀ပံ့ပိုးေနသည္ဆုိေသာသံသယ ပို၍ ခိုင္မာလာေစသည္။

အေမရိကန္ေစ်းကြက္တြင္ အပိတ္ပင္ခံထားရေသာ္လည္း တ႐ုတ္ကုမၸဏီ Huawei သည္ ဥေရာပကို ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္လာေနသည္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ဥေရာပမွ ေဟာ္လန္ကုမၸဏီႏွင့္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆို ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံႏုိင္ခဲ့ၿပီးသည့္ ေနာက္ ၂၀၁၀ မွာပင္ ထိပ္တန္း ကမၻာ့ဆက္သြယ္ေရးကုမၸဏီႀကီး ၅၀ အနက္ ၄၅ ခုအတြက္ Huawei က ၀န္ေဆာင္မႈေပးေနၿပီး အေမရိကန္ထုတ္ Fortune မဂၢဇင္းတြင္လည္း ကမၻာ့ထိပ္တန္းအျမတ္အစြန္းရ ေအာင္ျမင္သည့္ ကုမၸဏီ ၅၀၀ စာရင္းတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။

ထုိသို႔ ကမၻာ့ဆုိက္ဘာေစ်းကြက္ကို ျဖန္႔ၾကက္ႏိုင္လာေသာ Huawei မွ ထုတ္လုပ္သည့္ စက္ကိရိယာသည္ ျပင္ပမွ ဆုိက္ဘာကြန္ရက္တြင္းသို႔ ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္ႏုိင္ေအာင္ ပံုစံခ် ထုတ္လုပ္ထားသည္ဟု အေမရိကန္က ဆုိသည္။

Huawei ကမူ ၎တုိ႔၏ ထုတ္ကုန္မ်ားသည္ ဆုိက္ဘာလံုၿခံဳမႈအျပည့္အ၀ရွိေၾကာင္း တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ အေမရိကန္အစိုးရအေနျဖင့္ ယင္းတို႔၏ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို စစ္ေဆးႏုိင္ေၾကာင္း၊ စြပ္စြဲခ်က္မ်ားမွာ အေျခအျမစ္မရွိ ေၾကာင္း Huawei က ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ စာေရးသားေပးပို႔ခဲ့သည္။

အလားတူ အိႏၵိယ ဆဲလ္လူလာဖုန္း၀န္ေဆာင္မႈေပးေနသည့္ Bharat Sanchar Nigam Limited (BSNL)ကလည္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က Huawei ၏ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို လံုၿခံဳေရးဆုိင္ရာသံသယျဖင့္ ပိတ္ပင္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၀ တြင္မူ အိႏၵိယ ဗဟိုစံုစမ္းေထာက္လွမ္းေရးက Huawei ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာခ်ဳပ္ႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈအားလံုးကို ဖ်က္သိမ္းရန္ တုိက္တြန္းလာသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ႏုိင္ငံတကာလံုၿခံဳေရးေအဂ်င္စီမ်ား ျဖစ္သည့္ ကေနဒါမွ Electronic Warfare Associates, အေမရိ ကန္အေျခစိုက္ Infoguard ႏွင့္ အစၥေရးက ALTAL လံုၿခံဳေရးအက်ဳိးေဆာင္တုိ႔က စစ္ေဆးၿပီး လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရေၾကာင္း ေထာက္ခံမွသာလွ်င္ အိႏၵိယကို တင္သြင္းခြင့္ျပဳရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

ႏိုင္ငံတကာသံသယမ်ား တုိးျမႇင့္လာခ်ိန္တြင္ Huawei သည္ အီရန္ႏုိင္ငံကို ေစာင့္ၾကည့္ေရးနည္းပညာႏွင့္အတူ ဆက သြယ္ေရးကိရိယာမ်ားကို အဓိကပံ့ပိုးေပးေနခဲ့ေၾကာင္း ၂၀၁၁ ခုႏွစ္က ေ၀ါစထရိဂ်ာနယ္က ဖြင့္ခ်စြပ္စြဲခဲ့ျပန္သည္။ သက္ေသျပႏိုင္ျခင္းေတာ့ မရွိခဲ့ေပ။ အာဖဂန္နစၥတန္တြင္ တာလီဘန္မ်ားအတြက္ ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ေၾကာင္း အိႏၵိယက ၂၀၀၁ ခုႏွစ္က စြပ္စြဲခဲ့ဖူးေသာ္လည္း ထိုအခ်က္ကိုလည္း သက္ေသျပႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္မူ ၾသစေၾတးလ်အစိုးရပိုင္ NBN ကုမၸဏီက ႏုိင္ငံအႏွံ႔ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တင္ဒါေခၚယူခဲ့ရာတြင္ Huawei ကုမၸဏီကို ေလလံဆြဲခြင့္မေပးခဲ့ပါ။ ၎မွာလည္း ၾသစေၾတးလ်လံုၿခံဳမႈေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕၏ အႀကံျပဳခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ေလးလအၾကာ ဇူလုိင္လတြင္ ကြန္ပ်ဴတာလံုၿခံဳေရးကုမၸဏီျဖစ္သည့္ Recruity Labs မွ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ Felix Lindner ႏွင့္ Gregor Kopf တုိ႔က Huawei ၏ ဆက္သြယ္ေရးစက္ပစၥည္းမ်ား လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရမႈမရွိဘဲ ေဖာက္ထြင္းရလြယ္ကူေၾကာင္းႏွင့္ အေ၀းမွ ထိုးေဖာက္ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေၾကာင္း သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ျပဳလုပ္ၿပီး ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုလုိက္သည္။ဆိုက္ဘာစစ္ကေတာ့ ခရီးဆက္ေနဦးမည္ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ႏွင့္ ဥေရာပ၊ အာရွႏုိင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားက အစိုးရ႐ံုးမ်ား၊ ပုဂၢလိကသတင္းမီဒီယာမ်ား၊ အထင္ကရ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ အေျချပဳထားသည့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်ားမွ ဆုိက္ဘာထုိးေဖာက္တုိက္ခိုက္မႈမ်ားရွိေနေၾကာင္း မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈမ်ား ရိွေနသည္။ စစ္အင္အား၊ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားတုိ႔ျဖင့္ ထင္ထင္ျမင္ျမင္ တုိက္ပြဲဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကသည့္ေခတ္ကို လြန္ေျမာက္လာခ်ိန္တြင္ ႐ႈပ္ေထြးေသာ ဆုိက္ဘာနည္းပညာမ်ားျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာတုိက္ပြဲမ်ား စတင္ေနၿပီဟု ဆုိရေပမည္။

ႏိုင္ငံတကာ ဆိုက္ဘာစစ္တြင္ ပါ၀င္ေနေသာ Huawei ကုမၸဏီ ေျခကုပ္ယူလာေနသည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ရက္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရး၊ ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာစီးပြားေရးကုမၸဏီမ်ား၏ ဆက္သြယ္မႈလံုၿခံဳေရး၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ကိုယ္ပုိင္အခ်က္အလက္မ်ား လံုၿခံဳေရးအတြက္ မည္မွ်ကာကြယ္ေပးႏုိင္မည္ကိုေတာ့ မသိရေသးပါ။ လႊတ္ေတာ္တြင္ ေဆြးေႏြးေနသည္ဟုေတာ့ သိရသည္။

“လႊတ္ေတာ္က ဆက္သြယ္ေရးဥပေဒကို ေဆြးေႏြးေနပါတယ္။ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကာကြယ္သြားရမယ္။ တကယ္လို႔ ကုမၸဏီေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္လာရင္ေတာ့ အဲဒီလိုယံုၾကည္လို႔ မရတဲ့ ကုမၸဏီေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါကို ဆန္႔က်င္ရပါလိမ့္မယ္”ဟု လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဦးျမင့္သိန္းက ေျပာဆုိေၾကာင္း Asian News Network က ၾသဂုတ္ ၁၄ ရက္၌ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

ႀကီးမားလွသည့္ အေမရိကန္ေစ်းကြက္ကို ထိုးေဖာက္၍မရသည့္အဆံုး က်န္ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္ကို ပိုမိုအာ႐ံုထားလာေသာ Huawei က Apple's iPhone and Samsung's Galaxy S4 တို႔ကို အၿပိဳင္တိုက္မည့္ Ascend P6 ကို ထုတ္မည္ဟု ေၾကညာလိုက္သည္။ ဆုိက္ဘာလံုၿခံဳေရးကို ဦးစားေပးၾကေသာ အေနာက္ေစ်းကြက္မွ ဆုတ္ခြာလာရသည့္ Huawei သည္ ျမန္မာအပါအ၀င္ အာရွႏွင့္ ကမၻာ့တျခားႏုိင္ငံမ်ားတြင္မူ ၎၏ ေစ်းခ်ဳိသည့္ ထုတ္ကုန္မ်ားအတြက္ ေကာ္ေဇာနီခင္း ႀကိဳဆိုေနဦးမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ႏိုင္ငံသား တစ္ဦးရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွတ္စု (လွေမာင္ေရႊ)


ABSDF နဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ ေရးထိုးျခင္း

၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၅ ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ဒီကေန႔ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ျမန္မာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာ (MPC) မွာ ABSDF ေက်ာင္းသား တပ္ဦးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္း ေကာ္မတီရဲ႕ ျပည္နယ္အဆင့္က တာဝန္ရွိသူေတြ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ေဆြးေႏြး အၿပီးမွာ ႏွစ္ဖက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကို လက္မွတ္ ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဒီအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးေတြ လက္မွတ္ ေရးထိုးႏိုင္ဖို႔ စခဲ့ၾကတဲ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလကတည္းက တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ပါဝင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ႏွစ္ခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးမွ ရလာတဲ့ ရလဒ္အေပၚမွာ ႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး Agreement ဟာ အစိုးရ အဖြဲ႕သစ္ရဲ႕ ၁၄ ဖြဲ႕ေျမာက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ၿပဳိင္နက္တည္းမွာ ေဆြးေႏြး ညႇိႏိႈင္းေနဆဲျဖစ္တဲ့ ပေလာင္ လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (TNLA) နဲ႔ ကခ်င္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ (KIO) တို႔နဲ႔လည္း ဒီလိုမ်ဳိး လက္မွတ္ ေရးထိုးႏိုင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ABSDF ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ ၁၉၈၈ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ အၿပီးမွာ သူတို႔အေနနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္နဲ႔ ေဆာင္႐ြက္တာဟာ အျဖစ္ႏိုင္ဆုံးလို႔ အဲဒီအခ်ိန္ အဲဒီအခါက ယုံၾကည္ၾက ၿပီးေတာ့ နယ္စပ္ေတြကို ထြက္ခြာၿပီး ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ကို ထူေထာင္ခဲ့ၾကတဲ့ အဖြဲ႕ေတြပါပဲ။ အခုဆိုရင္ ၈၈ ရဲ႕ ၂၅ ႏွစ္ ျပည့္ေျမာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီလို အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ ေရးထိုးႏိုင္တာဟာ အနာဂတ္ အမ်ဳိးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ အားလုံး လိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရးနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ ျဖစ္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ အားလုံး ပါဝင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ညီလာခံႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ေရး အေပၚမွာ ပိုၿပီးေတာ့ လမ္းက်ယ္က်ယ္ဖြင့္ရာ ေရာက္တယ္လို႔လည္း ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မွတ္ယူမိပါတယ္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္ အေနနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ တက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ တစ္ႏိုင္ငံလုံးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးဖို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့တာ အားလုံး သိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ေနာင္မွာ Chief Negotiator ျဖစ္လာမယ့္ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းအေနနဲ႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၉၊ ၂၀ ရက္မွာ KNU ကို ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဖိတ္စာေပးၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈေတြ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ တိုးတက္လာခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ KNU, NMSP အပါအဝင္ အျခား အဖြဲ႕ေတြကို သြားေရာက္ ေတြ႕ဆုံရင္းကေနၿပီးေတာ့မွ ABSDF နဲ႔ ေတြ႕ဆုံဖို႔ကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလေလာက္မွာ စၿပီး ေတြ႕တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မွတ္သားမိပါတယ္။ ပထမဦးဆုံး ေတြ႕ဆုံမႈကိုေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမဳိ႕မွာ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဆြးေႏြးပြဲကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ဦးညဳိအုန္းျမင့္ (ခု MPC မွာ တာဝန္ယူေနတဲ့သူ) က စၿပီးေတာ့ ေတြ႕ႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ စေတြ႕တဲ့ ပြဲမွာ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ရဲေဘာ္ မ်ဳိးဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ပထမဦးဆုံး ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးပြဲမွာေတာ့ အခက္အခဲမ်ား ရွိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီကေန႔ အေျခအေန ေရာက္လာဖို႔အတြက္ ဒီေန႔ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ABSDF ဥကၠ႒ ရဲေဘာ္သံခဲ အေနနဲ႔ ညႊန္းဆိုသြားတဲ့ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ေတြ႕ဆုံခဲ့တဲ့ သံုးႀကိမ္၊ Technical Team နဲ႔ ေတြ႕ဆုံတဲ့ ႏွစ္ႀကိမ္ အသီးသီး ေတြ႕ဆုံၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ငါးႀကိမ္လုံးမွာ ပါဝင္ခြင့္ ရခဲ့သလို ငါးႀကိမ္ထက္ ပိုတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြကိုလည္း ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတြ႕ဆုံပြဲကိုေတာ့ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ထဲမွာ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတြ႕ဆုံပြဲမွာေတာ့ ဥကၠ႒ ရဲေဘာ္သံခဲ ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ ပါတယ္။ ဒီေဆြးေႏြးမႈေတြမွာ ႏွစ္ဖက္ ညႇိႏိႈင္းမႈေတြက ပိုၿပီးေတာ့ အနည္းငယ္ နီးစပ္လာခဲ့တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ေတြ႕ဆုံပြဲေတြ အၿပီးမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ MPC အလုပ္အဖြဲ႕ အေနနဲ႔ သီးျခား ABSDF ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ခ်င္းမိုင္မွာ ည ၁၂ နာရီခန္႔အထိ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံထဲမွာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ Reality ကိုလည္း အတတ္ႏိုင္ဆုံး ရွင္းျပဖို႔ ႀကဳိးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးလုပ္တဲ့ ရဲေဘာ္ ဆန္နီရဲ႕ ပိုၿပီးေတာ့ ပါးနပ္ လိမၼာမႈနဲ႔ သေဘာထားႀကီးမႈေတြကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ဒီေန႔ပြဲမွာ ေျပာဆိုသြားတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုေတြၾကားမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္ၾကာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ABSDF ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြဟာ အနာဂတ္ အမ်ဳိးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးနဲ႔ အားလုံး လိုခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ အေျဖထုတ္ၿပီး ႏွစ္ဖက္ကို မွ်တတဲ့ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္ Negotiator ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီကာလ မတိုင္ခင္မွာေတာ့ သူတို႔ဟာ Peace Ambassador ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သံတမန္ေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ထပ္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ High Light လုပ္ခဲ့ပါ တယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ABSDF က ဆက္သြယ္ေရး အရာရွိလို႔ ေျပာလို႔ရမယ့္ ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေက်ာ္လင္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဖက္ကေတာ့ ေဒါက္တာမင္းေဇာ္ဦး၊ ဦးညဳိအုန္းျမင့္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဆက္ၿပီးေတာ့ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းအေနနဲ႔ ABSDF အဖြဲ႕ကို ျပည္တြင္းမွာ ေလ့လာေရး လာဖို႔ စီစဥ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ကိုေတာ့ ရဲေဘာ္သံခဲ ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ သူတို႔ေတြ ျပည္တြင္းကို အလည္လာႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ အားလုံး မိဘရပ္ဌာေန ျပန္ႏိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔ ေတြ႕ခ်င္တဲ့ လူေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြ႕ႏိုင္ခဲ့ တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုံး သူတို႔ ျပန္ခါနီး MPC မွာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ တစ္ခုလည္း သူတို႔ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔လည္း အလြတ္သေဘာေတြ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ပါ တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ သူတို႔ေတြ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားၾကပါတယ္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေမလထဲမွာ ေတာ့ ရဲေဘာ္ ဦးဆန္နီ ဦးေဆာင္တဲ့ ABSDF ရဲ႕ Technical Team ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ေနာက္ထပ္ တစ္ႀကိမ္ လာေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ MPC မွာပဲ တည္းၾကၿပီးေတာ့ MPC က အလုပ္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ႏွစ္ရက္တာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ Technical Team level မွာ အလြတ္သေဘာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေဆြးေႏြးႏိုင္တဲ့အတြက္ ABSDF အဖြဲ႕ စဥ္းစားတဲ့ အေနအထားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပိုမို နားလည္ခဲ့ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ MPC မွာကိုက ABSDF ေဟာင္းေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ႏိုင္ဦးနဲ႔ ေဒါက္တာ မင္းေဇာ္ဦးတို႔ ရွိေနၿပီးသား ျဖစ္တဲ့အတြက္လည္း ႏွစ္ဖက္ ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးရတဲ့ ေနရာမွာ ပိုမိုၿပီးေတာ့ လြယ္ကူတယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ႏွစ္ရက္တာ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးပြဲ အၿပီးမွာေတာ့ ရဲေဘာ္ဆန္နီတို႔အဖြဲ႕ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ညႇိႏိႈင္းမႈကိုေတာ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လလယ္မွာ MPC ဘက္က Technical Team ခ်င္းမိုင္ကို သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ႏွစ္ရက္တာ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေနာက္ဆုံး အၿပီးသတ္ ညႇိႏိႈင္းခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အမ်ားစုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္ကေနၿပီးေတာ့ တင္ျပခဲ့ ၿပီးေတာ့ ABSDF ဘက္က ေပးတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကိုလည္း ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္တဲ့ လုပ္ငန္း ေကာ္မတီဘက္ကို ျပန္လည္ ေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ႏွစ္ရက္တာ ကိုးနာရီေလာက္ ၾကာတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကေနၿပီးေတာ့ ႏွစ္ဖက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကို အမ်ားဆုံး ညႇိႏိႈင္းႏိုင္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု ဒီရလဒ္က ႏွစ္ဖက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးအထိ ျဖစ္ေျမာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဇူလိုင္လလယ္ကစၿပီး ABSDF နဲ႔ အစိုးရ လက္မွတ္ ေရးထိုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ အေသးစိတ္ Logistic ကိစၥရပ္ေတြကို ေဒါက္တာမင္းေဇာ္ဦးနဲ႔ MPC အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ေန႔တိုင္း ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ABSDF အေနာက္ပိုင္းက ငါးဦး၊ ေျမာက္ပိုင္းက ငါးဦး၊ ဗဟိုက စုစည္းထားတဲ့ ၂၄ ဦး စုစုေပါင္း ၃၄ ဦးတို႔ ဒီေဆြးေႏြးပြဲကို တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ဖက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးဟာ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတဘက္က ခ်ေပးထားတဲ့ မူဝါဒအရ ျပည္နယ္အဆင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ABSDF အဓိက အင္အားစုေတြရွိတဲ့ ကရင္ျပည္နယ္ တာဝန္ရွိတဲ့ နယ္လံု ဝန္ႀကီးနဲ႔ ျပည္နယ္အဆင့္ လူေတြ တက္ေရာက္ေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ဘက္က ABSDF အေပၚမွာ အေလးအနက္ ထားၿပီးေတာ့ အဖြဲ႕ႀကီးသည္ ငယ္သည္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ကို အာ႐ုံစိုက္တဲ့ သေဘာမ်ဳိး မွတ္ယူပါတယ္။

ထူးထူးျခားျခား ဒီပြဲမွာ တပ္မေတာ္ဘက္က ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သက္ႏိုင္ဝင္း ကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ ခဲ့တာ ေတြ႕ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စု ဝန္ႀကီးေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း၊ ဝန္ႀကီး ဦးအုန္းျမင့္၊ ဝန္ႀကီး ဦးခင္ရီ၊ ဝန္ႀကီး ဦးေဇယ်ာေအာင္တို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ျပည္နယ္ နယ္လုံ ဝန္ႀကီး၊ ျပည္နယ္အဆင့္ ဥပေဒခ်ဳပ္ အပါအဝင္ ျပည္နယ္အဆင့္ တာဝန္ရွိသူမ်ားလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ဘက္က အရာရွိႀကီးေတြလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီးေတာ့ လႊတ္ေတာ္မ်ားက ကိုယ္စားလွယ္ ႏွစ္ဦးလည္း တက္ေရာက္ပါတယ္။ ဒါအျပင္ ABSDF က အဆိုျပဳခဲ့တဲ့ Observer မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ရွစ္ေလးလုံး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဦးမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ဦးျမေအးတို႔လည္း တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ေတာ့ ABSDF နဲ႔ ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း၊ MPC တို႔ ၾကားထဲမွာ ကူညီခဲ့တဲ့ Emma Lesley နဲ႔ အေထာက္အကူ ျပဳေပးတဲ့ နီပြန္ ေဖာင္ေဒးရွင္းလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ား ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီက ဦးဇင္လင္းနဲ႔ ျမန္မာ အမ်ဳိးသား ကြန္ဂရက္ ပါတီက ဦးေကာင္းျမင့္ထြဋ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း Observer အေနနဲ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းရဲ႕ အဖြင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားမွာ ဒီေန႔ ႀကဳိးစား ေဆာင္႐ြက္မယ့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမႈဟာ ABSDF နဲ႔ အစိုးရရဲ႕ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေနာက္တစ္ဆင့္ အမ်ဳိးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး အေနနဲ႔ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေျခလွမ္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကိုလည္း ေထာက္ျပသြားပါတယ္။ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သက္ႏိုင္ဝင္းဘက္ကလည္း တပ္မေတာ္ အရာရွိႀကီး တစ္ဦးအေနနဲ႔ ေျပာသြားတဲ့ စကားေတြကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ ထည့္သြင္း စဥ္းစားစရာ အမ်ားႀကီးရပါတယ္။ ABSDF ဥကၠ႒ ရဲေဘာ္ သံခဲဘက္က ေျပာသြားတဲ့ စကားေတြ ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထားေတြကိုလည္း တိတိက်က် ေျပာသြားပါတယ္။ ဒီေန႔ အခမ္းအနားကေတာ့ ႀကဳိတင္ ညႇိႏိႈင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့ၿပီးတဲ့အတြက္ Agreement အတြက္ စကားလုံး ေ႐ြးခ်ယ္မႈနဲ႔ တိတိက်က် အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုမႈေတြက အဓိကျဖစ္ ပါတယ္။

လက္မွတ္ ေရးထိုးၿပီးတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ ဝမ္းသာမႈေတြ၊ ဝမ္းနည္းမႈေတြ ေရာေထြးေနတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဝမ္းသာတာကေတာ့ ကိုယ္ယုံၾကည္တာကို ယုံၾကည္ခ်က္အတိုင္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္တာ အၿပီးမွာ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးေရးသည္သာ အဓိက အေျဖထုတ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အပစ္အခတ္ ရပ္တယ္ ဆိုတာပါ။ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းမွာ ရဲေဘာ္သံခဲ ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ က်ဆုံးခဲ့တဲ့ ABSDF ရဲေဘာ္ ၆၀၀ ေက်ာ္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရခဲ့တဲ့ ၄၀၀ ေက်ာ္ ဆိုတာဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ သားသမီးေတြ ျဖစ္ရင္၊ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ ျဖစ္ရင္ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကို မသက္မသာ ျဖစ္ေစတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အားလုံးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူလူထု ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ မဟုတ္လား။ ထပ္ၿပီး ဝမ္းသာတာကေတာ့ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးမွသည္ အားလုံး လိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံသစ္ႀကီးဆီသို႔ သြားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဝိုင္းဝန္း အေျဖရွာမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ညႊန္းဆိုတဲ့ All Inclusive ဆိုတဲ့ Political Dialogue ပိုေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေျခလွမ္းတစ္ခု ရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ KNU ေခါင္းေဆာင္၊ KNU ဥကၠ႒ အဘ မူတူးေစးေဖာ ေျပာတဲ့ စကားကို ညႊန္းပါရေစ။ ကရင္ ေတာ္လွန္ေရး ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ မွာ ၆၄ ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔အသက္လည္း ၈၂ ႏွစ္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ သူလက္ရွိ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲဝင္လာတာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ လက္မွတ္ ေရးထိုးတဲ့အခ်ိန္ထိ ဆိုရင္ ေတာ္လွန္ေရးသက္ ၆၂ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ဘယ္သူ႔ဘက္ကမွ အျပတ္ မေခ်မႈန္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီ zero sum game က တိုင္းျပည္ကို ဆင္းရဲတြင္း နက္ေစတယ္။ ဒုကၡတြင္းထဲကို တြန္းပို႔ခဲ့တယ္။ အခု ဘယ္သူက သူ႔ကို ဘာေျပာေျပာ သူၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မရရေအာင္ ႀကဳိးစား ေဆာင္႐ြက္မယ္။ သူ႔ကို လူဆိုးႀကီးေျပာေျပာ အ႐ူးႀကီးေျပာေျပာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွ ျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါ တယ္။ အဘ မူတူးေစးေဖာ ေျပာတဲ့အထဲမွာ ငါတို႔ ႏိုင္ငံ၊ ငါတို႔ သမၼတ ဆိုတာကိုလည္း ထည့္သုံး သြားပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ အားလုံးရဲ႕ ႏိုင္ငံ၊ အနာဂတ္ သားစဥ္ေျမးဆက္ ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံပါပဲ။ ဒီႏိုင္ငံကို ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သူတို႔ကို လႊဲေပးခဲ့ဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုပါတယ္။ ထာဝရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖို႔ ဆက္ႀကဳိးစားရပါဦးမယ္။

ဒီကေန႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမႈကေန သိပ္မၾကာခင္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလုံး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမႈကို ေဆာင္႐ြက္ ႏိုင္မယ့္ Nation Wide Ceasefire Accord ကို သြားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ၿပီးရင္ ပါဝင္သင့္ ပါဝင္ထိုက္တဲ့ သူေတြ ပါဝင္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာ က်င္းပ ေဆြးေႏြး အတည္ျပဳမယ့္ Frame work meeting တစ္ခု ေဆာင္႐ြက္ၾကရပါဦးမယ္။ Frame work meeting ကေန အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲႀကီးမွာ အားလုံး ပါဝင္ႏိုင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးမယ့္ အေၾကာင္းအရာ၊ ေကာ္မတီေတြ၊ Time line ေတြနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ သူတို႔ရဲ႕ Time line အတိုင္း အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ စစ္မွတ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ာန္းခြင့္၊ တန္းတူညီမွ်ေရး၊ Federal အေရးေတြလည္း ေဆြးေႏြး အေျဖထုတ္ႏိုင္ၾကဖို႔ သာမန္ ႏိုင္ငံသား တစ္ဦးအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားေနပါတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲ ေရာက္လာခဲ့ရင္လည္း အစြန္း ႏွစ္ပါးကို ေရွာင္ႏိုင္ၾကၿပီး ဆင္ျခင္တုံ တရား၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရား၊ စိတ္ရွည္ သည္းခံမႈ၊ သေဘာထားႀကီးမႈေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းႏိုင္ၾကဖို႔ကို လည္း ႏိုင္ငံသား တစ္ဦးအေနနဲ႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရၾကမွ ျဖစ္ပါမယ္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ေခြး႐ူးေရာဂါ(သို႔မဟုတ္)ေသမိန္႔


ေရးသားသူ- ရဲေနာင္၊နန္းေအာင္

ၾသဂုတ္လလယ္ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုတြင္ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးအတြင္း ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ခန္႔ရိွေသာ သီးသန္႔လူနာမ်ားထားရာ အခန္းေရွ႕၌ တာ၀န္က်သူနာျပဳဆရာမေလးက “မေန႔က သံုးႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဆံုးသြားတယ္။ ဒီေန႔ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္ေနျပန္ၿပီ”ဟု က႐ုဏသက္ေသာေလသံျဖင့္ ခပ္တုိးတိုးေလးေျပာသည္။

အဆိုပါအခန္းငယ္ေလးသည္ ေရာက္ရိွလာေသာ လူနာမ်ား၏ က်န္းမာေရးသတင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ မိသားစု၀င္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားအား စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ရာမ်ားကိုသာ ေပးေလ့ရိွသည့္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါကူးစက္ခံသူမ်ားကုိသာ သီးသန္႔ထားေသာအခန္းပင္ျဖစ္သည္။

ေရာဂါကူးစက္လွ်င္ ရာႏႈန္းျပည့္ေသဆံုးသည္ဟု မေကာင္းသည့္ဂုဏ္ပုဒ္ျဖင့္ ထင္ရွားသည့္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါေၾကာင့္ ေဆး႐ံုမ်ား၏ သီးသန္႔လူနာခန္းမ်ားႏွင့္ ေဆး႐ံုသို႔မေရာက္ဘဲ မိမိတို႔၏ေနအိမ္မ်ား၌ ဘ၀၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကုိ ျဖတ္သန္းရသူ ကိန္းဂဏန္းမ်ားသည္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျမင့္မားလ်က္ရိွသည္။

ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖဲြ႕ႀကီး (WHO)၏ စာရင္းအရ လူဦးေရတစ္သန္းလွ်င္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈ ၂၂ ေယာက္ႏႈန္းအထိရိွေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အဆိုပါေရာဂါ အျဖစ္မ်ားဆံုးႏုိင္ငံမ်ားတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏွစ္စဥ္လူဦးေရေျခာက္သိန္းခန္႔မွာ ေခြးကုိက္ခံေနရသည္ဟု ေဖာ္ျပထား၏။

ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္၊ ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ႏုိင္ရန္ ႏုိင္ငံ၏ သက္ဆုိင္ရာတာ၀န္ရိွဌာနမ်ားႏွင့္ ျပည္တြင္းျပည္ပအဖဲြ႕အစည္းမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးသည္ အထူးလိုအပ္လ်က္ရိွသည္ဟု အဆုိပါေရာဂါႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ကၽြမ္းက်င္ေသာပညာရွင္မ်ားကေျပာသည္။

“အခုလက္ရိွတာ၀န္ရိွတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းေတြ၊ ျပည္တြင္းျပည္ပကအဖဲြ႕အစည္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ အစုိးရပုိင္းႏွင့္ ပညာရွင္ေတြအားလံုး ပူးေပါင္းဖုိ႔လုိေနပါၿပီ”ဟု ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈထိန္းခ်ဳပ္ေရးအတြက္ တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္မ်ားအဖဲြ႕(မႏၲေလး)မွ ေဒါက္တာေက်ာ္ထင္ကေျပာသည္။

ေခြးမ်ားအတြက္ မွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္၍ စာရင္းအတိအက်ျပဳစုျခင္း၊ ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းႏွင့္ ေခြးေကာင္ေရ ထိန္းခ်ဳပ္စီမံေရးတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံေတာ္မူ၀ါဒတစ္ခုေအာက္တြင္ တညီတၫြတ္တည္းျဖင့္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေဆာင္ရြက္ရမည္ဟု ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖဲြ႕ႀကီး၏ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါကာကြယ္ေရး လမ္းၫႊန္ခ်က္မ်ားတြင္ ေဖာ္ျပေန၏။

ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ တိရစာၦန္ေဆးကုႏွင့္ သားသတ္႐ံုမ်ားဌာနက ေခြးေလေခြးလြင့္ထိန္းခ်ဳပ္ေရးအတြက္ အသားလုံးပစ္၍ ရွင္းလင္းျခင္း၊ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါကာကြယ္ေဆးထုတ္ေပးျခင္း၊ ျပည္တြင္းအဖဲြ႕အစည္းအခ်ိဳ႕က တတ္ႏုိင္သမွ်ျဖင့္ ေခြးေလေခြးလြင့္မ်ားအား ကာကြယ္ေဆးထုိးေပးေနျခင္း၊ လူပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕က ပုိင္ရွင္မဲ့ေခြးမ်ားအတြက္ ထိန္းသိမ္းေရးေဂဟာမ်ား ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းစသည့္တုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ေနၾကေသာ္လည္း အားလံုးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနသည္ဟု ေျပာရန္မွာ အလြန္ခက္ခဲေသာအေျခအေနတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။

အိမ္နီးခ်င္းထုိင္းႏုိင္ငံ၌ တစ္ႏွစ္လွ်င္လူဦးေရ ေလးသိန္းခန္႔ ေခြးကုိက္ခံေနရေသာ္လည္း ပ်မ္းမွ်လူတစ္သန္းတြင္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါျဖစ္ပြားသူမွာ တစ္ေယာက္ပင္မျပည့္ဘဲ အဆိုပါေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆံုးသူအေရအတြက္မွာ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ၂၅ ေယာက္ေအာက္ရိွေနသည္။ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖဲြ႕ႀကီး၏ စက္တင္ဘာ ၂၈ ကမၻာ့ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါေန႔(World Rabies Day) ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ သက္ဆုိင္ရာတာ၀န္ရိွဌာနမ်ား၊ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ၏ ရလဒ္ေကာင္းတစ္ခုျဖစ္၏။

“ေခြးေလေခြးလြင့္ျပႆနာကုိ စည္ပင္သားသတ္ဌာနကပဲ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းေနရတယ္။ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနကလည္း ပူးေပါင္းမႈအားနည္းတယ္။ ေခြးေတြမွတ္ပံုတင္တာ၊ ကာကြယ္ေဆးထိုးတာ စတာေတြအားလံုးက အကုန္လံုးေပါင္းၿပီးလုပ္မွရမယ္”ဟု ေမြးျမဴေရးႏွင့္ကုသေရးဌာနမွ အၿငိမ္းစားအရာရိွတစ္ဦးကေျပာသည္။

မကၠဆီကုိႏုိင္ငံတြင္ ငါးႏွစ္စီမံကိန္းျဖင့္ ႏုိင္ငံအတြင္းရိွ ေခြးေလေခြးလြင့္မက်န္ ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းကို ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းသည္ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ေလ်ာ့က်သြားခဲ့သည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေသဆံုးမႈ ၆၀ ေက်ာ္မွ ၂၀ ေက်ာ္ေအာက္သုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့ျခင္းသည္ ဥပမာေကာင္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

ေခြးတစ္ေကာင္အား ကာကြယ္ေဆးထုိးလွ်င္ က်ပ္ေငြသံုးေထာင္မွ ငါးေထာင္ခန္႔သာ ကုန္က်ၿပီး လူတစ္ဦးလွ်င္ အဆိုပါေရာဂါကာကြယ္ေဆးမွာ ေျခာက္ေသာင္းခန္႔ က်သင့္မည္ျဖစ္သည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေခြးကုိက္ခံရသူ ေျခာက္သိန္းခန္႔ရိွေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အကုိက္ခံရသူမ်ားအားလံုးကုိ ကာကြယ္ေဆးထုိးပါက အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၃၀ ေက်ာ္ ကုန္က်မည္ျဖစ္သည္။

“တစ္ႏုိင္ငံလံုးအေနနဲ႔က ေခြးေကာင္ေရအတိအက် ေကာက္ထားတာမရိွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အရာကုိ အဓိကထားရမလဲဆိုတာ ေပၚလြင္ေနပါတယ္။ ေဆးထုိးရင္ေနာက္က Registration (မွတ္ပံုတင္)တာတုိ႔၊ ေခြးေကာင္ေရထိန္းခ်ဳပ္တာတုိ႔ပါ တစ္ဆက္တည္းလုပ္ဖုိ႔လုိတယ္”ဟု အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္ တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္တစ္ဦးက ရွင္းျပသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္က ေခြးေလေခြးလြင့္ ၂၁၄၆ ေကာင္အား ကာကြယ္ေဆးထုိးေပးႏုိင္ခဲ့ၿပီး ယခုႏွစ္တြင္ အေကာင္ေရ ၅၀၀ ထုိးၿပီးျဖစ္သည္ဟု တိရစာၦန္ေဆးကုသဆရာ၀န္မ်ားအဖဲြ႕(မႏၲေလး)ထံမွ သိရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုကဲ့သုိ႔ တစ္ႏုိင္တစ္ပုိင္ သီးသန္႔ျပဳလုပ္ေနသည္မွာ တစ္ႏုိင္ငံလံုးအတိုင္းအတာျဖင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ပါက ရာႏႈန္းျပည့္နည္းပါးေနသည္ဟု တိရစာၦန္ေဆးကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေထြးကေျပာသည္။

ထုိ႔အျပင္ ေခြးေကာင္ေရထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏုိင္ငံအမ်ားစုတြင္ အကန္႔အသတ္မ်ားရွိေနၿပီး သက္ဆိုင္ရာဌာနမ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈတြင္ အားနည္းေနသည္ဟု ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ ထိန္းခ်ဳပ္ေရးအဖဲြ႕(Global Alliance For Rabies Control)၏ အစီရင္ခံစာက ေဖာ္ျပေန၏။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ တိရစာၦန္ေဆးကုႏွင့္ သားသတ္႐ံုမ်ားဌာနအေနျဖင့္ အမဲသားကုိ အဆိပ္ခတ္၍ တစ္လလွ်င္ ေခြးေလေခြးလြင့္ ၂၅၀၀ ခန္႔ ရွင္းလင္းေပးေနရသည္ဟုဆိုသည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက်င့္သံုးခဲ့ေသာ အဆိုပါနည္းလမ္းေဟာင္းသည္ အျခားေသာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ား မရိွျခင္းက တစ္ႏုိင္ငံလံုးအတုိင္းအတာအရ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါထိန္းခ်ဳပ္ေရးတြင္ ေအာင္ျမင္မႈအားနည္းေစျခင္းျဖစ္သည္။

“စည္ပင္က အမဲသားပစ္ၿပီးရွင္းရင္ ေခြးေတြကုိသနားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းထဲမွာက ပုိင္ရွင္မရိွတဲ့ေခြးေတြက အေကာင္ ၂၀ ေလာက္ရိွတယ္။ သနားေပမယ့္ ေခြးကုိက္ခံရမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တယ္”ဟု လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္ ရပ္ကြက္ေစ်းတစ္ခုရိွ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္အရြယ္ ပန္းေရာင္းသူအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးကေျပာသည္။

ႏုိင္ငံသားအမ်ားစုကုိးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာအဆံုးအမအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ ေခြးေလေခြးလြင့္ထိန္းခ်ဳပ္၊ ရွင္းလင္းေရးမွာ ေ၀ဖန္ခံရမႈရိွေနေသာ္လည္း ၎တုိ႔မွာတစ္ဆင့္ ျဖစ္လာမည့္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ၏ ဆိုးရြာမႈကုိ မည္သူမွ်အတိအက်မသိရိွၾကေပ။

ေမြးျမဴေရးႏွင့္ကုသေရးဦးစီးဌာန၏ ခန္႔မွန္းမႈအရ ျမန္မာႏုိင္ငံရိွ ေခြးေကာင္ေရ၏ ၇၅ ရာခုိင္ႏႈန္းမွာ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးရိွေနသည္။ အဆိုပါေရာဂါေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၌ ၂၀၅ ဦး ေသဆံုးၿပီး ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ၂၄၀ ဦး ေသဆံုးခဲ့သည္ဟု က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနကထုတ္ျပန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေဆး႐ံုေဆးခန္းသို႔မေရာက္ရိွဘဲ ေသဆံုးခဲ့ေသာ အေရအတြက္မွာ အဆိုပါကိန္းဂဏန္းမ်ားထက္ အနည္းဆံုးႏွစ္ဆေက်ာ္မ်ားေနမည္ဟု ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္မ်ားက ခန္႔မွန္းၾကသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ဧၿပီလအတြင္းက မႏၲေလးတုိင္း၌ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ ကူးစက္ခံထားရေသာ အိမ္ေမြးေခြးအကုိက္ခံရမႈေၾကာင့္ တစ္ေန႔တည္းမွာပင္ မိသားစု၀င္သံုးဦးေသဆံုးခဲ့ရသည္။

“အစ္မေယာက္်ားဆံုးေတာ့ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ က်န္ေနခဲ့တယ္။ မေသခင္တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လူစိတ္၀င္လာတဲ့အခါက်ရင္ သူ႔သားသမီးေတြကုိ ေခြးေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနဆိုတာကုိပဲမွာတယ္”ဟု အသက္ ၄၀ ေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက လြန္ခဲ့ေသာငါးႏွစ္ခန္႔က ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ေသာ ခင္ပြန္း၏ ေနာက္ဆံုးခရီးစဥ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပသည္။

ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါသည္ အာ႐ံုေၾကာဆဲလ္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးသည့္ Rabies ဗိုင္းရပ္စ္ၾကာင့္ျဖစ္ပြားၿပီး အဆိုပါေရာဂါပုိးရိွေသာ လူ၊ ေခြး၊ ေၾကာင္၊ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္မ်ားအကုိက္ခံရျခင္း၊ ေခြးႏွင့္ ေၾကာင္၏သြားရည္မွတစ္ဆင့္ လူ႔အေရျပားေပၚရိွ ထိခိုက္ရွနာ၊ ဒဏ္ရာတုိ႔မွတစ္ဆင့္ ကူးစက္ခံရႏုိင္ၿပီး ေရာဂါကူးစက္ခံရသူတြင္ အဖ်ားငုပ္ေနတတ္ၿပီး ေခြးကုိက္ခံရသည့္ေနရာ ယားယံနာက်င္ျခင္း၊ ေရေၾကာက္ျခင္း၊ စိတ္ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ေခြးကဲ့သုိ႔ကုိက္ျခင္းလကၡဏာမ်ားျပ၍ တစ္ပတ္အတြင္း ေသဆံုးႏုိင္ေၾကာင္း၊ ကာကြယ္ေဆးရွိေသာ္လည္း ေရာဂါျဖစ္ပါက ေသဆံုးရန္ရာခုိင္ႏႈန္းအျပည့္ရိွေၾကာင္း ေခြး႐ူးေရာဂါကာကြယ္ေရး လက္ကမ္းစာေစာင္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ဆင္းရဲေသာမိသားစုမ်ား ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းႏွင့္ အလွမ္းေ၀းေသာ ေ၀းလံေခါင္သီေသာ ေဒသမ်ား၌ ေနထုိင္သူမ်ားႏွင့္ အသက္ ၁၅ ႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္မ်ားသည္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါျဖစ္ပြားႏုိင္သည့္ အေျခအေနပိုမ်ားသည္ဟု ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖဲြ႕ႀကီးက စစ္တမ္းျပဳစုထားသည္။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ၀ါရွင္တန္က်န္းမာေရးတကၠသုိလ္မွ ျပဳလုပ္ထားေသာစာရင္းမ်ားအရ ျမန္မာႏုိင္ငံရိွ အသက္ ၅ ႏွစ္မွ ၁၅ ႏွစ္ၾကား ကေလးငယ္မ်ားေသဆံုးမႈတြင္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားျခင္းသည္ အဆင့္ ၁၇ ေန ရာတြင္ ရိွေနသည္။

တစ္ရက္လွ်င္ ပ်မ္းမွ်၀င္ေငြ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္သာရိွေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရိွ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါ ကာကြယ္ေဆးတစ္ခါထုိးျခင္းသည္ မိမိတို႔၏ တစ္လလုပ္အားခ ကုန္ဆံုးသြားမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ားစုက ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းမ်ားထက္ ျမန္မာနည္း၊ ျမန္မာဟန္ ေဆးမန္းသည့္ေနရာမ်ားဆီသို႔သာ အားကုိးတႀကီးသြားေနၾကၿမဲျဖစ္သည္။

“ေခြး႐ူးတကယ္ကိုက္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လုိမန္းမန္းမရဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္ပါရေစ။ ကာကြယ္ေဆးထုိးမွရမယ္”ဟု အေထြေထြေရာဂါကု ဆရာ၀န္ေဒါက္တာေန၀င္းကေျပာသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ အဆိုပါေရာဂါေၾကာင့္ တစ္ရက္လွ်င္ လူ ၁၅၀ ခန္႔ ေသဆံုးေနမႈမ်ားၾကားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ေခြးအကိုက္ခံရမွ ကာကြယ္ေဆးထုိးၾကမည္လား၊ သို႔မဟုတ္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ေရးအေနျဖင့္ ေခြးေလေခြးလြင့္ထိန္းခ်ဳပ္ေရး၊ မွတ္ပံုတင္စာရင္းျပဳစုျခင္း၊ ေခြးမ်ားအား ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းမ်ားကုိ အားလံုးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကမည္လားဆုိသည္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခုအျဖစ္ရိွေနပါၿပီ။

Credit To 7Day News Journal



Read More »

လစ္ဘရယ္လစ္ဇင္ႏွင္႔ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး အားၿပဳိင္မႈ


ေသာမတ္ကာ႐ိုးသား၏ “အဆင့္လိုက္ေျပာင္းလဲမႈ ထင္ျမင္ခ်က္လြဲမွားျခင္း” (Sequencing Fallacy) ေဆာင္းပါးကို ကြၽန္ေတာ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေထာက္ခံပါသည္။ လစ္ဘရယ္ေအာ္တိုကရက္ မ်ားကို အားေပးေထာက္ခံသည့္ အေမရိကန္ႏွင့္ အေနာက္တိုင္းအစိုးရမ်ား၏ အားထုတ္မႈမ်ားအေပၚ ကာ႐ိုးသား သံသယရွိေနမႈ ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္လက္ခံသည္။ လက္ရွိကာလမ်ားတြင္ ထြန္းကားလာေသာ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈဆိုင္ရာ အယူအဆမ်ားမွာ ယူဆခ်က္အသစ္မ်ား မဟုတ္ေပ။ စည္းစနစ္က်နမႈ အစီအစဥ္ကို အရင္ဦးစြာ ျပဳလုပ္၊ ထို႔ေနာက္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္၊ ယင္းေနာက္ ဒီမိုကေရစီကို တည္ေဆာက္ဟူေသာ ယူဆခ်က္ကို ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ ဆင္ျမဴရယ္ ေပါဟန္တင္တန္၏ “ေျပာင္းလဲေနေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အတြင္းရွိ န္ိုင္ငံေရးအစီအစဥ္” ဆိုသည့္ စာအုပ္တြင္ စနစ္တက် ေဖာ္ျပထားသည္။ ဖာရိဇာကာရီးယား၏ “လြတ္လပ္မႈအနာဂတ္” ဟူသည့္ စာအုပ္ႏွင့္ အီရတ္အေရးအၿပီး ေပၚေပါက္လာေသာ ရီရယ္လစ္သမားမ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ျဖစ္ေသာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေဒသတြင္း အဆင့္လိုက္ အကူးအေျပာင္း ျပဳလုပ္ေရး အယူအဆမ်ားမွာ ယင္းအေျခခံ ျငင္းခ်က္၏ အခက္အလက္မ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

အေျပာင္းအလဲ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ ႏိုင္ငံ၏ အကန္႔အသတ္ အထိန္းခ်ဳပ္ မ်ားႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္မ်ားက ယင္းယူဆခ်က္ကို အလုပ္ျဖစ္ေစေသာ မဟာဗ်ဴဟာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးမည္ ဆိုပါက အဆင့္လိုက္ ေျပာင္းလဲေရး နိယာမမ်ားမွာ မွားယြင္းလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ျပႆနာမွာ ကာ႐ိုးသား ေထာက္ျပထားသကဲ႔သို႔ပင္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေရးကို အလိုရွိေသာ ေအာ္တိုကရက္မ်ား ရွာေဖြေတြ႔ႏိုင္ေျခ အလြန္ နည္းပါးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အခ်ိန္အဆမ်ားကို မိမိတို႔ ဆုံးျဖတ္ေပးႏိုင္သည္ဟု ျပင္ပအင္အားႀကီး ႏိုင္ငံမ်ားက ထင္ျမင္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ျဖင့္ မိမိတို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈမ်ားကို အလြန္အကြၽံ ခန္႔မွန္းတြက္ဆခဲ့ေၾကာင္း မွန္ကန္စြာ ေထာက္ျပထားသည္။

အဆင့္လိုက္ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ အားလုံးနီးပါးမွာ အေရွ႕အာရွေဒသတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထပ္မံေဖာ္ျပလိုသည္။ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကိုရီးယား၊ ထိုင္ဝမ္ႏွင့္ ထိုင္း (၂၀၀၆ စက္တင္ဘာ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈ မတိုင္ခင္) ႏုိင္ငံမ်ား၌ ဒီမိုကရက္တစ္ အကူးအေျပာင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ စင္ကာပူႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတို႔ရွိ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားကလည္း အထင္ႀကီးဖြယ္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္မႈမ်ား တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ယင္းျဖစ္ရပ္အားလုံးမွာ အေရွ႕အာရွ ေဒသတြင္း စုေဝးျဖစ္ေပၚေနျခင္းမွာ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ရပ္ မဟုတ္ေပ။ အဆိုပါေဒသတြင္းရွိ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ သန္စြမ္းေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ အရည္အခ်င္းအေပၚ အေျချပဳထားေသာ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ စနစ္တို႔မွာ ေခတ္မီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား မျပဳလုပ္ခင္ အခ်ိန္ကတည္းက ႐ိုးရာတစ္ရပ္ အေနႏွင့္ အရွည္အၾကာ တည္ရွိခဲ့သည္။ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ ဆိုသည္မွာလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ဆိုင္ရာ နည္းဗ်ဳဟာတစ္ရပ္ျဖစ္ၿပီး ဗ်ဴ႐ိုကရက္တစ္ အာဏာပိုင္မ်ားအတြက္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ အရာရွိ ေ႐ြးခ်ယ္ခန္႔အပ္မႈ ပုံစံမ်ားကို ရွင္းလင္းစြာေဖာ္ျပထားသည္။ ယင္းသည္မွာပင္ အေရွ႕အာရွေဒသမ်ားရွိ ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေရး ႏိုင္ငံေတာ္ဟု ေခၚေဝၚေနၾကေသာ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ယဥ္ေက်းမႈပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခခံအုတ္ျမစ္ကို ပံ့ပိုးေပးခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ စနစ္တက် ေလ့က်င့္ေပးထားေသာ ပညာရွင္မ်ားကို ေလးစားသည့္ အေလ့အထမ်ား လက္တင္အေမရိက၊ အာဖရိကႏွင့္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသမ်ား တြင္ မေတြ႔ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ကမၻာ၏ အျခားေသာအရပ္မ်ားတြင္ လီကြမ္ယုမ်ား၊ ေတာင္ကိုရီးယား စီမံကိန္းဝန္ႀကီးမ်ား မေတြ႔ရွိရျခင္းမွာ အံ့ၾသစရာ မလိုေတာ့ေပ။

ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရး အၾကားသာမက ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ လစ္ဘရယ္စနစ္အၾကား တြင္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္လားရာမ်ား ေပၚေပါက္ႏိုင္သည္ဟု ကာ႐ိုးသား၏ ေဖာ္ျပခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ျပဳျပင္လိုပါသည္။ ပဋိပကၡလြန္ အေျခအေနမ်ား တြင္ ဒီမိုကရက္တစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ားကို ဆိုင္းငံ့ထားရန္ႏွင့္ ႏုိင္ငံကို ယာယီ အာဏာပိုင္မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္တြင္ ထားရွိရန္လိုႏိုင္သည္ဟု ကာ႐ိုးသားက ခြင့္ျပဳထားသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရးမွာ လစ္ဘရယ္ ဥပေဒစိုးမိုးမႈ သို႔မဟုတ္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိသည္ဟု ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးမွာ ယင္းႏွစ္ခုစလုံးႏွင့္ ျခားနားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားရွိသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ယုံၾကည္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ တည္တံ့ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားကို တစ္ခါတစ္ရံ အၾကမ္းဖက္နည္းျဖင့္သာ တည္ေဆာက္ရမည္။

ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးကို ခပ္ရွင္းရွင္း အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုရလွ်င္ သတ္မွတ္ထားေသာ နယ္နိမိတ္အတြင္း တရားဝင္ အၾကမ္းဖက္မႈကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ျခင္းဟု ဖြင့္ဆိုႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အတင္းအက်ပ္ ဖိအားေပးမႈကို စုစည္းခ်ဳပ္ကိုင္ထားေရးမွာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္၏ ဗဟို အခ်က္အခ်ာပင္ ျဖစ္သည္။ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕ကို ဗဟိုႏိုင္ငံေရးရာ အာဏာပိုင္ တစ္ရပ္ေအာက္ ထားရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းကဲ႔သို႔ လုပ္ေဆာင္ျခင္းက အျခားေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ အင္စတီက်ဳးရွင္းမ်ား ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေရးကို ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ျဖစ္ေပၚေစသည္။ အစ ပထမဦးစြာ အခြန္ေကာက္ယူေရး (အနိမ့္ဆုံးအားျဖင့္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း အတင္းအက်ပ္ျပဳလုပ္ရန္ အစဥ္အၿမဲလိုသည္) မွသည္ အျခားေသာ ျပည္သူ႔ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပံ့ပိုးေပးသည့္ ေအဂ်င္စီမ်ား ေပၚထြန္းေရးတို႔ ပါဝင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လစ္ဘရယ္ဥပေဒ စိုးမိုးေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးတို႔မွာ ဗဟိုႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာပိုင္တို႔၏ အတင္းအက်ပ္ ဖိအားေပးႏိုင္မႈကို ကန္႔သတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးစြာပထမ ယင္းအာဏာတို႔ကို ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိ၍ အမ်ားစု အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္သို႔ ထားရွိလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယေျမာက္ အေနႏွင့္ အာဏာက်င့္သုံးမႈကို အမ်ားစု စိတ္ဆႏၵအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာပိုင္ မ်ားကို ဒီမိုကရက္တစ္ မဲဆႏၵမ်ားျဖင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္း ျဖင့္သာ ႏိုင္ငံေတာ္မ်ား၏ အၾကမ္းဖက္မႈကို တရားဝင္ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ႏိုင္ခြင့္ကို တရားဝင္ တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီမိုကရက္တစ္သီအိုရီ မ်ားက လူမႈေရးအုပ္စုမ်ား ပါဝင္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ား၏ နယ္နိမိတ္မ်ား မည္သည့္ ေနရာတြင္ ေရးဆြဲရမည္ကို ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ေျပာျပထားျခင္းမရွိေပ။

အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္အတြင္း မည္သူတို႔ ဦးစြာပါဝင္ေနမည္နည္း။ ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္၏ ေရရွည္တည္တံ့ႏိုင္မႈမွာ ယင္းအေၾကာင္းျခင္းရာကို မွန္ကန္စြာ ကိုင္တြယ္ႏိုင္မႈ အေပၚ အဓိက တည္မွီေနသည္။ နယ္နိမိတ္မ်ားကို ခြဲထုတ္မလား၊ စုစည္းမလား သို႔မဟုတ္ သတ္မွတ္ထားေသာ နယ္နိမိတ္တြင္း ေနထိုင္သည့္ လူဦးေရ၏ အမွတ္လကၡဏာမ်ားကို ေျပာင္းလဲမလား စသည့္အခ်က္မ်ားျဖင့္ စဥ္းစားရမည္။ နယ္နိမိတ္တစ္ခု အတြင္းရွိ လူအဖြဲ႕အစည္း၏ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးႏွင့္ အျခားေသာ ဖြဲ႕စည္းမႈ အမွတ္လကၡဏာ တူညီေသာအခါ အၾကမ္းဖက္မႈအား တရားဝင္ က်င့္သုံးမႈမွာ ပိုမိုလြယ္ကူသည္။

လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး ကြဲျပားျခားနားေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ား သို႔မဟုတ္ လူမ်ဳိးစုမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခု အျဖစ္ စုစည္းရန္မွာ အၿမဲတမ္းခက္ခဲေလ့ ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အေျခအေနမ်ား ဥပမာအားျဖင့္ ဘယ္ဂ်ီယံ၊ ဆြစ္ဇာလန္ ႏွင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ကဲ႔သို႔ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားတြင္ အဆိုပါ ကြဲျပားျခားနားခ်က္မ်ားကို အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားျဖင့္ ထိန္းညႇိ ေနရာခ်ထားႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လူအုပ္စုအမ်ဳိးမ်ဳိးအား စုစည္းျခင္း၊ ခ်န္လွပ္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ အင္အားသုံး ေျပာင္းလဲျခင္း၊ လက္ရွိကာလ မ်ားတြင္ လူမ်ဳိးေရး ရွင္းလင္းမႈဟု ထင္ရွားေနေသာ ျဖစ္ရပ္ျဖင့္ လူဦးေရ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းမႈကို ေရာေႏွာေျပာင္းလဲျခင္းစသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ႏိုင္ငံနယ္နိမိတ္မ်ား ျပဳျပင္ ျပင္ဆင္ျခင္းမွာ ပိုမိုေတြ႔ရမ်ားသည္။ ယင္းကဲ႔သို႔ေသာ နယ္နိမိတ္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား၊ လူဦးေရ လဲလွယ္မႈမ်ား ေအာင္ျမင္ရန္ အၾကမ္းဖက္မႈ လိုအပ္သည္ဆိုသည့္ ကိစၥမွာ ေျပာစရာမလိုသည့္ အရာျဖစ္သည္။ အဆိုပါ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို လစ္ဘရယ္ဥပေဒ စိုးမိုးမႈႏွင့္ ဒီမိုကရက္တစ္ အမ်ား သေဘာတူညီခ်က္ မ်ားျဖင့္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရသည္ ဆိုသည္မွာလည္း လြန္စြာရွားပါးသည္။

အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏိုင္ငံတည္ ေဆာက္ေရးျဖစ္စဥ္ မ်ားတြင္လည္း အလြန္အကြၽံ အၾကမ္းဖက္မႈ အသုံးျပဳခဲ့ရသည္ ဆိုသည့္ အခ်က္ကို အေနာက္ႏိုင္ငံသား မ်ားက လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ့ေပ်ာက္ေန ၾကသည္။ အေမွာင္ေခတ္ ၿပီးဆုံးခါနီးကာလတြင္ ဥေရာပတိုက္၌ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ ဆိုင္ရာေဒသ ေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္ရွိရာမွ ပထမကမၻာစစ္ မစတင္မီ အခ်ိန္တြင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေပါင္း ၃၀ ခန္႔သာ ရွိေတာ့သည္။ ယင္းကာလမ်ားတြင္ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ရာစုႏွစ္မ်ားစြာ ပါဝင္ေနသည္။

ခ်ားတိုင္လီ၏ နာမည္ေက်ာ္ ေဖာ္ထုတ္ခ်က္အရ ဆိုလွ်င္ "စစ္ပြဲမ်ားက ႏိုင္ငံမ်ားကို ေမြးဖြားၿပီး ႏိုင္ငံမ်ားက စစ္ပြဲမ်ားကို ေမြးဖြားသည္" ဟု ဆိုထားသည္။ နယ္နိမိတ္မ်ား ျပန္လည္ေရးဆြဲျခင္းႏွင့္ လူဦးေရ အေျပာင္းအလဲ ျပဳလုပ္ျခင္းမွာ ၂၀ ရာစုကာလ၌ပင္ ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ဂရိလူမ်ဳိးမ်ား၊ တာ့လူမ်ဳိးမ်ား၊ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးမ်ား၊ ယူကရိန္းလူမ်ဳိးမ်ား၊ ပိုးလူမ်ဳိးမ်ား၊ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးမ်ား၊ လစ္သူေရးနီးယန္း လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ႐ုရွား လူမ်ဳိးမ်ားမွာ တရားစီရင္ေရး အာဏာသက္ေရာက္ရာ ေဒသတစ္ခုမွ အျခားတစ္ခုသို႔ အတင္းအက်ပ္ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းခဲ့ရသည္။

ဥေရာပတိုက္၏ လက္ရွိႏိုင္ငံေတာ္စနစ္ တည္ၿငိမ္မႈမွာ ယင္း အၾကမ္းဖက္ေျပာင္းလဲမႈ ရလဒ္ေၾကာင့္ ေပၚထြန္းလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းျဖစ္စဥ္မွာ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ မ်ားအထိ ဆက္လက္ျဖစ္ပြား ခဲ့သည္။ ေဘာ့စနီးယား ျပည္တြင္းစစ္ကို လူမ်ဳိးစုစုံလင္မႈ အေပၚ အေျချပဳထားေသာ ဗန္႔- အိုဝင္ အစီအစဥ္ျဖင့္ အဆုံးအစြန္ထိ ရပ္ဆိုင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ေဘာ့စနီးယား ႏိုင္ငံတြင္းရွိ နယ္ေျမမ်ားကို လူမ်ဳိးစုေရးရာအရ တစ္မ်ဳိးတစ္စားတည္းျဖစ္ေအာင္ ခြဲျခားေပးမည့္ လူမ်ဳိးေရး ရွင္းလင္းမႈပုံစံ ျပဳလုပ္ေပးေသာ ေဒတန္ သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ ရပ္ဆိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။

အေမရိကန္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ၾကမ္းတမ္းလြန္းေသာ ယင္းအမွန္တရားမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ျခင္းမရွိေပ။ ေတာင္ႏွင့္ ေျမာက္ၾကား ကြၽန္စနစ္အျငင္းပြားမႈကို လစ္ဘရယ္ ဒီမိုကရက္တစ္ အေျခခံဥပေဒ စနစ္ျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္ လုံေလာက္မႈမရွိေပ။ ယင္းျပႆနာ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံ၏ နယ္နိမိတ္အေရး ကိုပါ ျပည္တြင္းစစ္ျဖင့္ အေျဖရွာခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ရလဒ္အားျဖင့္ လူဦးေရ သန္း ၃၀ ရွိသည့္ အနက္ ၆၀၀,၀၀၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္တြင္း ေသဆုံးခဲ့ရသည္။ ကေနဒါႏွင့္ မကၠဆီကိုႏိုင္ငံၾကား ႏိုင္ငံတစ္ခု သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ခု ( အေမရိကန္ေတာင္-ေျမာက္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ) ရွိသင့္သည္ မရွိသင့္သည္ ကို ျပည္တြင္းစစ္ျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့သလို ကယ္လီဖိုးနီးယား၊ တကၠဆက္စ္ႏွင့္ အေနာက္ ေတာင္ျပည္နယ္မ်ားကို အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၌ သြတ္သြင္းဖြဲ႕စည္းေရးကို မကၠဆီကန္-အေမရိကန္ စစ္ပြဲျဖင့္ အၾကမ္းနည္းသုံး ေျဖရွင္းခဲ့သည္။

ႏုိင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ဆိုသည္မွာ ျပည္သူ႔ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား ေပးအပ္ေရး အတြက္ အစိုးရအဖြဲ႕၏ အခ်ဳိ႕ေသာ စြမ္းရည္မ်ားကို ဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု က်ဥ္းေျမာင္းစြာ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုၿပီး နယ္နိမိတ္ေရးရာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖရွင္းၿပီးျဖစ္သည္ဟု ယူဆပါက ကာ႐ိုးသား၏ အဆို မွန္ကန္မည္ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ လစ္ဘရယ္လစ္ဇင္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္တို႔ သဟဇာတ ရွိမည္ျဖစ္သည္။

အမွန္ဆိုရလွ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္မ်ား အေျချပဳထားေသာ အၾကမ္းဖက္မႈအာဏာ တရားဝင္က်င့္သုံးမႈ ကို ဒီမိုကေရစီစနစ္က ကူညီတည္ေထာင္ေပးပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေတာ္မ်ား၏ ေရရွည္တည္တ့ံမႈႏွင့္ ေပါင္းစည္းခိုင္မာမႈတို႔မွာ တစ္ခါတစ္ရံ နယ္နိမိတ္ သို႔မဟုတ္ လူဦးေရေျပာင္းလဲမႈ အေပၚ မွီခိုေနၿပီး ယင္းမွာလည္း အၾကမ္းနည္းအသုံးျပဳျခင္း ျဖင့္သာ လက္ေတြ႔နယ္ပယ္ တြင္းသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ကာလမ်ားတြင္ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားကို အင္အားသုံး လက္နက္ ျဖဳတ္သိမ္းျခင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ေဒသတစ္ခုအတြင္း တည္ေထာင္ျခင္း (ကိုလံဘီယာ ကဲ႔သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ဳိးတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အမိန္႔ေတာ္ကို လက္နက္ကိုင္ ေျပာက္က်ားမ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ ထားသည့္ နယ္ေျမအထိ ေရာက္ေအာင္လုပ္ေဆာင္ျခင္း) တို႔ ပါဝင္သည္။ အျခားေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးတြင္ ႏိုင္ငံေရရွည္တည္တ့ံေရး အတြက္ ပုန္ကန္ေနေသာ ျပည္နယ္မ်ားကို ဗဟိုအစိုးရအဖြဲ႕က ဖိႏွိပ္ႏိုင္ျခင္း မရွိသည့္အခါ ခြဲထြက္ခြင့္ျပဳျခင္းတို႔ ပါဝင္သည္။

ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္ကို လစ္ဘရယ္ႏွင့္ ဒီမိုကရက္တစ္ ဥပေဒမ်ား ေအာက္တြင္ ၿပီးေျမာက္ႏိုင္မည္ဟု ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းက ခိုင္မာစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး ဥပေဒစိုးမိုးမႈႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ ျမႇင့္တင္ေရးကို ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္ထက္အရင္ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါက ပဋိပကၡ မ်ားကို ခဏတာ ေအးခဲထားႏိုင္မည္ ျဖစ္ၿပီး အဆုံးတြင္ ျပန္လည္ေပၚထြက္လာမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို ထပ္မံ ၿခိမ္းေျခာက္ဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ကြၽႏု္ပ္ အေနႏွင့္ ေဘာ့စနီးယားႏိုင္ငံ ျဖစ္ရပ္ကို ရည္ညြန္းေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ လူမ်ဳိးေရးရာ ရွင္းလင္းမႈ ျဖစ္စဥ္က လူဦးေရ ေရႊ႕ေျပာင္းမႈမ်ားအေပၚ သက္ေရာက္ၿပီး လူမ်ဳိးေရးအရ ပိုမို တစ္မ်ဳိးတစ္စားတည္း က်သည့္ နယ္ေျမမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီးမွ ေဒတန္ သေဘာတူညီခ်က္အရ တည္ၿငိမ္မႈမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။

ဆူဒန္ျဖစ္စဥ္ တြင္လည္း ဒီမိုကရက္တစ္ နည္းလမ္းအတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပဋိပကၡေျဖရွင္းေရး ေတာင္းဆိုခ်က္မွာ ပဋိပကၡမ်ားကို ပိုမိုရွည္ၾကာေစခဲ့သည္။ ဆူဒန္ဆိုသည္မွာ ကိုလိုနီေရးရာ ဖန္တီးမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ၿပီး လက္ရွိ နယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ခ်က္ မ်ားမွာ အဓိပၸာယ္မရွိေပ။ ခါတြန္ၿမဳိ႕ေတာ္၊ အနီးရွိ အာရပ္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ၿမဳိ႕ေတာ္ရွိ လူမ်ဳိးစုမ်ားထက္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားရွိ လူနည္းစုမ်ားႏွင့္ ပိုမိုနီးစပ္ေသာ ဆူဒန္ ေတာင္ပိုင္း၊ အေနာက္ပိုင္းရွိ လူမည္းမ်ား စုေပါင္းၿပီး ႏိုင္ငံတည္ေထာင္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အဆိုပါေဒသမ်ားအတြင္း အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ သက္ေရာက္ႏိုင္ေရး ခါတြန္၏ ႀကဳိးပမ္းခ်က္ေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ၾကာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ဒါဖာ ေဒသဟု နာမည္ႀကီးေသာ ဆူဒန္အေနာက္ပိုင္း ေဒသတြင္ လူမ်ဳိးတုံး သတ္ျဖတ္မႈမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ဆူဒန္ပဋိပကၡ မ်ားကို နယ္နိမိတ္ေျပာင္းလဲမႈ အေပၚ အေျခခံထားသည့္ ကာလရွည္ၾကာ အခ်ိန္ယူရေသာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားဟု ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းက ႐ႈျမင္ျခင္းမရွိေပ။ ယင္းအစား လက္ရွိ ဆူဒန္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပိုင္ဆိုင္မႈအတြင္း ေျဖရွင္းႏိုင္သည့္ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ ဆိုင္ရာ အက်ပ္အတည္း အျဖစ္ ႐ႈျမင္ေနသည္။ ယင္းသို႔ ႐ႈျမင္ၿပီး လက္ရွိအေျခအေနမ်ားကို ေအးခဲထားလိုပါက ပဋိပကၡမ်ားကို ခဏတာ ရပ္ဆိုင္းထားႏိုင္မည္ ျဖစ္ၿပီး အေျခခံက်ေသာ ႏိုင္ငံေရးရာ ပဋိပကၡမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ (လက္ရွိကာလတြင္ ေတာင္-ေျမာက္ဆူဒန္ ႏွစ္ႏုိင္ငံ သီးျခား ရပ္တည္ေနၾကၿပီ)

ဥေရာပတိုက္၌ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္၊ လစ္ဘရယ္ဥပေဒစိုးမိုးေရး တည္ေဆာက္မႈ၊ ဒီမိုကေရစီ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္မ်ားမွာ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆယ္စုႏွစ္ သာမက ရာစုႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ ၾကာျမင့္သည့္ သိသာစြာ ကြဲျပားျခားနားေသာ အဆင့္သုံးရပ္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ အတြင္း ဥေရာပတိုက္၌ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အၾကမ္းဖက္မႈ အမ်ားစုမွာ ဂ်က္ ရွႏိုက္ဒါ ျငင္းခ်က္ထုတ္သကဲ႔သို႔ ဒီမိုကေရစီေရး ျပန္႔ပြားမႈႏွင့္ ဆက္စပ္မႈ မရွိဘဲ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

၁၈၆၃ ခုႏွစ္၌ အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခု ရွိေနၿပီး ဂတ္တီဘတ္စစ္ပြဲအၿပီး ေျမာက္ႏွင့္ေတာင္တို႔ စစ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုသင့္ေၾကာင္း အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆိုပါက အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုသမိုင္း မည္ကဲ႔သို႔ျဖစ္သြားမည္ကို အေမရိကန္တို႔ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစား သင့္သည္။ ျပည္တြင္းေ႐ႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္ရသူမ်ား အတြက္ ႏိုင္ငံတကာက အေထာက္အပံ့မ်ား ေပးအပ္ခဲ့ၿပီး အျပာေရာင္ႏွင့္ မီးခိုးေရာင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား ျပန္လည္ဖ်က္သိမ္းေရး လုပ္ေဆာင္လိုက္ပါက အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားေစခဲ့သည့္ အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ေသာ ကြၽန္စနစ္ကို မပ်က္မစီး တည္ရွိေနေစလိမ့္မည္။ ေျမာက္ႏွင့္ေတာင္ ပဋိပကၡ အနာဂတ္ကာလတြင္ ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာႏိုင္သလို ဥေရာပတိုက္ကို ၂၀ ရာစုတြင္း ဝင္ေရာက္ကယ္ဆယ္မည့္သူ မရွိ ျဖစ္လိမ့္မည္။ (ပထမႏွင့္ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း အေမရိကန္ ဝင္ေရာက္ကူညီမႈ)

အၾကမ္းဖက္သမိုင္းကို ဥေရာပတိုက္ ႀကံဳေတြ႔ရွိခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းက နယ္နိမိတ္မ်ားႏွင့္ လူဦးေရမ်ား အတင္းအက်ပ္ ေျပာင္းလဲမႈကို တားဆီးပိတ္ပင္လိုက္ၿပီး ယင္းကဲ႔သို႔ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ရပ္ထားရွိျခင္းမွာ လြန္စြာ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ပဋိပကၡမ်ားမွာ ပါဝင္ပတ္သက္သူမ်ားကို ေဘးအႏၲရာယ္ ျဖစ္ေစၿပီး ေရရွည္တည္ၿငိမ္ေရးႏွင့္ ခိုင္မာေသာႏိုင္ငံမ်ားကို ေပၚထြက္လာေရးကို ဦးတည္ေခၚေဆာင္ျခင္း မရွိဘဲ ေျပာင္းျပန္အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ မ်ားသာ ျဖစ္ေစေၾကာင္း သမိုင္းျဖစ္ရပ္ အေျမာက္အမ်ားက သက္ေသျပၿပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယင္းသတ္မွတ္ခ်က္ကို တရားေသႏွင့္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္မႈမရွိ က်င့္သုံးျခင္းမွာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး သို႔မဟုတ္ ဒီမိုကေရစီေရးၾကား အဆက္အစပ္မရွိဟု ယူဆသလို ျဖစ္ေနသည္။ ယေန႔ေခတ္ ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ အဆက္အစပ္မရွိ ဟူေသာ ယူဆခ်က္တြင္ ပိတ္မိေနသည္။ အလုံးစုံၿခံဳငုံ ေျပာရလွ်င္ ယင္းကဲ႔သို႔ယူဆသည္ မွာလည္း မွားယြင္းသည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္က ညႊန္ျပသကဲ႔သို႔ပင္ ယင္းကဲ႔သို႔ယူဆသည္မွာ အေကာင္းဆုံး ရလဒ္မ်ား အစဥ္အၿမဲ ထြက္ေပၚမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းေမးခြန္းႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ေျပာင္းလြယ္ ျပင္လြယ္ရွိျခင္းက အစဥ္အၿမဲ လိုအပ္ေနသည္။

----------------------------------
ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ Debate on Democratization စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ Fiancis Fukuyama ၏ Liberalism Vs State Building ကို ဘာသာျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္သည္။
(ေအာင္ၿငိမ္းခ်မ္း)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

စိတ္ကူး အေတြးပံုရိပ္တုိ႔ကို သူတစ္ပါး ျမင္ႏုိင္ေသာ ကာလ



(လူသာမန္)

စၾကာဝဠာ မ်ားစြာတြင္ ကမၻာမ်ားစြာတို႔ ျဖစ္တည္ ပ်က္ခဲ့၏။ အခ်ဳိ႕ေသာ ကမၻာတို႔ စုန္းစုန္းျမဳပ္ ပ်က္သုဥ္းကုန္၏။ အခ်ဳိ႕ေသာ ကမၻာတို႔က ဆက္လက္ တည္ေန၏။ အခ်ဳိ႕ေသာ ကမၻာမ်ားမွ ကမၻာသူ ကမၻာသားမ်ားက အျခားေသာ ကမၻာမ်ား၏ တည္ရွိမႈကို သိရွိ၍ ဆက္သြယ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾက၏။

ကြၽႏု္ပ္တို႔ လက္ရွိ ေနထိုင္ေနေသာ ယခု ကမၻာတစ္ခုမွ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးတို႔သည္ အျခားေသာ ကမၻာမ်ား၏ တည္ရွိမႈကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ကမၻာသူ ကမၻာသားမ်ားကို ခ်ျပရန္ ခိုင္လံု တိက်ေသာ အေထာက္အထားမ်ား ရွာေဖြစဥ္တြင္ပင္ ယင္းသူတို႔ ကြယ္လြန္ခဲ့ရ၏။

ေဖာ္ျပပါ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ားထဲမွ ႏွစ္ေယာက္မွာ အခ်ိန္ႏွင့္ ေနရာ သေဘာတရား မ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ကမၻာအဆက္ဆက္ မ်ားစြာကို ေနထိုင္လာခဲ့ၾကရသည္ဟု သူတို႔ႏွင့္ မေတာ္တဆ တရည္တရြယ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ရစဥ္က သိရွိခဲ့ရေပ၏။ သူတို႔၏ ေျပာျပခ်က္အရ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ လက္သမားမ်ား ျဖစ္သည္ဟု သိရ၏။ ကမၻာ အဆက္ဆက္တြင္လည္း လက္သမား အလုပ္ျဖင့္ပင္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳခဲ့ၾကသည္ဟု ဆို၏။

ယင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္သည္ ကြၽႏ္ုပ္ကို လုိအပ္၍ လာေရာက္ ေတြ႕ဆံုရသည္ဟု တစ္ခါက ေျပာခဲ့ဖူး၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ လိုအပ္ရပါသနည္းဟု ကြၽႏု္ပ္က ျပန္လည္ ေမးျမန္းခဲ့ဖူး၏။ ထိုေမးခြန္းကို ေမးတိုင္းပင္ သူတို႔က ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕စြာ ၿပံဳးျပၾက၏။ ယင္းေနာက္ ‘မည္သည့္ တံခါးကိုမဆို စာရိတၱ က်င့္ထံုးျဖင့္ ဖြင့္၍ရေပ၏’ ဟု ေျပာတတ္၏။ အျပည့္အဝ ဉာဏ္အလင္း မပြင့္ေသာ္လည္း ကြၽႏု္ပ္ ဆက္မေမးမိေတာ့ ေခ်။

သူတို႔ႏွင့္ ဆံုတိုင္း ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ယခု ေနထိုင္ေနၾကေသာ ကမၻာ၏ ေရွးေရွးေသာ ကာလေပါင္း မ်ားစြာက ကမၻာ့ ျဖစ္တည္မႈမ်ား၊ ကမၻာသူ ကမၻာသားတို႔၏ အေျပာင္းအလဲမ်ား၊ ထူးဆန္းလြန္းလွေသာ နည္းပညာ တိုးတက္ခဲ့မႈမ်ား အေၾကာင္းကို အေတာ္အတန္ သိရွိရေလ့ ရွိခဲ့၏။ ကြၽႏု္ပ္၏ ထံုးစံအတိုင္း ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္း တို႔အား ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်လိုလွ၏။ စာျဖင့္ ေရးသားျပလိုလွ၏။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က ခြင့္မျပဳ။

ကံေကာင္း၍လား မသိ။ တစ္ႀကိမ္ကေတာ့ သူတို႔သည္ ေရွးအဆက္ဆက္က ကမၻာတစ္ခု အေၾကာင္း ကို ေျပာျပစဥ္ ထူးဆန္းေသာ သစ္သား စကားလံုး မ်ား အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္ နားေထာင္လိုက္ရေလ၏။ ထူးဆန္း လြန္းေသာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းကို ေရးသားပါရေစဟု ခြင့္ေတာင္းခဲ့မိျပန္၏။ ယခင္အခါမ်ားကကဲ့သို႔ သူတို႔ မျငင္း။ ခြင့္ျပဳ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ‘ကိုယ့္စကား ကိုယ္ တာဝန္ယူရေသာ ကာလတစ္ခု’ ဟူေသာ စာတစ္ပုဒ္ကို ကြၽႏု္ပ္ ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပ၏။

ယခုေသာ္ ကြၽႏ္ုပ္အေနႏွင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ ကံေကာင္းျပန္၏။ လက္သမား ဆရာႀကီး ႏွစ္ေယာက္ ေျပာျပေသာ ရာဇဝင္ေတာ္ တစ္ခုကို ဒုတိယမၸိ ထုဆစ္ခြင့္ ရလာျပန္ေခ်ေပ၏။

လက္သမားဆရာႀကီး ႏွစ္ေယာက္၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ကမၻာ၏ ေ႐ွးေ႐ွးက ကမၻာတစ္ခုကား ယခု လက္ရွိ ကမၻာ၏ အေျခအေနႏွင့္ သိပ္မကြာလွဟု သိရ၏။ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ တစ္ခုသာ ေျပာပ ရေလာက္ေအာင္ ကြာျခားသည္ ဆို၏။

ယင္းကမၻာမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အရွိန္အဟုန္ အျမင့္ဆံုး ကာလကို ေရာက္ရွိ ခဲ့ၿပီး၍ နည္းပညာ အားလံုးမွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ျဖစ္စဥ္အတြက္ အေထာက္အပံ့ေကာင္းမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ေပ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာအႏွံ႕နီးပါး ၿငိမ္းခ်မ္း၏။ တစ္ေျပးညီ နီးပါး တိုးတက္၏။ ကာလတစ္ခုသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ျပည့္က်ပ္လာေသာ လူဦးေရ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေသာ အစီအမံမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့၏။ ယင္းအစီအမံမ်ားမွာ မားစ္ၿဂိဳဟ္၊ ဂ်ဴပီတာၿဂိဳဟ္၊ ေစတန္ၿဂိဳဟ္တို႔ ကဲ့သို႔ေသာ ၿဂိဳဟ္ေပါင္းမ်ားစြာကို လူေန ကမၻာကဲ့သို႔ ထပ္တူက် ပံုစံျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီး သက္ဝင္ေစႏိုင္ေရး ျဖစ္၏။ ထိုအစီအမံမ်ား အေကာင္အထည္ ေပၚလာေသာအခါ ကမၻာတစ္ဝန္းမွ ရာဇဝတ္ ႏွစ္ႀကီးသမားမ်ား၊ မုဒိမ္းသမားမ်ား၊ တစ္ကြၽန္းသမားမ်ားကို စမ္းသပ္ ပို႔လႊတ္ ၾကည့္ေလ၏။ ေနာင္ေသာအခါ ထိုသူတို႔၏ ႀကိဳးပမ္းမႈအရ ၿဂိဳဟ္အသီးသီး တို႔သည္ ကမၻာကဲ့သို႔ စည္ပင္လာ၏။ ေခတ္မီလာ၏။ ထိုထက္ပို၍ လြန္ေသာ ကာလ၌မူ ထိုၿဂိဳဟ္တို႔မွ လူသားတို႔၏ နည္းပညာမ်ား မွာ ေျမကမၻာထက္ပင္ ေက်ာ္လြန္ ေအာင္ျမင္လာေလေတာ့၏။

စၾကဝဠာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ရန္ စၾကဝဠာ ကုလသမဂၢကို ဖြဲ႕စည္း တည္ေထာင္ျဖစ္ခဲ့၏။ ကမၻာျခားေရး ဆက္ဆံမႈမ်ားကိုလည္း အဆက္မျပတ္ ထူေထာင္ခဲ့ၾက၏။ ေျမကမၻာသည္ ၿဂိဳဟ္ အသီးသီးႏွင့္ ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးမႈကို တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေစတန္ၿဂိဳဟ္ႏွင့္မူ ရာႏႈန္းျပည့္ အျပန္အလွန္ ေလးစား ခ်စ္ၾကည္မႈ မရရွိခဲ့ေပ။ အဓိက အခ်က္ကား တစ္ခ်ိန္ေသာ ကာလက ၿဂိဳဟ္မ်ား၌ လူသားတို႔ ေနထိုင္၍ သင့္ မသင့္ စမ္းသပ္ခ်က္ကို အျပစ္ က်ဴးလြန္သူမ်ားႏွင့္ စမ္းသပ္ခဲ့ရာတြင္ ေစတန္ၿဂိဳဟ္ သို႔ အစမ္းသပ္ခံ ပို႔လႊတ္ခံရသူမ်ားမွာ ထိုစာရင္းမ်ားထဲမွ မဟုတ္ခဲ့ဘဲ ေျမ ကမၻာ၏ ႏိုင္ငံအသီးသီးမွ ဆင္းရဲမြဲေတ ခြၽတ္ၿခံဳက်ေနသူမ်ားကို ထိုသူတို႔ ဆႏၵမပါဘဲ အတင္းအက်ပ္ ေခၚေဆာင္ ေနရာခ်ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ ၏။ ထိုစဥ္က ကမၻာ့ သမၼတႀကီး၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္ အစီအစဥ္မွာ ကမၻာ့ခ်မ္းသာ ၾကြယ္ဝမႈ ရာခိုင္ႏႈန္းျပ ဇယားတြင္ သူ႔လက္ထက္၌ အဆင့္ တစ္ခုအထိ ျမင့္လာေစလို၍ ျဖစ္သည္ဟု သတင္း တစ္စြန္းတစ္စ ထြက္ရွိခဲ့ ၏။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ေျမကမၻာသားတို႔ႏွင့္ ေျမကမၻာႏြယ္ဖြား ေစတန္ ၿဂိဳဟ္သားတို႔ကား တစ္ေယာက္ အလစ္ကို တစ္ေယာက္ ေစာင့္၍ က်န္ေသာ ၿဂိဳဟ္အသီးသီးတို႔ က်င့္သံုး ေတြးႀကံလ်က္ ရွိေခ်ေသာ စာရိတၱ က်င့္ထံုးကို ခ်ဳိးေဖာက္ လုပ္ေဆာင္လ်က္ ရွိေနၾကေပေခ်ေတာ့၏။

ယခု ဤရာဇဝင္ေတာ္ကား ထိုကာလတြင္ အတိအက် အခိုင္အမာ ျဖစ္ ပြား ေပၚေပါက္ခဲ့ေပေခ်၏။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

Credit To The Voice Weekly
Read More »

႐ုရွား ဇူကာဘတ္ သို႔မဟုတ္ ကရင္မလင္၏ ပစ္မွတ္



စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ရွိ အမွတ္ ၂၈ နာဗစကီ ပေရာ့စ္ပက္လမ္းတြင္ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီးက ထီးထီးမားမား ရပ္တည္လ်က္ ရွိသည္။ အထပ္ ေျခာက္ထပ္ရွိ ယင္းတိုက္ႀကီးကို ၂၀ ရာစု လူခ်မ္းသာမ်ားက ေၾကး မ်ား၊ ဖန္သားမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ခဲ့ၾကၿပီး ဂရီဘိုရီေဒါ့ဗ္ တူးေျမာင္းေဘးတြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုတိုက္ႀကီးကို ၁၉၀၄ ခုႏွစ္က ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းဂါး အပ္ခ်ဳပ္စက္မ်ားကို ေရာင္းခ်သည့္ တိုက္အျဖစ္ လူသိမ်ားသည္။ ၁၉၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ေဗာ္ရွီဗစ္မ်ားက ထိုအေဆာက္အအုံႀကီး ကို ႏိုင္ငံပိုင္အျဖစ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ ပုံႏွိပ္ ထုတ္ေဝေရးတိုက္ထုတ္ စာအုပ္မ်ား ေရာင္းခ်သည့္ စာအုပ္တိုက္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။ ယေန႔တိုင္ စာအုပ္တိုက္ အျဖစ္ ရွိေနဆဲ ျဖစ္သည္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး၏ ငါးလႊာႏွင့္ ေျခာက္လႊာကို ဗီကြန္တက္ (Vkontakte.ru) သို႔ ငွားလိုက္သည္။ ထို ကုမၸဏီသည္ ႐ုရွားႏိုင္ငံ ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္တြင္ အထင္ရွားဆုံး ကုမၸဏီႀကီး တစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ ဗီကြန္တက္ (Vkontakte) ဆိုသည္မွာ အဆက္အသြယ္ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ သူ႔လူမႈေရး ကြန္ရက္သည္ Facebook ကဲ့သို႔ ျဖစ္ၿပီး ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ လူသုံး အမ်ားဆုံး ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ သန္း ၂၁၀ ခန္႔ သုံးစြဲေနၾကၿပီး ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္ တတိယ အႀကီးဆုံး ဆိုရွယ္ကြန္ရက္ Website ႀကီး တစ္ခု ျဖစ္ေနသည္။

ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး အေပၚဆုံး ႏွစ္လႊာတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ ႐ုံးခန္းမ်ားအတြင္း ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ပ႐ိုဂရမ္မာမ်ား လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ေနရာအႏွံ႔ အေရာင္အေသြးစုံသည့္ ထိုင္စရာ ဆိုဖာခုံမ်ားကို လည္း အထပ္တိုင္းတြင္ ေတြ႕ရသည္။ ေနရာတိုင္းတြင္ ဆိုဒါႏွင့္ ေခ်ာကလက္မ်ားကို စိတ္ႀကဳိက္ ယူငင္ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေပးထားသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ထိုတိုက္ႀကီးတြင္ လူငယ္ ပ႐ိုဂရမ္မာ မ်ားသည္ ေန႔ခင္းေလာက္က်မွသာ စုံလင္စြာ ေရာက္လာတတ္သည္။

ဤတိုက္ႀကီးတြင္ ကုမၸဏီ တစ္ခုကို ထူေထာင္ၿပီး တာဝန္ယူေနသူ၏ အသက္မွာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသးသည္။ Matrix ႐ုပ္ရွင္မ်ားကို ႀကဳိက္တတ္ၿပီး ဆံပင္ အနက္ေရာင္၊ ေမး႐ိုး ခြၽန္ခြၽန္၊ အနက္ေရာင္ ဝတ္စုံမ်ားကို ႏွစ္သက္သည္။ သူ႔အသြင္က နာမည္ေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ကီႏူးရိဗ္လိုပုံ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို အေနာက္တိုင္း မီဒီယာမ်ားက ႐ုရွား မာ့ခ္ဇူကာဘတ္ဟု တင္စား ေခၚေဝၚၾကသည္။ ဒူးေရာ့သည္ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ္လည္း စိတ္အေျပာင္းအလဲ အလြန္ျမန္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျပဳထားၾကသည္။

ဒူေရာ့ကို ယခုႏွစ္ ဧၿပီလအထိ လူ သိပ္မသိၾကေပ။ သူေမာင္းလာသည့္ အျဖဴေရာင္ မာစီဒီးကားက ယာဥ္ထိန္းရဲ၏ ေျခေထာက္ကို တက္ႀကိတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ကို အမႈဖြင့္ကာ လိုက္ဖမ္းစဥ္ ႏိုင္ငံက ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ေကာလာဟလမ်ားက သူ႔ကို အီတလီ ေရာက္သြားၿပီဟု လည္းေကာင္း၊ ဆြစ္ဇာလန္သို႔ ထြက္သြားၿပီဟု လည္းေကာင္း ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူထြက္ေျပးရန္ အျဖစ္ႏိုင္ဆုံး မွာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုသာ ျဖစ္သည္။ သူႏိုင္ငံအတြင္း ရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ ႐ုံးခန္း အတြင္း ရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ၊ သူထူေထာင္ခဲ့သည့္ ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္ကေတာ့ ဆက္လက္ လည္ပတ္ကာ တန္ဖိုးေတြ တက္လ်က္ ရွိေနသည္။

ယခုႏွစ္တြင္ ဒူေရာ့၏ ကုမၸဏီႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အသံေတြ ထြက္လာသည္။ သူေပ်ာက္ေနသည့္ ကာလ တြင္ သူႏွင့္အတူ ဗီကြန္တက္ကို ထူေထာင္ခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ရွယ္ယာမ်ားကို ေရာင္းခ်လိုက္ၿပီ ဆိုသည့္ သတင္းေတြ ထြက္လာသည္။ သူ႔ရွယ္ယာေတြကလည္း မနည္း။ ကုမၸဏီ၏ ၄၈ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ရွိသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုရွယ္ယာမ်ားကို သမၼတ ပူတင္ကပဲ ဝယ္သြားသေယာင္ေယာင္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကပဲ သိမ္းပိုက္သြားသလိုလို ေကာလာဟလေတြကိုလည္း ၾကားေနရသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ အင္တာနက္ကို အစိုးရအေနႏွင့္ စိတ္ဝင္စားသည္ ဆိုျခင္းက မျငင္းႏိုင္ေပ။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက လူေတြ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပခဲ့ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အစိုးရသည္ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့သည္။ ပူတင္ကိုယ္တိုင္ အြန္လိုင္း၏ အေရးပါမႈကို ေစာင့္ၾကည့္သည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ရ သည္။ ႐ုရွားလႊတ္ေတာ္ ဒူးမားတြင္လည္း ကရင္မလင္ကို ေထာက္ခံသည့္ ယူႏိုက္တက္ ႐ုရွားပါတီက အင္တာနက္ကို တင္းက်ပ္စြာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားရန္၊ အခ်ဳိ႕ေသာ Website မ်ားကို ပိတ္ဆို႔ထားရန္ ဥပေဒကို ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။

ယေန႔အထိ ႐ုရွားအစိုးရ အေနႏွင့္ ဗီကြန္တက္ႏွင့္ အျခား ဆိုရွယ္ မီဒီယာမ်ားအေပၚ မည္သို႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ ထိန္းသိမ္းထားသည္ ဆိုျခင္းမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနဆဲပင္။ တစ္ေႏြလုံး ဒူေရာ့ကလည္း ေပ်ာက္ေနသည္။ ဆင္းဂါးတိုက္ႀကီး အေပၚထပ္တြင္ ကုမၸဏီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ လိုဘုရွ္ကင္၏ ေလသံမ်ားကလည္း စိုးရိမ္ ပူပန္ပုံမရ။ သူက “ကုမၸဏီရဲ႕ စေတာ့ရွယ္ယာေတြနဲ႔ အျမတ္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ သူတို႔ ပါဗယ္ကိုပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ရမွာ။ သူ႔ကို ဖမ္းဖို႔ဆိုတာလည္း သိပ္မလြယ္ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည္။

ဒူေရာ့သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာသူ ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖခင္က ဗာလာရီျဖစ္ၿပီး တူရင္းႏွင့္ အီတလီတို႔တြင္ ဂႏၴဝင္ စာေပမ်ားကို သင္ၾကားရာ၌ နာမည္ေက်ာ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ဒူေရာ့ ငယ္စဥ္က ထိုႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဖခင္ႏွင့္ ေခတၱ လိုက္ေနဖူးသည္။ သူ႔အစ္ကို နစ္ခိုလိုင္သည္ ႏိုင္ငံတကာ သခၤ်ာႏွင့္ ပ႐ိုဂရမ္းမင္း ၿပဳိင္ပြဲတြင္ ေရႊတံဆိပ္ဆု ရရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ဒူေရာ့သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ အစိုးရ တကၠသိုလ္တြင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကတည္းက ဆိုရွယ္ ကြန္ရက္ကို စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူက ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆရာမ်ားအတြက္ ရင္ဖြင့္စရာ အင္တာနက္ စင္ျမင့္ တစ္ေနရာအျဖစ္ လမ္းဖြင့္ ေပးခဲ့သည္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေရာက္မွ သူႏွင့္ ေက်ာင္းေနဘက္ျဖစ္သည့္ ယာခ်က္စ္လက္မီရီ လက္ရွ္ဗီလီဆိုသူက ႐ုရွား ဆိုရွယ္ မီဒီယာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ထူေထာင္ရန္ အႀကံျပဳခဲ့သည္။ ဗီလီသည္ တပ္ဖ္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ အသိုင္းအဝိုင္းထဲသို႔ လက္ဗ္လီဗိဆိုသူလည္း ေရာက္လာ သည္။ သူလည္း မက္ဂီးလ္ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔အားလုံး ဒူေရာ့၏ အစ္ကို နစ္ခိုလိုင္ႏွင့္ လာေရာက္ ပူးေပါင္းၾကသည္။ နစ္ခိုလိုင္ကလည္း ထိုအခ်ိန္တြင္ သခ်ၤာ ေဒါက္တာဘြဲ႕အတြက္ တက္ေနသည္။ သူတို႔ အားလုံးကို အရင္းအႏွီး အမ်ားဆုံး ထုတ္ေပးသူမွာ မီရီလက္ရွ္ဗီလီ၏ ဖခင္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖခင္သည္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္တြင္ ထင္ရွားသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံး ဗီကြန္တက္ကို ပူးေပါင္း ထူေထာင္ေနခ်ိန္တြင္ ႐ုရွား အစိုးရကလည္း Facebook ႏွင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေကာလိပ္မ်ားက လာသည့္ အီးေမးလ္မ်ားအား ပိတ္ပင္ ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ဗီဒီယို၊ ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ တီဗီ အစီအစဥ္မ်ားကိုပါ ၾကည့္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ ေပးလိုက္ ေသာေၾကာင့္ ႐ုရွား ဗီကြန္တက္ လိုင္းသည္ ထင္ရွားလာသည္။ တစ္လလွ်င္ အနည္းဆုံး ရွစ္နာရီ ပ်မ္းမွ် ၾကည့္သူေတြ တက္လာသလို၊ မူပိုင္ခြင့္ ခ်ဳိးေဖာက္မႈအတြက္ပါ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာခဲ့ရသည္။ လစဥ္ ဗီကြန္တက္ကို ဝင္ေရာက္သူေပါင္း ၄၆ သန္းအထိ ရွိလာၿပီး ႐ုရွားတြင္ Facebook ကို ဝင္ေရာက္ ၾကည့္သူေပါင္းမွာ ၁၁ ဒသမ ၇ သန္းသာရွိျခင္းႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္သည္။

ဗီကြန္တက္ ေအာင္ျမင္လာေလ ဒူေရာ့ကို ႐ုရွားကလည္း သတိထားမိေလ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒူေရာ့သည္ လူျမင္ကြင္းသို႔လည္း မထြက္၊ လူေတြႏွင့္လည္း စကားမေျပာ။ အင္တာဗ်ဴးကိုပင္ လက္ခံသူ မဟုတ္သည့္အျပင္ မီဒီယာကိုပါ ေဝးေဝးေရွာင္သူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုႏိုေနာ့ဗ္ ဆိုသူကိုမူ စာအုပ္ေရးရန္အတြက္ အင္တာဗ်ဴးရန္ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ထိုစာအုပ္ ထြက္လာေသာအခါ ႐ုရွား႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီမ်ားက သူ႔အေၾကာင္း ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရန္အတြက္ စာအုပ္ကို ဝယ္ရန္ ကမ္းလွမ္းလာ ၾကသည္။ ေနာက္ဆုံး ႐ုရွား AR ႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီက ႐ိုက္ကူးခြင့္ ရသြားသည္။

ဒူေရာ့၏ စ႐ိုက္က ထူးျခားသည္ဟု ဆိုရမည္။ ရန္လိုတတ္သလို ေပ်ာ့ေပ်ာင္းခ်င္လည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေန တတ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလက ဆင္းဂါးတိုက္အေပၚ ျပတင္းေပါက္မွ ႐ုရွား႐ူဘယ္ အေၾကြ ငါးေထာင္ (ေဒၚလာ ၁၅၀ ခန္႔) ကို ႀကဲခ်ေပးခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ပြဲေတာ္တစ္ခု က်င္းပေနသည့္ ကာလလည္း ျဖစ္သည္။

႐ုရွား မီဒီယာမ်ား ေရးသားခ်က္အရ ဒူေရာ့ ခ်မ္းသာ ပိုင္ဆိုင္မႈမွာ ေဒၚလာ သန္း ၂၀၀ ခန္႔ ရွိမည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ သူ မည္မွ် ခ်မ္းသာေၾကာင္း အတည္ျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိေပ။

အေစာပိုင္းတြင္ ႐ုရွား အစိုးရသည္ ဒူေရာ့ႏွင့္သူပိုင္ ကုမၸဏီကို ျခြင္းခ်က္ထားကာ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။ ႐ုရွားသမၼတ ပူတင္ကလည္း ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ခန္႔က အာဏာကို ရရွိရန္ ႀကဳိးပမ္းေနခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ သူတို႔ အာ႐ုံစူးစိုက္သည့္ ေနရာမွာ ႐ုပ္သံလႊင့္ မီဒီယာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး၊ ႐ုပ္သံ မီဒီယာ မ်ားကိုသာ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္အျဖစ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ရန္ အားထုတ္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ဒူေရာ့၏ အြန္လိုင္းကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့သည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ပါလီမန္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ႐ုရွား ၿမဳိ႕ျပ လူလတ္တန္းစား မ်ားက မေက်မနပ္ ျဖစ္ကာ ဆႏၵျပၾကသည္။ ႐ုရွားသမၼတ ပူတင္လက္ထက္တြင္ မထင္မွတ္ထားေသာ လူထု အုံၾကြမႈႀကီး တစ္ခု ျဖစ္သည္။ စုံစမ္းေရး ေကာ္မတီက ဤသို႔ လူထု အုံၾကြမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ရျခင္း မွာ အြန္လိုင္းေပၚရွိ ဘေလာ့ဂ္မ်ား၏ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ခ်က္ မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ သတင္း ဌာနမ်ားကလည္း ‘ႏိုင္ငံေတာ္အေပၚ ျပည္သူမ်ား ယုံၾကည္မႈအား စစ္ပြဲတစ္ရပ္ အေနႏွင့္ ေၾကညာကာ သတင္း အခ်က္အလက္ တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း’ ေဝဖန္ ေရးသားခဲ့သည္။

ျပည္သူမ်ား ဆႏၵျပေနခ်ိန္တြင္ စိန္႔ပီတာစ္ဘတ္ အစိုးရအဖြဲ႕ FSB ႏွင့္ ႐ုရွား အင္တာနက္ လုံၿခံဳေရး ေအဂ်င္စီတို႔ကို ဒူေရာ့ထံ စာပို႔ၿပီး ဗီကြန္တက္ေပၚမွ အစိုးရကို ထိုးစစ္ဆင္ေနသည့္ အဖြဲ႕ ၇ ဖြဲ႕ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္ေနေသာ စာမ်ားကို ဖ်က္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

FSB အဖြဲ႕၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ဒူေရာ့က Twitter ေပၚသို႔ အားကစားအက်ႌ ဝတ္ထားသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို လွ်ာထုတ္ထားသည့္ ပုံျဖင့္ တင္ၿပီး တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ကိုယ္ေပ်ာက္ပုံ ဖ်က္ထားသည့္ စစ္ဝတ္စုံ ဝတ္ထားေသာ ရဲတစ္ေယာက္ကလည္း သူေနထိုင္သည့္ တိုက္သို႔ လာေရာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ေသးသည္။ ထိုသတင္းမ်ားေၾကာင့္ ဒူေရာ့ကို အစိုးရ အတိုက္အခံ အုပ္စုက ပိုၿပီး သတိထားမိကာ ေထာက္ခံလာခဲ့ၾကသည္။

ယမန္ႏွစ္ကလည္း ဒူေရာ့သည္ Afisha ဆိုသည့္ မဂၢဇင္းက တစ္ဆင့္ “ေခတ္ ေနာက္က်ေနသည့္ ဥပေဒမ်ား၊ လိုင္စင္မ်ား၊ တားျမစ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ လူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္းကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္ေစသည့္ ဥပေဒမ်ားကို ဆန္႔က်င္ၾက၊ လူသား အက်ဳိးျပဳ ဥပေဒ ကင္းမဲ့ေနၿပီ” ဟု ေျပာ႐ုံမက ႏိုင္ငံ အတြင္း လက္ေတြ႕ သုံးစြဲေနသည့္ ေငြေၾကးကိုလည္း ေခတ္ႏွင့္ အံမဝင္ဟု လည္းေကာင္း၊ ႐ုရွား နယ္ျခား ေဒသမ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ျပည္နယ္ခြဲမ်ားကို ထူေထာင္ၾကရန္ကိုပါ တိုက္တြန္းသည့္ စာမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။

FSB က ဒူေရာ့၏ ဗီကြန္တက္ကို အြန္လိုင္း ဆန္႔က်င္ဘက္ အုပ္စုအေနႏွင့္ သတ္မွတ္ၿပီး ပိတ္ပင္ ခဲ့သည့္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဒူေရာ့ကလည္း ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း စာမ်ားကို အစိုးရထံ ေရးသား ေပးပို႔ခဲ့ သည္။ သူက “ႏိုင္ငံျခားက Website ေတြကို ခြင့္ျပဳထားၿပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲက Website ေတြကို ပိတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ႐ုရွား ဘာသာစကားနဲ႔ အင္တာနက္ သုံးေနတာကို သတ္လိုက္သလို ျဖစ္သြား လိမ့္မယ္” ဟု သတိေပးခဲ့သည္။

ေနာက္ပိုင္း ဒူေရာ့၏ Website ဗီကြန္တက္ကို ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေလာကတြင္ လည္းေကာင္း၊ လူငယ္ထုၾကားတြင္ လည္းေကာင္း ဒူေရာ့ သတင္းေတြက ပိုၿပီး ေျပာစရာ ျဖစ္ခဲ့႐ုံမက သူ႔ကို လူငယ္မ်ားကပါ စံျပဳေလာက္သည့္ ပုဂၢဳိလ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ကံၾကမၼာက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာ မေပး။ ဧၿပီလ ၅ ရက္ေန႔က ဗီကြန္တက္ ဒုဥကၠ႒ အီလ္ယာပီရီေကာ့စကီး အမည္ျဖင့္ လိုင္စင္ ယူထားသည့္ မာစီဒီးကားကို လမ္း စည္းကမ္း ခ်ဳိးေဖာက္သည္ဟု စြပ္စြဲခ်က္ေတြ ထြက္လာသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ မီဒီယာကလည္း ဒူေရာ့သည္ ကားကို ေမာင္းေျပးသည္ဟု ပထမ ေရးၿပီးမွ ေနာက္ပိုင္း ရဲအရာရွိ ေျခေထာက္ကို ျဖတ္ေမာင္း ေျပးသည္ ဆိုေသာ စြပ္စြဲခ်က္မ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။ သူတို႔က ကားေနာက္ခန္းတြင္ ဒူေရာ့ပါလာ သည္ဟု စြပ္စြဲခဲ့သည္။ ဗီကြန္တက္ကလည္း ထိုကားကို ဒူေရာ့ မေမာင္းေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

ဧၿပီလ ၁၆ ရက္ေန႔တြင္ စုံစမ္းေရး အဖြဲ႕က ဆင္းဂါးတိုက္သို႔ ေရာက္လာသည္။ သူတို႔က ဒူေရာ့ကို ရွာသည္ ဆိုေသာ္လည္း ႐ုံးခန္းအတြင္းရွိ ဖိုင္မ်ားကို ဆုတ္ၿဖဲကာ ေမႊေႏွာက္သြားခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စၿပီး ဒူေရာ့တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ သူ႔ကို ေလေၾကာင္းျဖင့္ တစ္ရက္ ႀကဳိတင္ လြတ္ေျမာက္သြားသလိုလို သတင္းေတြ ေပၚထြက္လာသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဒူေရာ့ကို ျပည္ေျပးအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ၾကသည္။

႐ုရွား Forbes ၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ဒူေရာ့ ပိုင္ဆိုင္မႈသည္ ေဒၚလာ တစ္ဘီလီယံခန္႔ ရွိမည္ဟု ဆိုသည္။ ဇြန္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ဒူေရာ့ ႐ုရွားႏိုင္ငံ ျပန္ေရာက္လာၿပီဆိုသည့္ သတင္းမ်ား ထြက္လာသည္။ သူ႔ကို အင္တာဗ်ဴးၿပီး စာအုပ္ ေရးေပးသူႏွင့္ ေမာ္စကိုတြင္ ေတြ႕သည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚ လာသည္။

သို႔ေသာ္ ဒူေရာ့ကို မည္သူမွ် ေသခ်ာစြာ မေတြ႕ရ။ အစိုးရကလည္း ဒူေရာ့ကို အလိုရွိေနသည္။ သူတို႔ အလိုရွိသည္မွာ ဒူေရာ့ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ဘီလီယံႏွင့္ ခ်ီေနေသာ ေဒၚလာမ်ားေၾကာင့္လား သို႔မဟုတ္ အစိုးရ ရင္ထဲကို ဆူးတစ္ေခ်ာင္းလို စူးဝင္ေနသည့္ ဗီကြန္တက္ေၾကာင့္လား မည္သူမွ် မသိႏိုင္။

The Flight of the Russian Zuckerberg, by Joshua Yaffa, Bloomberg Businessweek, August 5, 2013.

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔(Written by ေအာင္သူၿငိမ္း )



ရခိုင္႐ိုးမေတာင္တန္း တစ္ေနရာတြင္ ဆင္စီးေလ့လာေရး ခရီးသြားမ်ားအား ေတြ႕ရစဥ္
၀သႏၲရာသီ၏ တိမ္ပန္းခ်ီမ်ားကို ေငးေမာရင္း မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အား ပထ၀ီေျမလႊာခ်င္း တြဲခ်ဳပ္ထားသည့္ႏွယ္ရွိေသာ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အပူပိုင္းဇုန္ဟု ထင္ရသည့္ မေကြးတိုင္းအတြင္းရွိ ပဒါန္း၊ ငဖဲ၊ ေစတုတၱရာ၊ ထီးလင္း၊ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕မ်ားမွာ မိုးေရခ်ိန္ လက္မေလးဆယ္အထက္ ရရွိသည့္ ရခိုင္႐ိုးမႏွင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားေပၚ၌ တည္ရွိေနၾကသည္။
ၾသဂုတ္လလယ္ပိုင္းက ရခိုင္႐ိုးမ ေတာင္တန္းမ်ား၏ အေရွ႕ဘက္ဆံုးအေျခ၊ မေကြးတိုင္း၏ အေနာက္ဘက္ဆံုး ၿမိ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္သည့္ ငဖဲၿမိဳ႕နယ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းၿမိဳ႕ေလးမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္ႏွင့္ မေကြးတိုင္း၏ နယ္ျခားၿမိဳ႕ဟု ေခၚဆိုႏိုင္သည့္အေလ်ာက္ ရာသီဥတုမွာလည္း မေကြးတိုင္းအတြင္း အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ားႏွင့္ လံုး၀ကြာျခားလွသည္။
မေကြးၿမိဳ႕မွ ဧရာ၀တီတံတား (မေကြး) ကို ျဖတ္၍ မင္းဘူးၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ မင္းဘူးၿမိဳ႕ ေျမာက္လွည္းေကာက္ အ၀ိုင္းမွတစ္ဆင့္ မင္းဘူး-အမ္း ကားလမ္းအတိုင္းလိုက္၍ ပုသိမ္-မံုရြာလမ္းသို႔အေရာက္ ပုသိမ္ဘက္သို႔လိုက္၍ ငါးမိုင္ခန္႔အကြာတြင္ ပဒါန္းၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ ပဒါန္းၿမိဳ႕မွ အေနာက္တည့္တည့္သို႔ ထြက္ေသာအခါ ငဖဲၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။
ပဒါန္းၿမိဳ႕သို႔ မေရာက္မီကတည္းက အေနာက္႐ိုးမ ေတာင္တန္းမ်ား၏ ေက်ာကုန္းမ်ားေပၚ တိမ္တိုက္မ်ား လြန္းထိုးေနသည့္ ျမင္ကြင္းအား လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ထိုျမင္ကြင္းက အပူပိုင္းဇုန္မွ ထြက္လာသူ တစ္ဦးအား အိုေအစစ္ တစ္ခုအလား ဆြဲေဆာင္ေနခဲ့သည္။ ပဒါန္းၿမိဳ႕မွ ငဖဲၿမိဳ႕သုိ႔ သြားရာကားလမ္း ၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ရခိုင္႐ိုးမ အေျခမွ ဆည္ေရေသာက္သည့္ စပါးခင္းမ်ားကလည္း ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ပနံရလွသည္။
ငဖဲၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေ၀းမွ ျမင္ကတည္းက ေရာက္ဖူးခ်င္လွသည့္ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ခရီးႏွင္ခဲ့သည္။ အညာေျခာက္ေသြ႕ ရပ္၀န္းမွ လာသူအတြက္ စိမ္းျမျမ လယ္ကြင္းျပင္ႏွင့္ ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားက အမိအရ ဖမ္းစားထားႏိုင္သည္ထက္ ေပေထာင္ေက်ာ္ျမင့္သည့္ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔  ဆင္စီး၍ တက္ရမည္ဆိုသည္က ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္ေနမိသည္။
ငဖဲၿမိဳ႕မွ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔ တက္ေရာက္ရန္ အစစအရာရာ ကူညီေပးခဲ့ေသာ ဦးတင္၀င္းမွာ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလွသည္။ အေနာက္႐ိုးမ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားေပၚသို႔ တက္ေရာက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္ခဲ့ျခင္းမွာလည္း ဦးတင္၀င္း ကမကထျပဳ တည္ေထာင္ထားသည့္ အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားအား ေလ့လာရန္ျဖစ္သည္။
ငဖဲၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ အသစ္ေဖာက္လုပ္ထားသည့္ ငဖဲ-ေစတုတၱရာ ကားလမ္းအတိုင္း ဆယ္မိုင္ခန္႔ လြန္ေသာအခါ ေတာက္တဲ့ေတာင္ အေျခမွ ဆင္၀ိုင္းအနီးသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ ဆင္၀ိုင္းမေရာက္မီ ငရန္႔ေခ်ာင္းရြာအထိ ဆင္ေလးေကာင္က အဆင္သင့္ လာႀကိဳေနခဲ့သည္။ ထိုရြာေလးမွာ ရခိုင္႐ိုးမေပၚ၌ တည္ရွိေသာ္လည္း ခ်င္းလူမ်ိဳးမ်ား အမ်ားဆံုး ေနထိုင္ၾကသည္။
ထိုရြာမွတစ္ဆင့္ ငဖဲၿမိဳ႕နယ္အတြင္း အျမင့္ဆံုး ေတာင္ေၾကာျဖစ္သည့္ ေတာက္တဲ့ေတာင္ေပၚသို႔ ဆင္မ်ားစီး၍ တက္ခဲ့ၾကသည္။ လမ္း႐ိုးေဟာင္းအတိုင္း တစ္သြယ္၊ ေတာသစ္တိုး၍ တစ္ဖံု လွ်ဳိေျမာင္မ်ားကို ေက်ာ္ရင္း ေတာက္တဲ့ေတာင္၏ တစ္၀က္ေက်ာ္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ ၁၅၀၀ အျမင့္အထိ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
အဆိုပါ စီမံခ်က္မွာ သစ္ေတာထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေရးအတြက္ ထိေရာက္လွေသာ္လည္း တိုးပြားလာမည့္ လူဦးေရႏွင့္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္းကိုသာ ဓားမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာခဲ့သည့္ ေဒသခံမ်ားအတြက္ ၀မ္းေရးကို မည္သည့္နည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကမည္လဲ အေတြးပြားမိသည္ . . . . .
ေတာင္ေၾကာအျမင့္သို႔ေရာက္ေလ တိမ္ေတြကို အနီးကပ္ျမင္ရေလ ျမင္ကြင္းအသစ္ အဆန္းေတြ ျမင္ရေလျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ထိုျမင္ကြင္း အသစ္အဆန္းမ်ားထဲမွ ျမင္ကြင္းအမ်ားစုက စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာမ်ား ျဖစ္ေနမွန္း သိလာခဲ့ရသည္။ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားအား အေ၀းမွျမင္ရစဥ္က ျပာညိဳ႕ညိဳ႕ျဖင့္ လွေနေသာ္လည္း ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား၏ ရင္သားေပၚေရာက္လာမွ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြႏွင့္ ပါလားဟု သိခဲ့ရသည္။
"အခုျမင္ေနတဲ့ ကြက္လပ္ေတြေရာ ပတ္၀န္းက်င္ ေတာင္ေတြေပၚက ခပ္စိမ္းစိမ္း ကြက္လပ္ေတြပါ ေဒသခံေတြ ခုတ္ထြင္ထားတဲ့ ေတာင္ယာေတြေပါ့ဗ်ာ။ အခု မိုးတြင္းမို႔ အစိမ္းေရာင္ေလးေတြ ျမင္ေနရေပမယ့္ ေႏြအခါဆို လူ႕ဦးေခါင္းမွာ ဒက္ေပါက္သလို အကြက္ႀကီးေတြ ျမင္ေနရတာ ၾကည့္ေကာင္းစရာ မရွိပါဘူး။ သစ္ပင္ေတြ ရွိတုန္းက ခုတ္ခဲ့တာ ကြၽန္ေတာ္ေရာ ကင္းလားဆို မကင္းခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ႏုိင္သေလာက္ ျပဳစုမယ္ဆိုၿပီး အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာစိုက္ဖို႔ အစီအစဥ္ ခ်ခဲ့တာ" ဟု ဦးတင္၀င္းက ေျပာျပခဲ့သည္။
ထိုေတာင္ေၾကာမ်ားေပၚရွိ ေဒသခံ အမ်ားစုမွာ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးျခင္းႏွင့္ သစ္ေတာထြက္ပစၥည္းမ်ား အေပၚတြင္သာ အဓိက မွီခိုၾကရသည္။ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ိဳးသည့္ ေျမကြက္လပ္ရရွိရန္ သစ္ႀကီး၊ ၀ါးႀကီးမ်ားအား ေျပာင္ေနေအာင္ခုတ္၍ မီးပါ႐ိႈ႕ၾကရသည္။ ထိုသို႔ မီး႐ိႈ႕၍ရသည့္ ျပာမ်ားက သီးႏွံျဖစ္ထြန္းရန္ အားေပးသည္ဟုလည္း ေဒသခံမ်ားက ယံုၾကည္ၾကသည္။
"ေတာင္ယာလံုး၀ မခုတ္ဖို႔ သူတို႔ကို တားလိုက္ရင္ သူတို႔ဘာသြားစားမလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေျဖရွင္းႏိုင္ဘူးေလ။ မွ်စ္တစ္ေခ်ာင္းဟာ ၀ါးတစ္ပင္ပဲလို႔ အသိရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီမွ်စ္ကို ငါမခ်ိဳးလည္း သူမ်ားခ်ိဳးမွာပဲဆိုတဲ့ အသိက လက္ေတြ႕ပိုက်ေနတဲ့ အေျခအေနေတြေပါ႔ဗ်ာ။ ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံခ်က္ႀကီးေတြနဲ႔မွ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္မယ့္ အေနအထားပါ" ဟု ဦးတင္၀င္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ေတာက္တဲ့ေတာင္ ပတ္လည္မွ မန္းသစ္ေတာ ႀကိဳး၀ိုင္းအတြင္း ဦးတင္၀င္းဦး ေဆာင္သည့္အဖြဲ႕က အစုအဖြဲ႔ပိုင္ သစ္ေတာအျဖစ္ ဧက ၆၅၀ ရရွိထားသည္။ ထိုအဖြဲ႔တြင္ ေဒသခံေတာင္သူမ်ား အမ်ားဆံုး ပါ၀င္၍ အဖြဲ႕၀င္ ၃၃ ဦးရွိသည္။ ယခုလက္ရွိ ေတာင္ယာေဟာင္း (ဖုန္းဆိုး) မ်ားတြင္ ေလွ်ာ္ျဖဴ၊ သစ္ေမႊး၊ ကြၽန္းစသည့္အပင္မ်ား စတင္စိုက္ပ်ိဳးထားသည္။
"ဦးေလးတို႔ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာစိုက္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ေတာင္ယာစနစ္က တစ္ေနရာကို ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ စိုက္ၿပီးရင္ ဒီအတိုင္း ထားခဲ့တာပဲေလ။ မစားေလာက္ေတာ့လည္း သစ္ေတာကိုပဲ မွီခိုရတာေပါ႔။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကလည္း အစုအဖြဲ႕ပိုင္ သစ္ေတာစိုက္ခြင့္ ျပဳတယ္။ ေရရွည္မွာလည္း သစ္ေတာေတြရွိမွ သဘာ၀ မွ်တမယ္ဆုိတာ ေရဒီယိုေတြ၊ စာေစာင္ေတြကေန သိလာရလို႔ သစ္ေတာစိုက္ဖို႔ စိတ္၀င္စားခဲ့တာ" ဟု ငရန္႔ေခ်ာင္းေက်းရြာမွ အသက္ ၆၁ ႏွစ္ရွိ ေတာင္သူဦးျမင့္ေမာင္တင္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။
မစားေလာက္ေတာ့လည္း သစ္ေတာကိုပဲ မွီခိုရတာေပါ့ဟူသည့္ ဦးျမင့္ေမာင္တင္၏ စကားကို ၾကားေယာင္ရင္း သစ္ေတာကထြက္သည့္ သစ္လံုးႀကီးမ်ား၊ ကြၽဲႏြားမ်ားျဖင့္လည္း ၿမိဳ႕နယ္ျခားအထိ မသယ္ေဆာင္ေဆာင္ႏိုင္သည့္ သစ္လံုးႀကီးမ်ားအား မည္သူေတြက ၀ယ္ယူခဲ့သလဲ။ မည္သူေတြထံ မည္သည့္ပံုစံျဖင့္ တစ္ဆင့္ေရာင္းခ်ခဲ့သလဲ။ အေတြးပြားေနမိသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီး၏ လမ္းၫႊန္မႈျဖင့္ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ သစ္ေတာဧရိယာမ်ားအတြင္း က်ဴးေက်ာ္ေတာင္ယာမ်ားအား စာရင္းျပဳစုေနေၾကာင္း သိရသည္။ သစ္ေတာဧရိယာ အတြင္းရွိ တဲတိုက္မ်ားအား အိမ္ေျခ ၅၀ ေက်ာ္လွ်င္ ေက်းရြာအျဖစ္ အတည္ျပဳ၍ အိမ္ေျခ ၅၀ မေက်ာ္ပါက နီးစပ္ရာ တဲတိုက္အခ်င္းခ်င္း စုေပါင္းကာ ေက်းရြာဖြဲ႕ေပးမည္ဟု သိရသည္။ လက္ရွိက်ဴးေက်ာ္ထားသည့္ ေတာင္ယာႏွင့္ လယ္ကြက္မ်ားအား ပံုမွန္အတိုင္း လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထပ္မံခ်ဲ႕ထြင္ျခင္းကို လံုး၀ခြင့္မျပဳဘဲ ဥပေဒႏွင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူသြားမည္ဟုလဲ သိရသည္။
အဆိုပါ စီမံခ်က္မွာ သစ္ေတာထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေရးအတြက္ ထိေရာက္လွေသာ္လည္း တိုးပြားလာမည့္ လူဦးေရႏွင့္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္းကိုသာ ဓားမဦးခ် လုပ္ကိုင္လာခဲ့သည့္ ေဒသခံမ်ားအတြက္ ၀မ္းေရးကို မည္သည့္နည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကမည္လဲ အေတြးပြားမိသည္။ ေဒသခံမ်ားအတြက္ မည္သို႔ေသာ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းမႈ ပံုစံအသစ္မ်ားက အဆင္ေျပေစမည္လဲ စဥ္းစားမိသည္။
ေတာက္တဲ့ေတာင္ေပၚမွ ျပန္ဆင္းလာေသာအခါ စပါးခင္းစိမ္းစိမ္းႏွင့္ ေတာင္တန္းျပာ ညိဳ႕ညိဳ႕မ်ားအား အေ၀းမွ ျမင္ရစဥ္က ၾကည္ႏူးမႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ့သည္။ ခြန္အားႀကီးမားလွသည့္ ဆင္ႀကီးေပၚတြင္ လိုက္ပါလာရေပသည့္ အားအင္ကုန္ခန္း ေနသကဲ့သို႔ စိတ္ႏြမ္းနယ္ေနခဲ႔သည္။
ဘ၀တြင္ ပထမဆံုး ဆင္စီးဖူးသည့္ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အေနာက္႐ိုးမ၏ အေရွ႕ဖ်ားဆံုး ေတာင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္ အထိအေတြ႔က ေတာင္တန္းႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္ သစ္ပင္ႀကီးေတြ မဖံုးလႊမ္းေတာ့ ပါလားဟူေသာ အသိကို ပထမဆံုး ရရွိေစခဲ့သည္။
Credit To First-11
Read More »

၂၀၁၅ မွာကမည့္ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး(Written by ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ )



အမ်ဳိးသားဇာတ္႐ုံတြင္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖခဲ့သည့္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ သဘင္သက္၊ အႏုပညာသက္ ႏွစ္ (၈၀)ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲတြင္ ရြဲကုန္သည္ျပဇာတ္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖေနစဥ္
"၂၀၁၁ က ဇာတ္လမ္းစခဲ့တယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြ ၂၀၁၅ မွာ ကဦးမွာလား"
အထက္စကားကုိ ကုိဘသစ္က ေမးပါသည္။ "ခင္ဗ်ားဟာ တယ္ကဗ်ာဆန္ ေနပါလား ကုိဘသစ္"။ "ဟုတ္တယ္ အမ်ဳိးသားဇာတ္႐ုံမွာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ သဘင္သက္၊ အႏုပညာသက္ အႏွစ္ ၈၀ ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕သားသမီး၊ ေျမးျမစ္ေတြ ျပဳလုပ္တဲ့ ဇာတ္ပြဲကုိ ညလုံးေပါက္နီးပါး ၾကည့္ခဲ့လုိ႔ပဲ"။ "အလုပ္ပ်က္၊ အကုိင္ပ်က္ဗ်ာ"။ "ဟုတ္တယ္ဗ်၊ အရင္ေခတ္က ပြဲေတြဆုိရင္ ညလုံးေပါက္ ကရတယ္။ လူေတြကလည္း တစ္ညလုံး ၾကည့္တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဘီလူးကြၽန္းမွာ ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အဘြားက ပြဲ၀ါသနာပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ပြဲျဖစ္ျဖစ္ လုိက္ၾကည့္တယ္" "ပဲခူးသနပ္ပင္က လူေတြလုိေပါ့ ဟုတ္လား"။ "ဟုတ္မယ္ထင္တယ္။ အဘြားက ပြဲကန္ထ႐ုိက္လည္း ယူတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ႐ုံပြဲေတြ သြင္းတာလည္း ရွိတယ္။ အေမေျပာဖူးတယ္။ အဘုိးတုိ႔ ရန္ကုန္မွာ ပဲြသြင္းေတာ့ ႐ုံအတြက္ ရက္မရဘူး။ ဇာတ္ပြဲကုိလည္း စရန္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ လမ္းမေတာ္ လမ္းမႀကီးကုိ ပိတ္ၿပီးေတာ့ ပြဲကရတယ္။ အေမတုိ႔က လမ္းေပၚခုံခ် ႀကိဳးတားၿပီး ဖ်ာေရာင္းတယ္တဲ့။ စီစဥ္ေပးသူက လမ္းမေတာ္ ဘုိးတုတ္လုိ႔ ဆုိတယ္"
"အေတာ္ဆုိးတာပဲေနာ္။ လမ္းမေတာ္ ဘိုးတုတ္ဆုိတာ လူမုိက္ပဲေလ။ လူမုိက္အားကုိးၿပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးေပါ့ ဟုတ္လား" "လုပ္လုိ႔လည္း ရလုိ႔ေပါ့။ ဒီလုိမ်ဳိးဟာ မေကာင္းပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ျဖစ္ခဲ့တာကုိ ေျပာတာပါ။ အဲဒီေခတ္က လမ္းမေတာ္လမ္းဆုိတာ ညဘက္အသြားအလာ မရွိသေလာက္ဘဲ။ ကြၽန္ေတာ္ဆုိရင္ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွာ ေလးဘီးကား (Mazada 360) တစ္စီး မဲေပါက္တယ္။ တစ္လ ၁၄၉ က်ပ္ပဲ သြင္းရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကားမေမာင္းတတ္ေသးဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ေယာက္ဖ ကုိျမင့္သိန္းက ကားေမာင္းသင္ေပးတယ္။ သူသင္တဲ့ေနရာက သိမ္ႀကီးေစ်းပါ ညဘက္လူမရွိတဲ့ ေနရာေပါ့။ တစ္ဆက္တည္း ေျပာလုိတာက ၿမိဳ႕ေတြမွာ ကားအသြား မမ်ားတဲ့ လမ္းေတြရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ညဘက္ေတြမွာေပါ့။ အဲဒီလုိ ေနရာေတြမွာ ညေစ်းေတြ လုပ္ေပးလုိ႔ရတယ္။ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ။ အခုေတာ့ လမ္းေပၚမွာ လူေတြအရမ္းမ်ားတဲ့ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္ေတြမွာမွ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေစ်းေရာင္းခြင့္ျပဳတယ္"။
"ညေန ၃ နာရီကေန ည ၈ နာရီထိပါ"။ "ဒီေတာ့ လူေရာ၊ ေစ်းဆုိင္ေတြပါ လမ္းေပၚေရာက္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ကားေတြမ်ားတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံး ကားက်ပ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါမယ္။" "လမ္းေတြခ်ဲ႕ေပးပါတယ္"။ "ပလက္ေဖာင္း ေစ်းသည္ေတြက ခ်ဲ႕တဲ့လမ္းေပၚ တက္ေရာင္းေနတာပဲ"။
"အဆင္ေျပတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေျပာရင္းနဲ႔ ဇာတ္ပြဲကေန လမ္းေပၚေရာက္ကုန္ၿပီ" "ဟုတ္ပါတယ္။ လမ္းပိတ္ၿပီး ဇာတ္ကတာ အမွတ္တရ ေျပာခ်င္လုိ႔ပါ။ ကေမၻာဒီးယား ႏိုင္ငံဆုိရင္ သူ႕ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ အေမြကုိ ဇာတ္ပြဲေလးခင္းၿပီး ျပတယ္။ သူတုိ႔ျပတဲ့ေနရာက ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမလုိ ေနရာမွာ"
"သၾကၤန္မွာ လမ္းေတြပိတ္ၿပီး ေရမ႑ပ္လုပ္တဲ့ ေနရာလား"
"မ႑ပ္ေတြက လမ္းေတြကုိ မပိတ္ပါဘူး။ လူေတြေၾကာင့္ ပိတ္တာပါ။ အဲဒီလုိ ေနရာမွာ စေနညတုိင္း ႐ုိးရာကပြဲေတြကုိ ကတယ္။ တီဗီြကလည္း ျပတယ္။ တုိးရစ္ေတြလည္း ၾကည့္ၾကတာေပါ့"
"အင္မတန္ ေကာင္းတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ၾကားဖူးတာကေတာ့ လန္ဒန္မွာ ျပဇာတ္ (Play) ကျပတဲ့ ဇာတ္႐ုံေတြ ရွိတယ္။ ညစဥ္ ကသတဲ့။ ဥပမာ- အက္ဂါသာ ခရစၥတီးရဲ႕ Mouse Trap ဆုိရင္ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ေန႔စဥ္ျပေနသတဲ့"
"ဟုတ္ပါတယ္။ စထရက္ဖုိ႔ဒ္ အပြန္ေအဗြန္မွာရွိတဲ့ ရွိတ္စပီးယား ဇာတ္႐ုံမွာ ရွိတ္စပီးယား ဇာတ္ေတြကုိ ကေနတာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ ရွိၿပီပဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ဇာတ္႐ုံႀကီးေတြ ရွိတယ္။ အႏုပညာလည္း ရွိတယ္။ ဒါေတြကုိ ျပည္သူေတြကုိ ခ်ျပလုိ႔ ရတယ္။ ကမၻာကုိလည္း ခ်ျပလုိ႔ ရတာပဲ။"
ဇာတ္လမ္းလည္းေကာင္း၊ ဇာတ္စီးသူလည္းေကာင္း၊ ကျပသူ ဇာတ္ေဆာင္ေတြကလည္း ေကာင္းရင္ ဇာတ္ဟာ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိ႔ပါ။ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးအတြက္ ဘယ္စင္မွာ ဘယ္လုိတင္ရမယ္။ ဘယ္ကႀကိဳးနဲ႔ ျပည္သူေတြ ျမတ္ႏုိးေအာင္ ကရမလဲ ဆုိတာကုိ . . . . .
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာညိဳ၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လုိ႔ ႐ုပ္ရွင္၊ သဘင္စတဲ့ နယ္ပယ္ေတြက အႏုပညာသမားေတြ ဒုကၡေရာက္တယ္။ စစ္အၿပီးမွာ သူတုိ႔မွာ လုပ္ကုိင္စရာ မရွိဘူး။ ဖလင္ေတြကလည္း ရွားတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ကုိ စုစည္းၿပီး ၀င္း၀င္း႐ုံတုိ႔ ေကသြယ္႐ုံတုိ႔မွာ ျပဇာတ္အျဖစ္ တင္ဆက္တယ္"
"ဆရာဗုိလ္ကေလးတင့္ေအာင္ ေရႊဒုံးဘီေအာင္၊ ဦးခ်င္းစိန္စတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ပါတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္"
"ဒါကေတာ့ သမုိင္းကုိ ျပန္ရွာလုိ႔ ရပါတယ္။ အမ်ားႀကီးပါ။ ဂီတလုလင္ ေမာင္ကုိကုိတုိ႔၊ တကၠသိုလ္ မ်ဳိးခ်စ္တုိ႔၊ ေမခ်စ္တို႔လည္း ဒီလုိျပဇာတ္ေလာကမွာ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္"
"ျပဇာတ္ေခတ္က ဆယ္စုတစ္စု ေလာက္ပါပဲ။ ခဏေလးပဲ ၾကာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေျမပေဒသာကြၽန္းက ျပဇာတ္ေတြကုိ မီတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းအၿငိမ့္နဲ႔ ဇာတ္သဘင္ပဲ ထြန္းကားတယ္"
"အၿငိမ့္ကေတာ့ ညတစ္၀က္ေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားအတြက္ပဲ အဆင္ေျပတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပာသလုိ ဇာတ္သဘင္ေတြဟာ တစ္ညလုံးကျပေတာ့ လူေတြက တစ္ညလုံးၾကည့္ရင္ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္တာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာေစာင္းဦးဘသန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေရးလုိက္တာ ယေန႔အထိ ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္လာတယ္။"
"တကယ္ေတာ့ ေတာနယ္ေတြမွာ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါေလာက္ပဲ ဘုရားပြဲေတြ ျဖစ္တာ။ ပြဲကမယ္ဆုိရင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လာၾကည့္တယ္။ သူတုိ႔က ညဘက္ျပန္လုိ႔ အဆင္မေျပလို႔ ဒါေၾကာင့္တစ္ညလုံး ဇာတ္ကရတယ္။ မုိးလင္းမွ ျပန္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ရက္ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္တာေပါ့။ ေရရွည္လည္း ပြဲကိုမၾကည့္ႏုိင္ဘူးေပါ့"
"အလကၤာေက်ာ္စြာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ကလည္း ဒီလုိအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ည၀က္စနစ္ သဘင္ဓေလ့ကုိ တီထြင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြအားလုံးက mind set ျဖစ္ေနၾကတာကုိး"
"အင္း လူဆိုတာ အင္မတန္ ခက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇာတ္သဘင္ေတြ၊ အၿငိမ့္ေတြက အခုအခါ အေတာ္ေလးကို အားနည္းကုန္ၿပီ"
"မ်ားေသာအားျဖင့္ တီဗီြဖန္သားျပင္ေပၚေတြ ေရာက္ကုန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အစစ္္အမွန္ကို ၾကည့္ခ်င္သူေတြလည္း အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္္။ ဒီအတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ဖို႔လုိတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးဟာ အေရးပါမွန္း အားလံုးသိၾကပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ႐ိုးရာအေမြအႏွစ္ကို ထိန္းထားဖုိ႔ လိုတယ္။"
"ဟုတ္ပါတယ္၊ ပြင့္လင္းရာသီေရာက္ရင္ အၿငိမ့္ေတြ၊ ဇာတ္ပြဲေတြကို မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံေရွ႕၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ အပတ္စဥ္ တင္ဆက္တာမ်ဳိးလုပ္ရင္ အဆင္ေျပႏိုင္တာေပါ့"
"ဘယ္သူက ပိုက္ဆံေပးမွာလဲ၊"
"တီဗီြ႐ုိက္လုိ႔ ရတယ္။ တုိက္႐ုိက္အသံလႊင့္ရင္ ေၾကာ္ျငာေတြက ရမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီလုိတုိးတက္တဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ Night Life ဆုိတာ အေရးႀကီးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လုိ တုိင္းျပည္မွာဆုိရင္ ရာသီဥတုဟာလည္း ညဘက္က်မွ ပုိၿပီးေနလုိ႔ထုိင္လုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ေနမပူဘူး။ ေအးလာတာေပါ့။"
"ပုဂံတုိ႔ မႏၲေလးတုိ႔မွာလည္း လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဇာတ္႐ုံေတြမွာလည္း ႏွစ္နာရီစာေလာက္ ပြဲေတြအျမဲ ကလုိ႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားသင့္တာပဲ"
"ဒါဆုိရင္ သဘင္အၿငိမ့္စတဲ့ အႏုပညာနဲ႔ လုပ္ကုိင္စားေသာက္တဲ့သူေတြ အဆင္ေျပမွာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ အဓိကကေတာ့ ျပည္သူနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ပါပဲ။ ျပည္သူေတြ အနားယူ အပန္းေျဖဖုိ႔ ေနရာေတြ ရွိလာတယ္။ တုိးရစ္ေတြက သတင္းစကားေတြ ပါးမယ္။ ပုိၿပီး၀င္လာတဲ့အခါ ႏုိင္ငံကလည္း ပုိက္ဆံရမွာေပါ့"
"ဟုတ္တယ္။ ထုိင္းကဒီလုိပဲ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ စင္ကာပူဆုိရင္ Tourist Attraction ေတြလုပ္ၿပီး ေငြေတြသဲ့ယူ ေနတာပဲ"
"ထုိင္းက ဇင္းမယ္မွာဆုိရင္ ဘာမွမရွိတဲ့ က်ဳံးေသးေသးေလးဟာလည္း Tourist Attraction ပါပဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီ လုပ္စရာ ကုိင္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။"
"ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ၂၀၁၁ ဇာတ္လမ္း စခဲ့တယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကုိ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြ ၂၀၁၅ မွာ ကဦးမွာလားလုိ႔ ဘာလို႔ေမးတာလဲ"
"ဇာတ္လမ္းလည္းေကာင္း၊ ဇာတ္စီးသူလည္းေကာင္း၊ ကျပသူ ဇာတ္ေဆာင္ေတြကလည္း ေကာင္းရင္ ဇာတ္ဟာ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိ႔ပါ။ ဒီမုိကေရစီ ဇာတ္ေတာ္ႀကီးအတြက္ ဘယ္စင္မွာ ဘယ္လုိတင္ရမယ္။ ဘယ္ကႀကိဳးနဲ႔ ျပည္သူေတြ ျမတ္ႏုိးေအာင္ ကရမလဲ ဆုိတာကုိ သိခ်င္လုိ႔ပါ"
"ေၾသာ္၊ တကယ့္အႏုပညာ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ ကုိဘသစ္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ ဘယ္ဇာတ္ကုိ အႀကိဳက္ဆုံးလဲ"
"ရြဲကုန္သည္ေပါ့ဗ်ာ"
"ေပး...ေပး...ေပး...၊ မေပး ေပးေပးေပး ငါ့ေရႊခြက္ေပး"
Credit To First-11
Read More »

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေငြသံုးစြဲေနေသာ လုပ္ငန္း၊ ဘတ္ဂ်က္မ်ားႏွင့္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား (၂၀၁၃)


အၾကမ္းဖ်င္းေလ့လာရန္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၃ တြင္ Hot Topic အျဖစ္ ေပၚပင္၊ ခြင္လုပ္ငန္း လုပ္သူမ်ားသည္ အစိုးရေပၚလစီ ခ်မွတ္ထားေသာ က႑မ်ားတြင္ ေျပးလႊားလုပ္ကိုင္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ထားဝယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း ဘတ္ဂ်က္ေခတ္စားစဥ္က တဝုန္းဝုန္းႏွင့္ ထားဝယ္သို႔ ခရီးသြား၊ ေျမယာဝယ္၊ ေကာက္႐ိုးမီး ေျပးၾကည့္သည္။ ကာလီဖိုးနီးယား ေရႊတူးေဖာ္ခရီး၊ ကခ်င္ျပည္၊ ဖားကန္႔ ေက်ာက္စိမ္း ခရီးကဲ့သို႔ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္မရေသာအခါ ေျမယာမ်ားကို လိုက္ဝယ္/ေရာင္းလုပ္ရင္း ေဒသခံမ်ား အေခ်ာင္စိတ္ႀကီးဝင္ သြားၾကသည္။ နယူးေယာက္၊ ဥေရာပ၊ ဂ်ပန္ထက္ပင္ ေစ်းႀကီးေအာ္ဟစ္၊ စိတ္ႀကီးဝင္ၿပီး က်န္ေနရစ္သည္။ ယခုေတာ့ အစိုးရက စီမံကိန္း ရင္းႏွီးမည့္သူ မရွိေသာေၾကာင့္ ေႏွာင့္ေႏွးသြားသည္။

အစိုးရ ဦးစားမႈအရ ျဖစ္ေပၚလာေသာ (ေပၚပင္) လုပ္ငန္းမ်ားမွာ -
- အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ
(အိမ္ေျမေစ်းႀကီးမႈမွာ အစိုးရ ဘုမသိ၊ ဘမသိ ျဖစ္ေနစဥ္ ခ႐ိုနီမ်ား ဖန္တီးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အိမ္ေျမ၊ စက္မႈကြက္သစ္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ရန္ အစိုးရကလည္း မလုပ္ႏိုင္၊ ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားကိုလည္း ကန္ထ႐ိုက္မေပးႏိုင္၊ အားလံုး ခ႐ိုနီႏွင့္ ကိုယ္က်ဳိးဝါဒီမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းအစိုးရ အတြက္ အလြန္ခက္ခဲေသာ ကာလျဖစ္သည္)။
- ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ
- ဆက္သြယ္ေရး (ဖုန္းႏွင့္ အင္တာနက္)
- ဘဏ္လုပ္ငန္း
- အေရာင္းအဝယ္ (Trading)
- ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး (Gov & Large Company, NGO..etc)
- ခရီးသြားလုပ္ငန္း (ဟိုတယ္ႏွင့္ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္)
- ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး
- ပညာေရး၊ (အစိုးရေက်ာင္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကေက်ာင္း အႀကီးအေသးမ်ား၊ ဥပမာ - ILBC, SR International, Heart Land ...)
- က်န္းမာေရး (အစိုးရေဆး႐ံု၊ ေဆးေပးခန္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကေဆး႐ံုမ်ား ဝိတိုရိယ၊ အာရွေတာ္ဝင္၊ ...) တုိ႔ျဖစ္သည္။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွ အခ်က္အလက္မ်ားကို သက္ဆိုင္ရာ က႑အသီးသီးတြင္ မွန္ကန္စြာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ Download လုပ္ၾကည့္ရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။ သူမ်ားမလုပ္ေသာ အလုပ္ကိုလုပ္မွ ေရရွည္အက်ဳိးရွိမည္။ အက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္းတြင္ လူမ်ား စုပံုတိုးေနၾကသည္။ လယ္ယာႏွင့္စက္မႈတြင္ မလုပ္လိုၾက။ နည္းပညာႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈႀကီးၿပီး ေရတိုအျမတ္မရွိ။ ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး၊ ရပ္ရြာၿမိဳ႕ျပစည္ပင္ စီမံကိန္းမ်ားတြင္ လူမ်ားက်ပ္ေနေအာင္ လုယက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။ ေရတို၊ ခ်က္ခ်င္းေငြရေသာ က်ဴရွင္ႏွင့္ ေဆးခန္းလုပ္ငန္း မ်ားအတြက္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းမ်ား အက်င့္ပ်က္ရေတာ့သည္။

ပညာေရးႏွင့္ က်န္းမာေရးမွာ ကုသိုလ္လည္းရ၊ ကုသိုလ္လည္းရ .. ႏွစ္ခါကုသိုလ္ရသည္။ ဝမ္းမဝေသာေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းမ်ား က်ဴရွင္ႏွင့္ေဆးခန္း မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ရေတာ့သည္။ ထိုက႑ႏွစ္ခုတြင္ လုပ္စားႏိုင္ခြင့္ရွိသူ (လက္မွတ္ထိုးေပးသူ) သည္ တစ္ေယာက္တေလသည္ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ အႀကီးအက်ယ္ အက်င့္ပ်က္ေတာ့သည္။ က်န္းမာေရး ဘတ္ဂ်က္မ်ား ခ်ေပးလိုက္ရာ ႏွစ္လအတြင္း အၿပီးသံုးရမည္၊ မသံုးလွ်င္ ေနာက္ႏွစ္မေပးေတာ့...ဟု ေငြခ်ေပးလိုက္ေသာအခါ ဆရာဝန္ႀကီးက အက်ဳိးေဆာင္ကုမၸဏီကို ေျပးကပ္ရေတာ့သည္။ ဆရာဝန္ႀကီးက ဘတ္ဂ်က္ကို မသံုးတတ္ပါ။

သိန္း ၁၀၀၀ ဘတ္ဂ်က္ကို ႏွစ္လအတြင္း အျမန္ဆံုး၊ အက်ဳိးအရွိဆံုးသံုးရန္ ႏိုင္ငံျခားမွ လူနာခုတင္မ်ားကို ဝယ္ယူဖို႔ ျဖစ္လာသည္။ ပစၥည္းကို ျပႏိုင္မွသာ ႏိုင္ငံေတာ္စာရင္းစစ္မ်ား လာစစ္ေသာအခါ အိုေကမည္။ သည္ေတာ့ စင္ကာပူမွ Quotation $3000 per bed ရယူထားၿပီး ေဆး႐ုံဂိုေဒါင္တြင္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ခုတင္ ၁၀ လံုးခန္႔ တင္ထားသည္။ P.O, LC documents မ်ားကို အက်ဳိးေဆာင္က လုပ္ေပးသည္။ ေနာက္သံုးလၾကာလွ်င္ ပစၥည္းအားလံုးေရာက္မည္။ က်ပ္ သိန္း ၂၀၀၀ ႏွင့္ ညီမွ်ေသာ ေဒၚလာေငြကို ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီထံသို႔ TT ျဖင့္ အျပည့္ေပးၿပီးေၾကာင္း ဘဏ္စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို စာရင္းစစ္ကိုျပရန္ အမွန္အကန္ လုပ္ထားသည္။

မံုရြာစက္မႈဇုန္သို႔ ေရာက္ရွိၿပီး သံရည္က်ဳိ၊ ေရပန္႔လုပ္ငန္းရွင္ ဦးစံေအာင္တို႔ႏွင့္ သူတို႔လုပ္ငန္းကို ေလ့လာစဥ္က “လူနာခုတင္ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေဒၚလာငါးေထာင္ ေပးရတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ေဆး႐ံုမွာ ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္တယ္။ အဲဒီပံုအတိုင္း၊ အဲဒီဖန္ရွင္အတုိင္း တစ္ပံုစံတည္းလုပ္တာ က်ပ္သံုးသိန္း ေတာင္မကုန္ဘူး။ အေနာက္ေျမာက္တိုင္း စက္မႈျပပြဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ခင္းက်င္းျပသထားတယ္။ တိုင္းမွဴး၊ ဗ်ဴဟာမွဴးနဲ႔ လူႀကီးေတြ ေမးလာရင္ ရွင္းျပမလို႔ အားခဲထားတယ္။ ဒီလူႀကီးေတြက ဖိုးဝ႐ုပ္လုပ္တဲ့ အ႐ုပ္ႀကီးကိုပဲ စိတ္ဝင္စားစြာ ေမးျမန္း၊ ရယ္ေမာေနတယ္ဗ်ာ... ကြၽန္ေတာ္တို႔လို စက္မႈလုပ္ငန္းကို သူတို႔ နားမလည္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔အတြက္ အက်ဳိးမရွိလို႔လားမသိ ... ဂ႐ုကိုမစိုက္ဘူး” ဟု ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚဝင္းေမာ္ထြန္း (ေရနံေခ်ာင္း၊ Founder of Star ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စက္႐ံု) လူႀကီးမ်ားက လႊတ္ေတာ္တြင္ စက္မႈလက္မႈ အေျခအေနကို တင္ျပရန္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလက စာတမ္းေရးသား၊ ဖတ္ၾကားေစေသာအခါ ေအာက္မွာထိုင္ေနသူ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက သူတို႔နားမလည္လို႔လားမသိ၊ သူတို႔အတြက္ အက်ဳိးမရွိလို႔လားမသိ ... ေမးျမန္းသူ မရွိပါ။

စက္မႈလုပ္ငန္းသာလွ်င္ ကမာၻႏွင့္ယွဥ္ေရးအတြက္ ေရရွည္လုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ စက္မႈလုပ္ငန္းအတြက္ လွ်ပ္စစ္၊ ပို႔ေဆာင္ေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို အစိုးရက ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိေအာင္ လုပ္ေပးရမည္။ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား SME အေသး၊ အလတ္စားမ်ားအတြက္ ေျမ၊ ေနရာ ေစ်းႏႈန္း သက္သာေစရန္ အစိုးရတြင္ တာဝန္ရွိသည္။ အထက္ပါ လုပ္ငန္းမ်ား ေပၚလစီမ်ား၊ စာရြက္ေပၚတြင္ရွိေနၿပီး ျဖစ္သည္။ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေအာင္ျမင္ရန္ လူေတာ္၊ လူေကာင္းမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ အစိုးရမွ ျဖစ္မည္။

က႑ ၁၄ ခု ရည္မွန္းခ်က္မ်ား
- လယ္ယာက႑ (သီးႏွံ၊ ေျမယာ၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ ေရ)
- သားငါး
- သစ္ေတာ
- စြမ္းအင္ (ေရနံစိမ္း၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ ့)
- သတၱဳတြင္းထြက္
- စက္မႈလက္မႈ
- လွ်ပ္စစ္
- ေဆာက္လုပ္ေရး
- ပို႔ေဆာင္ေရး
- ဆက္သြယ္ေရး
- ေငြေရးေၾကးေရး
- လူမႈေရးႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲေရး
- ငွားရမ္းခႏွင့္ ဝန္ေဆာင္မႈမ်ား
- ကုန္သြယ္ေရး
- ဘတ္ဂ်က္ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ စုစုေပါင္း ဂ်ီဒီပီ က်ပ္ေငြ ၄၉၆၃၂၄၃၀ ဒသမ ၉ ကို ခြဲေဝသံုးစြဲမႈ
- အမ်ားဆံုး လယ္ယာက႑ ၂၄ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၂၀၁၃ တြင္ ၂ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္
- ဒုတိယအမ်ားဆံုး စက္မႈလက္မႈ ၂၁ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၂၀၁၃ တြင္ ၉ ဒသမ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္
- တတိယ အမ်ားဆံုးမွာ ကုန္သြယ္ေရးက႑ Trading ၁၉ ဒသမ ၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိသည္။ ၆ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္ ရွိသည္။
- ေငြေၾကးလုပ္ငန္း ၀ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိေသာ္လည္း ၉၂ ဒသမ ၇ ရာခိုုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္မွန္း
- ဆက္သြယ္ေရးက႑ ၂ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၅၇ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရန္မွန္း
- ေဆာက္လုပ္ေရးက႑ ၄ ဒသမ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသာရွိ၊ ၂၂ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရင္းႏွီးရန္
- သတၱဳတြင္းက႑ ၀ ဒသမ ၇ ရာခိုင္ႏႈန္း တန္ဖိုးနည္းေသာ္လည္း ၁၉ ဒသမ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္ရင္းႏွီးရန္
- လူမႈစီမံ (ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး) ၂ ဒသမ ၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိသည္။ ၂၇ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္း တိုးတက္သံုးစြဲရန္
- ျမန္မာႏိုင္ငံ စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို သံုးသပ္ေသာ Short & Precised report ျဖစ္သည္။
- သမိုင္းေနာက္ခံႏွင့္ ယေန႔ေခတ္ကာလ
- အေကာင္အထည္ေဖာ္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား (ရင္းႏွီးေကာ္မရွင္၊ တိုးတက္ေရးေကာ္မတီမ်ား၊ စက္မႈဝန္ႀကီးဌာန...)
- UMFCCI, MIA ပုဂၢလိက အဖြဲ႕မ်ား
- မူဝါဒ၊ ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ား
- ျပန္လည္ ဆန္းစစ္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ား (တစ္မ်က္ႏွာ)
- ၿခံဳငံုတင္ျပခ်က္ (လုပ္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္ေျမ/အေဆာက္အအံု)..စသည္တို႔ တစ္မ်က္နွာခြဲ
- တင္ျပသူ (ေဒၚဝင္းေမာ္ထြန္း၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္၊ ပထမဆံုး ျမန္မာျပည္တြင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စက္႐ံု တည္ခဲ့သူ)
- ဥပေဒမရွိလွ်င္၊ ရွိၿပီး ဥပေဒစိုးမိုးမႈရမွသာ ျပည္သူမ်ား၊ အေသး၊ အႀကီး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ား အဆင္ေျပမည္ ျဖစ္သည္။

ျခစားမႈ မ်ားလြန္းေနခ်ိန္တြင္ အနစ္နာခံမည့္ လူေကာင္းမ်ားစြာ လိုအပ္ေနပါသည္။

ယခု အခ်က္လက္မ်ားတြင္ စစ္အသံုးစရိတ္ ၂၂ ရာခိုင္ႏႈန္း မပါေသးပါ။ Facts Data သည္ က႑အသီးသီးတြင္ အလြန္အေရးႀကီးပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရသည္ အခ်က္အလက္မ်ားကို စာရင္းမွန္ေကာက္ယူ၊ ေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။ အထက္ပါစာရင္းသည္ အမွားျဖစ္သည္ဟု မၾကည့္လိုလွ်င္၊ အမွားကိုျမင္မွ အမွန္ကိုျပင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္..ဆိုစကားကို သတိရရန္ျဖစ္၏။ GDP ခန္႔မွန္းခ်က္မွာ က်ပ္သန္းေပါင္း ၄၅,၇၇၉,၁၇၉ ဒသမ ၈ (US$1=K800, US$57 billion) ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကမာၻ႔ ေငြေၾကး၊ အေမရိကန္စီအိုင္ေအ မွန္းခ်က္ႏွင့္ သိပ္မကြာလွပါ။ အေတာ္အသင့္ မွန္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ စာရင္းမွားႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး သိလ်က္ႏွင့္ လက္မွတ္ထိုးေပးေနေသာ စိတ္ရင္းေကာင္းရွိေသာ ျမန္မာ့ဌာနဆိုင္ရာ လူႀကီးမ်ားအတြက္လည္း ဝမ္းနည္းပါသည္။

ဒီေျမကြက္ သိန္း ၁၀၀ တန္ဖိုးရွိပါက တစ္ႏွစ္လွ်င္ ငွားရမ္းခ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း အနည္းဆံုးရမွ တန္ဖိုးမွန္ ျဖစ္သည္။ အိမ္ကို တစ္ႏွစ္ ၄ ရာခိုင္ႏႈန္း ငွားမည့္လူမရွိဘဲ သိန္းတစ္ေထာင္၊ သိန္း ၅၀၀၀ ေအာ္ဟစ္ေနသူမ်ားမွာ စိတ္ႀကီးဝင္ေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပါမစ္ရထားေသာ ဓာတ္ဆီကို တစ္ဂါလန္ က်ပ္၂၀၀၀ ျဖင့္ ျပည္ပေမွာင္ခိုဝယ္ယူၿပီး ျပည္တြင္းတြင္ တစ္ဂါလန္က်ပ္ ၄၀၀၀ ႏွစ္ဆ ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး လုပ္ေရာင္းေနသေရြ႕ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ားအတြက္ ခြင့္ျပဳရလဲခက္၊ မေတာင္းမျဖစ္၊ လာဘ္ေတာင္းရေသာ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါသည္။ ေျဖရွင္းႏိုင္ပါေစ။

(ေဇာ္ေအာင္)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အ႐ုဏ္ဦးလြတ္လပ္ေရး (၁၁)


(ေနသန္ေမာင္)

သခင္ေအာင္ဆန္း ၁၉၃၈ ခုႏွစ္သည့္ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္း၌ ႀကီးမားေသာ အေျပာင္းအလဲႀကီးမ်ား ေပၚထြက္ခဲ့သည့္ႏွစ္ ျဖစ္သလို အမ်ဳိးသားေရး လႈပ္ရွားမႈအရ ႏိုင္ငံေရး ဒီေရအျမင့္မားဆံုး တက္ခဲ့ေသာ ကာလလည္း ျဖစ္သည္။

ထိုကာလအတြင္း ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားအၾကား ျပင္ပမွ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒႏွင့္ မာ့စ္ခ္အေတြးအေခၚမ်ား စူးစူးနစ္နစ္ ဝင္ေရာက္ အျမစ္တြယ္ခဲ့သလို ႏိုင္ငံေရး အုပ္စုမ်ားအၾကား ဂုိဏ္းဂဏဝါဒႏွင့္ မနာလို မုန္းတီးမႈမ်ား စတင္ႀကီးထြားလာခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။

ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ စံုစမ္းေရး ေကာ္မရွင္သည္ လုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးဆံုး၍ ေဒါက္တာဘေမာ္ ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕က ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္၌ ဥပေဒၾကမ္း တင္သြင္းရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက အဆိုပါ ဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဝမ္းသာေနၾကခ်ိန္ ေမာ္လဝီ ဦးေရႊဖီ ေရးသားေသာ ‘ေမာ္လဝီႏွင့္ ေယာဂီ’ စာအုပ္ကို အေၾကာင္းျပဳကာ ၁၉၃၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အႏွံ႔ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းမ်ား ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။

ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားက ဘီအိုစီ ေရနံကုမၸဏီကို ဆႏၵျပေသာ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ေပၚေပါက္ေနခ်ိန္ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ ျပည္သူ လူထု အာ႐ံုေျပာင္းေစရန္အတြက္ ဘာသာေရး အဓိက႐ုဏ္းကို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ ဖန္တီးသည္ဟု တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးဝင္ သခင္မ်ားက ယူဆၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ သခင္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္းရွိ ေရနံေျမ အလုပ္သမား အေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းေၾကာင့္ ေဒါက္တာဘေမာ္၏ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရမွာ လူႀကိဳက္နည္းလာသည္။ ထိုညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ျပဳတ္က်ရန္အတြက္ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ နဂါးနီစာေပရွိ ကိုႏု၊ ကိုဗဟိန္း၊ ကိုလွေရႊႏွင့္ သမဂၢ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေတြ႕ဆံုၿပီး ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရ ျပဳတ္က်ေစရန္ တင္သြင္းရန္ရွိေသာ တကၠသိုလ္ ဥပေဒၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္ဖို႔ အဆိုျပဳသည္။

ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ျပဳတ္က်ႏိုင္ေျခရွိသည့္အေပၚ ကိုေအာင္ဆန္းက ဤသို႔ယူဆခဲ့သည္။

“ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရဟာ အခုတစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို လႊတ္ေတာ္မွာ တင္ေတာ့မယ္။ အဲဒီ ဥပေဒၾကမ္းကို အလိုမရွိဘူး၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ ဝိုင္းၿပီး ကန္႔ကြက္ၾကပါလို႔ လႈံ႕ေဆာ္ေပးမယ္။ အလိုမရွိဘူးလို႔ ကန္႔ကြက္ေနတဲ့ၾကားက ဒီဥပေဒၾကမ္းကို လႊတ္ေတာ္မွာ ဇြတ္တင္ရင္ ဒီအစိုးရဟာ ျပဳတ္က်သြားစရာ အေၾကာင္းရွိတယ္”
ေနာက္တစ္ေန႔၌ ကိုေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ တကသႏွင့္ ဗကသ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕သည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္မ်ားကို ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ အတြင္း ေဝငွသည္။ ထိုအခါ ေဒါက္တာဘေမာ္အစိုးရက ဥပေဒၾကမ္း တင္သြင္းမည့္ကိစၥကို အခ်ိန္ဆြဲလိုက္သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၏ ေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သည္ ေဒါသတႀကီးျဖစ္ကာ တကၠသိုလ္သမဂၢ သင္းလံုးကြၽတ္ အစည္းအေဝး ေခၚယူေပးရန္ႏွင့္ အလုပ္အမႈေဆာင္ တစ္ဖြဲ႕လံုးကို အယံုအၾကည္မရွိ အဆိုတင္သြင္းၿပီး ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကေတာ့သည္။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ၁၉၃၆ သပိတ္ရလဒ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ လာမည့္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ကန္႔ကြက္ၾကသျဖင့္ အေတာ္ပင္ မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ ေက်ာင္းသားထု အစည္းအေဝးကို ထိုေန႔ည၌ပင္ ေခၚယူၾကသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ကိုႏုထံသြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပကာ သမဂၢ၌ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း ရွင္းလင္းေပးရန္ အကူအညီ ေတာင္းခံသည္။ ၁၉၃၆ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္သည့္ ကိုႏု၊ ကိုေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ကိုရာရွစ္တို႔ ျဖစ္သည့္အျပင္ ေက်ာင္းသားထုအေပၚ ကိုႏု၏ ၾသဇာတစ္စံုတစ္ရာ ရွိမည္ဟု ကိုေအာင္ဆန္းက ယူဆပံုရသည္။

အစည္းအေဝး ဖြင့္လွစ္ေၾကာင္း ဥကၠ႒ ကိုေအာင္ဆန္းက ေၾကညာ လိုက္သည္ႏွင့္ ဥကၠ႒ေဟာင္းကိုႏုသည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ တင္သြင္းရန္ရွိေသာ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း အေသးစိတ္ ရွင္းလင္းေလသည္။ ေဒါက္တာဘေမာ္ အစိုးရသည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းအား သူ၏အစိုးရလက္ထက္တြင္ အတည္ျပဳႏိုင္ေရး အႀကီးအက်ယ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္။

တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ခုအနက္ အစိုးရသည္ တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒၾကမ္းကို မျဖစ္ျဖစ္သည့္ နည္းျဖင့္ အတည္ျပဳေရး ႀကိဳးပမ္းမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ပရိယာယ္သံုးကာ ကန္႔ကြက္ရေၾကာင္း ကိုႏုက ရွင္းလင္းသည္။ ကိုႏု၏ ရွင္းလင္းတင္ျပခ်က္အၿပီး ေက်ာင္းသားထုသည္ ဥပေဒၾကမ္းကို သမဂၢက ကန္႔ကြက္ရျခင္းအေၾကာင္း လက္ခံလိုက္ၾကေတာ့သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ႏိုင္ငံေရးေလာက အတြင္းသို႔ ေျခစံုပစ္ ဝင္ေတာ့မည္ဟု နတ္ေမာက္ရွိ မိခင္ေဒၚစုထံ အေၾကာင္းၾကားလိုက္သည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူ ကိုေအာင္သန္းထံမွ လစဥ္ေထာက္ပံ့ေၾကးကိုလည္း မယူေတာ့ဘဲ ျဖစ္သလို ေနထိုင္သည္။ တကၠသိုလ္သမဂၢ ဥကၠ႒ ကိုေအာင္ဆန္း၏ ပံုရိပ္လႊာကို စာေရးဆရာ ဒဂုန္တာရာက ဤသို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။

“သူ၏ မ်က္ႏွာထားသည္ သုန္မႈန္၏။ တစ္ခါေတြ႕ဖူးေသာသူကို ေနာက္ တစ္ခါေတြ႕လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္မွ ႏႈတ္ဆက္၏။ သူ႔ကို သိသူက ၿပံဳးျပေသာ္လည္း သူသည္ တုံ႔ျပန္၍ ၿပံဳးခ်င္မွၿပံဳး၏။ ဥကၠ႒ ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုကား ေက်ာင္းသားတိုင္းက သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လိုလို ႏိုင္ငံေရးကိုသာ ေတြးေနဟန္တူ၏။ ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ စိတ္ပူပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ ရွိေနသည္။ သူစကားေျပာလွ်င္လည္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းသာ ေျပာသည္။ သူေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ားက နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးလူမ်ား၏ စကားကို သူမၾကား၊ သူေျပာခ်င္ရာကိုသာ စြတ္၍ေျပာေနတတ္သည္”
“သူသည္ ႏိုင္ငံေရးတစ္ခုတည္းကိုသာ အာ႐ံုထားသည္။ အျခားဘာကိုမွ် ဂ႐ုမစိုက္။ သူႏွင့္စကားေျပာတိုင္း သူသည္ ႏုိင္ငံေရးစကားကိုသာ ေျပာလ်က္ ရွိသည္။ ေရွ႕ကို မ်က္လံုးႀကီးစိုက္ကာ ‘ဗမာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရး ရေအာင္’ ဟု ဒလေဟာစီးက်ေသာ စမ္းေရအဟုန္ျဖင့္ သြန္ခ်လ်က္ ရွိတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ ဘယ္သူမွ ၾကားျဖတ္ဝင္ေျပာ၍မရ။ ‘ေနဦး၊ က်ဳပ္ေျပာဦးမယ္’ ဟူ၍ပင္ လက္ျဖင့္ကာလ်က္ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာလ်က္ ရွိေန၏။
ဤမွ် ႏိုင္ငံေရးစိတ္ ျပင္းထန္သည္”

တကသႏွင့္ ဗကသ ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ယူေနစဥ္ ၁၉၃၈ ေအာက္တိုဘာလ၌ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဥပေဒ ပထမႏွစ္စာေမးပြဲ က်႐ႈံးေလသည္။ ေက်ာင္းသားေလာက၌ သူ႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရး ဆက္လုပ္ရန္ က်ဥ္းေျမာင္းသည္ဟု ယူဆၿပီး ျပင္ပႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္မွ ျဖစ္မည္ဟု နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံေရးေလာကမွ ထြက္ခြာခဲ့ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။

ကိုေအာင္ဆန္း၏ ေက်ာင္းသားဘဝ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ကို သူ၏မိတ္ေဆြ ကိုညိဳျမက ေအာက္ပါအတိုင္း ပံုေဖာ္ခဲ့သည္။
“ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဆည္းဆာခ်ိန္ ေကာင္းကင္သို႔ ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ‘အစ္မအတြက္လည္း ဘာမွ ေက်းဇူးမဆပ္ရေသးဘူး။ လခစားလုပ္ဖို႔လည္း စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ... သြားရမယ့္လမ္းကို သြားရမွာပဲ’ ဟု အိမ္လြမ္းစိတ္ႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္စိတ္မ်ား ေရာႁပြန္းကာ အသံမာမာျဖင့္ ေျပာေလသည္။ ‘သြားေတာ့မယ္’ ဟု သူကေျပာလိုက္သျဖင့္ တကၠသိုလ္ရွိ သမဂၢကမာၻေလးႏွင့္တကြ တိုေတာင္းလွေသာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေခတ္ကေလးကို ကားလိပ္ခ်လိုက္ သလို ျဖစ္သြားေတာ့သည္”
ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ကိုႏုထံ သြားေရာက္ၿပီး တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ရန္ေျပာဆိုသည္။ ကိုႏုက ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ မဝင္လိုဘဲ စာေရးဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးလိုေၾကာင္း ကိုေအာင္ဆန္းကို ေျပာသည္။
၎တို႔ႏွစ္ဦးသည္ အႀကိတ္အနယ္ ျငင္းခံုၾကရင္း ေနာက္ဆံုး၌ ကိုေအာင္ဆန္း၏ သေဘာကို ကိုႏု လိုက္ေလ်ာခဲ့သည္။

ထုိေန႔ ညေန၌ပင္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးရွိရာ ပန္းဆိုးတန္း အထက္ရွိ႐ံုးခန္းသို႔သြား၍ အသင္းဝင္ေလသည္။ အသင္းဝင္ေၾကး တစ္ဦးလွ်င္ ၂၅ ျပားစီ ေပးၿပီးေနာက္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကိုႏုသည္ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္ႏုတို႔ ျဖစ္လာၾကေတာ့သည္။ သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ခံယူရျခင္း အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ေရာက္ရသည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို သူကိုယ္တိုင္ေရး ဘားမားခ်ဲလင့္ခ်္ စာအုပ္၌ သခင္ေအာင္ဆန္းက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးသားခဲ့သည္။

“ထိုစဥ္က တစ္ခုတည္းျဖစ္၍ အမ်ဳိးသားေရးကို တက္ႂကြစြာ ေဆာင္ရြက္သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္ေသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး (သခင္အဖြဲ႕) တြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးသား လြတ္လပ္မႈတည္း ဟူေသာ မ်ဳိးခ်စ္ တို႔၏ အေရးေတာ္ပံုတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဥပေဒသင္တန္းသို႔ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနျခင္းကို ခ်က္ခ်င္းရပ္စဲခဲ့သည္”
သခင္ေအာင္ဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းမွထြက္သြားေသာအခါ တကသ၊ ဗကသ ဒုတိယဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းသည္ သမဂၢႏွစ္ရပ္စလံုး၏ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာသည္။

၁၉၃၈-၃၉ စာသင္ႏွစ္အတြက္ ကိုေအာင္ဆန္း ဥကၠ႒ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုဗဟိန္းမွာ ကိုေအာင္ဆန္း ႏုတ္ထြက္သြားသျဖင့္ ဆက္ခံရျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုဗေဆြမွာ ဗကသ၏ အတြင္းေရးမွဴး ျဖစ္သည္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ျပည္ၿမိဳ႕ညီလာခံအၿပီး ၁၉၃၈ ဇူလိုင္လ၌ ပုဂၢိဳလ္ေရး အေၾကာင္းျပဳကာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားသည္။ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးအနက္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း နာယကအျဖစ္ တာဝန္ ယူသည့္အျခမ္းသည္ လူထုအၾကား ပိုမိုၾသဇာသက္ေရာက္လာသည္။ ထိုအျခမ္း၌ သခင္သိန္းေမာင္မွာ ဥကၠ႒ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲျဖင့္ ျပန္လည္ေရြးခ်ယ္ရာ သခင္ေလးေမာင္က ဥကၠ႒၊ သခင္ေအာင္ဆန္းက အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေရြးေကာက္ခံရသည္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၏ ႐ံုးခန္းကို ပန္းဆိုးတန္းမွ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္း အမွတ္ ၇၆သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ဖြင့္လွစ္သည္။ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴးမွာ သခင္သန္းထြန္း ျဖစ္သည္။ သခင္သန္းထြန္းသည္ ကန္ေတာ္ေလးရွိ ကုလားေက်ာင္းတစ္ခုတြင္ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနသည္။ သူသည္ မာ့စ္ခ္ဝါဒကို အျပင္းအထန္ ယံုၾကည္သက္ဝင္သူ ျဖစ္လာသည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ဆိုရွယ္လစ္ သေဘာတရားမ်ားကို အစည္းအ႐ံုး၏ မူဝါဒအျဖစ္ ေၾကညာၿပီး စည္း႐ံုးသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေခ်ာက္၊ ေရနံေခ်ာင္းရွိ ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ားမွာ ၿဗိတိသွ် လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ေခါင္းပံုျဖတ္၊ ကုပ္ေသြးစုပ္မႈကို ေတာ္လွန္ရန္ အရွိန္ျမင့္တက္လာေနသည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသည္ ေရနံေျမအလုပ္ သမားေခါင္းေဆာင္ သခင္ဗတင္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ ေရနံေျမ အလုပ္သမားတို႔၏လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ား ကို ေထာက္ခံေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။

၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၈ ရက္ေန႔မွစတင္ကာ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေခ်ာက္၊ လမ္းရြာ၊ ေရနံခ်ပ္မွ ေရနံေျမ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ေပၚထြက္လာ သလို ျမင္းၿခံရွိ စတီးဘရားသား ဝါဂြမ္းစက္ရံု အလုပ္သမားသပိတ္၊ ကမာရြတ္ ေရာ္ဘာစက္သပိတ္၊ ရန္ကုန္ အလုပ္လက္မဲ့ ဆႏၵျပပြဲ၊ ရန္ကုန္အင္းစိန္ ဘတ္စ္ကားသပိတ္၊ ရန္ကုန္ ပိုးထည္ကုမၸဏီ အလုပ္သမားသပိတ္ႏွင့္ သန္လ်င္ ေရနံခ်က္စက္႐ံု အလုပ္သမားသပိတ္မ်ား ဆက္တိုက္ဆိုသလို ေပၚထြက္လာသည္။ ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရသည္ အလုပ္သမားသပိတ္မ်ားကို လ်စ္လ်ဴ ျပဳထားသလို ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းကိုလည္း မ်က္ႏွာလႊဲထားသည္။

သပိတ္ေမွာက္ အလုပ္သမားမ်ား၊ သပိတ္တား အလုပ္သမား မ်ားကို ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္း၊ ေထာင္ခ်ျခင္းမ်ား ရွိသျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ၾကာ ေကာက္ခံလာေသာ လူခြန္ေတာ္၊ သႆေမဓ အခြန္ေတာ္မ်ားကို ျပန္လည္ ထုတ္ေပးရန္ ႏိုဝင္ဘာ ၁၄ ရက္ေန႔ ေရနံေျမ အလုပ္သမားမ်ား အစည္းအေဝးက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ၿပီးေနာက္ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို မ်က္ႏွာလႊဲေနေသာ အာဏာပိုင္မ်ား အသိအမွတ္ ျပဳလာေစရန္အတြက္ ရန္ကုန္သို႔ ခရီးရွည္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပရန္လည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကေလေတာ့သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ႏိုင္ငံေရးမ်က္လွည့္ (သို႔မဟုတ္) လွည့္စားမႈအႏုပညာ


ေရးသားသူ- ရဲမိုး

ဒီမနက္ သတင္းေကာင္းတစ္ခုႏွင့္ သတင္းဆိုးတစ္ခုေျပာစရာရွိသည္။ သတင္းေကာင္းကေတာ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲနီးကပ္လာ
သည္ႏွင့္အမွ် အမ်ဳိးသားေရးေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား၊ မ်ဳိးခ်စ္လက္ခေမာင္းခတ္သံမ်ားႏွင့္ သာသနာ့အေရးႏႈိးေဆာ္သံမ်ား ဆတက္
ထမ္းပိုး လိႈင္လိႈင္ႀကီး ၾကားရေတာ့မည္ဆိုသည့္ သတင္းျဖစ္သည္။ သတင္းဆိုးကေတာ့ ထုိေႂကြးေၾကာ္မည့္ပုဂိၢဳလ္အမ်ားစုသည္ လူလိမ္
မ်ားျဖစ္သည္ဆုိ သည့္အခ်က္ျဖစ္ပါသည္။

အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမိုကေရစီကို အကူးအေျပာင္းကာလမွာ ေရပန္းမစားသည့္ ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ားက မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒႏွင့္ လူမ်ားစုဘာသာေရးကို အာဏာရရွိေရးအတြက္မည္သို႔အသံုးခ်ေလ့ရွိသလဲဆိုတာကို ဒီေန႔ေဆြးေႏြးၾကပါစို႔။

အာဏာရွင္စနစ္က ႐ုန္းထြက္လာသည့္ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ရသည့္ ျပည္သူလူထုက တိုက္ပြဲ၀င္ဒီမုိကေရစီသူရဲ ေကာင္းမ်ားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးအား ကိုးၾကသည္ခ်ည္းပင္။ ဒီမိုကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ပါတီမ်ားကို ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မယွဥ္ၿပိဳင္ႏုိင္သည့္ အာဏာရွင္ အႂကင္းအက်န္မ်ား လုပ္ေလ့ရွိသည့္ မဟာဗ်ဴဟာကေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ မ်ဳိးခ်စ္မ်ားအျဖစ္ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္မ်က္လွည့္ျပသည့္ နည္းျဖစ္ပါသည္။

၁၉၉၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလက ဆိုဗီယက္ယူနီယံႀကီးၿပိဳကြဲသြား ၿပီး ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းကို ဦးတည္သည့္အခါ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဘာရစ္ယဲလ္ဆင္ ႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲသူမ်ားကို အံတုယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔အတြက္ ႐ုရွလစ္ ဘရယ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီကို အာဏာရွင္လူေဟာင္းတခ်ဳိ႕ပူး ေပါင္းတည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ပါတီနာမည္က “လစ္ဘရယ္ဒီမိုကရက္” ျဖစ္သည့္တိုင္ မူ၀ါဒက “လစ္ဘရယ္”လည္းမဟုတ္ “ဒီမိုကရက္”လည္းမဟုတ္ပါ။ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္က႐ုရွစစ္တပ္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေဟာင္းႏွင့္လူမ်ဳိး ခြဲျခားေရး
၀ါဒီ ဗလာဒီမာဇီရင္ေနာ့စကီး။

ျပည္သူအမ်ားကေထာက္ခံ သည့္ ဒီမုိကေရစီ တိုက္ပြဲ၀င္ ေဘာ့ရစ္ယဲလ္ဆင္ႏွင့္ အျခား ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကို ႐ိုးသားစြာ မယွဥ္ႏုိင္သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးက သူ႔ကိုယ္သူ “မ်ဳိးခ်စ္”ဟုေၾကညာ သည္။ ႐ုရွားမ်ဳိး၊ ႐ုရွေျမ၊ ႐ုရွယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႐ုရွေအာ္သိုေဒါက္စ္ဘာသာဂုိဏ္းကို ကာကြယ္ျမႇင့္ တင္ၾကဟု ေႂကးေၾကာ္သည္။ ႐ုရွ အေရွ႕ဖ်ားေဒသမွ တ႐ုတ္ႏွင့္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ရမည္ဟု ေဆာ္ၾသသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို အလည္အပတ္ေရာက္ခ်ိန္ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေပၚမွာ “လူျဖဴမ်ဳိး ႏြယ္စု”ကို ကာကြယ္ၾကဟု တရားေဟာသည္။ ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရးကို ျဖန္႔ျဖဴးသည္။

ႏုိင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕က “ဖက္ဆစ္”လို႔သမုတ္သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးႏွင့္ သူ႔ပါတီ ႐ုရွႏုိင္ငံ ေရးမွာ မေအာင္ျမင္ဘူးဟု မထင္ပါႏွင့္။ အေျပာင္းအလဲကာလမွာ မရင့္က်က္ေသးသည့္ ႐ုရွျပည္သူမ်ားက သူ႔ကိုေထာက္ခံခဲ့ၾက သည္။ ႐ုရွကြန္ျမဴနစ္တပ္နီေတာ္ မွာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည့္ ဇီရင္ေနာ့စကီးကေအာ္သို ေဒါ့က္စ္ဘာသာေရးေႂကြးေၾကာ္သည္ကို အဟုတ္ထင္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ဒူးမားလႊတ္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ ျပဳ ျပင္ေျပာင္းလဲေရးေခါင္းေဆာင္ ေဘာရစ္ယဲ့လ္ဆင္ကို ေထာက္ခံသည့္ “႐ုရွဒီမိုကေရစီေရြးခ်ယ္မႈ” ပါတီက မဲ ၁၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသာရခဲ့ၿပီး ဇီရင္ေနာ့စကီး“၏ အယ္လ္ဒီပီအာရ္ပါတီက မ်ဳိးခ်စ္ႏွင့္ဘာသာ ေရးေႂကြးေၾကာ္မႈမ်ားေၾကာင့္ မဲ ၂၂ဒသမ ၉ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖင့္ အျမင့္ဆံုးကိုရရွိခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္ကစ၍ ႐ုရွျပည္သူႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့သည္ဟု ကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕သံုးသပ္ၾကသည္။

႐ုရွအာဏာရွင္မ်ား၏ မ်က္ လွည့္ကို ေနာင္အခါမွ ျပန္သိရသည္။ ဆိုဗီယက္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေပါလစ္ဗ်ဴ႐ိုေခါင္းေဆာင္တစ္ဦ္း ျဖစ္သူ အလက္ဇန္းဒါးနီကိုေလ ဗစ္ခ်္ရာေကာ့လဗ္က သူ႔အတၳဳပၸတၱိမွာ ဖြင့္ခ်ခဲ့သည္။ ဇီရင္ေနာ့စကီး၏ပါတီသည္ ဆိုဗီယက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေကဂ်ီဘီေထာက္လွမ္းေရးတို႔က ဒီမုိကေရစီအေျပာင္း အလဲမျဖစ္ခင္ကတည္းက ႀကိဳ တင္ဖြဲ႕စည္းထားခဲ့သည့္ပါတီဆုိ သည့္အခ်က္ျဖစ္သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီမုိကေရစီအင္အားစု
မ်ား၏ လူထုေထာက္ခံမႈကို ၿဖိဳခြဲရန္“ဖ်က္ျမင္း”အျဖစ္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စီမံကိန္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သူက ေကဂ်ီဘီၫႊန္ၾကားေရးမွဴး ဗလာဒီမာက႐ုခ်္ေက့ဗ္ဟု ထုိအတၳဳပၸတၱိမွာ ျပန္လည္ေရးသားခဲ့သည္။

ဇီရင္ေနာ့စကီးကိုယ္တုိင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပန္၀န္ခံခဲ့ရသည့္ အခ်က္ကေတာ့ဂ်ဴးဆန္႔က်င္ေရးေဟာေျပာသည့္သူကုိယ္တုိင္က ဂ်ဴးျဖစ္ေနျခင္းပင္။ သူ႔ဖခင္က ဂ်ဴးအစစ္၊ မိခင္က ႐ုရွလူမ်ဳိး။

“ခါေတာ္မီမ်ဳိးခ်စ္၀ါဒအတု” ကို ၂၀ ရာစု၏ေတြးေခၚရွင္ႏွင့္ သိပၸံပညာရွင္အဲလ္ဘတ္အိုင္း စတိုင္းက “ကေလးေတြမွာျဖစ္ သလိုပဲ...လူသားမ်ဳိးႏြယ္အတြက္ “၀က္သက္ေရာဂါ”ဆိုပါစို႔”ဟုေျပာခဲ့သည္။ ဗိုင္းရပ္စ္လို ကူးစက္မႈျမန္သည္။ နာက်င္သည္။ အမာရြတ္က်န္သည္။

ဇီရင္ေနာ့စကီးတစ္ေယာက္ ႐ုရွမွာ အမ်ဳိးသားေရးတိုက္ပြဲ၀င္ ေနသည့္အခ်ိန္မွာ ျမန္မာန၀တ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားလည္း “မ်ဳိးခ်စ္ စိတ္ဓာတ္ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး” မ်ားႏွင့္ လံုးပန္းေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အေနာ္ရထာ၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရားတို႔၏ ႐ုပ္တုႀကီး မ်ားတည္ေဆာက္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္၊ ေရဒီယုိႏွင့္သတင္းစာမ်ားမွာလည္း ေစာင့္ၾကည့္သူမ်ားက 'Pagodas and Soldiers' ဟု သေရာ္ခဲ့ၾကသလုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား အၿပိဳင္အဆိုင္ဘုရားတည္၊ ဆြမ္းကပ္လုပ္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

အတုအေယာင္မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒသည္ အက်ည္းတန္သည့္ဇာတ္မင္းသားတို႔ဇာတ္ခံုမွာတင့္တယ္ ေစဖို႔သံုးသည့္ မ်က္ႏွာေခ်ဘူးလို ပင္ လူထုခ်ဥ္ဖတ္ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအၾကားမွာ ေခတ္စားေလ့ရွိပါသည္။

ေျပာရလွ်င္ ျပည္သူအမ်ားစုက ေထာက္ခံသည့္ ေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕ပင္ေရြးေကာက္ပဲြနီးသည့္ အခါ ၿပိဳင္ဘက္ကို အလဲထုိးဖုိ႔ ဤနည္းကို သုံးစဲြခဲ့ၾကဖူးသည္။ ၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏုကဘာသာေရး ေႂကြးေၾကာ္သံႏွင့္ မဲဆြယ္အႏုိင္ရသြားခဲ့ဖူးသည္။

၂၀၁၅ မွာ လူထုေခါင္း ေဆာင္ဒီမိုကေရစီခ်န္ပီယံႏွင့္ သူမ၏ပါတီကိုယွဥ္ၿပိဳင္ဖို႔မျဖစ္ႏုိင္သည့္အဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕ ယခု လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ေကာင္း လိုက္ႏုိင္ပါသည္။ မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒႏွင့္ ဘာသာေရးအေျခခံႏုိင္ငံေရးပါတီသစ္မ်ားေပၚလာလွ်င္ မအံ့ၾသၾကပါႏွင့္။ လက္ရွိပါတီမ်ားက “မ်ဳိးခ်စ္၊ ဘာသာခ်စ္”မ်ားေန႔ခ်င္းညခ်င္းျဖစ္လာလွ်င္လည္း မအံ့ၾသၾကပါႏွင့္။ သႀကၤန္စာလိုေျပာရလွ်င္ေတာ့...

“မည္သည့္အခါမွ် လူမ်ဳိးကိုမခ်စ္သူမ်ား...တစ္မုဟုတ္ခ်င္း မ်ဳိးခ်စ္မ်ားျဖစ္လတၱံ႔။ ျပည္သူ႔ အရင္းအျမစ္မ်ားကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ကာ အျမတ္ထုတ္သူ ႏိုင္ငံေရးသမားတျဖစ္လဲ ခ႐ိုနီႀကီးမ်ားက ရဟန္း၊ သံဃာအရွင္သူျမတ္တို႔ကို ခ်ဥ္းကပ္လာလတၱံ႔။ ဘာသာေရးကို ႏုိင္ငံေရးမွာအသံုးမခ်သူကို မိစာဒိ႒ိဟုစြပ္စြဲၾကလတၱံ႔။ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ေႂကြးေၾကာ္သူလူထုေခါင္းေဆာင္
ကို အမ်ဳိးဘာသာမကာကြယ္ႏိုင္သူဟု ယိုးစြပ္ၾကလတၱံ႔”

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးစာေရးဆရာ ဂ်ဴလီယန္ဘန္းစ္၏ မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒအနက္ဖြင့္မႈကို ေလးေလးနက္နက္လက္ခံသည္။

“အႀကီးျမတ္ဆံုး မ်ဳိးခ်စ္၀ါဒဆိုတာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံက ဂုဏ္သိကၡာ မရွိစြာ၊ မိုက္မဲဆိုး၀ါးစြာျပဳမူေန ခ်ိန္မွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေ၀ဖန္ရဲမႈျဖစ္တယ္”

႐ုရွတြင္ မ်က္လွည့္ပြဲအရွိန္တက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ယံုခ်င္ယံု၊ မယံုခ်င္ေန ဇီရင္ေနာ့စကီးသည္ လက္ရွိ ဒူးမားေအာက္လႊတ္ေတာ္၏ ဒုဥကၠ႒ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာမွာေတာ့ မ်က္လွည့္ပြဲစေတာ့မည္။ ျပည္သူခ်စ္လူထုေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ အဖြဲ႕ကို လက္နက္ပုန္းႏွင့္တုိက္ခုိက္ဖို႔ ျပကြက္ မ်ားစတင္လာလိမ့္မည္။

ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ေတာ့မည္။

ဘင္သံပင္ၾကားေနရၿပီ။

ျမန္မာေဒးဗစ္ေကာ့ပါးဖီးလ္မ်ားကိုၾကည့္႐ွဴဖို႔ေနၾကာေစ့ထုပ္၊ ကြာေစ့ထုပ္မ်ားကို ၀ယ္ထားၾကပါစို႔။ ။

Credit To 7Day News Journal
Read More »