ဗ လား? မ လား?



၁၉၈၂ မွာ ဦးေနဝင္းက " မူလ ျမန္မာလူမ်ိဳးအမည္ကို => ဗမာလူမ်ိဳး" ဟု

ေျပာင္းလဲမႈၾကီးရဲ့ အထင္ရွားဆုံးသက္ေသ ေပၚထြက္လာျပီ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေဆာင္းပါးကေတာ့ အေၾကာင္းအရာဆက္စပ္လို႕ တျခားမွ ကူးယူေဖာ္ျပထားတယ္။

ဗ၊ မ ျပႆနာ
ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နာမည္မွာ ဗမာေနရာကို ျမန္မာနဲ႔ အစားထိုး ေျပာင္း လဲဖို႔ ေျပာၾကတဲ့အသံေတြကို ဒီေန႔ေခတ္မွာ အသစ္တဖန္ျပန္ၾကားလာရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဲသ လို ေျပာၾက တဲ့ အထဲမွာ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေတြလည္း ပါဝင္လာၾကတဲ့ အတြက္ ဒီကိစၥဟာ ပိုျပီး အေလး အနက္ထားရမယ့္ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီတိုင္းရင္းသား လူငယ္ေတြထင္ေနတာက ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ မပါဘူး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာဆိုမွ သူတို႔ပါမယ္လို႔ ထင္ေနၾက တာကိုး။ ဒီေတာ့့ အဲသလို မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ထင္တာဟာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ရွင္းလင္းဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္လာပါတယ္။

သမိုင္း အစဥ္အလာ

ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ABFSU) ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ၁၉၅၁ ခုႏွစ္မွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းျပီး နာမည္ခံခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ထက္အရင္ေစာတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ (ABSU) ကိုေတာ့ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္အျပီး ၁၉၃၆ ခုႏွစ္မွာ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရာရွစ္၊ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုဗဟိန္းတို႔ ေခတ္ပါ။

ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗကသနဲ႔ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ထဲမွာ တိုင္းရင္းသားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ပါဝင္လႈပ္ရွား ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရွမ္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုတင္ဧ (ပင္လုံ)၊ ရွမ္းေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ကိုခင္ေမာင္ၾကီး (လက္ရွိ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု)၊ ရခိုင္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုသာဘန္း (လက္ရွိ ALD ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္တဲ့ ေၾကးမုံဦးသာဘန္း)၊ ကရင္ေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ေစာေဒး ဗစ္သာကေပါ( လက္ရွိ KNU ေခါင္းေဆာင္)၊ ကရင္ ေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ပဒိုမန္းရွာလာဖန္း( ကြယ္လြန္သူ KNU ေခါင္းေဆာင္)၊ ခ်င္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဆလိုင္း တင္ေမာင္ဦး ( စစ္အစိုးရက ၾကိဳးမိန္႔ေပးသတ္ျဖတ္)၊ မြန္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းစိုးမင္း၊ မင္းအုန္းျမိဳင္ တို႔ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္အမ်ားအျပားဟာ တကသ၊ ဗကသ၊ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အလံေတြေအာက္မွာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ အဲဒီဗကသ၊ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ သမိုင္းတေလ်ာက္လုံးမွာ ဗ၊မ ျပႆနာကို မၾကားခဲ့ရဖူးပါဘူး။ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာဟာ တိုင္းရင္းသား အက်ဳံးမဝင္ဘူးလို႔ ျငင္းခုန္ ေျပာဆိုမႈမ်ဳိး မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္တိုင္းရင္းသားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ကမွ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတာ တိုင္းရင္းသားမပါဘူးလို႔ သံသယဝင္ခဲ့ပုံ၊ ေစာဒကတက္ခဲ့ပုံလည္း မရပါဘူး။

ဒါ့အျပင္ သမိုင္းဝင္အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာလည္း ဗမာနာမည္ခံယူတဲ့ တျခားႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားအသင္း၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ တို႔ဗမာအစည္းရုံး၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္၊ ဗမာ့လက္ရုံးတပ္ဖြဲ႔၊ တို႔ဗမာရဲတပ္ဖြဲ႔၊ တို႔ဗမာ ရွပ္နီတပ္၊ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း၊ တို႔ဗမာ ဆင္းရဲသား အစည္းအရုံး၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္သမားအဖြဲ႔၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအရုံး၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား ညီညြတ္ေရး အစည္းအရုံး၊ ဗမာနိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အလုပ္သမားမ်ားအစည္းအရုံး၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား အစည္းအရုံးမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီ (ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား ပါတီ တို႔ ဟာ ဗမာနာမည္ခံခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းဝင္ အဖြဲ႔အစည္း ေတြပါ။ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းအားလုံးဟာ ဗမာဆိုတာကို တိုင္းရင္းသားအားလုံး အၾကဳံးဝင္တယ္လို႔ မွတ္ယူသုံးစြဲခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆုိင္ရာ လူငယ္မ်ား အစည္းအရုံးလို၊ ျမန္မာနိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီး လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္လို ျမန္မာနာမည္ ခံယူတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးလည္း မရွိမဟုတ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးေခတ္ကေန လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ အခ်ိန္အထိ ကာလတေလ်ာက္မွာ ဗမာနာမည္ခံတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကသာ အမ်ားစုျဖစ္ပါတယ္။

ဗကသမွာလည္း ျမန္မာနာမည္ခံယူသုံးႏႈန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ကာလတိုတခုရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗကသ ဖြဲ႔စည္းကာစ ကနဦးကာလမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကနဦးကာလမွာ နာမည္ သုံးစြဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တည္ျငိမ္မႈ မရွိေသးဘဲ စမ္းသပ္သုံးစြဲခဲ့တယ္လို႔ ယူဆဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၃၆ စတင္ဖြဲ႔စည္းစဥ္ ကေန ၁၉၃၇ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္အထိမွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာလို႔ သုံးႏႈန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၃၇ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းကေန ၁၉၃၈ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း ေလာက္ကာလအတြင္းထုတ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းတခ်ဳိ႔မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာလို႔ သုံးခဲ့တာမ်ဳိးကို ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢလို႔ သုံးတာကို မွတ္တမ္းတခ်ဳိ႔မွာ ေတြ႔ရေပမဲ့ အတိုေကာက္အားျဖင့္ မကသ လို႔ သုံးတာမ်ဳိးေတာ့ မေတြ႔မိပါ။) တႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ၾကာမယ့္ အဲဒီ ကာလတိုတခုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢလို႔ သုံးစြဲတဲ့ စာရြက္စာတမ္းတခ်ဳိ႔ေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ အဲဒီကာလမွာ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စမ္းသပ္ သုံးစြဲခဲ့တယ္လို႔ ယူဆစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာကို ျပတ္ျပတ္သားသား မခြဲျခားဘဲ ၾကဳံသလို အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ သုံးစြဲခဲ့တာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၁၉၃၈ ကေန ေနာက္ပိုင္း တေလ်ာက္လုံးမွာေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတဲ့ စကားကိုသာ တသမတ္တည္း တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္သုံးစြဲ သြားခဲ့တာေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ေနာက္ထပ္ ၾကားေဖာက္သုံးစြဲတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗကသဟာ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အမည္ကို စမ္းသပ္သုံးစြဲၾကည့္ခဲ့ျပီး၊ သို႔မဟုတ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မထားဘဲ ေရာေႏွာသုံးစြဲျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အျပီး အပိုင္ စြန္႔လႊတ္လိုက္တယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ယူဆႏိုင္ပါတယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ အဲသလို တႏွစ္ေလာက္ သုံးၾကည့္ျပီးေနာက္မွာ ျမန္မာကို အျပီးအပိုင္ စြန္႔လႊတ္ျပီး ဗမာနာမည္ကို ခံယူလိုက္ပါသလဲ။

ေနာက္တခါ အဲဒီေခတ္မွာ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ားအျပားဟာ ဗမာကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သုံးခဲ့ပါရက္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့စကားလုံးဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ ပါမွပါရဲ့လားဆိုတဲ့ သံသယစကားမ်ဳိးကို (ဒီေန႔ေခတ္လို) တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က မေျပာမဆိုခဲ့ၾကတာပါလဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ တႏိုင္ငံလုံးကို ျမန္မာလို႔ မသုံးဘဲ၊ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ပဲ ေခၚေဝၚသုံးစြဲမယ္လို႔ အဲဒီေခတ္က ႏိုင္ငံေရး အရ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးအတြင္းမွာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ျပဌာန္း သတ္မွတ္ခဲ့ေၾကာင္းကို တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းမွာ အခုလို အတိအလင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ…..

“သခင္မ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာျပည္ ဆိုေသာ စကားမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ေနထိုင္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟု အဓိပၸါယ္ ေရာက္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုသည္မွာ ျမန္မာပေဒသရာဇ္မ်ားက ေပးေသာ နာမည္ျဖစ္သည္။ မမွွန္ကန္။ ဗမာႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာလူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္းေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမဟုတ္။ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ ခ်င္း၊ ေတာင္သူ၊ ပအိုး၊ ပေလာင္၊ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း စေသာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ ေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာျပည္ဟု မသုံး၊ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္ဟု သုံးသည္။ သို႔မွသာ ညီညြတ္မွန္ကန္မည္။ ဗမာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ဗမာဟု ေခၚသည္။”

လို႔ ရွင္းလင္း ေရးသားထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆိုတာဟာ ျပည္မေန ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံလို႔ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္တဲ့ အတြက္ တိုင္းရင္းသားအားလုံးပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံကို ျမန္မာႏိုင္ငံလို႔ မသုံးဘဲ ဗမာႏိုင္ငံလို႔ သုံးမယ္လို႔ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး က သတ္မွတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း အထင္အရွား ျပသ ေနပါတယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းဟာ ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္တဲ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ တႏိုင္ငံလုံးက သခင္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရန္ကုန္မွာ စုေဝးေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကရာကေနစတင္ျပီး ၁၉၆၈ ခုႏွစ္အထိကာလအတြင္းမွာ တႏိုင္ငံလုံးက သခင္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စုေပါင္းျပီး ေရးသားခဲ့တဲ့ သမိုင္းစာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး သမိုင္းရဲ့ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာပဲ

“ျမစ္ၾကီးနားမွ တို႔ဗမာတေယာက္ အေစာ္ကားခံရလွ်င္ ေယး၊ ျမိတ္၊ ထားဝယ္ မွ တို႔ဗမာမ်ားက ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာၾကပါ”

လို႔ ေဟာေျပာခဲ့ၾကေၾကာင္းကိုလည္း အတိအလင္း ေရးသားထားပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၁၃၃ မွာေတာ့ ဒီလိုေရးထားပါတယ္။

“ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးဟူရာ၌ တို႔ဗမာျပည္ထဲ၌ ရွိေသာ လူမ်ဳိးအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တို႔ဗမာဟု ေခၚေဝၚသုံးႏႈန္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဟူေသာ စကားမွာ ျမန္သည္၊ မာသည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္ေသာ္လည္း ႏွာသံပါ၍ ေဘာင္က်ဥ္းသည္၊ အားနည္းသည္၊ ရွမ္း၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ပေလာင္၊ ေတာင္သူ၊ ဆလုံ၊ နာဂ၊ ျမန္မာ စေသာ ဗမာတိုင္းရင္းသား အားလုံးကို ျခဳံ၍ ငုံမိေစရန္ ဗမာ ဟူေသာစကားလုံးကို ေရြးသည္၊ အသံထြက္မာေက်ာ၍ သုံးစြဲသည္။ တဖန္ ဘ ကုန္းႏွင့္ ဘမာဟု မေရးပဲ ဗ လခ်ဳိက္ႏွင့္ ေရးျခင္းမွာလည္း၊ ဘ သည္ ရံဖန္ရံခါ ဖ သံ ထြက္သျဖင့္ စိတ္မခ်ရ ေသာေၾကာင့္ ဗလခ်ဳိက္ႏွင့္ ဗမာဟုေရးသည္”

လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။

ျမန္မာ၊ ဗမာ ေဝါဟာရ ဘယ္ကစသလဲ။

ျမန္မာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို အေစာဆုံးေတြ႔ရတာဟာ ပုဂံေခတ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ျမန္မာစာ ပညာရွင္ သမိုင္းပညာရွင္ အမ်ားအျပား သေဘာထားကိုက္ညီၾကပါတယ္။

ဆရာ သိပၸံစိုးရင္ရဲ့ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္တဲ့ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈ သမိုင္း၊ စာမ်က္ႏွာ ၅၆ ကေန ၅၈ အတြင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာက

ျမန္မာဟူေသာ ေဝါဟာရကို ပထမဦးစြာ အေစာဆုံး သကၠရာဇ္ ၄၅၂ (ေအဒီ ၁၁၉၀) ပုဂံျမိဳ႔ ေတာင္ဂူနီေက်ာက္စာတြင္ စတင္ ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုသကၠရာဇ္ထက္ အႏွစ္ ၉၀ ခန္႔ ေစာေသာ က်န္စစ္မင္းၾကီး၏ နန္းတည္မြန္ေက်ာက္စာ (၁၁၀၂ ေအဒီ) တြင္ ျမန္မာကို “မိရမာ” ဟူ၍ ေရးထိုးထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ေအဒီ ၁၃၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ေရးထိုးသည့္ ျမန္မာ ေက်ာက္စာတြင္ “ျမံမာ” ဟူ၍ ေရးထိုးထားသည္ကို အေစာဆုံးေတြ႔ရ၏။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာက္စာမ်ားႏွင့္ မင္စာမ်ားတြင္ “ျမန္မာ” “ျမံမာ” “ျမမၼာ” ဟူ၍ေရးထိုးလာၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရျပန္သည္။

တရုတ္ရာဇဝင္ မွတ္တမ္းမ်ားအလိုအားျဖင့္ ေရွးက ျမန္မာႏိုင္ငံကို “ေစာပိုး” ဟူ၍ ေခၚဆိုၾက၍ တရုတ္ဟန္မင္းမ်ား လက္ထက္ (ဘီစီ ၂၀၂- ေအဒီ ၂၆၃) တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို “တန္” ဟူ၍ ေခၚဆိုလ်က္ တရုတ္တန္မင္းမ်ား လက္ထက္ (ေအဒီ ၆၁၈ - ၉၀၇ )တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို “ပိေယာ (ပ်ဴ)” ဟုေခၚဆိုၾကသည္။ ဆြန္မင္းမ်ားလက္ထက္ (ေအဒီ ၉၆၀) တြင္ “မိယင္” ဟုေခၚဆိုသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ ထိုမင္းတို႔လက္ထက္မွ “မိယင္” တို႔သည္ တရုတ္တို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံ သြားလာမႈမ်ား စတင္ျပဳလုပ္ၾကသည္ဟု ဆို၏။ “မိယင္” ဆိုေသာ အမည္မွာ “ျမန္မာ” ဆိုေသာ အမည္ကို အဖ်ားဆြတ္၍ ေခၚဆိုေရးမွတ္ျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သုေတသီမ်ားက ယူဆၾကသည္။ တနည္းအာျဖင့္ ဆိုေသာ္ တရုတ္မင္းတို႔က ေအဒီ ၆၁၈ - ၉၀၇ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပ်ဴဟူ၍သာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။ “ျမန္မာ” ဟူ၍ ထင္ေပၚျခင္းရွိဟန္မတူေသးေပ။ ျမန္မာတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလာသည္မွာ ေအဒီ ၉၆၀ ခုႏွစ္ခန္႔မွ အစျပဳသည္ဟု ယူဆရပါသည္။ ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္း သမိုင္း အဆိုအရလည္း ပုဂံကို သကၠရာဇ္ ၂၁၁ (ေအဒီ ၈၄၉) ခုႏွစ္တြင္ တည္သည္ဟု ဆိုထားသျဖင့္ ယုတၱိရွိသည္ဟု ဆုိရေပမည္။


ဒီေတာ့ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားဟာ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေပၚလာခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္းထင္ရွားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေခၚတဲ့ ျမန္မာဟာလည္း အခုျပည္မမွာ ေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးကိုသာ ေခၚၾကတာျဖစ္ျပီး၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ကယား ဆိုတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ မပါေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ဗမာဆိုတဲ့စကားကေရာ ဘယ္တုန္းကေပၚလာတဲ့စကားပါလဲ။ ထူးျခားတာက ဗမာဆိုတဲ့ စကားကို ေက်ာက္စာေတြမွာ အေထာက္အထားနဲ႔ မေတြ႔ရတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ဒီေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ စကားရဲ့ မူလရင္းျမစ္ကေရာ ဘာပါလဲ။ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားကေရာ မူလရင္းျမစ္ကဘာပါလဲ။

ဗမာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားရဲ့ မူလရင္းျမစ္ကို ေလ့လာ ဆန္းစစ္တဲ့အခါ ဆရာအမ်ဳိးမ်ိဳးက အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိး တင္ျပၾကပါတယ္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသနအသင္းဂ်ာနယ္ JBRS အတြဲ ၂၃ ၊ အမွတ္ ၂ မွာ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းက အယူကြဲ၊ မူကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေဖာ္ျပျပီး ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးေရာ၊ ဗမာဆိုတဲ့ စကားလုံးေရာဟာ ျဗဟၼာ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလုံးကဆင္းသက္ လာတဲ့ ေဝါဟာရ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးဟာ အယူအဆကြဲမ်ဳိးစုံ၊ Argument မ်ဳိးစုံကို ေဖာ္ျပျပီး သုံးသပ္ထားတဲ့ ေတာ္ေတာ္ျပည့္စုံတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ (အေသးစိတ္သိလိုသူေတြ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းရဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရွဳၾကပါ။ ရွာေဖြမရသူမ်ား ဗကသနဲ႔ ဆက္သြယ္ ေတာင္းခံႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာဦး ေက်ာ္ထြန္းရဲ့ အယူအဆကို ဒီေန႔ေခတ္ ျမန္မာဘာသာ ေဗဒပညာရွင္ အမ်ားစုက ေထာက္ခံၾကပါတယ္။)

ျဗဟၼာ ဆိုတဲ့ စကားကေန ျဗမၼာ၊ ျဗမၼာကေန ျမမၼာ၊ ျမမၼာကေန ျမန္မာ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာတယ္လို႔ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းကဆိုပါတယ္။ ဗမာဆုိတဲ့စကားလုံးဟာလည္း ျဗဟၼာဆိုတဲ့စကားကေန ဗမၼာ၊ ဗမၼာကေန ဗမာျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အိႏၵိယမွာလည္းကြ်န္ေတာ္္တို႔ကို ျဗဟၼာ (အသံထြက္အားျဖင့္ တခ်ဳိ႔က ဗရမာ) လို႔ ေခၚပါတယ္။ အိႏၵိယကုလားေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဗရမာ ေခၚတာကို ၾကားၾကတဲ့ အတြက္ အဂၤလိပ္က ဗမာကို ေခၚတဲ့ အခါ Burma လို႔ R ထည့္ေပါင္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဗမာေတြေခၚတဲ့ အသံကိုသာ အရင္ၾကားရင္ Bamar သို႔မဟုတ္ Bama လို႔ေခၚေကာင္းေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံကလည္း ကြ်န္ေတာ္
တို႔ကို ဖမာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဘမာကေန ဖမာ အျဖစ္ အသံ ေျပာင္းသြားတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါျဖင့္ ေက်ာက္စာေတြမွာ ျမမၼာ၊ ျမံမာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြ႔ရျပီး ဗမာဆိုတဲ့စကားကို မေတြ႔ၾကရတာက ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔စာေပမွာ အေရးနဲ႔ အဖတ္ ကြာျခားေနတတ္တဲ့ “ေရးေတာ့အမွန္ ဖတ္ေတာ့အသံ” ထုံးစံ ထြန္းကားခဲ့ေလေတာ့ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာဟာလည္း အေရးနဲ႔ အဖတ္ကြဲျပားခဲ့တာ ျဖစ္ပုံရတယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ ေရးတဲ့ အခါမွာ ျမန္မာလို႔ပဲ ေရးခဲ့ၾကျပီး ေျပာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဗမာလို႔ပဲ ေျပာခဲ့၊ တြင္က်ယ္ခဲ့ၾကမယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔
ကလည္း ေက်ာက္စာ အေထာက္အထား မေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ ဗမာဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ေပၚတာ သိပ္မၾကာေသးဘူးလို႔ ယူဆၾကတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ၊ ဗမာဟာ ရင္းျမစ္တခု တည္းကေန လာရိုးမွန္ရင္ ျမန္မာက ေရွးပေဝသဏီကတည္းက ေပၚခဲ့ျပီး ဗမာက မေန႔တေန႔ကမွ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္းေလာက္မွ) ေပၚတယ္ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ေတာ္ေတာ္ နည္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာက္စာ၊ ေရွးစာ အေထာက္အထား မေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ ဗမာဟာ ေနာက္မွ ေပၚတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆထက္ ဗမာဟာ ေျပာစကားမို႔သာ ေက်ာက္စာ၊ ေရွးစာမွာ မေတြ႔ရတာဆိုတဲ့ အခ်က္က ပိုျပီး ျဖစ္ႏိုင္ေျခမ်ားပါတယ္။ အေျပာနဲ႔ အေရးဆိုတာဟာ အေျပာက ပိုေရွးက်တာမို႔ ဗမာကေတာင္ ျမန္မာထက္ေစာခ်င္ေစာႏိုင္ပါေသးတယ္။ အေျပာကပိုေရွးက်တဲ့ အတြက္ ဗမာကပိုေစာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ဳိးကို ေတာ့ ဆရာေမာင္သာႏိုးက ယူဆေၾကာင္း ဘီဘီစီ အလကၤာပုလဲပန္း အစီအစဥ္မွာ ေျပာထားပါတယ္။ ပါဠိအဘိဓါန္ကို နိႆယ ျပန္ဆိုခဲ့တဲ့ က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္ အေက်ာ္အေမာ္တဦး ျဖစ္သူ ေတာင္ေပါက္ ဆရာေတာ္ ဦးစကၡပါလ ကလည္း ဗမာကသာ အမွန္၊ ဗမာကသာ သင့္ေတာ္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းလို႔ယူျပီး သူ႔တသက္လုံးဗမာဆိုတဲ့ မူတမ်ဳိးတည္းကို သာ သုံးႏႈန္းခဲ့ဖူးတာလည္း ရွိပါတယ္။

အထက္အညာေဒသနဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးေတြေနထိုင္တဲ့ ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို သြားၾကည့္ရင္ ဒီအယူအဆမွန္ႏိုင္ေၾကာင္း ပိုမို သိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေက်းလက္ေတြမွာ ျမန္မာလို႔ ေခၚေဝၚသုံးႏႈန္းတာသိပ္နည္းပါတယ္။ ဗမာလို႔သာ ေခၚေဝၚ သုံးႏႈန္းၾကပါတယ္။ (အညာေက်းလက္ေဒသေတြဟာ ဗမာစကား မပ်က္စီးေသး (corrupt အျဖစ္နည္းပါးေသး) တဲ့ အရပ္ေဒသေတြ အျဖစ္ ဘာသာစကား ပညာရွင္ အမ်ားက လက္ခံထားျပီး ျဖစ္ပါတယ္။)

တကယ္ေတာ့ ေရွးပေဒသရာဇ္ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ စာတတ္ေပတတ္ဆိုတာကလည္း ပေဒသရာဇ္ အႏြယ္ေတြ၊ မွဴးမ်ဳိး မတ္မ်ဳိးေတြ ကသာ မ်ားပါတယ္။ သူတို႔ပေဒသရာဇ္ေတြက သာမန္ အရပ္စကား အရပ္ဟန္နဲ႔ ေျပာတာကို ေတာဆန္တယ္ထင္ျပီး စာသံေပသံနဲ႔ ဟန္လုပ္ေျပာ တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္တေလ်ာက္မွာ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားကို ထီးရိပ္နန္းရိပ္၊ ပေဒသရာဇ္ အရိပ္နင္းတဲ့သူေတြကသာ အသုံးပိုမ်ားၾကျပီး ရပ္ထဲရြာထဲက သာမန္လက္လုပ္လက္စားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဗမာလို႔သာ ေခၚၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက “ျမန္မာ”ဟာ ပေဒသရာဇ္ေတြ ေပးတဲ့ နာမည္လို႔ ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ တို႔ဗမာ သခင္ေတြဟာ ပေဒသရာဇ္ေခတ္နဲ႔ သိပ္အေဝးၾကီး အလွမ္းမကြာလွေသးတဲ့ အတြက္ ဒီအခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ တျခားတိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ေတြကို တိုက္ခိုက္ဖ်က္ဆီးျပီး ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတာဟာလည္း ပေဒသရာဇ္ေတြသာျဖစ္ျပီး သာမန္အရပ္သားေတြ မပါဝင္တဲ့ အတြက္ “ျမန္မာ”ဆိုတဲ့ ပေဒသရာဇ္နာမည္ဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြနဲ႔ ရန္ျငိဳးရန္စရွိျပီး၊ “ဗမာ”ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ ရန္ျငိဳးအစဥ္အ လာ မရွိဘူးလို႔ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက ယူဆခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ မူလ ရင္းျမစ္ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာေရာ၊ ဗမာပါ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ မဆိုင္၊ ျပည္မေနလူမ်ဳိးနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ “ဗမာ” ဆိုတဲ့စကားဟာ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကယား၊ ပအိုး၊ ပေလာင္ စတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး ပါဝင္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ ဘယ္တုန္းက စျဖစ္လာတာပါလဲ။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက စျဖစ္လာတာပါ။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ဒီလိုဆိုထားပါတယ္။

“တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသည္ မူလတည္ေထာင္ စဥ္မွစ၍ သမိုင္းတေလွ်ာက္လုံး လူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ညီညြတ္ေရးကို အေလးေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ “တို႔” ဟူေသာ စကား၊ “ဗမာ” ဟူေသာ စကား၊ “ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္” ဟူေသာ စကားတို႔ကို တီထြင္၍ တိုင္းရင္းသား စစ္စစ္ဟူေသာ အမည္နာမ တပ္ဆင္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ သိသာ ထင္ရွားေပသည္။”

လို႔ ဆိုထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တီထြင္၍ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အထူးသတိျပဳဖို႔လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ ပေဒသရာဇ္ေတြ သုံးတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးကို တႏိုင္ငံလုံးအတြက္သုံးရင္ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ သေဘာ သက္ဝင္မွာ စိုးလို႔ “ဗမာႏိုင္ငံ” ဆိုတဲ့ အသုံးကို တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက တီထြင္ သုံးစြဲခဲ့ တယ္လို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက တီထြင္တယ္လို႔ေတာ့ ဆိုလိုတာ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗမာဆိုတာ တႏိုင္ငံလုံး တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ဆိုတာဟာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ “ျပဌာန္း အသုံးအႏႈန္း” ျဖစ္ပါတယ္။ ျပဌာန္းျခင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာလည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ပေဒသရာဇ္မ်ားသုံးစြဲခဲ့ျပီး ပုဂံေခတ္ကတည္းက ျပည္မေနလူမ်ဳိးနဲ႔ ယွဥ္တြဲ ထင္ရွားလာတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကို သုံးျခင္းအားျဖင့္ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ၊ မဟာျမန္မာဝါဒ က်င့္သုံးရာ မက်ေစခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္ဆိုတဲ့ စကားဟာ စတင္သုံးႏႈန္းလာကတည္းက ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီး လႊမ္းမိုးေရး ဝါဒကို ဆန္႔က်င္တဲ့ စိတ္ဓါတ္၊ လူမ်ဳိးစုအားလုံး ညီညြတ္ေရးကို ေရွ႔ရွဳတဲ့ စိိတ္ဓါတ္နဲ႔ ေပၚေပါက္လာတယ္လို႔ အတိအက် မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးရဲ့ အဲဒီမူကိုပဲ အထက္မွာ ဗမာနာမည္သုံးခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြက လက္ခံက်င့္သုံးၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို လက္ခံက်င့္သုံးၾကတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (ဗကသ) နဲ႔ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဗကသမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) တို႔လည္း အပါအဝင္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရာေထြးသုံးစြဲလာၾကျခင္း

နယ္ခ်ဲ႔ေတာ္လွန္ေရး ကာလတေလ်ာက္လုံးမွာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးရဲ့ “ဗမာသည္ တိုင္းရင္းသား အပါအဝင္ တႏိုင္ငံလုံး” မူကို စြဲစြဲျမဲျမဲ က်င့္သုံးလာၾကေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အထူးသျဖင့္ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို အေလးအနက္ မစဥ္းစားဘဲ အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ သုံးစြဲလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗမာဆိုတဲ့စကားကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ျပီး ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ ျပန္လည္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ အသက္သြင္းခ်င္တဲ့ အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေျပာင္းလဲ သုံးစြဲ လာၾကတယ္ လို႔ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း မတိုင္ခင္ကာလေတြမွာ သက္ေသ အေထာက္အထား မေတြ႔ရပါဘူး။

ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္ကို သိသိသာသာ ျပန္လည္သုံးစြဲလာတာက ၁၉၄၇ ခုအေျခခံဥပေဒမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒေရး ဆြဲရာမွာ ႏိုင္ငံရဲ့ နာမည္ကို အေလးအနက္စဥ္းစားခဲ့ပုံမရပါဘူး။ အျငင္းပြားမႈ တစုံတရာ ရွိခဲ့ေၾကာင္းလည္း အေထာက္အထား မေတြ႔ရသလို အေလးအနက္ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မေတြ႔ရပါဘူး။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး မူကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပုံရပါတယ္။ အဂၤလိပ္ အေမြခံျပီး အဂၤလိပ္ သုံးလက္စနာမည္ကိုပဲ လြယ္လြယ္ဆက္ခံ မွည့္ေခၚလိုက္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ အေမြခံျပီး အလြယ္သုံးလုိက္တယ္လို႔ ေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၂၂ မွာ အခုလို ေရးသားထားတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဟူေသာ စကားရပ္တို႔သည္ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဥပေဒ၌ ပါရွိေသာ အဓိပၸါယ္မ်ဳိးကိုေဆာင္သည္။

အဂၤလိပ္ေခတ္တေခတ္လုံးမွာ အဂၤလိပ္အစိုးရက Burma ျမန္မာျပည္ လို႔ ကို႔လို႔ကန္႔လန္႔သုံးခဲ့တဲ့ အသုံးကို ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒက လြယ္လြယ္ပဲ အေမြခံခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ဟာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ Burma ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို အသက္သြင္းခ်င္တဲ့ အတြက္ တမင္သက္သက္လုပ္ခဲ့ သလားဆိုတာကိုေတာ့ သက္ေသ အေထာက္အထားျပသစရာ မရွိပါဘူး။ သေဘာရိုးနဲ႔ပဲ အဂၤလိပ္အေမြကို အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ဆက္ခံလိုက္တယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။

အဲဒီကေနေနာက္ပိုင္း ဖဆပလ ေခတ္တေလ်ာက္လုံးမွာလည္း ဗမာ၊ ျမန္မာေဝါဟာရ ကို ႏိုင္ငံေရး လက္နက္တခုအေနနဲ႔ ထုတ္သုံးတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာကို မူမရွိဘဲ အုတ္အေရာေရာ၊ ေက်ာက္အေရာေရာ ေရာေႏွာသုံးစြဲခဲ့တာမ်ဳးိကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဗမာကေန ျမန္မာကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ လကၡဏာတခ်ဳိ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထင္ရွားဆုံး ဥပမာကေတာ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အျဖစ္ မသိမသာ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္တာကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢကိုလည္း ဖ်က္ဆီးလိုက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ သူ႔ဘဝတေလ်ာက္လုံး ေက်ာင္းသား သမဂၢမွာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာ မရွိသူမို႔ တကသ၊ ဗကသေတြ အေပၚမွာ ဝန္တိုစိတ္ရွိပါတယ္။ ဗကသရဲ့ ၾကီးမားတဲ့ အစဥ္အလာကိုလည္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သခင္ရွဳေမာင္နာမည္ဟာလည္း ဂ်ပန္သြားကာနီးက်မွ အေရးေပၚေကာက္တပ္လိုက္တဲ့ သခင္နာမည္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ဂ်ပန္ကို လိုက္ပါသြားခြင့္ရတာကလည္း သူ႔ရဲ့ ဦးေလးျဖစ္သူ သခင္ညီ မက်န္းမာလို႔ လူစားထိုး လုိက္ပါခဲ့ရ တာသာျဖစ္ပါတယ္။ (ကိုကိုေမာင္ၾကီးေရးတဲ့ တရံေရာအခါတြင္ ၾကည့္ပါ) သူမပါခဲ့တဲ့ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ အစဥ္အလာကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ လိုလားႏွစ္သက္မႈ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိအေျခအေန မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဗမာအစား၊ ျမန္မာကို တျဖည္းျဖည္း အစားထိုးလာပါတယ္။ ဗမာနာမည္နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း ေမွးမွိန္ေအာင္ လုပ္ပါတယ္။ တျခား တဘက္မွာ လည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို တျဖည္းျဖည္း က်င့္သုံးလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗမာအစား ျမန္မာကို အစားထိုး ေျပာင္းလဲလိုက္ ေၾကာင္းေတာ့ တရားဝင္ နာမည္တပ္ ေၾကညာတာမ်ဳိး လုပ္တဲ့ အထိ အတင့္မရဲခဲ့ပါဘူး။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းကို ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝတဲ့အခါ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္းမွာပါတဲ့ ဗမာ၊ ျမန္မာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ဟာ မဆလရဲ့ “ျမန္မာ” နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီးဆန္႔က်င္ေၾကာင္းေပၚလြင္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္း စာအုပ္ထဲက ဗမာ၊ ျမန္မာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ေအာက္ေျခမွတ္စု အျဖစ္နဲ႔ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ အဓိပၸါယ္ရွင္းလင္းခ်က္ စာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ၁၈ မွာပါတဲ့ စာပိုဒ္ကို ထည့္သြင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွတ္စုက..

“ျပည္ေထာင္စု ဆိုရွယ္လစ္ သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဟုေခၚထားျခင္းမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုံတို႔ စုေပါင္းေနထိုင္သည့္ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းမ်ား ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း သမိုင္းအစဥ္တေလွ်ာက္ ေျမွာ္မွန္းခဲ့ၾကသည့္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို ျမဲျမံ ခိုင္မာစြာ တည္ေဆာက္ က်င့္သုံးသြားမည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရင္စနစ္ျဖင့္ အုပ္စိုးေသာ ႏိုင္ငံမဟုတ္ပဲ၊ လုပ္သားျပည္သူတို႔ အာဏာ ပိုင္စိုးေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားကို သိမ္းက်ဳံးေပါင္းရုံး၍ ေခၚဆိုသည့္ ျမန္မာဟူေသာ လူမ်ဳိးမ်ား မွီတင္းေန ထိုင္ရာ ႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားေစရန္ျဖစ္သည္”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအားလုံးကိုယ္စားျပဳျပဌာန္းထားတဲ့ ဗမာစကားလုံးအစား၊ ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးစိုးေရး ကိုသာ လိုလားေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ျမန္မာကို တုိင္းရင္းသားအားလုံးကိုယ္စားျပဳ သုံးစြဲသင့္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အက်ဳိးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းမျပႏိုင္တာကို လည္း ထင္းထင္းၾကီး ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေျပာင္းျပန္ မလွန္ရဲေသး တာကိုလည္း သတိျပဳရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး သမိုင္းကာလနဲ႔ သိပ္အလွမ္းမကြာေသးတဲ့ အတြက္၊ သိမွီသူေတြ သိပ္မ်ားေသးတဲ့ အတြက္ မလွန္ရဲေသးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို အဓိပၸါယ္အတိအက် ခြဲျခား ျပဌာန္း သတ္မွတ္တာမ်ဳိး မလုပ္ဘဲ သူ႔သက္တမ္းတေလ်ာက္မွာ မသိမသာပဲ ဆက္လက္ ေရာေထြး သုံးစြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး ပေယာဂ ဝင္လာျခင္း

တကယ္တန္း ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းၾကီး ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ရုံသာမက ဗ၊ မ အေျပာင္းအလဲကို ႏိုင္ငံေရး လက္နက္ အျဖစ္ အသုံးခ်ခဲ့သူကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ့ လူယုံတပည့္ေက်ာ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္အေရး ေပၚလာလို႔လည္း ထုတ္သုံးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အခြင့္အေရး ေပၚလာပုံက ဒီလိုပါ။

၁၉၈၈ မတ္လမွာ ဖုန္းေမာ္ အေရး အခင္း ေပၚလာေတာ့ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားခဲ့သူ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ အခုပါတီေထာင္ထားတဲ့ ကိုေအးလြင္တို႔၊ ေျမလတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္းတို႔ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၆ ရက္ တံတားနီ အေရး အခင္းမွာ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ ကိုေအာင္မ်ိဳးတင့္ ၊ ကိုညိဳထြန္း၊ ကိုတင္ေအး စတဲ့သူေတြ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၇ ရက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲဲမွာ စစ္တပ္က ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းဝိုင္း ပိတ္ဆို႔ျပီး ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးတဲ့ အထဲမွာ ကိုမင္းေဇယ်ပါဝင္ခဲ့ပါ တယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရရင္ မတ္လ လႈပ္ရွားမႈမွာ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သူတခ်ဳိ႔ဟာ ေစာေစာစီးစီး အဖမ္းခံခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဇြန္လ ေျမနီကုန္းလႈပ္ရွားမႈမွာေတာ့ ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္၊ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ မိုးသီးဇြန္၊ ေအာင္ဒင္တို႔ ပါဝင္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကပါတယ္။ မတ္လမွာ အဖမ္းမခံရဘဲ လြတ္ေနေသးတဲ့ ညိဳထြန္းလည္း အဲဒီ အဖြဲ႔နဲ႔ အတူ ပါလာပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဒုတိယ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ အသုတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔မွာ အဖမ္းခံထားရတဲ့ ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ိဳးေနာင္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုေအးလြင္ စတဲ့ ပထမအုပ္စု ျပန္လြတ္လာၾက ပါတယ္။ မႏၱေလးေဆာင္မွာ ရုံးခန္းဖြင့္ပါတယ္။

မတ္လ ၂၈ ရက္ သမဂၢရင္ျပင္မွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗကသ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ျပန္လည္ ဖြဲ႔စည္းတဲ့ အခါ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ ကိုေအာင္ဒင္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ဟာ အလုပ္အမႈေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာၾကျပီး ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုေအးလြင္ စတဲ့ ပထမအသုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနအေပၚမွာ သေဘာထားကြဲလြဲၾကျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား ဖြဲ႔စည္းေရးေကာ္မတီ မကသဖ ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မကသ ရဲ့ ေရွ႔ေျပးျဖစ္လာပါတယ္။ ဇြန္လအုပ္စုေတြဟာ ဗကသ ျဖစ္လာျပီး၊ မတ္လအုပ္စုထဲက တခ်ဳိ႔ဟာ မကသ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနရပ္အရ ေျပာရရင္လည္း ဇြန္လအုပ္စု အမ်ားစုဟာ သကၤန္းကြ်န္း၊ ေတာင္ဥကၠလာဘက္မွာ ေနၾကျပီး မတ္လ အုပ္စု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စမ္းေခ်ာင္းဘက္မွာ ေနၾကပါတယ္။ သူ႔အုပ္စုေလးနဲ႔သူ သီးျခားလိုလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ဒီလို သေဘာထားကြဲျပားေနတာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က ႏိုင္ငံေရး လက္နက္ အျဖစ္ အခြင့္အေရးယူ အသုံးခ်ျပီး ေက်ာင္းသားေတြ ပုိကြ
ုိကြဲေအာင္လုပ္ပါေတာ့တယ္။ တႏိုင္ငံလုံးက ေက်ာင္းသားထုၾကီးပါ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေအာင္အထိ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၾကီးၾကီးမားမားထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ မလိမၼာခဲ့ရင္ ေက်ာင္းသားထုၾကီးၾကားမွာ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ရပ္ေတြေတာင္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အထိ အႏၱရာယ္ၾကီးႏိုင္တဲ့ ဧရာမ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၾကံမႈၾကီးတခုပါ။ ( အခု ၂၀၁၂ ခုထဲမွာ အလားတူ ေနာက္ထပ္လုပ္ၾကံမႈမ်ဳိး အတြက္ ေျခလွမ္းျပင္လာတာကိုလည္း ေတြ႔ေနရျပီျဖစ္ပါတယ္။)

အဲဒီတုန္းက လုပ္ၾကံပုံက ဒီလိုပါ။ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းျပီး သူတို႔ အာဏာ မခိုင္မာေသးခင္၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြ ေနာက္တခါ အုံၾကြ ဆန္႔က်င္လာမွာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေခၚျပီးေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ပထမ အဆင့္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ့ တပည့္ ဗိုလ္မွဴးလွသန္းက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေတြ႔ဆုံျပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢ တရားဝင္တည္ေထာင္ခြင့္ ေပးမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ကို မယုံၾကည္တဲ့ အတြက္ အဲဒီေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ရာဇဝတ္ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သည္မွ တပါး တျခား ျပစ္မႈနဲ႔ ဖမ္းဆီးအေရးယူတာမ်ဳိး မလုပ္ပါဘူးလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြအားလုံးရဲ့ နာမည္ပါဝင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ စာမူရင္းကို သုံးေစာင္လက္မွတ္ေရးထိုးေပးတဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြ ခြဲျပီး သိမ္းဆည္းခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ နဲ႔ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခဲ့ၾကသူေတြထဲမွာ ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုဝင္းၾကြယ္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုညိဳထြန္း၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ မခင္ဥမၼာ၊ ကိုေအးလြင္၊ မခင္မာေဝ၊ ကိုေဇာ္မင္း တို႔ အပါအဝင္ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၂၈ ေယာက္ လို႔ထင္ပါတယ္၊ သြားေတြ႔ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ ကိုမိုးသီး၊ ကိုေအာင္ဒင္တို႔က သြားမေတြ႔ခဲ့ၾကပါဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က မကသ နာမည္နဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႔စည္းဖို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနရာနဲ႔ ေထာက္ပံ့မႈ တခ်ဳိ႔ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဗကသကို တရားဝင္ အသိအမွတ္မျပဳဘဲ၊ မကသကိုသာ တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားအုပ္စု ႏွစ္အုပ္စုကို ပိုျပီးကြဲေအာင္ သပ္လွ်ိဳလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ မကသေတြ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ေပါင္းသလား။ ေထာက္လွမ္းေရးကို ဒူးေထာက္ခဲ့သလား။ ေထာက္လွမ္းေရး ကဘာ့ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ေထာက္ပံ့သလဲ။ စသည္ျဖင့္ သံသယေတြလည္း ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္တာပါ။

အေကာက္ဥာဏ္သုံးျပီး အဖြဲ႔အစည္းေတြၾကားထဲဝင္ သပ္လွ်ိဳျဖိဳခြဲတဲ့ေနရာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ အကြဲပိုၾကီးေအာင္ အားျဖည့္တဲ့ အေနနဲ႔ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ေမလမွာ ႏိုင္ငံေရးလက္နက္ကို ထုတ္သုံးပါတယ္။ ျပည္မေနလူမ်ဳိးကို ဗမာလို႔ေခၚရမယ္၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ခ်င္း စတဲ့ တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ တႏိုင္ငံလုံးေနလူေတြအားလုံးကိုေတာ့ ျမန္မာလို႔ ေခၚရမယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က အမိန္႔ထုတ္ျပီး အစဥ္အလာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလို ေျပာင္းျပန္လွန္သလဲ။ အေျဖကရွင္းရွင္းေလးပါ။

၁။ ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ အကြဲအျပဲကို ၾကီးသထက္ၾကီးေအာင္ လုပ္တာပါ။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ ကြဲဖို႔ ဆိုတာထက္ ေက်ာင္းသားထုၾကီးပါ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးၾကီးမားမားထားျပီး လုပ္တာပါ။
၂။ ဗမာႏိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ တို႔ဗမာအစည္းရုံးတို႔ရဲ့ အစဥ္အလာကို က်ဥ္းေျမာင္း ေသးသိမ္သြားေအာင္ လုပ္တာျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ မဆိုင္သေယာင္ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္တာပါ။

အဲဒီတုန္းက “ဗ” မွန္သမွ်ကို အကုန္ “မ” နဲ႔ အစားထိုး ေျပာင္းလဲေရးကို စစ္ဆင္ေရး တခုလိုလုပ္လိုက္တာဟာ ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိေနာက္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ “ဗ” မွန္သမွ်ကို “မ” နဲ႔ လိုက္အစားထိုးလို႔ ဗကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ညိဳထြန္းက မခံႏိုင္ျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခင္ညြန္႔လုပ္ပုံနဲ႔ေတာ့ ဗုဒၶေတာင္ မုဒၶ ေျပာင္းရ ေတာ့မလို ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က စကားလုံးနည္းနည္း ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ ၊ လိုရာဆြဲျပီး ဗုဒၶကို မုဒၶဟုေခၚသူ ညိဳထြန္း ဆိုျပီး သတင္းစာထဲမွာ ေခါင္းစီးစာလုံးမဲၾကီးနဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။

တကယ္တန္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မကသေတြဟာလည္း ေက်ာင္းသားထုကို သစၥာေဖာက္သူေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ထင္ရွားလာပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ သူကိုယ္တိုင္ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ လက္မွတ္ထိုး ေပးထားတဲ့ ကတိကို ဖ်က္ျပီး သူမဖမ္းဘူးလို႔ အာမခံထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံးကို သိမ္းက်ဳံးဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။ မကသေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေရွ႔ဆုံးက အဖမ္းခံၾကရပါတယ္။ ဗကသေတြလည္း အဖမ္းခံရပါတယ္။ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈ အမ်ဳးိမ်ဳိးကို ခံရပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ဆိုတာ ေပးထားတဲ့ ကတိဘယ္ေတာ့မွ မဖ်က္ဘူးလို႔ ဒီေန႔ စစ္ဗိုလ္ေတြ အေျပာၾကီး ေနၾကေပမဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ သူတို႔ ေပးထားတဲ့ ကတိကို ဖ်က္ခဲ့ၾကတာဟာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားလွပါတယ္။

စာေပစိစစ္ေရးကလည္း ဗမာျမန္မာကို ေစာင့္ျပီး စိစစ္ေရးလုပ္ပါတယ္။ ထုတ္ေဝျပီးသားျဖစ္တဲ့ ဆရာ ေမာင္သာႏိုးရဲ့ ဗမာစာ၊ ဗမာစကား စာအုပ္ေတာင္မွ ေနာက္တၾကိမ္ထုတ္ေတာ့ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားလို႔ ေျပာင္းခိုင္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အာဏာသုံးျပီး သူတို႔ျပဌာန္းခ်က္ကို လူေတြ စြဲသြားေအာင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္အစိတ္က်င့္သုံးခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဒီေန႔ေခတ္ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေလးေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ရဲ့ ေျပာင္းျပန္ျပဌာန္းခ်က္ကိုပဲ အမွန္လို႔ထင္လာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေမြးကတည္းက ဒီအတိုင္းေတြ႔လာရတာကိုး။

စစ္အာဏာရွင္ရဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ အဖြဲ႔အစည္း မဟုတ္ဘဲ၊ ျပည္မေနလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ အထင္မွားေအာင္ သပ္လွ်ိဳခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါတြင္မကဘဲ ေနာင္ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဗ၊မ ျပႆနာ အေမြဆိုးကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ျပီး ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ အကြဲေၾကာင္း ဆက္တိုက္ေပၚေနေအာင္ ရည္ရြယ္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျခဳံငုံျပီး ေျပာရရင္ “ဗမာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူဟာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အေျခခံေပၚမွာ စတင္သုံးစြဲလာတဲ့ မူျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဂုဏ္ေရာင္ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းတန္ဖိုးကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ “ျမန္မာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူ ကေတာ့ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ ေသြးခြဲသပ္လွ်ဳိခဲ့တဲ့ သမိုင္းကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။

“ဗမာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူဟာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးမူျဖစ္ပါတယ္။ “ျမန္မာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူ ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ မူျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ နာမည္သည္ပင္ စစ္အာဏာရွင္ အေငြ႔အသက္၊ ပေဒသရာဇ္ အေငြ႔အသက္လႊမ္းျခဳံေနတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္အစား၊ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ကိုယူသင့္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လူမ်ဳးိစုံေသြးစည္းညီညြတ္ေရး အစဥ္အလာနဲ႔ မွည့္ေခၚထားတဲ့ ဗမာကသာ အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေရးရင္လည္း Bamar သို႔မဟုတ္ Bama လို႔သာ ေရးသင့္ပါတယ္။

ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ေရာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့နာမည္ေရာဟာ ရင္းျမစ္ကိုၾကည့္ရင္ ျပည္မေနလူမ်ဳိးစုနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့အတြက္ နာမည္ႏွစ္မ်ိဳးလုံးကို မၾကိဳက္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိးလည္း တိုင္းရင္းသားေတြၾကားမွာ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၉၀ ဝန္းက်င္ ကစျပီး ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္အထိ မာနယ္ပေလာ အားေကာင္းစဥ္ကာလတုန္းက ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ DAB ကဦးစီး က်င္းပတဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းပုံ ျပန္လည္ေရးဆြဲေရး အစည္းအေဝးေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံအမည္ ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲ တခုပါဝင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာေရာ၊ ဗမာပါ မပါေအာင္ ေရွာင္ျပီး ေရႊျပည္ဗိမာန္၊ ေရႊႏိုင္ငံ၊ သံလြင္ဧရာ၊ ေဇယ်ာသီရိ ဆိုျပီး နာမည္ အမ်ဳိး မ်ိဳး စမ္းေပးၾကည့္ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ေပးတဲ့ နာမည္ေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မၾကိဳက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ နာမည္ေတြက သေဘၤာနာမည္လိုလို၊ ကားဂိတ္နာမည္ေတြလိုလို အမ်ားစိတ္ထဲမွာ ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကိဳက္ႏိုင္တယ္ဆိုေစဦးေတာ့၊ အဲဒီနာမည္ေတြဟာလည္း ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း တရားဝင္ႏိုင္ငံနာမည္ ဆိုတာဟာ အသံထြက္ တမ်ဳိးတည္းပဲ ျဖစ္သင့္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ဘာသာစကားတမ်ဳိးတည္းနဲ႔ပဲ ေပးရေတာ့မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာအရိပ္နဲ႔ လြတ္ေအာင္ ခ်င္းစာ၊ ရွမ္းစာ၊ မြန္စာ၊ ကခ်င္စာနဲ႔ နာမည္ေပးမယ္ဆိုရင္ေရာ၊ တိုင္းရင္းသား အားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မွာပါလား။ ဒါမွ မဟုတ္ အဂၤလိပ္လို ေပးဦးမလား။ ဒါဆိုရင္ ပိုေတာင္ ဆိုးပါဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီေလာက္အထိ အသစ္ထြင္ဖို႔ စဥ္းစားခ်က္ဟာ နာမည္ဆိုတဲ့ ပညတ္အေပၚ အယူသီးလြန္းရာက်တဲ့ သေဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ပညတ္က အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး သေဘာထား၊ ႏိုင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ထားရွိတဲ့ ေစတနာကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစု စည္းလုံးညီညြတ္ေရးကို ရည္ရြယ္ျပီး တီထြင္သုံးစြဲထားတဲ့ သမိုင္း အစဥ္အလာေကာင္းတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး အပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေခၚဆိုထိုက္တဲ့ အသင့္ေတာ္ဆုံးနာမည္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ တျခားႏိုင္ငံေတြရဲ့ နမူနာကိုလည္း ၾကည့္ပါ။ ဂ်ာမနီမွာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစု ဂ်ာမန္ေတြရဲ့ နာမည္ကိုပဲ ႏုိင္ငံ နာမည္ ေပးထားပါတယ္။ ရုရွားမွာလည္း ရုရွားလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္း ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ မတိုင္ခင္နဲ႔ ဆိုဗီယက္လြန္ကာလမွာ သူ႔ႏိုင္ငံနာမည္ကို ရုရွားလို႔ ေပးထား တာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘာမွ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ မတက္ပါဘူး။ ထို္င္းႏိုင္ငံ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွားတို႔ဟာလည္း အလားတူ ေနာက္ထပ္ဥပမာေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ သူတို႔မွာလည္း သမိုင္းမွာ အသာရခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိး၊ အေရအတြက္ မ်ားတဲ့ လူမ်ဳိးရဲ့ နာမည္က ၾကီးစိုးသြားတာပါ။ ဒါမ်ဳိးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာတင္မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ သမိုင္းထဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ ရလဒ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔မွာ ျပႆနာမတက္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ျပႆနာတက္တာက ဘာ့ေၾကာင့္ပါလဲ။ အဓိကက လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ပါ။ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ လူမ်ဳိးစုေတြအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစိုးရက လူမ်ဳိးေရးဖိႏွိပ္မႈေတြ လုပ္ထားလို႔ပါ။ အႏွစ္သာရ ျဖစ္တဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံေရးကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔က လိုရင္းပါ။ နာမည္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေစာေစာက ေျပာသလို ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္း၊ သမိုင္းအစဥ္အလာေကာင္းတဲ့ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ကို ခံယူသင့္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစု အေပၚမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေစတနာလည္း မေကာင္း၊ သမိုင္းအစဥ္အလာလည္း မေကာင္းတဲ့ ပေဒသရာဇ္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြသုံးတဲ့ “ျမန္မာဟာ လူမ်ဳိးအားလုံး အၾကဳံးဝင္တယ္” ဆိုတဲ့မူဟာ မႏွစ္ျမိဳ႔စရာ နာမည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔လည္း “ဗမာ” နာမည္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္၊ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ခံယူဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုလို “ဗ” နာမည္ ရဲရဲ ခံယူဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ “ဗ” နဲ႔ “မ” ကြဲျပားခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔နဲ႔ ကိုမင္းေဇယ်တို႔ ၾကားမွာရွိခဲ့တဲ့ ျပႆနာေဟာင္းကို အစျပန္ေဖာ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အတိအလင္း ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။ ျပႆနာ အစျပန္ေဖာ္တာ မဟုတ္သလို ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ဘက္ကို ဘက္လိုက္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အားလုံး အတူတကြ တိုင္းျပည္အေရး ေဆာင္ရြက္ၾကသူေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အတြက္ ဘယ္သူ႔ဘက္မွလည္း လိုက္စရာမလိုပါဘူး။

“ဗ” နာမည္ခံယူတာဟာ ျပႆနာကို အစေဖာ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာကို အဆုံးသတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေနာင္ မ်ဳိးဆက္ေတြလက္ထဲမွာ ဒီျပႆနာပါမလာေတာ့ေအာင္ အဆုံးသတ္တာပါ။ ကြဲ အေမြကို လက္ဆင့္မကမ္းခ်င္လို႔ ဒီမွာ အဆုံးသတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ့ထက္ ပိုအေရးၾကီးတဲ့ စကားကို ဆိုရရင္ ဗ၊မ ျပႆနာရဲ့ အဓိက ႏိုင္ငံေရး ဝိေရာဓိဟာ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဗကသ၊ မကသ အုပ္စုႏွစ္စုၾကားက ဝိေရာဓိက အဓိက မဟုတ္ဘူး။ ဗကသ၊ မကသ ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဒီျပႆနာစခဲ့တာျဖစ္ေပမဲ့ တကယ့္ ဝိေရာဓိ တကယ့္ ပဋိပကၡက ဒီ့ထက္ပိုၾကီးက်ယ္ပါတယ္။

တကယ့္အဓိက ဝိေရာဓိက စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ့ “မ” နဲ႔ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ “ဗ”၊ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကုိဗဟိန္းတို႔ရဲ့ “ဗ” ၾကားက ဝိေရာဓိ ၊ စစ္အာဏာရွင္ကိုယ္စားျပဳ “မ” နဲ႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံကိုယ္စားျပဳ “ဗ” ၾကားက ဝိေရာဓိေတြကသာ တကယ့္ဝိေရာဓိ၊ တကယ့္ ပဋိပကၡျဖစ္ပါတယ္။

ဗကသနာမည္ ခံယူဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ

၁။ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုဗဟိန္းတို႔ခံယူခဲ့တဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာ၊ ေက်ာင္းသားထုၾကီးတခုလုံးက မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း ခံယူခဲ့တဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကိုယ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔၊
၂။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက အတိအလင္း ေၾကညာ ျပဌာန္းထားတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ခိုင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိဘဲ ဆန္႔က်င္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔၊
၃။ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ သမိုင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္တဲ့လုပ္ရပ္ကို မေထာက္ခံႏိုင္လို႔၊
၄။ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ ျမန္မာ မဟာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို လက္မခံႏိုင္လို႔၊
၅။ ဗကသကို တမင္သက္သက္ က်ဥ္းေျမာင္းေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္ေဆာင္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ ဦးခ်ဳိးတဲ့ လုပ္ရပ္ကို ဒူးေထာက္လက္ခံတာမ်ဳိး မလုပ္ႏိုင္လို႔

ဆိုတဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာ၊ ျမန္မာျပႆနာဟာ ျပည္ေထာင္စုၾကီး တခုလုံးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗကသမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆိုတာဟာလည္း ေက်ာင္းသားထုၾကီး တခုလုံးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ နာမည္ပါ။ သမိုင္းအစဥ္အလာၾကီးမားလွတဲ့ ဒီနာမည္ အေပၚမွာ ေက်နပ္မႈမရွိဘူးဆိုရင္ျဖင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စည္းရုံးေျပာဆိုခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနတခုေအာက္မွာ စာေပပညာရွင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ေတြ၊ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကအလည္ ပါဝင္ေဆြးေႏြးျပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားထုညီလာခံၾကီးေခၚယူျပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းသား အားလုံးဆႏၵခံယူပြဲၾကီးလုပ္ျပီးမွသာ ေျပာင္းလဲသင့္ပါတယ္။ ဗကသနာမည္ကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လြယ္လြယ္ေျပာင္းဖို႔ ဆိုတာဟာ မၾကံေကာင္း မစည္ရာ ကိစၥၾကီးပါ။

Credit To သိန္းေဇာ္ျမင့္
Read More »

လူငယ္ေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္အရာႏွစ္မ်ိဳး


Photo: လူငယ္ေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္အရာႏွစ္မ်ိဳး
======================
လူငယ္ေတြေရာက္လာ စကားေျပာၾကတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလိုေနလဲ။ ဘာေတြႀကိဳးစားရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးေလ့ရႇိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ပါ၊ ေထာက္ျပပါလို႔ ေျပာတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။


ခ်ီးက်ဴးရမယ့္ စိတ္

တစ္ဆက္တည္းပဲ လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ားကိုလည္း ေျပာျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးကို လိုလိုလားလား ေတာင္းခံတဲ့စိတ္မ်ဳိးရႇိတာ လူငယ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ လူႀကီးေတြေတာင္ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံတတ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္သူကို ‘ကက္ကက္လန္’ျပန္ၿပီး ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မႇာ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ လိုအပ္ ေနတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ ရႇိတာလည္း ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ပါးသူကို ေထာက္ ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာက ပိုၿပီး ႏႇစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ ပလႊားစိတ္ မရႇိ တာကို ညႊန္ျပတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ‘ပလဲနံပသင့္’ တာ ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးေတြ(အထူးသျဖင့္) ၿမိဳ႕သားပညာတတ္ လူႀကီးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ဟန္မ်ားတယ္။ (ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ပဲမ်ားတယ္ေပါ့)။ တကယ္ သိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သိခ်င္တတ္ခ်င္ေယာင္ သိပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္။


သေရဆိုတာ ပြဲမၿပီးတာ

ဟန္မလုပ္တတ္တာဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႏႇစ္လိုဖြယ္ အေကာင္းဆံုး အခ်က္ျဖစ္ တယ္။ သိရင္သိတယ္။ မသိရင္ မသိဘူး။ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမႇာ ပရိသတ္ကိုညာၿပီး သေရထိုး သြားတဲ့ လုပ္ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ သည္းခံမေနဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ဆူၾကတာပဲ။ လက္ေ၀ႇ႔ထိုးတယ္ဆိုတာ အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အ႐ံႈးအႏိုင္ အေျဖမထြက္ရင္ ပြဲၿပီးတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ပညာတတ္ေလာကမႇာ ေရပန္း စားတဲ့ Win-Win ဆိုတာ တကယ့္ၿပိဳင္ ပြဲေတြမႇာ မရႇိႏိုင္ဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုကတည္း က အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သေရဆိုတာက ပြဲမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္စရာ ရႇိေသးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲမႇာ ပူးတြဲပထမဆိုတာ မရႇိဘူး။ ရာသီကုန္မႇာ အမႇတ္တူ၊ ဂိုးကြာျခားမႈတူ ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီႏႇစ္သင္း ထပ္ကန္ရတယ္။ သေရျဖစ္ေနရင္ အခ်ိန္ပို ကစားရတယ္။ အခ်ိန္ပို ထိ သေရျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အ႐ံႈးအႏိုင္ မေပၚမခ်င္း ပယ္နယ္တီကန္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတယ္။


ပိုၿပီးရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး

ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ပြင့္လင္းတာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြနဲ႔ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး ေနျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ရႇိတဲ့အတိုင္း ေျပာတာကို ကိုယ္က နားေထာင္ေပး သလို၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြကိုလည္း သူတို႔က ေစတနာမႇန္နဲ႔ ေျပာတာပဲဆိုၿပီး လက္ခံတယ္။ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက ေစတနာ မႇန္ဖို႔ပဲ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔လိုအပ္တာေတြ ေထာက္ျပပါဆိုရင္ ကိုယ္ျမင္ ေတြ႕ တဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲက သူတုိ႔ မႀကိဳက္တာေတြ ကို ေျပာရင္လည္း လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၿပီး ရႇင္းျပဖို႔ လိုအပ္တာကို ရႇင္းျပ လိုက္တယ္။ ဟန္လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ‘ဗံုနဲ႔ေျမႇာက္’ ေနတာမ်ဳိး ေတြမရႇိဘူး။ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ စိတ္လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္။ စကားေျပာရ တာ ႏႇစ္ဦးစလံုးအတြက္ အက်ဳိးရႇိတယ္။


မရႇိမျဖစ္ႏႇစ္မ်ဳိး

အဲဒီလိုလူငယ္ေတြက သူတုိ႔ လူငယ္မ်ားအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့အရာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကတာကိုလည္း ကိုယ့္ခံယူခ်က္အတိုင္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္နဲ႔ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model) ဆိုတဲ့ အရာႏႇစ္မ်ဳိးဟာ လူငယ္တိုင္း အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးအရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏႇစ္ခု ခိုင္ခုိင္မာမာ ျပတ္ျပတ္ သားသား ရႇိမႇ လူ႕ေလာကမႇာ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး (Somebody) ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ ခု မရႇိရင္ ပဲ့မပါတဲ့ေလႇလို ဟိုဘက္ ေမ်ာလိုက္၊ဒီဘက္ေမ်ာလိုက္နဲ႔ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္းမႇ ဆိုက္မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ လူရာမ၀င္တဲ့ (Nobody) ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္နဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရမႇာ ေသခ်ာတယ္။


ရႇင္လ်က္ေသေနသူ

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္ ရႇိေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ဘ၀ဟာ အသက္ရႇင္လ်က္ ေသေနတဲ့ဘ၀ ျဖစ္တယ္။ ဘာမႇ အႏႇစ္သာရမႇ မရႇိဘူး။ အခ်ည္းႏႇီးပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲဆင္းရဲ တစ္ေန႔မႇာ ဆင္းရဲတဲ့ဘ၀ က လြတ္ေျမာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရႇိရင္ ဆင္းရဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တယ္။ ဆင္းရဲလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရႇိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ၊ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ ကူးယဥ္မႈဆိုတာ ဆိတ္သုဥ္းသြားရင္ အဲဒီလူဟာ ရႇင္လ်က္ေသေနတဲ့သူပဲ။ ဘာမႇ သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ လူမႇန္ရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရႇိရမယ္။ စိတ္ကူး ယဥ္ တတ္ရမယ္။


အိပ္မက္ မက္တတ္ရမယ္

အထူးသျဖင့္ လူငယ္မႇန္ရင္ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ အျမဲမက္ေနရမယ္။ အိပ္မက္ မမက္တတ္ရင္ လူငယ္ မဟုတ္ဘူး။ ”ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့ …” ဆိုတာ အ႐ံႈးသမားရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ လူငယ္မႇာ ဒါေပမဲ့ (but) ဆိုတာ လံုး၀မရႇိရဘူး။ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းသာ ရႇိရမယ္။ ေလာကမႇာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ ဘာမႇမရႇိဘူး။ မလုပ္ရေသးလုိ႔ မျဖစ္ေသးတာသာ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တယ္။ သြားရင္ေရာက္တယ္။ ယူရင္ရတယ္။ မဥၨဴသက နတ္ပန္းကိုမႇ ဆြတ္ခ်င္သလား။ မရမခ်င္း ဆြတ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၲိရႇိရင္ မရဘဲ မေနဘူး။ ရမႇာေသခ်ာတယ္။ ဇြဲနဲ႔သတၲိ မရႇိဘဲ ရတာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဥၨဴသကနတ္ပန္းကို မရဘဲ ေခါင္ရမ္းပန္းကိုပဲ ရလိမ့္မယ္။ ေခါင္ ရမ္းပန္းကို ေခါင္းမႇာပန္တဲ့ လူဆိုရင္ ရြာသူရြာသားေတြက ရြာထဲလံုး၀ အ၀င္ခံ မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာနာတယ္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ၾကမႇာ ေသခ်ာတယ္။


အားက်အတုယူစရာ

လူငယ္တိုင္းအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model)ျဖစ္တယ္။ ကေလး ဘ၀ကတည္းက အားက်အတုယူစရာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး ရႇိေနသင့္တယ္။ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ကို အားက်အတုယူၿပီး ႀကိဳးစားအား ထုတ္ မႈဟာ လူတုိင္းအတြက္ အေရးပါတယ္။ ေရႇးေခတ္က ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၊ ကို ဗဟိန္းတို႔ တစ္ေတြဟာ အိုင္ယာလန္သူပုန္ႀကီး မိုက္ကယ္ေကာလင္းကို အာ းက်အတုယူၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္တို႔ ဟိုေဆးရီေဇာ္ တို႔ကို ခ်ီးက်ဴးခဲ့ ၾကတယ္။ ေနာက္ေခတ္ လူငယ္ေတြ က်ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း၊ ကက္စထ႐ိုနဲ႔ ခ်ီေဂြဗာရား၊ ငုယင္ဗန္ထရြိဳင္းစတဲ့ ေတာ္လႇန္ေရးသမားႀကီးေတြကို စံျပဳပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ အားက် အတုယူခဲ့ၾကတယ္။


ဧ၀ရက္ကို ေအာင္ႏိုင္တဲ႕ မ်က္မျမင္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ကဆိုရင္ အဂၤလိပ္ ဖတ္စာအုပ္ထဲမႇာပါတဲ့ ေရာ္ဘင္ ဟုဒ္လို၊ အိုင္ဗင္ဟိုလို မတရားမင္းေတြကို ဆန္႔က်င္ျခားနားၿပီး ဆင္းရဲသား ေတြကို ကူညီတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းေတြကို သိပ္အားက်ခဲ့ရတယ္။ ကစားရင္ေတာင္ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္ လုပ္တမ္းမႇ ကစားခ်င္တယ္။ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ရတဲ့ သ တင္း သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ ငယ္စဥ္က ေရာ္ဘင္ဟုဒ္တို႔၊ အိုင္ဗင္ဟို တို႔ကို အားက်အတုယူခဲ့လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အခုေခတ္ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြမႇာ အဲဒီလိုစံျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ေတာ္ေတာ္ရႇားပါးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာင္းသင္ ဖတ္စာ ေတြထဲမႇာ မေတြ႕ရသလို အျပင္ ဖတ္စရာေတြထဲမႇာလည္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီေခတ္မႇာ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္လို လူစြမ္းေကာင္းေတြ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ မ်က္စိ ႏႇစ္ဖက္စလံုး မျမင္ရတဲ့သူနဲ႔ ေျခႏႇစ္ဖက္စလံုး ျပတ္ေနသူေတြက ဧ၀ရက္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ၁၃ ႏႇစ္သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္း ရြက္ေလႇတစ္စင္းနဲ႔ ကမၻာတစ္ပတ္ ပတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြ ေန႔စဥ္ေတြ႕ျမင္ ဖတ္႐ႈေနရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အတြက္ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။


သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး

ဒီလို သတင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေက်ာင္းဖတ္စာေတြထဲ ေရာက္ေအာင္ ပို႔သင့္ ၾက ပါတယ္။ လူစြမ္းေကာင္းေတြ အေၾကာင္းမႇ မဟုတ္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ကူသူကယ္သူမဲ့ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ေရာဂါသည္ ဒုကၡိတေတြကို ကယ္တင္ေရး အတြက္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုး ျမႇဳပ္ႏႇံၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား ေဆာင္ ရြက္ခဲ့တဲ့ လူျဖဴခရစ္ယာန္ သီလရႇင္ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး မာသာထရီဇာ ရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ကမၻာတစ္ခုလံုးက စာသင္ခန္း ေတြထဲမႇာ ကေလးေတြ ဖတ္႐ႈသင္ၾကားေနႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ သင့္ၾကပါ တယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားမ်ားျပားလာၿပီး၊ လူသားေတြ ႐ိုင္းသထက္႐ိုင္းလာေနတဲ့ အတြက္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ပစၥႏၲရစ္ အရပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးမႇာ မာသာထရီဇာဆိုတဲ့ ေမတၲာရႇင္ သူေတာ္စင္ႀကီးဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။


လူထုစိန္၀င္း
လူငယ္ေတြေရာက္လာ စကားေျပာၾကတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလိုေနလဲ။ ဘာေတြႀကိဳးစားရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးေလ့ရႇိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ပါ၊ ေထာက္ျပပါလို႔ ေျပာတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။


ခ်ီးက်ဴးရမယ့္ စိတ္

တစ္ဆက္တည္းပဲ လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ားကိုလည္း ေျပာျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးကို လိုလိုလားလား ေတာင္းခံတဲ့စိတ္မ်ဳိးရႇိတာ လူငယ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ လူႀကီးေတြေတာင္ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံတတ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္သူကို ‘ကက္ကက္လန္’ျပန္ၿပီး ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မႇာ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ လိုအပ္ ေနတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ ရႇိတာလည္း ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ပါးသူကို ေထာက္ ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာက ပိုၿပီး ႏႇစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ ပလႊားစိတ္ မရႇိ တာကို ညႊန္ျပတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ‘ပလဲနံပသင့္’ တာ ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးေတြ(အထူးသျဖင့္) ၿမိဳ႕သားပညာတတ္ လူႀကီးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ဟန္မ်ားတယ္။ (ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ပဲမ်ားတယ္ေပါ့)။ တကယ္ သိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သိခ်င္တတ္ခ်င္ေယာင္ သိပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္။


သေရဆိုတာ ပြဲမၿပီးတာ

ဟန္မလုပ္တတ္တာဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႏႇစ္လိုဖြယ္ အေကာင္းဆံုး အခ်က္ျဖစ္ တယ္။ သိရင္သိတယ္။ မသိရင္ မသိဘူး။ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမႇာ ပရိသတ္ကိုညာၿပီး သေရထိုး သြားတဲ့ လုပ္ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ သည္းခံမေနဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ဆူၾကတာပဲ။ လက္ေ၀ႇ႔ထိုးတယ္ဆိုတာ အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အ႐ံႈးအႏိုင္ အေျဖမထြက္ရင္ ပြဲၿပီးတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ပညာတတ္ေလာကမႇာ ေရပန္း စားတဲ့ Win-Win ဆိုတာ တကယ့္ၿပိဳင္ ပြဲေတြမႇာ မရႇိႏိုင္ဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုကတည္း က အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သေရဆိုတာက ပြဲမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္စရာ ရႇိေသးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲမႇာ ပူးတြဲပထမဆိုတာ မရႇိဘူး။ ရာသီကုန္မႇာ အမႇတ္တူ၊ ဂိုးကြာျခားမႈတူ ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီႏႇစ္သင္း ထပ္ကန္ရတယ္။ သေရျဖစ္ေနရင္ အခ်ိန္ပို ကစားရတယ္။ အခ်ိန္ပို ထိ သေရျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အ႐ံႈးအႏိုင္ မေပၚမခ်င္း ပယ္နယ္တီကန္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတယ္။


ပိုၿပီးရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး

ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ပြင့္လင္းတာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြနဲ႔ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး ေနျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ရႇိတဲ့အတိုင္း ေျပာတာကို ကိုယ္က နားေထာင္ေပး သလို၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြကိုလည္း သူတို႔က ေစတနာမႇန္နဲ႔ ေျပာတာပဲဆိုၿပီး လက္ခံတယ္။ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက ေစတနာ မႇန္ဖို႔ပဲ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔လိုအပ္တာေတြ ေထာက္ျပပါဆိုရင္ ကိုယ္ျမင္ ေတြ႕ တဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲက သူတုိ႔ မႀကိဳက္တာေတြ ကို ေျပာရင္လည္း လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၿပီး ရႇင္းျပဖို႔ လိုအပ္တာကို ရႇင္းျပ လိုက္တယ္။ ဟန္လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ‘ဗံုနဲ႔ေျမႇာက္’ ေနတာမ်ဳိး ေတြမရႇိဘူး။ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ စိတ္လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္။ စကားေျပာရ တာ ႏႇစ္ဦးစလံုးအတြက္ အက်ဳိးရႇိတယ္။


မရႇိမျဖစ္ႏႇစ္မ်ဳိး

အဲဒီလိုလူငယ္ေတြက သူတုိ႔ လူငယ္မ်ားအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့အရာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကတာကိုလည္း ကိုယ့္ခံယူခ်က္အတိုင္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္နဲ႔ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model) ဆိုတဲ့ အရာႏႇစ္မ်ဳိးဟာ လူငယ္တိုင္း အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးအရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏႇစ္ခု ခိုင္ခုိင္မာမာ ျပတ္ျပတ္ သားသား ရႇိမႇ လူ႕ေလာကမႇာ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး (Somebody) ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ ခု မရႇိရင္ ပဲ့မပါတဲ့ေလႇလို ဟိုဘက္ ေမ်ာလိုက္၊ဒီဘက္ေမ်ာလိုက္နဲ႔ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္းမႇ ဆိုက္မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ လူရာမ၀င္တဲ့ (Nobody) ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္နဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရမႇာ ေသခ်ာတယ္။


ရႇင္လ်က္ေသေနသူ

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္ ရႇိေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ဘ၀ဟာ အသက္ရႇင္လ်က္ ေသေနတဲ့ဘ၀ ျဖစ္တယ္။ ဘာမႇ အႏႇစ္သာရမႇ မရႇိဘူး။ အခ်ည္းႏႇီးပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲဆင္းရဲ တစ္ေန႔မႇာ ဆင္းရဲတဲ့ဘ၀ က လြတ္ေျမာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရႇိရင္ ဆင္းရဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တယ္။ ဆင္းရဲလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရႇိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ၊ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ ကူးယဥ္မႈဆိုတာ ဆိတ္သုဥ္းသြားရင္ အဲဒီလူဟာ ရႇင္လ်က္ေသေနတဲ့သူပဲ။ ဘာမႇ သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ လူမႇန္ရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရႇိရမယ္။ စိတ္ကူး ယဥ္ တတ္ရမယ္။


အိပ္မက္ မက္တတ္ရမယ္

အထူးသျဖင့္ လူငယ္မႇန္ရင္ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ အျမဲမက္ေနရမယ္။ အိပ္မက္ မမက္တတ္ရင္ လူငယ္ မဟုတ္ဘူး။ ”ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့ …” ဆိုတာ အ႐ံႈးသမားရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ လူငယ္မႇာ ဒါေပမဲ့ (but) ဆိုတာ လံုး၀မရႇိရဘူး။ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းသာ ရႇိရမယ္။ ေလာကမႇာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ ဘာမႇမရႇိဘူး။ မလုပ္ရေသးလုိ႔ မျဖစ္ေသးတာသာ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တယ္။ သြားရင္ေရာက္တယ္။ ယူရင္ရတယ္။ မဥၨဴသက နတ္ပန္းကိုမႇ ဆြတ္ခ်င္သလား။ မရမခ်င္း ဆြတ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၲိရႇိရင္ မရဘဲ မေနဘူး။ ရမႇာေသခ်ာတယ္။ ဇြဲနဲ႔သတၲိ မရႇိဘဲ ရတာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဥၨဴသကနတ္ပန္းကို မရဘဲ ေခါင္ရမ္းပန္းကိုပဲ ရလိမ့္မယ္။ ေခါင္ ရမ္းပန္းကို ေခါင္းမႇာပန္တဲ့ လူဆိုရင္ ရြာသူရြာသားေတြက ရြာထဲလံုး၀ အ၀င္ခံ မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာနာတယ္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ၾကမႇာ ေသခ်ာတယ္။


အားက်အတုယူစရာ

လူငယ္တိုင္းအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model)ျဖစ္တယ္။ ကေလး ဘ၀ကတည္းက အားက်အတုယူစရာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး ရႇိေနသင့္တယ္။ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ကို အားက်အတုယူၿပီး ႀကိဳးစားအား ထုတ္ မႈဟာ လူတုိင္းအတြက္ အေရးပါတယ္။ ေရႇးေခတ္က ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၊ ကို ဗဟိန္းတို႔ တစ္ေတြဟာ အိုင္ယာလန္သူပုန္ႀကီး မိုက္ကယ္ေကာလင္းကို အာ းက်အတုယူၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္တို႔ ဟိုေဆးရီေဇာ္ တို႔ကို ခ်ီးက်ဴးခဲ့ ၾကတယ္။ ေနာက္ေခတ္ လူငယ္ေတြ က်ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း၊ ကက္စထ႐ိုနဲ႔ ခ်ီေဂြဗာရား၊ ငုယင္ဗန္ထရြိဳင္းစတဲ့ ေတာ္လႇန္ေရးသမားႀကီးေတြကို စံျပဳပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ အားက် အတုယူခဲ့ၾကတယ္။


ဧ၀ရက္ကို ေအာင္ႏိုင္တဲ႕ မ်က္မျမင္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ကဆိုရင္ အဂၤလိပ္ ဖတ္စာအုပ္ထဲမႇာပါတဲ့ ေရာ္ဘင္ ဟုဒ္လို၊ အိုင္ဗင္ဟိုလို မတရားမင္းေတြကို ဆန္႔က်င္ျခားနားၿပီး ဆင္းရဲသား ေတြကို ကူညီတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းေတြကို သိပ္အားက်ခဲ့ရတယ္။ ကစားရင္ေတာင္ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္ လုပ္တမ္းမႇ ကစားခ်င္တယ္။ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ရတဲ့ သ တင္း သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ ငယ္စဥ္က ေရာ္ဘင္ဟုဒ္တို႔၊ အိုင္ဗင္ဟို တို႔ကို အားက်အတုယူခဲ့လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အခုေခတ္ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြမႇာ အဲဒီလိုစံျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ေတာ္ေတာ္ရႇားပါးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာင္းသင္ ဖတ္စာ ေတြထဲမႇာ မေတြ႕ရသလို အျပင္ ဖတ္စရာေတြထဲမႇာလည္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီေခတ္မႇာ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္လို လူစြမ္းေကာင္းေတြ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ မ်က္စိ ႏႇစ္ဖက္စလံုး မျမင္ရတဲ့သူနဲ႔ ေျခႏႇစ္ဖက္စလံုး ျပတ္ေနသူေတြက ဧ၀ရက္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ၁၃ ႏႇစ္သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္း ရြက္ေလႇတစ္စင္းနဲ႔ ကမၻာတစ္ပတ္ ပတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြ ေန႔စဥ္ေတြ႕ျမင္ ဖတ္႐ႈေနရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အတြက္ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။


သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး

ဒီလို သတင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေက်ာင္းဖတ္စာေတြထဲ ေရာက္ေအာင္ ပို႔သင့္ ၾက ပါတယ္။ လူစြမ္းေကာင္းေတြ အေၾကာင္းမႇ မဟုတ္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ကူသူကယ္သူမဲ့ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ေရာဂါသည္ ဒုကၡိတေတြကို ကယ္တင္ေရး အတြက္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုး ျမႇဳပ္ႏႇံၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား ေဆာင္ ရြက္ခဲ့တဲ့ လူျဖဴခရစ္ယာန္ သီလရႇင္ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး မာသာထရီဇာ ရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ကမၻာတစ္ခုလံုးက စာသင္ခန္း ေတြထဲမႇာ ကေလးေတြ ဖတ္႐ႈသင္ၾကားေနႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ သင့္ၾကပါ တယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားမ်ားျပားလာၿပီး၊ လူသားေတြ ႐ိုင္းသထက္႐ိုင္းလာေနတဲ့ အတြက္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ပစၥႏၲရစ္ အရပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးမႇာ မာသာထရီဇာဆိုတဲ့ ေမတၲာရႇင္ သူေတာ္စင္ႀကီးဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။


  ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္း
Read More »

စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္းအပိုင္း


Photo: စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္း အပိုင္း ( ၂ )
===============
မဂၤလာပါ....သူငယ္ခ်င္းတို႕
စီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္း အပိုင္း ( ၂ ) ကို တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္........

(26)  လုပ္ငန္းခြင္ ေလာကမွာ အထူးသၿဖင့္ ထုပ္လုပ္တပ္ဆင္စက္ေတြမွာ အလုပ္အမားေတြဟာ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနမႈေတြ

        နဲ႕ အဆက္ၿပတ္ေနတက္ႀကတယ္ သူတို႕ကို ေခတ္ေပၚတိုးတက္မႈေတြအေႀကာင္း မွန္မွန္းအေႀကာင္းႀကားေပး ေဟာေၿပာေပးပါ ။

(27)  ရုံးသုံးစက္ေတြ ဝယ္သုံးရင္ ရုိးရိုးရွင္းရွင္းေတြကိုပဲ ေရြးပါ သုံးဖို႕ႀကဳံလာတဲ့အခါ ဝန္ထမ္းတိုင္းက သုံးတက္ေနဖို႕လိုပါတယ္ ။

(28)  ရာထူးသိပ္မႀကီးလို႕ဆိုၿပီး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို လူရာမသြင္းတာ အားငယ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕ ။

(29)  ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ အလုပ္ရပ္စဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ မတရားရာက်ပါတယ္ အၿခားဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ

       မွာလည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပြားလာေစႏုိင္တယ္ ။

(30)  ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အေၿခအေနေႀကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြကို လစာတိုးမေပးႏုိင္ေသးရင္ အဲဒီအေနအထားကို သူတို႕ေတြကိုရွင္းၿပပါ

        ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ နားလည္မႈ သစၥာရွိမႈကိုရရင္ အခက္အခဲ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ ။

(31)  ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဇနီး ခင္ပြန္း ေတြကပါ အလုပ္လုပ္ႀကရင္ ( အိမ္မွာ မေနဘဲ အၿပင္ထြက္ လုပ္ကိုင္ႀကတယ္ဆိုရင္)

        ေန႕ကေလးထိန္း ဌာန မူႀကိဳ ေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ေပးပါ ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ မိဘေတြနဲ႕ ကုမၼဏီကမွ်ခံေပါ့ ။

(32)  ဝါရင့္ဝန္ထမ္းေတြကို အၿခားသူေတြနဲ႕ အဆင္ကြဲေအာင္စီမံေပးပါ ယူနီေဖာင္းအေရာင္ခြဲေပးတာ လည္စည္းအေရာင္ခြဲေပးတာ

        နာမည္ရင္ထိုး အထူးတံဆိပ္စသည္ၿဖင့္ စီမံေပးပါ ။

(33)  ကိုယ့္ရာထူးအရ လုပ္ငန္းအရ လက္ေဆာင္ေတြအေပးခံရရင္ ကိုယ့္ဌာနကဝန္ထမ္းေတြကိုပါ သတိရလို္က္ပါ သူတို႕ကိုပါခြဲေဝေပးပါ

        ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ၿပီး သူတို႕အတြက္လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ပါ ။

(34)  ဝန္ထမ္းတစ္ဦး အၿငိမ္းစားယူရင္ သူ႕အတြက္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ႏႈတ္ဆက္ဂုဏ္ၿပဳပြဲ လုပ္ေပးၿပီး တန္ဖိုးရွိ လက္ေဆာင္တစ္ခု

        ခ်ီးၿမွင့္ပါ ။

(35)  လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္နဲ႕ အသိအမွတ္ၿပဳမႈတို႕ဟာ တုိက္ရုိက္ဆက္စပ္ေနႀကတယ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို အသိအမွတ္ၿပဳ

        ေပးလိုက္ရင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေလးစားမႈေတြတိုးပြားလာၿပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ထုပ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းေတြ ပိုၿမွင့္လာလိမ့္မယ္ ။

(36)  ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ သုံးမရေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ရင္ တန္းၿပီးၿဖဳတ္မပစ္ပါနဲ႕ သူနဲ႕ ဟန္က်မယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ကုမၼဏီတြင္း

        လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွာ လိုက္ရွာႀကည့္ပါဦး သူဟာ တကယ့္အဖိုးတန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္ ။

(37)  လူတိုင္းကို အၿပဳသေဘာ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ တအားလုပ္တာ ခဏခဏလုပ္လြန္းတာ ေရွာင္ႀကဥ္ပါ မေရွာင္ရင္ လူေတြက ကိုယ့္ကို

        တက္ႏိုင္တမွ် ေရွာင္လာႀကလိမ့္မယ္ ။

(38)  ကိုယ္ေရးလက္ေထာက္ အတြင္းေရးမွဴးကို အထူးဂရုစိုက္ေနရာေပးပါ သူတို႕ဟာ ကိုယ္မရွိတုန္း ခရီးထြက္တုန္းမွာ လုပ္ငန္းေတြကို

        ဆက္လည္ပတ္ေပးေနႀကမယ့္သူေတြၿဖစ္တယ္ ။

(39)  ကိုယ့္လုပ္ငန္းက ႀကီးထြားလာတာနဲ႕အမွ် ( ရာထူးၿမင့္လာတာနဲ႕အမွ် ) စာရြက္စာတမ္းေတြႀကား ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေပးရတာေတြႀကားမွပဲ

       အခ်ိန္ပိုကုန္ေနတက္တယ္ အဲဒီလိုနဲ႕ အရင္က ဖက္လဲတကင္းရွိခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႕ တၿဖည္းၿဖည္းေဝးသြားေရာ အဲဒါမ်ိဳးဟာ

       အႏၱာရာယ္ရွိတယ္ ။

(40)  အလုပ္လုပ္ရတဲ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္သင့္တဲ့ရလဒ္ႏွစ္ခုကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရလို႕ေက်နပ္ႀကည္ႏူးမႈရယ္ ကိုယ့္စြမ္းေဆာင္မႈကိုသူမ်ားေတြ

       သေဘာေပါက္သြားေစခ်င္တာရယ္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေဆာင္ရြက္လို႕ ႀကည္ႏူးရမႈရယ္ အမ်ားက အသိအမွတ္ၿပဳ

       ၿခင္းရယ္ဆိုပါေတာ့ ။

(41)  ကိုယ္ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြက သိပ္အက်ိဳးမရွိတာမ်ိဳး ႀကံဳတက္ပါတယ္ စိတ္ဓာတ္က်မသြားပါနဲ႕ အဲဒီဆုံးၿဖတ္ခ်က္ကို

        ဝိုင္းပုံေဖာ္ လုပ္ကိုင္ေပးတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ ထပ္ေဆြးေႏြးၿပီး အေၿဖရွာႀကည့္ပါ အေၿခအေနေတြေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္ ။

(42)  လူေတြရဲ႕လုပ္ပုံကိုပုံနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးအႀကံေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ စကားလုံးေတြကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရြးပါ အလကားအခ်ိန္ၿဖဳန္းပစ္

         ေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳးေၿပာရာမေရာက္ပါေစနဲ႕ ။

(43)   ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဓာတ္တက္ႀကြလာဖို႕အတြက္ လုပ္နည္းရုိးရုိးကေလးတစ္ခုရွိပါတယ္ သူ႕လက္ရွိရာထူးရဲ႕ အမည္ကို

         ပိုၿပီးခံ့ညားေအာင္ေၿပာင္းလိုက္ပါ ။

(44)  လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္ ေႏြးေထြးမႈရွိပါေစ ။

(45)  ေမြးေန႕ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုဝင္ ( ဇနီး ခင္ပြန္း သား သမီး ) ေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကုိပါ မွတ္သားထားၿပီး အခါေရာက္တုိင္း

       လွမ္းဆုေတာင္းေပးပါ ။

(46)  ဝန္ထမ္းတစ္ဦးရဲ႕ မိသားစုအတြင္း အၿဖစ္ဆိုးတစ္ခုခုႀကံဳရင္ စာနာ ဝမ္းနည္းေႀကာင္းကို လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး

        လုပ္ပါ ။

(47)  ေပးလာတဲ့အႀကံေတြကို တကယ္အသုံးၿပဳတက္တဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္းေတြက လိုလိုလားလားအႀကံေပးခ်င္ႀကတဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္

        လာေအာင္ ဖန္တီးထားပါ ။

(48)  ခ်ီးက်ဴးရင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုလုိလားလား ခ်ီးက်ဴးပါ ပါးစပ္ဖ်ားကပဲ ေၿပာတဲ့စကားမ်ိဳးဟာမထိေရာပါဘူး ။

(49)  စြတ္စိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေၿခေနမ်ိဳး ေဒသမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ရရင္ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ လုံေလာက္တဲ့ ေနရာအက်ယ္အဝန္း ပစၥည္းထား

       စရာေနရာ သိမ္းဆည္းစရာဗီရိုစသည္ၿဖင့္ လုပ္ေပးထားပါ ထီးတို႕ မိုးကာတို႕ထားဖို႔ ကုတ္အက်ၤ ီေတြခ်ိ္တ္ဖို႕ ဦးထုပ္သိမ္းဖို႕ ဆိုတာ

       ေတြအတြက္ေပါ့ ။

(50)  အမွားလုပ္မိလို႕ ဒဏ္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ အလုပ္တစ္ခုကို ခိုင္းတာမ်ိဳး အလုပ္ၿမဲဖို႕ အာမခံခ်က္ မေသခ်ာတာမ်ိဳးမွာ လုပ္အားက်ဆင္းတက္

       ပါတယ္ ယုံႀကည္မႈေတြနဲ႕သာ လႊမ္းေနပါေစ ။

  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ ကၽြန္ေတာ္ဇတ္ေႀကာတက္လာလို႕ ခဏနားလိုက္ပါအုံးမယ္ေနာ္...............

ဒီစီမံအုပ္ခ်ဳပ္နည္းကေတာ့ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဘယ္လိုလဲဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲမသိပါဘူး

ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ပါတဲ့အေႀကာင္းအရာေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားလို႕ သူငယ္ခ်င္းတို႕လဲ

ဖတ္လို႕ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ၿပလိုက္တာပါ..........ေနာက္ထပ္အေႀကာင္းအရာေတြက်န္ရွိေသးတာမို႕အပိုင္းပိုင္းေတြနဲ႕

တင္ဆက္သြားပါမယ္လို႕ေၿပာရင္း သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကို ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါတယ္..............

 

                                                                                    သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္

                                                                                            မိုးမင္းေသာ္ ( ရန္ကုန္ )
ေရႊအိမ္စည္စာၾကည့္တိုက္https://www.facebook.com/pages/%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%82%8A%E1%80%A1%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%AC%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B7%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%80%E1%80%B9-%E1%80%85%E1%80%AC%E1%80%B1%E1%80%95%E1%80%92%E1%80%AB%E1%80%94%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%B3%E1%80%9E%E1%80%8A%E1%80%B9/511509612202059 (1) လူသားတိုင္း အမွားမကင္းပါ ဒါေႀကာင့္ အမွားတစ္ခု လုပ္လိုက္မိရင္ မွားၿပီလို႕လက္ခံလိုက္ပါ ၿပီးရင္ မွန္ေအာင္ ၿပင္ပါ ။

(2) ကိုယ့္ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကို ဒိုင္ယာရီ သတ္သတ္စာအုပ္နဲ႕ ေရးမွတ္ထားတာမ်ိဳး သီးသန္႕ထားပါ လူတိုင္းကို

သူတို႕ေမြးေန႕ေတြမွာ ဆုေတာင္းေပးႏုိင္တာေပါ့ ( ေမြးေန႕ အမွန္ၿဖစ္ဖို႕ေတာ့ ဂရုစိုက္ပါ )

(3) ရုံးဝန္ထမ္းတိုင္းရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြမွာ က်န္လူေတြက ေငြစုထည့္က်င္းပတဲ့ ေမြးေန႕ပါတီ လုပ္ႀကဖို႕ စည္းရုံးထားပါ ေဆာ္ဩပါ ။

(4) ဝန္ထမ္းေတြက ေၿပာစရာရွိလာရင္ ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ပါ သူတို႕တင္ၿပတဲ့ အႀကံဥာဏ္ေတြကို အသိအမွတ္ၿပဳပါ ။

(5) သူမ်ား စိတ္ကူးကို ကိုယ့္စိတ္ကူးလုပ္ၿပီး အမွတ္မယူမိပါေစနဲ႕ ။

(6) အဖြဲ႕နဲ႕ လုပ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု စီမံခ်က္တစ္ခု ၿပီးသြားတိုင္းမွာ အဖြဲ႕ဝင္ေတြကို သူတို႕ရဲ႕ပူးေပါင္းပါဝင္ လုပ္ေဆာင္မႈေတြအတြက္

ေက်းဇူးစကားေၿပာပါ ။

(7) ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတြကို ကိုယ္တက္ႏုိင္တဲ့ အတိုင္းအတာအရ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ ဘီစကြပ္ စတဲ့ သေရစာေတြ ပံ့ပိုးေပးထားပါ ။

(8) လုပ္ငန္းခြင္က သိပူအိုက္လြန္းတာ သိပ္ေအးတာမ်ိဳးၿဖစ္ရင္ အလုပ္လုပ္ရတာ အခက္အခဲ ေတြ႕ပါတယ္ ပန္ကာတို႕ အပူေပးစက္တို႕

ဖန္တီးေပးထားပါ ။

(9) ဝန္ထမ္းအသစ္ကုိ လုပ္ငန္းခြင္နဲ႕ အကၽြမ္းဝင္သြားေအာင္ လိုက္ၿပေပးပါ သက္ဆိုင္သူေတြနဲ႕လည္း မိတ္ဆက္ေပးပါ ။

(10) အရင္တုန္းက အဆင္ေၿပခဲ့တဲ့ နည္းစနစ္ဟာ ယခုအဆင္ေၿပခ်င္ ေၿပမယ္ ေၿပခ်င္မွလည္း ေၿပမယ္ ဝန္းထမ္းေတြဟာ ေကာင္းမယ္

ထင္တာ ထြင္လုပ္ႀကည့္ စမ္းႀကည့္ႏုိင္ႀကေႀကာင္း ေၿပာၿပထားပါ လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာကူးၿပီး အႀကံေပးပါ ။

(11) တစ္ခုခုမွာ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ တိုးတက္မႈ ရခ်င္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို ညိွႏႈိင္းအႀကံေပးလိုက္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ သူ႕

အေၿခအေန ဘယ္လိုလဲဆိုတာ ( ေနာက္တစ္ပတ္ တစ္လအႀကာ ) ထပ္ စစ္ေဆးေမးၿမန္းပါ တိုးတက္မႈရလာတာ ေတြ႕ရင္ သူ႕

ကိုအသိေပးပါ ။

(12) ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း တာဝန္ခံလုပ္ကိုင္ရတဲ့လုပ္ငန္းမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ပါမႈ တက္ႀကြမႈ ဘယ္ေလာက္မ်ားၿပားေနေသးသလဲ

ဆိုတာ အၿမဲၿပန္စစ္ပါ မႏိုင္ရင္ အကူရွာပါ မႀကာခဏဆိုသလို ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးစလုံး အနားယူပါ ။

(13) တစ္ေန႕ေန႕မွာ ေကာ္ဖီတို႕ မုန္႕တို႕နဲ႕ ညေနခင္းပါတီကေလးလုပ္ေပးပါ ကိုယ့္အဖြဲ႕သားအားလုံးကို ဖိတ္ပါ သူတို႕လည္း လန္းသြား

မယ္ အခ်င္းခ်င္းလည္း ပိုရင္းႏွီးတာေပါ့ ။

(14) လုပ္ႀကီးတစ္ခုၿပီးေၿမာက္သြားရင္ အထိမ္းအမွတ္ပြဲတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးေပးပါ ။

(15) လုပ္ငန္းတစ္ခု စီမံကိန္းတစ္ခုစီစဥ္ရင္ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚက်လာမယ့္ အလုပ္ဒဏ္ကို တည့္စဥ္းစားပါ အလုပ္ေတြ စုၿပဳံမလာေအာင္

လႊဲေပးၿခင္း ခြဲေပးၿခင္း အားၿဖင့္ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚမလိုအပ္ဘဲ အလုပ္ဒဏ္ပိတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ႏိုင္ဖို႕ စီမံပါ ။

(16) တကယ္အေကာင္အထညိေဖာ္/ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရတဲ့လူမ်ိဳးကို အေထာက္အကူေပးဖို႕လိုပါတယ္ အႀကံေပးၿပီး ပံ့ပိုးတာမ်ိဳးပိုၿပီးသုံးပါ ။

(17) ဝန္ထမ္းေတြကို ရုံးတယ္လီဖုန္းမွာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥအတြက္ ေၿပာခြင့္ၿပဳထားလိုက္ပါ ။

(18) အၿပင္က ေရပိုက္ၿပင္သမား မီးၿပင္သမားေတြ ရုံးလာအလုပ္လုပ္တဲ့အခါ သူတို႕ကို ရုံးဝန္ထမ္းေတြအတြက္ သေရစာေကၽြးေမြးသလိုပဲ

ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပါ ပစ္မထားပါနဲ႕ ။

(19) ဝန္ထမ္းေတြကို ဌာနတြင္းသင္တန္းေတြ စီစဥ္ေပးၿပီး အဆင့္ၿမွင့္တင္ေပးပါ အၿပင္သင္တန္းေတြ သြားတက္ႏုိင္ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးပါ

ဒါမွ သူတို႕ရဲ႕ အရည္အေသြးေတြ ၿမင့္လာမယ္ ။

(20) ႀကီးႀကီးမားမား ေမွ်ာ္လင့္ထားရင္ ႀကီးႀကီးမားမားေတြရလာတက္ပါတယ္ အေကာင္ဆုံး အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ိဳးကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ထား

ေႀကာင္း ဝန္ထမ္းေတြကို ေၿပာၿပထားပါ ႀကိဳးစားၿပႏုိင္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ခ်ီးၿမွင့္ေၿမွာင့္စားပါ ။

(21) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခက္အခဲတစ္ခုကို ကိုယ္က ေၿဖရွင္းမေပးသာတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးရွိတက္တယ္ ေၿဖရွင္းမေပးႏုိင္ေပမယ့္

စာနာမႈကို ၿပႏုိင္မွာပါ အဲဒိလို စာနာၿပလိုက္ၿခင္းဟာ ထူးၿခားမႈ ရွိလာပါလိမ့္မယ္ သူအားငယ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ေရာက္လာၿပီး

အားေပးတာကို သူ နားလည္မွာပါ ။

(22) ကိုယ့္ ဝန္ထမ္းေတြဟာ “ကိုယ္နဲ႕ လက္တြဲလုပ္ႀကသူေတြ“ လို႕ေၿပာဖို႕နဲ႕ “ကိုယ့္အတြက္လုပ္ကိုင္ေပးေနႀကတဲ့သူေတြ“ ဆိုတဲ့ သေဘာ

မ်ိဳးမေၿပာမိဖို႕ သတိထားပါ ။

(23) လိုရင္ ရွာမေတြ႕ႏိုင္တာမ်ိဳးမလုပ္ပါနဲ႕ ကိုယ့္ကိုဘယ္မွာ ေတြ႕ႏုိ္င္မယ္ ဘယ္မွာရွိႏုိင္မယ္ဆိုတာ အသိေပးထားပါ ။

(24) အတိုင္းအတာေတြေႀကာင့္ေၿဖရွင္းရဖို႕ရွိလာရင္ မေက်နပ္ခ်က္ တိုင္ခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာပါ အခ်က္အလက္မွန္မမွန္

ထပ္စစ္ပါ ၿပီးမွလုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ ၿပႆနာရဲ႕ သဘာဝကို အရင္းဆိုက္ေအာင္မရွာဘဲနဲ႕ အလ်င္စလို ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်ရင္ မ်က္ႏွာ

ပူစရာ အားနာစရာေတြ ၿဖစ္လာတက္တယ္ ။

(25) သိခ်င္တာေတြ အႀကံေပးခ်င္တာေတြရွိရင္ ေရးသူနာမည္ ေဖာ္ၿပစရာမလိုတဲ့ စာေတြေရးပို႕ၿပီး စုံစမ္းႏုိင္ အႀကံေပးႏုိင္ ေႀကာင္းကိုပါ

ဝန္ထမ္းေတြကို အသိေပးထားပါ အဲဒီစာမ်ိဳးေတြ လက္ခံဖို႕ ပုံးတစ္ပုံးေထာင္ထားေပးပါ ကိုယ့္အုပ္စုကို ပုံမွန္အစည္းအေဝးေခၚၿပီး

အဲဒီစာေတြမွာပါတဲ့ ေမးၿမန္းခ်က္ေတြေၿဖၿပပါ အႀကံေပးခ်က္ေတြကို အားလုံးေရွ႕မွာ ေၿပာၿပပါ ။


(26) လုပ္ငန္းခြင္ ေလာကမွာ အထူးသၿဖင့္ ထုပ္လုပ္တပ္ဆင္စက္ေတြမွာ အလုပ္အမားေတြဟာ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနမႈေတြနဲ႕ အဆက္ၿပတ္ေနတက္ႀကတယ္ သူတို႕ကို ေခတ္ေပၚတိုးတက္မႈေတြအေႀကာင္း မွန္မွန္းအေႀကာင္းႀကားေပး ေဟာေၿပာေပးပါ ။

(27) ရုံးသုံးစက္ေတြ ဝယ္သုံးရင္ ရုိးရိုးရွင္းရွင္းေတြကိုပဲ ေရြးပါ သုံးဖို႕ႀကဳံလာတဲ့အခါ ဝန္ထမ္းတိုင္းက သုံးတက္ေနဖို႕လိုပါတယ္ ။

(28) ရာထူးသိပ္မႀကီးလို႕ဆိုၿပီး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးကို လူရာမသြင္းတာ အားငယ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕ ။

(29) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို ဘာမေၿပာ ညာမေၿပာနဲ႕ အလုပ္ရပ္စဲလိုက္တယ္ဆိုရင္ မတရားရာက်ပါတယ္ အၿခားဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ

မွာလည္း စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ပြားလာေစႏုိင္တယ္ ။

(30) ကိုယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အေၿခအေနေႀကာင့္ ဝန္ထမ္းေတြကို လစာတိုးမေပးႏုိင္ေသးရင္ အဲဒီအေနအထားကို သူတို႕ေတြကိုရွင္းၿပပါ

ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ နားလည္မႈ သစၥာရွိမႈကိုရရင္ အခက္အခဲ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ ။

(31) ကိုယ့္ဝန္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဇနီး ခင္ပြန္း ေတြကပါ အလုပ္လုပ္ႀကရင္ ( အိမ္မွာ မေနဘဲ အၿပင္ထြက္ လုပ္ကိုင္ႀကတယ္ဆိုရင္)

ေန႕ကေလးထိန္း ဌာန မူႀကိဳ ေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ေပးပါ ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ မိဘေတြနဲ႕ ကုမၼဏီကမွ်ခံေပါ့ ။

(32) ဝါရင့္ဝန္ထမ္းေတြကို အၿခားသူေတြနဲ႕ အဆင္ကြဲေအာင္စီမံေပးပါ ယူနီေဖာင္းအေရာင္ခြဲေပးတာ လည္စည္းအေရာင္ခြဲေပးတာ

နာမည္ရင္ထိုး အထူးတံဆိပ္စသည္ၿဖင့္ စီမံေပးပါ ။

(33) ကိုယ့္ရာထူးအရ လုပ္ငန္းအရ လက္ေဆာင္ေတြအေပးခံရရင္ ကိုယ့္ဌာနကဝန္ထမ္းေတြကိုပါ သတိရလို္က္ပါ သူတို႕ကိုပါခြဲေဝေပးပါ

ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ၿပီး သူတို႕အတြက္လက္ေဆာင္ေတြ ဝယ္ပါ ။

(34) ဝန္ထမ္းတစ္ဦး အၿငိမ္းစားယူရင္ သူ႕အတြက္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ႏႈတ္ဆက္ဂုဏ္ၿပဳပြဲ လုပ္ေပးၿပီး တန္ဖိုးရွိ လက္ေဆာင္တစ္ခု

ခ်ီးၿမွင့္ပါ ။

(35) လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္နဲ႕ အသိအမွတ္ၿပဳမႈတို႕ဟာ တုိက္ရုိက္ဆက္စပ္ေနႀကတယ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို အသိအမွတ္ၿပဳ

ေပးလိုက္ရင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေလးစားမႈေတြတိုးပြားလာၿပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ထုပ္လုပ္ႏုိင္စြမ္းေတြ ပိုၿမွင့္လာလိမ့္မယ္ ။

(36) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ဟာ သုံးမရေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ရင္ တန္းၿပီးၿဖဳတ္မပစ္ပါနဲ႕ သူနဲ႕ ဟန္က်မယ့္ အလုပ္မ်ိဳးကို ကုမၼဏီတြင္း

လုပ္ငန္းခြင္တြင္းမွာ လိုက္ရွာႀကည့္ပါဦး သူဟာ တကယ့္အဖိုးတန္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္ ။

(37) လူတိုင္းကို အၿပဳသေဘာ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ တအားလုပ္တာ ခဏခဏလုပ္လြန္းတာ ေရွာင္ႀကဥ္ပါ မေရွာင္ရင္ လူေတြက ကိုယ့္ကို

တက္ႏိုင္တမွ် ေရွာင္လာႀကလိမ့္မယ္ ။

(38) ကိုယ္ေရးလက္ေထာက္ အတြင္းေရးမွဴးကို အထူးဂရုစိုက္ေနရာေပးပါ သူတို႕ဟာ ကိုယ္မရွိတုန္း ခရီးထြက္တုန္းမွာ လုပ္ငန္းေတြကို

ဆက္လည္ပတ္ေပးေနႀကမယ့္သူေတြၿဖစ္တယ္ ။

(39) ကိုယ့္လုပ္ငန္းက ႀကီးထြားလာတာနဲ႕အမွ် ( ရာထူးၿမင့္လာတာနဲ႕အမွ် ) စာရြက္စာတမ္းေတြႀကား ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေပးရတာေတြႀကားမွပဲ

အခ်ိန္ပိုကုန္ေနတက္တယ္ အဲဒီလိုနဲ႕ အရင္က ဖက္လဲတကင္းရွိခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႕ တၿဖည္းၿဖည္းေဝးသြားေရာ အဲဒါမ်ိဳးဟာအႏၱာရာယ္ရွိတယ္ ။

(40) အလုပ္လုပ္ရတဲ့အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္သင့္တဲ့ရလဒ္ႏွစ္ခုကေတာ့ အလုပ္လုပ္ရလို႕ေက်နပ္ႀကည္ႏူးမႈရယ္ ကိုယ့္စြမ္းေဆာင္မႈကိုသူမ်ားေတြ

သေဘာေပါက္သြားေစခ်င္တာရယ္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ေဆာင္ရြက္လို႕ ႀကည္ႏူးရမႈရယ္ အမ်ားက အသိအမွတ္ၿပဳၿခင္းရယ္ဆိုပါေတာ့ ။

(41) ကိုယ္ခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြက သိပ္အက်ိဳးမရွိတာမ်ိဳး ႀကံဳတက္ပါတယ္ စိတ္ဓာတ္က်မသြားပါနဲ႕အဲဒီဆုံးၿဖတ္ခ်က္ကိုဝိုင္းပုံေဖာ္လုပ္ကိုင္ေပးတဲ့ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ထပ္ေဆြးေႏြးၿပီးအေၿဖရွာႀကည့္ပါအေၿခအေနေတြေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္ ။

(42) လူေတြရဲ႕လုပ္ပုံကိုပုံနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီးအႀကံေပးရေတာ့မယ္ဆုိရင္ စကားလုံးေတြကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရြးပါ အလကားအခ်ိန္ၿဖဳန္းပစ္ေနတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳးေၿပာရာမေရာက္ပါေစနဲ႕ ။

(43) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဓာတ္တက္ႀကြလာဖို႕အတြက္ လုပ္နည္းရုိးရုိးကေလးတစ္ခုရွိပါတယ္ သူ႕လက္ရွိရာထူးရဲ႕ အမည္ကိုပိုၿပီးခံ့ညားေအာင္ေၿပာင္းလိုက္ပါ ။

(44) လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္ ေႏြးေထြးမႈရွိပါေစ ။

(45) ေမြးေန႕ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ဝန္ထမ္းမိသားစုဝင္ ( ဇနီး ခင္ပြန္း သား သမီး ) ေတြရဲ႕ ေမြးေန႕ေတြကုိပါ မွတ္သားထားၿပီး အခါေရာက္တုိင္းလွမ္းဆုေတာင္းေပးပါ ။

(46) ဝန္ထမ္းတစ္ဦးရဲ႕ မိသားစုအတြင္း အၿဖစ္ဆိုးတစ္ခုခုႀကံဳရင္ စာနာ ဝမ္းနည္းေႀကာင္းကို လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳး ဖုန္းနဲ႕ လွမ္းေၿပာတာမ်ိဳးလုပ္ပါ ။

(47) ေပးလာတဲ့အႀကံေတြကို တကယ္အသုံးၿပဳတက္တဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္းေတြက လိုလိုလားလားအႀကံေပးခ်င္ႀကတဲ့ အေၿခအေနမ်ိဳးၿဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးထားပါ ။

(48) ခ်ီးက်ဴးရင္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ လိုလုိလားလား ခ်ီးက်ဴးပါ ပါးစပ္ဖ်ားကပဲ ေၿပာတဲ့စကားမ်ိဳးဟာမထိေရာပါဘူး ။

(49) စြတ္စိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေၿခေနမ်ိဳး ေဒသမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ရရင္ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္လုံေလာက္တဲ့ ေနရာအက်ယ္အဝန္း ပစၥည္းထား

စရာေနရာ သိမ္းဆည္းစရာဗီရိုစသည္ၿဖင့္ လုပ္ေပးထားပါ ထီးတို႕ မိုးကာတို႕ထားဖို႔ ကုတ္အက်ၤ ီေတြခ်ိ္တ္ဖို႕ ဦးထုပ္သိမ္းဖို႕ ဆိုတာေတြအတြက္ေပါ့ ။

(50) အမွားလုပ္မိလို႕ ဒဏ္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ အလုပ္တစ္ခုကို ခိုင္းတာမ်ိဳး အလုပ္ၿမဲဖို႕ အာမခံခ်က္ မေသခ်ာတာမ်ိဳးမွာ လုပ္အားက်ဆင္းတက္ပါတယ္ ယုံႀကည္မႈေတြနဲ႕သာ လႊမ္းေနပါေစ ။

 (51) အမ်ိဳးသမီးဝန္ထမ္းေတြကို မနက္ပိုင္းရုံးေနာက္က်တာခြင့္ၿပဳလိုက္ပါ သူတို႕မွာအိမ္အလုပ္ေတြမ်ားေနလို႕ဆိုရင္ေပါ့ အိမ္မွလုပ္လာခဲ့

ဖို႕အလုပ္ေတြေပးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္ ဝန္ထမ္းဘက္မွအဆင္ေၿပေအာင္ ညိွယူပါ ။

(52) တမင္ကိုယ္က်ိဳးရွာတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ရုံးပိုင္ပစၥည္းကို တစ္ခါတေလ ယူသုံးတာမ်ိဳးကိုခြင့္ၿပဳပါ ဌာနဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ

ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအတြက္ သုံးတာမ်ိဳးေပါ့ ။

(53) တိုးတက္မႈရွိလာရင္ ခ်က္ခ်င္းအသိအမွတ္ၿပဳပါ ။

(54) ရာသီဥတုသာယာတဲ့ အားလပ္ရက္တစ္ရက္မွာ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ သူတို႕မိသားစုကိုပါ ေခၚၿပီးေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ပါ

ၿခံအတြင္းမွာ ပါတီလုပ္ပါ။

(55) ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕မိသားစုကိစၥေတြမွာ စိတ္ဝင္စားသင့္တာမွန္သမွ် စိတ္ရင္းေစတနာမွန္နဲ႕ စိတ္ဝင္စားပါ ေမာင္ဘယ္သူ ေနေကာင္း

ရဲ႕လား ေမာင္ဘယ္ဝါစာေမးပြဲၿပီးသြားပလား စသည္ၿဖင့္နာမည္နဲ႕ ေမးၿမန္းႏုိင္ပါေစ မိသားစုအတြင္း က်င္းပတဲ့ပြဲ ပါတီေတြမွာ

ဖိတ္ႀကားခံရရင္ ႀကြေရာက္ခ်ီးၿမွင့္ေပးပါ ။

(56) ကိုယ္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ဝန္ထမ္းေတြနဲ႕ အသုံးတည့္မယ္ သူတို႕လဲသုံးစြဲတယ္ဆိုရင္ အေရအတြက္သတ္မွတ္

ၿပီးအထူးႏႈန္းနဲ႕ေရာင္းေပးပါ ဒါမွမဟုတ္ အလကားေပးပါ ။

(57) ကိုယ့္ရုံးကလူေတြကို ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြမွာ အသုံးမခ်ပါနဲ႕ ။

(58) ကိုယ့္ကုမၼဏီက နယ္လည့္အေရာင္းသမားေတြနဲ႕အတူ တစ္ခါတစ္ခါလိုက္သြားႀကည့္ပါ အသစ္အဆန္းေတြၿမင္လာ ႀကားလာ

သိလာရမွာ ၿဖစ္တဲ့အၿပင္ အေရာင္းအမားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း ငါတို႕ဥကၠ႒ႀကီးကိုယ္တိုင္ ဝိုင္းကူပါလားဆိုၿပီး

အားတက္လာႀကမယ္ ။

(59) လူႀကီးၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ကို္ယ္က အားလုံးသိေန တက္ေနလိမ့္မယ္လို႕မထင္ပါနဲ႕ လိုအပ္ရင္ ငယ္သားတစ္ေယာက္ဆီကေပမယ့္

လည္းအကူအညီေတာင္း သင့္ေတာင္းရမယ္ ကိုယ့္ရဲ႕ အခက္အခဲလည္း ေၿပသြားမယ္ သူလည္းပဲစိတ္အားတက္သြားမယ္ ။

(60) သူမ်ားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ယွဥ္ၿပိဳင္ရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း ရုိင္းပင္းကူညီတက္ပါေစ ။

(61) ကိုယ့္ေအာက္ကလူေတြကို လူေတြပဲလို႕ၿမင္ၿပီးဆက္ဆံပါ သူတို႕အေႀကာင္းပိုသိလာရေအာင္လုပ္ပါ ။

(62) ေထာက္ကူၿခင္း နားေထာင္ေပးၿခင္း သင္ႀကားနည္းၿပၿခင္း ဦးေဆာင္ေပးၿခင္းနဲ႕တိုင္ပင္ႏွီးေႏွာၿခင္းဆိုတာေတြဟာ ကိုယ့္လက္သုံး

စြဲေတာ္မူေတြၿဖစ္ပါေစ ကိုယ့္အေနအထားၿမင့္မားလာတာနဲ႕အမွ် အဲဒီအရည္အေသြးေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အဓိကအင္အားေတြ

ၿဖစ္လာတက္ပါတယ္ ။

(63) လူဆိုတာခံစားထိပါးလြယ္ပါတယ္ သူတို႕ရဲ႕ခံစားမႈေတြကိုေလးစားပါ သူတို႕ရဲ႕ခြင္မွာသူတို႕ကိုယ္ပိုင္ဟန္နဲ႕လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးပါ

ကုိယ့္စိတ္ကူးေတြပဲရုိက္သြင္းေပးတာ ပုံစံသြင္းတာမ်ိဳးမႀကိဳးစားပါနဲ႕ ။

(64) ကုမၼဏီက အဖြဲ႕အစည္းကသူ႕အေပၚဘယ္လိုၿမင္တယ္ဆိုတာသိေနရရင္ အဲဒီဝန္ထမ္းဟာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ လုံၿခံဳမႈကိုခံစားရပါတယ္

ဝန္ထမ္းရဲ႕လုပ္ေဆာင္စြမ္းရည္ကို ပုံမွန္အကဲၿဖတ္ၿခင္းပဲၿဖစ္တယ္ ။

(65) အလုပ္တစ္ခုကိုကိုယ္တိုင္လုပ္တက္ေနရင္ သူမ်ားေတြကိုခိုင္းတဲ့အခါ ပိုေကာင္းလာေအာင္ စီမံတက္ပါတယ္ ငယ္သားေတြလုပ္

လုပ္ေနတဲအလုပ္ေတြကို တစ္ခါတစ္ခါတကယ္ ဝင္လုပ္ႀကည့္ပါ အေတြ႕အႀကဳံရလာၿပီး အသိအၿမင္သစ္ေတြေပၚလာလိမ့္မယ္ ။

(66) ဝန္ထမ္းေတြကေမ့တာေလ်ာ့တာမ်ိဳးကိုေတြ႕ရင္ ရုိးရိုးသတိေပးပါ အၿပစ္တင္တဲ့ေလသံမ်ိဳးနဲ႕ မေၿပာပါနဲ႕ ဒီစာရင္းဇယားေတြအၿပင္

ပစၥည္းလက္က်န္စာရင္းပါ ရရင္ေကာင္းမွာပဲလို႕ေၿပာတာဟာ ပစၥည္းလက္က်န္စာရင္းကိုပါ ေပးရမယ္လို႕ေၿပာထားတာေမ့သြားပလား

ဆိုတာထက္ပိုေကာင္းပါတယ္ ။

(67) လူတစ္ေယာက္ကိုသူ႕ရဲ႕ေမြးေန႕ သူတို႕လင္မယားအိမ္ေထာင္က်တဲ့ေန႕မ်ိဳးမွာ ဆူတာပူတာမ်ိဳး သတိေပးတာမ်ိဳးမလုပ္ပါနဲ႕ ။

(68) ဝန္ထမ္းေတြကိုလစာေတြတိုးေပးဖို႕ ခံစားခြင့္ေတြထပ္ေပးဖို႕ အေဆာင္ေယာင္ေတြ တိုးေပးဖို႕အေရးမ်ိဳးမွာတက္တက္ႀကြႀကြရွိပါ ။

(69) လူတိုင္းဟာတစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အသက္ရွဴေပါက္ရခ်င္တက္ပါတယ္ လုပ္ငန္းရဲ႕အလုပ္ပိုင္းၿခား သတ္မွတ္မႈဇယားကို ဆြဲတဲ့

အခါမွာ ဝန္ထမ္းတိုင္းအတြက္ အလုပ္နားရက္ အားရက္ကေလးေတြ ထြက္လာႏုိင္ေအာင္စီမံပါ ။

(70) လုပ္ၿပႏုိင္သူကိုအသိအမွတ္ၿပဳေပးတဲ့အက်င့္လုပ္ထားပါ အသိအမွတ္ၿပဳခ်ီးက်ဴးတာကို စာနဲ႕ေရးမွတ္တမ္းတင္တာ အမ်ားသိေအာင္

ၿဖန္႕ေဝေပးတာမ်ိဳးလည္းလုပ္ႏုိင္ပါတယ္ ဘာေႀကာင့္အသိအမွတ္ၿပဳရတယ္ဆိုေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေဖာ္ၿပေပးပါ ။

(71) ကိုယ့္ရဲ႕ပစၥည္းထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြဲက အရည္အေသြးထူးၿခားလြန္းတဲ့ ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးထုတ္လုပ္ႏုိင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ နမူနာတစ္ခု

ကိုအစည္းအေဝးခန္းမမွာၿဖစ္ၿဖစ္ ရုံးမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မွန္ေသတၱာနဲ႕ ထည့္ၿပထားပါ ။

(72) ဝန္ထမ္းေတြကိုတစ္ခုခုသင္ႀကားၿပသမယ္ဆိုရင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဖို႕လိုအပ္ပါတယ္ လူတိုင္းဟာတစ္ႀကိမ္နားေထာင္ရုံနဲ႕

နားလည္ႏုိင္ႀကတာ မဟုတ္ပါ ။

(73) ဝန္ထမ္းတစ္ဦးဦးမွကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဒုကၡေႀကာင့္အလုပ္အေပၚအာရုံမစိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးၿဖစ္ေနရင္ အဲဒီသူ႕ဒုကၡေတြကိုေၿပလည္သြား

ေအာင္ကူညီေပးပါ အလုပ္မွာလစ္ဟင္းခဲ့တာကိုလည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါ ။

(74) ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အလုပ္ကုိ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္လုပ္ၿပႏုိင္တာ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတုိင္းေအာင္ၿမင္ေအာင္လုပ္ၿပႏိုင္တာမ်ိဳးေတြရွိရင္

အမ်ားေရွ႕မွာ ဂုဏ္ၿပဳခ်ီးက်ဴးပါ လုပ္တာအဆင္မေၿပတဲ့အခါမ်ိဳးက်ေတာ့ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေခၚယူညိွႏႈိင္းပါ ( ခ်ီးက်ဴးစရာကိုအမ်ား

ေရွ႕မွာခ်ီးက်ဴး အၿပစ္ေၿပာစရာကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေၿပာ ) ။

(75) တခ်ိဳ႕ဝန္ထမ္းေတြက အလုပ္လုပ္ေနရင္း ခဏတစ္ၿဖဳတ္နားတက္ႀကတယ္ မနားဘဲေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ေတြ႕ရုံနဲ႕

တၿခားသူေတြကုိ ခဏတစ္ၿဖဳတ္နားတာကို မပိတ္ပင္ပါနဲ႕ ။

Credit To မိုးမင္းေသာ္
Read More »

ၾကာၾကာဝါးမည့္ သြားမ်ား က်န္းမာေရး

  1. Photo: ၾကာၾကာဝါးမည့္ သြားမ်ား က်န္းမာေရး
======================

ဆုိရီယြန္

သြားဖံုးေရာင္ေသာ ေရာဂါသည္ သာမန္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေရာင္ရမ္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။


ေရာဂါ ျဖစ္ေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ မတင္ျပမီ ေရာဂါ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ သြားဖံုးမ်ားသည္ သြားေပၚ တြင္ ကပ္တင္ ေနသည္မွာ ညီညာ ေသသပ္စြာ တည္ရွိေနၿပီး သြားဖံုးသား မ်ားသည္ ပန္းႏုေရာင္ သန္းေန ေစရမည္။ (တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အသား အေရေပၚ မူတည္၍ ျခားနား တတ္ပါသည္။) သြားတုိက္လွ်င္ သြားဖံုး သားမ်ားကုိ တုိက္မိျခင္းျဖင့္ ေသြးမထြက္ ႏုိင္ျခင္း သည္လည္း က်န္းမာေသာ သြားဖံုး၏ အဂၤါရပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သြားေပၚတြင္ ကပ္တင္ ေနေသာ သြားေခ်း၊ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ ထုိမွတစ္ဆင့္ ဆင့္ပြား ျဖစ္လာေသာ သြားေက်ာက္မ်ား ေၾကာင့္လည္း သြားဖံုးေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာေစ တတ္ပါသည္။

ထုိထက္ ဆုိးရြားလာလွ်င္ သြားကုိ အေထာက္အပံ့ ျပဳေသာ အ႐ိုးမ်ား၊ သြားဖံုး႐ိုးႏွင့္ သြားကုိ တြယ္ဆုိင္းထားေသာ ႀကိဳးမ်ား ပ်က္စီး ေစျခင္းျဖင့္ သြား႐ိုးႏွင့္ သြားဖံုးမ်ား နိမ့္က် လာေစၿပီး ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေရာဂါ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စနစ္မွန္ သြားတုိက္နည္းႏွင့္ သြားၾကား မ်ားအား သန္႔ရွင္းေသာ ႀကိဳးမ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ စနစ္တက် ဖယ္ရွား သင့္ပါ သည္။

သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါတြင္ ခံတြင္း အရသာ မေကာင္းျခင္းကုိ ခံစားရတတ္ ပါသည္။ ခံတြင္း အနံ႔ မေကာင္းျခင္း၊ သြားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ေက်ာက္မ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေနျခင္း၊ သြားဖံုးသားမ်ား မညီမညာ ျဖစ္လာျခင္း စသည္တုိ႔ ျဖစ္ေစပါသည္။ စနစ္မွန္မွန္ သြားတုိက္နည္းကုိ အသံုး ျပဳျခင္း၊ အာလုတ္က်င္း ေဆးရည္ကုိ အသံုးျပဳ ေဆးျခင္း၊ သြားေက်ာက္ကုိ ျခစ္ေပးျခင္း၊ သြားၾကားကုိ သန္႔ရွင္းေစျခင္း တုိ႔ကုိ ကုသမႈ အျဖစ္ အသံုး ျပဳႏုိင္သည္။

မည္သည့္ ႏုိင္ငံတြင္ မဆုိ ေက်းလက္ေဒသ မ်ား၌ အစြမ္းထက္ေသာ တုိင္းရင္းေဆးျမစ္ ရွိၿပီး ေဆးနည္းမ်ား အျဖစ္ လက္ခံ သံုးစြဲၾကၿပီး သံုးစြဲဆဲလည္း ျဖစ္ပါ သည္။ ေခတ္ေပၚေဆးခန္း၊ ေဆး႐ံုမ်ားႏွင့္ အလွမ္း ကြာေဝးေသာ ေက်းလက္ေန ျပည္သူမ်ား အဖုိ႔ မိမိတုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ သဘာဝ အေလ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေတာ တြင္းမွ ေဆးဖက္ဝင္ အပင္မ်ားကုိ အားကုိး ၾကရေပသည္။

ဘုိးစဥ္ ေဘာင္ဆက္မွ စ၍ လက္ကုိင္ အသံုးျပဳခဲ့ ၾကသည့္ ေဆးပင္၊ ေဆးျမစ္မ်ားသည္ ေရာဂါ ကုသေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး တုိးတက္မႈတြင္ အစြမ္းထက္ျမက္ ၾကပါ သည္။ ျမန္မာ့ ေဆးပညာ တြင္လည္း သြားႏွင့္ခံတြင္း ေရာဂါ ကင္းေစေသာ တုိင္းရင္း ေဆးပင္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါ ကုသေရးတြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာ အသံုး ျပဳခဲ့ေသာ ေဆးနည္း တစ္လက္ကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ ယင္းမွာ နန္းလံုးႀကိဳင္ အေခါက္ တစ္က်ပ္သားကုိ ထုေထာင္း၊ ေရတစ္ဆယ္ သားႏွင့္ ျပဳတ္ပါ။ ျပဳတ္ေဆးရည္ ထက္ဝက္ က်န္ပါက ဖန္ေဆးရည္ အျဖစ္ ပလုတ္ က်င္းေပးျခင္း၊ ေဆးရည္ကုိ ငံုေပးျခင္း ျပဳလုပ္ပါ။ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ညေနအိပ္ရာ ဝင္ခါနီး အသံုး ျပဳေပးပါ။ ေဆးကုိ တစ္ပတ္အထိ အသံုး ျပဳေပးပါ။ ဤေဆးရည္သည္ သြားနာက်င္ျခင္း၊ သြားဖံုးမ်ား ေရာင္ျခင္း၊ သြားဖံုး ျပည္ယုိျခင္း၊ ေသြးယုိျခင္းတုိ႔ အတြက္ လက္ေတြ႕ေဆးတစ္လက္ ျဖစ္ပါ သည္။

ခႏၶာကုိယ္ ႀကီးထြား က်န္းမာ ႀကံ့ခုိင္ေရး အတြက္ အစာ အာဟာရ ျပည့္ဝစြာ ရရွိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ အစာ အာဟာရကုိ ေၾကညက္စြာ ဝါးစား ႏုိင္ေစရန္ သြားမ်ား က်န္းမာစြာ ရွိေနရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သြားႏွင့္ခံတြင္း က်န္းမာေရးကုိ အထူး ဂ႐ုျပဳသင့္ ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။


Ref: Myawady News


    ဆုိရီယြန္

    သြားဖံုးေရာင္ေသာ ေရာဂါသည္ သာမန္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေရာင္ရမ္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
    ေရာဂါ ျဖစ္ေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ မတင္ျပမီ ေရာဂါ ကင္းရွင္း၍ က်န္းမာေနေသာ သြားဖံုးသားမ်ား အေၾကာင္းကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ သြားဖံုးမ်ားသည္ သြားေပၚ တြင္ ကပ္တင္ ေနသည္မွာ ညီညာ ေသသပ္စြာ တည္ရွိေနၿပီး သြားဖံုးသား မ်ားသည္ ပန္းႏုေရာင္ သန္းေန ေစရမည္။ (တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အသား အေရေပၚ မူတည္၍ ျခားနား တတ္ပါသည္။) သြားတုိက္လွ်င္ သြားဖံုး သားမ်ားကုိ တုိက္မိျခင္းျဖင့္ ေသြးမထြက္ ႏုိင္ျခင္း သည္လည္း က်န္းမာေသာ သြားဖံုး၏ အဂၤါရပ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သြားေပၚတြင္ ကပ္တင္ ေနေသာ သြားေခ်း၊ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ ထုိမွတစ္ဆင့္ ဆင့္ပြား ျဖစ္လာေသာ သြားေက်ာက္မ်ား ေၾကာင့္လည္း သြားဖံုးေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာေစ တတ္ပါသည္။

    ထုိထက္ ဆုိးရြားလာလွ်င္ သြားကုိ အေထာက္အပံ့ ျပဳေသာ အ႐ိုးမ်ား၊ သြားဖံုး႐ိုးႏွင့္ သြားကုိ တြယ္ဆုိင္းထားေသာ ႀကိဳးမ်ား ပ်က္စီး ေစျခင္းျဖင့္ သြား႐ိုးႏွင့္ သြားဖံုးမ်ား နိမ့္က် လာေစၿပီး ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေရာဂါ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စနစ္မွန္ သြားတုိက္နည္းႏွင့္ သြားၾကား မ်ားအား သန္႔ရွင္းေသာ ႀကိဳးမ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ စနစ္တက် ဖယ္ရွား သင့္ပါ သည္။

    သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါတြင္ ခံတြင္း အရသာ မေကာင္းျခင္းကုိ ခံစားရတတ္ ပါသည္။ ခံတြင္း အနံ႔ မေကာင္းျခင္း၊ သြားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ဗက္တီးရီးယား ပလပ္မ်ားႏွင့္ သြားဖံုးၾကားတြင္ ေက်ာက္မ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သြားဖံုးသားမ်ား နီျမန္းေဖာင္းႂကြ ေနျခင္း၊ သြားဖံုးသားမ်ား မညီမညာ ျဖစ္လာျခင္း စသည္တုိ႔ ျဖစ္ေစပါသည္။ စနစ္မွန္မွန္ သြားတုိက္နည္းကုိ အသံုး ျပဳျခင္း၊ အာလုတ္က်င္း ေဆးရည္ကုိ အသံုးျပဳ ေဆးျခင္း၊ သြားေက်ာက္ကုိ ျခစ္ေပးျခင္း၊ သြားၾကားကုိ သန္႔ရွင္းေစျခင္း တုိ႔ကုိ ကုသမႈ အျဖစ္ အသံုး ျပဳႏုိင္သည္။

    မည္သည့္ ႏုိင္ငံတြင္ မဆုိ ေက်းလက္ေဒသ မ်ား၌ အစြမ္းထက္ေသာ တုိင္းရင္းေဆးျမစ္ ရွိၿပီး ေဆးနည္းမ်ား အျဖစ္ လက္ခံ သံုးစြဲၾကၿပီး သံုးစြဲဆဲလည္း ျဖစ္ပါ သည္။ ေခတ္ေပၚေဆးခန္း၊ ေဆး႐ံုမ်ားႏွင့္ အလွမ္း ကြာေဝးေသာ ေက်းလက္ေန ျပည္သူမ်ား အဖုိ႔ မိမိတုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ သဘာဝ အေလ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ေတာ တြင္းမွ ေဆးဖက္ဝင္ အပင္မ်ားကုိ အားကုိး ၾကရေပသည္။

    ဘုိးစဥ္ ေဘာင္ဆက္မွ စ၍ လက္ကုိင္ အသံုးျပဳခဲ့ ၾကသည့္ ေဆးပင္၊ ေဆးျမစ္မ်ားသည္ ေရာဂါ ကုသေရးႏွင့္ က်န္းမာေရး တုိးတက္မႈတြင္ အစြမ္းထက္ျမက္ ၾကပါ သည္။ ျမန္မာ့ ေဆးပညာ တြင္လည္း သြားႏွင့္ခံတြင္း ေရာဂါ ကင္းေစေသာ တုိင္းရင္း ေဆးပင္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ သြားဖံုးေရာင္ ေရာဂါ ကုသေရးတြင္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ အစဥ္အလာ အသံုး ျပဳခဲ့ေသာ ေဆးနည္း တစ္လက္ကုိ တင္ျပလုိပါသည္။ ယင္းမွာ နန္းလံုးႀကိဳင္ အေခါက္ တစ္က်ပ္သားကုိ ထုေထာင္း၊ ေရတစ္ဆယ္ သားႏွင့္ ျပဳတ္ပါ။ ျပဳတ္ေဆးရည္ ထက္ဝက္ က်န္ပါက ဖန္ေဆးရည္ အျဖစ္ ပလုတ္ က်င္းေပးျခင္း၊ ေဆးရည္ကုိ ငံုေပးျခင္း ျပဳလုပ္ပါ။ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ညေနအိပ္ရာ ဝင္ခါနီး အသံုး ျပဳေပးပါ။ ေဆးကုိ တစ္ပတ္အထိ အသံုး ျပဳေပးပါ။ ဤေဆးရည္သည္ သြားနာက်င္ျခင္း၊ သြားဖံုးမ်ား ေရာင္ျခင္း၊ သြားဖံုး ျပည္ယုိျခင္း၊ ေသြးယုိျခင္းတုိ႔ အတြက္ လက္ေတြ႕ေဆးတစ္လက္ ျဖစ္ပါ သည္။

    ခႏၶာကုိယ္ ႀကီးထြား က်န္းမာ ႀကံ့ခုိင္ေရး အတြက္ အစာ အာဟာရ ျပည့္ဝစြာ ရရွိရန္ လုိအပ္ပါသည္။ အစာ အာဟာရကုိ ေၾကညက္စြာ ဝါးစား ႏုိင္ေစရန္ သြားမ်ား က်န္းမာစြာ ရွိေနရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သြားႏွင့္ခံတြင္း က်န္းမာေရးကုိ အထူး ဂ႐ုျပဳသင့္ ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ လုိက္ရပါသည္။


      Credit To Myawady News
Read More »

`ပညာတတ္တစ္ေယာက္၏ တန္ဘိုး´

(ပညာဟူသည္)

ေရွးဦးစြာ ပညာဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို ရွင္းျပရန္ လိုေပလိမ့္မည္။ `ပညာ´ဟူေသာ ပါဠိေ၀ါဟာရမွာ ျမန္မာစကား၊ ျမန္မာစာေပနယ္ပယ္မွာ မ်ားစြာအသံုးျပဳခဲ့ၾက၊ အတိတ္ေခတ္မ်ားကပင္ တြင္က်ယ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ျမန္မာေ၀ါဟာရကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနၾကသည္။

ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ အလြန္နီးစပ္ အလြန္ရင္းႏွီးေနေသာ ေ၀ါဟာရ၊ အမ်ားနားလည္ေသာ အဓိပၸာယ္မွာ ငယ္စဥ္မွ တကၠသိုလ္အထိ ဆိုင္ရာ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံဘာသာရပ္မ်ားကို ေက်ာင္းမွ ဆရာ၊ ဆရာမတို႔က တပည့္ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ျပပို႔ခ်ေပးခ်က္မ်ားဟု ျဖစ္ေပသည္။ ဤအနက္အဓိပၸာယ္ မမွားပါ။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ေနပါသည္။ ပညာဟူသည္ ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းစာမ်ားႏွင့္ မကင္းႏိုင္ပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေလ့ရွိရာ ဤအနက္အဓိပၸာယ္မွာ ေပၚလြင္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ မူရင္း ပါဠိဘာသာက ျပဆို၀ိၿဂိဳလ္ျပဳထားခ်က္မ်ားႏွင့္ အဓိပၸာယ္ေကာက္မ်ားကိုလည္း ထပ္ဆင့္ေလ့လာမွတ္သား သင့္ထိုက္လွပါသည္။ ဆရာျမတ္ ပါဠိစာေပပညာရွင္တို႔၏ အဆိုအမိန္႔ ဖြင့္ဆိုထားခ်က္မွာ နည္းသံုးနည္းႏွင့္ အဓိပၸာယ္ေဖာ္ျပေလ့ရွိရာ ပထမဆံုး ဓာတ္မူလအနက္ကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ရန္ လိုေပလိမ့္မည္။ ပါဠိအ႒ကထာဋီကာ အဘိဓာန္ က်မ္းဂန္မ်ား၌ ပ+ပ္ဥာ (ဥာ)ဓာတ္ ပါရွိသည္။ `ပ´က ေရွ႕ဆက္ပစၥည္းျဖစ္၍ ထူးထူးျခားျခား အနက္မ်ားျပားမႈ ရွိေနသလို (ဥာ)ဓာတ္က သိျခင္း၊ နားလည္ျခင္း၊ ခံယူျခင္းကို ထြန္းျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသိတစ္ခုခု ပညာရပ္ ဘာသာရပ္တစ္ခုခုကို ကြဲကြဲျပားျပား စံုလင္စြာ တတ္သိနားလည္၍ သေဘာေပါက္ မေနာေရာက္ ရျခင္းကို ပညာဟူ၍ ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳၾကသည္။
ေယာဇနာ သမၺာန္ ပါ႒ိသဒၵါနည္းအရဆိုလွ်င္ ပညာဟူေသာ ပုဒ္တစ္ခုခုမွာ အသိရွင္း ဥာဏ္ပြင့္လင္းျခင္း `အာဘ´ အလင္းေရာင္ဟု ဆိုလိုသည္။ ပညာသမာ အာဘာနတၱိ၊ ပညာႏွင့္တူေသာ (၀ါ) ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္ေသာ အလင္းေရာင္ဟူ၍ ေလာကမွာ မရွိဟု သံယုတ္ပါဠိေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေတာ္မူသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ နယ္ပယ္က်ဥ္းက်ဥ္း မယူဆနဲ႔။ မည္သည့္ အသိပညာ အတတ္ပညာမဆို (၁) အျပစ္ကင္းလွ်င္ (၂) လက္ေတြ႔အသံုးခ် အက်ဳိးျပဳလုိလွ်င္ (၃) အမ်ားခ်မ္းသာေကာင္းက်ဳိး ျပဳႏိုင္လွ်င္ ပညာပင္ ေခၚရသည္။ ေက်ာင္းစာတကၠသိုလ္စာသာမက၊ ဘ၀ပညာ သဘာ၀တၱ ပညာစရဏ သိကၡာဂုဏ္ရည္ပညာကိုပါ ပညာဟု အနက္အဓိပၸာယ္ ရရွိေပသည္။
တတိယနည္းမွာ ေနတၱနည္းေပဋေကာပေဒသနည္း (အလကၤာ၊ ဥပစာ၊ ဥပမာနည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္) ေဆာင္ယူခ်ဲ႕ယူရေသာ နည္းျဖစ္ရာ ပညာဟူသည္ အျခားမဟုတ္ ဥာဏ္(ဥာဏ)ပင္ ျဖစ္သည္။ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္း သတၱိႏွင့္ ဗ်တၱိတို႔သည္ပင္ ပညာဟူေသာ အနက္အဓိပၸာယ္ရရွိသည္။ လိမၼာယဥ္ေက်းသင္ယူတတ္ေျမာက္ရေသာ `ပညာမ်ဳိး´သာမက မိမိ၏ ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္မွာ သတၱိစြမ္းအားရွိျခင္း (သွ်ကၠတိ = သတၱိ)သည္ပင္ ပညာျဖစ္၏။ မွန္၏။ ဘ၀အခက္အခဲ ဘာသာရပ္တစ္ခုခု ခက္ခဲက်ယ္၀န္းေစျခင္း စေသာ ဘ၀ပညာ၌ အခက္အခဲကို ပညာျဖင့္ပင္ ေျဖရွင္းေအာင္ျမင္ရန္ ရဲရဲရင္ဆိုင္၀ံ့ျခင္း ဇြဲလံု႔လ သတၱိရွိရျခင္းကိုပါ ထပ္ဆင့္နားလည္ ရေပေတာ့သည္။ ဤအနက္အရ ပ်င္းရိမႈ၊ ေပါ့ဆမႈ၊ အေခ်ာင္အလြယ္လိုက္မႈ၊ ပကာသန ၾကားခ်င္မႈဟူေသာ အညံ့စားစိတ္ အေပ်ာ့စားအလုပ္ကို ဖယ္ရွားေက်ာ္လႊားျခင္း ျပဳရေပသည္။ ပညာမွာ သတၱိရွိ၏။ သတၱိရွိလွ်င္လည္း ဗ်တၱိေခၚစိတ္ထား ယဥ္ေက်းျခင္း ႀကီးသူငယ္သူ ရြယ္တူတို႔ကို ရိုေသေလးစားျခင္း ဂါရ၀မဂၤလ နိ၀ါတမဂၤလာလည္း ပူးတြဲပါ၀င္လာေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း `ပညာ´ကို နက္နက္နဲနဲ သိရန္ ရယူရန္ မလြယ္ကူလွေပ။ သတၱိဗ်တၱိရွိေသာသူတို႔၏ ဥစၥာႏွင့္ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ပညာတတ္တစ္ေယာက္၏တန္ဘိုး စာအုပ္တြင္ပါရွိေသာ စာေရးသူ-ဦးဟန္ေ႒း(သုေတသန)၏ ေဆာင္းပါးမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ႕အား ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။
(ဖတ္ရႈသူအားလံုး ဗဟုသုတမ်ား တိုးပြားႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္)

Credit To BoBo Kyaw facebook page
Read More »

သန္း ၆၀ အတြက္ ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာ


‘လူ’ဟုေခၚေဝၚပညတ္အပ္ေသာ သတၱဝါကို ပရမတ္မ်က္ဝန္းႏွင့္ ၾကည့္ေတာ့ ႐ုပ္ႏွင့္ နာမ္ ႏွစ္ပါးသာရိွသည္။႐ုပ္က ၂၈ပါး၊ နာမ္က ၅၃ပါး၊ ႐ုပ္မွာလည္း ႐ုပ္သက္ ရိွသည္။ နာမ္မွာလည္း နာမ္ဇီဝိတ နာမ္သက္ရိွသည္။အသက္ဟူသည္ ထုိ႐ုပ္ဇီဝိတ၊ နာမ္ဇီဝိတ ႏွစ္ပါးသာျဖစ္သည္။ ထုိႏွစ္ပါးသည္ ပရမတ္စစ္စစ္ျဖစ္သျဖင့္အေကာင္အထည္မရိွ၊ ဝတၳဳ ျဒပ္မရိွ သေဘာမွ်သာ ရိွသည္။ အသက္ဟူသည္ လိပ္ျပာမဟုတ္၊ ဝိညာဥ္မဟုတ္၊အတၱမဟုတ္၊ ငါမဟုတ္၊ အေကာင္တစ္မ်ဳိးမဟုတ္၊ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး ဆက္လက္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္တတ္ေသာ ဓာတ္သေဘာမွ်သာ ရိွသည္။

‘နတၳိအတၦသမံ ေပမံ’ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ခ်စ္ေသာ အခ်စ္ႏွင့္ တန္းတူရည္တူ ဒီဂရီပါဝါဟူေသာ အခ်စ္မည္သည္မရိွဟုဆုိ၏။ ရွင္းေအာင္ေျပာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္သာ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အခ်စ္ဆံုးဟူသည္ကိုယ့္အသက္ကိုယ္ အခ်စ္ဆံုးဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ ကမ႓ာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္းဟု အဆုိရိွ၏။ကမ႓ာမီးေလာင္ေသာအခါ မိခင္တစ္ေယာက္သည္ သားကို ေပြ႔ခ်ီ၍ မီးလြတ္မည္ထင္ရသည့္ဘက္ကို ေျပးေလ၏။မီးက မလြတ္၊ နင္းထားသည့္ ေျမႀကီးက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မနင္းႏိုင္ေအာင္ ပူလာေတာ့၏။ ထုိအခါအခ်စ္ဆံုးျဖစ္ေသာ သားကိုပင္ ေျမမွာခ်၍ နင္းရေလေတာ့၏။ ကိုယ့္အသက္ထက္ ဘာကိုမွ် ဘယ္အရာကိုမွ်ပို၍ မခ်စ္ႏိုင္ဟူေသာ ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္၏။

သက္ရိွသတၱဝါတိုင္းသည္ကိုယ့္အသက္ကို အခင္တြယ္ဆံုး၊ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္၏။ အေရွ႕က အေနာက္၊ အေနာက္က အေရွ႕၊ ေတာင္ကေျမာက္၊ ေျမာက္က ေတာင္၊ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ တတ္သည့္ပညာႏွင့္ အစာရွာထြက္ၾကရသည္။ အသက္ေမြးဖုိ႔ျဖစ္၏။

စားနပ္ရိကၡာဆုိသည့္အတိုင္းအစားအစာဟူသမွ်ကို ရိကၡာဟု ေခၚသည္။ တိရစၧာန္ေတြမွာလည္း ဝမ္းကရိွေနသည့္အတြက္ ဝမ္းရိကၡာလုိသည္။လူေတြမွာလည္း သမုဒၵရာဝမ္းတစ္ထြာအတြက္ ဝမ္းစာရိကၡာ လုိသည္။ ဤေနရာ၌ လူႏွင့္ တိရစၧာန္ကြဲျပားတာက တိရစၧာန္ေတြမွာ ရိကၡာသာ လုိသည္။ သိကၡာ မလုိ။ လူေတြမွာေတာ့ ရိကၡာသာမက သိကၡာပါလုိသည္။လူေတြမွာ ရိကၡာ ရိွ႐ံုႏွင့္ မလံုေလာက္ေသး၊ သိကၡာရိွဖုိ႔ပါ လုိသည္။ လူသည္ ရိကၡာကို အေလးထားသလုိသိကၡာကိုပါ အေလးထားရမည္။ သိကၡာကို အေလးမထားလွ်င္ လူႏွင့္ တိရစၧာန္ ဘာမွ်ထူးျခားေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။

ဘယ္သူေတေတ၊ငေတမာလွ်င္ၿပီးေရာ ဝါဒသည္ တိရစၧာန္ဝါဒ ျဖစ္သည္။ လူမွာလည္း ငေတဝါဒက်င့္သံုးလွ်င္ တိရစၧာန္ဝါဒက်င့္သံုးရာေရာက္သည္။ တိရစၧာန္အမ်ားစုသည္ ကိုယ့္အတြက္သာ ကိုယ္ၾကည့္သည္။ ကိုယ့္အတြက္သာကိုယ္သိသည္။ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမၾကည့္၊ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မသိ။ လူမွာလည္း ထုိအက်င့္မ်ဳိး ရိွေနလွ်င္လူ႔တိရစၧာန္သာ ျဖစ္ေတာ့မည္။ တိရစၧာန္ဟူသည္ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္းသေဘာကို ေဆာင္သည္။ လူသည္လည္းႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇဥ္းျပဳမူလွ်င္ လူစိတ္ေပ်ာက္ေနသူျဖစ္သည္။ မႏုႆမဟုတ္၊ အမႏုႆသာ ျဖစ္သည္။ဆုတ္ကပ္အခါသမယမွာ အမႏုႆေတြ ေပါမ်ားလာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပရိတ္အမႊမ္းမွာ ‘မႏုႆေတာဝါ’ လူကေပးေသာ ဒုကၡတုိ႔မွလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ။ ‘အ မႏုႆေတာဝါ’ လူမဆန္သူတုိ႔က ေပးေသာ ဒုကၡတုိ႔မွလည္းေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါဟု ဆုိသည္။ လူဆန္သူႏွင့္ လူမဆန္သူ ႏွစ္ဦးအနက္ လူမဆန္သူက ပို၍ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းသည္။ လူဆန္သူက လူစိတ္ရိွလုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။ လူမဆန္သူမွာေတာ့ လူစိတ္ေပ်ာက္ေနသည္။

ရိကၡာႏွင့္သိကၡာအစား အူမႏွင့္ သီလ ဟုလည္း သံုးၾကေသးသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕အူမကို အေလးထားသူတုိ႔က အူမေတာင့္မွသီလေစာင့္ႏိုင္မည္ဟု ဆုိသည္။ တခ်ဳိ႕ သီလအေလးထားသူတုိ႔က သီလေစာင့္လွ်င္ အူမေတာင့္ပါသည္ဟုဆိုသည္။ အူမႏွင့္ သီလ ဘယ္အရာက အေရးႀကီးသနည္း။ တိရစၧာန္ေတြကေတာ့ အူမကိုသာ နားလည္သည္။သီလကို နားမလည္။ လူေတြမွာလည္း အူမကိုသာ နားလည္ၿပီး သီလကို နားမလည္ခဲ့လွ်င္ …

ယေန႔ ကမ႓ာမွာလူဦးေရေတြ မ်ားလာသည္။ သယံဇာတေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္း ျပဳန္းတီးလုိက္လာသည္။ သိပၸံပညာ၏တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြက ေခတ္မီဆန္းျပားလြန္းေတာ့ သဘာဝေတြ ယိုယြင္းလုိက္လာသည္။ ယုိယြင္းေတာ့ေဖာက္ျပန္ကုန္သည္။ ေဖာက္ျပန္ေတာ့ ကပ္သင့္ကုန္သည္။ ဒုကၡေရာက္သည္။ တခ်ဳိ႕ေဒသေတြမွာ စားနပ္ရိကၡာေတြကရွားပါးကုန္သည္။ ရွားပါးသည္ထက္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္းက ျမင့္မားေတာ့ ထုိဒဏ္ကို အေျခခံလူတန္းစားအမ်ားစုက ဦးစြာခံၾကရသည္။ ထုိအခါ အူမႏွင့္ သီလက စစ္ခင္းလာၾကေတာ့သည္။ အေျခအတင္ ျဖစ္လာၾကေတာ့သည္။

‘ငါ့ဝမ္းပူဆာအစာရွာ၊ မေနသာလုိ႔ ကိုက္ရသည္’ဟူေသာ ေႁမြ၏ထံုးကို ႏွလံုးမူလာၾကသူက မ်ားလာေတာ့သည္။ လြမ္းေရးထက္ဝမ္းေရးက ခက္လာေတာ့ သိကၡာကိုလည္း မလြမ္းႏိုင္ေတာ့။ သီလကိုလည္း မလြမ္းႏိုင္ေတာ့။ သိကၡာထက္ရိကၡာက ပိုအေရးႀကီးလာေတာ့သည္။ သီလထက္ အူမကို ပုိအေရးထားလာေတာ့သည္။ ထုိအခါ ငေတဝါဒကိုက်င့္သံုးလာၾကသည္။ ဂတိတုိ႔၊ သစၥာတုိ႔ ဆိုတာေတြကိုလည္း သိကၡာႏွင့္အတူ သီလႏွင့္အတူ လမ္းေဘးေျမာင္းထဲကန္ခ်ပစ္လုိက္ၾကေတာ့သည္။

အူမ မေတာင့္လုိ႔သီလ မေစာင့္ၾကတာကေတာ့ ျဖစ္တတ္သည့္ သဘာဝတစ္ခုလုိ႔ ဆုိရေပလိမ့္မည္။ အူမေတာင့္ပါလ်က္ သီလမေစာင့္ၾကတာကေတ့မျဖစ္သင့္ မျဖစ္ထိုက္၊ အူမေတြ ေဖာင္းကားေနပါလ်က္ သီလမေစာင့္ၾကေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ အူမေတာင့္သူေတြသီလ မေစာင့္ၾကေတာ့ တုိင္းျပည္တစ္ခုလံုး ကေျပာင္းကျပန္ ဆင္းရဲျခင္းဒဏ္က နလန္မထူေတာ့။၂၃ မွ်သာ အေရအတြက္ရိွေသာ လက္ဝါးႀကီးမ်ားက အုပ္ထားသျဖင့္ တုိင္းျပည္စီးပြားေရး ပ်က္ခဲ့ရၿပီ။ထုိစီးပြားပ်က္ကပ္ဒဏ္ကို သန္း ၆၀တုိ႔ အလူးအလိမ့္ ခံခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့ သန္း၆၀ ဆင္းရဲသားနင္းျပားတုိ႔အတြက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလးေတာ့ သန္းလာပါေပါ့။ ထုိေရာင္ျခည္မွတဆင့္  နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာင္ျဖာ ထိန္ထိန္သာဖုိ႔ ဆက္လက္ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ၾကရလိမ့္ဦးမည္။ အူမေတာင့္သူေတြ သီလမေစာင့္တာက အူမမေတာင့္လုိ႔ပါဟု ဆင္ျခင္ေပးလုိ႔ရသည္။အူမေတာင့္ပါလ်က္ သီလမေစာင့္သူေတြမွာေတာ့ ဘာဆင္ေျခမွ ေပးစရာမရိွ၊ ေပးလုိ႔မရ။ အမွန္ေတာ့အူမေတာင့္ေနသည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ သီလကိုေတာ့ ေစာင့္သင့္ပါသည္။ အူမေတာင့္သူေတြ သီလေစာင့္ခဲ့ပလွ်င္… ။

အာဠာဝကဘီလူးက“အရွင္ဘုရား ဘယ္ပံုဘယ္နည္း အသက္ေမြးျခင္းက အေကာင္းဆံုးပါလဲ”ဟု ဘုရားကို ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ဘုရားက “ပညာနဲ႔ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး”ဟု ေျဖေတာ္မူခဲ့သည္။ အ႒ကထာဆရာက ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးျခင္းဟူသည္ႏွစ္ဖက္ျမင္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ အသက္ေမြးျခင္းဟု ဖြင့္ဆိုသည္။ ႏွစ္ဖက္ဟူသည္ လက္ရိွ ပစၥဳပၸန္ဘဝႏွင့္ေနာင္တမလြန္ဘဝကို ဆုိလုိသည္။ တစ္နည္း သူ႔ဖက္၊ ကိုယ့္ဖက္၊ သူ႔ဖုိ႔၊ ကိုယ့္ဖုိ႔ကို ဆုိလိုသည္။သူသူကိုယ္ကိုယ္ အသက္ေမြးၾက၊ ဝမ္းေက်ာင္းၾကရာတြင္ ပစၥဳပၸန္အေရး တမလြန္အေရး ႏွစ္ဖက္မွ်ေတြးရမည္။ ႏွစ္ဖက္မွ် ျမင္ရမည္။ သူ႔ဖုိ႔ ကုိယ့္ဖုိ႔ ႏွစ္ဖက္မွ် ေတြးရမည္ ႏွစ္ဖက္မွ်ျမင္ရမည္။

လူသည္တစ္ေယာက္ထဲေနေတာ့ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးသာ ရိွသည္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမိေတာ့ ႏွစ္ဝမ္းႏွစ္ခါး ျဖစ္သြားသည္။ေနာက္ေတာ့ ဝမ္းေတြ ခါးေတြက တုိးပြားမ်ားျပားလာသည္။ ဝမ္းေတြရိွေတာ့ ဝမ္းစာရွာၾကရသည္။ထုိသုိ႔ ဝမ္းစာရွာၾကရာတြင္ တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္သာရသည္ ဝမ္းကား မဝ။ ပီတိစား၍ အားရိွေနရသည္။တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္လည္း မရ၊ ဝမ္းလည္း မဝ။ တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္လည္းရ၊ ဝမ္းလည္း ဝသည္။ ပညာႏွင့္အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဟူသည္ ကုသိုလ္လည္း ရသည္။ ဝမ္းလည္း ဝသည္။

ဤေနရာ၌ပညာဟူသည္ အသိပညာ၊ အသိစိတ္ဓာတ္၊ အသိတရား ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္ရိွသူသည္ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူ၊ေကာင္းေသာ အေလ့အထ ရိွသည္။ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူ၊ ေကာင္းေသာ အေလ့အထသည္ သိကၡာ ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္ရိွသူသည္ေကာင္းေသာ စိတ္ထား ရိွသည္။ စိတ္ထား ေကာင္းသည္။ ေကာင္းေသာ စိတ္ထားရိွသျဖင့္ စိတ္ထားေကာင္းျခင္းသည္သမာဓိသိကၡာ ျဖစ္သည္။ သမာဓိမွာ ‘သံ’က ေကာင္ျခင္းဟု အဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ‘မာဓိ’က စိတ္ထားဟုအဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သမာဓိဟူသည္ စိတ္ထားေကာင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ အသိစိတ္ဓာတ္၊အသိတရား၊ အသိပညာ ကိုယ္တုိင္က ပညာသိကၡာ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္၍အသိစိတ္ဓာတ္၊ အသိတရားရိွသူမွာ ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာက တစ္သားတည္း က်ေနသည္။ အူမႏွင့္ သီလကထပ္တူထပ္မွ်ေနသည္။ ဘုရားရွင္မိန္႔ေသာ ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး ဆုိတာက ထုိသုိ႔ရိကၡာႏွင့္ သိကၡာ တစ္ထပ္တည္းက်ေသာ အသက္ေမြးျခင္း၊ အူမႏွင့္ သီလ ထပ္တူမွ်ေသာ အသက္ေမြးျခင္းကိုဆုိလုိသည္။ ထုိသုိ႔ အသက္ေမြးႏိုင္သူသည္ ေတာ္လည္းေတာ္၊ ေကာင္းလည္းေကာင္းသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူေတာ္ေကာင္းဟု ဆုိရသည္။

အူမႏွင့္သီလသည္ တစ္သီးတျခား ခြဲျခား၍ မရ။ တစ္ဖက္ဖက္ အစြန္းထြက္၍ မရ၊ မွ်ေနမွ သဘာဝက်သည္။ လူတုိင္းမွာအူမရိွသည္။ အူမတိုင္း ေတာင့္ဖုိလုိပါသည္။ အူမေတာင့္ျခင္းသည္ သီလေစာင့္ဖုိ႔အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္သလုိသီလေစာင့္ျခင္းကလည္း အူမေတာင့္ဖုိ႔အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္ပါသည္။ သီလဟူသည္ ေကာင္းေသာအေလ့အထ၊ေကာင္းေသာ အျပဳအမူျဖစ္သည့္အတြက္ ေကာင္းေသာ အေလ့အထေတြ ရိွၾကလွ်င္ ေကာင္းေသာ အျပဳအမူေတြျပဳမူၾကလွ်င္ အူမေတြ ေတာင့္လာမွာ ေသခ်ာပါသည္။

မေတာင့္ေသးေသာအူမ သန္း၆၀တုိ႔ ေတာင့္လာဖုိ႔အတြက္ ေတာင့္ၿပီးေသာ အူမ ၂၃ပါး၊ ထုိ႔အျပင္ ႏြယ္ရာႏြယ္ရာ၂၁ ရာစု ေခတ္သစ္ ေဇာတိက၊ ဇဋိလတုိ႔ ေလာဘေဇာေတြသတ္၊ သီလေစာင့္ဖုိ႔သာ လုိပါသည္။ ထုိ႔အျပင္စာဂတရားလည္း လုိပါသည္။ စာဂကို ဖြင့္ဆုိရာ၌ ‘ပယတပါဏိ’ ျဖန္႔ထားေသာ လက္ရိွရမည္ဟူေသာ အထူးျပဳပါဠိတစ္ပုဒ္ပါသည္။ လက္သီး ဆုပ္မလား၊ လက္ဝါး ျဖန္႔မလား ဟူေသာ ကိုင္ဇာ၏ သီခ်င္းစာသားတစ္ပုဒ္အရဆုိလွ်င္ ဆုပ္ထားေသာ လက္ေတြ ျဖန္႔လုိက္ပါေတာ့။ လက္ဝါးႀကီးေတြကို အမ်ားသူငါ ပံုမွန္လက္ဝါးအဆင့္သို႔ေလ်ာ့ခ်ေပးပါ။ ဆုပ္ထားေသာ လက္ကို ျဖန္႔လုိက္ပါ။ သုိ႔ဆိုလွ်င္ သန္း ၆၀တုိ႔အတြက္ သမၼာအာဇီဝ(သမာအာဇီဝ)၊ သမဇီဝိတသမၸဒါ ျဖစ္၍ သိကၡာႏွင့္ ရိကၡာ၊ အားလံုးျပည့္စံုလာမွာ ေသခ်ာပါသည္။
Credit To Phillip Pyae 
Read More »

ပညာေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာ (National Identity)



နယ္စပ္ေဒသအတြင္း ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ေရႊ႔႕ေျပာင္းေက်ာင္းမ်ား၏ သင္ရိုးညြန္းတမ္း ဆိုင္ရာ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲကို ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ေဆြးေႏြးပြဲ ဦးေဆာင္သူ Burma Migrant Teacher Association-BMTA ၏အတိုင္ပင္ခံ ဆရာသိန္းႏိုင္မွ သင္ရိုးညြန္တမ္းႏွင့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာ (Natioanl Identity) တို႔၏ အဆက္အစပ္ကို ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ သင္ရိုး ညြန္းတမ္းဟု ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းရွိေက်ာင္းသားတို႔အား အမ်ိဳးသားသရုပ္ လကၡဏာကို ထင္ဟပ္သည့္ သင္ရိုးညြန္တမ္းမ်ားကို ျပဳစုေပးရန္ လိုအပ္လာသည္။  သင္ရိုးညြန္တမ္း မေရးဆြဲမီ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္ရွိ ေက်ာင္းသားတို႔၏ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာႏွင့္ ပကတိအေျခအေနတို႔ကို သိရွိရန္လိုအပ္လာခဲ့သည္။

တိုက္ဆိုင္စြာပင္ (Natioanl Identity) ၏အေရးပါမႈကို လက္ရွိ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္ ၀န္ႀကီးတဦထံမွ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ၾကားခဲ့ရသည္။ ေမာကၡ ပညာေရး မဂၢဇင္း ျပည္တြင္း၌ အေျခစိုက္ေရးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ ေခတၱေတြ႔ၾကရာတြင္ မဆီမဆိုင္ National Identity စကားလုံးေ၀ါဟာရဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ဦးေအာင္မင္း၏ အျမင္အရ ျမန္မာတို႔၏ National Identity ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္ဟု သုံးသတ္သည္။ ႏိုင္ငံအတြက္ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးေသာ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ေပ်ာက္ဆုံးမႈကို သိေသာ ၀န္ႀကီး ေအာင္မင္းကို ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ စာေရးသူ၏ အျမင္မွာ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ႏိုင္ငံတခုလုံး၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရး ရကတည္းက မရွိခဲ့ဟု ေျပာရေပလိမ့္မည္။ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ စုေပါင္းေနထိုင္ေသာ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ တခုတည္ေထာင္ရန္ ရည္မွန္းထားသည့္ ( Federal Union Context) ေအာက္တြင္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ သတ္မွတ္ရန္ မည္ကဲ့သို႔ ေဖၚေဆာင္ၾကမည္နည္းဟု ေမးခြန္းရွိလာခဲ့သည္။

Nations State တခုအေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ေဖၚေဆာင္ၾကရာတြင္ ေက်ာင္းမ်ားမွ စတင္အေကာင္အထည္ ေဖၚၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္သို႔ က်ေရက္ခဲ့သည့္ တရုတ္ႏိုင္ငံပိုင္ ေဟာင္ေကာင္သည္ အဂၤလိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္တြင္ တရုတ္အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ေပ်ာက္ကာ ေဟာင္ေကာင္လူထု၏ သီးသန္႔ဆန္ေသာ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာတရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ ေဟာင္ေကာင္ေန မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားကို National Education ကုိမေပးဘဲ လူသားဆန္ေသာ Civil Education ကိုသာအဓိကထား သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ေဟာင္ေကာင္ကို ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ေအာက္က လႊဲေျပာင္းယူေသာအခါ တရုတ္ႏိုင္ငံအဖို႔ ေဟာင္ေကာင္လူထု၏ တရုတ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ဆက္ဆံလိုမႈ မရွိသည့္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ တရပ္ကို ေတြ႔ရွိလာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တရုတ္အစိုးရသည္ ေဟာင္ေကာင္လူထုအေနျဖင့္ တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ တရုတ္ယဥ္ေက်းမႈ၊ တရုတ္ျပည္ၾကီးအေပၚ သစၥာရွိသည့္ အမ်ိဳးသားလကၡဏာ တရပ္ေပၚေပါက္လာရန္ အားထုတ္မႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာေရးစနစ္၏ သင္ရိုးညြန္တမ္းတြင္ National Education ကိုေၾကာရိုးအျဖစ္ ထည့္သြင္းေဖၚျပလာခဲ့သည္။ အေမရိကန္တို႔၏ အမ်ိဳးသား ပညာေရးတြင္ အေမရိကန္ ျဖစ္ရသည္ကို ဂုဏ္ယူသကဲ့သို႔ ကိုးရီးယားတို႔သည္လည္း ေက်ာင္းသြားသည့္ ပထမရက္မွ စတင္ကာ ကိုးရီးယား ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကို သီဆုိရင္းျဖင့္ ပညာတတ္ ျဖစ္လာသည္ကို အမ်ိဳးသားေရးဂုဏ္ အျဖစ္၀င့္ၾကြားေလ့ရွိသည္။

ႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ Alfred Marshal က ( Citizenship) ႏိုင္ငံသား ျဖစ္မႈကို ေျပာဆိုရာတြင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ အဖြဲ႔၀င္ျဖစ္မႈကို ႏိုင္ငံႏွင့္ ၄င္းႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးတမ္း စဥ္လာကို သစၥာရွိမႈ အေပၚတြင္အေျခခံ ထားသည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ရည္ညြန္းရာတြင္ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာ၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ သမိုင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ႏုိင္ငံ၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုက္တက္မႈႏွင့္ ဆက္စပ္ကာ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ စြယ္စုံက်မ္းတြင္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အမ်ိဳးသား လကၡဏာကို ဤကဲ့သို႔ ဖြင့္ဆိုထားသည္။ ("a relationship between individuals and the nation, whereby the individuals stay loyal to the nation and enjoy the rights protected by the nation") ပုဂၢလလူသားတဦးခ်င္းႏွင့္ ႏိုင္ငံတို႔၏ ဆက္ႏြယ္မႈျဖစ္ၿပီး ပုုဂၢလႏိုင္ငံသားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိမႈျဖင့္ ထိုပုဂၢလ လူသား၏ရပိုင္ခြင့္မ်ားကို ႏိုင္ငံ၏ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေအာက္တြင္ ခံစားပို္င္ခြင့္ရွိသည္။ ဤစာပိုဒ္အရ ႏိုင္ငံသား၏ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသည္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္အတူ ႏို္င္ငံသားတဦး၏ တာ၀န္ကိုပါ ဖြင့္ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသည္ ႏိုင္ငံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပုံစံႏွင့္ စနစ္ကို လူသားတဦးခ်င္းအေနျဖင့္ မ်ားစြာသက္ေရာက္မႈ ရွိသည္ကိုေတြ႔ရသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ ျပည္တြင္းစစ္ကိုပါ အေမြအျဖစ္ လက္ခံရရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ပညာေရးတြင္လည္း မတူကြဲျပားေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေပါင္းစုံေအာက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ကို အေျခခံသည့္ ပညာေရးမ်ိဳးကို တည္ေဆာက္ထားျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သီဆိုေနသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသည္ပင္ ျပည္ေထာင္စုဘြား တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသည္ တိုင္းရင္းသားတို႔ကို ကိုယ္စားျပဳပါသေလာ ဟူသည္ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။

အိႏိၵယႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ လူဦးေရး အဆမတန္မ်ားျပားေသာႏိုင္ငံ၊ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ လူမ်ိဳးစုေပါင္း ၆၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္ႏိုင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသားပညာေရး စနစ္သည္ Social Harmony ကိုအေျခခံထားသည့္ ပညာေရးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ Social Harmony ျဖင့္ႏိုင္ငံသားတို႔း၏ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ေဖၚေဆာင္ထားသည္။ မတူကြဲျပားျခင္းသည္ အိႏၵယႏိုင္ငံသားတို႔အဖို႔ ဂုဏ္ယူစရာအမွတ္သေကၤတ အျဖစ္ တည္ေဆာက္ထားသည္။
 ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပကတိ အေျခအေနသည္ အမ်ိဳးသား သရုပ္သ႑ာန္ ကိုေဖၚေဆာင္ရာတြင္ အထူးအေလထားရမည့္ အခ်က္ျဖစ္ေနေပသည္။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္အတူ ပညာေရးစနစ္ နိမ့္က် ပ်က္စီးယိုယြင္းေနမႈကို ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးတို႔မွ အေလးထားေျပာဆိုလာသည္ကို ေတြ႔ရေပသည္။

ပညာေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေအာက္တြင္ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ပူးေပါင္းပါ၀င္သည့္ National Education ပညာေရးစနစ္ကို မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ေဖၚ တည္ေဆာင္သင့္သည္ကို ညွိႏႈိင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ားလည္း အတန္အသင့္ရွိလာၿပီ ျဖစ္သည္။
National Education ႏွင့္အတူ တိုင္းရင္းသားတို႔တြင္ ကိုယ္ပိုင္ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာ ရွိၾကသည္ကို သတိထားသင့္သည္။ ဥပမာ ရခိုင္တို႔၏ အမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာတြင္ ရခိုင္လူမ်ိဳးကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း၊ ဗုဒၶဘာသာကို သက္၀င္ယုံၾကည္ျခင္းတို႔သည္ ရခိုင္တို႔၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားခဲ့သည္မွာ ေျမာက္ဦးေခတ္ ကတည္းကပင္ စတင္ခဲ့သည္။ “ အမ်ိဳးသီလ၊ ႏွစ္ဌာနကို၊ ျပည္၀ မ႑ိဳင္ ေစာင့္စြမ္းႏိုင္သည္၊ ရကၡနာမ၊ ဘြဲ႔မည္လွျဖင့္၊ အႏြတၱသညာ ေခၚအပ္ရတည္း” ဟု ရခိုင္ျဖစ္ျခင္း၏  အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကို ထင္ဟတ္သည့္ စံကိုသတ္မွတ္ခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ထိုင္းတဦး၏ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာသည္ ထိုင္းဘုရင္အေပၚ ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္း၊ ဘုရင္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းသည္ ထိုင္းနိုင္ငံကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ကာကြယ္ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ထိုင္းလူမ်ိဳး ျဖစ္ရျခင္းကို ဂုဏ္ရွိသည္ဟု ခံယူထားသည္။

ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ေအာက္တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ရေသာ က်ေနာ္တို႔၏ မ်ိဳးဆက္သည္ မေရရာသည့္ “ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အညမည”သေဘာတရားကို အဓိကထား သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ၄င္းသေဘာတရား၏ ေအာက္တြင္ လူမ်ိဳးုအသီးသီး၏ အမ်ိဳးသား လကၡဏာကို ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့သည္ဟုပင္ ေျပာရေပလိမ့္မည္။ တို္င္းျပည္အတြက္ အရာရာကို စြန္႔လႊတ္ၾကဟူေသာ၊ တိုင္းျပည္အတြက္ အနစ္နာခံၾကဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ မိုးလုံးညံေၾကြးေၾကာ္သံျဖင့္ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ က်ေနာ္တို႔မ်ိဳးဆက္သည္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ေအာက္က ေမြးထုတ္ေပးလိုက္သည့္ထုတ္ကုန္ ျဖစ္သည့္အတြက္ မေရရာသည့္ အေတြးအေခၚမ်ားျဖင့္ အမ်ိဳးသားလကၡဏာကို ေမ့ေပ်ာက္ထားခဲ့ၾကသည္။ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာကိုေဘးခ်ိတ္ကာ လူထုေကာင္းစားေရး၊ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားေရးကို ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အတူ ရဲေဘာ္မ်ားမွလည္း အသံေကာင္း ေအာ္ဟစ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး၏ ပကတိ အေျခအေနသည္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ဦးတည္ေနၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈႏွင့္ လူသားဆန္မႈ မဲ့ျခင္းတို႔ကို ေခါင္းေဆာင္မွသည္ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထိ ေတြ႔ျမင္ေနရသည္။

စစ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္မွထြက္ရွိလာသည့္ National Education Identity မွာ “ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ ထြန္းကားေရး၊ လြတ္လပ္ေရး တန္ဖိုးကို သိနားလည္ၿပီး ႏိုင္ငံ၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ထိမ္းသိမ္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာင့္လိုစိတ္ ထက္သန္ေစေရး၊ အမ်ိဳးသား အေမြအႏွစ္ကို ထိမ္းသိမ္းလိုစိတ္ ပြားမ်ားေစၿပီး ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ိဳးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေစေရး” စသည့္ ရည္မွန္းခ်က္ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖင့္ National Education ကိုအေကာင္အထည္ ေဖၚခဲ့သည္။

စစ္အစိုးရ၏ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သည့္ ျပည္ေထာင္စု သားခ်င္းမ်ားကို အဆက္မျပတ္ ထုိးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ေနျခင္း၊ ပင္လုံစာခ်ဳပ္၏ ပင္မေၾကာရိုး မူျဖစ္သည့္ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓါတ္ကို ရိုက္ခ်ိဳးၿပီး လူမ်ိဳးႀကီး အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖန္တီးျခင္း၊ ႏိုင္ငံ၏ အေမြအႏွစ္အားလုံးကို ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ လက္သိပ္ထိုး ေရာင္းစားၿပီး Natioanl Identity ကို ပညာေရး ေၾကာရိုးကေန ဖယ္ထုတ္ခဲ့သည္။

ႏိုင္ငံအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း ဟူေသာစကားထက္ မိမိကိုယ္ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မိသားစုအေပၚခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ မိမိလူမ်ိဳးအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း စေသာအေျခခံက်သည့္ လူသားတို႔၏ ပကတိအရွိတရားကို အေျခခံေသာစနစ္မွ တိုင္ရင္းသားေပါင္းစုံ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ေပါင္းစုံရွိသည့္ ႏိုင္ငံကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္မႈကို ဂုဏ္ယူသည့္ အမ်ိဳးသား လကၡဏာမ်ား ေပၚလြင္လာေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးမည့္ ပညာေရးစနစ္မ်ိဳးသည္ကို မည္ကဲ့သို႔ အေကာင္အထည္ေဖၚၾကမည္ကို အေလးထားရမည့္ အခ်ိန္တန္ၿပီဟု ျမင္မိပါသည္။

Credit To လွေရႊ
Read More »

တိုင္းျပည္ဆင္းရဲ နိမ့္က်ေနရသည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ဟု မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီ ေျပာၾကား

 
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားထက္ အဘက္ဘက္မွ နိမ့္က်ျခင္း၊ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ဆင္းရဲေနရျခင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာ ျဖစ္ပြားေနခဲ့ေသာ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ျပည္တြင္းစစ္သည္လည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား တန္းတူအခြင့္အေရး မရခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေတာ္၀င္ႏွင္းဆီတြင္ ဇြန္ ၁၅ ရက္က ျပဳလုပ္သည့္ ဖက္ဒရယ္မူႏွင့္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ အျမင္ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ေျပာၾကားသည္။
ထိုေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ႏိုင္တလညီက ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုသည္မွာ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ တြဲၿပီးပါလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းရင္းသားမ်ား အေနႏွင့္ တန္းတူညီမွ်မႈကို ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းမွ မရႏိုင္သျဖင့္ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့သည္။
မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွ စတင္ကာ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ မ်ားကလည္း တိုင္းျပည္၏ သယံဇာတမ်ားကို ထုတ္ယူကာ ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ေရာင္းခ်ကာ စစ္လက္နက္ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူရျခင္း ျဖစ္သလို အစိုးရ အေနႏွင့္လည္း ျပည္တြင္းစစ္မ်ားေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔ခံထားရသျဖင့္ သယံဇာတမ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္သာ ေရာင္းခ်ရျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ သယံဇာတမ်ား နစ္နာခဲ့ရေၾကာင္း မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ ႏိုင္တလညီက ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အျပင္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားအား ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းမွ ေတာင္းဆိုရန္ ေျပာၾကားခဲ့သျဖင့္ မြန္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ႏိုင္ထြန္းသိန္း၊ ႏိုင္ေငြသိန္းတို႔သည္ ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္ကာ လက္နက္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီကို လဲလွယ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ေရႊက်င္ အပါအ၀င္ ခုနစ္ဦးက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဖြဲ႔စည္းၿပီး ဆက္လက္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းလိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ မြန္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ထားခဲ့သည္ဟု ႏိုင္တလညီက မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၏ သမိုင္းေၾကာင္းကို အရင္ဆံုး ေျပာၾကားသည္။
ထို႔အျပင္ "၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒမွာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး အရမ္းနည္းတယ္။ ျပည္နယ္ အစိုးရေတြမွာ ဘာမွလုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ဗဟိုကပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဘာသာစကား၊ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း တိတိက်က် ဥပေဒျပ႒ာန္းထားတာ မေတြ႕ရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ကေတာ့ အေျခခံ ဥပေဒမွာ တိတိက်က် ျပ႒ာန္းေပးေစ ခ်င္ပါတယ္" ဟု ႏိုင္တလညီက The Daily Eleven သတင္းစာသုိ႔ ေျပာၾကားသည္။
ထို႔ေနာက္ ႏိုင္တလညီက ဆက္လက္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႐ံုးသံုးဘာသာစကားကို ျမန္မာစာဟု သတ္မွတ္ထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ားတြင္ ျမန္မာစကားအျပင္ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ဘာသာစကားကိုပါ တြဲဖက္၍ သတ္မွတ္ေစလိုေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ အခ်ဳိ႕ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ေဒသခံ ဘာသာစကားႏွင့္ အဂၤလိပ္ ဘာသာစကား တြဲဖက္ၿပီး ႐ုံးသံုးဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္သကဲ့သို႔ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ တူညီခ်က္မ်ားရွိေသာ ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံတြင္ ႐ုံးသံုးဘာသာ ၁၁ ဘာသာအထိရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။  
Read More »

ႏွစ္ဖက္တပ္မ်ား ခ်ထားေရး အပါအ၀င္ လာမည့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအတြက္ အစိုးရႏွင့္ ေကအင္န္ယူတို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေဆြးေႏြး










 knumpc-june16
KNU ဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖိုးအား ဇြန္ ၁၅ ရက္ ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး MPC ၌ ေတြ႕ရစဥ္  (ဓာတ္ပုံ-ထက္႐ႈိင္း)
လာမည့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕ႏွင့္ ကရင္အမ်ဳိးသား အစည္း1အ႐ုံးတုိ႔ ဇြန္ ၁၅ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊလီလမ္းရွိ Myanmar Peace Center တြင္ ေတြ႕ဆုံၿပီး အႀကိဳေဆြးေႏြးမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက ေျပာၾကားသည္။
အဆုိပါ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ေကအင္န္ယူ ဥကၠ႒ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖုိးႏွင့္ ကာကြယ္ေရးဌာန တာ၀န္ခံ ဖဒုိေစာေရာဂ်ာခင္တုိ႔ ပါ၀င္တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက "မေတြ႕တာလည္း ၾကာၿပီ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ Code of Conduct ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ရွိတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕နဲ႔ ေရာၿပီးလာၾကတာပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မူတူးေစးဖုိးလည္း ပါတယ္။ တကယ္ေဆြးေႏြးမွာက ေအာက္ေျခက လူေတြပဲ ေဆြးေႏြးၾကတာပါ။ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းက လူေတြက မေတြ႕တာ ၾကာၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ေျပာဖုိ႔ ခဏေတြ႕ၾကတာပါ" ဟု ေျပာၾကားသည္။
ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ကရင္တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ Myanmar Peace Center မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ေတြ႕ဆုံၿပီး ႏွစ္ဖက္လုိက္နာရမည့္ Code of Conduct ကို ေဆြးေႏြးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ႏွစ္ဖက္တပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး တပ္ေနရာ ခ်ထားေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ပါ၀င္ေၾကာင္း သိရသည္။
"ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လုိက္နာရမယ့္ က်င့္၀တ္စည္းကမ္းမ်ားအား ပီပီျပင္ျပင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယုံၾကည္မႈ အခုိင္အမာ ရွိမွသာလွ်င္ တပ္ေနရာ ခ်ထားေရးမ်ားအား လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္ ျဖစ္တယ္" ဟု KNU အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ဖဒုိမန္းညိမ္းေမာင္က ဇန္န၀ါရီလ အတြင္းက ေျပာၾကားထားသည္။
"အိပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရးထုိး ၿပီးသြားရင္ စစ္ေျမျပင္ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းမ်ားဆုိတာ လုပ္ရတယ္။ အဲဒါမွလည္း ဟုိဘက္ဒီဘက္ ဘာေတြထိန္းရမယ္ဆုိတာ သိရမယ္။ ေကအင္န္ယူဘက္ကေရာ တပ္ဘက္ကေရာ ျပည္သူလူထုေရာ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေလးေတြခ်ၿပီး ေရးၾကတာေပါ့။ အဲဒါေတြ ညိႇႏႈိင္းၿပီး လက္ေတြ႕ေျမျပင္မွာ တုိက္ပြဲေတြ ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ပုိခုိင္မာေအာင္ လုပ္တာေပါ့။ တကယ့္ အစည္းအေ၀းႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ အလြတ္သေဘာပါပဲ။ ေအာက္ေျခအဆင့္မွာ ဘာေတြလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေျပာထားမွ တကယ္ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ အဆင္ေျပမွာလာမယ့္ ေဆြးေႏြးပြဲေတြအတြက္ ရည္ရြယ္တာေပါ့" ဟု ေျပာၾကားသည္။ အစုိးရႏွင့္ ေကအင္န္ယူတုိ႔သည္ Code of Conduct ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းကလည္း ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့သည္။
Credit To First-11    
Read More »

ျမန္မာစာေပႏွင့္ သတ္ပံု၏ ေနရာ

AddThis Social Bookmark Button
thatpon-june9
ျမန္မာစာေပတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ အေရးပါေသာ အခန္းက႑ တစ္ရပ္မွ ရပ္တည္ခဲ့သည္ဟူ၍ ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ေရွးျမန္မာ မင္းမ်ားလက္ထက္ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာကို "သတ္ပံုမွား၍ ေရးထားေသာစာကို စာပ်က္ဟု ဆိုတတ္ၾကသည္။ ထိုစာမ်ဳိး ေရးသားသူကိုလည္း လူညံ့ဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ ေရွးေခတ္က သတ္ပံုမွားလွ်င္ တရားတေပါင္ ျဖစ္ခဲ့မႈကို ကုန္းေဘာင္ေခတ္စာဆို ရႏၲမိတ္ေက်ာ္ထင္ ျပဳစုခဲ့ေသာ "ေရစႀကိဳခံုေတာ္ျဖတ္ထံုး" အခ်ဳိ႕၌ အထင္အရွား မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သတ္ပံုမွားလွ်င္ တရားျဖစ္သည္" ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကားပင္ ရွိခဲ့သည္။
ျမန္မာ ပညာရွင္ႀကီးမ်ား၏ အဆိုအမိန္႔အရ ျမန္မာသတ္ပံု၏ အေျခခံသည္ "အပင့္ႏွင့္ အရစ္၊ တ-သတ္ႏွင့္ ပ-သတ္၊ န-သတ္ႏွင့္ မ-သတ္၊ ေသးေသးတင္" ဟူေသာ ေရးထံုးသံုးမ်ဳိးတြင္ အေျခခံသည္။ ျမန္မာစာသတ္ပံု အေရးအသား၌ ထိုေရးနည္း သံုးမ်ဳိးသည္။ အမ်ားဆံုး မွားယြင္းေရာေႏွာ ႏိုင္သည္။ ထိုေရးထံုး သံုးမ်ဳိးကို မွားေရးမိလွ်င္ အနက္အဓိပၸာယ္ ေျပာင္းလဲသြားသည့္အတြက္ အတိမ္းအေစာင္း မခံေသာ ေရးထံုးမ်ားဟု အဆိုျပဳခဲ့ၾကသည္။ စာေပ ေရးသားရာတြင္ သတ္ပံုသည္ စာေပ၏ အထိန္းအကြပ္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသားရာတြင္ သတ္ပံုသည္ အေရးႀကီးေသာ က႑တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အထိန္းအကြပ္ သေဘာမ်ဳိးသာ သတ္မွတ္လက္ခံ အသံုးျပဳသင့္သည္ဟူ၍ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စာေပပညာရွင္မ်ားက မိန္႔ဆိုလမ္းၫႊန္ခဲ့သည္။
ေရွးျမန္မာမင္းမ်ား လက္ထက္တြင္ သတ္ပံုေနရာ သတ္မွတ္မႈကို "ေညာင္ရမ္းေခတ္ သာလြန္မင္း လက္ထက္၌ ၿမိဳ႕၀န္ကို "နသတ္" ျဖင့္မေရး "ေသးေသးတင္" ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေသာေၾကာင့္ "ၿမိဳ႕၀န္" မဟုတ္ၿပီ ေတာထဲမွ "၀ံ" ျဖစ္သည္ဟု စာကိုပစ္လိုက္ ဖူးေခ်သည္။ စာေရးကိုလည္း ေမာင္းထုတ္ေတာ္ မူခဲ့ဖူးေခ်သည္" ဟူ၍လည္းေကာင္း။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ဘႀကီးေတာ္ (စစ္ကိုင္းမင္း) လက္ထက္တြင္လည္း လႊတ္ေတာ္စာေရးသည္ ေရႊၾကက္ယက္သို႔ သစ္ေရာက္သည္ကို စာေပးရာ၌ "ေရႊၾကက္ယက္" ကို "ေရႊက်က္ယက္" ဟု သတ္ပံုမွားေရးသား ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သစ္ပိုင္ရွင္ ပညာရွိက လႊတ္ေတာ္က စာမဟုတ္၊ စာလုပ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆို၍ အတင္းအမာေနလွ်င္ လႊတ္ေတာ္၀န္က စာေရးအား ရာဇ၀တ္ခံေစ၍ သစ္ရွင္ပညာရွိအား စကားမလြင့္ေအာင္ လက္ေဆာင္ျဖင့္ ေငြေပးရဖူးေလ၏" ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္းပါ၊ အေရးအသား အတင္အျပလည္း ေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား မ်ားကာမွ်ျဖင့္ စာညံ့ဟု မဆိုသင့္ပါ။ စာေရးသားမႈတြင္ သတ္ပံုထက္ ပို၍ အေလးေပးသင့္ေသာ၊ ပို၍ ေရွ႕တန္းတင္သင့္ေသာ အရည္အေသြးမ်ား ရွိေနပါသည္ . . . . .
ကုန္းေဘာင္ေခတ္စာဆို စာေတာ္ျပန္ ဆရာႀကီး ဦးပညာ၏ သားေရႊဥ ဆံုးမစာတြင္ ျမန္မာစာေပတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာသည္ အေရးပါပံုကို "ၿမိဳ႕၀န္စာဟု ေရးရာမွာလွ်င္ ေသးေသးတင္၍ အထင္အရွား မွားေတာင္းမွားေသာ္ မင္းမ်ားမိန္႔ဟန္၊ ငါ့ၿမိဳ႕၀န္သည္၊ တိရစၦာန္ညစ္၊ ေတာ၀ံျဖစ္ၿပီး သစ္သီးရွာေဖြ စားပေစဟု၊ ေရႊျပည္မွလွ်င္ ေတာသို႔ႏွင္ေစ" ဟူ၍ လည္းေကာင္း။
"ေရႊၾကက္ယက္ကို၊ ပင့္လ်က္ဤမွာ ယခုပါခဲ့ လႊတ္စာမပီ၊ အင္မညီဟု မထီစိတ္၌ ပစ္လႊင့္လိုက္ေသာ္၊ ခိုက္ခိုက္တုန္မွ် မ်က္မာန္ထလ်က္" ဟူ၍လည္းေကာင္း။
သတ္ပံုမွားခဲ့လွ်င္ လက္ျဖတ္ခံခဲ့ရသည္အထိ ျပစ္ဒဏ္ေပးခဲ့ မႈကိုလည္း "စာေရးစာမွတ္ လူမတတ္ကို လက္ျဖတ္မင္းဒဏ္ စီရင္ဖန္၏" ဟူ၍လည္းေကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။
ျမန္မာစာေပ သမုိင္းေၾကာင္း၏ ေခတ္အဆက္ဆက္၌ ေရးထံုးသတ္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်မ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျပဳစုေရးသားခဲ့ရာတြင္ ျပဳစုသူ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အယူအဆ အကိုးအကားအရ သတ္ပံုက်မ္း တစ္ေစာင္ႏွင့္ တစ္ေစာင္သည္ အပင့္ႏွင့္အရစ္၊ တ-သတ္ႏွင့္ ပ- သတ္၊ န-သတ္ႏွင့္ မ-သတ္၊ ေသးေသးတင္တို႔၌ မူကြဲမ်ား ရွိခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာ့စာေပ သမိုင္းတြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ သတ္ပံု၏ မူကြဲအခက္အခဲ ျပႆနာကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္ သတ္ပံုပညာရွင္ႀကီး မ်ား၏ ဦးေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ (ဦး၀န္)က "ျမန္မာစာတြင္ သတ္ပံုႏွင့္ အပင့္အရစ္သည္ အခက္ႀကီး တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ဤအခက္ကို လြယ္ကူေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ အင္း၀ေခတ္ ရွင္မဟာရ႒သာရ အမွဴးျပဳေသာ စာဆိုတို႔သည္ ပ်ဳိ႕လကၤာ၊ ေမာ္ကြန္းရတု၊ ဧခ်င္း၊ အန္ခ်င္း၊ လူးတား စသည္တို႔တြင္ ကာရန္ေထာက္၍ စပ္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ အပင့္အရစ္ကိုလည္း ခြဲထားျပဳ၍ စီကုံးခဲ့သည္။ ထိုပ်ဳိ႕လကၤာ စပ္ထံုးမ်ားကို ထုတ္ႏုတ္ကာ ေႏွာင္းဆရာမ်ားက သတ္ပံုက်မ္း၊ သတ္ပံုၫႊန္းက်မ္း ခြဲထားက်မ္းမ်ားကို ျပဳစုခဲ့ၾကသည္" ဟူ၍ မိန္႔ဆိုခဲ့သည္။
ျမန္မာစာေပ ေလာက၏ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ၿပိဳင္ စာေပေလာကတြင္ သတ္ပံု၏ ေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ)၏ ျမန္မာစာေပႏွင့္ သတ္ပံု၏ ေနရာလမ္းညႊန္ခ်က္၊ မိန္႔ဆိုမႈသည္ ယေန႔ ျမန္မာစာေပ ေလာကသားမ်ားအတြက္ သတ္ပံုေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေခတ္သစ္၏ ျမန္မာသတ္ပံုဆိုင္ရာ အေတြးအျမင္ လမ္းၫႊန္ခ်က္ကို  ျမန္မာစာေပ မီးေမာင္းထိုးျပလ်က္ ရွိေနေပသည္။
စာေရးရာတြင္ သတ္ပံုအေရးႀကီး ပါသည္။ သတ္ပံုသည္ စာေပ၏ အထိန္းအကြပ္ ဆိုသည္မွာလည္း မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလြန္စည္းကမ္းႀကီးေသာ အတိမ္းအေစာင္း မခံေသာ၊ အထိန္းအကြပ္မ်ဳိး မဟုတ္။ အေျခအေနကို လိုက္၍ သင့္သလို ဆက္ဆံထိန္းကြပ္တတ္ေသာ အလြန္သေဘာေကာင္းေသာ အထိန္းအကြပ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။
သို႔ေပမဲ့ သတ္ပံုႏွင့္ ဆက္ဆံေနေသာ သူအခ်ဳိ႕က သတ္ပံုကို အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အထိန္းအကြပ္ႀကီးအျဖစ္ သတ္မွတ္ေနၾကသည္။
စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်မႈအပိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာေပကိစၥတြင္ သတ္ပံုတစ္ခုတည္းသာ ပါ၀င္သည္ မဟုတ္ပါ။ စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်မႈတြင္ သတ္ပံုတစ္ခုတည္းကိုသာ အားျပဳေန၍ မျဖစ္ပါ။ ေက်ာင္းသားမ်ား သတ္ပံုမွန္မွန္ ေရးႏိုင္ေစရန္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ လမ္းညႊန္ျပသမႈမ်ဳိး ျပဳလုပ္ရမည္မွာ မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သတ္ပံုကို ေရွ႕တန္းတင္ကာ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ သတ္ပံုကို အာ႐ံုျပဳေနလွ်င္ သတ္ပံုမွအပ ျဖစ္ေသာ အျခားကိစၥမ်ားတြင္ လစ္ဟင္းသြားတတ္ ပါသည္။ သဒၵါ အသံုးအႏႈန္း မွန္ကန္မႈ၊ ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းစြာ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ အသက္၀င္ လႈပ္ရွားေအာင္ ေရးသားႏိုင္မႈ၊ တင္ျပလိုေသာ အေၾကာင္းအရာကို စည္းလံုးေျပျပစ္စြာ တင္ျပႏိုင္မႈ၊ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ၊ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္မႈ စသည့္ ကိစၥမ်ားစြာ တို႔သည္လည္း အေရးတႀကီး လမ္းၫႊန္ေပးသင့္သည့္ ကိစၥမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သတ္ပံုကိုသာ အားျပဳေနလြန္းလွ်င္ ထိုကိစၥမ်ား လစ္ဟင္းသြား ႏိုင္ပါသည္။
သတ္ပံုကို အားျပဳလြန္းသူသည္ သတ္ပံုကိုသာ ၾကည့္၍ အကဲျဖတ္ခ်င္ တတ္ပါသည္။ "သတ္ပံု၊ သတ္ပံု" ဟူေသာ အသံကိုျပဳလ်က္ ေက်ာင္းသား၏ စာထဲတြင္ သတ္ပံုအမွား ဘယ္ႏွလံုး ပါသည္ကို မွန္ဘီလူးႏွင့္ ၾကည့္၍ရွာခ်င္ တတ္ၾကပါသည္။
ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္း မပါ။ အေရးအသား အတင္အျပလည္း မေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား နည္းကာမွ်ႏွင့္ စာေကာင္းဟု မဆိုသင့္ပါ။ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စလည္းပါ၊ အေရးအသား အတင္အျပလည္း ေျပျပစ္ေသာ စာမ်ဳိးကို သတ္ပံုအမွား မ်ားကာမွ်ျဖင့္ စာညံ့ဟု မဆိုသင့္ပါ။ စာေရးသားမႈတြင္ သတ္ပံုထက္ ပို၍ အေလးေပးသင့္ေသာ၊ ပို၍ ေရွ႕တန္းတင္သင့္ေသာ အရည္အေသြးမ်ား ရွိေနပါသည္။ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေနရာတိုင္းတြင္ ထို႔အတူ သေဘာထား သင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
 လွျမင့္ (ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
Credit To First-11
Read More »

နဂါးခံတြင္းသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္


Photo: နဂါးခံတြင္းသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္
.................................
(ဘုန္းေဝညြန္႔လူ)

အေမရိက ခရီးစဥ္အတြင္း ေတြ႕ခဲ့ဆုံခဲ့၊ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား တ႐ုတ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူတို႔ႏွင့္အတူ စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္စာမ်ား၊ လည္ခဲ့ပတ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္တန္းမ်ား အေၾကာင္း ေရးသားၿပီးခ်ိန္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ ျပည္မႀကီးသို႔ ထပ္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ပထမအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ရာ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာတြင္ တ႐ုတ္သို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။  ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနသူခ်င္းပင္ ေျမာက္ျခမ္းတြင္ ေနသူတို႔ ၿမိဳ႕ေတာင္ျခမ္းသို႔ သုံးေလးလ မေရာက္ျဖစ္လွ်င္ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲေနသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ျပဳေအာင္ ျမန္ဆန္လွသည့္ တ႐ုတ္၏ အေျပာင္းအလဲကို ေလ့လာရေတာ့မည္ဟု ဝမ္းသာမိသည္။

ယခင္တစ္ေခါက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ဝင္စဥ္က ၿမိဳ႕ေတာ္ေဘဂ်င္း (ယခင္အေခၚ ပီကင္း) မွဝင္ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက ဘာမွ်ပင္ မစစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ေပါ့ပါးခဲ့သည္။ ယခုတစ္ေခါက္က ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ကပ္လ်က္ အိမ္နီးခ်င္း ယူနန္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကူမင္းကေန တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ဝင္ရသည္။ ခရီးစီစဥ္ ဖိတ္ၾကားသူက ထိုင္းမွတစ္ဆင့္ သြားလိုသလားေမးေတာ့  ထိုင္းသုဝဏၰ ဘူမိေလဆိပ္မွ တစ္ဆင့္သြားေနက် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ေလဆိပ္တြင္ တစ္ေထာက္နားၿပီး သြားလိုပါသည္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ထင့္ တ႐ုတ္ေလေၾကာင္းလိုင္း Air China ကိုစီးၿပီး ကူမင္းတြင္ တစ္ေထာက္နားရသည္။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းသည္ႏွင့္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ ဗုေဒၶါ … ေဘဂ်င္းေရာက္မွ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ေနာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသို႔ စဝင္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကူမင္းေလဆိပ္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသုိ႔ ဝင္ခြင့္ စစ္ေဆးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကူမင္းေလဆိပ္မွ တက္သည္ႏွင့္ ျပည္တြင္းေလေၾကာင္း ခရီးစဥ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ျဖတ္သန္းရန္ မလိုေတာ့။

ကူမင္းေလဆိပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာတြင္ တန္းစီၿပီး ထိပ္ဆုံးေရာက္သည့္ အခါက်မွ Arrival Card (မိမိေရာက္ရွိေၾကာင္း ျဖည့္ရသည့္စာရြက္) ျဖည့္ပါဟု ေျပာသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေလယာဥ္မယ္၊ ေလယာဥ္ေမာင္ေတြက တစ္လုံးတစ္ပါဒ ဘာဆိုဘာမွ် မေျပာခဲ့၊ ဘာစာရြက္မွ်လည္း မေပးခဲ့။ တန္းတြင္ ထိပ္ဆုံးေရာက္ ေနရာကထြက္ၿပီး စာရြက္ကို ျပန္ျဖည့္ ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာေရွ႕ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ၾကည့္၊ စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း ေနေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခဏေနပါဦးဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို တစ္ေနရာ ယူသြားသည္။ သူတို႔ ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ပ်ာယီးပ်ာယာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားပုံ။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ထပ္စစ္ျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ေျပာလိုက္သည္၊ သြားႏုိင္ၿပီဟု၊ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အလြန္တင္းက်ပ္သည့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၊ မိမိႏုိင္ငံတြင္း မဟုတ္မဟတ္ ႏုိင္ငံျခားသားဝင္မွာ အလြန္စိုးရိမ္သည့္ ဂ်ပန္၊ တစ္ႏုိင္ငံ ဝင္႐ုံႏွင့္ က်န္ ၂၄ ႏုိင္ငံလုံး နယ္ျခား ျဖတ္စရာမလို တိုးလွ်ိဳေပါက္ သြားႏုိင္သည့္ ဥေရာပသမဂၢတို႔ပင္ ယခုေလာက္ မစိစစ္။ ၾကည့္ရတာ တ႐ုတ္ေတြ ခ်မ္းသာလာၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဝင္မွာေၾကာက္လို႔ ဒီလိုစိစစ္ေနတာလား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ကိုပဲ သတိထား စိစစ္ေနတာလား အေတြးပြားရသည္။

ေဟာ … ေဘဂ်င္းေခၚ ပီကင္း ေရာက္ပါၿပီ။ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေနသလဲ၊ ဘာေတြတိုးတက္ေနသလဲ၊  ဘာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေနသလဲ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္မတက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ တိုင္းၾကည့္ရသည္။ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူတို႔၏ အေလ့အထမ်ားသည္ ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ ထိုႏုိင္ငံကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေပတံ ျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္ ကားက လမ္းသြားလမ္းလာကို ဦးစားေပးသည္၊ လူေတြကလည္း စည္းကမ္း လိုက္နာၿပီး ကူးသင့္သည့္ ေနရာမွသာကူးသည္။ ထိုင္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက စင္ကာပူေလာက္ စည္းကမ္းမရွိ၊ ကားေတြကမူ လူျဖတ္လွ်င္ သတိထားၿပီး အရွိန္ေလွ်ာ့သည္။ ဂ်ပန္၊ ဥေရာပ၊ အေမရိကတုိ႔က ကားေရာလူေရာ စည္းကမ္းရွိၿပီး လူက မွားလွ်င္ပင္ ကားကေလွ်ာ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္စဥ္က တ႐ုတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူႏွင့္ လမ္းျဖတ္ကူးသူ မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္ေရာက္ေန သည့္အတုိင္း။ ကိုယ္ဦးကိုယ္ျဖတ္၊ ကားဦးကားႏိုင္၊ လူဦးလူႏုိင္။ မ်ဥ္းက်ားမ်ား ေရာက္လွ်င္ ပိုသိသာသည္။ ကားက လူကူးမည္ႀကံလွ်င္ အရွိန္ပိုျမႇင့္သည္၊ ေပးျဖတ္ရမည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္။ လူေတြကလည္း မီးနီေသာ မီးစိမ္းေသာ မၾကည့္ ႀကဳံသလို ျဖတ္ၾကသည္။ ယခုလည္း ယခင္အတိုင္း ထူးမျခားနား။ ႐ုပ္ဝတၳဳ အေဆာက္အအုံမ်ား အဆင့္ျမင့္လာ၊ လူတို႔ အဝတ္အစား ေျပာင္ေရာင္လာေသာ္လည္း ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာတြင္ အားနည္းဆဲ။ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ထက္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ ပိုခက္သည္ကို တ႐ုတ္က သက္ေသျပေနသည္။

ကားေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း တကၠစီေတြအေၾကာင္း တစ္လက္စတည္း ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ေဘဂ်င္းရွိ တကၠစီသမားမ်ားသည္ အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္သူ အလြန္နည္းသည္။ ကိုယ္သြားလိုသည့္ ဟုိတယ္၊ ေနရာကို တ႐ုတ္စာလုံးမ်ားျဖင့္ လိပ္စာေရးၿပီး ေဆာင္ထားမွ ခရီးေပါက္မည္။ ထိုအခက္အခဲကို သေဘာေပါက္ ေသာေၾကာင့္လားမသိ၊ ဟိုတယ္ လိပ္စာကတ္ျပား တို႔တြင္ ဟိုတယ္အမည္ကို အဂၤလိပ္လိုေရာ တ႐ုတ္လိုပါ ေရးထား႐ုံမက ေျမပုံအညႊန္း ကိုလည္း တ႐ုတ္၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးသည့္ တကၠစီသမားတို႔အနက္ တ႐ုတ္ တကၠစီသမားတို႔သည္ အေတာ္ အေပါက္ဆိုးသည္ဟု ထင္မိသည္။ ခပ္ဆိုးဆိုးသူတို႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ၿပီးမွ ေမာင္းလိုရာေမာင္း၊ ေတာင္းလိုရာေတာင္းလိုသည့္ ဗ်ဴဟာဟု အကဲခတ္ မိသည္။ တကၠစီသမားမ်ား စိတ္မရွည္ပုံမွာ သူက အလြန္အေရးႀကီးေသာ အလုပ္လုပ္ရန္ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ကိုယ္က ပိုက္ဆံမေပး ဘာမေပးဘဲ အလကားတက္စီး၊ အကူအညီ ေတာင္းသည့္ပုံမ်ိဳး ေပါက္ေနသည္။ မိန္းကေလးမ်ားဆိုလွ်င္ ပိုၿပီးအႏုိင္က်င့္မည့္ ပုံစံမ်ိဳး။

ေခတ္မီတိုးတက္ျခင္း၏ ျပယုဂ္ဟု ဆိုရမည္လား မေျပာတတ္။ ေဘဂ်င္းၿမိဳ႕တြင္ ေလထု ညစ္ညမ္းမႈ တစ္ေန႔တျခား ဆိုးရြားလာေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားျဖင့္ လမ္းထြက္ရသည့္ အခ်ိန္တို႔ပင္ ရွိလာခဲ့ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြမ်ားက သတင္းေပးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကားေတြ အဆမတန္ တိုးပြားလာသည္။ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကားသုံးစြဲမႈ မ်ားလာသလို ကားစီးႏိုင္ေသာ အဆင့္အတန္းကို ျပသလိုစိတ္ ေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ယခင္က ေဘဂ်င္းတြင္ စက္ဘီးစီးသူတို႔ မ်ားျပားလြန္းလွသျဖင့္ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ရမတတ္။ ယခုမူ စက္ဘီးတို႔ အျမင္ရ နည္းသြားၿပီး သြားေလရာတြင္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ရွည္လ်ားေသာ ကားတန္းႀကီးမ်ားကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ စက္ဘီး ယဥ္ေက်းမႈ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ၿပီ။ Rush Hour ဆိုသည့္ ယာဥ္ေၾကာ အထူးက်ပ္ခ်ိန္သည္ ေဘဂ်င္းတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္တိုင္း ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနေသာေၾကာင့္ Rush Hour မရွိေတာ့ျခင္း။ ေဘးမွပါလာသည့္ ဂ်ာမန္သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ာမန္ကားေတြ မ်ားတယ္ဆိုမွ သတိထား ၾကည့္မိသည့္အခါ Audi၊ BMW၊ Volkswagen၊ Mercedes ဂ်ာမန္တံဆိပ္ႏွင့္ ကားမ်ား ေဘးဘီဝဲယာတြင္ ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ တြင္လည္း ဂ်ာမန္ ကားျပခန္းမ်ား တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေတြ႕ရသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကားမ်ား အဝယ္ေလ်ာ့ၿပီး ဂ်ာမန္ကားမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေရပန္းစားလာ ဦးမည္လား။

တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အရွိန္တက္လာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က ၂၀ ရာစုအတြင္း တ႐ုတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ ျခယ္လွယ္ခဲ့သည္ကို တ႐ုတ္တို႔က လုံးဝမေမ့။ ဂ်ပန္ ရက္စက္ခဲ့ပုံမ်ားကို သမိုင္းတြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္သလို ႐ုပ္ရွင္မ်ားလည္း ႐ိုက္ရာ လူႀကိဳက္မ်ားသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ စီးပြားေရး ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တ႐ုတ္တက္လာ သည္ကို ဂ်ပန္က စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္ကို အနာဂတ္ ၿပိဳင္ဘက္ဟု ယူဆသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ အေမရိကန္က ပလဲနံပသင့္သည့္ ညီေလးအစ္ကိုႀကီး ႏိုင္ငံမ်ား။ အာရွတြင္၊ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕အာရွတြင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ တ႐ုတ္သည္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို မသိမသာေရာ ေပၚေပၚထင္ထင္ပါ လုေနၾကသည္။တ႐ုတ္ႏွင့္ တင္းမာလွ်င္ ခပ္လွ်ိလွ်ိဳ ေနေနက် ဂ်ပန္သည္ ေနာက္ဆုံး တင္းမာမႈတြင္ သူကိုယ္တိုင္က ခပ္မာမာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ျခင္းက တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈ ေနာက္တစ္ဆင့္ ေရာက္ၿပီဟု သုံးသပ္စရာပင္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း တ႐ုတ္တို႔ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး ေျခကုပ္ယူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ယခု တစ္ဖန္ တံခါးအပြင့္တြင္ ဂ်ပန္တို႔ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္ႏွင့္ တစ္ဖန္ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ ျမန္မာတို႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးကို ကြက္ကြက္ေလး ၾကည့္႐ုံ ႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရး၊ အနည္းဆုံးေဒသတြင္း ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရးကိုပါ အနီးကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ၿပီ။
(ဘုန္းေဝညြန္႔လူ)

အေမရိက ခရီးစဥ္အတြင္း ေတြ႕ခဲ့ဆုံခဲ့၊ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား တ႐ုတ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ သူတို႔ႏွင့္အတူ စားခဲ့ေသာက္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္စာမ်ား၊ လည္ခဲ့ပတ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္တန္းမ်ား အေၾကာင္း ေရးသားၿပီးခ်ိန္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ ျပည္မႀကီးသို႔ ထပ္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ပထမအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ရာ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာတြင္ တ႐ုတ္သို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနသူခ်င္းပင္ ေျမာက္ျခမ္းတြင္ ေနသူတို႔ ၿမိဳ႕ေတာင္ျခမ္းသို႔ သုံးေလးလ မေရာက္ျဖစ္လွ်င္ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲေနသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ျပဳေအာင္ ျမန္ဆန္လွသည့္ တ႐ုတ္၏ အေျပာင္းအလဲကို ေလ့လာရေတာ့မည္ဟု ဝမ္းသာမိသည္။

ယခင္တစ္ေခါက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ဝင္စဥ္က ၿမိဳ႕ေတာ္ေဘဂ်င္း (ယခင္အေခၚ ပီကင္း) မွဝင္ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက ဘာမွ်ပင္ မစစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ေပါ့ပါးခဲ့သည္။ ယခုတစ္ေခါက္က ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ကပ္လ်က္ အိမ္နီးခ်င္း ယူနန္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကူမင္းကေန တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ဝင္ရသည္။ ခရီးစီစဥ္ ဖိတ္ၾကားသူက ထိုင္းမွတစ္ဆင့္ သြားလိုသလားေမးေတာ့ ထိုင္းသုဝဏၰ ဘူမိေလဆိပ္မွ တစ္ဆင့္သြားေနက် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္း ေလဆိပ္တြင္ တစ္ေထာက္နားၿပီး သြားလိုပါသည္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ သို႔ေၾကာင့္ထင့္ တ႐ုတ္ေလေၾကာင္းလိုင္း Air China ကိုစီးၿပီး ကူမင္းတြင္ တစ္ေထာက္နားရသည္။ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းသည္ႏွင့္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာႏွင့္ တိုးေတာ့သည္။ ဗုေဒၶါ … ေဘဂ်င္းေရာက္မွ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ေနာက္မွ စဥ္းစားမိသည္။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသို႔ စဝင္ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကူမင္းေလဆိပ္တြင္ပင္ တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသုိ႔ ဝင္ခြင့္ စစ္ေဆးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကူမင္းေလဆိပ္မွ တက္သည္ႏွင့္ ျပည္တြင္းေလေၾကာင္း ခရီးစဥ္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ျဖတ္သန္းရန္ မလိုေတာ့။

ကူမင္းေလဆိပ္ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာတြင္ တန္းစီၿပီး ထိပ္ဆုံးေရာက္သည့္ အခါက်မွ Arrival Card (မိမိေရာက္ရွိေၾကာင္း ျဖည့္ရသည့္စာရြက္) ျဖည့္ပါဟု ေျပာသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေလယာဥ္မယ္၊ ေလယာဥ္ေမာင္ေတြက တစ္လုံးတစ္ပါဒ ဘာဆိုဘာမွ် မေျပာခဲ့၊ ဘာစာရြက္မွ်လည္း မေပးခဲ့။ တန္းတြင္ ထိပ္ဆုံးေရာက္ ေနရာကထြက္ၿပီး စာရြက္ကို ျပန္ျဖည့္ ရသည္။ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး ေကာင္တာေရွ႕ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ၾကည့္၊ စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း ေနေရာင္မွာ ေထာင္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခဏေနပါဦးဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို တစ္ေနရာ ယူသြားသည္။ သူတို႔ ၾကည့္ရသည္မွာလည္း ပ်ာယီးပ်ာယာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားပုံ။ ငါးမိနစ္ခန္႔ ၾကာေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ထပ္စစ္ျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ေျပာလိုက္သည္၊ သြားႏုိင္ၿပီဟု၊ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး အလြန္တင္းက်ပ္သည့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၊ မိမိႏုိင္ငံတြင္း မဟုတ္မဟတ္ ႏုိင္ငံျခားသားဝင္မွာ အလြန္စိုးရိမ္သည့္ ဂ်ပန္၊ တစ္ႏုိင္ငံ ဝင္႐ုံႏွင့္ က်န္ ၂၄ ႏုိင္ငံလုံး နယ္ျခား ျဖတ္စရာမလို တိုးလွ်ိဳေပါက္ သြားႏုိင္သည့္ ဥေရာပသမဂၢတို႔ပင္ ယခုေလာက္ မစိစစ္။ ၾကည့္ရတာ တ႐ုတ္ေတြ ခ်မ္းသာလာၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဝင္မွာေၾကာက္လို႔ ဒီလိုစိစစ္ေနတာလား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ကိုပဲ သတိထား စိစစ္ေနတာလား အေတြးပြားရသည္။

ေဟာ … ေဘဂ်င္းေခၚ ပီကင္း ေရာက္ပါၿပီ။ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေနသလဲ၊ ဘာေတြတိုးတက္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ ဆုတ္ယုတ္ေနသလဲ။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ တိုးတက္မတက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ တိုင္းၾကည့္ရသည္။ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္းသူတို႔၏ အေလ့အထမ်ားသည္ ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ ထိုႏုိင္ငံကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ အကဲျဖတ္သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေပတံ ျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္ ကားက လမ္းသြားလမ္းလာကို ဦးစားေပးသည္၊ လူေတြကလည္း စည္းကမ္း လိုက္နာၿပီး ကူးသင့္သည့္ ေနရာမွသာကူးသည္။ ထိုင္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက စင္ကာပူေလာက္ စည္းကမ္းမရွိ၊ ကားေတြကမူ လူျဖတ္လွ်င္ သတိထားၿပီး အရွိန္ေလွ်ာ့သည္။ ဂ်ပန္၊ ဥေရာပ၊ အေမရိကတုိ႔က ကားေရာလူေရာ စည္းကမ္းရွိၿပီး လူက မွားလွ်င္ပင္ ကားကေလွ်ာ့သည္။

လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္စဥ္က တ႐ုတ္ ယာဥ္ေမာင္းသူႏွင့္ လမ္းျဖတ္ကူးသူ မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပန္ေရာက္ေန သည့္အတုိင္း။ ကိုယ္ဦးကိုယ္ျဖတ္၊ ကားဦးကားႏိုင္၊ လူဦးလူႏုိင္။ မ်ဥ္းက်ားမ်ား ေရာက္လွ်င္ ပိုသိသာသည္။ ကားက လူကူးမည္ႀကံလွ်င္ အရွိန္ပိုျမႇင့္သည္၊ ေပးျဖတ္ရမည္ကို စိုးေသာေၾကာင့္။ လူေတြကလည္း မီးနီေသာ မီးစိမ္းေသာ မၾကည့္ ႀကဳံသလို ျဖတ္ၾကသည္။ ယခုလည္း ယခင္အတိုင္း ထူးမျခားနား။ ႐ုပ္ဝတၳဳ အေဆာက္အအုံမ်ား အဆင့္ျမင့္လာ၊ လူတို႔ အဝတ္အစား ေျပာင္ေရာင္လာေသာ္လည္း ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာတြင္ အားနည္းဆဲ။ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ထက္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ျပင္ဆင္ရန္ ပိုခက္သည္ကို တ႐ုတ္က သက္ေသျပေနသည္။

ကားေတြ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း တကၠစီေတြအေၾကာင္း တစ္လက္စတည္း ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ေဘဂ်င္းရွိ တကၠစီသမားမ်ားသည္ အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္သူ အလြန္နည္းသည္။ ကိုယ္သြားလိုသည့္ ဟုိတယ္၊ ေနရာကို တ႐ုတ္စာလုံးမ်ားျဖင့္ လိပ္စာေရးၿပီး ေဆာင္ထားမွ ခရီးေပါက္မည္။ ထိုအခက္အခဲကို သေဘာေပါက္ ေသာေၾကာင့္လားမသိ၊ ဟိုတယ္ လိပ္စာကတ္ျပား တို႔တြင္ ဟိုတယ္အမည္ကို အဂၤလိပ္လိုေရာ တ႐ုတ္လိုပါ ေရးထား႐ုံမက ေျမပုံအညႊန္း ကိုလည္း တ႐ုတ္၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေတြ႕ဖူးႀကဳံဖူးသည့္ တကၠစီသမားတို႔အနက္ တ႐ုတ္ တကၠစီသမားတို႔သည္ အေတာ္ အေပါက္ဆိုးသည္ဟု ထင္မိသည္။ ခပ္ဆိုးဆိုးသူတို႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ၿပီးမွ ေမာင္းလိုရာေမာင္း၊ ေတာင္းလိုရာေတာင္းလိုသည့္ ဗ်ဴဟာဟု အကဲခတ္ မိသည္။ တကၠစီသမားမ်ား စိတ္မရွည္ပုံမွာ သူက အလြန္အေရးႀကီးေသာ အလုပ္လုပ္ရန္ ရွိေနခ်ိန္တြင္ ကိုယ္က ပိုက္ဆံမေပး ဘာမေပးဘဲ အလကားတက္စီး၊ အကူအညီ ေတာင္းသည့္ပုံမ်ိဳး ေပါက္ေနသည္။ မိန္းကေလးမ်ားဆိုလွ်င္ ပိုၿပီးအႏုိင္က်င့္မည့္ ပုံစံမ်ိဳး။

ေခတ္မီတိုးတက္ျခင္း၏ ျပယုဂ္ဟု ဆိုရမည္လား မေျပာတတ္။ ေဘဂ်င္းၿမိဳ႕တြင္ ေလထု ညစ္ညမ္းမႈ တစ္ေန႔တျခား ဆိုးရြားလာေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားျဖင့္ လမ္းထြက္ရသည့္ အခ်ိန္တို႔ပင္ ရွိလာခဲ့ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြမ်ားက သတင္းေပးသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကားေတြ အဆမတန္ တိုးပြားလာသည္။ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကားသုံးစြဲမႈ မ်ားလာသလို ကားစီးႏိုင္ေသာ အဆင့္အတန္းကို ျပသလိုစိတ္ ေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ယခင္က ေဘဂ်င္းတြင္ စက္ဘီးစီးသူတို႔ မ်ားျပားလြန္းလွသျဖင့္ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ရမတတ္။ ယခုမူ စက္ဘီးတို႔ အျမင္ရ နည္းသြားၿပီး သြားေလရာတြင္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ရွည္လ်ားေသာ ကားတန္းႀကီးမ်ားကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ စက္ဘီး ယဥ္ေက်းမႈ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ၿပီ။ Rush Hour ဆိုသည့္ ယာဥ္ေၾကာ အထူးက်ပ္ခ်ိန္သည္ ေဘဂ်င္းတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္တိုင္း ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနေသာေၾကာင့္ Rush Hour မရွိေတာ့ျခင္း။ ေဘးမွပါလာသည့္ ဂ်ာမန္သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ာမန္ကားေတြ မ်ားတယ္ဆိုမွ သတိထား ၾကည့္မိသည့္အခါ Audi၊ BMW၊ Volkswagen၊ Mercedes ဂ်ာမန္တံဆိပ္ႏွင့္ ကားမ်ား ေဘးဘီဝဲယာတြင္ ဥဒဟို သြားလာေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ တြင္လည္း ဂ်ာမန္ ကားျပခန္းမ်ား တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေတြ႕ရသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကားမ်ား အဝယ္ေလ်ာ့ၿပီး ဂ်ာမန္ကားမ်ား ယခုထက္ပိုၿပီး ေရပန္းစားလာ ဦးမည္လား။

တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈသည္ ယခုႏွစ္မ်ားတြင္ အရွိန္တက္လာသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က ၂၀ ရာစုအတြင္း တ႐ုတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ ျခယ္လွယ္ခဲ့သည္ကို တ႐ုတ္တို႔က လုံးဝမေမ့။ ဂ်ပန္ ရက္စက္ခဲ့ပုံမ်ားကို သမိုင္းတြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သင္သလို ႐ုပ္ရွင္မ်ားလည္း ႐ိုက္ရာ လူႀကိဳက္မ်ားသည္။ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ စီးပြားေရး ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း တ႐ုတ္တက္လာ သည္ကို ဂ်ပန္က စိုးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္ကို အနာဂတ္ ၿပိဳင္ဘက္ဟု ယူဆသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ အေမရိကန္က ပလဲနံပသင့္သည့္ ညီေလးအစ္ကိုႀကီး ႏိုင္ငံမ်ား။ အာရွတြင္၊ အထူးသျဖင့္ အေရွ႕အာရွတြင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ တ႐ုတ္သည္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို မသိမသာေရာ ေပၚေပၚထင္ထင္ပါ လုေနၾကသည္။တ႐ုတ္ႏွင့္ တင္းမာလွ်င္ ခပ္လွ်ိလွ်ိဳ ေနေနက် ဂ်ပန္သည္ ေနာက္ဆုံး တင္းမာမႈတြင္ သူကိုယ္တိုင္က ခပ္မာမာ တုံ႔ျပန္ခဲ့ျခင္းက တ႐ုတ္-ဂ်ပန္ တင္းမာမႈ ေနာက္တစ္ဆင့္ ေရာက္ၿပီဟု သုံးသပ္စရာပင္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း တ႐ုတ္တို႔ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လုံးလုံး ေျခကုပ္ယူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ယခု တစ္ဖန္ တံခါးအပြင့္တြင္ ဂ်ပန္တို႔ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ သႏၷိ႒ာန္ႏွင့္ တစ္ဖန္ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ ျမန္မာတို႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးကို ကြက္ကြက္ေလး ၾကည့္႐ုံ ႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရး၊ အနည္းဆုံးေဒသတြင္း ႏုိင္ငံတကာ ႏုိင္ငံေရးကိုပါ အနီးကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ၿပီ။
Credit To The Voice Weekly
Read More »