ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕သုခ (ဘာသာျပန္သူ- လူထုေဒၚအမာ)


ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ အျပည့္အစံုက ဝိရာဒက္တန္ယုန္ပါ။ ႏို႔ေပမယ့္ ႐ြာသားေတြက “ဆရာႀကီးဒက္” လို႔ပဲ တိုတိုေခၚ ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က တကယ္ေတာ့ သာမန္ ျမဴနီစပါယ္ ေက်ာင္းေတြမွာ စာျပရတဲ့ မူလတန္းျပ ဆရာငယ္ တေယာက္သာပါ။ ဆရာႀကီးလို႔ ေခၚတာ ခံလိုက္ရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေသြးေျမာက္စရာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

ကြၽန္ေတာ့္ဘဝက ႀကီးေတာ့လည္းႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းထဲမွာ ႐ွိ႐ွိသမွ်အလုပ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ တေယာက္တည္း ဒိုင္ခံလုပ္ ေနရတာဟုတ္လား။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ၊ အဖြဲ႔ဝင္ဆရာဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ၊ ေက်ာင္းေစာင့္ဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ပဲ။ ခု ေခတ္မွာ ကိုယ့္လက္ေအာက္က႐ွိတဲ့ အလုပ္မွန္ရင္ ကိုယ့္သားကိုယ့္ေျမး ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးေတြ ကိုသာ ခြဲေဝေပးေနၾကတာကိုး။ ကြၽန္ေတာ္က ဒါမ်ိဳးမလုပ္ဘူးေလ။ အဲ….. အမွန္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့အမ်ဳိးေတြက ဒီအလုပ္မ်ိဳး တေယာက္ကမွ မလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဘာျပဳလို႔လဲလို႔ ေမးစရာ႐ွိပါတယ္။ မလြမ္းေလာက္တဲ့ လခ၊ မလြမ္းေလာက္တဲ့ အလုပ္မ်ဳိးမို႔ပါ။အလုပ္မွာ အေဖာ္မ႐ွိဘူး။ ကိုယ္တေယာက္တည္းဆိုတာ ပ်င္းစရာေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးတတ္တဲ့ အက်င့္လည္းရတယ္။ အလုပ္ခြင္ထဲကေနၿပီး ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပးမယ့္ လူလည္းမ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးပညာနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာတို႔ ဆိုတာေတြ ကြၽန္ေတာ္မတတ္လည္း ဘာမွအေရးမႀကီးဘူး။

ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာင္းက နာမည္ေလးၾကား႐ံုနဲ႔ ထုတိၾသဘာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ေက်ာင္း။ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္တဲ့။ ဒံုေမာင္းေလဆိပ္ႀကီးတို႔၊ ဒံုဝမ္းတို႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ မ႐ွိလား။

ဒီနာမည္ပါပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဒုကၡေပးခဲ့တာ။ ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္ စေလွ်ာက္ေတာ့ ဒီအသံကိုၾကားတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကူးယဥ္မိတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ ေက်ာင္းသြားႏိုင္ဖို႔ ကံေကာင္းသူ ေ႐ြးပြဲက ျပည္နယ္အစိုးရ႐ံုးမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါ တယ္။

ေက်ာင္းဆရာ ခန္႔လႊတ္ဖို႔ေနရာက ၅ဝ ႐ွိေနတာပါ။ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုး ရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာက ဒီေနရာ ၅ဝ ထဲက အႀကိဳက္ဆံုး ေနရာကို ေ႐ြးၿပီး သြားခြင့္႐ွိမွာပါတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က ၾကက္ကန္းဆန္အိုးတိုး၊ အမွတ္ေတြက အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရာေနရာကို ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ ေ႐ြးခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာလစ္လပ္တဲ့ ေက်ာင္း ေတြရဲ႔ နာမည္စာရင္းကို ကြၽန္ေတာ္က ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္တယ္။ ဘန္ေရးတဲ့၊ ဘန္နတဲ့၊ ဘန္ဆြမ္းတဲ့၊ ဘန္လန္းတဲ့၊ ဘန္ေကာ့တဲ့၊ ကြၽန္ေတာ္ ဒီေက်ာင္းေတြ တေက်ာင္းမွ ဘယ္နားမွာ ႐ွိမွန္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ နာမည္ေတြ ဖတ္ရတာ လယ္ကြင္းေတြၾကား၊ ေတာေတြ ျခားေနတဲ့ အလြန္ေခါင္တဲ့ ေနရာေတြက ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္ ေက်ာင္းေတြျဖစ္မွာပဲလို႔ ထင္ မိတယ္။ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္ ဆိုတဲ့ေက်ာင္းကေလးရဲ႔ နာမည္ကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ ဘန္ေကာက္က ဒံုေမာင္းကို သြားသတိရၿပီး အဲဒီေက်ာင္းကို သြားမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္ လိုက္တာပဲ။ အရမ္းမွ တကယ့္ အရမ္းဆံုးျဖတ္ လိုက္တာပါ။

ေက်ာင္းက တကယ္ေတာ့ ကမၻာအစြန္းမွာ ႐ွိသေလာက္ ေဝးပါတယ္။ ေက်ာင္း ၅ဝ ထဲ မွာ အေဝးဆံုး အေခါင္ဆံုး ေက်ာင္းပါ။ စူခိုတိုင္နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၅ဝ-၆ဝ ေလာက္ေဝးၿပီး၊ တကယ့္ကို အေတာ္ႀကီး ေခါင္ေခါင္ထဲက ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ႐ွိေနတဲ့ ေက်ာင္းကေလးပါ။
ကဲ….. သူ႔သမိုင္းကေလးကို ေျပာၾကဦးစို႔ရဲ႕။ ဒီေက်ာင္းဖြင့္တာ ၁ဝ ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ ႏို႔ေပမယ့္ ဒီေက်ာင္းကို ႀကီးႀကီးမာစတာ တေခါက္တည္း လာဖူးပါတယ္။ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္စ ႏွစ္ကပါ။ ဒီေနာက္ ဘယ္သူမွ မႂကြလာေတာ့ပါဘူး။ မလာတာလည္း အဆိုးေတာ့ ဆိုစရာမ ႐ွိဘူးေပါ့။ အလြန္ထူထပ္တဲ့ ေတာႀကီးထဲက ျဖတ္လာရမယ္။ မိုးတြင္းဆိုရင္ ႐ႊံ႔ဗြက္ထဲက ေျခက်င္လာခဲ့ေပေရာ့၊ လမ္းမွာ ညေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ၿပီးမွ ေရာက္တာ။ မိုးကုန္ရင္ေတာ့ ဘိုင္စကယ္နဲ႔ လာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းက သဲလည္းေပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အတက္က ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျခသလံုး မေတာင့္တဲ့ လူမ်ားအဖို႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္လာရင္ အသက္သာဆံုးပဲ။

ဘန္ဒံုပ႐ိုင္ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းဝင္းက အက်ယ္ႀကီးပါ။ ဘယ္အထိ က်ယ္သလဲဆိုရင္ ေက်ာင္းဝင္းေျမကို ဒါေက်ာင္းရယ္လို႔ သတ္မွတ္မႈေတာင္ မ႐ွိပါဘူး။ ေက်ာင္းဝင္းေျမ လိုခ်င္သပဆိုရင္ ခ်ဲ႕ခ်င္သေလာက္ ခ်ဲ႕ယူပါ။ ဘယ္သူကမွ မတားဆီး မကန္႔ကြက္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေျမေတြက ဘာအသံုးမွ မက်ပဲကလား။ ေက်ာင္းနဲ႔အနီးဆံုးမွာ ေတာင္ကုန္းတခု႐ွိတယ္။ ေတာင္ဖက္ကို တေျဖးေျဖး နိမ္႔ေလွ်ာသြားတာ။ ဒါေၾကာင့္ မိုး႐ြာတယ္ဆိုရင္ ေရကစီးဆင္းသြားတာမို႔ ခ်က္ခ်င္းေျခာက္တယ္။ ဘန္ေကာက္မွာလို ဗြက္ေတြ ေရအိုင္ေတြ မ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦကလည္း ေတာင္ကုန္းကေလးကို ေနာက္ခံထားၿပီး ခပ္မားမားရပ္တည္ေနတာပါ။ ေက်ာင္းအေ႐ွ႔မွာ ဝါး အမ်ိဳးေပါင္းစံုလွစြာ ေပါက္ခ်င္သလို ေပါက္ေနၾကၿပီး၊ ေက်ာင္းေဘး တဖက္တခ်က္မွာေတာ့ သစ္ေတာေတြ အရမ္းခုတ္ခဲ့လို႔ ေတာျပဳန္းရာက အတက္ ထေပါက္တဲ့ သစ္ပင္ပ်ိဳေတြ႐ွိပါတယ္။ ဒီအပင္ေတြ ဟာ ေနာင္အႏွစ္ငါးဆယ္ ဆိုရင္ လူက ခုတ္ယူသံုးစြဲလို႔ ရေလာက္ပါၿပီ။
ေက်ာင္းဝင္းမွာ ပန္းပင္ သစ္ပင္ အလွအပ စိုက္ခ်င္ရင္လည္း တလံု႔တလ စိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ ေက်ာင္းပတ္ပတ္ လည္မွာ၊ သူ႔ဘာသာ အေလ့က် ေပါက္ေနတာေတြကိုပဲ အမ်ိဳးလဲစံု၊ လွလဲလွလို႔ပါ။ သစ္ခြအ႐ိုင္းေတြဆိုတာ အမ်ိဳးကိုစံုလို႔၊ ပြင့္လိုက္ ေမႊးလိုက္တာ လည္း ႀကိဳင္လို႔၊ ဍ ရင္ေကာက္ပင္ေတြကလည္း လွမွလွ၊ ေပါမွေပါ။ ေက်ာင္းေျမထဲ ေက်ာက္စရစ္အျဖဴနဲ႔ အနီကေလးေတြကို လွေအာင္ခင္းလိုက္ရင္ ေက်ာင္းဝိုင္းဟာ တကယ့္ သဘာဝပန္းခင္းနဲ႔ လွေနမွာပဲ။ အသီးသီးတဲ့အပင္ ႐ွိတယ္။ ႏြယ္ပင္ႀကီးေတြ႐ွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ ႏြယ္ေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒန္းစီးလို႔ရတယ္။

ေက်ာင္းေဆာင္ကေတာ့ စရိတ္အကုန္ အက်အသက္သာဆံုးနည္းနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ ထားတာပါ။ ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းကလည္း အားလံုးေဒသထြက္ခ်ည္းပါ။ ေက်ာင္းတိုင္ ၁၆ လံုးစလံုးက သစ္သားတိုင္ေတြ၊ သစ္သားဆိုရာမွာ အပင္ကခုတ္ၿပီး ေ႐ႊေပၚမထိုး ဘာမထိုး၊ အေခါက္ပဲ ခြါထားတာမို႔ အမ်က္ေတြ အတက္ေတြေနရာက နဂိုအတိုင္း ဖုေန ထစ္ေန ခြက္ေန တာမို႔ ေက်ာင္းတိုင္ေတြက အလိုလို အႏုပညာ ဆန္ေနတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕အမိုးက ထန္း႐ြက္၊ က်ီးယက္ကဝါး၊ အကာနဲ႔ခန္းဆီးက ဝါးနဲ႔ယက္ထားတဲ့ထရံ၊ ေ႐ႊေရာင္ေပါက္ျပီး ဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ေနတယ္။ ဘာေဆးမွ သုတ္ဖို႔မလိုဘူး။ သဘာဝအေရာင္နဲ႔ လွလို႔ပလို႔။

ေက်ာင္းေရွ႕မွာေတာ့ သစ္ကိုင္းေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးေတြကို ေ႐ြးၿပီး ေျမထဲစိုက္ ၿပီး သစ္ကိုင္းေကာက္နဲ႔ပဲ တန္း႐ိုက္ထားလိုက္ေတာ့ တမ်ိဳးတဖံုဆန္းသစ္ၿပီး ေမာ္ဒန္အတ္ အျမင္နဲ႔ လွေနပါေတာ့တယ္။ ႏို႔ေပမယ့္ ဒါက ကဗ်ာဆန္သေလး၊ အႏုပညာေျမာက္သေလး၊ ေမာ္ဒန္အတ္ျဖစ္သေလးနဲ႔၊ ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ကိစၥပါ။ သူတို႔႐ြာက လူေတြ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လို႐ွိၾကတယ္ မသိပါဘူး။

ေက်ာင္းတံစက္ၿမိတ္က ေရက်ရင္ က်တဲ့ေရက တင္မေနဘဲ စီးသြားေအာင္၊ တံစက္ၿမိတ္ ေအာက္မွာ မိုးေရစီးေျမာင္း တူးေပးထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းအဝင္လမ္းကို ေရာင္စံု ေက်ာက္တံုးကေလးေတြ ကြၽန္ေတာ္က ကေလးေတြ အေကာက္ခိုင္ၿပီး၊ အဂၤလိပ္ စာလံုး အက္စ္ ပံုသ႑ာန္ ေက်ာင္းအဝင္လမ္းကေလးလုပ္ၿပီး တဖက္တခ်က္ ေက်ာက္တံုးေတြ အစီခိုင္းထား ပါတယ္။
ေက်ာင္းေရွ႕က အလံတိုင္ကိုေတာ့ တိုင္ေျခမွာ ေက်ာက္တံုးအ႐ြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ပံုစံအစား စားကို စုပံုျပီး စိုက္ထူ ေပးထားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းအလံတိုင္ဟာ စူခိုထိုင္တနယ္လံုးမွာ အျမင့္ဆံုး အလံတိုင္ပါ။ စူဠလံုကြန္ တကၠသိုလ္ အလံတိုင္ထက္ ျမင့္တာလည္း ေသခ်ာ ပါတယ္။ ထိုင္းတႏိုင္ငံလံုးမွာ ဒီအလံတိုင္ဟာ အျမင့္ဆံုးပဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေျပာလာရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္က ဟုတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းခန္းထဲ စာသင္ခံုေတြက ဘယ္ေက်ာင္းသား ဘယ္ေလာက္ေဆာ့လို႔မွ က်ိဳးႏိုင္၊ ပဲ့ႏိုင္တဲ့ ခံုမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆန္ေထာင္းတဲ့ဆံုႀကီးေတြ ေလာက္အဝ႐ွိတဲ့ သစ္တံုးႀကီးေတြကို တေပစီ ျဖတ္ၿပီးခ်ထားတာမို႔ ဝက္သားဆိုင္က စဥ္းတီ တံုးႀကီးေတြ စီထားသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ကေလးေတြက ဒီသစ္တံုးေတြေပၚမွာ ထိုင္တယ္။ ဒီတံုးေတြေပၚမွာ စာေရးတယ္။ အမ်ိဳးစံု အသံုးခ်လို႔ရပါတယ္။ တခုပဲသတိထား ရတယ္။ ဒီတံုးႀကီးေတြ ေျခေထာက္ေပၚ မက် ေအာင္ေတာ့ ဂ႐ုစိုက္မွ။
ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသား ၆ဝ ေက်ာ္ စုႁပြတ္ၿပီး သြတ္ထားပါတယ္။ ၁-တန္း နဲ႔ ၂-တန္းက ေက်ာင္းရဲ႔ ၀ဲဘက္ျခမ္းမွာ၊ ၃-တန္းနဲ႔ ၄-တန္းက ယာဘက္ျခမ္းထဲမွာပါ။

ကြၽန္ေတာ္လုပ္ေနက် တေန႔တာ စာစသင္ ပံုက၊ ပထမဆံုး ၄-တန္းေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ဂဏန္းပုစာၦ ၃-ပုဒ္။ ၃-တန္းေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း ေပၚမွာ ပုစၦာ ၃-ပုဒ္ေရးၿပီး သူတို႔ကို ဒါတြက္ၾကလို႔ ခိုင္းလိုက္ရတယ္။ အဲဒီကၿပီးမွ ၂-တန္း ဘက္ကိုေျပးၿပီး၊ ထိုင္းစာနဲ႔ အာရဗီဂဏန္း ၁၊၂၊ ၃၊ ၄ ကို အေရးခိုင္းရတယ္။ အဲဒါ ၿပီးေတာ့မွ ပထမတန္းကိုကူးရတယ္။ ဒီကေလးေတြကို အေျခခံ စာလံုးေပါင္းတခ်ိဳ႕ ၂ ႀကိမ္ ၃ ႀကိမ္ပါးစပ္ က ေအာ္ျပီး အလြတ္ေပါင္းခိုင္းလိုက္ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေရးေပးၿပီး “အဲဒါ….. ကူးေရးၾက” လို႔ ေျပာရပါတယ္။

ဒါျပီးရင္ ၂-တန္းကိုျပဖို႔ လာခဲ့ရတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးေကာင္းသားကေလးမ်ားက ၁ က ၁ဝ အထိ ကူးေရးၿပီးလို႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ႀကိဳက္သေလာက္ စကားေျပာေန ၾကပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က စာပြဲကို ႀကိမ္နဲ႔တခ်က္ ဗ်န္းခနဲ အသံေပးလိုက္ေတာ့ ခုနင္ကအသံေတြ အားလံုး ၿဗဳန္းဆိုတိတ္သြားၾကၿပီး သူတို႔ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ကေလးေတြ ျပၾကဖို႔ တခါတည္း တန္းစီလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က စာအုပ္တိုင္းကို အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႔ မွန္တယ္ဆိုတာကို ျခစ္ေပး လိုက္တယ္။ ဒီအမွတ္ဟာ ကေလးတိုင္းကို ၿပဳံးသြားေစတယ္မဟုတ္လား။ ကေလးတိုင္းက လည္း မွန္ၾကတယ္ေလ။ ၿပီးရင္ အႏႈတ္ဂဏန္း ၃ ပုဒ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေရးေပးခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔ ကို အတြက္ခိုင္းခဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ၃-တန္းနဲ႔ ၄-တန္း ဖက္ကို ျပန္ကူးခဲ့ျပီး၊ တြက္ခိုင္းထားတဲ့ ပုစၦာေတြ ကို ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ တြက္ျပလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔တြက္ထား တာနဲ႔ တိုက္ၾကည့္၊ မွန္မမွန္ ကိုယ္ဖာသာကိုယ္ စစ္ၾကလို႔လည္း ခိုင္းလိုက္တယ္။ လုပ္ေနက် ပံုမွန္ကေတာ့ အလီတခ်ိဳ႔ဆိုခိုင္း၊ ပုစာၦနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ွင္းစရာ႐ွိတာကို ႐ွင္းျပရတာေပါ့ေလ။ ျပီးမွ…..
“အကုန္လံုး ဘယ္သူမွန္သလဲေဟ့”
“ေအး…… ေကာင္းတယ္”
“ဘယ္သူက ဘယ္အပုဒ္မွားသလဲ။ မွားတဲ့လူက ဆရာတြက္ျပတာကို ကူးၿပီးျပင္ၾက” လို႔ခိုင္းၿပီး ႐ွင္းစရာ႐ွိတာကို နည္းနည္း႐ွင္းျပ လိုက္ရပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ပထမတန္းကေလးေတြ စာလံုးေပါင္းကူးတာ ၿပီးေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ထိုးၾကႀကိတ္ၾက သတ္ၾကပုတ္ၾက ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ နာတဲ့ဟာကလည္း မ်က္ရည္နဲ႔ ငိုလို႔ ေအာ္လို႔ေပါ့။ ႀကိမ္ကို လက္လႊတ္လို႔ မရပါဘူး။ ႀကိမ္သံၾကားေတာ့ ခဏျဖစ္မခ်ည္း တိတ္သြားျပန္တာေပါ့။ ၃-တန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ပုစၦာေလးေတြကို ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ တယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ အလြန္စိတ္ပါလက္ပါ စကား လက္ဆံုက်ေနၾကတဲ့ ၄-တန္းသားေတြဆီကို ျပန္ဝင္ရပါတယ္။ သူတို႔ကိုေတာ့ တေယာက္ဆီမွာ တအုပ္တည္းသာ႐ွိတဲ့ ထိုင္းဖတ္စာအုပ္ကို အဖတ္ခိုင္းရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြက ဒါသူတို႔ အလွည့္ပဲ၊ ဆရာကို ကလဲ့စားေခ် မယ္လို႔ ေအာက္ေမ့တယ္ထင္ပါရဲ႔။ ဖတ္စာထဲက ကဗ်ာကို ကြၽန္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ပ်က္ေလာက္ ေအာင္ ေအာ္ၿပီးဖတ္ၾကပါေရာ။

ဒါနဲ႔……
“ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ အျပင္ထြက္ၿပီး၊ အဲဒီ သစ္ပင္ရိပ္ေတြေအာက္မွာ ဖတ္ေခ်ၾကကြာ” လို႔ လႊတ္လိုက္ရတယ္။ အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းျပင္ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာ့လက္စြဲစာ အုပ္ကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္လည္း ဘာသာစံု တအုပ္တည္း စုေပါင္းထည့္ထားတဲ့ စာအုပ္ပါ။ “ဒီမိုကရက္တစ္အစိုးရရဲ႔ မူဝါဒမ်ား” ဆိုတဲ့ အခန္းကိုဖြင့္လိုက္ၿပီး၊ တမ်က္ႏွာလံုးကို ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးခ်ေပးလိုက္ၿပီး….

“ကဲ….. အဲဒါ ကူးၾက” လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ေအာ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ ကေလးေတြအားလံုးက ႐ို႐ိုိုက်ိဳးက်ိဳး လိုက္နာၾကပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့လည္ေခ်ာင္းက ကြဲမတတ္ေျခာက္ေနပါၿပီ။ ေခါင္းက လည္း တဒိတ္ဒိတ္ထိုးေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အက္စ္ပရင္ေဆး ၂ ျပားကို ေက်ာင္းခန္းေထာင့္က ေျမေသာက္ေရအိုးထဲက မိုးေရနဲ႔ေသာက္ခ် လိုက္ရပါ တယ္။ ေခ်ာင္းတခ်က္ေလာက္ ဆိုး လိုက္ၿပီး၊ စီးကရက္ကို မီးညိႇၿပီး တဖြာႏွစ္ဖြာ ေသာက္ၿပီးေတာ့ ၂-တန္းဖက္ ဂဏန္းတြက္ေနရာကို မလွည့္လိုက္ရခင္ ပထမတန္းကေကာင္ေတြ ဝိုင္းေအာ္စရာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ စာလံုးေပါင္း တခ်ိဳ႔ကို ေရးေပးၿပီး၊ “ကူးၾကေဟ့” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒါ ၿပီးရင္ ၄-တန္းဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ “ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔၊ ထိုင္းလူမ်ိဳးတို႔ရဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ား” ကို ကူးေရးေပးလိုက္ၿပီး…..
“ကေလးတို႔ ကူးၾကကြာ” လို႔ ခိုင္းရျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ စီးကရက္ဆက္ေသာက္လို႔ ကုန္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္ သြားပါၿပီ။ ဒီနည္းနဲ႔ မနက္ပိုင္း ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ စာသင္ၾကားျပသေပးေနပံုနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွအသံုးမက်ဘူး။ ေခတ္ ေနာက္က်တယ္ သိပ္ညံ့ဖ်င္းတဲ့ သင္နည္းစသျဖင့္ ဘယ္သူကမဆို ႀကိဳက္သလို ေဝဖန္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ ရတာကမွ ဒီေလာက္မျမင့္၊ ဒီေလာက္မေကာင္းခဲ့ဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္ပညာေရးပါရဂူ တေယာက္လို သင္ျပတတ္ပါ့မတံုး။ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို သင္ျပေပးလိုက္သလို ကြၽန္ေတာ္သူတို႔ကို သင္ျပေပးတာပဲဟာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ေက်ာင္းကေလးလို ေက်ာင္းမွာ ဒီထက္ပိုျပီး ႐ႈပ္ေထြးေပြလီတဲ့ သင္ပံုသင္နည္း ေတြလည္း လုပ္လို႔ရႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ဘန္ဒံုပ႐ိုင္မွာ ၅-ႏွစ္ေက်ာ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ၿပီးတဲ့အခါေတာ့ တခါတေလ ေရငတ္ေျပေလး ေသာက္လို႔ ေကာင္းတဲ့ ေအာ္လွ်ိဳင္ဆိုင္ကေလး တဆိုင္တေလ႐ွိတဲ့ ၿမဳိ႔နား နီးနီး ေက်ာင္းကေလးမ်ိဳးကို ေျပာင္းေ႐ႊ႔ခ်င္ပါတယ္။ အႏို႔ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ေနရာကို လာမယ့္ လူစား မရလို႔တဲ့။ (ေအာ္လွ်ိဳင္ဆိုတာ တ႐ုတ္ ဆိုင္ကေရာင္းတဲ့ ႏို႔မပါတဲ့ ကာဖီျပင္းျပင္းကို သၾကားနဲ႔ ေရခဲနဲ႔ ေသာက္ရတဲ့ အေအးေသာက္စရာပါ။) ကြၽန္ေတာ္ ဒီ႐ြာကမေျပာင္း ႏိုင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဒီ႐ြာသားေတြနဲ႔ လည္ပင္းဖက္ႀကီးတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြလို သင့္ျမတ္ေနၾကပါ ေတာ့တယ္။

ဘန္ဒံုပ႐ိုင္႐ြာသားေတြရဲ႕ ဘဝကလည္း အပူအပင္ လံုးဝမ႐ွိ။ ေသာကကင္းၾကလြန္းလို႔ သူမ်ားေတြ မနာလိုတို ႐ွည္ေတာ့လည္း ျဖစ္ေလာက္စရာပါပဲ။ သူတို႔႐ြာကေလးက ေတာင္ ေျခမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၂-အိမ္တန္း အိမ္ေျခ ၆၅-အိမ္႐ွိတဲ့ ႐ြာကေလးပါ။ သူတို႔ရဲ႔ အဓိက စီးပြါးေရးက လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးပါ။ အဲဒီေတာ့ လယ္စိုက္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး မရိတ္သိမ္းရ မခ်င္း အားေနလိုက္တဲ့ သူတို႔ဘဝကို ကြၽန္ေတာ္က မနာလိုတို႐ွည္ ျဖစ္မိတာ ဧကန္ပါ။ သူတို႔က အဲဒီ ရက္ေတြမွာ တေန႔လံုး ေသာက္စား ေပ်ာ္ပါးရင္း အခ်ိန္ကုန္ၾကပါတယ္။ ေသာက္လိုက္ၾကပံုမ်ားကေတာ့ သူတို႔ လည္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ အစာအိမ္ေတြဟာ ေၾကးနီျပား ေတြမ်ား ခင္းထားေလသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဒီေလာက္ ေသာက္စားေနလို႔ အသံုး အျဖဳန္းႀကီးလွတယ္လို႔ မထင္နဲ႔။ သူတို႔ေသာက္သမွ် အရက္အားလံုး အိမ္တြင္းျဖစ္ခ်ည္း ရယ္ပါ။ အိမ္တိုင္းမွာ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ လယ္ကြက္ထဲမွာ ငခ်ိတ္ေကာက္ညႇင္းကေလးေတြ တကြက္စ ႏွစ္ကြက္စ ႏွစ္တိုင္းထည့္စိုက္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ မီးေတာက္အရက္စိမ္ဖို႔ သက္သက္ပါ။

သူတို႔မွာ ဒီေသာက္ပြဲဟာ ေန႔တိုင္းက်င္းပ တာ ျဖစ္ၿပီး၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႔ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ၊ ဒါပဲ သူတို႔ရဲ႔ အပန္းေျဖနားေနရာ အလုပ္ပါ။ ဒီ႐ြာသားေတြအဖို႔ ကြယ္ရာက အတင္းေျပာျခင္း၊ တဖက္သားကို မေကာင္း ၾကံျခင္းလည္း မ႐ွိပါဘူး။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ စုေပါင္း စားေသာက္ေနၾကတာပဲ။ သူတို႔ စိတ္ထဲ႐ွိတာ အရက္ ဝင္ၿပီးရင္ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဖြင့္ေျပာ လိုက္မွာပဲ။ အဲဒီမွာ အဆိုးဆံုးျဖစ္ႏိုင္တာက ထိုင္းထံုးစံ နပမ္းသတ္ပြဲ အထိ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ဒီမွာ လူသတ္မႈမျဖစ္ဘူး။ တေယာက္ကို တေယာက္ မေက်နပ္တာက အမူးေျပေတာ့ အိပ္မက္လို ေပ်ာက္သြားၿပီမို႔ ကလဲ့စားေခ်တယ္ ဆိုတာလဲ မၾကားဖူးပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္ ဒီ႐ြာေရာက္ၿပီးလို႔ ၄-ႏွစ္ၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီ႐ြာက အရက္ကို စြဲလာၿပီလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။ ေသာက္ေနက် အခ်ိန္တိုင္လာရင္ ကြၽန္ေတာ့္ဗိုက္က ကြၽမ္းသူ ပုန္ထၿပီး ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေတာင္းဆိုလာ ေနပါၿပီ။ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ အားနည္းညံ့ဖ်င္းခ်က္ေၾကာင့္ပါ။ သူမ်ားက တိုက္လာရင္ ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္လို ျငင္းရမွန္းမသိဘူး။ မျငင္းရက္ဘူး။ သိပ္အားနာ တတ္တာ။ ေရာက္စ ပထမႏွစ္တုန္းက အားနာလို႔ တစက္ႏွစ္စက္ မ်ိဳခ်မိရင္ အမယ္ေလး လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ေလာင္ဆင္းသြားလိုက္တာ မီးထေတာက္ေနရစ္တယ္ မွတ္ရပါတယ္။

ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ တက်ိဳက္ခ်င္းေတာ့ ရလာပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္က ဒီေလာက္ေလးမွ မစြမ္းရင္လည္း မိန္းမသူေတြကေတာင္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ မေထမဲ့ျမင္ ေစာ္ကားေမာ္ကား လုပ္ခ်င္လာၾကၿပီဟာကိုး။ အဲ….. စတုတၳႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အေသာက္ဝိဇၨာဓိုရ္ ရပါၿပီ။ ဘယ္ မိန္းမကမွ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလာေလ သတၱိ႐ွိရင္ ၿပိဳင္ေသာက္ရေအာင္လို႔ မခ်ဲရဲေတာ့ပါဘူး။ ေသာက္လံုးအႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ လူမ်ားနဲ႔ ရင္ေဘာင္ တန္းေနပါၿပီ။ သူတို႔အထဲက ေျမႂကြက္တြင္းႀကီးလို႔ နာမည္ႀကီးလွတဲ့ အိုက္ဒြါးနဲ႔ ၿပိဳင္ေသာက္ ၾကရာမွာေတာင္ ႏိုင္တယ္လို႔ အဆံုးအျဖတ္ မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေျမေပၚလိမ့္ေနၾကတာပဲဟာ။

အိုက္ဒြါးအေၾကာင္း စကားစပ္မိလို႔ ေျပာရအံုးမယ္။ ဒီေကာင္က ဒီ႐ြာမွာ ကြၽန္ေတာ့္ အရင္းခ်ာဆံုး မိတ္ေဆြပါ။ ဒီတ႐ြာလံုးမွာ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အိုက္ဒြါးထက္ ပိုခင္မင္တဲ့လူမ႐ွိ ပါဘူး။ အိုက္ဒြါးကလည္း ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ဒီအတိုင္းျဖစ္မွာပါ။ သူက အခုမွအသက္ ၂၂-ႏွစ္ ႐ွိေသးတာ။ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ၅-ႏွစ္လံုးလံုးငယ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာမွာေနတဲ့ အသက္ ၂၂-ႏွစ္သားက ၿမိဳ႕ေနအသက္ ၄ဝ-အ႐ြယ္ေလာက္ထက္ ငယ္မယ္ မထင္ရပါဘူး။ အလုပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရလို႔ ဒီလိုအိုစာသလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္ထဲ အရက္ဝင္မ်ားလို႔ ဒီလိုအိုစာသလားလည္း မေျပာတတ္ပါဘူး။

အိုက္ဒြါးက အရပ္ကလည္း အပုေလးရယ္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္က အခ်ိဳးအစား က်တာ မဟုတ္ဘူး။ ခါးအထက္က ကိုယ္ပိုင္းက အလြန္ ေတာင့္တင္းၿပီး ခါးေအာက္ပိုင္းက အေပၚပိုင္းနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ တိုေနတဲ့လူ။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ ၾကည့္ရတာ ကြၽဲလိုပဲ။ အေပၚကိုယ္ႀကီးက ႀကီး ေနေတာင့္ေနသေလာက္ ေအာက္က ဂင္တိုတို ကေလးမို႔ အ႐ုပ္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ သူ႔ ေခါင္းကလည္း အသံုးခ်တာ နည္းလွေပမယ့္ အလြန္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းပါ။ သူ႔ေခါင္းဟာ အီးဝမ္နဲ႔ အခ်ီအခ် ညစ္တီးညစ္ပတ္ကဗ်ာ အလကၤာမ်ိဳး အၿပိဳင္႐ြတ္ဖတ္ၾကတာလြဲရင္ တျခားဘာမွ အသံုးက်တာ မဟုတ္ပါဘူး။

အိုက္ဒြါးက လူဘယ္ေလာက္ အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လို႔ ႐ြာေခြးကေတာင္ ျမင္ျပင္းကတ္လို႔ ေဟာင္ေဟာင္ သူ႔သန္မာေတာင့္တင္းမႈမ်ိဳးနဲ႔ အေရးဟဲ့ အေၾကာင္းဟဲ့ဆိုရင္ သူ႔ပါးစပ္က ေျပာတတ္ဆိုတတ္မႈက ႐ြာထဲက မိန္းမသူမ်ားကို စိတ္ဝင္စားေစႏိုင္တဲ့လူပါ။ ျပီးေတာ့ အိုက္ဒြါး ႐ိုးသားတာ၊ ရက္ေရာတာကလည္း အ႐ုပ္ဆိုးမႈကို ဖံုးကြယ္ေစႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ႐ွိပါေပတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို သူ႔မိဘလို ခ်စ္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ သူ႔အသက္ေပးဖို႔ အဆင္သင့္႐ွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔တဲ့။ အိုက္ဒြါးရဲ႔ ထြန္းပေနတဲ့ ခ်စ္စရာ့ ဒီအရည္အေသြးေတြဟာ ပညာေရးနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူးေနာ္။ သူ႔မွာ ပညာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အသံုးလံုးေက်႐ံုသာ႐ွိတာ။
အိုက္ဒြါးက ငွက္ဖ်ားနဲ႔ ေသေတာ့မယ္ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ေက်းဇူးမ်ား သူ႔အေပၚ ႐ွိတယ္လို႔ ယူဆ ထားပါတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ တ႐ြာလံုးက နတ္ကိုယံုၾကတယ္။ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ႐ြာထဲ မွာဆိုရင္ နတ္စင္ကေလးေတြ ဟိုနားတခု ဒီနားတခု ျပည့္ေနတာပါ။ ေက်ာက္ေပၚနတ္တဲ့။ ေက်ာက္မယ္နတ္တဲ့။ သူတို႔ နာရင္ ဖ်ားရင္ ဖမ္းစားတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြကို ဒီနတ္ေတြက ေမာင္းထုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကတယ္ေလ။ အဲဒီ လို ေမာင္းထုတ္ေပးခ်င္ေအာင္ ဒီနတ္ေတြကို လြမ္းေလာက္တဲ့ အတင္အသေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ပသရတယ္။ ဥပမာဆိုပါေတာ့၊ မီးေတာက္ အရက္တပုလင္းနဲ႔ ၾကက္ေကာင္လံုးၿပဳတ္၊ ဒါမွ မရရင္ မီးေတာက္ပံုးနဲ႔ ဝက္ေကာင္လံုးၿပဳတ္ေပါ့။ အလြန္စိုးရိမ္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အရက္ ၅-စည္ နဲ႔ ႏြားတေကာင္ဆိုတာမ်ိဳး တင္သရတယ္။ ဒီ အတင္အသေတြကို သူတို႔နတ္ေတြက အေငြ႔ သာစားတာ ေသာက္တာျဖစ္ေလေတာ့ နတ္ေတြလည္း စားေတာ္ေသာက္ေတာ္ေခၚလို႔ ၿပီး ပါေလေရာ၊ ဘာမွမေလ်ာ့ပါးတဲ့ ေသာက္စရာ စားစရာမ်ားကို ႐ြာသူ႐ြာသား အားလံုးက တေပ်ာ္တပါးႀကီး စားၾကေသာက္ၾကတာပါပဲ။

အဲ….. အိုက္ဒြါး ေနမေကာင္းေတာ့ အရက္လည္း ၁ဝ စည္ ႐ွိပါၿပီ၊ ကြၽဲလည္း ၂ေကာင္႐ွိပါၿပီ၊ တင္တာ သတာ၊ ႏို႔ေပမယ့္ နတ္ေတြက မ,ေတာ္မမူပါဘူး။ ေခါင္းမာလိုက္တာ၊ အိုက္ဒြါးကျဖင့္ ေသခါနီးေနၿပီ။ အဲဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္က ၾကည့္မေနႏိုင္တာနဲ႔ ပစ္စာႏုေလာက္ ဘက္ကို လာသြားတဲ့ ငွက္ဖ်ားႏိွမ္နင္းေရးအဖြဲ႔က ေပးသြားတဲ့ ေဆးျပား ကေလးေတြကို တိုက္ရတယ္။ အေတာ္အသင့္ ေဆးဝင္႐ံုနဲ႔ အိုက္ဒြါးက သက္သာလာၿပီ။ သက္သာ တယ္ဆိုရင္ပဲ အိုက္ဒြါးက သူေသ႐ြာျပန္ ျဖစ္ၿပီလို႔ သိလိုက္တယ္။ အဲဒါ ေၾကာင့္ မူလကလည္း နတ္ ၂ ပါးကို တယ္အယံုအၾကည္ မ႐ွိတာလည္းတေၾကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ့္ေဆးက သူ႔အဖ်ားကို ႏိုင္လိုက္တာလည္း တေၾကာင္း၊ ၂ ခုေပါင္းၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဟာ သူ႔ အသက္သခင္ပဲလို႔ သူက အသိအမွတ္ျပဳလိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚကို ေက်းဇူး႐ွင္ အေနနဲ႔ အလြန္႐ိုက်ိဳး သမႈ ႐ွိတာပါ။

အိုက္ဒြါးကသာပါ။ တျခားလူေတြက ဒီ ေဆးျပားကေလးငယ္ စီနာေၾကာင့္ အိုက္ဒြါး က်န္းမာလာတယ္လို႔ မယံုပါဘူး။ ေက်ာက္ေပၚသခင္နဲ႔ ေက်ာက္မယ္သခင္မတို႔ ေစာင္မလို႔ ခုလို အံ့ၾသစဖြယ္ ေနျပန္ေကာင္းသြားတာလို႔ ယံုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိုက္ဒြါးဆီက အရက္ ၁ဝ စည္နဲ႔ ကြၽဲ ၂-ေကာင္ ေနာက္ထပ္ ေသာက္ၾက စားၾကပါေသးတယ္။ သံုးေန႔နဲ႔သံုးည မိုးမ လင္းတမ္းေသာက္ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ နပမ္းပြဲကေလးလည္း ၃-ပြဲေလာက္ေတာ့ ၾကည့္ လိုက္ၾကရသေပါ့။

အဲဒီပြဲမွာ သူႀကီးလည္း လဲလို႔ ကြဲလို႔ ေခါင္းမွာ ဒဏ္ရာရလို႔၊ သူႀကီးသမီးလည္း ထမင္း တအိုးၿပီးတအိုး ခ်က္ေကြၽးရလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ၿပီး ငိုယူရပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲ မုဆိုးမ အီဝမ္ကေတာ့ ေယာက်္ား ၅ ေယာက္နဲ႔ တြဲျဖစ္လိုက္ပါသတဲ့။ အိုက္ဒြါးတို႔ဆို တာ အီဝမ္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုရေျပာရတယ္မသိ၊ အသံကိုကြဲလို႔ နာလို႔၊ သူႀကီးကေတာ္ ကေတာ့ စားဖို႔ ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္ပါးေနလို႔တဲ့၊ ပြဲတတိယေန႔မွာ အာဟာရ ျပတ္ၿပီး သတိေမ့သြားတာ ဘံုးဘံုးလဲပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ နတ္ကေတာ္နဲ႔ ေမွာ္ဆရာတို႔ အလုပ္ေပၚလာျပန္ၿပီး သူႀကီးတို႔မိသားစုကို ဖမ္းစားေနတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားကိုႏွင္ဖို႔ ႀကဳိး ပမ္းရျပန္တယ္။ နတ္ကေတာ္မ်ား ေမွာ္ဆရာမ်ားက အရက္ ၅စည္နဲ႔ ဝက္မ်ားကို ပသရမယ္ လို႔ အေဟာထြက္ျပန္တယ္။ အဲဒီပြဲကိုေတာ့ ေနာက္လမွ ပသပူေဇာ္ဖို႔ ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္ရတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အ႐ွင္ႀကီး အရွင္ေကာင္းေတြအားလံုးမွာ လိုတာထက္ေတာင္ ပိုေနေအာင္ ဒီလေတာ့ ပသၿပီးေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဒီ႐ြာမွာ အေနၾကာလာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီ႐ြာက ဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ေရ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ငါးေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတတ္ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ လခထုတ္ဖို႔ အစည္းအေဝး တက္ဖို႔ ၿမဳိ႔ကိုသြားရတဲ့အခါေလာက္ပဲ သူတို႔နဲ႔ ကင္းကြာမႈ ႐ွိပါေတာ့တယ္။ ၿမဳိ႔သြားရတာက အသြားအျပန္ဆိုရင္ ၇ ရက္ ၾကာပါတယ္။

တေန႔ ႐ြာကထြက္သြားရတာ ၇ရက္ အၾကာ ကြၽန္ေတာ္ ပဒံုပ႐ိုင္ကို ျပန္ေရာက္ပါျပီ။ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းကို ေစာလည္းမေစာ၊ ေနာက္လည္းမက်ဘဲ ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္လာ တယ္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာင္းရဲ႔ ေက်ာင္း တက္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားရပံုကို နည္းနည္းေျပာ ပါဦးမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ေနၾက တာက ေက်ာင္းနဲ႔အေဝးႀကီးပါ။ တခ်ိဳ႔မ်ား ေက်ာင္းနဲ႔ ကီလိုမီတာ အမ်ားႀကီး ေဝးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္နာရီနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔လဲ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျပႆနာ႐ွိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္က ေက်ာင္းကို ေစာေစာေရာက္ရင္ ေက်ာင္းသားက ေနာက္က်တယ္။ ေက်ာင္းသားက ေစာေစာေရာက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္က ေနာက္က်တယ္။

ဒီအရပ္မွာ အခ်ိန္စကားေျပာရတာကလည္း ေနအလင္းေရာင္နဲ႔ စကားေျပာရတာပါ။ မိုးေတြအံု႔ေနတဲ့ေန႔ဆိုရင္ မနက္ ၉-နာရီ ၁ဝ- နာရီထိ ေက်ာင္းသားက တေယာက္မွ ေက်ာင္း မလာေသးဘူး။ အဲ….. ေနသာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ၾကက္ ဦးတြန္မွာ ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားက ေရာက္လာၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အေျဖရွာတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားအစံု ေရာက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းတက္တာပဲ၊ အဲဒါ ေက်ာင္းစခ်ိန္ပဲ၊ အဲဒီအခ်ိန္က စၿပီး သင္လိုက္ၾကတာ၊ ဗိုက္ထဲက တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္ျမည္ၿပီး ကြၽမ္းသူပုန္ထၾကေတာ့ ထမင္းစားရေအာင္ ေန႔ေက်ာင္းဆင္းလိုက္ေရာ။ ဒီလိုလုပ္ရတာ တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ “ေ႐ႊ” လက္ပတ္ နာရီက ဘာမဆို သူ႔သေဘာ၊ စက္က သြားခ်င္ တဲ့အခါ သြားေနမယ္။ ရပ္ခ်င္တဲ့အခါ ရပ္ေနမယ္။ ၾကားေနတဲ့ ေကာလာဟလ အတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ လခတိုးမယ္ဆိုတာ မွန္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ နာရီသစ္ဝယ္မယ္ေလ။

ကေန႔ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး။ ေက်ာင္းထဲမွာေရာ၊ ေက်ာင္းအနီးအပါးမွာေရာ ေက်ာင္းသားတေယာက္မွ ျမင္ရတယ္ မ႐ွိ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအျဖစ္ သံုးေနတဲ့ တူး႐ြင္ျပား သံေခ်းတက္ႀကီးကို သံေခ်ာင္းနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေခါက္ၿပီး ေတာင္ၾကားတ႐ိုးလံုး ၾကားေအာင္ အသံေပးေပမယ့္ လက္သာနာ လာတယ္၊ ကေလးေတြကေတာ့ တေကာင္တျမီးမွ ေပၚမလာဘူး။
“ဆရာႀကီး အဲဒါႀကီးဘာလို႔ တီးေနတာလဲ” လို႔ ေမးသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိုက္ဒြါးခမ်ာ တူ႐ြင္းျပား ႀကီးေတြ စိုက္စီထားတာနဲ႔တူတဲ့ သူ႔သြားႀကီးေတြ အကုန္ေပၚေအာင္ ပါးစပ္ႀကီးျဖဲျပီး ျပံဳးလို႔။

“ဟ…… ဘာလို႔မတီး ရမွာလဲ၊ ငါ ေရာက္ေနျပီေလ၊ ေက်ာင္းသားေတြတေယာက္မွ မလာေသးလို႔”
“သူႀကီးက ေက်ာင္းတပတ္လံုး ပိတ္ထားတယ္လို႔ ေျပာတယ္ဗ်” လို႔ ေျပာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း ဝမ္းသာတဲ့အခါ ရယ္တဲ့ သူ႔အသံႀကီးနဲ႔ ရယ္ပါတယ္။
“ဘာျပဳလို႔လဲကြ”
“မေန႔က ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး လာၾကသဗ်၊ ဆရာမ႐ွိေတာ့ ေျခကုန္လက္ပမ္း က်တဲ့အထိ ေဆာ့ေနၾကသဗ်”
“ဟ…. ဒါေပမယ့္ ငါက ၇-ရက္ေန႔မွ ေက်ာင္းျပန္တက္လွည့္ၾကလို႔ မွာခဲ့တာပဲကြ”
“ဒါေတာ့ က်ဳပ္လဲဘယ္သိမလဲ” သူႀကီးက ဒီလမ္းကို သမင္ပစ္ထြက္ရင္း ေက်ာင္းကို ေတြ႔သြားေတာ့ ဆရာမ႐ွိရင္ ေက်ာင္း ၇-ရက္ ပိတ္ထားဆိုၿပီး အမိန္႔ေပးသြားတာတဲ့”
“ေကာင္းကြာ”
“ဆရာႀကီးက မႀကဳိက္ဖူးလား၊ စီးကရက္တလိပ္ ေပးပါဦး”
ကြၽန္ေတာ္ၿမိဳ႔မွာ အစည္းအေဝးတက္ခဲ့တုန္းက ဝယ္ေသာက္ခဲ့တဲ့ စီးကရက္တလိပ္ တည္းက်န္ေနတာကို ႐ွာေဖြျပီး အိုက္ဒြါးကို ေပးရပါတယ္။ အိုက္ဒြါးက မီးညႇိၿပီး အားရပါးရ ႐ႈိက္ရင္း စိတ္ပါလက္ပါႀကီး ျပံဳးေနပါတယ္။ ၿပီးမွ
“လာဆရာရယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေခ်ရေအာင္” တဲ့။
“ဘယ္ကိုလဲကြ”
အီ၀မ္ဆီေပါ့။ ေသာက္ရင္းစားရင္းေလ။
အိုက္ဒြါးက ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲျပီး ေက်ာင္းနဲ႔ေဝးရာကို ေခၚသြားပါၿပီ။ အစိုးရလခ ရိကၡာကို စားရင္း ရက္တပတ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနလိုက္ရဦးမွာေပါ့ေလ။
ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ သုခအဖံုဖံုထဲက ဒါကေတာ့ တစိတ္တေဒသေပါ့ခင္ဗ်ား။

လူထုေဒၚအမာ
{ထိုင္းစာေရးဆရာ ႏိုမိဘူမိသာ၀ုန္ ေရးသားတဲ့ ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႔သုခ ၀တၳဳတိုကို ခ်မ္းေနာ့စာရိတၱနင္ က အဂၤလိပ္လိုဘာသာျပန္ပါတယ္။}

ဤေနရာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Read More »

အနီးအေ၀း (ေအာင္သင္း)


သာမန္မ်က္စိေကာင္းသူမ်ားသည္ စာဖတ္ေသာအခါ စာအုပ္ႏွင့္မ်က္စိ ဆယ့္သံုးလက္မခန္႔ ခြာ၍ ဖတ္သင့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားခဲ့ဖူးပါသည္။ ဆယ့္သံုးလက္မထက္ ပို၍ နီးလာလွ်င္ ၀ါး၍၀ါး၍ လာတတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ “ေ၀းလြန္း၍ မျမင္ရျခင္း” ကိုကား သတိျပဳမိၾကသည္ ျဖစ္၏။ “နီးလြန္း၍ မျမင္ရျခင္း” လည္းရွိပါေသးသည္။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါက အိႏၵိယရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားကို သြား၍ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အိႏၵိယရုပ္ရွင္ မင္းသမီးေခ်ာ “မဒူဘာလာ” ကို ကၽြန္ေတာ္အလြန္ ခ်စ္သည္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မည္ဟူေသာ အစီအစဥ္ျဖင့္ သြား၍ ၾကည့္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ သြားရင္းဟန္လႊဲ အသည္းစြဲ “မဒူဘာလာ” ပါ၀င္ေသာ ရုပ္ရွင္ကားကို အသင့္ေတြ႔ေနေသာေၾကာင့္သာ ၀င္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ျပခ်ိန္ကလည္း နီးလွၿပီ။ တစ္က်ပ္ခြဲတန္း လက္မွတ္ကုန္ၿပီ။ ႏွစ္က်ပ္တန္းမွ ၀င္ၾကည့္လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အျပန္စရိတ္ မက်န္ႏုိင္။ သံုးမတ္တန္းကပင္ ၀င္ၾကည့္သည္။ သံုးမတ္တန္းတြင္လည္း လူက်ပ္ေသာေၾကာင့္ ေရွ႔ဆံုးတန္းတြင္သာ ေနရာရေတာ့သည္။ လက္မွတ္ယူ၍ ရံုထဲ၀င္ၿပီး ေနရာတက်ထိုင္မိမွ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့တြင္ ပိတ္ကား၊ ပိတ္ကားေရွ့က ကပ္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္။

ရုပ္ရွင္စျပေသာအခါ နီးကပ္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္ေနရသည္။ လူကပိတ္ကားထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ေနဘိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလရာ မ်က္စိ ခ်ိန္သားကိုက္ေအာင္ မနည္း အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနရသည္။ သည္ၾကားထဲတြင္ ဓာတ္ပံုဆရာကလည္း မဒူဘာလာ၏ အလွကို ၾကြား၀င့္လိုက္သည္။ မၾကာခဏ အနီးကပ္ ရိုက္ကူးျပသေလေသာေၾကာင့္ ပိတ္ကားတစ္ခုလံုးမွာ မေရႊေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာၾကီးျဖင့္ ျပည့္ေနေလ့ ရွိသည္။ သီခ်င္းေလး တဟင့္ဟင့္ဆို၍ ျပံဳးရႊင္ရယ္ေမာျပန္လွ်င္လည္း သြားတစ္ေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္း ဆန္ေကာငယ္ေလာက္ရွိသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ ရႊန္းစိုၾကည္လဲ့ေသာ မ်က္လံုးအစံုမွာလည္း တစ္လံုးႏွင့္ တစ္လံုး ဆယ့္ငါးေပေလာက္ ကြာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စီရရီ ေဖြးေနေသာ ဧရာမသြားၾကီးေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ ဟိုဘက္က မ်က္လံုးၾကည့္လိုက္၊ ဒီဘက္က မ်က္လံုးဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ႏွင့္ မဇိၥ်မတိုင္းသူ၏အလွကို ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္၊ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ခံစားေနရပါသည္။

မဒူဘာလာ၏အလွကို အာရံုခံစားလိုသျဖင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မိပါေသာ္လည္း ‘မ်က္စိထဲသို႔ အလွကမ၀င္၊ အလွထဲသို႔ မ်က္စိ၀င္’ ေနသျဖင့္ အလွကို မျမင္ရဘဲ ရွိခဲ့ပါေတာ့သည္။ ပိတ္ကားကလည္း နီးလြန္းလွသည္။ ေရႊမင္းသမီး၏ မ်က္ႏွာကလည္း ၾကီးလြန္းလွသည္။
ေ၀းလြန္းမွသာ မျမင္ရသည္ မဟုတ္။ ေသးလြန္းမွသာ မျမင္ရသည္ မဟုတ္။ နီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာ ျဖစ္တတ္ေခ်သည္။ ၾကီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာ ျဖစ္တတ္ေခ်သည္။

လွ်ပ္စစ္ဓာတ္မီးကို စတင္တီထြင္ခဲ့ေသာ ‘အယ္ဒီဆင္’ ဆိုသူ အေမရိကန္ သိပၸံပညာရွင္ၾကီး ကြယ္လြန္သည့္ေန႔တြင္ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔လံုး ေခတၱအေမွာင္ခ်၍ ပညာရွင္ၾကီးကို အေလးျပဳခဲ့ၾကသည္။ ေမွာင္မိုက္ေနေသာ အခါတြင္မွ အလင္းေရာင္၏ ေက်းဇူးကို ပိုမို ဆင္ျခင္မိႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ ေမွာင္မိုက္ကို တိုက္ဖ်က္ေပးခဲ့ရွာသည့္ အယ္ဒီဆင္၏ ေက်းဇူးကား ၾကီးေပစြဟု ဆင္ျခင္ႏိုင္ဖြယ္လည္း ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ ျပည္သူျပည္သားတို႔သာမက တစ္ကမာၻလံုးရွိ လူအမ်ားကလည္း အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ဤသိပၸံပညာရွင္ၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ၾကရေကာင္းမွန္း သိပါသည္။ သို႔ေသာ္-
သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေနမင္း၏ ေက်းဇူးကို ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္ဖူးပါသနည္း။ ေနမင္း၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္္ၾကရသည္။ သစ္ပင္ သတၱ၀ါ တို႔ အသက္ရွင္ၾကရ၏။ ေလာကၾကီး ရပ္တည္ေနႏိုင္ ခဲ့ေပ၏။ ေနမင္း၏ ေက်းဇူးကား ေျပာ၍ မၿပီး၊ ေရး၍ မကုန္ေအာင္ ၾကီးလွစြာ၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူ၏ ေက်းဇူးမွာ ၾကီးလြန္းလွသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ေထြေထြထူးထူး အဆန္းလုပ္၍ ေတြးမေနၾကေတာ့ၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ညဥ့္ကာလတြင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္ပြင့္တို႔၏ အလွကို ျမင္မိၾကသည္။ တရႊန္းလဲ့လဲ့ ၀င္းေသာ လမင္း၏ ေအးၿငိမ့္ေသာ အလွကိုလည္း ျမင္မိၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿဂိဳလ္ၾကီးကိုးလံုးတြင္ အပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွီတင္းေနထိုင္ရာ ဤကမာၻ ေျမၾကီး၏ အလွကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ျမင္ဖူးၾကသနည္း။ နီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မျမင္ႏို္င္ၾကေလၿပီ။ မၾကာမီက တီထြင္လိုက္ေသာ ၿဂိဳလ္တုႏွင့္ လိုက္ပါသြားၾကသူတို႔ကို မူကား ဤကမာၻေျမၾကီး၏ အလွကို တအ့ံတၾသ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ၾကရသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ အလွကို ျမင္ႏိုင္ရန္ ခပ္ေ၀းေ၀းသို႔ ခြာတန္လွ်င္လည္း ခြာေပးၾကရျပန္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်က္စိ္မ်ားသာ မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္မ်ားကလည္း နီးလြန္းလွ်င္ မျမင္၊ ၾကီးလြန္းလွ်င္ မထင္ ရွိတတ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ ေငြေၾကး က်ပ္တည္းေနေသာအခါ ငါးဆယ္မ်ိဳး၊ တစ္ရာမ်ိဳး ေဖးမေခ်းငွားဖူးေသာ သူတို႔၏ေက်းဇူးကို ‘သူ႔ေက်းဇူး ရွိေပသည္’ ဟု တသသ ဆင္ျခင္ သတိရမိတတ္ၾကေသာ္လည္း တစ္သက္လံုး ေကၽြးေမြး ေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့ေသာ မိဘ၏ ေက်းဇူးကို ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ျခင္မိခဲလွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္မိသည္။
မိမိအား တစ္စံုတစ္ခုေသာ အသက္ေဘးမွ ကယ္တင္လိုက္ေသာသူကို အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ဟု ထပ္တလဲလဲ ခ်ီးမြမ္း သတိရေလ့ရွိၾကေသာ္လည္း ထိုအသက္ကို စတင္ေပၚေပါက္ေစ၍ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ အမိ၏ေက်းဇူးကို လွိုက္လွဲစြာ ဆင္ျခင္ရန္ သတိရခ်င္မွ ရတတ္ပါသည္။

မဂၢဇင္းတိုက္တစ္ခုတြင္ မေတာ္တဆ ခဏၾကံဳေတြ႔လိုက္စဥ္ ကဗ်ာေရးနည္း ညႊန္ၾကား လိုက္ေလဖူးေသာ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ဦး၏ ေက်းဇူးကို မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပတတ္ပါေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာသင္ခန္းတြင္ မိမိအား ေန႔စဥ္သင္ၾကားပို႔ခ်ေနသည့္ ဆရာ၏ ေက်းဇူးကိုကား အမွတ္မထင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္က စာေပပညာရွင္ၾကီး တစ္ဦးႏွင့္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ယခင္ကမူ ေျခာက္လမွာတစ္ခါ တစ္ႏွစ္မွတစ္ခါ ဆိုသလိုသာ ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့သည္။  ေတြ႔ခြင့္ရသမွ်ေသာ အခ်ိန္တြင္လည္း ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီး၏ ႏွုတ္ဖ်ားမွ ယိုစီးက်လာသမွ် ၾသ၀ါဒမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ အေတြးအၾကံမွာလည္း ‘တစ္ဖံုသစ္၍ တစ္ျဖစ္ေျပာင္းခဲ့သည္’ဟု ယံုၾကည္မိခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယင္းပညာရွင္ၾကီး၏ ေက်းဇူးကို မၾကာခဏ လိွုက္လွဲစြာ ဆင္ျခင္မိဖူးပါသည္။

ယခု ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္လာေသာ အခါတြင္ကား ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာၾကီးႏွင့္ ေန႔စဥ္လိုလို ေတြ႔ေနရသည္။ သူ႔ၾသ၀ါဒကိုလည္း မျပတ္ၾကားနာေနရသည္။ သူ႔ေက်းဇူးမွာလည္း ပို၍ ပို၍ ၾကီးလာပါေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္-
သို႔ေသာ္ ယခုလက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္ကို သတိျပဳဆင္ျခင္ ၾကည့္ေသာအခါ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ပံုမွာ ေပါ့ဆဆ ျဖစ္လာသကဲ့သို႔ ထင္ရပါသည္။ ေက်းဇူးကိုကား ဆင္ျခင္မိပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ယခင္က ကဲ့သို႔ ရင္ထဲတြင္ ရွိန္းလာေလာက္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပံုမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ‘ေၾကြးမ်ားေတာ့မပူ၊ သန္းထူေတာ့ မယား’ ဆိုေသာ စကားကဲ့သို႔ တစ္စတစ္စ ေက်းဇူးၾကီးလြန္းလာေသာေၾကာင့္ မျမင္သလိုလို ျဖစ္လာျခင္းေပေလာဟု အထင္ေရာက္မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နီးလြန္း ၾကီးလြန္းေသာ သူ၏ေက်းဇူးကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ဆင္ျခင္မိပါေလေအာင္ အားထုတ္ေနရပါသည္။

ထို႔အတူ ဗုဒၶျမတ္ရွင္၊ ခရစ္ေတာ္ စေသာ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တို႔၏ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားကိုလည္း ၾကီးလြန္း၍ မကြယ္ေလေအာင္ နီးလြန္း၍ မကြယ္ေလေအာင္ အားထုတ္၇ပါဦးမည္။

ၾကီးလြန္းေသာေၾကာင့္ နီးလြန္းေသာေၾကာင့္ မျမင္သာသည့္ ေဘးအႏၱရာယ္မ်ားေကာ မရွိႏိုင္ ဘူးလား။
ေ၀းလြန္းမွ မျမင္သာသည္ မဟုတ္။ ေသးလြန္းမွ မျမင္သာသည္ မဟုတ္။ နီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာပါတကား။ ၾကီးလြန္းလွ်င္လည္း မျမင္သာပါတကား။

ေအာင္သင္း
(လွလိုက္တာေနာ္ နွင့္ ရသ စာတမ္းငယ္မ်ား)

ဤေနရာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
Read More »

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္အတူ ပအို၀္းေဒသႏွင့္ ပအို၀္းအမ်ိဳသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ပါတီ (PNO) တို႔ ဘယ္လိုေရွႈ႕ဆက္ၾကမလဲ။

 
၂၀၁၅ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲၾကီးကာ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေလျပီး။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (NLD) ႏွင့္ ၾကံ႕ခိုင္ဖြံ႔ျဖိဳးေရးပါတီတို႔ ျမန္မာျပည္တခြင္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အႏိုင္ရရွိဖို႔ စတင္လႈပ္ရွားေနၾကျပီး။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သမၼတျဖစ္ေရ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း မၾကာခဏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။ အျခားတဘက္တြင္လည္း ဦးေရႊမန္းမွ သမၼတအျဖစ္ NLD ပါတီႏွင့္ အျပိဳင္ အေရြးခံေရး စကားသံထြက္လာေလျပီး။ ၄င္းပါတီၾကီးႏွစ္ခုမွာ ျပည္မ ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေဒသ မ်ားမက်န္ အႏိုင္ရရွိေရးအတြက္ မ်ားမၾကာမွီကာလအတြင္း အၾကိတ္အနယ္ ယွဥ္ျပိဳင္သြားၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔အတူ သက္ဆိုင္ရာ တိုင္းရင္းသားေဒသရွိ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း ႏွင့္ ခ်င္း အစရွိသည့္ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားလည္း ပါတီေအာင္ႏိုင္ေရးႏွင့္ ျပည္သူလူထုေထာက္ခံရရွိေရးအတြက္ လူထုစည္းရံုးေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ေနၾကျပီး ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ ရွိျခင္းသည္ ပါတီတိုင္း၏ အေျခခံအက်ဆံုး နည္းွဗ်ဴဟာ ျဖစ္သလို ပါတီေအာင္ႏိုင္ေရးအတြက္လည္း တိုင္းရင္းသားပါတီတို႔ ကနဦးေျခလွမ္းမ်ား အစျပဳလာပါျပီး။ မၾကာေသးမွီကလည္း တိုင္းေဒသမ်ားကိုသာ ကိုယ္စားျပဳ ေရြးေကာက္၀င္ေရာက္မည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားပါ၀င္သည့္ ပါတီၾကီးတခု ဖြဲ႔စည္းခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထု၏ အသံ၊ လိုအပ္ခ်က္၊ အေျခအေန ႏွင့္ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားကို ေလ့လာနားေထာင္ျခင္းသည္ ပါတီတခုအတြက္ ယေန႔အခ်ိန္မွာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္လွေပျပီး။

ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၅ အတြက္ ျပည္မပါတီမ်ားအျပင္ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားလည္း ဖြဲ႔၊ ျပင္၊ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အားယူ လုပ္ေဆာင္ေနျပီး ျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားက ေဒသတြင္းလံုျခံဳေရးႏွင့္ တရားမ၀င္ႏိုင္ငံျခားသားအေရး၊ အမ်ိဳးသားေရးကို အေျချပဳျပီး အမ်ိဳးသားအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီညႊတ္မႈု ရယူျခင္းျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရာက္ေရးကို ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားမွာ အမ်ိဳးသားစာေပ ေက်ာင္းဖြင့္လွစ္ႏိုင္ေရးႏွင့္ လူဦးေရ မွတ္ပံုတင္ အစစ္အမွန္ရရွိေရးကို ေရွ႕တန္းတင္ျပီး ေရြးေကာက္ပြဲကို ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကမည္။ တခ်ိဳ႕ပါတီမွာမႈ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးႏွင့္ ဒုကၡုသည္မ်ားအား ျပည္လည္ ေနရာခ်ထားေရးကို အဓိကအားျဖင့္ ရည္သန္းျပီး ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲကို ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ သြားၾကမည္။ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားမွာ ကိုယ္ေဒသ ကိုယ္ျပသာနာကိုယ္စီကိုယ္စီႏွင့္ ၊ အမ်ိဳးသားရည္မွန္းခ်က္ အမ်ိဴးမ်ိဳးကို ပံုေဖာ္ျပီး ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲကာလတိုတခုကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကမည္။ ထို႔အတူ အနာဂတ္ ဖယ္ဒရယ္တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ တန္းတူေရး မႈ၀ါဒကို တိုင္းရင္းသားပါတီတိုင္းက ဘံုရပ္တည္ခ်က္အျဖင့္ အဓိက ဆြဲကိုင္ထားၾကပါသည္။

မိမိေဒသ မိမိေအာင္ႏိုင္ရမည္ ဆိုသည့္အတိုင္း အမ်ိဳးသားေရး ႏွင့္ ေရရွည္ေဒသအက်ိဳးစီးပြားကို ဗဟိုျပဳျပီး ေသြးကြဲ၊ ပါတီစြဲ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲရွိ မညီညႊတ္ခဲ့သည့္ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားလည္း ယေန႔အခ်ိန္မွာ တပါတီတည္း၊ တစ္မႈတည္း၊ တစ္သံတည္း ျဖစ္လာေစေရးအတြက္ အခ်င္းခ်င္စုစည္းေနၾကျပီး။ တိုင္းပင္ညွိႏႈိင္းေနၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရျပီး။ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မိမိတို႔ပါတီအႏိုင္ရရွိေရးထက္ အမ်ိဳးသားထုကို ကိုယ္စားျပဳမည့္ ေအာင္ႏိုင္ေရးကို လိုလားျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ မိမိတို႔အမ်ိဳးသားပါတီအႏိုင္ရမွ မိမိေဒသအက်ိဳးစီးပြားႏွင့္ အမ်ိဳးသားဘံု ရပ္မွန္းခ်က္ ကို အမ်ိဳးသားထုတရပ္အေနျဖင့္ အတူတကြ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားမွာ မိမိျပည္သူလူထုႏွင့္ ၂၀၁၅ ကို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားႏွင့္ ခ်ီတက္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားမည္ ျဖစ္ သည္။

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားကို မ်ားစြာရိုက္ခတ္သြားမည္ ျဖစ္သလို ျမန္မာျပည္ရွိ ပအို၀္းေဒသကိုလည္း ထူးထူးျခားျခားရိုက္ခတ္မည္မွာ မုခ်ျဖစ္ေပမည္။ အေၾကာင္းမွာ၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်ဥ္းသည္ ယခင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ မ်ားစြာ ျခားနာသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည့္အတြက္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (သို႔) ပါတီသည္ အင္အားၾကီးမားသည့္ NLD ပါတီ ႏွင့္ ၾကံခိုင္ေရး ႏိုင္ငံေရးပါတီကဲ့သို႔ ပြင္းလင္းလြတ္လပ္မည့္ အေျခအေနေအာက္တြင္ အၾကိတ္အနယ္ ယွဥ္ျပိဳင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ယခုအေျခအေနမွာ ယခင္ ၂၀၁၀ ကဲ့သို႔ ၾကံခိုင္ဖြံျဖိဳးေရးပါတီ ႏွင့္ လက္၀ါးခ်င္းရိုက္သလို မဟုတ္သည္မွာ အမွန္ပင္တည္။ သည့္အတြက္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ပါတီ ယေန႔အခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္မည္နည္း။ ဘာေတြျပင္ဆင္သင့္သနည္း။ ျပည္သူလူထုကို ဘယ္လိုစည္းရံုးသင့္သနည္း။ ယေန႔အခ်ိန္မွာ ပအို၀္းျပည္သူမ်ား၏ ဆႏၵ၊ ေထာက္ခံမဲေပးေရးမွာ PNO ပါတီထက္ အျခားပါတီမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိရန္မွာ လြယ္ကူလွသည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိေနေပသည္။

အေၾကာင္းမွာ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားပါတီ၏ ေဒသျပင္ပ ႏွင့္ ပအို၀္းေဒသတြင္း လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားအတြက္ ေမးခြန္းထုတ္ဖြယ္ရာမ်ား ရွိေနပါသည္။ ပါတီ၀င္မ်ားႏွင့္ အာဏာရွိ ပုဂၢိဳလ္တစု၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ပါတီမေကာင္းသတင္းမ်ား ျပည္သူအၾကား ပ်ံ႕ႏွံေစခဲ့သည္။ ျပည္သူလူထုလည္း ပါတီအေပၚ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈ ဆုတ္ယုတ္ေနခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသားအေရး၊ အမ်ိဳးသားပါတီမို႔ ျပည္သူလူထုေထာက္ခံ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ္ဌား ပါတီ၀င္ အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ျပည္သူလူထု၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေန႔ဓဒူ၀ ျခိမ္းေျခာက္ေစသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ဥပမာ ေျမယာမ်ားသိမ္းဆည္ျခင္း။ ဥပေဒမဲ႔ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ လာဘ္ေပးလက္ယူမႈရွိျခင္း၊ အာဏာအလြဲသံုးစာျပဳမႈျခင္း စသည့္ ျပသာနာအရပ္ရပ္မ်ားသည္ ပါတီႏွင့္ သြယ္၀ိုက္ျဖစ္ေစ၊ တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ ဆက္စပ္ျပီး ပအို၀္းေဒသမွာ ၾကံဳေတြ႔ေနရသည္။ ၾကံဳေတြ႔ေနရဆဲပင္။ သို႔ေသာ္ တာ၀န္ရွိထိပ္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္းမ်ားမွ တစံုတရာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္း၊ အျပစ္ေပးျခင္း၊ နစ္နာသူမ်ားအား အထိုက္အေလ်ာက္ တာ၀န္အရ လုပ္ေဆာင္းေပမႈ မရွိသေလာက္ နည္းပါးေပသည္။ ျပည္သူလူထုမ်ား လက္ခံႏိုင္မည့္ ျပသာနာေျဖရွင္းခ်က္မ်ား PNO ပါတီအေနျဖင့္ ယေန႔ထိတိုင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ပါတီအတြင္းမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ (သို႔) ပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႔၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ အဖြဲ႔တစ္ခုလံုး၏ ပံုရိပ္ကို ထိခိုက္ေစျပီး၊ ပအို၀္းျပည္သူမ်ား၏ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈ ႏွင့္ ေထာက္ခံအားေပးမႈကို က်ဆင္းေစပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ယခုက်င္းပမည့္ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားပါတီ၏ ေနာက္ထပ္ ေထာက္ခံမဲရရွိေရး အိမ္မက္ကို အနည္းႏွင့္အမ်ား ျခိမ္းေျခာက္ေနပါသည္။

ထို႔ျပင္ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္မွ အသြင္ေျပာင္းလာခဲ့သည့္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအဆင့္အတန္း တရပ္ ျမင့္မားလာေအာင္ အေရးဆိုျခင္းထက္ စီးပြားေရးအသိုက္အျမံဳ၊ အထူးအခြင့္အေရးတြင္းၾကီးထဲမွာ တစ္ဦးခ်င္း ျဖစ္ပါေစ၊ တစ္စုခ်င္းျဖစ္ေစ ႏွစ္မြမ္းေနသည္အတြက္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားႏွင့္ ပအို၀္းေဒသအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအရ နစ္နာေစခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ရွမ္းျပည္နယ္တခြင္တြင္ အေစာဆံုး- ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ မွ အစဥ္အလာၾကီးၾကီးမားမားႏွင့္ စတင္ခဲ့့သည့္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေတာ္လွန္ေရး အဆက္ဆက္၏ အမ်ိဳးသားေရးဦးတည္ခ်က္ကို PNO ပါတီ အေနျဖင့္ ခိုင္ခိုင္မာမာ၊ ထင္ထင္ရွားရွား ဆက္လက္ကိုင္စြဲသင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားေတာ္လွန္ေရး၏ ဦးတည္ခ်က္ကာ ဘာနည္း။ အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ စစ္မွန္သည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရရွိေရး ပင္တည္း။ ထိုမွတဆင့္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳ၏ ႏိုင္ငံေရး အဆင့္အတန္းႏွင့္အညီ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားျပည္နယ္ တည္ေဆာက္ေရးပင္တည္။ ထို႔ေၾကာင့္ PNO ပါတီမွ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားတရပ္၏ နိုင္ငံေရး အႏိ ၱမပန္းတိုင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအဆင့္အတန္းတရပ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔႔ လိုေပျပီး။ စစ္အစိုးရအၾကိဳက္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည့္ မစစ္မွန္သည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင္႔ရ ေဒသေလးႏွင့္ အမ်ိဳးသားဦးတည္ခ်က္ကို အဆံုးမသတ္သင့္ေပ။

ပါတီတရပ္အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရးဦးတည္ခ်က္၊ အႏိ ၱမပန္းတိုင္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကိုင္ဆြဲထားသင့္သည္။ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုဖို႔လည္း သင့္သည္။ အေၾကာင္းမွာ မိမိအခြင့္အေရး မိမိအေရးဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ အမ်ိဳးသားတရပ္၏ ႏိုင္ငံေရးအဆင့္အတန္းသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္၀ါဒျဖန္႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားသည့္ စနစ္အၾကိဳက္ လူမ်ိဳးစုၾကီး(၈)မ်ိဳး အပါအ၀င္ ၁၃၅မ်ိဳးထဲမွ မထင္မရွား လူမ်ိဳးစုငယ္ေလး ဘ၀ျဖင့္ ေမွးမိန္သြားရလိမ့္မည္။ တို႔အတူ PNO ပါတီသည္ အမ်ိဳးသားနိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္ ခ်မွတ္ရမည္ထက္ ၄င္း၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းႏွင့္သာ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ PNO ပါတီ မွ ရွင္းလင္းသည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု၊ ရပ္တည္ခ်က္၊ မႈ၀ါဒမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသားကိုယ္စားျပဳပါတီတရပ္အျဖင့္ ယေန႔အခ်ိန္မွာ ရပ္တည္ဖို႔ လိုအပ္ေနေပျပီး။ အေၾကာင္းမွာ PNO ပါတီသည္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားကို ႏိုင္ငံေရးအရ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းသည့္ျဖစ္ေစ ကိုယ္စားျပဳေနသည္။ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားအေရးကို အၾကြင္းမဲ့ ေျပာဆိုႏိုင္သည့္အေျခအေနတြင္ ရွိေနပါသည္။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ျမိဳ႕နည္ သံုးျမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္လြတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အပါအ၀င္တည္း။

လက္ေတြ႔တြင္ PNO ပါတီက စီးပြားေရးဖြံ႔ျဖိဳးေရးသည္ ႏိုင္ငံေရးထက္ ပထမဟူသည္ ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္း ေဒသတြင္းစီးပြားေရးဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ကိုပထမ ဦးစားေပျခင္းမ်ားအတြက္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ႏိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္ကို ေသြဖယ္ခဲ့ျပီးဟု အခ်ိဳ႕ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ နိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္၊ နိုင္ငံေရးအႏိမပန္းတိုင္ကာ ဘာနည္း။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအရ စစ္အစိုးရအၾကိဳက္ မျပည့္မစံု ပအို၀္းကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေဒသ ရရွိေရးေလာ။ ဒါမွမဟုတ္ စစ္မွန္သည့္ ပအို၀္းျပည္နယ္သစ္ ေပၚထြန္လာေရးႏွင့္ အနာဂတ္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရးေလာ။ သို႔သည္အတြက္ ရွင္းလင္းတိက်သည့္ နိုင္ငံေရး အႏိမပန္းတိုင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္ကို အမ်ိဳးသားပါတီတရပ္အေနျဖင့္ ရဲ႕ရဲ႕၀ံ့၀ံ့ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုဖို႔ လိုအပ္ေပသည္။ သို႔မွသာ ညီေနာင္တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ျပည္မေန ျပည္သူမ်ားက ပအို၀္းအမ်ိဳးသားတရပ္၏ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္၊ အမ်ိဳးသားအႏိမပန္းတိုင္ကို သိရွိေပမည္။

အျခားတဘက္တြင္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ပါတီသည္ ေရြးေကာက္ခံသည့္ေနမွ ယေန႔ထက္ထိ အျခားတိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားကဲ့သို႔ ေဒသတြင္း ၊ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ပတ္သတ္သည္ေလ့လာေရး၊ ေဆြးေႏြးပြဲ၊ အစိုးရပိုင္းဆိုင္ရာပတ္သတ္သည့္ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္သည့္ က႑ာမ်ားအတြင္း ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္မႈမွာ အားနည္းသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ လြတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ေသာ္လည္ေကာင္း၊ ပါတီတရပ္လံုးေသာ္လည္ေကာင္း တက္တက္ၾကြၾကြ လုပ္ေဆာင္သည့္ အေလ့အထ နည္းပါသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရပါသည္။ ၄င္းပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ နည္းပါးျခင္းသည့္အတြက္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားမ်ားအတြက္ ျပင္ပကမာ႔ၻႏွင့္ ပအို၀္းေဒသ ထိေတြ႔ခ်ိတ္ဆက္မႈ အားေလ်ာ့ေစပါသည္။

၁၉၉၁- PNA ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူသည့္ ေနာက္ပိုင္း ပအို၀္းေဒသ စစ္ေသနတ္သံ ခ်ဳပ္ျငိမ္းခဲ့သည္။ စစ္ပြဲၾကားမွ ျပည္သူဘ၀ နလွန္ထူစရွိလာခဲ့သည္။ PNA ၏ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္း၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားမွတဆင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ ေဒသဖြံ႔ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ားေၾကာင့္ ပအို၀္းေဒသ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ရွိခဲ့ပါသည္။ ထို႔အတူ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားဂုဏ္အဂၤါ ႏွင့္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ စာေပဖြ႔ံျဖိဳးလာသည္။ အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ား အၾကား ထင္ေပၚလာခဲ့သည္။ တဘက္တြင္ ခ်ီးမႊမ္းခံရသလို၊ တဘက္တြင္လည္း အျပစ္တင္ေ၀ဖန္းခံရမႈလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း စစ္တပ္အသြင္မွ ကူေျပာင္းလာခဲ့သည္ PNO ပါတီတြင္ ျပည္သူလူထု အက်ိဳးစီးပြားထက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႔၏ အက်ိဴးစီးပြားမ်ား လႊမ္းမိုးမႈ ၾကီးမားလာသည့္အတြက္ ပါတီအေပၚ ျပည္သူမ်ားမွာ သံသယပြားမ်ားလာခဲ့သည္။ ပါတီ၀င္တခ်ိဳ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ စနစ္ေျပာင္းေသာ္လည္း အမႈအက်င့္မေျပာင္းခဲ့သည့္အတြက္ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ဆိုသလို ပအို၀္းျပည္သူေတြ ၾကံဳေတြ႔ရခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ေျမယာအရင္းအျမစ္ေပါၾကြယ္ေသာ္ဌား မရွင္းမလင္းသည့္ ေခတ္ေနာက္ျပန္ ဥပေဒ ႏွင့္ အာဏာျပ ပုဂၢိဳလ္တခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ား၏ ဘိုးဘြားပိုင္လယ္ေျမ၊ ျခံေျမမ်ား ဆံုးရႈံးခဲ့သည့္အတြက္ ပါတီႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕အေပၚ ေထာက္ခံမႈ က်ဆင္းခဲ့ရသည္။

၄င္းအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ PNO ပါတီသည္၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲအတြင္း ေထာက္ခံမႈ ေလ်ာ့က်ႏိုင္ျခင္း၊ မဲမထည့္ျခင္းမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရလိမ့္မည္ ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသားပါတီခ်င္းမို႔ တျခားေသာပါတီထက္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားမွာ အမ်ိဳးသားပါတီအေပၚ အာရံုစူးစိုက္မႈ မ်ားစြာ ရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္ဌာလည္း PNO ပါတီ ဘာဆက္လုပ္သင့္သနည္း။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္မည္ေလာ။ နဂို လမ္းစဥ္အတိုင္ ေလွ်ာက္လွမ္းမည္ေလာ။ ပအို၀္းျပည္သူမ်ား ႏွင့္ ပအို၀္းေဒသအတြက္ တခုတည္းေသာ စစ္မွန္သည့္ အမ်ိဳးသားပါတီတရပ္အျဖစ္ ရပ္တည္မည္ေလာ။ PNO သည္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားမ်ားအတြက္ မည္သည့္နိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးကို ရပ္တည္ ေတာင္းဆိုေပးမည္နည္း။ လမ္းေဖာက္၊ တံတားေဆာက္၊ ေဒသဖြ႔ံျဖိဳးေရးအတြက္ႏွင့္သား ေက်နပ္ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္မည္ေလာ။ ျပည္သူလူထု ယံုၾကည္ကိုးစားေရးႏွင့္ ေထာက္ခံေစေရးအတြက္ ပါတီကိုယ္တိုင္ ဘာေတြ ျပဳျပင္သင့္နည္း။ ေျပာင္းလဲသင့္သနည္း။ သည့္အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ ပအို၀္းျပည္သူလြတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ပါတီ၀င္မ်ား စဥ္းစားလုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ျပီး ျဖစ္သည္။
လက္ေတြ႔တြင္လည္း ပအို၀္းအမ်ိဳးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည့္ ျပည္သူတစ္စုစာကို ကုိယ္စားျပဳေနသေလာ။ ဒါမွမဟုတ္ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားထု တရပ္လံုးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ပါတီေလာ။

ပအို၀္းျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ယေန႔အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးအသိ၊ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ႏွင့္အတူ လက္ရွိပကတိ အေျခအေနမ်ား၊ ပါတီတခု၏ ေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈမ်ားကို ကြဲကြဲျပားျပား သိရွိနားလည္ဖို႔ လိုအပ္ေပျပီး။ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္မႈ လုပ္ျခင္းထက္ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပမႈမ်ားကို ပအို၀္းျပည္သူမ်ားမွ ျပဳလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ ပအို၀္းအမ်ိဳးသားပါတီသည္ ပအို၀္းျပည္သူတရပ္ကို ကိုယ္စားျပဳေနသည့္အတြက္ ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းၾကိဳးပမ္း ထိန္းညိွေပးဖို႔ ၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပဖို႔ တာ၀န္ရွိပါသည္။ လက္ရွိအေျခအေနတြင္လည္း ပအို၀္းအမ်ိဳးသားပါတီႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ားမွာ အျပန္အလွန္ ညိွႏိႈင္းျခင္းအားျဖင့္ အတူတကြ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္သြားဖို႔ အလြန္ အေရးၾကီးလွေပသည္။

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာသည္ႏွင့္အမွ် ပအို၀္းေဒသရွိ ျပည္သူလူထုမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရးႏိုးၾကားမႈႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အျမင္က်ယ္ဖို႔ အေရးၾကီးတမွ် လိုအပ္ေပသည္။ ျပည္သူလူထုမ်ားမွာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ မဲထည့္ေရးႏွင့္ မိမိတို႔၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ မဲမ်ားႏွင့္ ပအို၀္းေဒသတြင္းရွိ PNO ပါတီႏွင့္ အျခားေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ ပါတီမ်ားကို ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသားတရပ္၏ ႏိုင္ငံေရး အႏိ ၱမပန္းတိုင္ျဖစ္သည့္ “ပအို၀္းျပည္နယ္ေပၚထြန္းေရး”ကို ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ၾကီးကို ျပည္သူလူထုမွ ကိုင္စြဲထားရမည္။ ေတာင္းဆိုႏိုင္ရမည္။ အေၾကာင္းမွာ ၄င္းေတာင္းဆိုခ်က္သည္ ပအို၀္းျပည္သူလူထု၏ ႏိုင္ငံေရးအရ ႏိုင္ငံေရးအဆင့္အတန္းတရပ္ကို ပံုေဖာ္ေစသည္။ ၄င္းေတာင္းဆိုမႈကို မဲထည့္ျခင္း၊ မထည့္ျခင္းျဖင့္ ပအို၀္းေဒသရွိ ပါတီတုိင္းကို ကိုင္စြဲ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ ပါတီတိုင္း၏ ဖြဲ႔စည္းပံုတြင္ ျပည္နယ္သစ္ေပၚထြန္းေရး မႈ၊ ၀ါဒ က်င့္သံုးျခင္းရွိမရွိ ေလ့လာေတာင္းဆိုျခင္းအားျဖင့္ အဖိုးတန္သည့္ မဲထည့္ျခင္းကို ျပဳလုပ္သင့္သည္။

ထို႔အတူ ပအို၀္းေဒသတြင္းရွိ အျခားေသာအေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သမရိုးက် ေတာင္းဆိုမႈလည္း ရွိရေပလိမ့္မည္။ ပအို၀္းေဒသတြင္း လက္ရွိၾကံဳေတြ႔ရသည့္ လွ်ပ္စစ္မီးရရွိမည္ေလား၊ လမ္းတံတားေဖာက္လုပ္ေရး၊ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးမႈကင္းရွင္းေရး၊ ေျမယာသိမ္းဆည္းမႈ လံုး၀ပေပ်ာက္ေရး ရွိလာမည္ေလား။ ပအို၀္းေဒသဆင္းရဲမႈ ပေပ်ာက္ေရး၊ ပအို၀္းကေလးငယ္မ်ား ပအို၀္းေဒသျပင္ပရွိ အျခားနယ္ျမိဳ႕မ်ားသို႔ မိေ၀းဖေ၀း ပညာသင္ၾကားရမႈ ေလ်ာ့ခ်ေရး၊ စား၀တ္ေနေရးအေျခ အေနေၾကာင့္ ကေလးငယ္မ်ား တပါးသူ ေမြးစားခံရျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေရး။ ဘုန္ေတာ္ၾကီးေက်ာင္း မ်ားကိုသာ အားကိုးေနရသည့္ ပညာေရးအေျခေန ေလ်ာ့ခ်ေရး စသည့္ အခ်က္မ်ား တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မည္ေလာ။ ၄င္းအေျခအေနမ်ားႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ပအို၀္းျပည္သူမ်ားမွ ၂၀၁၅အတြင္း မဲေပးျခင္းအားျဖင့္ ေတာင္းဆိုသြားရမည္ျဖစ္ေပသည္။ မည့္သည္ ပါတီႏိုင္ႏိုင္ ျပည္သူလူထု၏ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားအား လုပ္ေဆာင္ရန္မွာ ေဒသတြင္း ပါတီတိုင္းမွာလည္း တာ၀န္ရွိေပသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရး အႏိ ၱမပန္းတိုင္ကို ကိုင္စြဲျခင္းျဖင့္ ပအို၀္းျပည္သူမ်ားမွ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲကို တက္လီလက္ညီ ခ်ီတက္သြားရန္မွာ အေရးတမ်ွ အေရးၾကီးလွေပသည္။

ခြန္မင္းႏိုင္
(၁၅၊ ၆၊၂၀၁၃)
Read More »

ဟိုတုန္းကေတာ့ သား၀မယား၀စနစ္လို႔ ေခၚသတဲ့

Photo: ဟိုတုန္းကေတာ့ သား၀မယား၀စနစ္လို႔ ေခၚသတဲ့

ေရးသားသူ- သင္းရီ

ဇြန္လ ၂ ရက္တုန္းက သု၀ဏၰအားကစားကြင္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ၿပီး 
မိန္႔ခြန္းေျပာသြားသည့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးႏွင့္ လူမႈစီးပြားဘ၀ျမႇင့္တင္ေရး အခမ္းအနားကို 
ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ ၾကည့္လိုက္ရသည္။ သမ၀ါယမစနစ္ တစ္ေခတ္ဆန္းဖို႔အေၾကာင္း မိန္႔ခြန္းထဲ ၾကားရ ေတာ့ 
ေနာက္တစ္ခါလာျပန္ေခ်ေသးဟု ေတြးမိ၏။ သည္သမ၀ါယမဆိုသည္က ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ 
တစ္ေလွ်ာက္လံုး နာမည္ေကာင္းတစ္လံုးမွ် မရခဲ့သည္ကိုလည္း သတိရသည္။ သည္တုန္းက သမ၀ါယမကို “သား၀ 
မယား၀” စနစ္ဟုပင္ နာမည္ေျပာင္ ေပးခဲ့ၾကေသးသည္။ အသင္း၀င္ေတြ၏ မိသားစုေတြ တိုးတိုးတက္တက္ 
ဖြံ႕ဖြ႔ံၿဖိဳးၿဖိဳးျဖစ္တာကို ေျပာျခင္းမဟုတ္။ အသင္းအမႈေဆာင္ေတြ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးျဖစ္တာကို ေျပာျခင္းျဖစ္ေလ၏။

တကယ္ေတာ့ ၁၉ ရာစုကတည္းကပင္ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ၿဗိတိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္တို႔၌ သမ၀ါယမစနစ္၏ 
ဖခင္ႀကီးေရာ ဘတ္အို၀င္(Robert Owen) တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ သမ၀ါယမစနစ္က မေကာင္းျခင္းမဟုတ္။ 

ေရာဘတ္အို၀င္ကိုယ္တိုင္ ၀ါခ်ည္ထည္စက္႐ံုမွ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ အလုပ္ သမားမ်ား၏ သားသမီးေလးမ်ားအထိကို 
ပညာေပးစည္း႐ံုးကာ ဘ၀ေတြကိုယ္စီ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည့္စနစ္ျဖစ္သည္။ သမ၀ါယမေက်းရြာေတြ 
အေျမာက္အျမားကို တည္ေထာင္ႏိုင္သည္ထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာစနစ္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

ထိုသို႔ ေအာင္ျမင္ျခင္းမွာ သမ၀ါယမအသိစိတ္ကို ဦးစြာပထမ ပညာေပးစည္း႐ံုးကာ ရင္ထဲဦးေႏွာက္ထဲအထိ 
အေျခခ်ေပးႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟုထင္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ ေရာဘတ္အို၀င္၏ သမ၀ါယမစနစ္ မေအာင္မျမင္ႏွင့္ နာမည္ပ်က္ခဲ့ရသည္က စတင္၍ 
ပံုစံခ်တည္ေထာင္ပံုကပင္ မဟုတ္သျဖင့္ လူေတြ၏အသိစိတ္၌ သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ မကိန္းေအာင္းခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ 
ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း သမ၀ါယမစနစ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ အသင္း၀င္မ်ား၏ တူညီေသာ အက်ိဳးစီးပြားထက္ 
အမႈေဆာင္ေတြ၏ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကသာ ေရွ႕တန္းေရာက္ခဲ့သည္။ ျခစားမႈ အလြဲသံုးမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္မွာ 
ေသာက္ေသာက္လဲ အားလံုးနီးပါးျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အမႈေဆာင္ဆိုသူေတြက အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြ 
ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ 

ေက်းလက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ၿမိဳ႕ျပမွာျဖစ္ျဖစ္ သမ၀ါယမအမႈေဆာင္ေတြက သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ရိွသည္ျဖစ္ေစ၊ မရိွသည္ျဖစ္ေစ 
လမ္းစဥ္ပါတီ၀င္ေတြ ျဖစ္ၾကရသည္။ အသင္း၀င္ေတြ၏ သေဘာဆႏၵႏွင့္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ရသူေတြလည္း 
မဟုတ္ၾက။ ၿမိဳ႕နယ္ပါတီယူနစ္က မ်က္စိက်သူေတြသာ တိုက္႐ိုက္အမည္စာရင္းျဖင့္ အမႈေဆာင္ေတြ 
ျဖစ္လာတတ္ၾကသည္။ သည္ေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာအုပ္စု၊ ၿမိဳ႕နယ္သမ၀ါယမ အမႈေဆာင္ျဖစ္လိုသူေတြက 
ပါတီယူနစ္ကို ဖားၾကယားၾကရသျဖင့္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာက အေျခခံမွပင္ စ၍ပ်က္ေတာ့သည္။

အေျခခံမခိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည့္အခါ အသင္းတိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေရးထက္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားက 
ေရွ႕တန္းေရာက္လာၾက၏။ လက္လြန္ေျခလြန္ေတြထိ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကို ၾကည့္ၾကလြန္းရင္း စာရင္းမကိုက္ 
အင္းမကိုက္ေတြျဖစ္လာသည့္အခါ စာရင္းရွင္းပံု နည္းစနစ္ကလည္း အလြန္လြယ္ကူသည္။ စာရင္းရွင္းဖို႔ 
သမ၀ါယမအသင္း ဆိုင္တို႔ ဂိုေဒါင္တို႔ စသည္ျဖင့္ကို မီးတို႔လိုက္ၾကသည္ေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ၾကားခဲ့ရသည္။  

ထို႔ေၾကာင့္ သမ၀ါယမဆိုလွ်င္ စားေၾကာ၀ါးေၾကာဟုသာ ထင္လာျမင္လာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူေတြက 
ေအာ့ႏွလံုးနာလာခဲ့ၾကသည္။ 

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ႀကီး ယိုင္နဲ႔လာသည္ႏွင့္အမွ် ဒုတိယမ႑ိဳင္ဆိုသည့္ သမ၀ါယမစနစ္ႏွင့္ လုပ္ငန္းေတြပါ 
ယိုင္နဲ႔လာခဲ့ကာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပည္သူမ်ား၏ဘဏၰာေငြျဖင့္ တည္ေထာင္ထားခဲ့ေသာ 
အသင္းပိုင္ပစၥည္းေတြ အေဆာက္အအံုေတြ ကစဥ့္ကလ်ား ဖ႐ိုဖရဲျဖင့္ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အသင္း၀င္ျပည္သူတို႔၏ 
သေဘာဆႏၵမပါဘဲ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ လႊဲေျပာင္းမႈေတြက ထင္သလိုျဖစ္ခဲ့သည္။ ျပန္စဥ္းစားမိသည့္ ျပည္သူတိုင္းက 
သမ၀ါယမဆိုလွ်င္ ေခါင္းခါခ်င္ၾကၿပီ။

တကယ္ေတာ့ သမ၀ါယမဆုိသည္က စိတ္ရင္းေစတနာပါရသည့္ ပရ အတၱ ႏွစ္ျဖာအက်ိဳးစီးပြားလုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ မိမိ 
လူတန္းစား အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ မိမိ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုသည့္ ျပင္းျပေသာစိတ္ သေဘာထားဆႏၵရိွမွ ျဖစ္သည္။ 

ထိုစိတ္ေစတနာမ်ိဳးက လြယ္လြယ္ႏွင့္ တည္ေဆာက္၍ မရႏိုင္ဟုထင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမ၀ါယမစနစ္ကို 
ထူေထာင္မည္ဆိုလွ်င္ လူေတြ၏ စိတ္ဓာတ္ေတြကို အရင္တည္ေဆာက္မွျဖစ္မည္လား ထင္မိသည္။

၁၉၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္ကထင္သည္။ မိတ္ေဆြတစ္ဦး အစၥေရးႏိုင္ငံသို႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ား 
ေလ့လာေရးအတြက္သြားရသည္။  စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဘံုစနစ္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ commun 
မ်ားသို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာရသည္။ ထိုဘံုလယ္ယာမ်ားတြင္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူေတြက အတူတကြ 
တက္ညီလက္ညီရိွလြန္းသျဖင့္ “မင္းတို႔အထဲမွာ ေရသာခိုတဲ့သူေတြ မရိွႏိုင္ဘူးလား”ေမးသည့္အခါ 
“အဲ့သည္ေရသာခိုသည့္ စကားလံုးပင္ သူတို႔မွာမရိွ”ဟု ျပန္ေျဖခဲ့သည့္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပသျဖင့္ 
မွတ္သားထားခဲ့ဖူးသည္။ ဤသည္ပင္ စိတ္ဓာတ္အေျခခံျဖစ္ေလ၏။ ထိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္လည္း သူတို႔၏ 
ဘံုလယ္ယာေတြ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ၾကျခင္းျဖစ္မည္ဟု ထင္သည္။
တစ္ခုကြာသည္က ထိုဘံု commun ေတြကို မူအရလုပ္ေဆာင္ခိုင္းျခင္းမဟုတ္။ မည္သူကမွ် ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္းလည္းမရိွ။ 

မိမိတို႔ဘာသာ စိတ္တူကိုယ္တူ ဆႏၵတူသူခ်င္းေတြ စုေပါင္းဖြဲ႕စည္းၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ အားလံုးစုေပါင္းလ်က္ 
အားလံုး၏အက်ိဳးစီးပြားကို အားလံုးက တက္ညီလက္ညီ မခိုမကပ္ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုသည့္ အသိစိတ္ဓာတ္၏ 
အေျခခံခိုင္ၿမဲမႈပင္ ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔တြင္ သည္စိတ္ဓာတ္က အသားေသေနၿပီ။

အလားတူပင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တိန္႔ေရွာင္ပိန္တက္လာၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ 
လုပ္သည့္အခါ ဘံုစနစ္ commun ေတြကို ဖ်က္သိမ္းလ်က္ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြင့္ျပဳလိုက္သည့္အခါ 
တ႐ုတ္အေျခခံျပည္သူေတြ အၾကားတြင္ red eyes disease ဟုေခၚေသာ မ်က္လံုးနီေရာဂါဟု တင္စားေခၚသည့္ 
စီးပြားျဖစ္လာသူအေပၚ မနာလို၀န္တိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚသည့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးသည္ဟုဆိုသည္။

ဘံုစနစ္တုန္းကေတာ့ အတူတူလုပ္။ အတူတူအညီအမွ် ခံစားဆိုသည့္အခါ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကြာျခားမႈေတြ မရိွခဲ့ၾက။ 
ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈႏွင့္ ပုဂၢလိကစီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္ခြင့္ေတြ ေပးလိုက္သည့္အခါ ပို၍ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူ၊ 
လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရိွသူက ပို၍စီးပြားျဖစ္လာသည့္အခါ ပင္ကိုက လက္ေၾကာမတင္းေသာ္လည္း အမ်ားနည္းတူ 
ခံစားခဲ့ရသူေတြက ကိုယ္တိုင္အားမထုတ္လိုၾကေသာ္လည္း မနာလိုစိတ္သာ ျဖစ္ေပၚလာၾကျခင္းကို ေပးထားသည့္ red 
eyes disease နာမည္ျဖစ္ေလ၏။

ဆိုလိုသည္က ေခါက္႐ိုးက်ိဳး အသားေသေနတတ္ေသာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၏ စိတ္ဓာတ္အေျခခံႏွစ္မ်ိဳးကို 
ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း စိတ္ဓာတ္ေတြက ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနခဲ့ၿပီလားမသိ။ စနစ္ေတြ 
ေခတ္ေတြ ေျပာင္းေနၿပီဆိုသည့္တိုင္ မေျပာင္းႏိုင္ၾကသူေတြက အနမတဂၢ။ သမၼတႀကီးႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႔က မည္သို႔ပင္ 
ေျပာင္းေနပါသည္၊ ေျပာင္းရပါမည္ဆိုေနသည့္တိုင္ မေျပာင္းႏိုင္မျပင္ႏိုင္ဘဲ အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြႏွင့္ 
လံုးေထြးေနၾကသူေတြကလည္း အမ်ားအျပား။ ျပည္သူေတြအေပၚ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔ရခဲ့သည့္ စနစ္ဆိုးခ်ည္တိုင္ကို 
အလြမ္းစိတ္ျဖင့္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ခ်င္သူေတြကလည္း ရိွျပန္ေသးသတဲ့ဆိုသည့္အခါ မြန္ျမတ္စိတ္ထား 
ခိုင္ၿမဲျပင္းထန္ရသည့္ သမ၀ါယမစနစ္ကို ဘယ္ပံုထူေထာင္ၾကမည္လဲ စိတ္ပူမိသည္။

အေခ်ာင္သမားစိတ္။ ၀ိသမေလာဘစိတ္။ ေရသာခိုစိတ္။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ဆို ငေတမာႏိုင္သည့္စိတ္။ 
သည္လိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြႏွင့္ေတာ့ သမ၀ါယမစနစ္ကို အံုဖြမန္းလည္း ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္တာ 
ေသခ်ာသည္။

သမ၀ါယမစနစ္၏ဖခင္ႀကီး ေရာဘတ္အို၀င္သည္ပင္ အရင္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ရသည္မွာ သူ႔အလုပ္သမားေတြႏွင့္ 
ထိုအလုပ္သမားမ်ား၏ သားသမီးေတြကို သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ ဓာတ္ခံရေအာင္ ပညာေပးသည့္ကိစၥကို 
ပညာေပးရျခင္းျဖစ္ေလသည္။

သို႔မို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ၏ ၀န္ထမ္းအဆင့္ဆင့္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ားတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္က စြဲထင္လာခဲ့သည့္ 
အညစ္အေၾကး အစြန္းအထင္းေတြကို အရင္ဆံုး ေဆးေၾကာသန္႔စင္ရန္ လိုအပ္ေလမည္လားဟု ထင္ျမင္မိရေၾကာင္းပါ။
ေရးသားသူ- သင္းရီ

ဇြန္လ ၂ ရက္တုန္းက သု၀ဏၰအားကစားကြင္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ၿပီး
မိန္႔ခြန္းေျပာသြားသည့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးႏွင့္ လူမႈစီးပြားဘ၀ျမႇင့္တင္ေရး အခမ္းအနားကို
ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ ၾကည့္လိုက္ရသည္။ သမ၀ါယမစနစ္ တစ္ေခတ္ဆန္းဖို႔အေၾကာင္း မိန္႔ခြန္းထဲ ၾကားရ ေတာ့
ေနာက္တစ္ခါလာျပန္ေခ်ေသးဟု ေတြးမိ၏။ သည္သမ၀ါယမဆိုသည္က ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္
တစ္ေလွ်ာက္လံုး နာမည္ေကာင္းတစ္လံုးမွ် မရခဲ့သည္ကိုလည္း သတိရသည္။ သည္တုန္းက သမ၀ါယမကို “သား၀
မယား၀” စနစ္ဟုပင္ နာမည္ေျပာင္ ေပးခဲ့ၾကေသးသည္။ အသင္း၀င္ေတြ၏ မိသားစုေတြ တိုးတိုးတက္တက္
ဖြံ႕ဖြ႔ံၿဖိဳးၿဖိဳးျဖစ္တာကို ေျပာျခင္းမဟုတ္။ အသင္းအမႈေဆာင္ေတြ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးျဖစ္တာကို ေျပာျခင္းျဖစ္ေလ၏။

တကယ္ေတာ့ ၁၉ ရာစုကတည္းကပင္ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ၿဗိတိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္တို႔၌ သမ၀ါယမစနစ္၏
ဖခင္ႀကီးေရာ ဘတ္အို၀င္(Robert Owen) တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ သမ၀ါယမစနစ္က မေကာင္းျခင္းမဟုတ္။

ေရာဘတ္အို၀င္ကိုယ္တိုင္ ၀ါခ်ည္ထည္စက္႐ံုမွ အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ အလုပ္ သမားမ်ား၏ သားသမီးေလးမ်ားအထိကို
ပညာေပးစည္း႐ံုးကာ ဘ၀ေတြကိုယ္စီ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည့္စနစ္ျဖစ္သည္။ သမ၀ါယမေက်းရြာေတြ
အေျမာက္အျမားကို တည္ေထာင္ႏိုင္သည္ထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာစနစ္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

ထိုသို႔ ေအာင္ျမင္ျခင္းမွာ သမ၀ါယမအသိစိတ္ကို ဦးစြာပထမ ပညာေပးစည္း႐ံုးကာ ရင္ထဲဦးေႏွာက္ထဲအထိ
အေျခခ်ေပးႏိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟုထင္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ ေရာဘတ္အို၀င္၏ သမ၀ါယမစနစ္ မေအာင္မျမင္ႏွင့္ နာမည္ပ်က္ခဲ့ရသည္က စတင္၍
ပံုစံခ်တည္ေထာင္ပံုကပင္ မဟုတ္သျဖင့္ လူေတြ၏အသိစိတ္၌ သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ မကိန္းေအာင္းခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္
ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း သမ၀ါယမစနစ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ အသင္း၀င္မ်ား၏ တူညီေသာ အက်ိဳးစီးပြားထက္
အမႈေဆာင္ေတြ၏ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကသာ ေရွ႕တန္းေရာက္ခဲ့သည္။ ျခစားမႈ အလြဲသံုးမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္မွာ
ေသာက္ေသာက္လဲ အားလံုးနီးပါးျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အမႈေဆာင္ဆိုသူေတြက အခြင့္ထူးခံလူတန္းစားေတြ
ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။

ေက်းလက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ၿမိဳ႕ျပမွာျဖစ္ျဖစ္ သမ၀ါယမအမႈေဆာင္ေတြက သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ရိွသည္ျဖစ္ေစ၊ မရိွသည္ျဖစ္ေစ
လမ္းစဥ္ပါတီ၀င္ေတြ ျဖစ္ၾကရသည္။ အသင္း၀င္ေတြ၏ သေဘာဆႏၵႏွင့္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ရသူေတြလည္း
မဟုတ္ၾက။ ၿမိဳ႕နယ္ပါတီယူနစ္က မ်က္စိက်သူေတြသာ တိုက္႐ိုက္အမည္စာရင္းျဖင့္ အမႈေဆာင္ေတြ
ျဖစ္လာတတ္ၾကသည္။ သည္ေတာ့ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာအုပ္စု၊ ၿမိဳ႕နယ္သမ၀ါယမ အမႈေဆာင္ျဖစ္လိုသူေတြက
ပါတီယူနစ္ကို ဖားၾကယားၾကရသျဖင့္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာက အေျခခံမွပင္ စ၍ပ်က္ေတာ့သည္။

အေျခခံမခိုင္သည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည့္အခါ အသင္းတိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေရးထက္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားက
ေရွ႕တန္းေရာက္လာၾက၏။ လက္လြန္ေျခလြန္ေတြထိ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကို ၾကည့္ၾကလြန္းရင္း စာရင္းမကိုက္
အင္းမကိုက္ေတြျဖစ္လာသည့္အခါ စာရင္းရွင္းပံု နည္းစနစ္ကလည္း အလြန္လြယ္ကူသည္။ စာရင္းရွင္းဖို႔
သမ၀ါယမအသင္း ဆိုင္တို႔ ဂိုေဒါင္တို႔ စသည္ျဖင့္ကို မီးတို႔လိုက္ၾကသည္ေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ၾကားခဲ့ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သမ၀ါယမဆိုလွ်င္ စားေၾကာ၀ါးေၾကာဟုသာ ထင္လာျမင္လာခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူေတြက
ေအာ့ႏွလံုးနာလာခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ႀကီး ယိုင္နဲ႔လာသည္ႏွင့္အမွ် ဒုတိယမ႑ိဳင္ဆိုသည့္ သမ၀ါယမစနစ္ႏွင့္ လုပ္ငန္းေတြပါ
ယိုင္နဲ႔လာခဲ့ကာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပည္သူမ်ား၏ဘဏၰာေငြျဖင့္ တည္ေထာင္ထားခဲ့ေသာ
အသင္းပိုင္ပစၥည္းေတြ အေဆာက္အအံုေတြ ကစဥ့္ကလ်ား ဖ႐ိုဖရဲျဖင့္ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အသင္း၀င္ျပည္သူတို႔၏
သေဘာဆႏၵမပါဘဲ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ လႊဲေျပာင္းမႈေတြက ထင္သလိုျဖစ္ခဲ့သည္။ ျပန္စဥ္းစားမိသည့္ ျပည္သူတိုင္းက
သမ၀ါယမဆိုလွ်င္ ေခါင္းခါခ်င္ၾကၿပီ။

တကယ္ေတာ့ သမ၀ါယမဆုိသည္က စိတ္ရင္းေစတနာပါရသည့္ ပရ အတၱ ႏွစ္ျဖာအက်ိဳးစီးပြားလုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ မိမိ
လူတန္းစား အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ မိမိ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုသည့္ ျပင္းျပေသာစိတ္ သေဘာထားဆႏၵရိွမွ ျဖစ္သည္။

ထိုစိတ္ေစတနာမ်ိဳးက လြယ္လြယ္ႏွင့္ တည္ေဆာက္၍ မရႏိုင္ဟုထင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမ၀ါယမစနစ္ကို
ထူေထာင္မည္ဆိုလွ်င္ လူေတြ၏ စိတ္ဓာတ္ေတြကို အရင္တည္ေဆာက္မွျဖစ္မည္လား ထင္မိသည္။

၁၉၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္ကထင္သည္။ မိတ္ေဆြတစ္ဦး အစၥေရးႏိုင္ငံသို႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ား
ေလ့လာေရးအတြက္သြားရသည္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဘံုစနစ္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ commun
မ်ားသို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာရသည္။ ထိုဘံုလယ္ယာမ်ားတြင္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူေတြက အတူတကြ
တက္ညီလက္ညီရိွလြန္းသျဖင့္ “မင္းတို႔အထဲမွာ ေရသာခိုတဲ့သူေတြ မရိွႏိုင္ဘူးလား”ေမးသည့္အခါ
“အဲ့သည္ေရသာခိုသည့္ စကားလံုးပင္ သူတို႔မွာမရိွ”ဟု ျပန္ေျဖခဲ့သည့္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပသျဖင့္
မွတ္သားထားခဲ့ဖူးသည္။ ဤသည္ပင္ စိတ္ဓာတ္အေျခခံျဖစ္ေလ၏။ ထိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္လည္း သူတို႔၏
ဘံုလယ္ယာေတြ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ၾကျခင္းျဖစ္မည္ဟု ထင္သည္။
တစ္ခုကြာသည္က ထိုဘံု commun ေတြကို မူအရလုပ္ေဆာင္ခိုင္းျခင္းမဟုတ္။ မည္သူကမွ် ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္းလည္းမရိွ။

မိမိတို႔ဘာသာ စိတ္တူကိုယ္တူ ဆႏၵတူသူခ်င္းေတြ စုေပါင္းဖြဲ႕စည္းၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ အားလံုးစုေပါင္းလ်က္
အားလံုး၏အက်ိဳးစီးပြားကို အားလံုးက တက္ညီလက္ညီ မခိုမကပ္ ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုသည့္ အသိစိတ္ဓာတ္၏
အေျခခံခိုင္ၿမဲမႈပင္ ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔တြင္ သည္စိတ္ဓာတ္က အသားေသေနၿပီ။

အလားတူပင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ တိန္႔ေရွာင္ပိန္တက္လာၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ
လုပ္သည့္အခါ ဘံုစနစ္ commun ေတြကို ဖ်က္သိမ္းလ်က္ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြင့္ျပဳလိုက္သည့္အခါ
တ႐ုတ္အေျခခံျပည္သူေတြ အၾကားတြင္ red eyes disease ဟုေခၚေသာ မ်က္လံုးနီေရာဂါဟု တင္စားေခၚသည့္
စီးပြားျဖစ္လာသူအေပၚ မနာလို၀န္တိုစိတ္ ျဖစ္ေပၚသည့္ စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးသည္ဟုဆိုသည္။

ဘံုစနစ္တုန္းကေတာ့ အတူတူလုပ္။ အတူတူအညီအမွ် ခံစားဆိုသည့္အခါ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကြာျခားမႈေတြ မရိွခဲ့ၾက။
ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈႏွင့္ ပုဂၢလိကစီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္ခြင့္ေတြ ေပးလိုက္သည့္အခါ ပို၍ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူ၊
လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရိွသူက ပို၍စီးပြားျဖစ္လာသည့္အခါ ပင္ကိုက လက္ေၾကာမတင္းေသာ္လည္း အမ်ားနည္းတူ
ခံစားခဲ့ရသူေတြက ကိုယ္တိုင္အားမထုတ္လိုၾကေသာ္လည္း မနာလိုစိတ္သာ ျဖစ္ေပၚလာၾကျခင္းကို ေပးထားသည့္ red
eyes disease နာမည္ျဖစ္ေလ၏။

ဆိုလိုသည္က ေခါက္႐ိုးက်ိဳး အသားေသေနတတ္ေသာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔၏ စိတ္ဓာတ္အေျခခံႏွစ္မ်ိဳးကို
ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း စိတ္ဓာတ္ေတြက ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနခဲ့ၿပီလားမသိ။ စနစ္ေတြ
ေခတ္ေတြ ေျပာင္းေနၿပီဆိုသည့္တိုင္ မေျပာင္းႏိုင္ၾကသူေတြက အနမတဂၢ။ သမၼတႀကီးႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႔က မည္သို႔ပင္
ေျပာင္းေနပါသည္၊ ေျပာင္းရပါမည္ဆိုေနသည့္တိုင္ မေျပာင္းႏိုင္မျပင္ႏိုင္ဘဲ အက်င့္စ႐ိုက္ဆိုးေတြႏွင့္
လံုးေထြးေနၾကသူေတြကလည္း အမ်ားအျပား။ ျပည္သူေတြအေပၚ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔ရခဲ့သည့္ စနစ္ဆိုးခ်ည္တိုင္ကို
အလြမ္းစိတ္ျဖင့္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ခ်င္သူေတြကလည္း ရိွျပန္ေသးသတဲ့ဆိုသည့္အခါ မြန္ျမတ္စိတ္ထား
ခိုင္ၿမဲျပင္းထန္ရသည့္ သမ၀ါယမစနစ္ကို ဘယ္ပံုထူေထာင္ၾကမည္လဲ စိတ္ပူမိသည္။

အေခ်ာင္သမားစိတ္။ ၀ိသမေလာဘစိတ္။ ေရသာခိုစိတ္။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ဆို ငေတမာႏိုင္သည့္စိတ္။
သည္လိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြႏွင့္ေတာ့ သမ၀ါယမစနစ္ကို အံုဖြမန္းလည္း ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္တာ
ေသခ်ာသည္။

သမ၀ါယမစနစ္၏ဖခင္ႀကီး ေရာဘတ္အို၀င္သည္ပင္ အရင္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ရသည္မွာ သူ႔အလုပ္သမားေတြႏွင့္
ထိုအလုပ္သမားမ်ား၏ သားသမီးေတြကို သမ၀ါယမစိတ္ဓာတ္ ဓာတ္ခံရေအာင္ ပညာေပးသည့္ကိစၥကို
ပညာေပးရျခင္းျဖစ္ေလသည္။

သို႔မို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ၏ ၀န္ထမ္းအဆင့္ဆင့္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ားတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္က စြဲထင္လာခဲ့သည့္
အညစ္အေၾကး အစြန္းအထင္းေတြကို အရင္ဆံုး ေဆးေၾကာသန္႔စင္ရန္ လိုအပ္ေလမည္လားဟု ထင္ျမင္မိရေၾကာင္းပါ။
Credit To 7D News Journal
Read More »

ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားရွင္းရန္ အခ်ိန္မည္မွ်လုိသနည္း

Photo: ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားရွင္းရန္ အခ်ိန္မည္မွ်လုိသနည္း

ေရးသားသူ- ထြန္းခုိင္၊ ေအးသူစံ

၂၀၁၂ အတြင္းထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းအသုံးျပဳမႈ ပိတ္ပင္တားျမစ္ျခင္း ႏုိင္ငံတကာစည္း႐ုံးလႈံ႕ေဆာ္ေရးအဖြဲ႕ (ICBL) ၏ ေျမျမႇဳပ္ မုိင္းအသုံးျပဳမႈေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရး အစီရင္ခံစာတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ ၁၄ ခုအနက္မွ ထက္၀က္ေက်ာ္တြင္ ေနထုိင္သည့္   ျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည္ဟုဆုိသည္။

ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သက္ဆုိးရွည္ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းစစ္၏ အေမြဆုိးအျဖစ္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းအႏၲရာယ္ကို ျမန္မာျပည္သားမ်ား ခံစားခဲ့ရၿပီးျဖစ္သည္။ ခံစားေနရဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ (ICBL) ၏ အစီရင္ခံစာအရ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၁၉၉၉ မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္း ၃၂ နာရီၾကာတုိင္း လူတစ္ဦးႏႈန္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ရေၾကာင္း ၎တုိ႕ စုေဆာင္းမိသမွ် အခ်က္အလက္ေပၚအေျခခံကာ ထုတ္ျပန္သည္။

ယင္းအေရအတြက္ကို အေျခခံၿပီး တြက္မည္ဆုိပါက ျပည္တြင္းစစ္စတင္ခဲ့ခ်ိန္မွ ယေန႔အထိ လူေပါင္း ၁၇၀၀၀ ထက္မနည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္ဟုဆုိႏုိင္သည္။ အခ်ဳိ႕ ေသာ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းတားဆီးေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက အေရအတြက္ သည့္ထက္ပုိေကာင္းပုိႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။

အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ကုိ ေမာင္ေမာင္သည္ အထက္ပါ ၁၇၀၀၀ ေက်ာ္ေသာ လူမ်ားအနက္မွ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ေနရာတြင္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းနင္းမိေသာေၾကာင့္ ေျခတစ္ဖက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသူျဖစ္သည္။

“ကုိယ့္ေရွ႕မွာလူတစ္ေယာက္ မုိင္းနင္းမိသြားတာျမင္တဲ့အခါမွာ က်န္တဲ့သူေတြက ေနာက္ထပ္ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းဖုိ႔ေတာင္  ေသေလာက္ေအာင္လန္႔ေနၾကတယ္။ ကုိယ့္ေျခလွမ္းကသာ မုိင္းေပၚက်သြားခဲ့ရင္ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ေလ” ဟု ကုိေမာင္ေမာင္(အမည္လႊဲ)က ေျပာသည္။

သူကဲသုိ႔ပင္ ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းခ်ဖို႔အေရး ေၾကာက္ရြံ႕ေတြေ၀ေနသည့္သူမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဒုနဲ႔ေဒးရွိေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာေပၚတြင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားက ေျမျမႇဳပ္မႈိင္းမ်ားကို လူသတ္မုိင္းအျဖစ္ ပုံမွန္အသုံးျပဳေနသည့္ တစ္ခုတည္းေသာႏုိင္ငံအျဖစ္ရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ICBL ကထုတ္ျပန္ေသာ စာရင္းမ်ားအရ ျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ႏုိင္ေသာ ျပည္နယ္ထဲတြင္ သူေနထုိင္ရာ ရွမ္းျပည္နယ္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္အတူ ကခ်င္၊ ကယား(ကရင္နီ)၊ မြန္၊ ရခုိင္စသည္ ျပည္နယ္မ်ားႏွင့္ ပဲခူး၊ 
တနသၤာရီစသည့္ တုိင္းေဒသမ်ားတြင္ ေနထုိင္သူျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည္ဟု ICBL အစီရင္ခံစာကဆုိသည္။

“အစုိးရ၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ အပါအ၀င္ အခြင့္အာဏာရွိသူေတြက ေျမေအာက္ထဲကမုိင္းေတြကို တူးဖုိ႔ကုိ သယံဇာတ တူးဖုိ႔ေလာက္စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး” ဟု ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း မန္တုံၿမဳိ႕အတြင္းေနထုိင္သည့္ ပေလာင္တုိင္းရင္းသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည့္ ေနရာအမ်ားစုမွာ တုိင္းရင္းသား(သုိ႔မဟုတ္)အျခားလက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ စစ္ေရးအရွိန္ တင္းမာေနဆဲေနရာမ်ား (သုိ႔မဟုတ္)တင္းမာခဲ့သည့္ေနရာမ်ား ျဖစ္သည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ စစ္ေရးတင္းမာမႈအႀကီးဆုံးျဖစ္ေနသည့္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းတြင္လည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းအႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ေသဆုံးမႈမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့သည္။

“မုိင္းေတြေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ျပန္မယ္ဆုိ သိပ္လုံၿခဳံမႈမရွိဘူး။ ယူအန္ကလည္း ပါ၀င္ဖုိ႔လုိတယ္။ မုိင္းကုိဘယ္ေနရာမွာဘယ္လုိ ေထာင္ခဲ့သလဲ မသိၾကေတာ့ ကုိယ္ေထာင္တဲ့မုိင္းကို ကုိယ္ျပန္နင္းမိၿပီး ေသတာေတြလည္းရွိတယ္” ဟု ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ ဒုကၡသည္မ်ားအား အစဥ္တစုိက္အကူအညီေပးေနသည့္ ကခ်င္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္မွ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးေဒါက္တာခလမ္ဆပ္ဆြန္က ေမလ ၂၇ ရက္တြင္ 7Day ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းခန္းတစ္ခုအတြင္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသား လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္၏ ထုတ္ျပန္ေသာစာရင္းဇယားတစ္ခုထဲကပင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ေကအုိင္အုိတုိ႔အၾကား တုိက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားေနေသာ ကခ်င္ျပည္နယ္တုိက္ပြဲမ်ားအတြင္း ဒဏ္ရာရသူ၊ မုိင္းထိသူ ျပည္သူ ၁၇၇ ဦးကို ေဆး႐ုံမ်ား၌ ကုသေပးေနရေၾကာင္း ထုတ္ျပန္သည္။

ထုိ႔အျပင္ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ေကာ္မရွင္က ျပည္သူမ်ားကုိ ထိခုိက္ေစသည့္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အသုံးျပဳျခင္းကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔လုိေၾကာင္း တုိက္တြန္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

သို႔ရာတြင္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ အစုိးရတပ္ဖြဲ႕မ်ား စစ္ေရးတင္းမာေနသည့္ ေဒသမ်ားတြင္ “ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အသုံးျပဳျခင္းကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔” ဆုိသည္မွာ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ ျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥတစ္ခုဟု မထင္ေၾကာင္း မန္တုံေဒသခံပေလာင္
တုိင္းရင္းသားကေျပာသည္။

ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဆုိသည္မွာ အႏၲရာယ္မ်ားလွေသာ္လည္း တစ္ဖက္ရန္သူ အနားကပ္မလာေစေရးအတြက္ အဟန္႔အတားအျဖစ္ အသုံး၀င္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ၎တုိ႔ကေျပာသည္။

“ျမန္မာျပည္မွာ မုိင္းရွင္းလင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ ႀကဳိတင္ေလ့လာ ဆန္းစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆန္းစစ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ေဒသခံေတြသေဘာမတူရင္ မုိင္းရွင္းလင္းေရးမလုပ္ဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိလည္း ထည့္ထားပါတယ္” ဟု ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျပန္လည္ထူ ေထာင္ေရးလုပ္ငန္းဗဟုိဌာန (MPC) မွေျမျမႇဳပ္မုိင္းရွင္းလင္းေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ တာ၀န္ရွိသူကေျပာသည္။

ေဒသခံအမ်ားစုက ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားမရွိျခင္းက ပုိေကာင္းသည္ဟု လက္ခံေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကမူ လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ အႏုိင္က်င့္မခံရေစေရး၊ မိမိတုိ႔ ပစၥည္းဥစၥာပုိင္ဆုိင္မႈကို ကာကြယ္ေစေရးတုိ႔အတြက္ မဖယ္ရွားေစလုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

ေျမေအာက္ထဲက ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား ျပန္လည္ေဖာ္ေရးအတြက္ အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္မွာ လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားအၾကား အပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီးခုိင္မာေသာအာမခံခ်က္ရရွိရန္ျဖစ္ေၾကာင္း တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားကေျပာသည္။ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္မ်ားအတြက္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား ျပန္ေဖာ္ေရး၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ပုိမုိနက္႐ႈိင္းေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ရွိေနေသးေၾကာင္း လက္နက္ကုိင္မ်ားကေျပာသည္။

“အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတာေလ။ အခုၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတာက လမ္းခုလတ္မွာပဲ ရွိေသးတယ္။ ကိုယ္ပုိင္အခ်ဳပ္အျခာျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ အလုံးစုံၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွ မုိင္းေတြအားလုံးျပန္ေဖာ္ခ်င္တယ္” ဟု ကရင္္နီလူမ်ဳိးေပါင္းစံုျပည္သူ႔ လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦးမွ ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးေလာဟိန္းစုိးက ေျပာသည္။

လက္ရွိတြင္ အေမရိကန္အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံအခ်ဳိ႕က ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အႏၲရာယ္ကာကြယ္ေရး၊ ဖယ္ရွားေရးအတြက္ ကမ္းလွမ္းကူညီမႈမ်ား ရရွိေနေသာ္လည္း အလုံးစုံအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသာမက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရရွိေသးသေရြ႕ မိမိတုိ႔တပ္မ်ား၏ လုံၿခဳံေရးအရမုိင္းဖယ္ရွားေပးရန္ အလုိမရွိေသးေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

အျခားတုိင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ားကလည္း အဆုိပါအခ်က္ကို သေဘာတူၾကသည္။ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီႏွင့္ ကယန္းအမ်ဳိးသားပါတီတုိ႔ကလည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းျပန္လည္ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ေရးသည္ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနေၾကာင္းေထာက္ခံ ေျပာဆုိသည္။

ႏုိင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ေအာင္ျမင္ၿပီး စိတ္ခ်ရေသာ အေျခအေနေရာက္ပါမွ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဘက္သုိ႔ ေျခဦးလွည့္မည္ဟုဆုိေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ေျမျမႇဳပ္မုိင္းေဖာ္ေရး အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါက အခက္ေတြ႕မည့္ အခ်က္က လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္က မည္သည့္ေနရာတြင္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့သည္ကုိ တိက်သည့္ ေျမပုံမွာ ရွားပါးလြန္းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားကေျပာသည္။

ရွိေသာေျမပုံမ်ားမွာလည္း တစ္ဖက္လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား လက္ထဲမေရာက္ေစေရးအတြက္ အထူးလွ်ဳိ႕၀ွက္ထားၾကသည္။

ေဒသတြင္းလုံၿခဳံေရးႏွင့္ တပ္ဘက္ဆုိင္ရာလုံၿခဳံေရးအတြက္ အစုိးရႏွင့္ အပစ္အခတ္မရပ္စဲမီ ယေန႔အထိ မိမိတုိ႔တပ္စခန္းမွ ေထာင္ထားသည့္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား၏ ေျမပုံကုိစနစ္တက်သိမ္းဆည္းထားၿပီး ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား မျပဳလုပ္ေသးသေရြ႕ ထိပ္တန္းလွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ယင္းေျမပုံမ်ားကို ဆက္လက္သိမ္းဆည္းထားဦးမည္သာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေလာဟိန္းစုိးကဆုိသည္။

ေျမပုံမရွိဘဲ မုိင္းျမႇဳပ္ထားသည့္ ျဖစ္စဥ္မ်ားသည္ အျခားလက္နက္ကုိင္မ်ားသာမက အစုိးရ၏ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားပင္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေၾကာင္း စြပ္စြဲမႈမ်ားလည္းရွိသည္။ 

တပ္မေတာ္က အမ်ားဆုံး မုိင္းေထာင္ျခင္းမွာ မိမိတုိ႔စခန္းေတြကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ စခန္းအနီးကေတာင္ကုန္းႏွင့္ စခန္းၿခံစည္း႐ုိး အေရွ႕ဘက္မ်ားတြင္ ေထာင္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ စြန္႔လႊတ္မုိင္းေထာင္ျခင္းမွာ နည္းပါးေၾကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ဖက္အဖြဲ႕နယ္ေျမထဲကို ၀င္ေရာက္စစ္ဆင္ေရးလုပ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာသည့္အခါ ေနာက္ကလုိက္ မတုိက္ႏုိင္ေအာင္ ကာကြယ္သည့္အေနျဖင့္စြန္႔လႊတ္ မုိင္းေထာင္ခဲ့သည္က လြဲၿပီး စြန္႔လႊတ္မုိင္းေထာင္ေလ့မရွိေၾကာင္း ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၏ ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးရဲထြဋ္က ေျပာသည္။

“ႏုိင္ငံတကာ က်င့္စဥ္မ်ားအရ ပဋိပကၡတစ္ခုၿပီးဆုံးသြားရင္ မုိင္းရွင္းလင္းေရး (De Mining) ကုိ လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာအခက္ခဲဆုံးက စြန္႔လႊတ္မုိင္းမ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ဖက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ေျပာက္က်ားစနစ္နဲ႔ ေထာင္ခဲ့တာဆုိေတာ့ မွတ္တမ္းမရွိသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္” ဟု တပ္မေတာ္တြင္ ဒုတိယဗုိလ္မွဴးႀကီးရာထူးအထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ဦးရဲထြဋ္က ေျပာသည္။

တစ္ျပည္လုံးရွိ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားကုိ အလုံးစုံဖယ္ရွားေရးမွာ အလြန္ထိလြယ္ရွလြယ္ျဖစ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေရး၊ ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးေရးႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားေပၚတြင္ မူတည္ေနေၾကာင္း MPC မွ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း ရွင္းလင္းေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ တာ၀န္ရွိသူက ေျပာသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ကျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ေသာ မုိင္းအေရအတြက္မည္မွ်ရွိသည္ မည္သည့္ေနရာမ်ားတြင္ ရွိေနေၾကာင္း ေျပာဆုိရန္မွာခက္ခဲသကဲ့သုိ႔ အဆုိပါမုိင္းမ်ားကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ အလုံးစုံျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ ဖယ္ရွားႏုိင္မည္ဆုိသည္မွာလည္း အေျဖရွာခက္ခဲလွေသာ ေမးခြန္းတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း စာရင္းဇယားမ်ား၏ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအရဆုိလွ်င္ အနည္းဆုံး ေနာက္ထပ္ ၃၂ နာရီ ၾကာတုိင္း လူတစ္ေယာက္မွာ မုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ အတိဒုကၡေရာက္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။

ဓာတ္ပုံ- ေအအက္ဖ္ပီ
 ဓာတ္ပုံ- ေအအက္ဖ္ပီ
ေရးသားသူ- ထြန္းခုိင္၊ ေအးသူစံ

၂၀၁၂ အတြင္းထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းအသုံးျပဳမႈ ပိတ္ပင္တားျမစ္ျခင္း ႏုိင္ငံတကာစည္း႐ုံးလႈံ႕ေဆာ္ေရးအဖြဲ႕ (ICBL) ၏ ေျမျမႇဳပ္ မုိင္းအသုံးျပဳမႈေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရး အစီရင္ခံစာတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ ၁၄ ခုအနက္မွ ထက္၀က္ေက်ာ္တြင္ ေနထုိင္သည့္ ျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည္ဟုဆုိသည္။

ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သက္ဆုိးရွည္ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းစစ္၏ အေမြဆုိးအျဖစ္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းအႏၲရာယ္ကို ျမန္မာျပည္သားမ်ား ခံစားခဲ့ရၿပီးျဖစ္သည္။ ခံစားေနရဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ (ICBL) ၏ အစီရင္ခံစာအရ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၁၉၉၉ မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္း ၃၂ နာရီၾကာတုိင္း လူတစ္ဦးႏႈန္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ရေၾကာင္း ၎တုိ႕ စုေဆာင္းမိသမွ် အခ်က္အလက္ေပၚအေျခခံကာ ထုတ္ျပန္သည္။

ယင္းအေရအတြက္ကို အေျခခံၿပီး တြက္မည္ဆုိပါက ျပည္တြင္းစစ္စတင္ခဲ့ခ်ိန္မွ ယေန႔အထိ လူေပါင္း ၁၇၀၀၀ ထက္မနည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဒဏ္ခံစားခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္ဟုဆုိႏုိင္သည္။ အခ်ဳိ႕ ေသာ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းတားဆီးေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက အေရအတြက္ သည့္ထက္ပုိေကာင္းပုိႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။

အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ကုိ ေမာင္ေမာင္သည္ အထက္ပါ ၁၇၀၀၀ ေက်ာ္ေသာ လူမ်ားအနက္မွ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ေနရာတြင္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းနင္းမိေသာေၾကာင့္ ေျခတစ္ဖက္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသူျဖစ္သည္။

“ကုိယ့္ေရွ႕မွာလူတစ္ေယာက္ မုိင္းနင္းမိသြားတာျမင္တဲ့အခါမွာ က်န္တဲ့သူေတြက ေနာက္ထပ္ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းဖုိ႔ေတာင္ ေသေလာက္ေအာင္လန္႔ေနၾကတယ္။ ကုိယ့္ေျခလွမ္းကသာ မုိင္းေပၚက်သြားခဲ့ရင္ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ေလ” ဟု ကုိေမာင္ေမာင္(အမည္လႊဲ)က ေျပာသည္။

သူကဲသုိ႔ပင္ ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းခ်ဖို႔အေရး ေၾကာက္ရြံ႕ေတြေ၀ေနသည့္သူမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဒုနဲ႔ေဒးရွိေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာေပၚတြင္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားက ေျမျမႇဳပ္မႈိင္းမ်ားကို လူသတ္မုိင္းအျဖစ္ ပုံမွန္အသုံးျပဳေနသည့္ တစ္ခုတည္းေသာႏုိင္ငံအျဖစ္ရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ICBL ကထုတ္ျပန္ေသာ စာရင္းမ်ားအရ ျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ႏုိင္ေသာ ျပည္နယ္ထဲတြင္ သူေနထုိင္ရာ ရွမ္းျပည္နယ္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္အတူ ကခ်င္၊ ကယား(ကရင္နီ)၊ မြန္၊ ရခုိင္စသည္ ျပည္နယ္မ်ားႏွင့္ ပဲခူး၊
တနသၤာရီစသည့္ တုိင္းေဒသမ်ားတြင္ ေနထုိင္သူျပည္သူမ်ားသည္ မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည္ဟု ICBL အစီရင္ခံစာကဆုိသည္။

“အစုိးရ၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ အပါအ၀င္ အခြင့္အာဏာရွိသူေတြက ေျမေအာက္ထဲကမုိင္းေတြကို တူးဖုိ႔ကုိ သယံဇာတ တူးဖုိ႔ေလာက္စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး” ဟု ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း မန္တုံၿမဳိ႕အတြင္းေနထုိင္သည့္ ပေလာင္တုိင္းရင္းသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

မုိင္းအႏၲရာယ္က်ေရာက္ေနသည့္ ေနရာအမ်ားစုမွာ တုိင္းရင္းသား(သုိ႔မဟုတ္)အျခားလက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ စစ္ေရးအရွိန္ တင္းမာေနဆဲေနရာမ်ား (သုိ႔မဟုတ္)တင္းမာခဲ့သည့္ေနရာမ်ား ျဖစ္သည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ စစ္ေရးတင္းမာမႈအႀကီးဆုံးျဖစ္ေနသည့္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းတြင္လည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းအႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ေသဆုံးမႈမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့သည္။

“မုိင္းေတြေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ျပန္မယ္ဆုိ သိပ္လုံၿခဳံမႈမရွိဘူး။ ယူအန္ကလည္း ပါ၀င္ဖုိ႔လုိတယ္။ မုိင္းကုိဘယ္ေနရာမွာဘယ္လုိ ေထာင္ခဲ့သလဲ မသိၾကေတာ့ ကုိယ္ေထာင္တဲ့မုိင္းကို ကုိယ္ျပန္နင္းမိၿပီး ေသတာေတြလည္းရွိတယ္” ဟု ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ ဒုကၡသည္မ်ားအား အစဥ္တစုိက္အကူအညီေပးေနသည့္ ကခ်င္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္မွ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးေဒါက္တာခလမ္ဆပ္ဆြန္က ေမလ ၂၇ ရက္တြင္ 7Day ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းခန္းတစ္ခုအတြင္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသား လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္၏ ထုတ္ျပန္ေသာစာရင္းဇယားတစ္ခုထဲကပင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ေကအုိင္အုိတုိ႔အၾကား တုိက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားေနေသာ ကခ်င္ျပည္နယ္တုိက္ပြဲမ်ားအတြင္း ဒဏ္ရာရသူ၊ မုိင္းထိသူ ျပည္သူ ၁၇၇ ဦးကို ေဆး႐ုံမ်ား၌ ကုသေပးေနရေၾကာင္း ထုတ္ျပန္သည္။

ထုိ႔အျပင္ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိင္ရာ ေကာ္မရွင္က ျပည္သူမ်ားကုိ ထိခုိက္ေစသည့္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အသုံးျပဳျခင္းကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔လုိေၾကာင္း တုိက္တြန္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

သို႔ရာတြင္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ အစုိးရတပ္ဖြဲ႕မ်ား စစ္ေရးတင္းမာေနသည့္ ေဒသမ်ားတြင္ “ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အသုံးျပဳျခင္းကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔” ဆုိသည္မွာ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ ျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥတစ္ခုဟု မထင္ေၾကာင္း မန္တုံေဒသခံပေလာင္
တုိင္းရင္းသားကေျပာသည္။

ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဆုိသည္မွာ အႏၲရာယ္မ်ားလွေသာ္လည္း တစ္ဖက္ရန္သူ အနားကပ္မလာေစေရးအတြက္ အဟန္႔အတားအျဖစ္ အသုံး၀င္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ၎တုိ႔ကေျပာသည္။

“ျမန္မာျပည္မွာ မုိင္းရွင္းလင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ ႀကဳိတင္ေလ့လာ ဆန္းစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆန္းစစ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ေဒသခံေတြသေဘာမတူရင္ မုိင္းရွင္းလင္းေရးမလုပ္ဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကုိလည္း ထည့္ထားပါတယ္” ဟု ျမန္မာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျပန္လည္ထူ ေထာင္ေရးလုပ္ငန္းဗဟုိဌာန (MPC) မွေျမျမႇဳပ္မုိင္းရွင္းလင္းေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ တာ၀န္ရွိသူကေျပာသည္။

ေဒသခံအမ်ားစုက ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားမရွိျခင္းက ပုိေကာင္းသည္ဟု လက္ခံေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကမူ လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ အႏုိင္က်င့္မခံရေစေရး၊ မိမိတုိ႔ ပစၥည္းဥစၥာပုိင္ဆုိင္မႈကို ကာကြယ္ေစေရးတုိ႔အတြက္ မဖယ္ရွားေစလုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

ေျမေအာက္ထဲက ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား ျပန္လည္ေဖာ္ေရးအတြက္ အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္မွာ လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားအၾကား အပစ္အခတ္ရပ္စဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီးခုိင္မာေသာအာမခံခ်က္ရရွိရန္ျဖစ္ေၾကာင္း တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားကေျပာသည္။ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္မ်ားအတြက္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား ျပန္ေဖာ္ေရး၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ပုိမုိနက္႐ႈိင္းေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား ရွိေနေသးေၾကာင္း လက္နက္ကုိင္မ်ားကေျပာသည္။

“အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတာေလ။ အခုၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတာက လမ္းခုလတ္မွာပဲ ရွိေသးတယ္။ ကိုယ္ပုိင္အခ်ဳပ္အျခာျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ အလုံးစုံၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွ မုိင္းေတြအားလုံးျပန္ေဖာ္ခ်င္တယ္” ဟု ကရင္္နီလူမ်ဳိးေပါင္းစံုျပည္သူ႔ လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦးမွ ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးေလာဟိန္းစုိးက ေျပာသည္။

လက္ရွိတြင္ အေမရိကန္အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံအခ်ဳိ႕က ေျမျမႇဳပ္မုိင္း အႏၲရာယ္ကာကြယ္ေရး၊ ဖယ္ရွားေရးအတြက္ ကမ္းလွမ္းကူညီမႈမ်ား ရရွိေနေသာ္လည္း အလုံးစုံအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသာမက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရရွိေသးသေရြ႕ မိမိတုိ႔တပ္မ်ား၏ လုံၿခဳံေရးအရမုိင္းဖယ္ရွားေပးရန္ အလုိမရွိေသးေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

အျခားတုိင္းရင္းသားအင္အားစုမ်ားကလည္း အဆုိပါအခ်က္ကို သေဘာတူၾကသည္။ ကယန္းျပည္သစ္ပါတီႏွင့္ ကယန္းအမ်ဳိးသားပါတီတုိ႔ကလည္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းျပန္လည္ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ေရးသည္ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနေၾကာင္းေထာက္ခံ ေျပာဆုိသည္။

ႏုိင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ေအာင္ျမင္ၿပီး စိတ္ခ်ရေသာ အေျခအေနေရာက္ပါမွ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဘက္သုိ႔ ေျခဦးလွည့္မည္ဟုဆုိေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ေျမျမႇဳပ္မုိင္းေဖာ္ေရး အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါက အခက္ေတြ႕မည့္ အခ်က္က လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္က မည္သည့္ေနရာတြင္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့သည္ကုိ တိက်သည့္ ေျမပုံမွာ ရွားပါးလြန္းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျမျမႇဳပ္မုိင္းဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားကေျပာသည္။

ရွိေသာေျမပုံမ်ားမွာလည္း တစ္ဖက္လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား လက္ထဲမေရာက္ေစေရးအတြက္ အထူးလွ်ဳိ႕၀ွက္ထားၾကသည္။

ေဒသတြင္းလုံၿခဳံေရးႏွင့္ တပ္ဘက္ဆုိင္ရာလုံၿခဳံေရးအတြက္ အစုိးရႏွင့္ အပစ္အခတ္မရပ္စဲမီ ယေန႔အထိ မိမိတုိ႔တပ္စခန္းမွ ေထာင္ထားသည့္ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ား၏ ေျမပုံကုိစနစ္တက်သိမ္းဆည္းထားၿပီး ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား မျပဳလုပ္ေသးသေရြ႕ ထိပ္တန္းလွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ယင္းေျမပုံမ်ားကို ဆက္လက္သိမ္းဆည္းထားဦးမည္သာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေလာဟိန္းစုိးကဆုိသည္။

ေျမပုံမရွိဘဲ မုိင္းျမႇဳပ္ထားသည့္ ျဖစ္စဥ္မ်ားသည္ အျခားလက္နက္ကုိင္မ်ားသာမက အစုိးရ၏ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားပင္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေၾကာင္း စြပ္စြဲမႈမ်ားလည္းရွိသည္။

တပ္မေတာ္က အမ်ားဆုံး မုိင္းေထာင္ျခင္းမွာ မိမိတုိ႔စခန္းေတြကို ကာကြယ္ရန္အတြက္ စခန္းအနီးကေတာင္ကုန္းႏွင့္ စခန္းၿခံစည္း႐ုိး အေရွ႕ဘက္မ်ားတြင္ ေထာင္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ စြန္႔လႊတ္မုိင္းေထာင္ျခင္းမွာ နည္းပါးေၾကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ဖက္အဖြဲ႕နယ္ေျမထဲကို ၀င္ေရာက္စစ္ဆင္ေရးလုပ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာသည့္အခါ ေနာက္ကလုိက္ မတုိက္ႏုိင္ေအာင္ ကာကြယ္သည့္အေနျဖင့္စြန္႔လႊတ္ မုိင္းေထာင္ခဲ့သည္က လြဲၿပီး စြန္႔လႊတ္မုိင္းေထာင္ေလ့မရွိေၾကာင္း ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၏ ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးရဲထြဋ္က ေျပာသည္။

“ႏုိင္ငံတကာ က်င့္စဥ္မ်ားအရ ပဋိပကၡတစ္ခုၿပီးဆုံးသြားရင္ မုိင္းရွင္းလင္းေရး (De Mining) ကုိ လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာအခက္ခဲဆုံးက စြန္႔လႊတ္မုိင္းမ်ားပဲျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ဖက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ေျပာက္က်ားစနစ္နဲ႔ ေထာင္ခဲ့တာဆုိေတာ့ မွတ္တမ္းမရွိသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္” ဟု တပ္မေတာ္တြင္ ဒုတိယဗုိလ္မွဴးႀကီးရာထူးအထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ဦးရဲထြဋ္က ေျပာသည္။

တစ္ျပည္လုံးရွိ ေျမျမႇဳပ္မုိင္းမ်ားကုိ အလုံးစုံဖယ္ရွားေရးမွာ အလြန္ထိလြယ္ရွလြယ္ျဖစ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေရး၊ ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးေရးႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားေပၚတြင္ မူတည္ေနေၾကာင္း MPC မွ ေျမျမႇဳပ္မုိင္း ရွင္းလင္းေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္ တာ၀န္ရွိသူက ေျပာသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ကျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ေသာ မုိင္းအေရအတြက္မည္မွ်ရွိသည္ မည္သည့္ေနရာမ်ားတြင္ ရွိေနေၾကာင္း ေျပာဆုိရန္မွာခက္ခဲသကဲ့သုိ႔ အဆုိပါမုိင္းမ်ားကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ အလုံးစုံျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ ဖယ္ရွားႏုိင္မည္ဆုိသည္မွာလည္း အေျဖရွာခက္ခဲလွေသာ ေမးခြန္းတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း စာရင္းဇယားမ်ား၏ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအရဆုိလွ်င္ အနည္းဆုံး ေနာက္ထပ္ ၃၂ နာရီ ၾကာတုိင္း လူတစ္ေယာက္မွာ မုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ အတိဒုကၡေရာက္ရဦးမည္ျဖစ္သည္။
Credit To 7D News Journal

Read More »