ျမန္မာလူထုကို အၿခိမ္းေျခာက္ဆံုးေရာဂါ

Photo: ျမန္မာလူထုကို အၿခိမ္းေျခာက္ဆံုးေရာဂါ

--------------------------------------------
ေဆးသုေတသနစစ္တမ္းမ်ားအရ လူ ၁၀ ဦးလွ်င္တစ္ဦး အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီပိုး 
ကူးစက္ခံေနရေသာေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ခန္႔မွန္းေျခ လူေျခာက္သန္းခန႔္ ေရာဂါကူးစက္ခံရ

------------------------
ေရးသားသူ- ၀တ္ရည္ေအာင္

အသက္ (၅၀)အရြယ္ ေဒၚမီမီအတြက္ အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္သည္ ၎၏ ေျမးကေလးမ်ား ဖ်ားနာသည့္အခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းတြင္ရွိေနသည့္ ပိုးေကာင္မ်ား အေၾကာင္းတစ္ခုခုျဖင့္ သူ႔ေျမးကေလးမ်ားထံ မကူးစက္ေစရန္ ဂ႐ုျပဳေနထိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ၎အတြက္ႀကီးမားသည့္ ခံယူခ်က္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။

“သူတုိ႔ေနထိုင္မေကာင္းတဲ့အခါတုိင္း ငါ့ဆီကမ်ား ပိုးေတြကူးသြားသလားဆိုၿပီး အရမ္းကိုထိတ္လန္႔မိတယ္။ အရာရာတုိင္း အရမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ထားၿပီး ကာကြယ္ေဆးထုိးထားတာေတာင္ အခုထိ သူတုိ႔တစ္ခုခုျဖစ္တုိင္း အသည္းေရာင္အသား၀ါစစ္တာပါ တြဲလုပ္တယ္” ဟု ေဒၚမီမီက ေျပာသည္။

မည္သို႔ေသာနည္းလမ္းျဖင့္ အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီပိုးကူးစက္ခံရမွန္း ေဒၚမီမီမသိေသာ္လည္း ေရာဂါပိုးရွိေၾကာင္း သိရွိသည့္ လြန္ခဲ့သည့္ ေလးႏွစ္ခန္႔မွစ၍ ေဆး၀ါးကုသမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ခဲ့ကာ ယခုအခ်ိန္ထိ ေဆးစစ္သည့္ အေျဖမ်ားေၾကာင့္ ေဒၚမီမီတြင္ အသည္းထိခိုက္မႈေတာ့ မရွိေသးေခ်။

ေဆးသုေတသနဦးစီးဌာနမွ ျပဳလုပ္ထားသည့္ စစ္တမ္းမ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူ ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦး အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးကူး စက္ခံေနရေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသျဖင့္ ခန္႔မွန္းေျခအားျဖင့္ ျပည္တြင္းတြင္ ေရာဂါပိုးကူးစက္ခံထားရသူ ေျခာက္သန္းခန္႔ရွိေနသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူထုအား ေသဆံုးေစသည့္ေရာဂါမ်ားအနက္ အသည္းေျခာက္ေရာဂါသည္ နံပါတ္ရွစ္ေနရာတြင္ ရွိေနေၾကာင္း GBD  2010 တြင္  ေဖာ္ျပထားၿပီး အျခားႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္မတူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အသည္းေရာင္ဘီပိုးေၾကာင့္ အသည္းေျခာက္ေရာဂါ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပြားသည့္ ႏိုင္ငံလည္းျဖစ္သည္။

ျပည္တြင္းရွိ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္မ်ားထံသို႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ လူနာအားလံုး၏ ၇၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္သည္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးေၾကာင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ရရွိလာသည့္ ေရာဂါမ်ားျဖင့္ ေရာက္ရွိလာသည့္ လူနာမ်ားျဖစ္ေနေၾကာင္း အသည္းအထူးကုသမားေတာ္ႀကီးမ်ားက ေျပာသည္။

ခုခံအားက်ဆင္းသည့္ေရာဂါ (အိတ္ခ်္အုိင္ဗီဗိုင္းရပ္စ္)ကူးစက္ခံရမႈကို အထူးတလည္ေၾကာက္ရြံ႕ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီႏွင့္ ကူးစက္ပံုတူညီသည့္ အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပိုးသည္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီထက္ အဆငါးဆယ္ပိုမိုကူးစက္ႏုိင္ေျခရွိေၾကာင္း ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO) က ေဖာ္ျပထားသည္။

ေရာဂါပိုးသည္ ေသြးႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္မွထြက္ရွိသည့္ အရည္မ်ားထဲတြင္ ပမာဏမ်ားစြာပါ၀င္ေနၿပီး အနည္းငယ္ထိရွမိ႐ံုျဖင့္ ေရာဂါပိုးကူးစက္ႏုိင္သည္။ ေရာဂါပိုးသည္ ပမာဏနည္းနည္းျဖင့္ တံေတြး၊ ႏို႕ရည္၊ ေခၽြးစသည္တို႔တြင္လည္း ပါ၀င္ေနၿပီး အျခားဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ားႏွင့္မတူ ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပတြင္လည္း တစ္လခန္႔ အသက္ရွင္ႏုိင္သည္။

အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီေၾကာင့္ ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းေရာက္လာသည့္ လူနာမ်ားတြင္ ကေလးငယ္မွစတင္ၿပီး သက္ႀကီးရြယ္အိုအထိ အရြယ္စံုပါ၀င္ကာ ထိုေရာဂါသည္ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသရန္ မလြယ္ကူသည့္ နာတာရွည္ေရာဂါမ်ဳိးျဖစ္သည္။

ေရာဂါပိုးသည္ ေသြးအတြင္း၌ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၿပီး အျခားသူတစ္ဦးထံသို႔ ေသြး၊ ခႏၶာကိုယ္မွထြက္ရွိသည့္ အရည္ႏွင့္ေရာဂါရွိေသာ မိခင္မွ ကေလးသို႔ မီးဖြားခ်ိန္မ်ားတြင္ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသြးမၾကာခဏသြင္းသူမ်ား၊ ေက်ာက္ကပ္ေဆးေနရသူမ်ား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးအေၾကာထဲသြင္းသူမ်ား၊ လိင္အေပ်ာ္အပါးမ်ားသူမ်ား၊ ခႏၶာကိုယ္တြင္ အေပါက္ေဖာက္သူမ်ား ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးသူမ်ားတြင္ ေရာဂါကူးစက္ႏုိင္ေျခမ်ားျပားသည္။

“ဒီႏိုင္ငံထဲမွာ ကူးတာကေတာ့ ေရာဂါပိုးရွိတဲ့မိခင္ကေန ကေလးကို ကူးတာမ်ားတယ္” ဟု အသည္းအထူးကုသမားေတာ္ ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

ေရာဂါပိုးကူးစက္ခံထားရသူမ်ားမွာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ားျဖင့္ ပံုမွန္ရွင္သန္ႏုိင္ေသာ္လည္း အျခားေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွ ႏုိင္ငံတြင္းလာေရာက္ အလုပ္လုပ္မည့္သူမ်ား၊ ပညာသင္မည့္သူမ်ားအား အသည္းေရာင္အသား၀ါပိုးမရွိမွသာ ျပည္တြင္း၀င္ေရာက္ခြင့္ျပဳထားသည္။

“အခုဆုိရင္ ႏိုင္ငံတကာမွာ အခြင့္အေရးေတြရွိလာေပမယ့္ ဘီပိုးရွိလို႔ အလုပ္မရၾကတာေတြ၊ ပိုးရွိေနလို႔ ေက်ာင္းသြားမတတ္ႏိုင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိလာတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

“အိမ္ေထာင္ျပဳသည့္ အသက္အရြယ္ေတြကို အိမ္ေထာက္ဖက္ကို ေျပာသင့္သလားဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတာေတြလည္းရွိတယ္။ အခ်ဳိ႕ဆုိလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးမွသိသြားလို႔ ျပႆနာေတြ တက္ၾကတာေတြလည္းရွိတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရသည့္ ျပႆနာကိုေျပာသည္။

ဘီပိုးသည္ မသန္႔ရွင္းေသာ ေသာက္ေရ၊ မသန္႔ရွင္းသည့္ အစားအေသာက္တို႔မွ ကူးစက္တတ္သည့္ ေရာဂါမဟုတ္ေသာ္လည္း ဘီပိုးရွိသူမ်ားတြင္ မသန္႔ရွင္းသည့္ အစားအေသာက္ေၾကာင့္ အသည္းေရာင္အသား၀ါ A, E ကဲ့သုိ႔ေသာ ပိုးမ်ားထပ္၀င္လွ်င္ ေရာဂါမ်ားရရွိၿပီး ေရာဂါအခံရွိသည့္သူမ်ားတြင္ ေရာဂါပိုးဆုိးသြားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း သတိျပဳသင့္သည္။

ဘီပိုးကူးစက္ခံရၿပီးေနာက္ အသား၀ါျခင္း၊ မ်က္လံုး၀ါျခင္း၊ ႏံုးျခင္း၊ ဗိုက္ေအာင့္၊ ဗိုက္နာျခင္း၊ အစားအေသာက္ပ်က္ျခင္း၊ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္ျခင္း၊ အဆစ္နာျခင္း လကၡဏာမ်ားျပသေလ့ရွိေသာ္လည္း ေရာဂါကူးစက္ခံရသူ သံုးပံုတစ္ပံုႏွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားတြင္ ထိုကဲ့သို႔ ေရာဂါလကၡဏာ မျပသဘဲ နာတာရွည္အသည္းေရာဂါ၊ အသည္းေျခာက္ေရာဂါ၊ အသည္းကင္ဆာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၾကသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ လူတစ္သန္းခန္႔ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး၏ ေနာက္ဆက္တြဲအသည္းေရာဂါမ်ားျဖင့္ ေသဆံုးေနၾကၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း ေသဆံုးမႈ စာရင္းအတိအက်မရွိေသာ္လည္း World life expectancy ၏ တြက္ခ်က္မႈအရ ျမန္မာသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အသည္းေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးႏႈန္း နံပါတ္ ၂၀ ေနရာတြင္ ရွိေနသည္။

အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပုိးကို ကာကြယ္ရန္ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးအနက္ ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းသည္ အထိေရာက္ဆံုးကာကြယ္ႏုိင္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ကာကြယ္ေဆးတစ္လံုး က်ပ္ ၂၀၀၀ မွ ၄၀၀၀ ၀န္းက်င္ျဖင့္ သံုးႀကိမ္ထိုး၍ကာကြယ္ႏိုင္သည္။

ဘီပိုးကူးစက္မႈေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ရန္ ပုဂၢလိကအဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕မွ ရည္မွန္းထားသည့္ လူအနည္းငယ္အား ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေက်ာ္မွ စတင္၍ ကေလးငယ္မ်ား ကာကြယ္ေဆးထုိးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးကာကြယ္ ေဆးကိုပါ ထည့္သြင္းထုိးႏံွမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္လပိုင္းက ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္သည့္စက္႐ံုမွ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး အၿငိမ္းစားမ်ား၊ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၊ ဆရာ၀န္အသင္းမွ ဆရာ၀န္မ်ားစသည္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ အသည္းေဖာင္ေဒးရွင္းတစ္ခုဖြဲ႕စည္း၍ တရား၀င္
မွတ္ပံုတင္ရရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး ကာကြယ္မႈမ်ားအတြက္ ပထမဆံုးေသာ ေဖာင္ေဒးရွင္းတစ္ခုလည္း  ျဖစ္လာမည္ျဖစ္သည္။

မွတ္ပံုတင္ၿပီးပါက ကမၻာ့အသည္းေရာင္ မဟာမိတ္အဖြဲ႕ (World Hepatitis Alliance) ကဲ့သို႔ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ဆက္စပ္ၿပီး ျပည္တြင္းတြင္ ေရာဂါကူးစက္မႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ရည္ရြယ္ထားေၾကာင္း အဆိုပါအဖြဲ႕၏ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

“အခု ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္းဆုိတာကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က စာရင္းေတြ။ အခု ဘယ္ေလာက္အထိ ကူးစက္ေနလဲဆိုတဲ့ စာရင္းမရွိဘူး။ ျဖစ္ပြားႏႈန္းကိုသိမွ တားဆီးႏိုင္မယ္။ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုထားၿပီး ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းကာကြယ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ပညာေပးေတြလုပ္ႏုိင္ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာအသည္းေဖာင္ေဒးရွင္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔လုပ္မွာပါ” ဟု ထို အဖြဲ႕တြင္ပါ၀င္သည့္ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

ေရာဂါျဖစ္ပြားလာလွ်င္ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏုိင္ရန္ခဲယဥ္းၿပီး ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးေသာက္ကာ အၿမဲမျပတ္ေဆးထိေရာက္မႈရွိ၊ မရွိႏွင့္ ပိုးေကာင္ေရစစ္ေဆးရျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ေငြေၾကးကုန္က်မႈလည္း မ်ားျပားသည္။

“ေဆးေတြ၊ အသည္းအားေဆးေတြနဲ႔ တစ္လတစ္လကို အနည္းဆံုး ေသာင္းဂဏန္းကေန သိန္းဂဏန္းေလာက္ကုန္တယ္”ဟု ေဒၚမီမီက ေျပာသည္။

ကူးစက္ႏိုင္သည့္ ေရာဂါျဖစ္သည့္အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရမႈလည္း ခံစားၾကရၿပီး တကယ္တမ္းဘီပိုးသည္ ကာကြယ္ႏုိင္သည့္ ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေရာဂါပိုးရွိသူမ်ားမွာ ေသြးစေသြးနစြန္းႏုိင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားအား သီးသန္႔အသံုးျပဳျခင္းမ်ား၊ ေရာဂါရွိသူႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ စီစဥ္ထားသူမ်ားမွာလည္း  အခ်ိန္ယူၿပီး ကာကြယ္ေဆးသံုးႀကိမ္ထိုးၿပီး သီးသန္႔အသံုးအေဆာင္ေလးမ်ားျဖင့္ အျခားသူမ်ားသို႔ ေရာဂါပိုးမကူးစက္ေစရန္ ကာကြယ္ႏိုင္ၾကသည္။

အျပည့္အ၀ကာကြယ္ေပးႏိုင္သည့္ ကာကြယ္ေဆးထုိးလုပ္ငန္းမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္ၿပီး လူအမ်ားကို ကာကြယ္ေဆးထုိးႏွံေပးျခင္းသည္ အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပိုးကူးစက္မႈေလွ်ာ့ခ်ရာတြင္ အထိေရာက္ဆံုးနည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

“ကုသႏုိင္တဲ့ေဆးက ေရာဂါေပ်ာက္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ပိုးေကာင္ေရ မမ်ားလာေအာင္သာ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္။ တစ္သက္လံုးေဆးေသာက္ ေနရမယ္။ တစ္လကို ေလး၊ငါးေသာင္းေလာက္က်ေတာ့ အမ်ားစုက မကုသႏိုင္ဘူး” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

လက္ရွိလုပ္ႏုိင္သည့္ ပညာေပးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ေရဒီယို၊ က်န္းမာေရးစာေစာင္မ်ား၊ ႐ုပ္သံမီဒီယာမ်ားတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆာင္းပါးအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရးသားကာ အမ်ားျပည္သူဖတ္႐ႈၿပီး သတိျပဳမိေစရန္သာ ေဆာင္ရြက္ေန၍ ထိေရာက္မႈလည္းရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။

ထို႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ ျပည္တြင္းရွိ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လံုေလာက္သည့္ ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္ၿပီး ေရာဂါကူးစက္ႏုိင္သည့္ အခြင့္အေရးရွိသူမ်ား ကာကြယ္ေဆးထိုးျခင္းကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္သာ ေရာဂါကူးစက္မႈက်ဆင္းႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အႀကံေပးေျပာၾကားၾကသည္။

“ထိေရာက္တဲ့ ကာကြယ္မႈလည္းမရွိဘူး။ ျဖစ္လာရင္လည္း တစ္သက္လံုး မကုသႏိုင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ပိုးေတြ ဆက္ကူးဖုိ႔ပဲရွိေတာ့တာေပါ့။ ကိန္းဂဏန္းအတိအက်မရွိေပမယ့္ ဒါေတြၾကည့္ၿပီး ကူးစက္ဖို႔ ပိုမ်ားလာႏိုင္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။
ေဆးသုေတသနစစ္တမ္းမ်ားအရ လူ ၁၀ ဦးလွ်င္တစ္ဦး အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီပိုး
ကူးစက္ခံေနရေသာေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ခန္႔မွန္းေျခ လူေျခာက္သန္းခန႔္ ေရာဂါကူးစက္ခံရ

------------------------
ေရးသားသူ- ၀တ္ရည္ေအာင္

အသက္ (၅၀)အရြယ္ ေဒၚမီမီအတြက္ အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္သည္ ၎၏ ေျမးကေလးမ်ား ဖ်ားနာသည့္အခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းတြင္ရွိေနသည့္ ပိုးေကာင္မ်ား အေၾကာင္းတစ္ခုခုျဖင့္ သူ႔ေျမးကေလးမ်ားထံ မကူးစက္ေစရန္ ဂ႐ုျပဳေနထိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ၎အတြက္ႀကီးမားသည့္ ခံယူခ်က္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။

“သူတုိ႔ေနထိုင္မေကာင္းတဲ့အခါတုိင္း ငါ့ဆီကမ်ား ပိုးေတြကူးသြားသလားဆိုၿပီး အရမ္းကိုထိတ္လန္႔မိတယ္။ အရာရာတုိင္း အရမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ထားၿပီး ကာကြယ္ေဆးထုိးထားတာေတာင္ အခုထိ သူတုိ႔တစ္ခုခုျဖစ္တုိင္း အသည္းေရာင္အသား၀ါစစ္တာပါ တြဲလုပ္တယ္” ဟု ေဒၚမီမီက ေျပာသည္။

မည္သို႔ေသာနည္းလမ္းျဖင့္ အသည္းေရာင္အသား၀ါ ဘီပိုးကူးစက္ခံရမွန္း ေဒၚမီမီမသိေသာ္လည္း ေရာဂါပိုးရွိေၾကာင္း သိရွိသည့္ လြန္ခဲ့သည့္ ေလးႏွစ္ခန္႔မွစ၍ ေဆး၀ါးကုသမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ခဲ့ကာ ယခုအခ်ိန္ထိ ေဆးစစ္သည့္ အေျဖမ်ားေၾကာင့္ ေဒၚမီမီတြင္ အသည္းထိခိုက္မႈေတာ့ မရွိေသးေခ်။

ေဆးသုေတသနဦးစီးဌာနမွ ျပဳလုပ္ထားသည့္ စစ္တမ္းမ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူ ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦး အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးကူး စက္ခံေနရေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကသျဖင့္ ခန္႔မွန္းေျခအားျဖင့္ ျပည္တြင္းတြင္ ေရာဂါပိုးကူးစက္ခံထားရသူ ေျခာက္သန္းခန္႔ရွိေနသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူထုအား ေသဆံုးေစသည့္ေရာဂါမ်ားအနက္ အသည္းေျခာက္ေရာဂါသည္ နံပါတ္ရွစ္ေနရာတြင္ ရွိေနေၾကာင္း GBD 2010 တြင္ ေဖာ္ျပထားၿပီး အျခားႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္မတူ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အသည္းေရာင္ဘီပိုးေၾကာင့္ အသည္းေျခာက္ေရာဂါ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပြားသည့္ ႏိုင္ငံလည္းျဖစ္သည္။

ျပည္တြင္းရွိ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္မ်ားထံသို႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ လူနာအားလံုး၏ ၇၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္သည္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးေၾကာင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ရရွိလာသည့္ ေရာဂါမ်ားျဖင့္ ေရာက္ရွိလာသည့္ လူနာမ်ားျဖစ္ေနေၾကာင္း အသည္းအထူးကုသမားေတာ္ႀကီးမ်ားက ေျပာသည္။

ခုခံအားက်ဆင္းသည့္ေရာဂါ (အိတ္ခ်္အုိင္ဗီဗိုင္းရပ္စ္)ကူးစက္ခံရမႈကို အထူးတလည္ေၾကာက္ရြံ႕ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီႏွင့္ ကူးစက္ပံုတူညီသည့္ အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပိုးသည္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီထက္ အဆငါးဆယ္ပိုမိုကူးစက္ႏုိင္ေျခရွိေၾကာင္း ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO) က ေဖာ္ျပထားသည္။

ေရာဂါပိုးသည္ ေသြးႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္မွထြက္ရွိသည့္ အရည္မ်ားထဲတြင္ ပမာဏမ်ားစြာပါ၀င္ေနၿပီး အနည္းငယ္ထိရွမိ႐ံုျဖင့္ ေရာဂါပိုးကူးစက္ႏုိင္သည္။ ေရာဂါပိုးသည္ ပမာဏနည္းနည္းျဖင့္ တံေတြး၊ ႏို႕ရည္၊ ေခၽြးစသည္တို႔တြင္လည္း ပါ၀င္ေနၿပီး အျခားဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ားႏွင့္မတူ ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပတြင္လည္း တစ္လခန္႔ အသက္ရွင္ႏုိင္သည္။

အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီေၾကာင့္ ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းေရာက္လာသည့္ လူနာမ်ားတြင္ ကေလးငယ္မွစတင္ၿပီး သက္ႀကီးရြယ္အိုအထိ အရြယ္စံုပါ၀င္ကာ ထိုေရာဂါသည္ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသရန္ မလြယ္ကူသည့္ နာတာရွည္ေရာဂါမ်ဳိးျဖစ္သည္။

ေရာဂါပိုးသည္ ေသြးအတြင္း၌ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၿပီး အျခားသူတစ္ဦးထံသို႔ ေသြး၊ ခႏၶာကိုယ္မွထြက္ရွိသည့္ အရည္ႏွင့္ေရာဂါရွိေသာ မိခင္မွ ကေလးသို႔ မီးဖြားခ်ိန္မ်ားတြင္ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသြးမၾကာခဏသြင္းသူမ်ား၊ ေက်ာက္ကပ္ေဆးေနရသူမ်ား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးအေၾကာထဲသြင္းသူမ်ား၊ လိင္အေပ်ာ္အပါးမ်ားသူမ်ား၊ ခႏၶာကိုယ္တြင္ အေပါက္ေဖာက္သူမ်ား ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးသူမ်ားတြင္ ေရာဂါကူးစက္ႏုိင္ေျခမ်ားျပားသည္။

“ဒီႏိုင္ငံထဲမွာ ကူးတာကေတာ့ ေရာဂါပိုးရွိတဲ့မိခင္ကေန ကေလးကို ကူးတာမ်ားတယ္” ဟု အသည္းအထူးကုသမားေတာ္ ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

ေရာဂါပိုးကူးစက္ခံထားရသူမ်ားမွာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ားျဖင့္ ပံုမွန္ရွင္သန္ႏုိင္ေသာ္လည္း အျခားေသာ ႏုိင္ငံမ်ားမွ ႏုိင္ငံတြင္းလာေရာက္ အလုပ္လုပ္မည့္သူမ်ား၊ ပညာသင္မည့္သူမ်ားအား အသည္းေရာင္အသား၀ါပိုးမရွိမွသာ ျပည္တြင္း၀င္ေရာက္ခြင့္ျပဳထားသည္။

“အခုဆုိရင္ ႏိုင္ငံတကာမွာ အခြင့္အေရးေတြရွိလာေပမယ့္ ဘီပိုးရွိလို႔ အလုပ္မရၾကတာေတြ၊ ပိုးရွိေနလို႔ ေက်ာင္းသြားမတတ္ႏိုင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိလာတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

“အိမ္ေထာင္ျပဳသည့္ အသက္အရြယ္ေတြကို အိမ္ေထာက္ဖက္ကို ေျပာသင့္သလားဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတာေတြလည္းရွိတယ္။ အခ်ဳိ႕ဆုိလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးမွသိသြားလို႔ ျပႆနာေတြ တက္ၾကတာေတြလည္းရွိတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႕ေနရသည့္ ျပႆနာကိုေျပာသည္။

ဘီပိုးသည္ မသန္႔ရွင္းေသာ ေသာက္ေရ၊ မသန္႔ရွင္းသည့္ အစားအေသာက္တို႔မွ ကူးစက္တတ္သည့္ ေရာဂါမဟုတ္ေသာ္လည္း ဘီပိုးရွိသူမ်ားတြင္ မသန္႔ရွင္းသည့္ အစားအေသာက္ေၾကာင့္ အသည္းေရာင္အသား၀ါ A, E ကဲ့သုိ႔ေသာ ပိုးမ်ားထပ္၀င္လွ်င္ ေရာဂါမ်ားရရွိၿပီး ေရာဂါအခံရွိသည့္သူမ်ားတြင္ ေရာဂါပိုးဆုိးသြားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း သတိျပဳသင့္သည္။

ဘီပိုးကူးစက္ခံရၿပီးေနာက္ အသား၀ါျခင္း၊ မ်က္လံုး၀ါျခင္း၊ ႏံုးျခင္း၊ ဗိုက္ေအာင့္၊ ဗိုက္နာျခင္း၊ အစားအေသာက္ပ်က္ျခင္း၊ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္ျခင္း၊ အဆစ္နာျခင္း လကၡဏာမ်ားျပသေလ့ရွိေသာ္လည္း ေရာဂါကူးစက္ခံရသူ သံုးပံုတစ္ပံုႏွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ားတြင္ ထိုကဲ့သို႔ ေရာဂါလကၡဏာ မျပသဘဲ နာတာရွည္အသည္းေရာဂါ၊ အသည္းေျခာက္ေရာဂါ၊ အသည္းကင္ဆာမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားၾကသည္။

ကမၻာေပၚတြင္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ လူတစ္သန္းခန္႔ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး၏ ေနာက္ဆက္တြဲအသည္းေရာဂါမ်ားျဖင့္ ေသဆံုးေနၾကၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း ေသဆံုးမႈ စာရင္းအတိအက်မရွိေသာ္လည္း World life expectancy ၏ တြက္ခ်က္မႈအရ ျမန္မာသည္ ကမၻာေပၚတြင္ အသည္းေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးႏႈန္း နံပါတ္ ၂၀ ေနရာတြင္ ရွိေနသည္။

အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပုိးကို ကာကြယ္ရန္ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးအနက္ ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းသည္ အထိေရာက္ဆံုးကာကြယ္ႏုိင္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ကာကြယ္ေဆးတစ္လံုး က်ပ္ ၂၀၀၀ မွ ၄၀၀၀ ၀န္းက်င္ျဖင့္ သံုးႀကိမ္ထိုး၍ကာကြယ္ႏိုင္သည္။

ဘီပိုးကူးစက္မႈေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ရန္ ပုဂၢလိကအဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕မွ ရည္မွန္းထားသည့္ လူအနည္းငယ္အား ကာကြယ္ေဆးထုိးျခင္းလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေက်ာ္မွ စတင္၍ ကေလးငယ္မ်ား ကာကြယ္ေဆးထုိးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုးကာကြယ္ ေဆးကိုပါ ထည့္သြင္းထုိးႏံွမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္လပိုင္းက ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္သည့္စက္႐ံုမွ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး အၿငိမ္းစားမ်ား၊ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၊ ဆရာ၀န္အသင္းမွ ဆရာ၀န္မ်ားစသည္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ အသည္းေဖာင္ေဒးရွင္းတစ္ခုဖြဲ႕စည္း၍ တရား၀င္
မွတ္ပံုတင္ရရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ေနၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး ကာကြယ္မႈမ်ားအတြက္ ပထမဆံုးေသာ ေဖာင္ေဒးရွင္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာမည္ျဖစ္သည္။

မွတ္ပံုတင္ၿပီးပါက ကမၻာ့အသည္းေရာင္ မဟာမိတ္အဖြဲ႕ (World Hepatitis Alliance) ကဲ့သို႔ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ဆက္စပ္ၿပီး ျပည္တြင္းတြင္ ေရာဂါကူးစက္မႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ရည္ရြယ္ထားေၾကာင္း အဆိုပါအဖြဲ႕၏ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

“အခု ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္းဆုိတာကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္က စာရင္းေတြ။ အခု ဘယ္ေလာက္အထိ ကူးစက္ေနလဲဆိုတဲ့ စာရင္းမရွိဘူး။ ျဖစ္ပြားႏႈန္းကိုသိမွ တားဆီးႏိုင္မယ္။ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုထားၿပီး ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္မယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းကာကြယ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ပညာေပးေတြလုပ္ႏုိင္ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာအသည္းေဖာင္ေဒးရွင္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔လုပ္မွာပါ” ဟု ထို အဖြဲ႕တြင္ပါ၀င္သည့္ အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

ေရာဂါျဖစ္ပြားလာလွ်င္ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏုိင္ရန္ခဲယဥ္းၿပီး ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးေသာက္ကာ အၿမဲမျပတ္ေဆးထိေရာက္မႈရွိ၊ မရွိႏွင့္ ပိုးေကာင္ေရစစ္ေဆးရျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ေငြေၾကးကုန္က်မႈလည္း မ်ားျပားသည္။

“ေဆးေတြ၊ အသည္းအားေဆးေတြနဲ႔ တစ္လတစ္လကို အနည္းဆံုး ေသာင္းဂဏန္းကေန သိန္းဂဏန္းေလာက္ကုန္တယ္”ဟု ေဒၚမီမီက ေျပာသည္။

ကူးစက္ႏိုင္သည့္ ေရာဂါျဖစ္သည့္အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရမႈလည္း ခံစားၾကရၿပီး တကယ္တမ္းဘီပိုးသည္ ကာကြယ္ႏုိင္သည့္ ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေရာဂါပိုးရွိသူမ်ားမွာ ေသြးစေသြးနစြန္းႏုိင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားအား သီးသန္႔အသံုးျပဳျခင္းမ်ား၊ ေရာဂါရွိသူႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ စီစဥ္ထားသူမ်ားမွာလည္း အခ်ိန္ယူၿပီး ကာကြယ္ေဆးသံုးႀကိမ္ထိုးၿပီး သီးသန္႔အသံုးအေဆာင္ေလးမ်ားျဖင့္ အျခားသူမ်ားသို႔ ေရာဂါပိုးမကူးစက္ေစရန္ ကာကြယ္ႏိုင္ၾကသည္။

အျပည့္အ၀ကာကြယ္ေပးႏိုင္သည့္ ကာကြယ္ေဆးထုိးလုပ္ငန္းမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္ၿပီး လူအမ်ားကို ကာကြယ္ေဆးထုိးႏွံေပးျခင္းသည္ အသည္းေရာင္ အသား၀ါဘီပိုးကူးစက္မႈေလွ်ာ့ခ်ရာတြင္ အထိေရာက္ဆံုးနည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္သည္။

“ကုသႏုိင္တဲ့ေဆးက ေရာဂါေပ်ာက္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ပိုးေကာင္ေရ မမ်ားလာေအာင္သာ ထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္။ တစ္သက္လံုးေဆးေသာက္ ေနရမယ္။ တစ္လကို ေလး၊ငါးေသာင္းေလာက္က်ေတာ့ အမ်ားစုက မကုသႏိုင္ဘူး” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။

လက္ရွိလုပ္ႏုိင္သည့္ ပညာေပးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ေရဒီယို၊ က်န္းမာေရးစာေစာင္မ်ား၊ ႐ုပ္သံမီဒီယာမ်ားတြင္ အသည္းေရာင္အသား၀ါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆာင္းပါးအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရးသားကာ အမ်ားျပည္သူဖတ္႐ႈၿပီး သတိျပဳမိေစရန္သာ ေဆာင္ရြက္ေန၍ ထိေရာက္မႈလည္းရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။

ထို႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ ျပည္တြင္းရွိ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လံုေလာက္သည့္ ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္ၿပီး ေရာဂါကူးစက္ႏုိင္သည့္ အခြင့္အေရးရွိသူမ်ား ကာကြယ္ေဆးထိုးျခင္းကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္သာ ေရာဂါကူးစက္မႈက်ဆင္းႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အႀကံေပးေျပာၾကားၾကသည္။

“ထိေရာက္တဲ့ ကာကြယ္မႈလည္းမရွိဘူး။ ျဖစ္လာရင္လည္း တစ္သက္လံုး မကုသႏိုင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ ပိုးေတြ ဆက္ကူးဖုိ႔ပဲရွိေတာ့တာေပါ့။ ကိန္းဂဏန္းအတိအက်မရွိေပမယ့္ ဒါေတြၾကည့္ၿပီး ကူးစက္ဖို႔ ပိုမ်ားလာႏိုင္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္” ဟု ေဒါက္တာသံစစ္က ေျပာသည္။
Credit To 7Day News Journal 
Read More »

"မသန္စြမ္းသူရဲ႕ အေရးကိုထည့္မေတြးေပးႏိုင္ သူဟာမသန္စြမ္းသူ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာ "

Photo: "မသန္စြမ္းသူရဲ႕ အေရးကိုထည့္မေတြးေပးႏိုင္ သူဟာမသန္စြမ္းသူ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာ "

" မသန္စြမ္းသူေတြရဲ႕မိသားစုဝင္တိုင္းက အားေပးကူညီမႈရ ရွိမွာပါ။လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကလည္း မိသားစု စိတ္ဓာတ္၊ မိသားစုဝင္ ေတြလို ဆက္ဆံဖို႔လိုတယ္။ မသန္ စြမ္းသူရဲ႕ အေရးကိစၥကုိမွထည့္ မေတြးေပးႏိုင္သူဟာ မသန္စြမ္း သူျဖစ္ေနတယ္လို႔  ဆိုခ်င္ပါ တယ္။ အားလုံးမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္"ဟု ယမန္ႏွစ္ ၂ဝ၁၂ခုႏွစ္၊ ေမလ ၈ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္ က်င္းပခဲ့ေသာ ေရႊမင္းသား ေဖာင္ေဒးရွင္း(ျမန္မာ)၏ စတုတၴ အႀကိမ္ႏွစ္ပတ္လည္အထိမ္း အမွတ္ႏွင့္ မသန္စြမ္းသူမ်ား အတြက္ဂုဏ္ျပဳပြဲအခမ္း အနား တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ 
က ေျပာဆိုခဲ့သည္။
 
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ေျဖရွင္းရမည့္ အေရးကိစၥ သည္မည္ မွ်ႀကီးသည္၊ငယ္သည္ က အေရးကိစၥမဟုတ္ဘဲ အား နည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း အေပၚမည္မွ်ကူညီ ေထာက္ပံ့ လုပ္ကိုင္ေပးႏိုင္သည့္ စြမ္းရည္ ျဖင့္ တန္ဖိုးထားဆုံးျဖတ္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။
 
ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရ၏ ၂.၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္း (၁.၃ သန္း)က ေမြးရာပါမသန္စြမ္းသူမ်ား၊ စစ္ပြဲႏွင့္သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသြား သူမ်ားပါရွိသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း ျမဝတီၿမိဳ႕မယ္ ေတာ္ေဆးခန္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္  ကိုယ္ခႏၶာခ်ဳိ႕ယြင္းၿပီး ကုသမႈ ခံယူရသူႏွစ္စဥ္ ပ်မ္းမွ်ႏွစ္ ရာခန္႔ရွိေၾကာင္းေဒါက္တာစင္ သီတာေမာင္က ေျပာဖူးသည္။ "မသန္စြမ္းသူလုိ႔ေျပာရရင္ အခု လက္ရွိ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္ မသန္စြမ္းျဖစ္သြားၾကသူ ေတြရွိ ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း မသန္ စြမ္းတဲ့အခ်က္ကို ေဖာ္ျပေနပါ တယ္။ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေထာင္သူ ေတြကပဲ မသန္စြမ္းသူေတြလား။ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ေထာင္ဖုိ႔ျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္း အရင္းေတြကပဲ မသန္စြမ္းတဲ့အခ်က္လား။ 

ဒါ ကို မတားႏိုင္တဲ့ သူေတြျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မတို႔ကပဲ မသန္စြမ္းသူေတြ လား။ အခုအခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မယူႏိုင္တဲ့ သူ ေတြဟာ မသန္စြမ္းသူေတြလို႔ ေျပာရမလားပဲ။  ခႏၶာကိုယ္ 
သန္စြမ္းဖို႔အေရးႀကီးသလို စိတ္ ဓာတ္အားျဖင့္ သန္စြမ္းဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္"ဟုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မွတ္ခ်က္ ျပဳေျပာၾကားခဲ့သည္။
 
၁၉၈၁ခုႏွစ္ကို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ မသန္ စြမ္းသူမ်ား ႏွစ္အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီး အျပည္ ျပည္ဆိုင္ရာ မသန္စြမ္းသူမ်ားေန႔ကို ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔အျဖစ္ ကမၻာ႔ကုလသမဂၢ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ လူတန္းစားမေရြးပါဝင္ႏိုင္ေသာေခတ္မီ တိုးတက္သည့္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ေဖာ္ ေဆာင္သြားႏိုင္ရန္အတြက္ မသန္ စြမ္းသူမ်ားအား လူ႔အဖြဲ႕အစည္း က မိသားစုဝင္မ်ားကဲ့သို႔ မိသား စု စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ပံ့ပိုးကူညီေပးရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း လည္းေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္ခဲ့သည္။

အလင္းဆက္(IR)
" မသန္စြမ္းသူေတြရဲ႕မိသားစုဝင္တိုင္းက အားေပးကူညီမႈရ ရွိမွာပါ။လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကလည္း မိသားစု စိတ္ဓာတ္၊ မိသားစုဝင္ ေတြလို ဆက္ဆံဖို႔လိုတယ္။ မသန္ စြမ္းသူရဲ႕ အေရးကိစၥကုိမွထည့္ မေတြးေပးႏိုင္သူဟာ မသန္စြမ္း သူျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါ တယ္။ အားလုံးမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္"ဟု ယမန္ႏွစ္ ၂ဝ၁၂ခုႏွစ္၊ ေမလ ၈ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္ က်င္းပခဲ့ေသာ ေရႊမင္းသား ေဖာင္ေဒးရွင္း(ျမန္မာ)၏ စတုတၴ အႀကိမ္ႏွစ္ပတ္လည္အထိမ္း အမွတ္ႏွင့္ မသန္စြမ္းသူမ်ား အတြက္ဂုဏ္ျပဳပြဲအခမ္း အနား တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
က ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ေျဖရွင္းရမည့္ အေရးကိစၥ သည္မည္ မွ်ႀကီးသည္၊ငယ္သည္ က အေရးကိစၥမဟုတ္ဘဲ အား နည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း အေပၚမည္မွ်ကူညီ ေထာက္ပံ့ လုပ္ကိုင္ေပးႏိုင္သည့္ စြမ္းရည္ ျဖင့္ တန္ဖိုးထားဆုံးျဖတ္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံလူဦးေရ၏ ၂.၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္း (၁.၃ သန္း)က ေမြးရာပါမသန္စြမ္းသူမ်ား၊ စစ္ပြဲႏွင့္သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသြား သူမ်ားပါရွိသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း ျမဝတီၿမိဳ႕မယ္ ေတာ္ေဆးခန္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္ ကိုယ္ခႏၶာခ်ဳိ႕ယြင္းၿပီး ကုသမႈ ခံယူရသူႏွစ္စဥ္ ပ်မ္းမွ်ႏွစ္ ရာခန္႔ရွိေၾကာင္းေဒါက္တာစင္ သီတာေမာင္က ေျပာဖူးသည္။ "မသန္စြမ္းသူလုိ႔ေျပာရရင္ အခု လက္ရွိ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေၾကာင့္ မသန္စြမ္းျဖစ္သြားၾကသူ ေတြရွိ ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း မသန္ စြမ္းတဲ့အခ်က္ကို ေဖာ္ျပေနပါ တယ္။ ေျမျမႇဳပ္မိုင္းေထာင္သူ ေတြကပဲ မသန္စြမ္းသူေတြလား။ေျမျမႇဳပ္မိုင္း ေထာင္ဖုိ႔ျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္း အရင္းေတြကပဲ မသန္စြမ္းတဲ့အခ်က္လား။

ဒါ ကို မတားႏိုင္တဲ့ သူေတြျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မတို႔ကပဲ မသန္စြမ္းသူေတြ လား။ အခုအခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မယူႏိုင္တဲ့ သူ ေတြဟာ မသန္စြမ္းသူေတြလို႔ ေျပာရမလားပဲ။ ခႏၶာကိုယ္
သန္စြမ္းဖို႔အေရးႀကီးသလို စိတ္ ဓာတ္အားျဖင့္ သန္စြမ္းဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္"ဟုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မွတ္ခ်က္ ျပဳေျပာၾကားခဲ့သည္။

၁၉၈၁ခုႏွစ္ကို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ မသန္ စြမ္းသူမ်ား ႏွစ္အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ၿပီး အျပည္ ျပည္ဆိုင္ရာ မသန္စြမ္းသူမ်ားေန႔ကို ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔အျဖစ္ ကမၻာ႔ကုလသမဂၢ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ လူတန္းစားမေရြးပါဝင္ႏိုင္ေသာေခတ္မီ တိုးတက္သည့္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ေဖာ္ ေဆာင္သြားႏိုင္ရန္အတြက္ မသန္ စြမ္းသူမ်ားအား လူ႔အဖြဲ႕အစည္း က မိသားစုဝင္မ်ားကဲ့သို႔ မိသား စု စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ပံ့ပိုးကူညီေပးရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း လည္းေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္ခဲ့သည္။

အလင္းဆက္(IR)
Credit To Popular Journal 
Read More »

ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ဘယ္ေတာ့လာမလဲ



ဒီမိုကေရစီ အသြင္ေျပာင္းစ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္ အလို႔ငွာ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ သည္လည္း အေရးႀကီးေသာ အခန္းက႑ အေနႏွင့္ ပါဝင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာေသးခင္ ကာလက ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ဥပေဒတစ္ရပ္ကို လႊတ္ေတာ္၏ အတည္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ က လက္မွတ္ေရးထိုး ထုတ္ျပန္ျပ႒ာန္း ခဲ့သည္။

ယခင္အစိုးရလက္ထက္က ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ အေရးယူ ခဲ့ၾကသည့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ ဥေရာပသမဂၢဝင္ ႏုိင္ငံမ်ားက လက္ရွိအစိုးရ လက္ထက္တြင္မူ တရားဝင္ပုံမွန္ ျပန္လည္ဆက္ဆံလာကာ အကူအညီေပးေရး၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ ကုန္သြယ္ေရးကိစၥမ်ား ျပန္လည္စတင္ရန္ တာစူလာၾကသည္။ ထို႔အတူ ယခင္က လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ အနည္းငယ္ခန္႔သာ ေပးခဲ့ၿပီး မည္သည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမွ် တရားဝင္မရွိခဲ့သည့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ သည္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ စိတ္အားထက္သန္လ်က္ ရွိသည္။ ယခင္အစိုးရ လက္ထက္ကပင္ ပုံမွန္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ၊ ကုန္သြယ္မႈရွိေနခဲ့ေသာ ေဒသတြင္းရွိ စင္ကာပူ၊ ထိုင္း၊ မေလးရွားႏိုင္ငံတို႔ အျပင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ ကြန္ျမဴနစ္ ဗီယက္နမ္သည္ပင္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏွင့္ ယခင္ထက္ပိုၿပီး နီးကပ္ေသာ ကုန္သြယ္မႈ၊ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား တိုးျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္ရန္ စီစဥ္လ်က္ရွိၾကသည္။

လက္ရွိအစိုးရသစ္၏ ၂ ႏွစ္တာကာလ အတြင္းမွာပင္ ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား လာေရာက္ရန္ သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ ျပည္ပခရီးစဥ္တိုင္း၊ ျပည္တြင္းသို႔ လာေရာက္သည့္ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရအႀကီးအကဲ ခရီးစဥ္တိုင္းတြင္ လႈိက္လွဲစြာ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။

လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ဂ်ပန္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ႏွင့္အတူ ဂ်ပန္ ထိပ္သီး စီးပြားေရး ကုမၸဏီႀကီးမ်ား၏ အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ ၄၀ ေက်ာ္ႏွင့္ အႀကီးတန္းအရာရွိႀကီး ၁၀၀ေက်ာ္ ပါလာခဲ့သည္ကိုၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေပၚတြင္ ဂ်ပန္တို႔ မည္မွ် ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားေနသည္ကို သိႏိုင္သည္။ ထို႔အတူ မၾကာေသးခင္ကပင္ အေမရိကန္ထိပ္သီး စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ လာေရာက္ခဲ့သည္။ ထုိ႔အျပင္ ယခင္လအတြင္းက ေတာင္ကုိရီးယား လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ စင္ကာပူ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားလည္း အဖြဲ႕လိုက္ လာေရာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ယေန႔အခ်ိန္အထိ မည္သည့္ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီမွ် တရားဝင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသည့္ သတင္း ထြက္ေပၚမလာေသးေပ။ သံတမန္ သတင္းရပ္ကြက္၏ အဆိုအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ျမန္ဆန္စြာ ဝင္ေရာက္ႏုိင္မည့္ ေရခံ၊ ေျမခံမ်ား အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးေသာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ေႏွာင့္ေႏွး ေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ လွ်ပ္စစ္မီး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ အင္တာနက္ျမန္ႏႈန္း၊ ကုန္စည္တင္ပို႔၊ တင္သြင္းရာတြင္ ျဖတ္သန္းရသည့္ အဆင့္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားသား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ား တစ္နည္းအားျဖင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ဗီဇာစနစ္၊ ႏွစ္ရွည္ငွားရမ္းရမည့္ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ အမ်ားစု ခ႐ုိနီမ်ား လက္တြင္ ရွိေနျခင္း၊ ဟုိတယ္ခမ်ား ယူသည့္ေဈးႏွင့္ ေပးသည့္ဝန္ေဆာင္ခ မထိုက္တန္ျခင္း၊ လုံေလာက္သည့္ ကြ်မ္းက်င္အဆင့္ လူသားအရင္းအျမစ္ စသည့္ ေရခံ၊ ေျမခံမ်ားတြင္ လုိအပ္ခ်က္မ်ားစြာ ရွိေနေသးေၾကာင္း ၄င္းတို႔ သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံအလိုက္ လာေရာက္ၾကသည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံလိုသူမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္။

ႏုိင္ငံ၏ စီးပြားေရးကို ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစလိုေသာ စိတ္ရင္းေစတနာ အမွန္တကယ္ရွိေနသူ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအေနႏွင့္ မိမိတို႔ဘက္မွ ဆိုခဲ့ပါ ေရခံ၊ ေျမခံမ်ား မည္သုိ႔ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္သည္၊ မည္သူႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မည္၊ အခြန္ပုံမွန္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကသည့္ တိုင္းရင္းသား လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ အေသးစားႏွင့္ အလတ္စားလုပ္ငန္းမ်ား ရွင္သန္ရပ္တည္ေရး ကဲ႔သို႔ ကိစၥမ်ားပါဝင္ေသာ နယ္ပယ္အလိုက္ မဟာစီမံကိန္း(ဝါ) Comprehensive Master Plans ေထာင့္စုံ လႊမ္းၿခဳံစဥ္းစားထားသည့္ ပင္မစီမံကိန္းႀကီးမ်ား အသင့္ေရးဆြဲထားရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အထူးေဖာ္ျပလိုသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဒီရာသီကို ဘယ္လိုကူးမလဲ

 Photo: ဒီရာသီကို ဘယ္လိုကူးမလဲ
..............................
(လဲ့ရည္ျမင့္)

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ရာသီဥတုအမ်ဳိး အစား သုံးမ်ဳိးရွိရာတြင္ လက္ရွိ ပ်က္စီးသြားေသာ သဘာဝတရားမ်ားေၾကာင့္ ေႏြရာသီဆို ပူလြန္းျခင္း၊ မိုးရာသီဆို မိုးသည္းထန္ျခင္းႏွင့္ ေဆာင္းရာသီ ကာလတြင္ အေအးေပါ့လာျခင္းတို႔ ရင္ဆိုင္ေနရ သည္။ ယင္းသို႔ ေျပာင္းလဲလာေသာ မူလ အေနအထား မဟုတ္သည့္ ရာသီဥတုမ်ား ၾကားတြင္မွ ယခုကာလသည္ ပူျပင္းေျခာက္ ေသြ႕ေသာ ေႏြရာသီႏွင့္ စြတ္စုိသည့္ မိုးရာသီ ကာလသို႔ အကူးအေျပာင္း မုတ္သုံဝင္ေရာက္သည့္ ကာလျဖစ္သည့္ ယခုရက္မ်ား အတြင္းလည္း ေနပူတစ္လွည့္ မိုးရြာတစ္ခါျဖင့္ ျဖတ္သန္းေနရသည္။   မိုးစတင္ရြာသြန္း ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေႏြရာသီကာလကို ျဖတ္သန္းရန္လည္း က်န္ရွိေနေသးသည္။

ယခုႏွစ္ေႏြရာသီတြင္ ထူးျခားေသာ သတိျပဳဖြယ္ရာအျဖစ္ ေက်းလက္ေရာ ၿမဳိ႕ျပပါမက်န္ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ အေၾကာင္း ေယဘုယ်သိရွိၿပီး ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္မ်ား လိုက္နာေဆာင္႐ြက္ၾကကာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဆင့္သတိေပးကာ ႏိႈးေဆာ္ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈ မ်ားလည္း ပိုမိုျပဳလုပ္လာၾကသည္ကို ေတြ႔ရ သည္။ သို႔ေသာ္ ေမလဆန္းပိုင္းအထိ အပူ ရွိန္ျမင့္တက္လ်က္ ရွိရာမွ အပူပိုင္း မုန္တိုင္း မဟာစင္ေၾကာင့္ ယခုလ ဒုတိယပတ္မွ စတင္ကာ ေဒသအလိုက္ မိုးရြာသြန္းမႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ အပူခ်ိန္ျပင္းေနသည့္ အခ်ိန္ ရြာေသာမိုးေၾကာင့္ အပူဒဏ္ သက္သာသြားသည္မွာေတာ့ အမွန္ပင္။

က်န္းမာေရးအခင္းအက်င္း

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေႏြရာသီသည္ အသက္႐ြယ္ငယ္လြန္းသူ၊ အသက္ႀကီး လြန္းသူ၊ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕တဲ့သူႏွင့္ အရက္ ေသာက္သုံးသူမ်ားအတြက္ အႏၲရာယ္ ေပါင္းမ်ားစြာကို လက္ကမ္းႀကဳိလင့္ သကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရာ အပူဒဏ္ျမင့္မားမႈေၾကာင့္ အေရျပား၊ မ်က္စိႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္း အစိတ္အပိုင္း အခ်ဳိ႕ကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစႏိုင္ၿပီး အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနထိုင္လွ်င္ မလိုလားအပ္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိးမ်ားလည္း တိုးပြားလာမည္ ျဖစ္သည္။

အပူအေအး ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း ႀကဳိတင္ ျပင္ဆင္ကာကြယ္မႈမ်ား ပိုလာသည္။ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ တုပ္ေကြး ေရာဂါမ်ား၊ အမွည့္လြန္ အသီးမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာေရာဂါမ်ား၊ အပူရွိန္ေၾကာင့္ မ်က္စိနာျခင္းတို႔ ခံစားရႏိုင္ သည့္အတြက္ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္မ်ား သတိျပဳရန္လိုလာသည္။
အထူးသျဖင့္ ေႏြရာသီတြင္ ေခြၽးထြက္လြန္ျခင္းေၾကာင့္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္မႈဒဏ္ ပိုခံစားရသျဖင္႔ ေရဓာတ္ျပန္လည္ ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ လိုအပ္သည္။ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္သုံးျခင္း၊ ဓာတ္ဆားရည္ ေသာက္သုံးျခင္းတို႔ျဖင့္ လိုအပ္ေနေသာ စြမ္းရည္ကို ျဖည့္ေပး ႏိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ စားေသာက္မႈပိုင္းတြင္ လည္း ဗီတာမင္ စီ၊ ေအ ၊ ေက အစရွိသျဖင့္ အစုံအလင္လိုအပ္သည္။

မည္သည့္ရာသီဥတုတြင္ ျဖစ္ေစ က်န္းမာေရးအတြက္  အစားအေသာက္ပိုင္း၊ အဝတ္အစားပိုင္းႏွင့္ ေနထိုင္မႈပိုင္းအရ ဆင္ျခင္ေနထိုင္စရာ မ်ားစြာရွိရာ ေႏြရာသီတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ေနပူထဲ အကာအကြယ္ မယူဘဲ ထြက္ျခင္း၊ အပူရွိန္ျမင့္ခ်ိန္ အရက္ အလြန္အကြၽံ ေသာက္သုံးျခင္းတို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္အျပင္ ေရာဂါအခံရွိေသာ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို ဂ႐ုစိုက္ေပးရန္ လိုအပ္ပါသည္။ မိုးရာသီတြင္မူ ေရႏွင့္ အစားအစာပိုင္း ဆိုင္ရာတို႔ကို မ်ားစြာ သတိျပဳသင့္ၿပီး လမ္းေဘး အစားအစာမ်ား၊ အမွည့္လြန္ အသီးမ်ားႏွင့္ မသန္႔ရွင္းေသာ ေရတို႔သည္ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာေရာဂါမ်ား ကို အလြယ္တကူ ျဖစ္ေစႏိုင္သည့္အတြက္ သတိႏွင့္ယွဥ္ စားေသာက္ေပးရမည္။

အထူးသတိျပဳစရာ

ပူအိုက္စြတ္စိုခ်ိန္ႏွင့္ မိုးကာလတို႔၏ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အထူးသတိျပဳစရာ အမွတ္သညာမွာ တုပ္ေကြးပင္။ ယခုကဲ႔သို႔ ပူအိုက္စြတ္စိုေသာ ရာသီဥတုတြင္ ကေလး သူငယ္မ်ား၌လည္း ျခင္မွတစ္ဆင့္ ကူးစက္ေသာ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားျခင္းသည္ အဓိက အႏၲရာယ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး  က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန အေနႏွင့္ေရာ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္ပါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္မႈမ်ား စတင္လုပ္ေဆာင္သင့္သည့္ ကာလပင္ ျဖစ္သည္။ ေႏြႏွင့္ မိုးအကူး ၾကားကာလ၏ ေၾကာက္စရာအႏၲရာယ္သည္ ကူးစက္လြယ္ေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါပင္။
"တုပ္ေကြးကို ကာကြယ္ဖို႔ အမ်ားနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ေနရာေတြကို ထိကိုင္ၿပီးတာနဲ႔ 
လက္ကို ေသခ်ာေဆးတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိရင္ တုပ္ေကြးရာသီမွာေတာင္ တုပ္ေကြးျဖစ္ႏိုင္စြမ္းက ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းထိ နည္းပါးသြားတယ္" ဟု အေထြေထြေရာဂါကု ဆရာဝန္ ေဒါက္တာသီဟသစ္က ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အပူပိုင္းေဒသႏွင့္ နီးေသာ သမပိုင္းေဒသ ျဖစ္သည့္အတြက္ ေႏြႏွင့္ မိုးအကူးကာလသည္ ပူအိုက္စိုစြတ္မႈ အျမင့္ဆုံးျဖစ္ၿပီး ေလထုႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ပူေႏြးစြတ္စိုမႈမ်ားေၾကာင့္ ဗက္တီးရီးယား ႏွင့္ ဗိုင္းရပ္စ္မ်ား ပိုေပါက္ဖြားႏိုင္သျဖင္႔ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္း ကူးစက္ေရာဂါမ်ားကို အထူးသတိျပဳၾကရန္ လိုအပ္သည္။ ေလထုအတြင္း ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ား ႐ွဴ႐ိႈက္မိျခင္းႏွင့္ အမ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ေနရာမ်ားမွ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုင္မိရာမွ တစ္ဆင့္ တုပ္ေကြးေရာပါပိုး ကူးစက္ခံရမႈ ပိုမ်ားသည္။

"အဓိက ကာကြယ္ဖို႔က အေအးမမိဖို႔ပဲ။ အေအးမိရင္ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ကိုယ္ခံအားစနစ္ ေခတၱရပ္ဆိုင္းသြားၿပီးေတာ့ အနားမွာရွိတဲ့ ေရာဂါပိုးတစ္ခုခု ဝင္ႏိုင္တယ္၊ အိပ္ေရး ပ်က္ရင္လည္း ကိုယ္ခံအား က်တတ္တယ္" ဟု ေဒါက္တာ သီဟသစ္က ေျပာၾကားသည္။

မိုးရာသီအကူးအေျပာင္းတြင္ လမ္းေဘးအသုပ္စုံႏွင့္ အစားအစာမ်ား ကိုင္တြယ္ေသာလက္ မသန္႔ရွင္းမႈအျပင္ အမွ်င္ဓာတ္ ပိုမ်ားေသာ ပိႏၷဲသီးကဲ႔သို႔ ရာသီေပၚအသီးမ်ား၊ အမွည့္လြန္သီးမ်ားကို စားသုံးျခင္းကလည္း ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာ ေရာဂါကို အျဖစ္ မ်ားေစသည္။ ယင္းေၾကာင့္ အမ်ားႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာေနရာမ်ားသို႔ သြားေရာက္ၿပီးတိုင္း လက္ကိုေဆးေၾကာ သင့္ရာ ေရအဆင္သင့္မရွိပါက ေရမလုိဘဲ အသုံးျပဳႏိုင္ေသာ  လက္သန္႔ေဆးရည္ မ်ားလည္း ေဆာင္ထားသင့္ေၾကာင္း တိုက္တြန္း လိုသည္။

ရာသီအကူးမွာ ဝတ္ဆင္စရာ

ရာသီဥတုကိုလိုက္၍ သင္႔ေလ်ာ္ရာရာ ဝတ္ဆင္ၾကရရာတြင္ ေႏြရာသီမက် မိုးရာသီမက် ၾကားကာလ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေႏြရာသီတြင္ပိုမိုအသုံးဝင္သည့္ ခ်ည္သား ပြပြေရာင္းေရာင္း အေရာင္ႏု အဝတ္အထည္မ်ားသာ ဝတ္ဆင္သင့္ေသး သည္။ ခ်ည္သားကဲ႔သို႔ အဝတ္အထည္မွသာ မိုးရာသီတြင္ ေႏြးေထြးၿပီး ေရစိုလွ်င္ေျခာက္ လြယ္ႏိုင္သကဲ႔သို႔ ေႏြရာသီတြင္လည္း အပူဒဏ္မွ ကာကြယ္ႏိုင္မည္။ သို႔ရာတြင္ မိုးတြင္းေရာက္ရွိၿပီဆိုက လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အဝတ္အထည္အနည္းဆုံး တစ္စုံခန္႔ အပို ထားရွိရန္လိုအပ္ပါသည္။ွ 

သတိျပဳသင့္သည္က ခရမ္းလြန္ ေရာင္ျခည္သည္ မိုးတြင္းတြင္လည္း ရွိေနျခင္းပင္။ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ကို ေႏြရာသီ တြင္သာ ကာကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ မိုးရာသီ တြင္လည္း ဆက္လက္ကာကြယ္သြားရမည္ ျဖစ္ရာ ေနေရာင္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႔မႈကို ေရွာင္ရဦးမည္ပင္။ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႕က ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ရည္ညႊန္းကိန္း ၃ ထက္ ေက်ာ္ပါက ေနေရာင္ကာကြယ္မႈ စတင္လုပ္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း ႏိႈးေဆာ္ထားသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ဧၿပီလက  ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ အနိမ့္ဆုံး ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ရည္ညႊန္းကိန္းသည္ ၈ အထိရွိၿပီး အျပင္းဆုံးအဆင့္တြင္ ရွိကာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ တြင္လည္း ရည္ညႊန္းကိန္း ပမာဏ ၁၂ အထိ ရွိသည့္အတြက္ လူကို အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစေသာ အဆင့္တိုင္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ခရမ္းလြန္ ေရာင္ျခည္ကို ေန႔တစ္ေန႔ ၏ အပူဆုံးအခ်ိန္ တြင္ တိုင္းတာျခင္းျဖစ္ၿပီး ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္ကာလေပၚလိုက္၍ ရည္ညႊန္းကိန္း ပမာဏခ်င္း ကြဲျပားျခားနားႏိုင္သည္။

ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္သည္ ေရ၊ သဲ ကဲ႔သို႔ အျခားေရာင္ျပန္ဟပ္ႏိုင္ေသာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတိုင္းတြင္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရာင္ျခည္သင့္သူမ်ားသည္ ယူဗီဒဏ္ကို ႏွစ္ဆတိုး ခံစားရေစသည္။ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ထိေတြ႔မႈကာလ ၾကာရွည္လာလွ်င္ အေရျပားကင္ဆာ၊ မ်က္စိတိမ္စြဲျခင္း တို႔အထိ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ၿပီး ေရတိုထိေတြ႔မႈမ်ားပါက လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ကိုယ္ခံအားအလိုက္ အေရျပားေလာင္ျခင္း ႏွင္႔ မ်က္စိေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားရႏိုင္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ရာသီဥတု အကူးအေျပာင္းတြင္ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိသည့္ အဝတ္အထည္မ်ား ဝတ္ဆင္ရသကဲ႔သို႔ ရာသီဥတုဒဏ္ကို အကာအကြယ္ ျပဳႏိုင္သည့္ အသုံးအေဆာင္ မ်ားလည္း ဂ႐ုျပဳသုံးစြဲရမည္ပင္။

ယခုကဲ႔သို႔ ရာသီဥတုမ်ဳိးတြင္ သတိႏွင့္ သြားလာစားေသာက္ ေနထိုင္ၾကရန္ အထူး လိုအပ္သည္။ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈမ်ား လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုလာၿပီး သက္ရွိလူသားတို႔တြင္ မလိုလားအပ္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ ေနၾကရသည္။ ရာသီဥတုေျပာင္းလဲမႈကို သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပညာရွင္မ်ားက တီထြင္ ဖန္တီးျပဳျပင္ေနသည့္ အခ်ိန္ လူသားမ်ား ဘက္ကလည္း သတိျပဳေနထိုင္ရန္၊  လိုက္နာ သင့္သည္တို႔ကို လိုက္နာရန္ အခ်ိန္အခါ က်ေရာက္ေနၿပီး က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အႏၲရာယ္မ်ားအတြက္ သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္ တို႔ကို နားစြင့္ ေနထိုင္ရသကဲ႔သို႔ပင္ ေဆးပညာရွင္၊ ဆရာဝန္တို႔၏ သတိေပးႏိႈးေဆာ္ခ်က္ မ်ားကိုလည္း အစဥ္အၿမဲ နားေထာင္ရ ေပမည္။ သို႔မွသာ ရာသီဥတုကို မွီခိုေနရေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူဦးေရ သန္း ၆၀ ၏ က်န္းမာေရးလည္း ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈ ေလ်ာ့နည္းသြားႏိုင္ မည္ျဖစ္သည္။
(လဲ့ရည္ျမင့္)

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ရာသီဥတုအမ်ဳိး အစား သုံးမ်ဳိးရွိရာတြင္ လက္ရွိ ပ်က္စီးသြားေသာ သဘာဝတရားမ်ားေၾကာင့္ ေႏြရာသီဆို ပူလြန္းျခင္း၊ မိုးရာသီဆို မိုးသည္းထန္ျခင္းႏွင့္ ေဆာင္းရာသီ ကာလတြင္ အေအးေပါ့လာျခင္းတို႔ ရင္ဆိုင္ေနရ သည္။ ယင္းသို႔ ေျပာင္းလဲလာေသာ မူလ အေနအထား မဟုတ္သည့္ ရာသီဥတုမ်ား ၾကားတြင္မွ ယခုကာလသည္ ပူျပင္းေျခာက္ ေသြ႕ေသာ ေႏြရာသီႏွင့္ စြတ္စုိသည့္ မိုးရာသီ ကာလသို႔ အကူးအေျပာင္း မုတ္သုံဝင္ေရာက္သည့္ ကာလျဖစ္သည့္ ယခုရက္မ်ား အတြင္းလည္း ေနပူတစ္လွည့္ မိုးရြာတစ္ခါျဖင့္ ျဖတ္သန္းေနရသည္။ မိုးစတင္ရြာသြန္း ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေႏြရာသီကာလကို ျဖတ္သန္းရန္လည္း က်န္ရွိေနေသးသည္။

ယခုႏွစ္ေႏြရာသီတြင္ ထူးျခားေသာ သတိျပဳဖြယ္ရာအျဖစ္ ေက်းလက္ေရာ ၿမဳိ႕ျပပါမက်န္ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ အေၾကာင္း ေယဘုယ်သိရွိၿပီး ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္မ်ား လိုက္နာေဆာင္႐ြက္ၾကကာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဆင့္သတိေပးကာ ႏိႈးေဆာ္ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈ မ်ားလည္း ပိုမိုျပဳလုပ္လာၾကသည္ကို ေတြ႔ရ သည္။ သို႔ေသာ္ ေမလဆန္းပိုင္းအထိ အပူ ရွိန္ျမင့္တက္လ်က္ ရွိရာမွ အပူပိုင္း မုန္တိုင္း မဟာစင္ေၾကာင့္ ယခုလ ဒုတိယပတ္မွ စတင္ကာ ေဒသအလိုက္ မိုးရြာသြန္းမႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ အပူခ်ိန္ျပင္းေနသည့္ အခ်ိန္ ရြာေသာမိုးေၾကာင့္ အပူဒဏ္ သက္သာသြားသည္မွာေတာ့ အမွန္ပင္။

က်န္းမာေရးအခင္းအက်င္း

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေႏြရာသီသည္ အသက္႐ြယ္ငယ္လြန္းသူ၊ အသက္ႀကီး လြန္းသူ၊ က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕တဲ့သူႏွင့္ အရက္ ေသာက္သုံးသူမ်ားအတြက္ အႏၲရာယ္ ေပါင္းမ်ားစြာကို လက္ကမ္းႀကဳိလင့္ သကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရာ အပူဒဏ္ျမင့္မားမႈေၾကာင့္ အေရျပား၊ မ်က္စိႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္း အစိတ္အပိုင္း အခ်ဳိ႕ကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစႏိုင္ၿပီး အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနထိုင္လွ်င္ မလိုလားအပ္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိးမ်ားလည္း တိုးပြားလာမည္ ျဖစ္သည္။

အပူအေအး ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း ႀကဳိတင္ ျပင္ဆင္ကာကြယ္မႈမ်ား ပိုလာသည္။ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ တုပ္ေကြး ေရာဂါမ်ား၊ အမွည့္လြန္ အသီးမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာေရာဂါမ်ား၊ အပူရွိန္ေၾကာင့္ မ်က္စိနာျခင္းတို႔ ခံစားရႏိုင္ သည့္အတြက္ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္မ်ား သတိျပဳရန္လိုလာသည္။
အထူးသျဖင့္ ေႏြရာသီတြင္ ေခြၽးထြက္လြန္ျခင္းေၾကာင့္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္မႈဒဏ္ ပိုခံစားရသျဖင္႔ ေရဓာတ္ျပန္လည္ ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ လိုအပ္သည္။ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္သုံးျခင္း၊ ဓာတ္ဆားရည္ ေသာက္သုံးျခင္းတို႔ျဖင့္ လိုအပ္ေနေသာ စြမ္းရည္ကို ျဖည့္ေပး ႏိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ စားေသာက္မႈပိုင္းတြင္ လည္း ဗီတာမင္ စီ၊ ေအ ၊ ေက အစရွိသျဖင့္ အစုံအလင္လိုအပ္သည္။

မည္သည့္ရာသီဥတုတြင္ ျဖစ္ေစ က်န္းမာေရးအတြက္ အစားအေသာက္ပိုင္း၊ အဝတ္အစားပိုင္းႏွင့္ ေနထိုင္မႈပိုင္းအရ ဆင္ျခင္ေနထိုင္စရာ မ်ားစြာရွိရာ ေႏြရာသီတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ေနပူထဲ အကာအကြယ္ မယူဘဲ ထြက္ျခင္း၊ အပူရွိန္ျမင့္ခ်ိန္ အရက္ အလြန္အကြၽံ ေသာက္သုံးျခင္းတို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္အျပင္ ေရာဂါအခံရွိေသာ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို ဂ႐ုစိုက္ေပးရန္ လိုအပ္ပါသည္။ မိုးရာသီတြင္မူ ေရႏွင့္ အစားအစာပိုင္း ဆိုင္ရာတို႔ကို မ်ားစြာ သတိျပဳသင့္ၿပီး လမ္းေဘး အစားအစာမ်ား၊ အမွည့္လြန္ အသီးမ်ားႏွင့္ မသန္႔ရွင္းေသာ ေရတို႔သည္ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာေရာဂါမ်ား ကို အလြယ္တကူ ျဖစ္ေစႏိုင္သည့္အတြက္ သတိႏွင့္ယွဥ္ စားေသာက္ေပးရမည္။

အထူးသတိျပဳစရာ

ပူအိုက္စြတ္စိုခ်ိန္ႏွင့္ မိုးကာလတို႔၏ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အထူးသတိျပဳစရာ အမွတ္သညာမွာ တုပ္ေကြးပင္။ ယခုကဲ႔သို႔ ပူအိုက္စြတ္စိုေသာ ရာသီဥတုတြင္ ကေလး သူငယ္မ်ား၌လည္း ျခင္မွတစ္ဆင့္ ကူးစက္ေသာ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားျခင္းသည္ အဓိက အႏၲရာယ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန အေနႏွင့္ေရာ မိသားစုမ်ားအေနျဖင့္ပါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္မႈမ်ား စတင္လုပ္ေဆာင္သင့္သည့္ ကာလပင္ ျဖစ္သည္။ ေႏြႏွင့္ မိုးအကူး ၾကားကာလ၏ ေၾကာက္စရာအႏၲရာယ္သည္ ကူးစက္လြယ္ေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါပင္။
"တုပ္ေကြးကို ကာကြယ္ဖို႔ အမ်ားနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ေနရာေတြကို ထိကိုင္ၿပီးတာနဲ႔
လက္ကို ေသခ်ာေဆးတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိရင္ တုပ္ေကြးရာသီမွာေတာင္ တုပ္ေကြးျဖစ္ႏိုင္စြမ္းက ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းထိ နည္းပါးသြားတယ္" ဟု အေထြေထြေရာဂါကု ဆရာဝန္ ေဒါက္တာသီဟသစ္က ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အပူပိုင္းေဒသႏွင့္ နီးေသာ သမပိုင္းေဒသ ျဖစ္သည့္အတြက္ ေႏြႏွင့္ မိုးအကူးကာလသည္ ပူအိုက္စိုစြတ္မႈ အျမင့္ဆုံးျဖစ္ၿပီး ေလထုႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ပူေႏြးစြတ္စိုမႈမ်ားေၾကာင့္ ဗက္တီးရီးယား ႏွင့္ ဗိုင္းရပ္စ္မ်ား ပိုေပါက္ဖြားႏိုင္သျဖင္႔ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္း ကူးစက္ေရာဂါမ်ားကို အထူးသတိျပဳၾကရန္ လိုအပ္သည္။ ေလထုအတြင္း ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ား ႐ွဴ႐ိႈက္မိျခင္းႏွင့္ အမ်ားႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ေနရာမ်ားမွ ပစၥည္းမ်ားကို ကိုင္မိရာမွ တစ္ဆင့္ တုပ္ေကြးေရာပါပိုး ကူးစက္ခံရမႈ ပိုမ်ားသည္။

"အဓိက ကာကြယ္ဖို႔က အေအးမမိဖို႔ပဲ။ အေအးမိရင္ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ကိုယ္ခံအားစနစ္ ေခတၱရပ္ဆိုင္းသြားၿပီးေတာ့ အနားမွာရွိတဲ့ ေရာဂါပိုးတစ္ခုခု ဝင္ႏိုင္တယ္၊ အိပ္ေရး ပ်က္ရင္လည္း ကိုယ္ခံအား က်တတ္တယ္" ဟု ေဒါက္တာ သီဟသစ္က ေျပာၾကားသည္။

မိုးရာသီအကူးအေျပာင္းတြင္ လမ္းေဘးအသုပ္စုံႏွင့္ အစားအစာမ်ား ကိုင္တြယ္ေသာလက္ မသန္႔ရွင္းမႈအျပင္ အမွ်င္ဓာတ္ ပိုမ်ားေသာ ပိႏၷဲသီးကဲ႔သို႔ ရာသီေပၚအသီးမ်ား၊ အမွည့္လြန္သီးမ်ားကို စားသုံးျခင္းကလည္း ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာ ေရာဂါကို အျဖစ္ မ်ားေစသည္။ ယင္းေၾကာင့္ အမ်ားႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာေနရာမ်ားသို႔ သြားေရာက္ၿပီးတိုင္း လက္ကိုေဆးေၾကာ သင့္ရာ ေရအဆင္သင့္မရွိပါက ေရမလုိဘဲ အသုံးျပဳႏိုင္ေသာ လက္သန္႔ေဆးရည္ မ်ားလည္း ေဆာင္ထားသင့္ေၾကာင္း တိုက္တြန္း လိုသည္။

ရာသီအကူးမွာ ဝတ္ဆင္စရာ

ရာသီဥတုကိုလိုက္၍ သင္႔ေလ်ာ္ရာရာ ဝတ္ဆင္ၾကရရာတြင္ ေႏြရာသီမက် မိုးရာသီမက် ၾကားကာလ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေႏြရာသီတြင္ပိုမိုအသုံးဝင္သည့္ ခ်ည္သား ပြပြေရာင္းေရာင္း အေရာင္ႏု အဝတ္အထည္မ်ားသာ ဝတ္ဆင္သင့္ေသး သည္။ ခ်ည္သားကဲ႔သို႔ အဝတ္အထည္မွသာ မိုးရာသီတြင္ ေႏြးေထြးၿပီး ေရစိုလွ်င္ေျခာက္ လြယ္ႏိုင္သကဲ႔သို႔ ေႏြရာသီတြင္လည္း အပူဒဏ္မွ ကာကြယ္ႏိုင္မည္။ သို႔ရာတြင္ မိုးတြင္းေရာက္ရွိၿပီဆိုက လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အဝတ္အထည္အနည္းဆုံး တစ္စုံခန္႔ အပို ထားရွိရန္လိုအပ္ပါသည္။ွ

သတိျပဳသင့္သည္က ခရမ္းလြန္ ေရာင္ျခည္သည္ မိုးတြင္းတြင္လည္း ရွိေနျခင္းပင္။ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ကို ေႏြရာသီ တြင္သာ ကာကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ မိုးရာသီ တြင္လည္း ဆက္လက္ကာကြယ္သြားရမည္ ျဖစ္ရာ ေနေရာင္ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႔မႈကို ေရွာင္ရဦးမည္ပင္။ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႕က ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ရည္ညႊန္းကိန္း ၃ ထက္ ေက်ာ္ပါက ေနေရာင္ကာကြယ္မႈ စတင္လုပ္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း ႏိႈးေဆာ္ထားသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ဧၿပီလက ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ အနိမ့္ဆုံး ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ရည္ညႊန္းကိန္းသည္ ၈ အထိရွိၿပီး အျပင္းဆုံးအဆင့္တြင္ ရွိကာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ တြင္လည္း ရည္ညႊန္းကိန္း ပမာဏ ၁၂ အထိ ရွိသည့္အတြက္ လူကို အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစေသာ အဆင့္တိုင္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ခရမ္းလြန္ ေရာင္ျခည္ကို ေန႔တစ္ေန႔ ၏ အပူဆုံးအခ်ိန္ တြင္ တိုင္းတာျခင္းျဖစ္ၿပီး ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္ကာလေပၚလိုက္၍ ရည္ညႊန္းကိန္း ပမာဏခ်င္း ကြဲျပားျခားနားႏိုင္သည္။

ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္သည္ ေရ၊ သဲ ကဲ႔သို႔ အျခားေရာင္ျပန္ဟပ္ႏိုင္ေသာ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတိုင္းတြင္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရာင္ျခည္သင့္သူမ်ားသည္ ယူဗီဒဏ္ကို ႏွစ္ဆတိုး ခံစားရေစသည္။ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ ထိေတြ႔မႈကာလ ၾကာရွည္လာလွ်င္ အေရျပားကင္ဆာ၊ မ်က္စိတိမ္စြဲျခင္း တို႔အထိ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ၿပီး ေရတိုထိေတြ႔မႈမ်ားပါက လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ကိုယ္ခံအားအလိုက္ အေရျပားေလာင္ျခင္း ႏွင္႔ မ်က္စိေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားရႏိုင္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ရာသီဥတု အကူးအေျပာင္းတြင္ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိသည့္ အဝတ္အထည္မ်ား ဝတ္ဆင္ရသကဲ႔သို႔ ရာသီဥတုဒဏ္ကို အကာအကြယ္ ျပဳႏိုင္သည့္ အသုံးအေဆာင္ မ်ားလည္း ဂ႐ုျပဳသုံးစြဲရမည္ပင္။

ယခုကဲ႔သို႔ ရာသီဥတုမ်ဳိးတြင္ သတိႏွင့္ သြားလာစားေသာက္ ေနထိုင္ၾကရန္ အထူး လိုအပ္သည္။ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈမ်ား လည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုလာၿပီး သက္ရွိလူသားတို႔တြင္ မလိုလားအပ္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ ေနၾကရသည္။ ရာသီဥတုေျပာင္းလဲမႈကို သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပညာရွင္မ်ားက တီထြင္ ဖန္တီးျပဳျပင္ေနသည့္ အခ်ိန္ လူသားမ်ား ဘက္ကလည္း သတိျပဳေနထိုင္ရန္၊ လိုက္နာ သင့္သည္တို႔ကို လိုက္နာရန္ အခ်ိန္အခါ က်ေရာက္ေနၿပီး က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အႏၲရာယ္မ်ားအတြက္ သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္ တို႔ကို နားစြင့္ ေနထိုင္ရသကဲ႔သို႔ပင္ ေဆးပညာရွင္၊ ဆရာဝန္တို႔၏ သတိေပးႏိႈးေဆာ္ခ်က္ မ်ားကိုလည္း အစဥ္အၿမဲ နားေထာင္ရ ေပမည္။ သို႔မွသာ ရာသီဥတုကို မွီခိုေနရေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူဦးေရ သန္း ၆၀ ၏ က်န္းမာေရးလည္း ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈ ေလ်ာ့နည္းသြားႏိုင္ မည္ျဖစ္သည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေရွ႕ေတာင္အာရွ လိင္ကြၽန္မ်ားဘဝ


(အယ္ဒီတာတစ္ဦး)

ထိုင္းႏိုင္ငံ ပက္ပုံးလမ္းတြင္ ျဖစ္သည္။ ေပါ့ပ္ဂီတသံေတြက လြင့္ပ်ံ႕ ထြက္လာသည္။

သူမအမည္က မိုင္းလီ။ အသက္ ၂၄ ႏွစ္သာ ရွိေသးၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္း
ခ်င္း႐ိုင္ၿမဳိ႕က အေပ်ာ္မယ္ေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ နက္ေမွာင္သည့္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ႏွင့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ မ်က္ႏွာထားရွိသည္။ သူမ ဘဝႏွင့္ သူမအလွက မထင္ရက္စရာ ျဖစ္သည္။ ထိုင္းတကၠသိုလ္ တစ္ခုတြင္တိရစၦာန္ ေဆးကု ဘာသာရပ္ျဖင့္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ အာရွစီးပြား ပ်က္ကပ္တြင္ မိသားစုဘဝပ်က္ၿပီး သူမလည္း ဤဘဝသို႔ ေရာက္ခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။

မိုင္းလီကဲ႔သို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ အမ်ဳိးသမီး ေပါင္းမ်ားစြာ ဘဝေတြပ်က္ခဲ့ရသည္။ စီးပြားပ်က္မႈ ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ၏ လူကုန္ကူးမႈ ဝဲဂယက္အတြင္း သက္ဆင္းခဲ့ၾကရသည္။ အမ်ဳိးသမီးေပါင္း မ်ားစြာကို လိင္ကုန္ကူးရန္ အတြက္သာမက ခိုင္းေစရန္ႏွင့္ ကိုယ္တြင္းအဂၤါ အစိတ္ အပိုင္းမ်ား ျဖတ္ေတာက္ယူရန္ အတြက္ပါ ကုန္ကူးၾကေတာ့သည္။ ထိုအထဲတြင္ ကေလးလိင္ကြၽန္အျဖစ္ ခိုင္းေစရန္ အျပစ္မဲ့ေသာ ငယ္႐ြယ္သည့္ မိန္းကေလးငယ္ ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ပါဝင္သည္။

မိုင္းလီက -
"အေျခအေနက တကယ့္ကိုဆိုးပါ တယ္။ ကြၽန္မအထင္ သနားၾကင္နာတတ္ တဲ့ ေယာက္်ားေတြ ဒီေလာကႀကီးမွာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ ေယာက္်ားဆိုတာ အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးေတြအေပၚ သနားၾကင္နာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာ။ ဒါေတြနဲ႔ အျမတ္ထုတ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ကို မထားတာ။ ေယာက္်ားအမ်ားစုက မင္းသား ႐ုပ္ေခါင္းစြပ္ထားတဲ့ ဘီလူးေတြ ျဖစ္ေန တယ္" ဟု ေျပာလိုက္သည္။

သူမေထာက္ျပလိုက္သည့္ အေနအထားကလည္း လက္ခံခ်င္စရာျဖစ္သည္။ မၾကာေသးမီက ထိုင္းရဲအရာရွိ တစ္ဦးသည္ လမ္ပီနီတြင္ ၁၂ ႏွစ္သမီးေလးကို မုဒိမ္းက်င့္ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ထိုရဲအရာရွိေထာင္ဒဏ္အႏွစ္ ၂၀ က်သြား သည္။ ထိုသို႔ရက္စက္မႈေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ ရင္းႏွီး ေပးဆပ္ခဲ့ၿပီးမွ ထိုင္းလႊတ္ေတာ္က ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ားအတိုင္း ကေလးသူငယ္ အဓမၼက်င့္မႈႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ဥပေဒမ်ားကို ျပ႒ာန္းရန္ ေထာက္ခံၾက ေတာ့သည္။

မိုင္းလီက ထမင္းစားရင္း "လူေတြက ကေလးေတြကို ေရာင္းတယ္၊ ဝယ္တယ္ ဆိုၿပီး လုပ္ေနၾကတယ္" ဟု ေျပာလိုက္သည္။

သူမသည္ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ ေရာင္းစားေနရေသာ္လည္း ေငြေၾကးမ်ားမ်ားစားစား မရ။ ရသမွ်ေငြကိုလည္း သူမမိသားစုအတြက္ ခ်င္႐ိုင္းသို႔ ျပန္ပို႔ရန္ စုေဆာင္းထားရသည္။
"ကြၽန္မမွာ ညီမေလးသုံးေယာက္ ရွိတယ္။ ကြၽန္မမွေငြမပို႔ရင္ စားစရာမရွိဘူး။ ကြၽန္မ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ျဖစ္မွာေတာ့ စိုးရိမ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ လိင္ကုန္ကူးတယ္ဆိုတာ ဟိုးေရွးေရွးကတည္းက လုပ္လာၾကတာပဲ။ သမိုင္းစကတည္းက ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာၾကတယ္။ ဒီေလာက္အေျခခိုင္ၿပီး မခ်ဳိးဖ်က္ ႏိုင္ခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုေလ" ဟု သူမက ဆိုသည္။

မိုင္းလီတစ္ေယာက္ အဘယ္ေၾကာင့္ မႏွစ္ၿမဳိ႕သည့္ေလာကႀကီးထဲတြင္ က်င္လည္ ေနရသနည္း။

"ကြၽန္မခႏၶာကိုယ္က ပိုက္ဆံျဖစ္ေန တယ္ေလ။ ေယာက္်ားေတြအသားအေရ၊ အေရာင္အေသြး၊ အမူအရာေတြကို သိပ္ေ႐ြးတယ္။ အေဝ့အဝိုက္ အေကြ႕အေကာက္ ေတြမ်ားရင္ ပိုႀကဳိက္တယ္။ သူတို႔ႀကဳိက္ရင္ ၿပီးၿပီ။ ကြၽန္မမွာ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္မွမရွိတာ။မ်က္ရည္ပဲ ရွိတာေလ" ဟု ေျပာသည္။

ထိုင္းႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွက အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ လိင္ကုန္ကူးသည့္ ေဈးကြက္တြင္ လူႀကဳိက္မ်ားသည္။ ပက္ပုံးလမ္းေပၚက တိရစၦာန္႐ုံႏွင့္ ဘန္ေကာက္ မီးနီလမ္းရွိ ဆိုင္ေကာင္းဘြိဳင္တို႔တြင္ သူတို႔ႏွင့္ျပည့္ေနသည္။ ေျမာက္ပိုင္းမွ အသားျဖဴျဖဴ ထိုင္းပ်ဳိျဖဴမ်ားသည္ မြန္ဂိုႏွင့္ တိဘက္ မ်ဳိးႏြယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္ မြတ္ဆလင္ႏွင့္ မေလးေတာင္ပိုင္း သူေတြထက္ အႀကဳိက္ပို မ်ားသည္။ အင္ဒိုမေလးမ်ားႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကိုမူ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ လိင္ကြၽန္အျဖစ္ လာေရာက္ျခင္းအား ပိတ္ပင္ထားသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ ဟိမဝႏၲာဘက္မွ လာေသာ ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာစြဲမက္စရာ ေကာင္းသည့္ မိန္းကေလးမ်ားကို ကာလကတၱားသို႔ ေခၚလာၾကၿပီး သူတို႔အမူအရာ၊ အရည္အေသြးအလိုက္ ေအာ္ဒါရွိသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ တစ္ဆင့္ျပန္ပို႔သည့္ လုပ္ငန္း ေခတ္စားသည္။ မေလးရွားကဲ႔သို႔ အစၥလာမ္မစ္ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လိင္ကုန္ကူးမႈကို တားျမစ္ထားေသာ္လည္း ခရစ္ယာန္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မ်ားေသာ ဖိလစ္ပိုင္ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔တြင္ လိင္ကုန္ကူးမႈမွာ တစ္ေန႔တျခားတိုးပြား လ်က္ရွိေနသည္။

ဆြီဒင္ႏိုင္ငံတြင္ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ျခင္း ကို တရားဥပေဒအရ တားျမစ္ ပိတ္ပင္ထားသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္း က အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိသည္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ စစ္တပ္ကအာဏာ သိမ္းၿပီးေနာက္ ႏိုင္ငံျခားတပ္သားေပါင္း ၁၁၀၀ ဦးကို ႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ထိုအထဲတြင္ အေမရိကန္စစ္သား မ်ားလည္း ပါသည္။ ထိုင္းျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး ကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း ထိုစစ္သားမ်ားေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လိင္ကစားႏိုင္ရန္ ဥပေဒမ်ား ထုတ္ျပန္ၿပီး အကာအကြယ္ေပးထားသည္။ ဘားဆိုင္မ်ားကို နံနက္ ၂ နာရီအခ်ိန္တြင္ ပိတ္ရမည္ ကိုထပ္ၿပီး အခ်ိန္တိုးခ်ဲ႕ေပး လိုက္သည္။ ျပည့္တန္ဆာႏွင့္ ဇိမ္ခန္းခေတြေဈးတက္ ကုန္သည္။

မိုင္းလီက ေဆြးျမည့္စြာျဖင့္ "ကြၽန္မကိုစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔။ ကေလးေတြကိုပဲ စိတ္ပူပါရွင္။ သူတို႔အတြက္က ပိုၿပီးအႏၲရာယ္ မ်ားပါတယ္"ဟု ေျပာလိုက္သည္။
ကေလးသူငယ္မ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္မႈ မ်ားသည္ ေတာင္အာဖရိကတြင္ ျမင့္မားလာၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွသို႔ပါ ေတာမီးပမာ ကူးစက္လာသည္။ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံ ကေလးလိင္ကြၽန္ လုပ္ငန္းသည္ ကမၻာ သိထင္ရွားခဲ့သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံတြင္လည္း ကေလးသူငယ္ အဓမၼက်င့္ ခံရမႈေပါင္း ၃၅၀၀ ခန္႔တက္လာသည္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သာမန္အမႈမ်ား ထက္ မုဒိမ္းမႈမ်ား ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ တိုးတက္ျမင့္မားလာသည္ ဆိုျခင္းက အာရွ၏ စိုးရိမ္စရာ အေနအထားျဖစ္သည္။

အေရွ႕ေတာင္အာရွကို ျဖတ္ၿပီး အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ကေလးသူငယ္ေပါင္း သံုးသိန္းခန္႔ လိင္ကုန္ကူးျခင္း ခံေနရသည္။ အမ်ားစုမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္နယ္စပ္ တို႔တြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရၿပီး၊ ဘန္ေကာက္ လမ္းမမ်ား ေပၚသို႔ ေရာက္လာသူမ်ားပင္ ရွိသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွတြင္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေကာင္းမ်ား ရမည္လား ဟူသည့္ အထင္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္မွထြက္လာ သည့္ သူမ်ားပင္ရွိသည္။ သူတို႔တြင္ ပိုက္ဆံလည္း တစ္ျပားမွပါမလာ။ မိသားစုေပ်ာက္ ဆုံးေနသူေတြလည္း ထိုအထဲတြင္ပါသည္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေရာင္းစားခဲ့သူမ်ားလည္း ပါသည္။ လာအိုႏွင့္ ျမန္မာေတာမ်ားကို ငွက္ဖ်ားဒဏ္ေတြ ႀကံ့ႀကံ့ခံရင္း ျဖတ္လာၾက ရသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ ကြာလာလမ္ပူသို႔ ဗင္ကားမ်ားျဖင့္ ခိုးလိုက္ၿပီး သူတို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ၄င္းတို႔အား ခ်ဳပ္ကိုင္သူမ်ား ကလိမ္ကက်စ္ မ်ား၏ အေပးအယူ အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္ ေဒၚလာ ၂၀၀၀မွ ၄၀၀၀ ခန္႔ အထိ ေဈးေပါက္ေသာ္လည္း သူတို႔တန္ဖိုး အမွန္ကို မသိရသူေတြမ်ားသည္။ သူတို႔ကို ေခၚလာသူေတြကိုပင္ ကယ္တင္ရွင္ႀကီးေတြ အထင္ျဖင့္ ထားရာေန၊ ေစရာသြား၊ ခိုင္းတာ လုပ္ေနၾကရသူမ်ား ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕ မိန္းကေလးမ်ား ဆိုလွ်င္ ၄င္းတို႔အား ခ်ဳပ္ကိုင္သူမ်ားႏွင့္ ပြဲစားမ်ားၾကားတြင္ ခုနစ္ႀကိမ္မွ ဆယ္ႀကိမ္ခန္႔အထိ လႊဲအေျပာင္းခံခဲ့ၾကရသည္။

မိန္းကေလးမ်ား၏ ဘဝမွာ သနားစရာ ေကာင္းလွသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ျပန္ေပးဆြဲခံ လာရျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ အခ်ဳိ႕မွာ မိဘမ်ားကိုယ္တိုင္က ေရာင္းစားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အမ်ားစု မွာ မိဘမဲ့ဘဝမ်ား၏ သားေကာင္မ်ား ျဖစ္ရသည္။ အနည္းငယ္ ကံေကာင္းသူေလာက္သာ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံ မ်ားတြင္ အလုပ္သမားဘဝ ေရာက္ၾကရသည္။ မိန္းကေလး အမ်ားစုမွာ ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြ ျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပျခင္းက လိင္ကြၽန္ဘဝ ေရာက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာသလို ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အခ်ဳိ႕႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာလွပသည့္ မိန္းကေလးမ်ားသည္ တိုက်ဳိႏွင့္ ကိပ္ေတာင္း ၿမဳိ႕မ်ားအထိ ေခၚသြားျခင္းခံရသည္။

မိုင္းလီလို မိန္းကေလးမ်ဳိးေတြ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္မ်ားစြာရွိသည္။ သူတို႔ဘဝေတြက အဆုံးအစမဲ့ေသာ အလင္းေပ်ာက္ေနသည့္ လိုဏ္ေခါင္းအတြင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေန ၾကသလို ျဖစ္ေနသည္။
"အိပ္မက္ေတာ့ရွိတယ္။ ကြၽန္မျဖစ္ခ်င္တာက ထိုင္းတစ္ႏိုင္ငံလုံးမွာ ရွိတဲ့ဆင္ေတြကို ကယ္တင္ခ်င္တယ္။ တိရစၦာန္ေတြ အားလုံးကို ကယ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ တိရစၦာန္တစ္ေကာင္လို ဆက္ဆံခံေနရတယ္။ တကယ္လို႔ ဆုေတာင္း တိုင္းျပည့္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မကိုလည္း လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းေပးပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္"ဟု ဆိုလိုက္သည္။

မိုင္းလီက ရီေဝေသာမ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အေဝးသို႔ေငးကာ ေဆြးေနရွာသည္။ သူလည္း ဆုေတာင္းေနမည္မွာ ေသခ်ာသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

စာခၽြန္ေတာ္ (ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက)


 Photo: စာခၽြန္ေတာ္ (ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက)
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
၁။ သူတစ္ပါးမွာ အမွားတစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုခု ေတြ႕တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ေနသလို သေဘာထားပါ။
၂။ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို တကယ္သတၱိရွိတယ္ ထင္ရင္ ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ရဲရဲႀကီး ျပင္လိုက္ပါ။
၃။ အမွားအယြင္းေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို မေၾကာက္တဲ့သူ အမွားထဲက ပညာရေအာင္ ယူတတ္တဲ့သူဟာ အမွားကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ဘက္က အက်ိဳးရွိေအာင္ ယူႏိုင္လို႕ မွားတာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။
၄။ အေကာင္းကို အဆိုးျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္တာ (အဆိုးျမင္တတ္သူ) ဟာ အသိအျမင္ မွားယြင္းမႈေတြထဲမွာ အဆိုးဆံုး၊ အထိခိုက္ဆံုး အမွားျမင္ပံုပဲ။
၅။ အဆိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကံဳရႀကံဳရ အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္သင့္တာကို ဆက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို သိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိဖို႕ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။
၆။ ကိုယ့္အဆိုးကို လက္ခံႏိုင္မွသာ အဲဒီအဆိုးဟာ အေကာင္းဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားမယ္။ လက္မခံႏိုင္ေသးသေရြ႕ ဖံုးကြယ္ထားသေရြ႕ အေကာင္းျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။

၇။ အမွန္ေတာ့ ဘ၀နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို အဆိုးနဲ႕ ႀကံဳရၿပီး အဆိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုးထဲက အသိဉာဏ္ရၿပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့ သူေတြကမွ ရတယ္။
၈။ သူတပါး အျပစ္ကို ေထာက္ျပရံုနဲ႕ ကိုယ့္အျပစ္က ေပ်ာက္မသြားဘူး။
၉။ ေစတနာဆိုးနဲ႕ လုပ္တာေတြ အားလံုးဟာ ကိုယ့္စိတ္ထားကို ေအာက္တန္းက်သြားေစတယ္။
၁၀။ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္မႈ လုပ္ေနတာပဲ။ အမွားေတြကို မ်ားမ်ားျပင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။
၁၁။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြဟာ မွားေနမွန္း မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ မွားေနမွန္း သိပါလ်က္နဲ႕ မျပင္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို လူေတြဟာ အသိဉာဏ္ မႀကီးထြားဘူး၊ မတိုးတက္ဘူး။
၁၂။ မမွားဘူးတဲ့သူ မရွိပါဘူး၊ အမွားကင္းဖို႕ ဆိုတာလည္း သိပ္ေတာ့မလြယ္ဘူး။
၁၃။ အမွားနည္းဖို႕ပဲ ႀကိဳးစားရမွာ၊ အမွားတစ္ခုကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ မမွားဖို႕ မလုပ္မိဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။
၁၄။ သူမ်ားမွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာထက္ ကိုယ္မွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ္။
၁၅။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ရွာျပတဲ့သူကို ကိုယ့္ ေက်းဇူးရွင္လို႕ သေဘားထားပါ။
၁၆။ အေသးအမႊား အဆိုးေတြေၾကာင့္ စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တာကို မခံခ်င္ရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကို အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္ေနပါ။
၁၇။ အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို နားလည္လက္ခံၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိမွ ပိုၿပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္။
၁၈။ ကိုယ္က သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေနတာ ရွံဳ႕ခ်ေနတာဟာ သူဘယ္လိုလူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မေပၚလြင္ဘူး၊ ငါဘယ္လိုလူ ဆိုတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပၚလြင္သြားၿပီ။
၁၉။ တကယ္ႀကီးတဲ့ ထိေရာက္တဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေက်နပ္မႈ အမ်ားဆံုးရတဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြလည္း အမ်ားဆံုးထုတ္ၿပီး သံုးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မယ့္သူဟာ အေသးအမႊား အဆိုးေတြကို ေတြးေနဖို႕ မသင့္ဘူး။
၂၀။ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ျမင္လို႕ရွိရင္ အဲဒီအျပစ္မ်ိဳး ကိုယ့္မွာ ရွာၾကည့္ပါ။ ရွိေနတတ္တာပဲ မ်ားပါတယ္။ သူတစ္ပါးမွာ ေကာင္းတာ ျမင္ရင္လည္း အဲဒီလို ေကာင္းတာ ငါ့မွာေကာ မရွိဘူးလား။
၂၁။ ရွိရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ မရွိေသးရင္ေတာ့ ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။
၂၂။ တကယ္ေတာ့ အဆိုးေတြထဲက အမွားေတြထဲက ဒုကၡေတြထဲကမွ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အသိဉာဏ္ကို ရတာပါ။
၂၃။ အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို ဘ၀ေတြ႕အႀကံဳ ထဲကပဲ ရႏိုင္တယ္၊ စာအုပ္ထဲက မရႏိုင္ဘူး။ ဘ၀ဟာ အေလးနက္ဆံုး စာအုပ္ပဲ။
၂၄။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡေပးရင္ ေလာကႀကီး ဒုကၡေရာက္တယ္။
၂၅။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္ရင္ ငါ ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ၊ ဘာကို မုန္းသလဲဆိုတာကို အရင္ဆံုးသိေအာင္လုပ္ပါ။ အဲဒီက စ, ပါ။
၂၆။ သူမ်ားအျပစ္ကို မ်ားမ်ားရွာၿပီး ေျပာေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ္ခ်တာပဲ။
၂၇။ သူမ်ားကို ဂုဏ္သိကၡာခ်ၿပီးမွ ကိုယ့္ဂုဏ္ကို တင္လို႕ရမယ့္ ဘ၀ကို ေရာက္ေနရၿပီ။

ဆရာေတာ္ ေဇာတိက (မဟာၿမဳိင္)

သံသရာခရီးသည္ (ဓမၼစာေပ စုစည္းမႈ)ဆိုဒ္မွတဆင့္ကူးယူတင္ျပဓမၼဒါနျပဳပါသည္ ။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
Posted By Admin Team[https://www.facebook.com/newsofmyanmar]
(email:newsofburma.myanmar@gmail.com)
၁။ သူတစ္ပါးမွာ အမွားတစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုခု ေတြ႕တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ေနသလို သေဘာထားပါ။
၂။ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို တကယ္သတၱိရွိတယ္ ထင္ရင္ ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ရဲရဲႀကီး ျပင္လိုက္ပါ။
၃။ အမွားအယြင္းေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို မေၾကာက္တဲ့သူ အမွားထဲက ပညာရေအာင္ ယူတတ္တဲ့သူဟာ အမွားကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ဘက္က အက်ိဳးရွိေအာင္ ယူႏိုင္လို႕ မွားတာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။
၄။ အေကာင္းကို အဆိုးျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္တာ (အဆိုးျမင္တတ္သူ) ဟာ အသိအျမင္ မွားယြင္းမႈေတြထဲမွာ အဆိုးဆံုး၊ အထိခိုက္ဆံုး အမွားျမင္ပံုပဲ။
၅။ အဆိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကံဳရႀကံဳရ အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္သင့္တာကို ဆက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို သိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိဖို႕ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။
၆။ ကိုယ့္အဆိုးကို လက္ခံႏိုင္မွသာ အဲဒီအဆိုးဟာ အေကာင္းဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားမယ္။ လက္မခံႏိုင္ေသးသေရြ႕ ဖံုးကြယ္ထားသေရြ႕ အေကာင္းျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။

၇။ အမွန္ေတာ့ ဘ၀နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို အဆိုးနဲ႕ ႀကံဳရၿပီး အဆိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုးထဲက အသိဉာဏ္ရၿပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့ သူေတြကမွ ရတယ္။
၈။ သူတပါး အျပစ္ကို ေထာက္ျပရံုနဲ႕ ကိုယ့္အျပစ္က ေပ်ာက္မသြားဘူး။
၉။ ေစတနာဆိုးနဲ႕ လုပ္တာေတြ အားလံုးဟာ ကိုယ့္စိတ္ထားကို ေအာက္တန္းက်သြားေစတယ္။
၁၀။ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္မႈ လုပ္ေနတာပဲ။ အမွားေတြကို မ်ားမ်ားျပင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။
၁၁။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြဟာ မွားေနမွန္း မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ မွားေနမွန္း သိပါလ်က္နဲ႕ မျပင္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို လူေတြဟာ အသိဉာဏ္ မႀကီးထြားဘူး၊ မတိုးတက္ဘူး။
၁၂။ မမွားဘူးတဲ့သူ မရွိပါဘူး၊ အမွားကင္းဖို႕ ဆိုတာလည္း သိပ္ေတာ့မလြယ္ဘူး။
၁၃။ အမွားနည္းဖို႕ပဲ ႀကိဳးစားရမွာ၊ အမွားတစ္ခုကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ မမွားဖို႕ မလုပ္မိဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။
၁၄။ သူမ်ားမွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာထက္ ကိုယ္မွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ္။
၁၅။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ရွာျပတဲ့သူကို ကိုယ့္ ေက်းဇူးရွင္လို႕ သေဘားထားပါ။
၁၆။ အေသးအမႊား အဆိုးေတြေၾကာင့္ စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တာကို မခံခ်င္ရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကို အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္ေနပါ။
၁၇။ အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို နားလည္လက္ခံၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိမွ ပိုၿပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္။
၁၈။ ကိုယ္က သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေနတာ ရွံဳ႕ခ်ေနတာဟာ သူဘယ္လိုလူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မေပၚလြင္ဘူး၊ ငါဘယ္လိုလူ ဆိုတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပၚလြင္သြားၿပီ။
၁၉။ တကယ္ႀကီးတဲ့ ထိေရာက္တဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေက်နပ္မႈ အမ်ားဆံုးရတဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြလည္း အမ်ားဆံုးထုတ္ၿပီး သံုးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မယ့္သူဟာ အေသးအမႊား အဆိုးေတြကို ေတြးေနဖို႕ မသင့္ဘူး။
၂၀။ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ျမင္လို႕ရွိရင္ အဲဒီအျပစ္မ်ိဳး ကိုယ့္မွာ ရွာၾကည့္ပါ။ ရွိေနတတ္တာပဲ မ်ားပါတယ္။ သူတစ္ပါးမွာ ေကာင္းတာ ျမင္ရင္လည္း အဲဒီလို ေကာင္းတာ ငါ့မွာေကာ မရွိဘူးလား။
၂၁။ ရွိရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ မရွိေသးရင္ေတာ့ ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။
၂၂။ တကယ္ေတာ့ အဆိုးေတြထဲက အမွားေတြထဲက ဒုကၡေတြထဲကမွ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အသိဉာဏ္ကို ရတာပါ။
၂၃။ အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို ဘ၀ေတြ႕အႀကံဳ ထဲကပဲ ရႏိုင္တယ္၊ စာအုပ္ထဲက မရႏိုင္ဘူး။ ဘ၀ဟာ အေလးနက္ဆံုး စာအုပ္ပဲ။
၂၄။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡေပးရင္ ေလာကႀကီး ဒုကၡေရာက္တယ္။
၂၅။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္ရင္ ငါ ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ၊ ဘာကို မုန္းသလဲဆိုတာကို အရင္ဆံုးသိေအာင္လုပ္ပါ။ အဲဒီက စ, ပါ။
၂၆။ သူမ်ားအျပစ္ကို မ်ားမ်ားရွာၿပီး ေျပာေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ္ခ်တာပဲ။
၂၇။ သူမ်ားကို ဂုဏ္သိကၡာခ်ၿပီးမွ ကိုယ့္ဂုဏ္ကို တင္လို႕ရမယ့္ ဘ၀ကို ေရာက္ေနရၿပီ။

ဆရာေတာ္ ေဇာတိက (မဟာၿမဳိင္)

သံသရာခရီးသည္ (ဓမၼစာေပ စုစည္းမႈ)ဆိုဒ္မွတဆင့္ကူးယူတင္ျပဓမၼဒါနျပဳပါသည္ ။

 
Read More »

ဘိနပ္ခ်ဳပ္သမားဘ၀မွ သာသနာျပဳဆရာျဖစ္လာသူ


Photo: ဘိနပ္ခ်ဳပ္သမားဘ၀မွ သာသနာျပဳဆရာျဖစ္လာသူ
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

၀ီလီယမ္ကယ္ရီ(William Carey) (၁၇၆၀ - ၁၈၃၄)

တဲအိမ္ကုပ္ကေလးအတြင္း ဖိနပ္ေဟာင္းမ်ားကို ခ်ဳပ္ေနေသာ လူကေလး၀ီလီယမ္ကယ္ရီကုိသင္

ေတြ႔ျမင္ခဲ့လွ်င္ေနာင္အခါက်မ္းစာကို ကမၻာ့ဘာသာစကားေပါငး္မ်ားစြာ၏ ၁/၃ သုိ႔ဘာသာျပန္ေပးေသာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း၏ ဖခင္ႀကီးျဖစ္လာမည့္ဟု လုံး၀ထင္ျမင္ခဲ့မည္မဟုတ္ေခ်။


ကေလးဘ၀

ကေလးဘ၀၌ပင္ ဇဲြလုံ႔လရွိသူျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားခဲ့သည္။ စြန္႔စားရေသာအလုပ္ကို သူအၿမဲႏွစ္သက္ ခဲ့၏။ တစ္ခ်ိန္ကငွက္သိုက္ကုိစူးစမ္းရန္သစ္ပင္ေပၚတက္ရင္းေျခေခ်ာ္လိမ့္

က်ခဲ့၏။ ကုိယ္ေပၚ၌ ျခစ္႐ွရာဒဏ္ခ်က္ မ်ားျဖင့္အိမ္ျပန္ခဲ့၏။ သူ၏မိခင္ကဒဏ္ရာမ်ားကုိေဆးထည့္၊ ပတ္တီးစည္းေ်ပးၿပီး ကုတင္ေပၚတြင္လဲေလ်ာင္းေစ ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူသည္အလြယ္တကူႏွင့္အေလ်ာ့ေပးတတ္သူမဟုတ္ေခ်။ မိခင္အလစ္တြင္ အျပင္ထြက္သြား ရာသူမသတိရ၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါလက္ထဲ၌ငွက္သိုက္ကိုင္လ်က္ျပန္လာေသာ သားကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

၀ီလီယံသည္အားကစားႏွင့္ခရီးသြားျခင္းကုိႏွစ္သက္သည္။

သူအႏွစ္သက္ဆုံးသူရဲေကာင္းမွာ ကိုလံဗတ္ ျဖစ္ၿပီး ထုိသူ၏

အေၾကာင္းကိုမၾကာခဏေျပာခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္းသူ႔အားအျခားေသာကေလးမ်ားက “ကိုလံဗတ္” ဟုခ်စ္စႏုိးေခၚခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။ သူသည္ပတ္၀န္းက်င္သေဘာ

သဘာ၀ကိုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးၿပီး လယ္ကြင္းျပင္၌ေတြ႔ခဲ့ေသာ

သစ္ပင္မ်ား၊အင္းဆက္ပုိးမ်ား၊ငွက္ကေလးမ်ားကို ေ႐ြးခ်ယ္စုေဆာင္း

ၿပီးေလ့လာ သည္။ ထိုအရာမ်ားထက္ စာေပမ်ားကုိ

သူႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးဆုံးျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ခရီးသြားမွတ္တမ္းႏွင့္ စြန္႔စား ခန္းမ်ားအေၾကာင္းပါေသာစာအုပ္မ်ားျဖစ္၏။ သူသည္ဘာသာစကားမ်ားကိုေလ့လာရန္လည္းစိတ္၀င္စားခဲ့၏။

ကေလးဘ၀၌ပင္ လက္တင္ဘာသာစကားကိုစတင္ေလ့လာခဲ့၏။


ဘိနပ္ခ်ဳပ္သမားဘ၀

အသက္(၁၂) ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ေက်ာင္းထြက္ရသည္။ အသက္(၁၄)ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူကဘိနပ္ ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦးထံတြင္အပ္ႏွံကာဘိနပ္ခ်ဳပ္အတတ္ပညာကုိသင္ယူေစခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကသူသည္ ဘာသာ ေရး၌စိတ္၀င္စားမႈလုံး၀မရွိေသးေခ်။ သူသည္အသင္းေတာ္ေတာ္သံစံုသီခ်င္းအဖြဲ႔၌ ပါ၀င္သီဆိုခဲ့ၿပီး ေကာင္းမြန္ ေသာခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္၌ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ္လည္း တခါတရံအျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေပါင္းသင္းကာ ဆဲေရး တိုင္းထြာျခင္း၊ မုသာေျပာျခင္း၊ ညစ္ညမ္းေသာပုံမ်ားေျပာျခင္းျပဳခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္လည္းသူႏွင့္အတူဘိနပ္ခ်ဳပ္သင္ သူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ၀ါး(Warr) ၏ပုံသက္ေသေကာင္းေၾကာင့္မၾကာခဏၾသတၱပၸစိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္ကာစတင္ ၍ဆုေတာင္းတတ္လာ၏။ တစ္ေန႔အလုပ္ရွင္၏ေငြတစ္သွ်ီလင္ (shilling) ကိုသုံးမိေသာေၾကာင့္ဖမ္းဆီးၿပီးလူပံု အလယ္၌အရွက္ခဲြခံခဲ့ရ၏။ ဤျဖစ္ရပ္အားျဖင့္ႏွိမ့္ခ်စိိတ္ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီးစိတ္ႏွလုံး၌ ဘုရားသခင္အမႈေဆာင္ အလုပ္ လုပ္ရန္ပိုမိုလြယ္ကူေစခဲ့သည္။ မိမိသည္အျပစ္သားျဖစ္ေၾကာင္းသိလာသည္။ သင္းအုပ္ဆရာက “လူတစ္ဦး သည္ဘုရားရွစ္ခိုးျခင္းျဖင့္ ခရစ္ယာန္မျဖစ္ႏိုင္၊ ခရစ္ေတာ္ကိုမိမိ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ယုံၾကည္လက္ခံျခင္းျဖင့္ သာခရစ္ယာန္ျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပခဲ့၏။ ထိုျဖစ္ရပ္အားလံုးက သူ႔အသက္တာကိုေဆာက္တည္ရာမရ (ေနမထိ၊ ထိုင္မသာ)ျဖစ္ေစၿပီးေနာက္ဆုံးဒူးေထာက္လ်က္ ခရစ္ေတာ္ကိုလက္ခံကာ အသက္တာေျပာင္းလဲသြားခဲ့၏။

သူသည္ဘိနပ္ခ်ဳပ္လ်က္ပင္ အဂၤလန္ျပည္၊ မူလတန္(MOULTON) ရပ္ကြက္ အသင္းေတာ္တစ္ခု၌ သင္းအုပ္ ဆရာအျဖစ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ “ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕အလုပ္မွာ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ႏို္င္ငံေတာ္က်ယ္ျပန္႔ေရးအတြက္ျဖစ္တယ္။ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ျခင္း၊ ျပင္ျခင္းသည္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္” ဟုသူေျပာေလ့ရွိ၏။ သူနံေဘးတြင္စာအုပ္ အၿမဲထားကာဘိနပ္ခ်ဳပ္ရင္းႏွင့္ ဖတ္ေနတတ္၏။ ဤနည္းျဖင့္ ဂရိႏွင့္ လက္တင္ဘာသာစကားကုိေလ့လာခဲ့၏ ေဟၿဗဲ၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဒတ္ခ်္ဘာသာစကားမ်ားကိုလည္းေလ့လာ၏။ ေဟၿဗဲဘာသာစကားေလ့လာရန္ (၉)မိုင္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္၍ ဆရာျဖစ္သူထံသြားရ၏။



အမႈေတာ္ေဆာင္ဘ၀

ထိုအခ်ိန္က ကယ္ရီသည္ကပၸတိ္န္ကုတ္(ခ) (CAPTAIN COOK) ေရးသားေသာပင္လယ္ခရီးစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးေတာင္ဘက္ပင္လယ္ကၽြန္းမ်ားရွိေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာလူမ်ားထံသို႔ဧ၀ံေဂလိတရားေဟာရန္စိတ္ျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ သူအလုပ္ရုံနံရံမွသံမႈိႏွင့္ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာအိမ္လုပ္ကမၻာ႔ေျမပုံေပၚ၌သူဖတ္႐ႈခဲ့ရေသာတုိင္းျပည္မ်ား၏ အေၾကာင္းႏွင့္ လူဦးေရကိုေရးမွတ္ထားခဲ့၏။ နံနက္တိုင္းသူ၏ခံုတန္းလ်ား(ခံုေရွ)နားတြင္ဒူးေထာက္၍ ကမၠာ႔ေျမ ပံုကိုၾကည့္ကာ ခရစ္ေတာ္မရေသးေသာတိုင္းႏို္င္ငံမ်ားအတြက္ဆုေတာင္းေလ့ရွိ၏။ ဤသို႔ျဖင့္ဧ၀့ေဂလိတရားကုိ တစ္ခါမွ်မၾကားဖူးေသးသူမ်ားထံ သတင္းေကာင္းေရာက္ရန္ စိတ္ႏွလုံးတြင္အၿမဲတေစစုိးရိမ္ခဲ့ေပသည္။

သူသည္အျခားေသာအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ားအားသာသနာျပဳမ်ား၏လိုအပ္ခ်က္မ်ားေျပာခ့ဲၿပီး ခရစ္ေတာ္ အေၾကာင္းတစ္ခါမွ်မၾကားဖူးေသးသူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းရန္ ဆုေတာင္းအဖြဲ႕ဖြဲ႕စည္းခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ “သာသနာ ျပဳမ်ား၏လိုအပ္ခ်က္မ်ား” ကိုလည္းေရးသားခဲ့၏။ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းတစ္ခု၌ အယူလြဲကာ ကိုး ကြယ္မႈမွားယြင္းေနသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍စုိးရိမ္ပူပန္ေၾကာင့္ၾကေၾကာင္း ေ၀ငွေျပာဆိုခဲ့ၿပီး၊ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား ၌လည္းတာ၀န္ရွိေၾကာင္းတိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္၌အသက္ႀကီးေသာအမႈေတာ္ေဆာင္တစ္ဦးက “လူကေလး” ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း၊ ဘုရားသခင္ကလူေတြေျပာင္းလဲေစခ်င္ရင္ ငါတို႔အကူအညီမပါပဲ သူ႔ဖာသာ သူလုပ္လိမ့္မယ္” ဟုေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုခဲ့၏။ အျခားေသာအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ာအားလုံးေရွ႕၌ကယ္ရီသည္ ႏွိမ့္ခ် ျခင္းခံခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္လည္းငယ္စဥ္အခါကရခဲ့ေသာအေတြ႕အႀကံဳေၾကာင့္စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္။

(၁၇၉၁) ခုႏွစ္၌ကယ္ရီသည္သိကၡာေတာ္ရဆရာျဖစ္လာခဲ့သည္။ (အျခားေသာ) ဘုရားသခင္၏လူမ်ား ၾကား၌ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလာခဲ့၏။ (၁၇၉၂) ခုႏွစ္ ႏွစ္ျခင္းအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ားႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေ၀း၌ သူ႔အားတရားေဟာခြင့္ေပးခဲ့၏။ထိုအခ်ိန္က သူေဟာေျပာခဲ့ေသာတရား၏အဓိကအေၾကာင္းမွာ “ဘုရားသခင္” ထံမွႀကီးမားေသာအရာမ်ား၊ ေျမွာ္လင့္ပါ။ ဘုရားသခင္အတြက္ႀကီးမားစြာလုပ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းပါ” ျဖစ္၏။

ဤအခ်က္သည္ သူ၏အဓိကေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့၏။

ဤအစည္းအေ၀း၏ရလဒ္မွာ “ႏွစ္ျခင္းသာသနာျပဳအသင္းႀကီး” စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းေပတည္း။ သူတို႔သည္ပထမဆုံးသာသနာျပဳဆရာကို ေစလႊတ္ရန္ဆႏၵျပင္းထန္ခဲ့ၾကေပသည္။



အိႏိၵယျပည္၌ကယ္ရီအသက္တာ

ကယ္ရီအတြက္သာသနာျပဳသြားရန္လမ္းပြင့္ခဲ့ၿပီ။ သုိ႔ေသာ္သူဘယ္ကိုသြားသင့္သလဲ။ ေတာင္ပင္လယ္ ကၽြန္းမ်ားႏွင့္အေနာက္အာဖရိကတိုက္သို႔သြားရန္ သူစဥ္းစားခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ကယ္ရိအားအိႏၵိယသို႔သြားရန္ဘုရား သခင္အႀကံအစည္ရွိေတာ္မူခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္အိႏၵိယ၌ေနခဲ့ဖူးေသာ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)ကိုသူ႔ထံသို႔ေစလႊတ္ ေတာ္မူခဲ့၏။ ကယ္ရီသည္ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)အားျဖင့္အိႏိၵယသို႔သာသနာျပဳသြားရန္ဆုံးျဖတ္ခဲ့၏။ အသစ္္ ဖဲြ႔စည္းထားေသာ သာသနာျပဳအသင္းႀကီး၏ ဥကၠ႒ျဖစ္သူႏွင့္အျခား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမအနည္းစုက ကယ္ရီ အတြက္ဆုေတာင္းျခင္းအား၎၊ ေငြေၾကးအားျဖင့္၎ကူညီရန္ဂတိျပဳခဲ့ၾက၏။ သာသနာျပဳအေနျဖင့္အိႏိၵယသုိ႔ သြားရန္ဆုံးျဖတ္စဥ္ကကယ္ရီ၏အသက္မွာ (၃၃) ႏွစ္မွ်သာရွိေသး၏။ အိႏိၵယသြားရန္ျပင္ဆင္ျခင္းႏွင့္ အျခားအ ေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ၾကန္႔ၾကာခဲ့ၿပီးမွ(၁၇၉၃)ခု၊ ဇြန္(၁၃)၇က္ေန႔တြင္ကယ္ရီႏွင့္ သူ၏မိသားစု၊ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)တို႔အိႏိၵယျပည္သို႔ေရလမ္းခရီးျဖင့္သြားခဲ့ၾကသည္။ ခရီးစဥ္၌အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဴးေတြ႔ ႀကံဳခဲ့ၿပီး၊ ႏို၀င္ဘာလတြင္အိႏိၵယျပည္ကာလကတၱားၿမိဳ႕သို႔ဆုိက္ေရာက္ခဲ့သည္။ကယ္ရီႏွင့္အတူသူ၏ဇနီး၊ ကေလး(၄)ေယာက္၊ခယ္မ/မရီးႏွင့္အတူပါလာၾကေသာ္လည္းအိႏိၵယလူမ်ိဳးမ်ား၏၀ိညာဥ္အတြက္တစ္ေယာက္ တစ္ေလမွ်စိတ္မ၀င္စားၾကေခ်။ ကယ္ရီ၏မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ေဆြမ်ိဳးမ်ားကေငါအနည္းငယ္ႏွင့္အျခားတိုင္းႏိုင္ငံ တြင္သြားေရာက္ေနထိုင္ျခင္းေၾကာင့္သူအား႐ူးေနၿပီဟုထင္မွတ္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ကယ္ရိသည္အလြန္စိတ္အား ထက္သန္ၿပီးေျမွာ္လင့္ခ်က္လည္းရွိခဲ့၏။ အိႏိၵယျပည္လာစဥ္ပင္လယ္ခရီး၌သေဘၤာေပၚတြင္ ဘဂၤါလီဘာသာ စကားကိုစတင္ေလ့လာခဲ့၏။ ေနာင္အခါဟိႏၵဴစတန္နီ၊ မာရတီ ႏွင့္ပါ႒ိဘာသာစကားကိုသင္ယူသည္။ အိႏိၵယ ျပည္သို႔ေရာက္ၿပီးမၾကာမွီပင္ အိႏၵိယလူမ်ဳိးမ်ားကုိစတင္တရားေဟာခဲ့ကာ၊ သမၼာက်မ္းကို ဘဂၤါလီဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆိုခဲ့၏။ ဘုရားသခင္သည္ဤအမႈေတာ္ျမတ္ႀကီးအတြက္သူ႔အားဘာသာစကားမ်ားကိုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစိတ္ရွိ ေစရန္ျပင္ဆင္ေတာ္မူခဲ့သည္။

အိႏၵိယျပည္၌ေရာက္ၿပီးတစ္ႏွစ္အတြင္းမိသားစုအားလံုးတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ဖ်ားနာခဲ့ၾကသည္။ အသက္(၅)ႏွစ္အရြယ္ျဖစ္သူ ပီတာသည္ဖ်ားနာေရာဂါျဖင့္အသက္ဆုံးပါးခဲ့သည္။ သခၤ်ဳိင္းတြင္းတူးရန္အဘယ္ သူမွ်ဆႏၵမရွိေသာေၾကာင့္ဖ်ားနာေနသည့္ၾကားမွ ကယ္ရီကုိယ္တုိင္တူးခဲ့သည္။ေနာက္မွအေစခံႏွစ္ဦးေရာက္လာ ၿပီးကူညီေသာေၾကာင့္ကယ္ရီချမာေက်းဇူးတင္ကာငိုလုနီးပါးျဖစ္ခဲ့၏။

ကယ္ရီသည္စား၀တ္ေနေရးအတြက္မဲနယ္စက္ရုံမန္ေနဂ်ာအလုပ္လုပ္ခဲ့၏။ သမၼာက်မ္းစာပုံႏွိပ္ရန္စက္ တစ္လုံးရွိခဲ့၏။ ေနာင္တြင္မဲနယ္လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္သျဖင့္ထို္အလုပ္ကိုလက္လႊတ္ခဲ့ၿပီးပုံႏွိပ္စက္မွာလည္းမီး ေလာင္ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့၏။သုိ႔ေသာ္လည္းဤအရာမ်ားကသူ႔အားစိတ္ဓါတ္က်ေစရန္မတတ္စြမ္းႏိုင္ခဲ့ေခ်။သူ႔ကိုယ္ သူေမးေသာေမးခြန္းမွာ “အိႏိၵယျပည္ကို ငါဘယ္လိုကူညီရမလဲ” ျဖစ္၏။

ကယ္ရီအား ဘုရားသခင္အသုံးျပဳပုံ

ခုႏွစ္ႏွစ္မွ်ပင္ပန္းစြာလုပ္ေဆာင္ခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ ပထမဦးဆုံးယုံၾကည္လာေသာ လက္သမားတစ္ဦးျဖစ္ သူခရစ္ရွႏူးပါ(လ္)အားဗတိၱဇံမဂၤလာေပးခဲ့၏။ ထုိသူသည္လည္းခရစ္ယာန္ျဖစ္လာျခင္းေၾကာင့္မ်ားစြာဒုကၡဆင္း ရဲခံရေသာ္လည္းသစၥာရွိရွိအသက္ရွင္ၿပီးလူမ်ားစြာကိုခရစ္ေတာ္ထံသုိ႔ပုိရေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၇၈၉ ခုႏွစ္တြင္ကယ္ရီႏွင့္အတူပါ၀င္ရန္အဂၤလန္ျပည္မွလူ(၄)ဦးေရာက္လာ၏။ သူတို႔သည္ ေဆရမ္ပုိ (Serampore) အရပ္၌သာသနာျပဳဗဟိုတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီးအိႏိၵယျပည္အရပ္ရပ္သို႔သြားကာခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေဟာကာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားလည္းေဆာင္လုပ္ေပးၾက၏။ သူတို႔၌က်မ္းစာ၊ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ဆိုင္ရာစာအုပ္ ေလးမ်ားပုံႏွိပ္ရန္ ပုံႏွိပ္စက္ႀကီးတစ္ခုလည္းရွိခဲ့၏။

၁၈၀၀ ျပည့္ႏွစ္၌ကယ္ရီသည္ ေဆရမ္ပုိေကာလိပ္ကိုတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ မိဘမဲ့ေဂဟာတစ္ခုႏွင့္အနာ

ၾကီးေရာဂါသည္(ႏူနာ)ေဆးရုံတစ္ေဆာင္လည္းတည္ေထာင္ခဲ့၏။ အိႏိၵျပည္၌(၂၂)ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့ၿပီး(၁၈၁၅) ခုႏွစ္ ၌ကယ္ရီအားျဖင့္ယုံၾကည္သူ(၇၆၅)ဦးရွိခဲ့၏။သူမေသဆုံးခင္၊အိႏိၵယ၌အသင္းေတာ္(၂၆)ပါးတည္ေထာင္ခဲ့သည္။

ကယ္ရီအားကာလကတၱားရွိအစုိးရေကာလိပ္ေက်ာင္း၌ဘဂၤါလီပါေမာကၡအျဖစ္ခန္႔အပ္ခဲ့၏။ေနာင္အခါသူသည္ထိုေကာလိပ္ေက်ာင္း၌မာရတိႏွင့္ပါ႒ိဘာသာစကားတို႔ကိုပါသင္သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ပါေမာကၡအေနျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း(၃၀)တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးရရွိေသာလစာအမ်ားစုကိုဘုရားသခင္၏အမႈေတာ္ျမတ္ႀကီးအတြက္ပါ၀င္ခဲ့ၿပီးမိမိအတြက္အနည္းငယ္မွ်သာအသံုးျပဳခဲ့သည္။

(၁၈၀၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ဓမၼသစ္က်မ္းကုိဘဂၤါလီဘာသာသုိ႔ျပန္ဆိုၿပီးခဲ့၏။ မေသဆုံးမီ သမၼာက်မ္းတစ္အုပ္လုံးကို ဘာသာစကား(၂၀)နီးပါးမွ်ျပန္ဆိုခဲ့ၿပီး အေရွ႕တိုင္းဘာသာစကားျဖင့္ဓမၼသစ္က်မ္းကုိဘာသားစကား(၄၀) ေက်ာ္ဘာသာ

ျပန္ဆုိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင္သူ႔အားကမ ၠာတစ္ခုံးလုံး၏ ၁/၃ အတြက္သမၼာက်မ္းကုိဘာသာျပန္ေပးခဲ့သူဟု ေျပာစမွတ္ျပဳခဲ့ၾက ေပသည္။

ကယ္ရီအားျဖင့္အစုိးရကျပန္လည္ျပဳျပင္ေသာ ဥပေဒတစ္၇ပ္မွာေသဆုံးသူခင္ပြန္းသည္အေလာင္းကုိမီး႐ိႈ႔စဥ္ထင္း ပုံထဲသုိ႔အသက္ရွင္ေနေသာဇနီးကုိပါထည့္မီး႐ႈိ႕ျခင္းကုိတားျမစ္ေသာဥပေဒျဖစ္သည္။ဂဂၤါျမစ္ထဲသို႔ကေလးသူငယ္မ်ားပူေဇာ္ ဆက္သျခင္းကုိရပ္ဆိုင္းရန္လည္းသူ၌တာ၀န္ရွိခဲ့ေပသည္။

ဤမွ်ေလာက္ေျမာက္ျမားစြာစြမ္းေေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္းသူသည္တာ၀န္ေက်ရုံသာျပဳေသာအေစခံတစ္ဦးကဲ့သုိ႔မိမိကုိယ္ကိုအၿမဲမွတ္ယူၿပီးအနည္းငယ္မွ်သာအသုံး၀င္ေသာသူျဖစ္သည္ဟုေျပာခဲ့သည္။သူ၏ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္မ်ားအတြင္းသူ႔ထံေရာက္ခဲ့ေသာမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အား “ငါေသတဲ့အခါ ေဒါက္တာကယ္ရီအေၾကာင္းဘာမွ်မေျပာပါနဲ႔။ ေဒါက္တာ ကယ္ရီရဲ႕ကယ္တင္ရွင္အေၾကာင္းကုိသာေျပာၾကပါ” ဟုမွာခဲ့ေပသည္။

ဘဂၤါလီဘာသာျဖင့္သဘာသာျပန္ထားေသာဘဂၤါလီဓမၼသစ္က်မ္းကို(၈)ႀကိမ္ေျမာက္တည္းျဖတ္ၿပီး၊ အသက္(၇၂) ႏွစ္တြင္ “ငါ့အလုပ္ၿပီးၿပီ၊ လုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး၊ ဘုရားသခင္အလိုေတာ္ကုိေစာင့္ရန္သာရွိေတာ့တယ္”ဟုတျပာသည္။ (၂) ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္(၁၈၃၄)ခု၊ ဇြန္လတြင္သူကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီးခႏၼာကုိ သူခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာအိႏိၵယျပည္၌ပင္ျမွဳပ္ႏွံခဲ့ေပသည္။ သူသည္သူ၏မိခင္တိုင္းျပည္သုိ႔တစ္ခါမွ်မျပန္ပဲ အိႏိၵယျပည္၌(၄၁)ႏွစ္အမႈေတာ္ျမတ္ကုိေဆာင္ရြက္ခဲ့ရာ အသီးအပြင့္မ်ား သည္ယေန႕တိုင္က်န္ရစ္လ်က္ရွိၿပီးသူ႔အား “ေခတ္သစ္သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား၏ ဖခင္ႀကီး”ဟုေခၚဆိုထိုက္ေပသည္။

ဆရာဦးအုန္းျမင့္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္႔ လက္၀ါးကပ္တို္င္ေတာ္၏အေစခံမ်ား စာအုပ္မွျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

Posted By Admin Team[https://www.facebook.com/newsofmyanmar]
(email:newsofburma.myanmar@gmail.com)

၀ီလီယမ္ကယ္ရီ(William Carey) (၁၇၆၀ - ၁၈၃၄)

တဲအိမ္ကုပ္ကေလးအတြင္း ဖိနပ္ေဟာင္းမ်ားကို ခ်ဳပ္ေနေသာ လူကေလး၀ီလီယမ္ကယ္ရီကုိသင္

ေတြ႔ျမင္ခဲ့လွ်င္ေနာင္အခါက်မ္းစာကို ကမၻာ့ဘာသာစကားေပါငး္မ်ားစြာ၏ ၁/၃ သုိ႔ဘာသာျပန္ေပးေသာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း၏ ဖခင္ႀကီးျဖစ္လာမည့္ဟု လုံး၀ထင္ျမင္ခဲ့မည္မဟုတ္ေခ်။


ကေလးဘ၀

ကေလးဘ၀၌ပင္ ဇဲြလုံ႔လရွိသူျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားခဲ့သည္။ စြန္႔စားရေသာအလုပ္ကို သူအၿမဲႏွစ္သက္ ခဲ့၏။ တစ္ခ်ိန္ကငွက္သိုက္ကုိစူးစမ္းရန္သစ္ပင္ေပၚတက္ရင္းေျခေခ်ာ္လိမ့္

က်ခဲ့၏။ ကုိယ္ေပၚ၌ ျခစ္႐ွရာဒဏ္ခ်က္ မ်ားျဖင့္အိမ္ျပန္ခဲ့၏။ သူ၏မိခင္ကဒဏ္ရာမ်ားကုိေဆးထည့္၊ ပတ္တီးစည္းေ်ပးၿပီး ကုတင္ေပၚတြင္လဲေလ်ာင္းေစ ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူသည္အလြယ္တကူႏွင့္အေလ်ာ့ေပးတတ္သူမဟုတ္ေခ်။ မိခင္အလစ္တြင္ အျပင္ထြက္သြား ရာသူမသတိရ၍ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါလက္ထဲ၌ငွက္သိုက္ကိုင္လ်က္ျပန္လာေသာ သားကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

၀ီလီယံသည္အားကစားႏွင့္ခရီးသြားျခင္းကုိႏွစ္သက္သည္။

သူအႏွစ္သက္ဆုံးသူရဲေကာင္းမွာ ကိုလံဗတ္ ျဖစ္ၿပီး ထုိသူ၏

အေၾကာင္းကိုမၾကာခဏေျပာခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္းသူ႔အားအျခားေသာကေလးမ်ားက “ကိုလံဗတ္” ဟုခ်စ္စႏုိးေခၚခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ေပသည္။ သူသည္ပတ္၀န္းက်င္သေဘာ

သဘာ၀ကိုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးၿပီး လယ္ကြင္းျပင္၌ေတြ႔ခဲ့ေသာ

သစ္ပင္မ်ား၊အင္းဆက္ပုိးမ်ား၊ငွက္ကေလးမ်ားကို ေ႐ြးခ်ယ္စုေဆာင္း

ၿပီးေလ့လာ သည္။ ထိုအရာမ်ားထက္ စာေပမ်ားကုိ

သူႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးဆုံးျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ခရီးသြားမွတ္တမ္းႏွင့္ စြန္႔စား ခန္းမ်ားအေၾကာင္းပါေသာစာအုပ္မ်ားျဖစ္၏။ သူသည္ဘာသာစကားမ်ားကိုေလ့လာရန္လည္းစိတ္၀င္စားခဲ့၏။

ကေလးဘ၀၌ပင္ လက္တင္ဘာသာစကားကိုစတင္ေလ့လာခဲ့၏။


ဘိနပ္ခ်ဳပ္သမားဘ၀

အသက္(၁၂) ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ေက်ာင္းထြက္ရသည္။ အသက္(၁၄)ႏွစ္အ႐ြယ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူကဘိနပ္ ခ်ဳပ္သမားတစ္ဦးထံတြင္အပ္ႏွံကာဘိနပ္ခ်ဳပ္အတတ္ပညာကုိသင္ယူေစခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ကသူသည္ ဘာသာ ေရး၌စိတ္၀င္စားမႈလုံး၀မရွိေသးေခ်။ သူသည္အသင္းေတာ္ေတာ္သံစံုသီခ်င္းအဖြဲ႔၌ ပါ၀င္သီဆိုခဲ့ၿပီး ေကာင္းမြန္ ေသာခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္၌ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ္လည္း တခါတရံအျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေပါင္းသင္းကာ ဆဲေရး တိုင္းထြာျခင္း၊ မုသာေျပာျခင္း၊ ညစ္ညမ္းေသာပုံမ်ားေျပာျခင္းျပဳခဲ့၏။ သုိ႔ေသာ္လည္းသူႏွင့္အတူဘိနပ္ခ်ဳပ္သင္ သူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ၀ါး(Warr) ၏ပုံသက္ေသေကာင္းေၾကာင့္မၾကာခဏၾသတၱပၸစိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္ကာစတင္ ၍ဆုေတာင္းတတ္လာ၏။ တစ္ေန႔အလုပ္ရွင္၏ေငြတစ္သွ်ီလင္ (shilling) ကိုသုံးမိေသာေၾကာင့္ဖမ္းဆီးၿပီးလူပံု အလယ္၌အရွက္ခဲြခံခဲ့ရ၏။ ဤျဖစ္ရပ္အားျဖင့္ႏွိမ့္ခ်စိိတ္ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီးစိတ္ႏွလုံး၌ ဘုရားသခင္အမႈေဆာင္ အလုပ္ လုပ္ရန္ပိုမိုလြယ္ကူေစခဲ့သည္။ မိမိသည္အျပစ္သားျဖစ္ေၾကာင္းသိလာသည္။ သင္းအုပ္ဆရာက “လူတစ္ဦး သည္ဘုရားရွစ္ခိုးျခင္းျဖင့္ ခရစ္ယာန္မျဖစ္ႏိုင္၊ ခရစ္ေတာ္ကိုမိမိ၏ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ယုံၾကည္လက္ခံျခင္းျဖင့္ သာခရစ္ယာန္ျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပခဲ့၏။ ထိုျဖစ္ရပ္အားလံုးက သူ႔အသက္တာကိုေဆာက္တည္ရာမရ (ေနမထိ၊ ထိုင္မသာ)ျဖစ္ေစၿပီးေနာက္ဆုံးဒူးေထာက္လ်က္ ခရစ္ေတာ္ကိုလက္ခံကာ အသက္တာေျပာင္းလဲသြားခဲ့၏။

သူသည္ဘိနပ္ခ်ဳပ္လ်က္ပင္ အဂၤလန္ျပည္၊ မူလတန္(MOULTON) ရပ္ကြက္ အသင္းေတာ္တစ္ခု၌ သင္းအုပ္ ဆရာအျဖစ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ “ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕အလုပ္မွာ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ႏို္င္ငံေတာ္က်ယ္ျပန္႔ေရးအတြက္ျဖစ္တယ္။ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ျခင္း၊ ျပင္ျခင္းသည္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္” ဟုသူေျပာေလ့ရွိ၏။ သူနံေဘးတြင္စာအုပ္ အၿမဲထားကာဘိနပ္ခ်ဳပ္ရင္းႏွင့္ ဖတ္ေနတတ္၏။ ဤနည္းျဖင့္ ဂရိႏွင့္ လက္တင္ဘာသာစကားကုိေလ့လာခဲ့၏ ေဟၿဗဲ၊ ျပင္သစ္၊ အီတလီ၊ ဒတ္ခ်္ဘာသာစကားမ်ားကိုလည္းေလ့လာ၏။ ေဟၿဗဲဘာသာစကားေလ့လာရန္ (၉)မိုင္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္၍ ဆရာျဖစ္သူထံသြားရ၏။



အမႈေတာ္ေဆာင္ဘ၀

ထိုအခ်ိန္က ကယ္ရီသည္ကပၸတိ္န္ကုတ္(ခ) (CAPTAIN COOK) ေရးသားေသာပင္လယ္ခရီးစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးေတာင္ဘက္ပင္လယ္ကၽြန္းမ်ားရွိေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာလူမ်ားထံသို႔ဧ၀ံေဂလိတရားေဟာရန္စိတ္ျဖစ္ေပၚခဲ့၏။ သူအလုပ္ရုံနံရံမွသံမႈိႏွင့္ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာအိမ္လုပ္ကမၻာ႔ေျမပုံေပၚ၌သူဖတ္႐ႈခဲ့ရေသာတုိင္းျပည္မ်ား၏ အေၾကာင္းႏွင့္ လူဦးေရကိုေရးမွတ္ထားခဲ့၏။ နံနက္တိုင္းသူ၏ခံုတန္းလ်ား(ခံုေရွ)နားတြင္ဒူးေထာက္၍ ကမၠာ႔ေျမ ပံုကိုၾကည့္ကာ ခရစ္ေတာ္မရေသးေသာတိုင္းႏို္င္ငံမ်ားအတြက္ဆုေတာင္းေလ့ရွိ၏။ ဤသို႔ျဖင့္ဧ၀့ေဂလိတရားကုိ တစ္ခါမွ်မၾကားဖူးေသးသူမ်ားထံ သတင္းေကာင္းေရာက္ရန္ စိတ္ႏွလုံးတြင္အၿမဲတေစစုိးရိမ္ခဲ့ေပသည္။

သူသည္အျခားေသာအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ားအားသာသနာျပဳမ်ား၏လိုအပ္ခ်က္မ်ားေျပာခ့ဲၿပီး ခရစ္ေတာ္ အေၾကာင္းတစ္ခါမွ်မၾကားဖူးေသးသူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းရန္ ဆုေတာင္းအဖြဲ႕ဖြဲ႕စည္းခဲ့၏။ ထို႔ျပင္ “သာသနာ ျပဳမ်ား၏လိုအပ္ခ်က္မ်ား” ကိုလည္းေရးသားခဲ့၏။ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းတစ္ခု၌ အယူလြဲကာ ကိုး ကြယ္မႈမွားယြင္းေနသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍စုိးရိမ္ပူပန္ေၾကာင့္ၾကေၾကာင္း ေ၀ငွေျပာဆိုခဲ့ၿပီး၊ အမႈေတာ္ေဆာင္မ်ား ၌လည္းတာ၀န္ရွိေၾကာင္းတိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္၌အသက္ႀကီးေသာအမႈေတာ္ေဆာင္တစ္ဦးက “လူကေလး” ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း၊ ဘုရားသခင္ကလူေတြေျပာင္းလဲေစခ်င္ရင္ ငါတို႔အကူအညီမပါပဲ သူ႔ဖာသာ သူလုပ္လိမ့္မယ္” ဟုေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုခဲ့၏။ အျခားေသာအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ာအားလုံးေရွ႕၌ကယ္ရီသည္ ႏွိမ့္ခ် ျခင္းခံခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္လည္းငယ္စဥ္အခါကရခဲ့ေသာအေတြ႕အႀကံဳေၾကာင့္စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္။

(၁၇၉၁) ခုႏွစ္၌ကယ္ရီသည္သိကၡာေတာ္ရဆရာျဖစ္လာခဲ့သည္။ (အျခားေသာ) ဘုရားသခင္၏လူမ်ား ၾကား၌ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလာခဲ့၏။ (၁၇၉၂) ခုႏွစ္ ႏွစ္ျခင္းအမႈေတာ္ေဆာင္မ်ားႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေ၀း၌ သူ႔အားတရားေဟာခြင့္ေပးခဲ့၏။ထိုအခ်ိန္က သူေဟာေျပာခဲ့ေသာတရား၏အဓိကအေၾကာင္းမွာ “ဘုရားသခင္” ထံမွႀကီးမားေသာအရာမ်ား၊ ေျမွာ္လင့္ပါ။ ဘုရားသခင္အတြက္ႀကီးမားစြာလုပ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းပါ” ျဖစ္၏။

ဤအခ်က္သည္ သူ၏အဓိကေဆာင္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့၏။

ဤအစည္းအေ၀း၏ရလဒ္မွာ “ႏွစ္ျခင္းသာသနာျပဳအသင္းႀကီး” စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းေပတည္း။ သူတို႔သည္ပထမဆုံးသာသနာျပဳဆရာကို ေစလႊတ္ရန္ဆႏၵျပင္းထန္ခဲ့ၾကေပသည္။



အိႏိၵယျပည္၌ကယ္ရီအသက္တာ

ကယ္ရီအတြက္သာသနာျပဳသြားရန္လမ္းပြင့္ခဲ့ၿပီ။ သုိ႔ေသာ္သူဘယ္ကိုသြားသင့္သလဲ။ ေတာင္ပင္လယ္ ကၽြန္းမ်ားႏွင့္အေနာက္အာဖရိကတိုက္သို႔သြားရန္ သူစဥ္းစားခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ကယ္ရိအားအိႏၵိယသို႔သြားရန္ဘုရား သခင္အႀကံအစည္ရွိေတာ္မူခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္အိႏၵိယ၌ေနခဲ့ဖူးေသာ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)ကိုသူ႔ထံသို႔ေစလႊတ္ ေတာ္မူခဲ့၏။ ကယ္ရီသည္ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)အားျဖင့္အိႏိၵယသို႔သာသနာျပဳသြားရန္ဆုံးျဖတ္ခဲ့၏။ အသစ္္ ဖဲြ႔စည္းထားေသာ သာသနာျပဳအသင္းႀကီး၏ ဥကၠ႒ျဖစ္သူႏွင့္အျခား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမအနည္းစုက ကယ္ရီ အတြက္ဆုေတာင္းျခင္းအား၎၊ ေငြေၾကးအားျဖင့္၎ကူညီရန္ဂတိျပဳခဲ့ၾက၏။ သာသနာျပဳအေနျဖင့္အိႏိၵယသုိ႔ သြားရန္ဆုံးျဖတ္စဥ္ကကယ္ရီ၏အသက္မွာ (၃၃) ႏွစ္မွ်သာရွိေသး၏။ အိႏိၵယသြားရန္ျပင္ဆင္ျခင္းႏွင့္ အျခားအ ေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ၾကန္႔ၾကာခဲ့ၿပီးမွ(၁၇၉၃)ခု၊ ဇြန္(၁၃)၇က္ေန႔တြင္ကယ္ရီႏွင့္ သူ၏မိသားစု၊ ေဒါက္တာေသာမတ္(စ္)တို႔အိႏိၵယျပည္သို႔ေရလမ္းခရီးျဖင့္သြားခဲ့ၾကသည္။ ခရီးစဥ္၌အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဴးေတြ႔ ႀကံဳခဲ့ၿပီး၊ ႏို၀င္ဘာလတြင္အိႏိၵယျပည္ကာလကတၱားၿမိဳ႕သို႔ဆုိက္ေရာက္ခဲ့သည္။ကယ္ရီႏွင့္အတူသူ၏ဇနီး၊ ကေလး(၄)ေယာက္၊ခယ္မ/မရီးႏွင့္အတူပါလာၾကေသာ္လည္းအိႏိၵယလူမ်ိဳးမ်ား၏၀ိညာဥ္အတြက္တစ္ေယာက္ တစ္ေလမွ်စိတ္မ၀င္စားၾကေခ်။ ကယ္ရီ၏မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ေဆြမ်ိဳးမ်ားကေငါအနည္းငယ္ႏွင့္အျခားတိုင္းႏိုင္ငံ တြင္သြားေရာက္ေနထိုင္ျခင္းေၾကာင့္သူအား႐ူးေနၿပီဟုထင္မွတ္ခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ကယ္ရိသည္အလြန္စိတ္အား ထက္သန္ၿပီးေျမွာ္လင့္ခ်က္လည္းရွိခဲ့၏။ အိႏိၵယျပည္လာစဥ္ပင္လယ္ခရီး၌သေဘၤာေပၚတြင္ ဘဂၤါလီဘာသာ စကားကိုစတင္ေလ့လာခဲ့၏။ ေနာင္အခါဟိႏၵဴစတန္နီ၊ မာရတီ ႏွင့္ပါ႒ိဘာသာစကားကိုသင္ယူသည္။ အိႏိၵယ ျပည္သို႔ေရာက္ၿပီးမၾကာမွီပင္ အိႏၵိယလူမ်ဳိးမ်ားကုိစတင္တရားေဟာခဲ့ကာ၊ သမၼာက်မ္းကို ဘဂၤါလီဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆိုခဲ့၏။ ဘုရားသခင္သည္ဤအမႈေတာ္ျမတ္ႀကီးအတြက္သူ႔အားဘာသာစကားမ်ားကိုႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးစိတ္ရွိ ေစရန္ျပင္ဆင္ေတာ္မူခဲ့သည္။

အိႏၵိယျပည္၌ေရာက္ၿပီးတစ္ႏွစ္အတြင္းမိသားစုအားလံုးတစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ဖ်ားနာခဲ့ၾကသည္။ အသက္(၅)ႏွစ္အရြယ္ျဖစ္သူ ပီတာသည္ဖ်ားနာေရာဂါျဖင့္အသက္ဆုံးပါးခဲ့သည္။ သခၤ်ဳိင္းတြင္းတူးရန္အဘယ္ သူမွ်ဆႏၵမရွိေသာေၾကာင့္ဖ်ားနာေနသည့္ၾကားမွ ကယ္ရီကုိယ္တုိင္တူးခဲ့သည္။ေနာက္မွအေစခံႏွစ္ဦးေရာက္လာ ၿပီးကူညီေသာေၾကာင့္ကယ္ရီချမာေက်းဇူးတင္ကာငိုလုနီးပါးျဖစ္ခဲ့၏။

ကယ္ရီသည္စား၀တ္ေနေရးအတြက္မဲနယ္စက္ရုံမန္ေနဂ်ာအလုပ္လုပ္ခဲ့၏။ သမၼာက်မ္းစာပုံႏွိပ္ရန္စက္ တစ္လုံးရွိခဲ့၏။ ေနာင္တြင္မဲနယ္လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္သျဖင့္ထို္အလုပ္ကိုလက္လႊတ္ခဲ့ၿပီးပုံႏွိပ္စက္မွာလည္းမီး ေလာင္ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့၏။သုိ႔ေသာ္လည္းဤအရာမ်ားကသူ႔အားစိတ္ဓါတ္က်ေစရန္မတတ္စြမ္းႏိုင္ခဲ့ေခ်။သူ႔ကိုယ္ သူေမးေသာေမးခြန္းမွာ “အိႏိၵယျပည္ကို ငါဘယ္လိုကူညီရမလဲ” ျဖစ္၏။

ကယ္ရီအား ဘုရားသခင္အသုံးျပဳပုံ

ခုႏွစ္ႏွစ္မွ်ပင္ပန္းစြာလုပ္ေဆာင္ခဲ့ရၿပီးေနာက္၊ ပထမဦးဆုံးယုံၾကည္လာေသာ လက္သမားတစ္ဦးျဖစ္ သူခရစ္ရွႏူးပါ(လ္)အားဗတိၱဇံမဂၤလာေပးခဲ့၏။ ထုိသူသည္လည္းခရစ္ယာန္ျဖစ္လာျခင္းေၾကာင့္မ်ားစြာဒုကၡဆင္း ရဲခံရေသာ္လည္းသစၥာရွိရွိအသက္ရွင္ၿပီးလူမ်ားစြာကိုခရစ္ေတာ္ထံသုိ႔ပုိရေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၇၈၉ ခုႏွစ္တြင္ကယ္ရီႏွင့္အတူပါ၀င္ရန္အဂၤလန္ျပည္မွလူ(၄)ဦးေရာက္လာ၏။ သူတို႔သည္ ေဆရမ္ပုိ (Serampore) အရပ္၌သာသနာျပဳဗဟိုတည္ေထာင္ခဲ့ၿပီးအိႏိၵယျပည္အရပ္ရပ္သို႔သြားကာခရစ္ေတာ္အေၾကာင္း ေဟာကာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားလည္းေဆာင္လုပ္ေပးၾက၏။ သူတို႔၌က်မ္းစာ၊ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ဆိုင္ရာစာအုပ္ ေလးမ်ားပုံႏွိပ္ရန္ ပုံႏွိပ္စက္ႀကီးတစ္ခုလည္းရွိခဲ့၏။

၁၈၀၀ ျပည့္ႏွစ္၌ကယ္ရီသည္ ေဆရမ္ပုိေကာလိပ္ကိုတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ မိဘမဲ့ေဂဟာတစ္ခုႏွင့္အနာ

ၾကီးေရာဂါသည္(ႏူနာ)ေဆးရုံတစ္ေဆာင္လည္းတည္ေထာင္ခဲ့၏။ အိႏိၵျပည္၌(၂၂)ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့ၿပီး(၁၈၁၅) ခုႏွစ္ ၌ကယ္ရီအားျဖင့္ယုံၾကည္သူ(၇၆၅)ဦးရွိခဲ့၏။သူမေသဆုံးခင္၊အိႏိၵယ၌အသင္းေတာ္(၂၆)ပါးတည္ေထာင္ခဲ့သည္။

ကယ္ရီအားကာလကတၱားရွိအစုိးရေကာလိပ္ေက်ာင္း၌ဘဂၤါလီပါေမာကၡအျဖစ္ခန္႔အပ္ခဲ့၏။ေနာင္အခါသူသည္ထိုေကာလိပ္ေက်ာင္း၌မာရတိႏွင့္ပါ႒ိဘာသာစကားတို႔ကိုပါသင္သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ ပါေမာကၡအေနျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း(၃၀)တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီးရရွိေသာလစာအမ်ားစုကိုဘုရားသခင္၏အမႈေတာ္ျမတ္ႀကီးအတြက္ပါ၀င္ခဲ့ၿပီးမိမိအတြက္အနည္းငယ္မွ်သာအသံုးျပဳခဲ့သည္။

(၁၈၀၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ဓမၼသစ္က်မ္းကုိဘဂၤါလီဘာသာသုိ႔ျပန္ဆိုၿပီးခဲ့၏။ မေသဆုံးမီ သမၼာက်မ္းတစ္အုပ္လုံးကို ဘာသာစကား(၂၀)နီးပါးမွ်ျပန္ဆိုခဲ့ၿပီး အေရွ႕တိုင္းဘာသာစကားျဖင့္ဓမၼသစ္က်မ္းကုိဘာသားစကား(၄၀) ေက်ာ္ဘာသာ

ျပန္ဆုိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင္သူ႔အားကမ ၠာတစ္ခုံးလုံး၏ ၁/၃ အတြက္သမၼာက်မ္းကုိဘာသာျပန္ေပးခဲ့သူဟု ေျပာစမွတ္ျပဳခဲ့ၾက ေပသည္။

ကယ္ရီအားျဖင့္အစုိးရကျပန္လည္ျပဳျပင္ေသာ ဥပေဒတစ္၇ပ္မွာေသဆုံးသူခင္ပြန္းသည္အေလာင္းကုိမီး႐ိႈ႔စဥ္ထင္း ပုံထဲသုိ႔အသက္ရွင္ေနေသာဇနီးကုိပါထည့္မီး႐ႈိ႕ျခင္းကုိတားျမစ္ေသာဥပေဒျဖစ္သည္။ဂဂၤါျမစ္ထဲသို႔ကေလးသူငယ္မ်ားပူေဇာ္ ဆက္သျခင္းကုိရပ္ဆိုင္းရန္လည္းသူ၌တာ၀န္ရွိခဲ့ေပသည္။

ဤမွ်ေလာက္ေျမာက္ျမားစြာစြမ္းေေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္းသူသည္တာ၀န္ေက်ရုံသာျပဳေသာအေစခံတစ္ဦးကဲ့သုိ႔မိမိကုိယ္ကိုအၿမဲမွတ္ယူၿပီးအနည္းငယ္မွ်သာအသုံး၀င္ေသာသူျဖစ္သည္ဟုေျပာခဲ့သည္။သူ၏ေနာက္ဆုံးေန႔ရက္မ်ားအတြင္းသူ႔ထံေရာက္ခဲ့ေသာမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အား “ငါေသတဲ့အခါ ေဒါက္တာကယ္ရီအေၾကာင္းဘာမွ်မေျပာပါနဲ႔။ ေဒါက္တာ ကယ္ရီရဲ႕ကယ္တင္ရွင္အေၾကာင္းကုိသာေျပာၾကပါ” ဟုမွာခဲ့ေပသည္။

ဘဂၤါလီဘာသာျဖင့္သဘာသာျပန္ထားေသာဘဂၤါလီဓမၼသစ္က်မ္းကို(၈)ႀကိမ္ေျမာက္တည္းျဖတ္ၿပီး၊ အသက္(၇၂) ႏွစ္တြင္ “ငါ့အလုပ္ၿပီးၿပီ၊ လုပ္စရာမရွိေတာ့ဘူး၊ ဘုရားသခင္အလိုေတာ္ကုိေစာင့္ရန္သာရွိေတာ့တယ္”ဟုတျပာသည္။ (၂) ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္(၁၈၃၄)ခု၊ ဇြန္လတြင္သူကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီးခႏၼာကုိ သူခ်စ္ျမတ္ႏုိးေသာအိႏိၵယျပည္၌ပင္ျမွဳပ္ႏွံခဲ့ေပသည္။ သူသည္သူ၏မိခင္တိုင္းျပည္သုိ႔တစ္ခါမွ်မျပန္ပဲ အိႏိၵယျပည္၌(၄၁)ႏွစ္အမႈေတာ္ျမတ္ကုိေဆာင္ရြက္ခဲ့ရာ အသီးအပြင့္မ်ား သည္ယေန႕တိုင္က်န္ရစ္လ်က္ရွိၿပီးသူ႔အား “ေခတ္သစ္သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား၏ ဖခင္ႀကီး”ဟုေခၚဆိုထိုက္ေပသည္။

ဆရာဦးအုန္းျမင့္ ဘာသာျပန္ဆိုသည္႔ လက္၀ါးကပ္တို္င္ေတာ္၏အေစခံမ်ား စာအုပ္မွျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

Credit To [https://www.facebook.com/newsofmyanmar]
Read More »

အေတြးမ်ား - လက္ထပ္ျခင္း


လူေတြ ဘာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကသလဲ ?

“ ခ်စ္လို႔ ”လို႔ ေျဖမယ့္ သူေတြလည္း ရွိမွာပါ။

“ တစ္ေယာက္တည္း မေနခ်င္လို႔ ” လို႔ ေျဖတဲ့သူလည္း ရွိမွာပဲ။

“အသက္ႀကီးတဲ့အခါ အထီးက်န္မွာ စိုးလို႔ ”ဆိုတာလည္း ၾကားရႏိုင္တယ္။

တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး မ႐ိုးေအာင္ေျဖၾကမွာေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ ေျဖၾက ေျဖၾက၊ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့.....

ဘယ္သူမွ “ စိတ္ဆင္းရဲမယ္ထင္လို႔ ” အိမ္ေထာင္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ထင္လို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။

တစ္ေခတ္တစ္ခါတုန္းကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတာဟာ “အားကိုးရာ”ရွာၾကတဲ့သေဘာ အမ်ားႀကီးေဆာင္တယ္။ “အိမ္ေထာင္ဦးစီး” “အိမ္ဦးနတ္”စတဲ့ ေဝါဟာရေတြ ေပၚေပါက္လာတာဟာ သည္အခ်က္ကို အထင္အရွား ျပဆိုေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ အိမ္ဦးနတ္ႀကီးက ဘာအလုပ္မွ မလုပ္၊ ဘာတာဝန္မွ မယူတာမို႔လို႔ အရာရာမွာ ကိုယ္ကခ်ည္း ဦးေဆာင္ေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီး စြမ္းေဆာင္ရွင္ေတြလည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ရွိခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ေခတ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္အထိေတာင္... အဲဒီ့ အားကိုးရာရွာတဲ့ အစဥ္အလာႀကီးက တယ္မေပ်ာက္ခ်င္ေသးပါဘူး။ ဒါျဖင့္ အခုေရာ လံုးလံုး အကင္းေသၿပီလားလို႔ ေမးရင္ ေခါင္းရမ္းျပရမယ့္ အဆင့္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရွးကထက္ စာရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ လုပ္ငန္းခြင္ေတြဆီ ပိုေရာက္လာေနၾကၿပီ ၊

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ထက္ျမက္တဲ့ အစြမ္းအစကို အမ်ားႀကီး ပိုျမင္ေနၾကရပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မိ႐ိုးဖလာအစြဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေပ်ာက္ခဲေလေတာ့ အဲသလို မမေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳရင္လည္း.....

အျပည့္အဝ အားကိုးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ မွီခ်င္၊ ခိုခ်င္၊ ႏြဲ႕ခ်င္တဲ့သေဘာထားေလးေတြက ဆက္လက္ ခိုင္ျမဲေနဆဲပါပဲ။

ထားပါေတာ့…

ေယာက္်ားေတြကက်ေတာ့ေရာ ဘာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳတာလဲဆိုတာကို ဆန္းစစ္ျပန္ရင္... အဟဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း မိန္းမေတြကို အားကိုးလို႔ပါပဲ ခင္ဗ်။ စီးပြားေရးအရ အားကိုးတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အပ်င္းထူတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားသားမ်ားကို ေနမႈ ထိုင္မႈ အစုစုမွာ... လုပ္ေပး၊ ကိုင္ေပး၊ ခ်က္ေပး၊ ျပဳတ္ေပး၊ ေလွ်ာ္ေပး၊ ဖြပ္ေပးခ်ည္ေသးရဲ႕ဆိုတာရယ္၊ ဟိုဟာေလးရယ္အတြက္ အဓိကထားလို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတာပါပဲခင္ဗ်ား။

အဲဒီ့အခ်က္ေတြေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး လို႔ ေျဖာင့္ကြယ္ကြယ္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ႀကီးႀကီးေတြ ေလွ်ာက္ေျပာရရင္ေတာ့လား၊ ဟား… မ်ိဳးဆက္ ခ်န္ခဲ့ခ်င္လို႔၊ လူ႔တာဝန္ေက်ခ်င္လို႔၊ ဘာလို႔ ညာလို႔ေတြ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေျပာလည္း ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ အတြင္းပိုင္းမွာေတာ့ ဝန္မခံရင္သာ ရွိရမယ္၊ အိမ္ေထာင္မျပဳခင္က အေမေတြ၊ အစ္မေတြ ကိုယ့္ကို ယုယခဲ့သလို ျပဳစုယုယ ေပးမယ့္ သူကို ရွာတာနဲ႔ လူတို႔ဘာဝ ထိုကိစၥအတြက္ တစ္ဦးတည္း မူပိုင္ လက္ကားဒိုင္ႀကီး ဖြင့္လိုက္တာပါပဲ။

အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္သလား ?

အဲသလိုမ်ား ေမးလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေယာက္်ားဆိုရင္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းမိမွာ ျဖစ္သလို မိန္းမဆိုရင္ အိမ္ေထာင္မျပဳဖို႔ အားေပးမိမွာပါပဲ။


ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထူေထာင္လိုက္တဲ့အခါမွာ... အျမတ္ထြက္တဲ့သူက ေယာက်္ားေတြသာျဖစ္ၿပီး အ႐ံႈးေပၚသူက မိန္းမသားေတြ ျဖစ္ေနတတ္လို႔ပါပဲ။ ေလွ်ာ့ေလွ်ာေပါ့ေပါ့ ေျပာရင္ သည္အခ်က္ဟာ အိမ္ေထာင္ တစ္ရာမွာ ၆၀-၇၀ေလာက္အတြက္ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေနပါလိမ့္မယ္။ သာသာထိုးထိုး အေလးခိုးၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ တစ္ရာမွာ ၉၀-၉၅ေလာက္ေေတာင္လို႔ ေျပာရမယ္။

မိန္းမေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တဲ့အခါ အပ်ိဳဘဝကို ဆံုး႐ံႈးပါတယ္။ ေယာက္်ားေတြကေရာ လူပ်ိဳဘဝကို မဆံုးလို႔လားလို႔ ေမးစရာ ရွိေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ရွင္တန္မဲ့နဲ႔ လူပ်ိဳေလးလို ကိုးကြ်င္းကိုးကြ်င္း လုပ္ေနသူေတြ၊ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ေနခ်င္သလို ေနေနသူေတြ၊ လူပ်ိဳေယာင္ေဆာင္ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္မွတစ္ပါး အျခားမိန္းမသားေတြကို ထိကပါးရိကပါး လုပ္ေနသူေတြ..... က်ားတို႔ နယ္ပယ္မွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ရွိေနပါတယ္။

မိန္းမသားေတြ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္နဲ႔ ေနခြင့္ရလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ မိဘအိမ္မွာ ေနရစဥ္ကထက္ ပိုမိုလြတ္လပ္လာ၊ အပ်ိဳဘဝတုန္းကထက္ က်ယ္ေျပာတဲ့ လူ႔ေလာကနဲ႔ ပိုမိုထိေတြ႕ခြင့္ရလာႏိုင္တာမွန္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အိမ္ေထာင့္ဝန္ေတြ ဖိစီးလာတဲ့အခါ၊ သားသမီးတာဝန္ ယူလာရတဲ့အခါေတြမွာ အရာရာမွာ ကိုယ္ဟာ အလိုလိုေနရင္း ဒုတိယ ေနရာ၊ တတိယ ေနရာကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ လင္က ပထမ၊ သားက ဒုတိယ၊ သမီးက တတိယမ်ားျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္က စတုတၳဘဝကို ေရာက္သြားတယ္။

သည္ေတာ့ကာ အိမ္ေထာင္မျပဳခင္ကလည္း ေယာက္်ားေတြဟာ ပထမ၊ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း ေယာက္်ားေတြဟာ ပထမ ေနရာမွာပဲ အစဥ္အလာအရ ဆက္လက္ ခိုင္ျမဲေနတာမို႔

ေယာက္်ားေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတာဟာ တစ္စက္ကမွ မ႐ံႈးပါဘူး။ မိန္းမသားေတြအတြက္က်ေတာ့ မိဘ လက္ထဲမွာတုန္းက အေဖ့ကို ပထမေနရာမွာ ေပးခဲ့ရလို႔၊ အစ္ကို႔ကို ဒုတိယေနရာမွာ ထားခဲ့ရလို႔၊ ကိုယ္က တတိယေနရာမွာ ရွိခဲ့တယ္ဆိုဦး၊ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့မွ စတုတၳေနရာ ေရာက္သြားရၿပီဆိုရင္ အဖ်ဥ္းဆံုး တစ္ဆင့္ေတာ့ က်သြားတာပါပဲ၊ ႐ံႈးသြားတာပါပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္က သမီးဦးမို႔လို႔ ဖူးဖူးမႈတ္ခံဆိုရင္ ဒုတိယေနရာက စတုတၳေနရာကို ဆင္းရတာမ်ိဳးျဖစ္ၿပီ၊ အ႐ံႈးက ႀကီးသြားၿပီ။

ဒါလည္း လင္က ကိုယ့္အေပၚ သစၥာရွိေနဦးမွ။

သူက သစၥာမရွိဘဲနဲ႔ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ လုပ္၊ ေနာက္ထပ္ တစ္အိုးတစ္အိမ္မ်ား ထူမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အဆင့္က ပထမဇနီးလို႔ နာမည္သာခံတယ္၊ တကယ္ ေနရာရေတာ့ ဟိုးေအာက္ေျခအထိ ေရာက္ခ်င္ ေရာက္သြားႏိုင္ေသးတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးဆိုရင္ မျမတ္တဲ့အျပင္ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ အ႐ံႈးက ေပၚၿပီ။

တျခားဟာေတြ ခဏထားဦး။ ကိုယ္ကလည္း အလုပ္လုပ္၊ သူကလည္း အလုပ္လုပ္၊ ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ တက္ညီလက္ညီ ရွိေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြမွာေတာင္ အေရးရယ္၊ အေၾကာင္းရယ္၊

သားေတြ၊ သမီးေတြ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာ ျဖစ္လို႔မ်ား ခြင့္ယူရ၊ အလုပ္ ဖ်က္ရစတမ္းဆိုရင္ မယားကသာ ခြင့္ယူရ၊ အလုပ္ဖ်က္ရတာ။ လင္သားေတြကေတာ့ အလုပ္ဖ်က္ဖို႔ ေနေနသာသာ၊ အိပ္ေရးေလး အပ်က္ခံဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။

ကိုင္း… အဲေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ ဘယ္သူျမတ္ၿပီး ဘယ္သူ႐ံႈးသလဲ၊ ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေပေရာ့…

ေျပာမယ္ဆိုရင္ နံပါတ္စဥ္ထိုးၿပီးေတာင္ အမ်ားႀကီး ေျပာလို႔ရပါတယ္။ လိုတိုရွင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္ဖက္က တြက္တြက္၊ အျမတ္ထြက္တာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုေရႊေယာက်္ားသားေတြ၊ ခြက္ခြက္လန္တာက မမတို႔ စိန္စိန္မိန္းမသားေတြသာျဖစ္ေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ၾကံရင္…

သည္ေလာက္ေျပာေနတဲ့ၾကားက အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္မ်ား ၾကံရင္ ေအာက္ပါ အမွန္တရားမ်ားကို လက္ကိုင္ထားၾကေစခ်င္ပါတယ္။

(၁) အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္လို႔ တစ္ကိုယ္ေရ ေနရတဲ့ဘဝထက္ ထူးၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာလာရမွာ မဟုတ္ဘူး။

သည္အခ်က္ဟာ နိဒါန္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ သတင္းေဆာင္းပါးပါ သိပၸံနည္းက် သုေတသနအရ ထင္ရွားေနပါတယ္။

(၂) ေယာက်ာ္းေတြဟာ မရခင္ ဖ်ာလိုလိပ္၊ ထိပ္ေပၚတင္တတ္၊ ရၿပီးရင္ ဖ်ာလိုခင္းၿပီး တက္နင္းတတ္တယ္။

သည္အခ်က္ကို မယံုရင္ ကိုယ့္အေမ၊ ကိုယ့္အေဒၚအပါအဝင္ အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာရွည္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္မ်ားဆီက သက္ေသခံထြက္ခ်က္ေတြ ေတာင္းၾကည့္ႏိုင္ၾကပါတယ္။

(၃) ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးသစၥာကို ဘယ္၊ ဘယ္ေသာအခါမွ မယံုစားထိုက္ဘူး။

ခႏၶာေဗဒသေဘာ၊ စိတ္ပညာအရ လူသတၱဝါေတြမွာ ျဖစ္ေပၚျမဲ တပ္မက္စိတ္နဲ႔ ရမၼက္ေဇာ သေဘာေတြမွာ က်ားနဲ႔ မတို႔ဟာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ ျခားနားလွတာမို႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ နားလည္လို႔ မရႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေပြလီမႈအစံုဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြကို ထံုမႊမ္းထားပါတယ္။ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ လိင္တူခ်င္း စံုမက္သူမ်ားသာ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ား။ ဘယ္သူကျဖင့္ ဘယ္လို တည္ၾကည္တာလို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က ျမင္ျမင္ရာကို အထင္ေတာ္ မႀကီးလိုက္ၾကပါနဲ႔ဦး။ တည့္တည့္ေျပာပါရေစ။ နားရြက္နဲ႔မနာ၊ ေျခေထာက္နဲ႔သာ နာေတာ္မူၾကပါ။

ဟုတ္ကဲ့…

အခေၾကးေငြ ေပးရတဲ့ အေပ်ာ္အေဖာ္ဆီသြားတယ္ဆိုတာ အျမန္ဆံုး ၁၅မိနစ္၊ အၾကာဆံုးမွ ႏွစ္နာရီပါ။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ညီအစ္ကိုရင္းခ်င္းေတာင္ လူလံုး မကြဲေလာက္တဲ့ အကာလ ညအခါမ်ားမွာ တစ္ခါတေလ ၾကတာပါ။ အဲဒါကိုပဲ၊ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ “အေမႀကီးေရ… အေဖႀကီးေတာ့ အေပ်ာ္အေဖာ္ဆီက ျပန္လာတယ္ေဟ့”လို႔ ဘယ္သူမွ ထုတ္မေျပာပါဘူးခင္ဗ်ား။

သူ အဲသလို သြားလာေနတာကို ဘယ္သူကမွလည္း ေတာ္ေတာ္တန္တန္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္၊ ရိပ္မိလိုက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူကျဖင့္ ဘယ္လို တည္တံ့တာဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးနဲ႔ ဟုတ္ႏိုးႏိုး မေအာက္ေမ့ၾကပါနဲ႔။ စာတစ္အုပ္ ေကာင္းမေကာင္းကို စာအုပ္အဖံုးနဲ႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရဘူးဆိုတဲ့ သိုးေဆာင္းဆို႐ိုးကို မေမ့ၾကေစခ်င္ဘူး။

(၄) အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္တာနဲ႔ မိန္းမသားေတြဟာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးစံုကို လြယ္ရပါေတာ့မယ္။

လင့္တာဝန္၊ သားသမီးတာဝန္ေတြ ထမ္းရေတာ့မွာကို ဆိုလိုတာပါ။ ေယာက္်ားေတြလည္း ထမ္းရတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဝင္ေငြေကာင္းေကာင္း ရွာေပးႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်န္တာေတြ ေပယ်ာလကန္ ထားလို႔ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမွာေတာ့ ကိုယ္ဝန္စတင္ေဆာင္ကတည္းက ကာယိကဒုကၡ စတင္ ခံစားရၿပီ။ သည္ကမွ ဆက္တိုက္ထမ္းရမယ့္ဝန္ဟာ အမယ္မင္း… အစံု ခင္ဗ်၊ အစံု၊ အစံု။

(၅) ေယာက္်ားသားမ်ားရဲ႕ ဝင္စားမႈဟာ အိမ္ထဲမွာ အလြန္ရွိခဲတယ္။

ေဘာလံုးပြဲ၊ ေဂါက္ကြင္း၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ဘီယာဆိုင္၊ က်ားဝိုင္း၊ ဘိလိယက္ဝိုင္း စတဲ့ ေနရာေတြမွာ ဘယ္သူေတြ ေနရာအယူဆံုးလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔တင္ သည္အခ်က္ကလည္း ဒက္ထိျဖစ္ေနပါၿပီ။ အားအား ရွိ၊ အိမ္က မိန္းမနား ကပ္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္းဆိုတာ မပဋာ ရွာမေတြ႕ခဲ့တဲ့ မံုညင္းဆီေလာက ္နီးနီး ရွားလွပါတယ္။ အဲ…ျခြင္းခ်က္ေတာ့ ရွိသေပါ့။ အိုလာတဲ့အခါ၊ နာလာတဲ့အခါ၊ မစြမ္းေတာ့တဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ အိမ္က ၾကက္နာမႀကီးနားမွာ တဖဝါး မခြာ ရွိတတ္တယ္။ မအို မနာေသးဘဲ စြမ္းေနသမွ်ေတာ့လား၊ အိမ္ေစာင့္နတ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ၊

ယမယ္မ်ိဳးစံု ရွာၿပီး အိမ္ကခြာဖို႔ စဥ္းစားေနတတ္ၾကတာ တစ္ရာမွာ ၉၅ေယာက္ အထက္ပါပဲ။ ဒါ အေလးခိုးၿပီး ေျပာတာ။ ေလွ်ာ့ေျပာရင္ေတာ့ ၆၀%ရဲ႕အထက္မွာ ရွိေနတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

ဘယ္လိုအမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္သလဲ ?

ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ မရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးစာရင္းမွာ ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။ မိမိဘဝရပ္တည္မႈအတြက္၊ ေနသာဖို႔အတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳတာပဲေပါ့။

ဒုတိယအမ်ိဳးအစားကေတာ့ လူရည္ အင္မတန္လည္တဲ့၊ ပါးနပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေယာက္်ားက်မ္း ေက်ညက္သူေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတာကို ဩဘာေပးထိုက္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေတြရဲ႕ ေကာင္းကြက္ေတြကို သိသလို ညံ့ကြက္ေတြကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိေနၿပီး ေကာင္းကြက္ေတြကို အသံုးခ်၊ ညံ့ကြက္ေတြနဲ႔ အညႇာကိုင္တတ္မယ္ဆိုရင္ ေအာက္သြားမပါတဲ့ ႏြားျပာႀကီးမ်ား ေမြးႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို အရည္အခ်င္းမ်ိဳးရွိဖို႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ပါရမီမ်ိဳးနဲ႔ မလြယ္ပါဘူး။

သူ႐ို႕ မေအေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္လင္သားကို အပိုင္ကိုင္ထားျပမွရင္လည္းျဖစ္မယ္၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ေယာက်ာ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္စြာ ေနတတ္ၿပီး လွစ္လွစ္ လွစ္လွစ္ေနေအာင္ ပါးနပ္မွရင္လည္း ျဖစ္ပါမယ္။

သည္ႏွစ္မ်ိဳးကလြဲရင္ က်န္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး ဆယ္ႀကိမ္ဆယ္ခါ ျပန္စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ဆံုး အမ်ိဳးသမီးေတြ

ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ အျပည့္ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ လံုးလံုး အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဝမ္းကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ေက်ာင္းႏိုင္ေနတဲ့အျပင္ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ သံုးသံုးစြဲစြဲေနႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား

အိမ္ေထာင္ျပဳတာကို ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အားကို မေပးခ်င္ဘူး။ အဲသလို အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတာဟာ ဒုကၡရွာတာလို႔ခ်ည္း ျမင္ေနလို႔ပါပဲ။ မယံုမရွိပါနဲ႔၊

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အတန္အသင့္ ရင့္မာလာတဲ့ လူမႈေရးအတိုင္ပင္ခံ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာေရာ၊ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာပါ အိုးဒယ္နစ္၊ နစ္ေနရွာၾကတဲ့ စြမ္းေဆာင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ မၾကာခဏ ေတြ႕ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ဒုတိယကေတာ့ ဘဝမွာ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မေနဖူးသူေတြပါ။ ရွိတာ၊ မရွိတာနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာေလးနဲ႔ကိုယ္ စိတ္လက္ ခ်မ္းသာေအာင္ ေနက်င့္ရွိျခင္း/မရွိျခင္းနဲ႔ပဲဆိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား စာဖတ္သူဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ် ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ သိပ္မေနဖူးခဲ့ရင္

အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္မွ စိတ္ခ်မ္းသာလာမယ္ဆိုတဲ့အေတြးဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲေတာ့မယ့္ စိတ္ကူးဆိုတာ ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။

အခ်စ္ရဲ႕ အခန္းက႑

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ အခ်စ္ရဲ႕အခန္းက႑ကို တစ္လံုးမွ ထည့္ေဆြးေႏြးမသြားပါဘူး။ ဘာလို႔ဆို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဖိုမခ်စ္ကို သိပ္ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မယံုၾကည္လွလို႔ပါပဲ။

မျမဲတဲ့ အနိစၥသေဘာတရားထဲမွာ အဲဒီ့ ေရႊအခ်စ္လည္း အတိအက် ပါပါတယ္။ ဘာဝနာနဲ႔ ပြားမ်ား ယူရတဲ့ ေမတၲာကို မဆိုလိုဘူးေနာ္။ ေလာကီလူ႔ေဘာင္က အဖိုနဲ႔အမၾကားမွာ ေပၚေပါက္ ေပ်ာက္ကြယ္တတ္ျမဲ အခ်စ္ဆိုတဲ့ “အစြဲ”ကို ေျပာတာပါ။

တကယ္လို႔မ်ား၊ စာဖတ္သူ မမဟာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သိပ္ခ်စ္ေနတယ္၊ တစ္သက္လံုး ဆက္ခ်စ္ခ်င္ေနခ်င္တယ္၊ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ေလးအထိ ခ်စ္သြားခ်င္တယ္ဆိုပါရင္ေလ…

ကြ်န္ေတာ္ ေပးခ်င္တဲ့အၾကံကေတာ့ အဲဒီ့လူကို ယူကို မယူဘဲနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ အသာေလး၊ တိတ္တိတ္ေလး ခ်စ္ေနလိုက္စမ္းပါ။ အဲဒါက သူ႔ကို ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး ခ်စ္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲ… ခ်စ္သူကို လက္ထပ္လိုက္မိလို႔ကေတာ့ အင္း… ေႏွးတာနဲ႔ ျမန္တာပဲ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ ခ်စ္သူဘဝကေန မုန္းသူ၊ ရြံရွာသူ၊ စက္ဆုပ္သူအျဖစ္ ေျပာင္းသြားႏိုင္တဲ့ကိန္းက ၅၀%ဝန္းက်င္မွာ ရွိေၾကာင္းပါ။ ဒါ အေလးခိုးထားတဲ့ ကိန္းဂဏန္း မဟုတ္ပါဘူး။ အပိုင္ေျပာႏိုင္တဲ့ ပမာဏပါ။

ဒါေပမယ့္လည္း အဲဒီ့အခ်စ္ဆိုတဲ့ (ဘာမွန္းမသိလွတဲ့) ခံစားမႈနဲ႔ပဲ စံုလံုး ကန္းကန္း ကုန္ျပန္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေမလည္း မေနရ၊ အေဖလည္း မေနရ၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြလည္း မေနရ၊ ေဘးလူေတြလည္း မေနရနဲ႔ အရပ္ကူပါ လူဝိုင္းပါေတြျဖစ္ရတဲ့ သာဓကေတြလည္း မနည္းဘူး။ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဖက္က စံုလံုးကန္းခဲ့မိတာကို ျပန္မျမင္ေတာ့ဘဲ သင္းကိုက ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာေတြျဖစ္ကုန္တာလည္း အဲဒီ့မမေတြပဲ။

သို႔ေသာ္လည္းေပါ့ေလ…

ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ၊ ကြ်န္ေတာ္မကလို႔ သိၾကားမင္းႀကီးကိုယ္တိုင္ပဲ ဆင္းလာၿပီး တားဦးတားဦး၊ ကာမဘံုသား ဆံုလည္ႏြားဆိုတဲ့ စာရင္းထဲမွာ ပါေနၾကတဲ့ သူသူကိုယ္ကိုယ္ဟာ အရြယ္ေလး ေရာက္လာ၊ ေက်ာ္လာ၊ လြန္လာတဲ့အခါ အိမ္ေထာင္မွ မရွိရင္ မူမမွန္တဲ့သူလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျမင္မိၾကရင္းကေန မရအရ အိမ္ရာထူေထာင္ ျဖစ္ေနၾကဦးမွာပါပဲ။

အခု ကြ်န္ေတာ္ ေရးလိုက္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္ေထာင္ မျပဳေရးဆိုတဲ့ အဆိုျုပေဆြးေႏြးခ်က္ဟာ... မျဖစ္မေန အိမ္ေထာင္ျပဳကို ျပဳေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသူမ်ားအတြက္ မရည္ရြယ္ပါဘူး။

အိမ္ေထာင္ျပဳရ ေကာင္းႏိုး၊ မျပဳရ ေကာင္းႏိုးျဖစ္ေနသူေတြ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အိမ္ေထာင္ မျပဳခ်င္လွေပမယ့္ လူေျပာ သူေျပာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရင္မ်ား ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးေနသူေတြအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက စဥ္းစားစရာရေအာင္ အၾကံျပဳ ေဆြးေႏြးလိုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

Credit To အတၱေက်ာ္
Read More »

ကံကိုခ်ည္းပုံခ်တတ္ေသာ အမွား



ျဖဴစင္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားကို အစြန္းအထင္းမ်ား စြန္းေပခဲ့ေသာ္ ေဆးမ်ားျဖင့္ ဖ်က္ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ခဏခဏ စြန္းေပပါမ်ားလာလွ်င္ (သို႔) လက္ႏွီးစုတ္ျဖစ္သြား လွ်င္ကား ဖ်က္ဖို႔ခဲရင္းသြားပါသည္။ ထို႔အတူပင္ အေတြးမွားအၾကံမွား အယူအဆမွား မ်ားကို လူတိုင္းလို က်င့္သုံးဖန္မ်ားလာ လွ်င္ အမွားၾကာ အမွန္ျဖစ္ဆိုသလို အယူအဆ မွားကို ဖ်က္ဆီးပစ္ဖို႔ ခဲယင္းလွပါသည္။

လူ႔ေလာက၌ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ရွိၾကေလရာ စိတ္ဆႏၵမ်ိဳးစုံ အယူ၀ါဒမ်ိဳးစုံ ကြဲျပားေနၾကပါသည္။ စိတ္ဆႏၵခ်င္း အယူ၀ါဒခ်င္း မတူေသာ္လည္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေကာင္းကြက္ကို ရွာေဖြကာ သည္းခံေပါင္းသင္းေနၾကရသည္..။ လူအမ်ားစုသည္ကား အေတြးမွား အၾကံမွား အယူအဆမွားတို႔ ျဖင့္ အမွားသံသရာႀကီးထဲမွာ မွားၿပီးယင္းမွားက ဆင္းရဲတြင္း နစ္ေနၾကပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္းမ်ားပင္ အေတြးမွား အၾကံမွား အယူအဆမွားႀကီးမ်ားကို အမွန္ဟုယူဆကာ က်င့္သုံးေနၾကဆဲျဖစ္ ပါသည္။ ထိုအမွား ႀကီးမ်ားကို ဖယ္ရွားေပးကာ လမ္းမွန္ကိုညႊန္ျပေပးဖို႔ရန္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တာ၀န္ျဖစ္ပါ၏။

ကံကိုခ်ည္းပုံခ်တတ္ေသာ အမွားတစ္ခု


ဗုဒၶဘာသာမွန္လွ်င္ နံပါတ္(၁)အခ်က္က ကံႏွင့္ကံ၏အက်ိဳးကို ယုံၾကည္ရပါမည္။ သို႔ေသာ္ ကံၾကမၼာကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔ကာ လူမတန္ ကံကိုခ် အပ်င္းေမြးသူ ဆင္းရဲလွ ဆိုသကဲ့သို႔ အတိတ္ကံကိုခ်ည္းပုံခ်ကာ ဘ၀ကို အရႈံးေပးတာမ်ိဳးသည္ အလြန္မွားယြင္းေသာ မဟာအမွားႀကီးျဖစ္ပါသည္။

လူကမစြမ္းႏိုင္သည့္အခါ၊ လူကအသုံးမက်သည့္အခါ ကံဉာဏ္၀ီရိယကို ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ႀကိဳးစားရမည့္ အစား ဒို႔ကေတာ့ ကံမေကာင္းဘူး ဒို႔လုပ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးဆိုကာ ကံကိုပုံခ်ကာ ဘ၀ကို အရႈံးေပးသြားတတ္ၾကသည္။ ကံတရားကိုပုံခ်ရုံတင္မက အတိတ္က ကုသိုလ္ကံေလးမ်ား ကိုယ့္ဘက္ကို မ်က္ႏွာသာေပးလိုေပးျငား ၂လုံးထီ သုံးလုံးထီမ်ားကို အားကိုးကာ အလြယ္လမ္းကို လိုက္ၾကေလသည္။ တစ္ေန႔ေပါက္နိဳး ႏွစ္ေန႔ေပါက္ႏိုးႏွင့္ပင္ ေငြေမ်ာေငြႏွင့္လိုက္ရင္း ဆင္းရဲသည္ထက္ ဆင္းရဲလာၾကေလသည္။

မဃေဒ၀ဆရာေတာ္ႀကီးက

"အယူတစ္ေစာင္း၊ ကံတစ္ေၾကာင္းမွ်၊ မေကာင္းလဲကံ၊ ေကာင္းလည္းကံဟု၊ ကံကိုခ်ည္းသာ၊ မကိုးရာဘူး၊ ကံမြဲဉာဏ္ႏုံ႔ ၊ မလုံ႔မလ၊ နတ္မမဘူး"

ဟု စပ္ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ကံကိုခ်ည္းပုံမခ်လိုက္ပါႏွင့္၊ ကံကမြဲ ဉာဏ္ကမြဲ၊ လုံ႔လကမြဲလွ်င္ မည္သို႔မွ် မႀကီးပြားႏိုင္ ဟုဆိုလိုပါသည္။

နိမ့္ေနေသာ ကံကို ျမင့္ေအာင္၊ ဆိုးေနေသာကံကို ေကာင္းေအာင္ ကံကိုႀကိဳးစား ျပဳျပင္ဘို႔ လိုပါသည္။ ကံဆိုသည္မွာ အလုပ္။ အလုပ္ေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းပါမည္။ သို႔ေသာ္ အခု ေရတြင္းတူး အခုေရၾကည္ေသာက္ခ်င္လို႔ မရႏိုင္ပါ။ အတိတ္ကျပဳခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ေၾကာင့္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ေနေသာ္လည္း လက္ရွိဘ၀မွာ ကံျမင့္ေၾကာင္း၊ ကံေကာင္းေၾကာင္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို ျပဳလုပ္သည့္အတြက္ အကုသိုလ္ကံ၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ား ေလွ်ာ့ပါးသြားႏိုင္သည္ကို နားလည္သင့္လွေပသည္။

အတိတ္ေ၀းစြာ ေရွးအခါက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီး၏ တကၠသိုလ္တြင္ ပညာသင္ၾကားေနခ်ိန္ ဆရာႀကီးက သူ႔တပည့္၏ ဇာတာစန္းလဂ္ အညံ့ေတြေၾကာင့္ ခုနစ္ရက္အတြင္းေသမည့္ကိန္းအတိအက်ေတြ႔ရွိလာသည္။ ထိုအခါ ဆရာႀကီးက ပရိယာယ္မာယာသုံးကာ တပည့္ကို မိဘမ်ားထံ အလြမ္းေျပ အလည္ျပန္ခိုင္းလိုက္ေလသည္..။ တပည့္ကေတာ့ သူေသမွာကို မသိရွာ။

ခရီးေ၀းလြန္းလွေသာ အိမ္ျပန္လမ္းတြင္ ပ်က္ေနေသာ လမ္းမ်ားကို ျပင္သြားသည္။ ႀကိဳးေနေသာ တံတားမ်ားကို အသစ္ျပဳျပင္သြားသည္။ ရႈပ္ေနေသာ လမ္းမ်ားကို ရွင္းလင္းသြားသည္။ ေသေဘးၾကဳံေနေသာ တိရစၦာန္ေလးမ်ားကို အသက္ကယ္ သြားသည္။ နိမ့္က်ေနေသာ ေညာင္ကိုင္းမ်ားကို ျမင့္ေအာင္ ေထာက္သြားသည္။ သည္လိုႏွင့္ပင္ အိမ္ကို ေရာက္သြားပါသည္။ အိမ္မွာ မိဘမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ အတူတကြေနထိုင္။ မိဘကိုလုပ္ေကၽြးျပဳစုကာ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ခုနစ္ရက္ေက်ာ္မွ မေသဘဲျပန္လာေသာ တပည့္ကိုၾကည့္ကာ ဆရာႀကီး အံ့ၾသသြား ေလသည္။ တပည့္က သူ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းေတြနဲ႔ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳလုပ္ ခဲ့သည္မ်ားကို ေျပာျပသည္။ တပည့္က အသက္ရွည္ေၾကာင္း ေကာင္းမႈမ်ားကို ျပဳသည့္အတြက္ အသက္ရွည္သြားခဲ့သည္ကို ဆရာႀကီးနားလည္သြား ပါသည္။

ထို႔အတူပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔လည္းပဲ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်သည့္အခါ၊ ျဖစ္ခ်င္သည့္ဆႏၵ အေလွ်ာက္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရသည့္အခါ ငါနဲ႔မထိုက္လို႔သာ၊ ငါ့ကံကိုက ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ မပါလာဘူးနဲ႔တူပါတယ္..လို႔ ကံကိုပုံခ်ကာ ဘ၀ကို အရႈံးေပးၾက မည္လား..။ ကံျပဳသမွ် ႏုၾကမည္လား။ ေလာကဓံလိႈင္းတံပိုးေအာက္မွာ ျပားျပားေမွာက္ လည္စင္းခံၾကမည္လား စဥ္းစားၾကပါ။

ကံျပဳသမွ်ႏုၾကမည္ဆိုလွ်င္ "လူမတန္ ကံကိုခ် အပ်င္းေမြးသူ ဆင္းရဲလွ" ဆိုသည့္အတိုင္း ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ တကယ့္ကို လူဖ်င္းလူညံ့မ်ားျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္..။ "ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ ပန္းပန္လွ်က္ပဲ".. ဆိုသ ကဲ့သို႔ ေလာကဓံလိႈင္းၾကမ္းေလ ၾကမ္းေရစီးၾကမ္း ၾကမ္းခ်င္သေလာက္ၾကမ္းပါေစ မေလွ်ာ့ေသာဇြဲလုံ႔လျဖင့္ ႀကိဳးစားသင့္လွေပသည္။

ဆရာအတၱေက်ာ္ေျပာေသာ ပုံပမာေလးကို ေျပာပါရေစ။ လယ္သမားတစ္ေယာက္ လယ္ထြန္ခ်ိန္ ေခတၱနားေသာအခါ ႏြားမ်ားကို လႊတ္ေၾကာင္းထားလိုက္သည္။ ႏြားအိုႀကီးတစ္ေကာင္ မျမင္မစမ္းႏွင့္ ေရတြင္းပ်က္ထဲက်ေလသည္။ တြင္းကလဲနက္ ႏြားကလဲ အိုေနၿပီ ျပန္ဆြဲတင္ဖို႔ရန္လဲမလြယ္၍ (စိတ္မေကာင္းစြာ) ႏြားႀကီးကို တြင္းပ်က္ထဲမွာပဲ ေျမျမႈတ္ထားခဲ့ဖို႔စိတ္ကူးသည္။ စိတ္ကူးအတိုင္းသူက ေျမေတြႀကဳံးလာၿပီး တြင္းထဲသို႔ေလာင္းထည့္သည္။ ေအာက္ကႏြားႀကီးက သူ႔အေပၚကေနေလာင္းထည့္ေသာ ေျမမႈံ႕မ်ားကိုခါထုတ္ပါသည္။ ေျခေထာက္ေအာက္ ေရာက္လာသည့္အခါ နင္းတက္လိုက္ပါသည္။ ဤသို႔ပင္ ခါထုတ္နင္းတက္ရင္း
ႏြားႀကီးအေပၚေရာက္လာခဲ့ပါသည္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔လည္း ခါထုတ္နင္းတက္နည္းကို ယူကာ ျဖစ္လာသမွ် ကံအဆိုးမ်ားကို အသုံးခ်ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ေအာင္၊ ေကာင္းသည္ထက္ေကာင္း ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမည္။ ကံေကာင္းေအာင္ မျပဳျပင္ဘဲ ကံကိုခ်ည္းပုံခ်ၿပီး ကံယုိုးမယ္ဖြဲ႔တတ္ေသာ အယူအဆသည္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ဖ်က္ႏိုင္ခဲေသာ အစြန္းအထင္းႀကီး အယူအဆမွားႀကီးျဖစ္ပါေၾကာင္း ဆင္ျခင္
စဥ္းစားနိဳင္ေစရန္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။
.................................................................................................
အရွင္ဇ၀န (ကုန္းေဇာင္း)

Reference and Credit to
World of Wisdom
Read More »

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသခ်ၤာ ဘယ္လိုအေျဖရွာၾကမည္နည္း



ႏိုင္ငံေရးတြင္ မိမိရည္မွန္းခ်က္ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာ၌ ေယဘုယ်အားျဖင့္ နည္းႏွစ္နည္းကို အသံုးျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ ခပ္လြယ္လြယ္ဆိုရလွ်င္ “အၾကမ္းနည္း” ႏွင့္ “အႏုနည္း” ...။ ပို၍ တိတိက်က် ဆိုရလွ်င္ “အၾကမ္းဖက္ေတာ္လွန္ေရးနည္း” (လက္႐ံုးရည္ႏိုင္ငံေရး) ႏွင့္ “အၾကမ္းမဖက္ ဒီမိုကေရစီနည္းက်ေဆာင္ရြက္ျခင္း (ႏွလံုးရည္ႏိုင္ငံေရး) တို႔ ျဖစ္ပါသည္။

လက္႐ံုးရည္ႏိုင္ငံေရးမွာ မိမိႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္အင္အားစုကို အၿပီးတိုင္ ဖယ္ရွားဖို႔ ရည္ရြယ္သည္ ျဖစ္ေလရာ ပကတိအရွိ၏ ေပးထားခ်က္ကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားေလ့မရွိေခ်။ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ အေျဖရေရးအတြက္ မိမိအားသန္ရာ တြက္နည္းကိုသာ အားျပဳေလ့ရွိရာ ရွင္းသည္၊ ျပတ္သည္၊ မိုက္သည္။ သို႔တေစ အမ်ားညီ အေျဖရဖို႔မလြယ္။ ရသည္ဟု ထင္လွ်င္လည္း အေျဖသည္ပင္ ပုစၦာသစ္ ျဖစ္ေနတတ္ရာ ျပႆနာ ဝကၤပါေတာမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ ျဖစ္ရတတ္သည္။ ဆိုရလွ်င္ ပဋိပကၡအဆိုးေက်ာ့ သံသရာ တာရွည္တတ္သည္။

ႏွလံုးရည္ႏိုင္ငံေရးကား ဤမွ်မရွင္း၊ ဤမွ်မျပတ္။ သို႔အတြက္ မိုက္လို႔မျဖစ္၊ လိမၼာဖို႔လိုသည္။ ကြၽမ္းက်င္လိမၼာမႈက အေရးႀကီးသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က အင္အားစုအားလံုး လက္ခံႏိုင္ေလာက္မည့္ “ၾကားအေျဖ” ကို ရွာရသည္ျဖစ္ရာ “ေပးထားခ်က္” ကို မလႊဲမေရွာင္သာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားၾကရသည္။ ေပးထားခ်က္ ေဘာင္အတြင္း အေျဖရွာႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရသည္။ အကယ္၍ ေပးထားခ်က္က နည္းလြန္းလွ်င္ သို႔မဟုတ္ မျပည့္စံုလွ်င္ “ေဆာက္လုပ္ခ်က္” ျဖင့္ ေဘာင္ခ်ဲ႕ယူရသည္။ တြက္နည္းတစ္ခုတည္းကို အေသကိုင္လို႔လည္းမျဖစ္။ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ေျပာင္းလဲက်င့္သံုးလို႔ ရႏိုင္ေလာက္မည့္ “ေဆာက္လုပ္ခ်က္” ေတြ ဖန္တီး ႏိုင္ဖို႔လိုသည္။ ဖန္တီးတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးသည္။

ဤနည္းနာႏွစ္ရပ္ကို ႏိႈင္းယွဥ္ ဆဝါးႏိုင္ဖို႔ဆိုလွ်င္ အေဝးႀကီးၾကည့္စရာ မလိုပါ။ ေခတ္သစ္ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ကိုပဲၾကည့္ ...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ ေသာ ဖဆပလ အဖြဲ႕ ႀကီးအေနႏွင့္ စစ္ၿပီးေခတ္ ေပးထားခ်က္ကို ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိေသာ ေဆာက္လုပ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းၿပီးသကာလ တစ္မ်ဳိးသားလံုး လိုလားသည့္ အေျဖ (လြတ္လပ္ေရး) ကို ေအးေအးေညာင္းေညာင္း အရယူႏိုင္ခဲ့သည္။ တစ္ဖက္အင္အားစု ၿဗိတိသွ်တို႔ႏွင့္လည္း မိတ္ဝတ္မပ်က္ လမ္းခြဲႏိုင္ခဲ့သည္။ ႏွလံုးရည္ႏိုင္ငံေရးက ခင္းျပခဲ့ေသာ မဂၤလာလမ္း ...။

သို႔ႏွင့္တိုင္ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦး တြင္ကား ၾသဇာႀကီးေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီး တစ္ခုက အကဲဆတ္လွေသာ ပကတိအရွိ၏ ေပးထားခ်က္ကို အလွ်င္းဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ၄င္းတို႔လိုလားေသာ အေျဖကို ၄င္းတို႔စိတ္ႀကိဳက္ တြက္နည္းျဖင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား (သို႔ေသာ္ မိုက္မိုက္မဲမဲ) ဇြတ္တြက္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ အက်ဳိးဆက္ကား ညီအစ္ကိုခ်င္း စစ္ခင္းၾကရသည့္ ျပည္တြင္းစစ္။ တိုင္းျပည္ကို ဆင္းရဲတာရွည္ေစသည့္ ျပည္တြင္းစစ္။ ႏုနယ္ေသာ ဒီမိုကေရစီကို အျမစ္က ႏုတ္ယူသြားသည့္ ျပည္တြင္းစစ္ ...။ လက္႐ံုးရည္ႏိုင္ငံေရးက လွစ္ျပခဲ့ေသာ အမဂၤလာလမ္း ...။

ေဟာ ... အခုလည္း လာျပန္ေခ်ၿပီ ...။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ...။ အမွန္စင္စစ္ ဤဥပေဒမွာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ တာထြက္ခရီး၏ ေပးထားခ်က္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အခ်ဳိ႕က ေပးထားခ်က္ေဘာင္ထဲမွ အေျဖရွာသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေပးထားခ်က္ကို ပယ္သည္။ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ကား ေပးထားခ်က္ကို မဆိုစေလာက္ခ်ဲ႕ေပးလိုက္ရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္လာသည္။ ယေန႔ ၂၀၁၃ ေရာက္ေတာ့ ေပးထားခ်က္ကို ျပင္လိုက ျပင္ႏိုင္ဖို႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က မီးစိမ္းျပလိုက္ေခ်ၿပီ။

ဘယ္လိုျပင္ၾကမည္နည္း။ ဘာေတြျပင္ၾကမည္နည္း။ အကုန္ျပင္မည္ေလာ ...။ အျပတ္ျပင္မည္ေလာ ...။ ေပးထားခ်က္ မလိုေတာ့ၿပီေလာ ...။ သို႔တည္းမဟုတ္ ေဆာက္လုပ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ေပးထားခ်က္ကို ခ်ဲ႕ယူမည္ေလာ ...။ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးသခ်ၤာ အေျဖရွာရပါေတာ့မည္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ပေလယာမ်ား၏ အေျမာ္အျမင္ႏွင့္ အတြက္အခ်က္ေပၚ မူတည္ၿပီး ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အနာဂတ္ ျဖစ္တည္လာ ေပလိမ့္မည္။ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကပါကုန္ ...။ 

Credit To The Voice Weekly
Read More »