လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳကာလ ေအာင္ဆန္းအက္တလီ စာခ်ဳပ္၏ အႏွစ္သာရ နီၿငိမ္း

scan
(၀ဲမွယာ) မစၥတာ အက္တလီ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးေစာ (မ်က္မွန္)၊ ဦးတင္ထြဋ္
၁၉၄၈ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလုံး လြတ္လပ္ေရးရခဲ့သည္မွာ ႏု-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ေၾကာင့္ဟု လူသိမ်ားသည္။ သမုိင္းကို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ေလ့လာလွ်င္ လြတ္လပ္ေရးရျခင္းသည္ ေအာင္ဆန္းအက္တလီစာခ်ဳပ္အေပၚ၌ အေျခခံသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ၿဗိတိသွ်စနစ္ ဓနသဟာယအတြင္း ေနသည္ျဖစ္ေစ၊ မေနသည္ျဖစ္ေစ ေဆာလ်င္စြာ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ေမွ်ာ္မွန္းသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႔ သေဘာတူညီခ်က္မ်ား အျပည့္အစုံမွာမရပါ။ ယခုရွာေဖြရသည္ကို ဂ်ာနယ္မွ တင္ျပလုိက္ပါသည္။ ေခါင္းစီးအလုိက္ေဖာ္ျပပါမည္။
တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္
၁၉၃၅ ခု အက္ဥပေဒအရ ဥပေဒျပဳအဖြဲ႕အစား တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္တစ္ခု လႊတ္ေတာ္တစ္ရပ္ကို ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ဖို႔လိုသည္။
ဧၿပီလအတြင္း လူမ်ဳိးသီးျခားမထားေသာအစု၊ ကရင္အမ်ဳိးသားအစု၊ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ကျပားအစုတို႔အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပမည္။ ထိုအစုအဖြဲ႕တုိင္းက ကိုယ္စားလွယ္ႏွစ္ဦးစီ လႊတ္ရမည္။
ေခတ္ေျပာင္းခ်ိန္က အေရးႀကီး
၁၉၃၅ ခုတြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက္ဥပေဒပါ အထူးအာဏာမ်ားႏွင့္ ၄၅း၃ ယာယီစီမံခ်က္ ဥပေဒမ်ား ေပါင္းစပ္ကာ ဘုရင္ခံကာင္စီတြင္ အမိန္႔မ်ားထုတ္ျပန္ ဆာင္ရြက္ၾကမည္။
အထူးေဆာင္ရြက္ရန္လိုသည္ဟူေသာ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားရွိလွ်င္  အစိုးရက က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔စဥ္းစားမည္။
ၾကားျဖတ္အစိုးရအဖြဲ႕
ၾကားျဖတ္အစိုးရအဖြဲ႕အတြင္း ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ အက္ဥပေဒပါျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအတုိင္း ဥပေဒျပဳေကာင္စီရွိမည္။ ထိုေကာင္စီအတြက္ ၅၁ ဦးမွ ၁၀၀ အထိ ပါ၀င္ရန္ လ်ာထားသည္။
တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အတြက္ ေရြးေကာက္ျခင္းမ်ား ၿပီးဆုံးသည္ႏွင့္ ဘုရင္ခံသည္ ဦးေရ ၁၀၀ ပါ ဥပေဒျပဳေကာင္စီကို ခန္႔အပ္မည္။ ထိုေကာင္စီတြင္ တုိင္းရင္းသားမဟုတ္သူ လူနည္းစု ကိုယ္စားလွယ္မ်ားလည္း ပါ၀င္ရမည္။ ထိုကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို တုိင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ကေရြးခ်ယ္ရန္။
ၾကားျဖတ္အစိုးရအဖြဲ႕  ေဆာင္ရြက္ရန္မ်ား
ဘုရင္ခံ၏ အာဏာကိုေျပာင္းလဲပစ္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း ၾကားျဖတ္အစိုးရသည္ အိႏၵိယတြင္ လုပ္သလိုလုပ္မည္။
ဒိုႏိုမီနီယမ္ အစိုးရကို ဘုရင္ခံက တုိင္ပင္ဖြဲ႕စည္းရပါမည္။ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ အမႈေဆာင္ေကာင္စီက အစိုးရအႀကီးအကဲကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရြးခ်ယ္ေပးရမည္။
ကာကြယ္ေရး၊ ႏုိင္ငံျခားေရးကိစၥရပ္မ်ားကို အမႈေဆာင္ေကာင္စီအစိုးရက တင္သြင္းရမည္။
ထိုကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ဘုရင္ခံက ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးမ်ားကို တာ၀န္လႊဲမည္။ အမႈေဆာင္ေကာင္စီအစိုးရသည္ စီမံကိန္းႏွင့္အုပ္ခ်ဳပ္မႈကိစၥရပ္မ်ားကို ကင္းလြတ္ခြင့္ရမည္။
ကုလသမဂၢ၀င္ခြင့္
ႏုိင္ငံျခားေရးကိစၥရပ္မ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ လန္ဒန္တြင္ မဟာမင္းႀကီးတစ္ဦး ခန္႔ထားရမည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုလသမဂၢ၀င္ျဖစ္ေရး အခ်ိန္အခါအရ ဘုရင့္အစိုးရက ေထာက္ခံခ်က္ေပးမည္။ ဤေနရာ၌  UN အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ကိုလည္း တုိင္ပင္ရမည္။
အျခားေသာ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြင္းသို႔ ျမန္မာ၀င္လိုလွ်င္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရေရး ဘုရင့္အစိုးရအဖြဲ႕ထံ ခ်ဥ္းကပ္လုပ္ေဆာင္မည္။
ကာကြယ္ေရး
(က) ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ထားသည့္ စစ္သည္မ်ားသည္ အဂၤလိပ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္၌ ရွိသည္။
(ခ) ျမန္မာစစ္သည္အားလုံး ျမန္မာအစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္၌ ရွိသည္။
(ဂ) လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕မ်ား၏ အႀကီးအကဲသည္ ဘုရင္ခံႏွင့္ျမန္မာအစိုးရ လက္ေအာက္ခံျဖစ္ရမည္။
(ဃ) မဟာမိတ္အခ်င္းခ်င္း စစ္ဘက္လုပ္ငန္းမ်ား မၿပီးေသး၍ လက္နက္ကုိင္အားလုံး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွတပ္မွဴးေအာက္၌ ရွိေနလိမ့္မည္။
(င) ႏွစ္ဖက္အစိုးရတို႔က ကာကြယ္ေရးအတြက္ ကူညီရန္တာ၀န္ရွိသည္။
(စ) အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္ထူေထာင္ၿပီးလွ်င္ ၿဗိတိသွ် စစ္တပ္မ်ားအတြက္ ထားေရး၊ မထားေရး ၿဗိတိန္အစိုးရႏွင့္ ျမန္မာအစိုးရညႇိႏွႈိင္းလုပ္ေဆာင္မည္။
နယ္ျခားကိစၥရပ္မ်ား
ႏွစ္ဖက္အစိုးရ သေဘာတူၿပီး ျဖစ္သည့္အတုိင္း ေတာင္တန္း ေျမျပန္႔အက်ဳိးရွိေအာင္ ပူးတြဲလုပ္ကုိင္မည္။
ျပည္နယ္ ျပည္မ လြတ္လပ္စြာကူးသန္းခြင့္ရွိသည္။
မၾကာမီ က်င္းပမည့္ ပင္လုံညီလာခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ားထံ နယ္ျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ အမႈေဆာင္၀န္ႀကီးတစ္ဦးစီခန္႔ထားေရးလုပ္ေဆာင္မည္။
ပင္လုံကြန္ဖရင့္ၿပီးလွ်င္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ ႏွင့္ ျမန္မာအစိုးရတို႔အၾကား ေတာင္တန္းသားမ်ားဆုိင္ရာ သေဘာတူညီခ်က္ယူမည္။
နယ္ျခားေဒသမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစည္းရန္ စုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္ထူေထာင္မည္။ ထုိေကာ္မရွင္တြင္  ျပည္နယ္၊ ျပည္မကိုယ္စားလွယ္မ်ား အခ်ဳိးက်ပါ၀င္မည္။
ဥကၠ႒မွာ ျမန္မာျပည္ျပင္ပမွ ၾကားေနပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ရမည္။
ဘ႑ာေရးသေဘာတူညီခ်က္
ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္က ကုိယ္ပုိင္ဘ႑ာေရး အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရွိသည္ကို ၿဗိတိသွ်အစိုးရက သေဘာတူသည္။
ႏုိင္ငံတကာ ေငြေၾကးရန္ပုံေငြအဖြဲ႕ႏွင့္ ကမၻာ့ဘဏ္ World Bank တြင္ ျမန္မာအဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ေရး ၿဗိတိသွ်အစိုးရက တာ၀န္ယူခဲ့ၿပီး ျဖစ္၏။
၄၅ ခု ေအာက္တိုဘာလမွ ၄၆ ခု စက္တင္ဘာလအထိ အတိုးလြတ္ေငြဒဂၤါး ႏွစ္သန္းရခဲ့ၿပီး ၄၆ ခု ေအာက္တိုဘာမွ ၄၇ ခု စက္တင္ဘာအထိ ၇၅ သန္း ရရန္သေဘာတူညီခ်က္ရသည္။
ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ပေရာဂ်က္စီမံကိန္း ဘတ္ဂ်က္ကို အခ်ဳပ္အခ်ယ္ကန္႔သတ္မႈ မျပဳသတ္မွတ္ ေခ်းေငြရရန္ ၿဗိတိသွ်တို႔က စုံစမ္းေပးမည္။
တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးက တာ၀န္မထားဘဲ ဘ႑ာေရးကို ထပ္မံတြဲဖက္စစ္ေဆးၾကရန္။
အျခားလုပ္ငန္းအခ်ဳိ႕
ၿဗိတိသွ်အစိုးရႏွင့္ ျမန္မာအလုပ္အမႈေဆာင္အစိုးရတို႔သည္ ယခုနည္းအတုိင္း႐ုိင္းပင္းျခင္း၊ တုိင္ပင္ျခင္းကို ဓနသဟာယ သို႔ ၀င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မ၀င္သည္ျဖစ္ေစ တိုးတက္ေအာင္ျပဳလုပ္ရမည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအသစ္မစမီ အနာဂတ္တြင္ျဖစ္ေပၚမည့္ ကိစၥရပ္တုိင္းကို တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ႐ုိင္းပင္းကူညီရန္တို႔ ပါရွိသည္။
(ပုံ) စီအာအက္တလီ
၂၀ ေဒါင္းနင္းလမ္း
၁၉၄၇ ခု ဇန္န၀ါရီ ၂၇ ရက္
(ပုံ) ေအာင္ဆန္း
ျမန္မာအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္
ဗမာျပည္
၂၇-၁-၁၉၄၇
ဤေအာင္ဆန္းအက္တလီစာခ်ဳပ္ႀကီး ကိုဦးေစာႏွင့္ သခင္ဗစိန္တို႔က သေဘာမတူသျဖင့္ Note of dissent by ဦးေစာ  U Saw and Tha khin Ba Sein ဟူေသာ အဂၤလိပ္လို ထည့္ေရးခဲ့သည္။ ေအာင္ဆန္းအက္တလီ စာခ်ဳပ္ေရးရာတြင္အပါးေတာ္ၿမဲ၊ ဗုိလ္ထြန္းလွက အခ်ိန္ျပည့္ လုိက္လံေဆာင္ရြက္ေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႔အားလုံး ၃၁-၁-၁၉၄၇ ရက္တြင္ လန္ဒန္မွ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း စုေဆာင္းပါရွိသည့္ သတင္းေဟာင္းမ်ားကို တင္ျပအပ္ပါသည္။
က်မ္းကိုး
-    ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ေမာင့္ဗက္တန္ (ကို၀မ္း)
-    ျမန္မာ့သမုိင္းပုံရိပ္မ်ား (လာဘ္မိုးေဆြ ဦးသန္႔)
-    ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္းေကာက္ႏုတ္ခ်က္
Credit To First-11
Read More »

တရားခြင္မွ ငါးသေလာက္ေပါင္းစားသူမ်ား ------------------------------ ေရးသားသူ- ေအးသူစံ



ျျ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မတရားမႈတစ္ခုအတြက္ အမွန္တရားကုိ တရား႐ံုးတြင္သြားရွာဖုိ႔ စဥ္းစားေနပါသလား။ ဒါဆုိလွ်င္ေတာ့ မွားတာ၊ မွန္တာ အသာထား။ သင့္တြင္ ပုိက္ဆံလံုလံုေလာက္ေလာက္ရိွရပါမည္။ စိတ္ရွည္ရွည္ျဖင့္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္ရမည္။ အေရးႀကီးဆံုးက အမႈကုိ တရား႐ံုးအေရာက္ စဲြဆုိတင္ပုိ႔ေပးမည့္ အမႈစစ္ရဲအရာရိွႏွင့္ ဥပေဒအရာရိွတို႔အေၾကာင္း ပထမဆံုးတီးမိေခါက္မိ သိနားလည္ထားဖုိ႔လိုပါလိမ့္မည္။

ယိုယြင္းေနေသာ တရားစီရင္ေရးတြင္ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ၊ အဂတိလုိက္စားမႈတုိ႔ကုိ လုပ္ေနသူမွာ တရားသူႀကီး၊ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္မ်ားဟု အမ်ားစုကျမင္ေယာင္မိသည္။

တကယ္တမ္းအက်င့္ပ်က္ျခစားမႈႏွင့္ အာဏာပုိင္မ်ား၏ စြက္ဖက္မႈမ်ားရိွေနဆဲ ျမန္မာ့တရားစီရင္ေရးတြင္ နစ္နာသူ ျပည္သူ႔အသံကုိ တရား႐ံုးအထိ ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည့္ ျပည္သူ႔ရဲႏွင့္ ဥပေဒအရာရိွအခ်ိဳ႕၏ လုပ္ရပ္မ်ားက တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္တိမ္းေစာင္းရာတြင္ အဓိကေနရာမွ ပါ၀င္ေနေၾကာင္း ဥပေဒေလာကအသုိင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ အမႈသည္တို႔ကဆုိၾကသည္။

အမႈတစ္ခုကုိ နစ္နာသူက ရဲစခန္းတြင္ တုိင္ခ်က္ဖြင့္ေသာ္လည္း ရဲအမ်ားစုက ခ်က္ခ်င္းမဖြင့္ေပးၾကပါ။ တုိင္တန္းခံရသူသည္ နာမည္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးလား၊ ဂုဏ္သေရရိွလူႀကီးမင္းမ်ားလား၊ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသူ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားလား၊ ၀ိတ္ရိွသူလား စသျဖင့္ေလ့လာသည္။ အေကာင္ႀကီးႀကီး၊ အၿမီးရွည္ရွည္ျဖစ္ေနလွ်င္ ၿမိဳ႕နယ္က ခ႐ိုင္၊ ခ႐ိုင္က တုိင္းရဲမွဴးႀကီးအထိ သတင္းပုိ႔သည္။ ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထားျခင္းမရိွေသာ္လည္း အက်င့္တစ္ခုသဖြယ္ ရဲအခ်ိဳ႕က ေခတ္အဆက္ဆက္က်င့္သံုးသည္။

တုိင္ခ်က္ဖြင့္ၿပီးပါက အမႈသည္ တရားမလား၊ ရာဇ၀တ္ေၾကာင္းလား၊ ဘယ္ပုဒ္မႏွင့္ အေရးယူသင့္သလဲကုိ ဥပေဒအရာရိွထံ အႀကံေတာင္းသည္။ ဥပေဒအရာရိွက သက္ေသမျပည္စံုေသးဟု ဥပေဒေဘာင္အတြင္းက ပါးပါးေလးညစ္ထားလုိက္လွ်င္ အမႈသည္က သက္ေသထပ္စစ္ဖုိ႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာရဲကုိ ေပးရကမ္းရသည္။

တရားလိုႏွင့္ တရားခံ ဘယ္သူပုိက္ဆံပုိေပးႏုိင္သလဲေပၚ မူတည္၍ ပုဒ္မမ်ားသည္ တရား႐ံုးမေရာက္မီ မ်က္လွည့္ျပလုိက္သလုိ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ေၾကာင္း ဥပေဒပညာရွင္အခ်ိဳ႕ကေျပာသည္။

“ရဲေတြ၊ ဥပေဒအရာရိွေတြက သူတုိ႔မရရင္မရသလုိ လုပ္တယ္။ ရဲကလည္း သူမရရင္ ပညာျပျပန္ေရာ။ ဒီေတာ့ သူ႔ကုိလည္း တစ္ခါထပ္ေပးရျပန္ေရာ၊ ဒါေၾကာင့္ အမႈတစ္ခုျဖစ္ရင္ ငါးသေလာက္ေပါင္းစားရတဲ့စနစ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အားလံုးကုိေပါင္းၿပီး ေပးစားေနရတာကုိး”ဟု တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန ဦးေက်ာ္ေဇယ်ကေျပာသည္။

“မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈနဲ႔ ေထာင္ေျခာက္ႏွစ္က်တယ္။ ရဲဘက္မေရာက္ခင္ ဆဲြခ်(ဥပေဒအရာရိွ)က ကၽြန္မအိမ္ကုိသြားေတြ႕ၿပီး ငါးေသာင္းေပးရမယ္။ မေပးရင္ ေထာင္ထပ္ခ်ႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကုိယ့္လူက ေထာင္က်သြားၿပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မအိမ္ကလည္း ထပ္မေပးလုိက္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ပဲ ကၽြန္မ ေထာင္ေနာက္ထပ္ေလးႏွစ္ထပ္တုိးသြားတယ္။ ရဲဘက္စခန္းလည္းေရာက္သြားတယ္”ဟု မူးယစ္မႈျဖင့္ေထာင္က်ခဲ့သည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကေျပာသည္။

ရဲမွာ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးတြင္ အေရးႀကီးသည့္အုတ္ျမစ္ျဖစ္သည္။ ဥပေဒအရာရိွမွာ ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ရၿပီး အမႈျဖစ္စဥ္မ်ားကုိ ဥပေဒႏွင့္အညီ မွန္မွန္မွ်တစြာအႀကံေပးရန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပုဒ္မတပ္ တရားစဲြရသည့္ တုိင္ခ်က္ကုိ လက္ခံေပးရသည့္ ဥပေဒဘက္ေတာ္သားတုိ႔၏ လုပ္ပုိင္ခြင့္မွာ ကုိယ္က်ိဳးရွာလုိသူမ်ားအတြက္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူဖန္တီးေပးရာ လမ္းေၾကာင္းႀကီးအျဖစ္ရိွေနသည္ဟု နစ္နာခဲ့သူတုိ႔ကဆုိသည္။

“တိုက္ခန္း၀ယ္တဲ့ကိစၥ စရန္ျပန္မေပးလုိ႔ ပုဇြန္ေတာင္ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္တယ္။ ဒုရဲအုပ္က လမ္းစရိတ္တုိ႔၊ ခ႐ိုင္မွဴးကန္ေတာ့ရမယ္တုိ႔၊ စခန္းမွဴးကုိေပးရမယ္ဆုိၿပီး သံုးသိန္း၊ ဥပေဒအရာရိွကုိ အႀကံေတာင္းခဆိုၿပီး ႏွစ္သိန္း၊ စုစုေပါင္းငါးသိန္းယူသြားတယ္။ သံုးလေလာက္အထိ အမႈက တရား႐ံုးမေရာက္လို႔ ဥပေဒအရာရိွသြားေတြ႕ေတာ့ အဲဒီႏွစ္သိန္း သူမစားရပါဘူးတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မစစ္ခ်က္ထဲမွာမပါဘဲ သူဘာသာ ျပင္ေရးထားတဲ့စစ္ခ်က္ေၾကာင့္ အမႈကုိ ပလပ္လိုက္ရတာပါလုိ႔ ဥပေဒအရာရိွကေျပာတယ္”ဟု ေဒါက္တာဇင္မင္းေမာင္ေမာင္က သူ၏အေတြ႕အႀကံဳကုိေျပာသည္။

တရားသူႀကီးအခ်ိဳ႕ လာဘ္စားေသာ္လည္း တရားသူႀကီးအမ်ားစုလုိက္စားသည့္ အဂတိမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ရသည့္ ဘယာဂတိက အမ်ားဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန ဦးေရာဘတ္စန္းေအာင္ကလည္း ေျပာသည္။

“ဒါေတြေၾကာင့္ ျမန္မာ့အမႈသည္ေတြသာမက ႏုိင္ငံျခားသားေတြကပါ တရားစီရင္ေရးအေပၚမွာ အားမလုိ၊ အားမရျဖစ္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏုိင္ငံျခားက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြဟာ ၀င္သင့္သေလာက္မ၀င္ဘူး။ တုိင္းျပည္နာတယ္”ဟု ၎ကေျပာသည္။

အမႈလာေရာက္တုိင္တန္းပါက ရဲအေရးပုိင္ပါက အမႈဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး မမွန္မကန္တုိင္တန္းပါကလည္း တုိင္တန္းသူကုိ ျပန္လည္အေရးယူႏုိင္ေပရာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း ျမန္ဆန္္သြက္လက္ေစရန္ ရဲအေရးပုိင္အမႈကုိ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံဖြင့္ေပးသင့္ေၾကာင္းလည္း ဥပေဒပညာရွင္မ်ားက အႀကံျပဳသည္။

“ရဲအေရးမပုိင္လုိ႔ ဦးတုိက္မႈဆုိပုိဆုိးတယ္။ တရား႐ံုးကစစ္၊ ေပၚေပါက္ခ်က္နဲ႔ အေရးယူအမိန္႔ခ်။ မဟုတ္ရင္ပလပ္။ အေရးယူရင္ ဘယ္ေလာက္လက္ခံရင္ ဘယ္ေလာက္ရဲကုိျပန္ခ်ေပး။ တလဲြအသံုးခ်ေနတာေတြကုိ ၾကားေနရတယ္။ ဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္ေတြကုိ လုပ္စားေနၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ၾကတာ”ဟု အထက္တန္းေရွ႕ေနဦးခင္ေဇာ္ (မရမ္းကုန္း)က ေျပာၾကားသည္။

မဆလအစုိးရလက္ထက္တြင္ တရားေရး၀န္ႀကီးဌာန သီးသန္႔ရိွခဲ့ၿပီး ၀န္ႀကီးက တရားစီရင္ေရးကုိ ထိန္းေက်ာင္းကုိင္တြယ္ေသာေၾကာင့္ ယခုေလာက္ တရားစီရင္ေရးအေျခအေန မဆိုး၀ါးေၾကာင္း၊ တရားလႊတ္ေတာ္အဆင့္ေလာက္ေရာက္လွ်င္ပင္ အမွန္တရားႏွင့္နီးစပ္ၿပီဟု ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေၾကာင္း တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန ဦးသိန္းသန္းဦးကေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဥကၠ႒အျဖစ္တာ၀န္ယူထားေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးေကာ္မတီ၏ တစ္ႏွစ္ျပည့္အစီရင္ခံစာတြင္လည္း ဥပေဒအရာရိွမ်ားသည္ ျပည္သူမ်ား၏ရပုိင္ခြင့္ႏွင့္ အခြင့္အေရးမ်ား မနစ္နာေစရန္ ဥပေဒႏွင့္အညီ အကာကြယ္ေပးရပါမည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ ျပည္သူ႔ရဲအရာရိွမ်ားကလည္း ဖမ္းဆီးျခင္း၊ သက္ေသခံပစၥည္းသိမ္းဆည္းျခင္း၊ တရားစဲြဆုိျခင္းတုိ႔အတြက္ ဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ၾကၿပီး အမႈမွန္ေပၚေပါက္ေရး ဦးတည္ရပါမည္ဟုပါရိွသည္။

သို႔ေသာ္ ယင္းအခ်က္ေတြကုိ အမွန္တကယ္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္သူ မွ်တသည့္ ဥပေဒအရာရိွႏွင့္ ရဲအရာရိွတုိ႔မွာ အလြန္နည္းပါးေနပါေသးသည္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား လုပ္ေဆာင္ေနသည္ဟု သမၼတဦးသိန္းစိန္က ေျပာထားေသာ္လည္း လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈထူေျပာၿပီး ဥပေဒကုိ နားလည္သူတု႔ိကပင္ ဥပေဒကို လက္တစ္လံုးျခားျပဳလုပ္ေနသည့္ တရားဥပေဒေလာကသားအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ျပည္သူမ်ားၾကားက နစ္နာမႈတို႔ကုိ အစိုးရက မည္သုိ႔ေျဖရွင္းေပးပါမည္နည္းဟု ေမးရပါေတာ့မည္။

Credit To 7Day News Journal 
Read More »

ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးရန္ အသင့္ျဖစ္ပါၿပီလား ---------------- ေရးသားသူ- အိျဖဴလြင္

Photo: ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးရန္ အသင့္ျဖစ္ပါၿပီလား
----------------
ေရးသားသူ- အိျဖဴလြင္

ဒီမိုကေရစီရရွိရန္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုသည္ ဒီမိုကေရစီ၏အႏွစ္သာရကို အမွန္တကယ္ရရွိပါၿပီလား၊ ဒီမိုကေရစီ၏တာ၀န္မ်ားကို အမွန္တကယ္သိရွိေနပါၿပီလားဟု ေမးခြန္းေမးေသာအခါ ျပည္သူအမ်ားစုက မရရွိေသးပါ၊ မသိရွိေသးပါဟုသာ ေျဖၾကသည္။

တစ္ပါတီစနစ္ကို ၂၆ ႏွစ္ က်င့္သံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေနခဲ့ရသည့္အတြက္ ဒီမိုကေရစီယဥ္ေက်းမႈ ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ကင္းေ၀းခဲ့သည့္ ျပည္သူလူထုမွာ ထိုအေလ့အထမ်ားကို ေကာင္းစြာသိရွိ က်င့္သံုးႏိုင္ရန္မ်ားစြာ လိုအပ္ေနပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၀ါရင့္သတင္းစာ ဆရာရဲႏုိင္မိုးကလည္း ျမန္မာျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းဆိုသည့္အဆင့္မွ ကိုယ္တုိင္က်င့္သံုးသည့္ အဆင့္သို႔တက္ရန္ လိုၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ တိုက္တြန္းဖူးသည္။

“ဒီမိုကေရစီယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားဖို႔ဆိုတာက ျပည္သူအဆင့္မဟုတ္ေသးဘဲ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုယ္၌က ကာလတစ္ခုျဖတ္သန္းရဦးမယ္”ဟု ဒီမိုကေရစီရရွိေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွ ေမြးထုတ္ေပးလိုက္ေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီဥကၠ႒ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ကေျပာၾကားသည္။

စစ္အစိုးရမွ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္လာၿပီး ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးသည့္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနသည္မွာ သံုးႏွစ္ျပည့္လာသည့္ ယေန႔အခ်ိန္ကို ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အ၀မက်င့္သံုးႏိုင္ေသးဘဲ ေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား ျပဳေနသည့္အခ်ိန္သာျဖစ္သည္ဟု အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူမ်ားက ေျပာၾကားသည္။

ဒီမိုကေရစီမွာ ျပည္သူက အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တာျဖစ္တယ္။ ဒါဆိုျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာ၊ အေရးကိစၥေတြမွာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနရတယ္။ ကိုယ္တိုင္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနႏိုင္တယ္လို႔ ခံစားမိဖို႔လိုတယ္”ဟု ရန္ကုန္ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေက်ာင္း ဒါ႐ိုက္တာဘုတ္အဖဲြ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးစိုးျမင့္ေအာင္ကေျပာသည္။

ဥပမာအေနျဖင့္ လြတ္လပ္စြာဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္သည္ ဒီမိုကေရစီရရွိသည့္ အခြင့္အေရးျဖစ္ေသာ္လည္း အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ တရားဥပေဒျပင္ပမွ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား၊ အျခားသူမ်ား၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို ထိပါးျခင္း၊ ေစာ္ကားျခင္းမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ က်င့္စဥ္မ်ားႏွင့္မညီဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားကေျပာသည္။

“ျပည္သူေတြက ဒီမိုကေရစီရရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရမယ္ဆိုတာပဲသိတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕အရသာကို ခဲြခဲြျခားျခားမျမင္တတ္ေသးဘူး”ဟု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ပါတီ၏ လူငယ္ကြန္ရက္ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ေဒါက္တာေက်ာ္စြာဦးကေျပာသည္။

သို႔ရာတြင္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည့္ စကားလံုးကိုသာမဟုတ္ဘဲ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္မ်ားကိုပါ ျပည္သူအေနျဖင့္သိရွိရန္ အာဏာရအစိုးရ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအပါအ၀င္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ား၏ ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရအေပၚ ပညာေပးမႈမ်ားမွာ မလံုေလာက္ေသးပါဟု အဆိုပါအဖဲြ႕အစည္းမ်ားက ေထာက္ျပသည္။

အဘိဓာန္အနက္ဖြင့္ဆိုခ်က္အရ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ “အဓိကအာဏာကို ျပည္သူလူထု၏ လက္ထဲ၌သာ အပ္ႏွင္းထားၿပီး ယင္းအာဏာကို ျပည္သူလူထုက တိုက္႐ိုက္သံုးစဲြႏိုင္သည္ (သို႔မဟုတ္) လြတ္လပ္ေသာစနစ္ျဖင့္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားေသာ လူထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားက သံုးစဲြေသာ ျပည္သူလူထု၏အစိုးရ” ျဖစ္သည္။

ေအဘရာဟင္လင္ကြန္း၏ စကားအရဆိုရလွ်င္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ “ျပည္သူလူထု “၏”၊ ျပည္သူလူထု “က”၊ ျပည္သူလူထု “အတြက္” ျဖစ္ေသာ အစိုးရ” ျဖစ္ပါသည္။

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ပတ္သက္၍ အသိပညာေပးမႈမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔လုပ္ကိုင္ရန္ ပါလီမန္ေခတ္ ၁၉၅၀ တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု စိတ္ကူးႀကိဳးပမ္းခဲ့ၿပီး ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားျပန္႔ပြားေရးအဖဲြ႕ဖဲြ႕ကာ ႏိုင္ငံတစ္၀န္းပညာေပးရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေၾကာင္း “တာေတစေနသား” စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိေရာက္စြာလုပ္ကိုင္သူမရွိျခင္း၊ အကဲြအၿပဲဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးမၿငိမ္သက္မႈေၾကာင့္  ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ အဆိုပါအဖဲြ႕ ပ်က္စီးခဲ့၍ ဦးႏုရည္ရြယ္ခ်က္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။

အစိုးရက အရာရာကိုတင္းက်ပ္ထားရာမွ ေျဖေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ လူထု၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ား ပြင့္အန္လွ်ံက်လာသည့္အခ်ိန္တြင္ အစိုးရႏွင့္ ထိရွမႈမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ ျပည္သူ၏မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ကူညီေပးႏိုင္သည့္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားကိုယ္တိုင္ သတိထားသင့္သည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သကဲ့သို႔ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားသည္ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္သူမ်ားမဟုတ္ဘဲ အဖဲြ႕အစည္းပံုစံျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္လိုသည္ဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခု၏ အမႈေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးတိုးတိုးကသံုးသပ္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်လုပ္ေနေပမယ့္ ဒီလိုအသိအျမင္ေပးတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းေတြ အမ်ားႀကီးအားနည္းေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္သူလူထုထဲကို ဒါရဲ႕အႏွစ္သာရေတြကို စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွ႔ံေနေအာင္ လုပ္ဖို႔ကလည္း အားနည္းေနတုန္းပဲ”ဟု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႕အစည္းေခါင္းဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဂ်င္မီကေျပာသည္။

“ေျပာရင္ ဒီမိုကေရစီကိုက်င့္သံုးေနတဲ့ အစိုးရအဖဲြ႕ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တာ၀န္ယူမႈ၊ တာ၀န္ခံမႈေတြ မရွိေသးတာ။ သာမန္ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီတာ၀န္ေတြကို နားလည္ဦးမလဲ”ဟု ဦးဂ်င္မီကဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

ေအာက္ေျချပည္သူလူထုအထိ ပညာေပးရန္ အသိအျမင္ေပးရန္အတြက္ အေျခခံပညာေရးတြင္ပင္ လူတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေလးစားတတ္ရန္ အေလ့အက်င့္ကို ေရရွည္အတြက္ ထည့္သြင္းရန္လိုသည္ဟု ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ကအႀကံျပဳသည္။

“ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရအေနနဲ႔ ႐ုပ္သံေရဒီယိုေတြကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပည္သူ႔အသိပညာေပးအစီအစဥ္ေတြကို ထုတ္လႊင့္ခြင့္ေပးရမယ္ထင္ပါတယ္”ဟု ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူ ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးသိမ္းကေျပာသည္။

ထို႔အတြက္ အဓိကက်သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားသည္လည္း မွန္ကန္ေသာအသိအျမင္မ်ားေပးရန္ တာ၀န္ရွိသူမ်ားျဖစ္ၿပီး ေအာက္ေျခသို႔ အမွန္တကယ္ဆင္းရန္လည္း လိုသည္ဟု အခ်ဳိ႕သူမ်ားက ေထာက္ျပသည္။

“ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ သိခ်င္တာေတြ၊ ေမးခ်င္တာေတြကို ဘယ္ကသိရမလဲ။ ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကို ေမးရမလား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီကို အားကိုးရမလား၊ ဘယ္ပညာရွင္ကို ေမးရမလဲ၊ ဘယ္သူေတြက လာေျပာမလဲ၊ သူတို႔ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္ေနပါတယ္ဆိုတာ ဘာကိုၾကည့္ၿပီး ယံုရမလဲလို႔ပဲ ေမးခ်င္တယ္”ဟု အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ ကုမၸဏီတစ္ခု၏ အေရာင္းႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး မသဇင္ျမင့္က သူ၏အျမင္ကိုေျပာသည္။ 

ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ားမွ အခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္လည္း ပညာေပးေဆြးေႏြးပဲြတိုင္း၊ ေဟာေျပာပြဲတိုင္းသို႔ တက္ေလ့ရွိသူမ်ားသာျဖစ္ၿပီး ၎တို႔ထံမွ ျပန္လည္ဆင့္ပြားမႈမ်ဳိးကိုမေတြ႕ရဟု ေ၀ဖန္မႈမ်ားလည္းရွိသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုသုိ႔ျဖစ္ေနျခင္းမွာလည္း လူသားအရင္းအျမစ္ အကန္႔အသတ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အေျခအေနအရ ထပ္ဆင့္ပြားမ်ားမႈမ်ား၊ ေ၀မွ်မႈမ်ားျပဳလုပ္ရန္ အဆိုပါပုဂိၢဳလ္မ်ား ကိုယ္တိုင္၏ စြမ္းရည္ႏွင့္ဆိုင္သည္ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အေျခစိုက္ေနထိုင္သူ မႏိုးႏိုးထက္စံက ၎၏ယူဆခ်က္ကိုေျပာသည္။

အခ်ဳိ႕ေသာေဆြးေႏြးပဲြမ်ားတြင္ ျပည္သူအခ်ဳိ႕ပါ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိေသာ္လည္း ျပည္သူကေမးေသာေမးခြန္းမ်ားကို ပညာရွင္မ်ားက ျပန္လည္ေျဖၾကားရာတြင္(သို႔မဟုတ္)ေဟာေျပာမႈမ်ားတြင္ အမ်ားနားလည္လြယ္ေသာပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဟုလည္း အဆုိပါေဟာေျပာပြဲမ်ားတြင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့မႈကို လူငယ္ကြန္ရက္မွ ကိုသန္႔စင္ကေျပာသည္။

“ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ လူအမ်ားႀကီးတက္ေပမယ့္ တကယ္ေက်လည္ေအာင္ မေျပာႏိုင္တဲ့ပဲြမ်ဳိးကို မလုပ္ခ်င္ဘူး။ လူ ၂၀ ေလာက္ ပဲြတက္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အဲဒီလူေတြက လူေတြအမ်ားႀကီးကို ျပန္ေ၀မွ်ေပးႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္”ဟု စာေပေဟာေျပာပဲြမ်ားတြင္လည္း ေဟာေျပာေလ့ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႏွင့္ စာေရးဆရာမတစ္ဦးျဖစ္သူ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)ကေျပာသည္။

နယ္ၿမိဳ႕မ်ားႏွင့္ ေက်းလက္ေနရာအႏွံ႔အျပားသို႔ သြားေရာက္၍ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည့္ထဲမွ ေအာင္ျမင္ေသာအဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုျဖစ္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႕အစည္း၏ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဂ်င္မီက ျပည္သူ၏ အေျခခံအခြင့္အေရးျဖစ္သည့္ မသိသည္ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ရန္၊ တိုင္ၾကားရန္စသည္တို႔ျပဳလုပ္ရန္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ေျပာၿပီး အမွန္တကယ္နားလည္လြယ္ရန္အတြက္ အႏုပညာရွင္မ်ား၏ ပံ့ပိုးမႈသည္လည္း ျပည္သူအားလံုး ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိရွိရန္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုဟုေျပာသည္။

ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္မ်ားသိရွိၿပီး ျမန္မာျပည္သူမ်ား က်င့္သံုးရန္မွာ ေရရွည္လုပ္ေဆာင္ရမည္သာျဖစ္သည္။ အသိပညာရရန္အတြက္ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၊ အမ်ဳိးသားေရးႏွင့္ ဘာသာေရးအမုန္းပြားေစမည့္ ေဟာေျပာမႈမ်ားမဟုတ္ဘဲ အသိပညာတိုးပြားေရးကိုသာ အမွန္တကယ္ရည္ရြယ္သည့္ ေဟာေျပာမႈမ်ားျဖစ္ရန္လိုအပ္သည္ဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကဆိုသည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ရာႏႈန္းျပည့္လြတ္လပ္မႈမရွိေသးသည့္အခ်ိန္တြင္ ျပည္သူမ်ားအား ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ပညာေပးမႈမ်ားကို လုပ္သည့္ေနရာတြင္ အဓိကအားျဖင့္ အစိုးရ၏ အားေပးမႈပံ့ပိုးမႈမ်ားသည္ အလြန္အေရးႀကီးသည္ဟု ၎တို႔ကသံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။

ဓာတ္ပုံ- နစ္ကီ
ဒီမိုကေရစီရရွိရန္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္သူလူထုသည္ ဒီမိုကေရစီ၏အႏွစ္သာရကို အမွန္တကယ္ရရွိပါၿပီလား၊ ဒီမိုကေရစီ၏တာ၀န္မ်ားကို အမွန္တကယ္သိရွိေနပါၿပီလားဟု ေမးခြန္းေမးေသာအခါ ျပည္သူအမ်ားစုက မရရွိေသးပါ၊ မသိရွိေသးပါဟုသာ ေျဖၾကသည္။

တစ္ပါတီစနစ္ကို ၂၆ ႏွစ္ က်င့္သံုးခဲ့ၿပီးေနာက္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေနခဲ့ရသည့္အတြက္ ဒီမိုကေရစီယဥ္ေက်းမႈ ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္မ်ားႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ကင္းေ၀းခဲ့သည့္ ျပည္သူလူထုမွာ ထိုအေလ့အထမ်ားကို ေကာင္းစြာသိရွိ က်င့္သံုးႏိုင္ရန္မ်ားစြာ လိုအပ္ေနပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ၀ါရင့္သတင္းစာ ဆရာရဲႏုိင္မိုးကလည္း ျမန္မာျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းဆိုသည့္အဆင့္မွ ကိုယ္တုိင္က်င့္သံုးသည့္ အဆင့္သို႔တက္ရန္ လိုၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ တိုက္တြန္းဖူးသည္။

“ဒီမိုကေရစီယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားဖို႔ဆိုတာက ျပည္သူအဆင့္မဟုတ္ေသးဘဲ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုယ္၌က ကာလတစ္ခုျဖတ္သန္းရဦးမယ္”ဟု ဒီမိုကေရစီရရွိေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွ ေမြးထုတ္ေပးလိုက္ေသာ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီဥကၠ႒ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ကေျပာၾကားသည္။

စစ္အစိုးရမွ အရပ္သားအစိုးရျဖစ္လာၿပီး ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးသည့္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနသည္မွာ သံုးႏွစ္ျပည့္လာသည့္ ယေန႔အခ်ိန္ကို ဒီမိုကေရစီ အျပည့္အ၀မက်င့္သံုးႏိုင္ေသးဘဲ ေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား ျပဳေနသည့္အခ်ိန္သာျဖစ္သည္ဟု အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူမ်ားက ေျပာၾကားသည္။

ဒီမိုကေရစီမွာ ျပည္သူက အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တာျဖစ္တယ္။ ဒါဆိုျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ဘ၀နဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာ၊ အေရးကိစၥေတြမွာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ေနရတယ္။ ကိုယ္တိုင္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနႏိုင္တယ္လို႔ ခံစားမိဖို႔လိုတယ္”ဟု ရန္ကုန္ႏိုင္ငံေရးသိပၸံေက်ာင္း ဒါ႐ိုက္တာဘုတ္အဖဲြ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးစိုးျမင့္ေအာင္ကေျပာသည္။

ဥပမာအေနျဖင့္ လြတ္လပ္စြာဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္သည္ ဒီမိုကေရစီရရွိသည့္ အခြင့္အေရးျဖစ္ေသာ္လည္း အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ တရားဥပေဒျပင္ပမွ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား၊ အျခားသူမ်ား၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို ထိပါးျခင္း၊ ေစာ္ကားျခင္းမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ က်င့္စဥ္မ်ားႏွင့္မညီဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားကေျပာသည္။

“ျပည္သူေတြက ဒီမိုကေရစီရရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရမယ္ဆိုတာပဲသိတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕အရသာကို ခဲြခဲြျခားျခားမျမင္တတ္ေသးဘူး”ဟု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ပါတီ၏ လူငယ္ကြန္ရက္ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ေဒါက္တာေက်ာ္စြာဦးကေျပာသည္။

သို႔ရာတြင္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည့္ စကားလံုးကိုသာမဟုတ္ဘဲ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္မ်ားကိုပါ ျပည္သူအေနျဖင့္သိရွိရန္ အာဏာရအစိုးရ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအပါအ၀င္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ား၏ ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရအေပၚ ပညာေပးမႈမ်ားမွာ မလံုေလာက္ေသးပါဟု အဆိုပါအဖဲြ႕အစည္းမ်ားက ေထာက္ျပသည္။

အဘိဓာန္အနက္ဖြင့္ဆိုခ်က္အရ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ “အဓိကအာဏာကို ျပည္သူလူထု၏ လက္ထဲ၌သာ အပ္ႏွင္းထားၿပီး ယင္းအာဏာကို ျပည္သူလူထုက တိုက္႐ိုက္သံုးစဲြႏိုင္သည္ (သို႔မဟုတ္) လြတ္လပ္ေသာစနစ္ျဖင့္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားေသာ လူထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားက သံုးစဲြေသာ ျပည္သူလူထု၏အစိုးရ” ျဖစ္သည္။

ေအဘရာဟင္လင္ကြန္း၏ စကားအရဆိုရလွ်င္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ “ျပည္သူလူထု “၏”၊ ျပည္သူလူထု “က”၊ ျပည္သူလူထု “အတြက္” ျဖစ္ေသာ အစိုးရ” ျဖစ္ပါသည္။

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ပတ္သက္၍ အသိပညာေပးမႈမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔လုပ္ကိုင္ရန္ ပါလီမန္ေခတ္ ၁၉၅၀ တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု စိတ္ကူးႀကိဳးပမ္းခဲ့ၿပီး ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားျပန္႔ပြားေရးအဖဲြ႕ဖဲြ႕ကာ ႏိုင္ငံတစ္၀န္းပညာေပးရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေၾကာင္း “တာေတစေနသား” စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိေရာက္စြာလုပ္ကိုင္သူမရွိျခင္း၊ အကဲြအၿပဲဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးမၿငိမ္သက္မႈေၾကာင့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ အဆိုပါအဖဲြ႕ ပ်က္စီးခဲ့၍ ဦးႏုရည္ရြယ္ခ်က္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။

အစိုးရက အရာရာကိုတင္းက်ပ္ထားရာမွ ေျဖေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည့္အခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ လူထု၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ား ပြင့္အန္လွ်ံက်လာသည့္အခ်ိန္တြင္ အစိုးရႏွင့္ ထိရွမႈမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္သျဖင့္ ျပည္သူ၏မေက်နပ္ခ်က္မ်ားကို ကူညီေပးႏိုင္သည့္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားကိုယ္တိုင္ သတိထားသင့္သည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သကဲ့သို႔ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားသည္ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္သူမ်ားမဟုတ္ဘဲ အဖဲြ႕အစည္းပံုစံျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္လိုသည္ဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခု၏ အမႈေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးတိုးတိုးကသံုးသပ္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်လုပ္ေနေပမယ့္ ဒီလိုအသိအျမင္ေပးတဲ့ အဖဲြ႕အစည္းေတြ အမ်ားႀကီးအားနည္းေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္သူလူထုထဲကို ဒါရဲ႕အႏွစ္သာရေတြကို စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွ႔ံေနေအာင္ လုပ္ဖို႔ကလည္း အားနည္းေနတုန္းပဲ”ဟု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႕အစည္းေခါင္းဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဂ်င္မီကေျပာသည္။

“ေျပာရင္ ဒီမိုကေရစီကိုက်င့္သံုးေနတဲ့ အစိုးရအဖဲြ႕ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တာ၀န္ယူမႈ၊ တာ၀န္ခံမႈေတြ မရွိေသးတာ။ သာမန္ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီတာ၀န္ေတြကို နားလည္ဦးမလဲ”ဟု ဦးဂ်င္မီကဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

ေအာက္ေျချပည္သူလူထုအထိ ပညာေပးရန္ အသိအျမင္ေပးရန္အတြက္ အေျခခံပညာေရးတြင္ပင္ လူတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေလးစားတတ္ရန္ အေလ့အက်င့္ကို ေရရွည္အတြက္ ထည့္သြင္းရန္လိုသည္ဟု ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ကအႀကံျပဳသည္။

“ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရအေနနဲ႔ ႐ုပ္သံေရဒီယိုေတြကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျပည္သူ႔အသိပညာေပးအစီအစဥ္ေတြကို ထုတ္လႊင့္ခြင့္ေပးရမယ္ထင္ပါတယ္”ဟု ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူ ေဒါက္တာရန္မ်ဳိးသိမ္းကေျပာသည္။

ထို႔အတြက္ အဓိကက်သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားသည္လည္း မွန္ကန္ေသာအသိအျမင္မ်ားေပးရန္ တာ၀န္ရွိသူမ်ားျဖစ္ၿပီး ေအာက္ေျခသို႔ အမွန္တကယ္ဆင္းရန္လည္း လိုသည္ဟု အခ်ဳိ႕သူမ်ားက ေထာက္ျပသည္။

“ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ သိခ်င္တာေတြ၊ ေမးခ်င္တာေတြကို ဘယ္ကသိရမလဲ။ ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကို ေမးရမလား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီကို အားကိုးရမလား၊ ဘယ္ပညာရွင္ကို ေမးရမလဲ၊ ဘယ္သူေတြက လာေျပာမလဲ၊ သူတို႔ျပည္သူေတြအတြက္ လုပ္ေနပါတယ္ဆိုတာ ဘာကိုၾကည့္ၿပီး ယံုရမလဲလို႔ပဲ ေမးခ်င္တယ္”ဟု အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ ကုမၸဏီတစ္ခု၏ အေရာင္းႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး မသဇင္ျမင့္က သူ၏အျမင္ကိုေျပာသည္။

ပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ားမွ အခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္လည္း ပညာေပးေဆြးေႏြးပဲြတိုင္း၊ ေဟာေျပာပြဲတိုင္းသို႔ တက္ေလ့ရွိသူမ်ားသာျဖစ္ၿပီး ၎တို႔ထံမွ ျပန္လည္ဆင့္ပြားမႈမ်ဳိးကိုမေတြ႕ရဟု ေ၀ဖန္မႈမ်ားလည္းရွိသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုသုိ႔ျဖစ္ေနျခင္းမွာလည္း လူသားအရင္းအျမစ္ အကန္႔အသတ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အေျခအေနအရ ထပ္ဆင့္ပြားမ်ားမႈမ်ား၊ ေ၀မွ်မႈမ်ားျပဳလုပ္ရန္ အဆိုပါပုဂိၢဳလ္မ်ား ကိုယ္တိုင္၏ စြမ္းရည္ႏွင့္ဆိုင္သည္ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အေျခစိုက္ေနထိုင္သူ မႏိုးႏိုးထက္စံက ၎၏ယူဆခ်က္ကိုေျပာသည္။

အခ်ဳိ႕ေသာေဆြးေႏြးပဲြမ်ားတြင္ ျပည္သူအခ်ဳိ႕ပါ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိေသာ္လည္း ျပည္သူကေမးေသာေမးခြန္းမ်ားကို ပညာရွင္မ်ားက ျပန္လည္ေျဖၾကားရာတြင္(သို႔မဟုတ္)ေဟာေျပာမႈမ်ားတြင္ အမ်ားနားလည္လြယ္ေသာပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဟုလည္း အဆုိပါေဟာေျပာပြဲမ်ားတြင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့မႈကို လူငယ္ကြန္ရက္မွ ကိုသန္႔စင္ကေျပာသည္။

“ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ လူအမ်ားႀကီးတက္ေပမယ့္ တကယ္ေက်လည္ေအာင္ မေျပာႏိုင္တဲ့ပဲြမ်ဳိးကို မလုပ္ခ်င္ဘူး။ လူ ၂၀ ေလာက္ ပဲြတက္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အဲဒီလူေတြက လူေတြအမ်ားႀကီးကို ျပန္ေ၀မွ်ေပးႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္”ဟု စာေပေဟာေျပာပဲြမ်ားတြင္လည္း ေဟာေျပာေလ့ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႏွင့္ စာေရးဆရာမတစ္ဦးျဖစ္သူ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)ကေျပာသည္။

နယ္ၿမိဳ႕မ်ားႏွင့္ ေက်းလက္ေနရာအႏွံ႔အျပားသို႔ သြားေရာက္၍ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည့္ထဲမွ ေအာင္ျမင္ေသာအဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုျဖစ္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႕အစည္း၏ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးဂ်င္မီက ျပည္သူ၏ အေျခခံအခြင့္အေရးျဖစ္သည့္ မသိသည္ကုိ ေမးခြန္းထုတ္ရန္၊ တိုင္ၾကားရန္စသည္တို႔ျပဳလုပ္ရန္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ေျပာၿပီး အမွန္တကယ္နားလည္လြယ္ရန္အတြက္ အႏုပညာရွင္မ်ား၏ ပံ့ပိုးမႈသည္လည္း ျပည္သူအားလံုး ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိရွိရန္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုဟုေျပာသည္။

ဒီမိုကေရစီအေလ့အက်င့္မ်ားသိရွိၿပီး ျမန္မာျပည္သူမ်ား က်င့္သံုးရန္မွာ ေရရွည္လုပ္ေဆာင္ရမည္သာျဖစ္သည္။ အသိပညာရရန္အတြက္ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၊ အမ်ဳိးသားေရးႏွင့္ ဘာသာေရးအမုန္းပြားေစမည့္ ေဟာေျပာမႈမ်ားမဟုတ္ဘဲ အသိပညာတိုးပြားေရးကိုသာ အမွန္တကယ္ရည္ရြယ္သည့္ ေဟာေျပာမႈမ်ားျဖစ္ရန္လိုအပ္သည္ဟု ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ 
 
လူထုအေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းမ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကဆိုသည္။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ရာႏႈန္းျပည့္လြတ္လပ္မႈမရွိေသးသည့္အခ်ိန္တြင္ ျပည္သူမ်ားအား ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ပညာေပးမႈမ်ားကို လုပ္သည့္ေနရာတြင္ အဓိကအားျဖင့္ အစိုးရ၏ အားေပးမႈပံ့ပိုးမႈမ်ားသည္
 အလြန္အေရးႀကီးသည္ဟု ၎တို႔ကသံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။
Credit To 7Day News Journal
Read More »

ဒီမိုကေရစီမီးပြားမ်ား လြင့္ပါးခ်ိန္ ေက်ာ္ဗလ

ကင္းဘရစ္ခ်္တကၠသိုလ္ ပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဂြၽန္ဒန္းက ဒီမိုကေရစီကို လႊမ္းမိုးလာေသာ ကမၻာ့စိတ္ကူး" ဟု တင္စားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေၾကာက္စရာ၊ သံသယျဖစ္စရာ အေနႏွင့္ သတ္မွတ္ေန ၾကေသးသည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ အားၿပိဳင္မႈမ်ားက နက္႐ိႈင္းလာသည္။ စစ္တပ္ကို ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ရျခင္းသည္ ျပည္သူမ်ားအတြက္ သိပ္ၿပီးေၾကာက္ရြံ႕ ထိတ္လန္႔စရာ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ေတာ့ေပ။
အေျခအေန မဟန္မွန္း သိလာၾကေသာ အာဏာရွင္ မ်ားသည္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လာေသာ ျပည္သူမ်ားကို တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း ပူးေပါင္းလာၾကသည္။ ရန္သူကိုခြာသတ္၍ မရလွ်င္ ပူးသတ္ရန္ ႀကဳိးစားျခင္း ကသာ အေကာင္းဆုံးဗ်ဴဟာ ျဖစ္ေၾကာင္း အာဏာရွင္ေတြက ေကာင္းစြာ သိလာၾကသည္။ ယင္းကိုပင္ ေဆမြာမာတင္လစ္ဆက္ ဆိုသူက "ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ အာဏာရွင္မ်ား" ဟု တင္စား ေခၚေဝၚခဲ့သည္။
အာဏာရွင္ေတြက ပါးနပ္ၾကသည္။ အတုအေယာင္ လြတ္လပ္ခြင့္ မ်ားကို ေပးၿပီး ဟန္ျပဒီမိုကေရစီ မ်ားႏွင့္ ျပည္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္ၾကသည္။ ႐ုရွားတြင္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရး ဝါဒီမ်ား က်င့္သုံးေနသည့္ ဒီမိုကေရစီသည္ “ရင္ခြင္ပိုက္ ဒီမိုကေရစီ” သေဘာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ “အတုအေယာင္ ဒီမိုကေရစီ” ဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။
တ႐ုတ္ တို႔ကလည္း သူတို႔က်င့္သုံးသည့္ ဒီမိုကေရစီကို စနစ္က်ေသာ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလ့ ရွိသည္။ သူတို႔ ဒီမိုကေရစီက တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ႏိုင္ငံေရး ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ မ်ားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ တစ္ပါတီ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟု ဆိုရမည္ ထင္သည္။ တိန္ေရွာက္ပင္ လက္ထက္က အမႊမ္းတင္သည့္ စကားႏွင့္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ "တ႐ုတ္နည္း တ႐ုတ္ဟန္ျဖင့္ ေခတ္မီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္အံ့" ဟုဆိုရမည္။
တ႐ုတ္ ႐ူပေဗဒပညာရွင္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယခု အတိုက္အခံတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနသည့္ ဖန္လီဇီး ဆိုသူက သူ႔တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို တ႐ုတ္နည္းတ႐ုတ္ဟန္ ႐ူပေဗဒကို ယုံၾကည္သလားဟု ေမးဖူးသည္။ ဖန္က သိပၸံနည္းက် အဆိုငါးခုကို ေထာက္ျပထားသည္။ ယင္းအဆို မ်ားက ဒီမိုကေရစီကို အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္မည္ေလာဟု ဆန္းစစ္စရာ ျဖစ္လာသည္။
သိပၸံပညာသည္ သံသယျဖင့္ စတင္သည္။ ေမာ္စီတုံးဝါဒလို ယုံၾကည္မႈျဖင့္ မတည္ေဆာက္ေပ။
သိပၸံပညာသည္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုအေပၚတြင္ ဖိစီးမႈမ်ား မရွိေစရန္ အေလးထားသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အစဥ္အလာ ကိုလည္း လိုက္နာခ်င္မွ လိုက္နာမည္။
သိပၸံပညာသည္ တန္းတူညီမွ် စဥ္းစားရသည္။ အဆိုတစ္ခုသည္ အျခားအဆို တစ္ခုထက္ သာသည္ဆိုေသာ အယူအဆျဖင့္ စဥ္းစားၿပီး စတင္ေလ့ မရွိေပ။
သိပၸံပညာသည္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္း ရယူႏိုင္မႈကို ဦးစားေပးသည္။
သိပၸံပညာသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသျပရန္ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာ ဥပေဒသမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီရသည္။ တစ္ေနရာတစ္မ်ိဳး ေနာက္တစ္ေနရာ တစ္မ်ိဳး သတ္မွတ္၍ မရေပ။
၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ကတည္းက တြက္စစ္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာႏိုင္ငံ အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔ျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ဒီမိုကေရစီကို ျပန္ဆန္းစစ္လွ်င္ ေအာင္ျမင္သည္ထက္ က်ဆုံးသည့္ဘက္က မ်ားေၾကာင္း Freedom House က သုံးသပ္ထားသည္။
အီဂ်စ္၊ လစ္ဗ်ား၊ အိုင္ဗရီကို႔၊ ျမန္မာႏွင့္ ဆီနီေဂါ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ခ်ီတက္ႏိုင္ရန္ အစိုးရက ေဆာင္ရြက္ေနသည္ ဟု ဆိုရမည္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္သည့္ အီရတ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ကူဝိတ္၊ အိုမန္ႏွင့္ ဆီးရီးယားႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ ျပည္သူတို႔က ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ျဖစ္ပြားၿပီး ေသြးလႊမ္းေနရသည္။
ကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ား မရပ္မနား ျဖစ္ပြား ေနေသာ္လည္း ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းမႈ ေတြက ျဖစ္ပြားေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုသည္က အေနာက္နည္း အေနာက္ဟန္ျဖစ္ၿပီး၊ အေနာက္စတိုင္ အတိုင္း အတင္းအဓမၼ သြတ္သြင္းရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေပ။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္က ခ်ီလီႏိုင္ငံမွ ဝတၳဳေရးဆရာ အစၥဘဲလ္ အယ္လန္းေဒး က "လက္တင္ အေမရိကသည္ ဒီမိုကေရစီကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့သည္" ဟု ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့တစ္ျခမ္းစာခန္႔ ရွိေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ ေနၾကရေသးသည္။ အာဖရိက တိုက္တြင္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္အတြင္း ႏိုင္ငံေပါင္း ၂၃ ႏိုင္ငံတြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ား က်င္းပေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေဒသ မ်ားတြင္ ကမၻာ့အဆိုးဆုံး အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ားက ရွိေနသည္။
အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေဒသမ်ားသည္ အာဏာရွင္ အစိုးရမ်ားက ဖိႏွိပ္ လြန္းသျဖင့္ ဒယ္အိုးလို ခြက္က်ေနၿပီ ဟုပင္ တင္စားေနၾကသည္။ သူတို႔ အာဏာ မေပ်ာက္ပ်က္ေရးအတြက္ ဒီမိုကေရစီ မေပးရန္ အေရးႀကီးသည္။ အာရွတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဒီမိုကေရစီ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာၿပီး၊ ေျမာက္ကိုရီးယား ႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီ ဆုတ္ယုတ္မႈက ကမ္းကုန္ေနသည္။ ေျမာက္အေမရိက ႏွင့္ ဥေရာပ တြင္လည္း ဒီမိုကေရစီ တိုးတက္မႈက ေရာေထြးေနသည္။ ထိုႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီကို ေဖာ္ေဆာင္ ႏိုင္သည္ထား စီးပြားေရးက က်ဆင္းၿပီး ျပည္သူေတြက လုံးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ေနၾကသည္။
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ကင္းေသာႏိုင္ငံ မရွိသေလာက္ ျဖစ္လာသည္။ ဒီမိုကေရစီ ဆိုသည္မွာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုႏွင့္ တူၿပီး အၿမဲအျပတ္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ရန္ လိုလာသည္။ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ကာလသည္ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံႏိုင္ေသာ အေနအထား ျဖစ္သည္။ ထိုကာလတြင္ အတား အဆီး၊ အတိုက္အခိုက္၊ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား ရွိလာႏိုင္သည္။ ေသြးစည္း ညီညြတ္ျခင္းျဖင့္သာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အမ်ားသေဘာသည္ အမွား ေပါသည္ ဆိုေသာ္လည္း အမ်ားဆႏၵႏွင့္ အညီ ဒီမိုကေရစီ အတြက္ သင့္ေလ်ာ္မည့္ ပုံစံမ်ားကို အၿမဲျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲသြားရန္ လိုသည္။ ထိုသို႔ေျပာင္း လဲရာတြင္ အၾကမ္းဖက္မႈ မရွိဘဲ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ေရးက ပိုၿပီးအေရး ႀကီးသည္။
အစိုးရဆိုသည္မွာ အတင္းအက်ပ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ခိုင္းရသည့္ သေဘာ၊ အဓမၼတိုက္တြန္း ေစခိုင္းရသည့္ သေဘာမ်ား ရွိေနေသာေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားက သေဘာ မက်တတ္သည္က မ်ားသည္။ မည္မွ် သေဘာက်ၿပီး တင္ေျမႇာက္ထားသည္ ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ဆႏၵ အလိုအတိုင္း မျဖစ္လွ်င္ အစိုးရကို ၿငိဳျငင္ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။
ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ ဆိုသည္မွာလည္း တစ္ခါတစ္ရံ အာဏာရွင္ မ်က္ႏွာဖုံးကို အငွားသုံးသင့္လွ်င္ သုံးၾကရသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ လိုက္ေလ်ာလြန္းသည့္ အစိုးရသည္ အုပ္ခ်ဳပ္၍ မရႏိုင္သည့္ သေဘာကိုလည္း သတိထားရမည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူေတြ ေၾကာက္ရြံ႕ၾကသည္မွာ အၾကမ္းဖက္မႈ ျဖစ္သည္။ အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ မည္ကိုလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း အၾကမ္းဖက္မည္ ကိုလည္း ေၾကာက္ၾကသည္။ ဥပမာ - ဆီးရီးယား ႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္သည္။
ဖိႏွိပ္သည့္ အစိုးရသည္ က်ဆုံးရမည္သာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ ဖိႏွိပ္သည့္ အစိုးရမွ ေရရွည္ မတည္ၿမဲႏိုင္ေပ။ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မဟတၱမဂႏၵီက "အာဏာအရွိဆုံးသူ ျဖစ္ပါေစ ဥပေဒကို မလိုက္နာလွ်င္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္မျဖစ္ႏိုင္" ဟု ဆိုထားသည္။
ဒီမိုကေရစီစံ မ်ားက ပ်ံ႕ႏွံ႔လႊမ္းမိုးလာသည္။ ကမၻာက ျပားလာၿပီး လူေတြက တစ္ေနရာႏွင့္ တစ္ေနရာ ကူးသန္း သြားလာေနၾကသည္။ ေခတ္က သတင္းအခ်က္အလက္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ ျဖစ္သည္။ ေနရာတိုင္းတြင္ ေလာင္စာေတြက ရွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီ မီးပြားေလးမ်ား လြင့္ပါးလာမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ စိုးရိမ္စြာျဖင့္ အာဏာရွင္မ်ားသည္ ေရဖ်န္းထားရန္ လိုသည္။ ဓားဓားခ်င္း တုတ္တုတ္ခ်င္း စိန္ေခၚဝံ့ေသာ အာဏာရွင္ မ်ားကား တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ က်ဆုံးခဲ့ရသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကို မယံုၾကည္တာလဲ ေမာင္တင္ဦး (ေျမာင္းျမ)

Q-23-12
အစိုးရႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ား၏ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ ေဆြးေႏြးပြဲ ဒုတိယေန႔ကို ႏို၀င္ဘာ ၅ ရက္က က်င္းပခဲ့စဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္ေဇာ္ထြန္း)
မယံုၾကည္ဘူးလား
မယံုၾကည္တာ မဂၤလာစကားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အစဥ္အလာကို ရည္ညႊန္းေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဖက္ဖက္က တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဖက္ဖက္ကို အထင္အျမင္လြဲေနတာ၊ လက္မခံႏုိင္တာ အထင္မႀကီးတာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသ လုိက္တာပါ။
လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တစ္စုနဲ႔တစ္စု မယံုႏိုင္စရာ အေၾကာင္းေတြက အမ်ားအျပား ရွိေနပါတယ္။ လင္နဲ႔မယား၊ သားနဲ႔သမီး၊ ညီနဲ႔အစ္ကို အခ်င္းခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း အတူတူ တစ္အိမ္တည္းေနသူ အခ်င္းခ်င္း၊ တစ္ႏုိင္ငံတည္းေနသူ အခ်င္းခ်င္း နိစၥဓူ၀ ျပႆနာမ်ား ေျဖရွင္းေနရတာေၾကာင့္ ေျဖရွင္းပံု ကြဲလြဲမႈ အေၾကာင္းအရာအေပၚ သေဘာေပါက္ပံု ကြဲလြဲမႈ၊ ခံယူခ်က္ ကြဲလြဲမႈ စတာေတြေၾကာင့္ ယံုၾကည္မႈေတြ ပ်က္ျပားၾကတာ အဆန္းတၾကယ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါဘူး။
သူ႔အျမင္ သူ႔အေတြးဟာ သူျဖတ္သန္းလာတဲ့ဘ၀၊ သူေတြ႕ၾကံဳလာတဲ့အသိ၊ သူဆည္းပူးတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ပညာ၊ သူေလ့က်င့္သင္ယူထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အသိ စသျဖင့္ ဘ၀မတူ၊ ခံစားခ်က္ မတူရာမွ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ကြဲလြဲလာၾကတာ အရွိအတိုင္း လက္ခံထားရမွာပါ။
လူနာတစ္ေယာက္ကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကတဲ့ နည္းအျမင္ေတြဟာ ကုသတဲ့ဆရာအေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲျပားၾကပါတယ္။ လူနာတစ္ေယာက္တည္းကို အေနာက္တုိင္းေဆးပညာ သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္ (Doctor) ကုသနည္းက တုိင္းရင္းေဆးပညာ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ရဲ႕ ကုသနည္းနဲ႔ မတူပါဘူး။
ဒီေနရာမွာ သူ႔ကုသနည္းကို ကိုယ္မယံုတာ၊ ကိုယ့္ကုသနည္းကို သူမယံုတာက ျပႆနာ လုပ္ေနရမယ့္ ေရးႀကီးခြင့္က်ယ္ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ လူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းဖို႔ ဘယ္ဆရာကကုကု ႀကိဳဆိုရမွာ လက္ခံရမွာပါ။
လူနာေရာဂါ ေပ်ာက္ေရးအတြက္ လူနာကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ယံုၾကည္ပါတယ္။ အားကိုးပါတယ္။ ကုေပးပါ။ ဆရာသမားအခ်င္းခ်င္း ယံုၾကည္လိုက္ရင္ လူနာအတြက္ ကုသခြင့္ အျမန္ရမွာပါ။
ရင္မွာစိုက္ေနတဲ့ အဆိပ္လူးျမားကို အရင္ဆြဲႏုတ္ရမွာက အဓိကလား၊ ျမားပစ္သူဟာ သူေဌးလား၊ သူၾကြယ္လား၊ သူဆင္းရဲလား၊ ဘယ္အရပ္က ပစ္တဲ့ျမားလဲ စတဲ့လတ္တေလာ အေရးမႀကီးတဲ့ အမႈကို အရင္ျပဳမွာလား။
တိုင္းျပည္က လူနာျဖစ္ေနၿပီ
ခုလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕က ႏွိပ္စက္၊ ဂ်ပန္က အလစ္အငိုက္ ၀င္ဆြဲလိုက္ေသး။ ေရာင္စံုေသာင္းက်န္းသူ၊ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္၊ ျပည္တြင္းစစ္၊ ေတာခိုေတာ္လွန္ ထၾကြသူေတြရဲ႕ စစ္ဒဏ္ကို ႏိုင္ငံအႏွံ႔ ခံစားေနခဲ့ရ၊ ေနေနရတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္။
လူနာျဖစ္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ကို မသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳၿပီး အေပၚယံေရႊမႈန္ၾကဲ၊ ေရႊႏုိင္ငံလို႔ ထထေအာ္ေနတာ ေတြးတတ္ရင္ ရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေရႊထြက္တဲ့ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေပမယ့္ ျပည္သူေတြ ေရႊမကိုင္ႏိုင္တဲ့ ႏုိင္ငံပါ။ ေက်ာက္စိမ္းေတြ အလွ်ံပယ္ ထြက္ေနေပမယ့္ ေက်ာက္စိမ္းတစ္စမွ် မကိုင္ႏိုင္တဲ့ ျပည္သူေတြပါ။ ေက်ာက္စိမ္းအေရာင္းျပပြဲေတြမွာ ျမန္မာစကား မေျပာတတ္တဲ့ တုိင္းတစ္ပါး ကုန္သည္ေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းခ႐ိုနီေတြပဲ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကတာပါ။
တကယ္ဆို ခုထိတုိင္းျပည္က နာလန္မထေသးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ တုိင္းျပည္ကုသမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြ၊ သမားေတာ္ေတြက တုိင္းျပည္ကို ကုသေပးေရးထက္ ကိုယ့္ရဲ႕အခန္းက႑ အေရးပါေရး ဦးေဆာင္မႈရေရးက ပိုလို႔အေရးႀကီးေနၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တိုင္းျပည္ခမ်ာ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အသက္ရွည္ရွည္ေနရေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းကုသေပးၾကမယ့္ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ႏိုင္ငံကို နာလန္ထေစလိုတဲ့ စိတ္ေကာင္းရွိသူကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
မာတင္လူသာကင္းဟာ လူျဖဴ၊ လူမည္း အသားအေရာင္ခြဲျခားေရးကို တိုက္ဖ်က္ခဲ့သလို နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားကလည္း လူမည္းေတြအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ပါတယ္။
အေပၚယံေၾကာျမင္သာတဲ့ အေရျပား အျဖဴအမည္း ခြဲျခားမႈဟာ တိုက္ဖ်က္ရ လြယ္ကူေပမယ့္ အသားအေရာင္ခ်င္းလည္း တူပါရဲ႕။ လူမ်ဳိးဘာသာစကားလည္း တူပါရဲ႕။ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေရေသာက္သံုး ႀကီးျပင္းလာတာခ်င္းလည္း တူေနပါရက္နဲ႔ ဘာေတြမတူလို႔ ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံ ေနတာလဲဆိုတာ ေတြးမရေအာင္ပါဘဲ။ ဘာေၾကာင့္ မယံုၾကည္တာလဲ ဆိုတာကိုလည္း ပိုလို႔ပိုလို႔ မေတြးတတ္ေတာ့ပါဘူး။
ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံတာ၊ မယံုၾကည္တာက အေရးမႀကီးဘူးဘဲ ထားလိုက္ၾကပါစို႔။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူေတြနဲ႔ တစ္ေျမတည္းေန၊ တစ္ေရတည္းေသာက္ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကို ခြဲျခားဆက္ဆံ ေနတဲ့သူေတြပါ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ ဒီတုိင္းျပည္ကို လူနာအျဖစ္ ေသလုေျမာပါး ခံစားေနေစၿပီး ၾကာေလမြဲေလ အေျခအေန ဆိုက္ေရာက္လာေနတာဟာ ခြဲျခားဆက္ဆံခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုပါ တစ္ေန႔ေန႔ ထိခိုက္လာမွာ မစိုးရိမ္ဘူးလား။ ကိုယ့္႐ွဴးကိုယ္ပတ္ ျဖစ္လာမွာ မတြက္ဆမိၾကဘူးလား။ တစ္ခါက ျမန္မာႏုိင္ငံမွဆို မည္သည့္ထိတ္ထိတ္ၾကဲ ပုဂၢိဳလ္ကိုမွ ၀င္ခြင့္မေပးခဲ့တာ ျပန္အမွတ္ရၾကပါ။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို မယံုတာလဲ။ သူ႔လက္ညႇိဳးထိုး ကိုယ့္လက္ညိႇဳးထိုးေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယံုယံုမယံုယံု ကိုယ္ကစတင္ ယံုၾကည္မႈျပေပးပါ။ ကိုယ္က တုိင္းျပည္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းျပည္အတြက္ဆို ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပသၾကပါ။ ျပလိုက္ၾကပါ . . . . .
ျပည္သူရဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပံုရိပ္ဟာ တိုင္းျပည္ကို ကူးစက္လာၿပီး ဆင္းရဲမြဲေတတဲ့ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပံုရိပ္ဟာ အဲ့ဒီတုိင္းျပည္မွာ ေနထိုင္တဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ကူးစက္လာမွာကို မေတြးေတာမိၾကဘူးလား။ ကိုယ္တစ္ဦးတည္း၊ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္း တစ္စုတည္းမွာ ခ်မ္းသာလို႔ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြမွာ ေငြေတြအပ္ထားရတာဟာ ဂုဏ္ယူစရာ မျဖစ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ကို ေရာင္းစားသူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ၾကမွာပါ။
ဒီတုိင္းျပည္ထဲ ေနသူပီပီ ဒီတုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ၾကရပါမယ္။ တိုင္းျပည္ခ်မ္းသာေအာင္ ထူေထာင္ရပါမယ္။ တုိင္းျပည္ကို ခ်မ္းသာေစခ်င္ရင္ ျပည္သူေတြကို မမြဲေအာင္ စီမံေဆာင္ရြက္ရပါမယ္။ ျပည္သူေတြကို စီးပြားေရး လုပ္ငန္းထဲမွာ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေပးရမွာပါ။ ျပည္သူအမ်ားစုနဲ႔ လူအနည္းစုတုိ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႕ၾကၿပီဆိုရင္ ျပည္သူအမ်ားစုဘက္က ရပ္တည္ကာကြယ္ ယံုၾကည္ေပးရမွာပါ။
ဆိုေတာ့ လူမမာျဖစ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ဖို႔ရာ အေၾကာင္းမျပ၊ လက္မေႏွးၾကဘဲ ယံုယံုမယံုယံု ယံုႏိုင္သေရြ႕ ယံုၾကည္ၿပီး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္မယ္။ ယံုၾကည္ေအာင္ ျပဳမူေနထိုင္ၾကေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ်မွတ္ၾကၿပီဆိုမွေတာ့ အေပးအယူ၊ အေလွ်ာ့ေပးမႈ၊ နားလည္မႈ စတဲ့ေနာက္ဆက္တြဲ လုပ္ေဆာင္ရမွာေတြ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးရလဒ္က တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ယံုၾကည္လိုက္ၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အေလွ်ာ့ေပးမႈ
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ အေလွ်ာ့ေပးမႈက မလြဲမေသြ ပါ၀င္လာပါတယ္။ အေလ်ာ့ေပးမႈ ဆိုတာနဲ႔ အခ်ဳိ႕က မိမိထံမွ တစ္ခုခု ေပးလုိက္ရၿပီ။ ေလွ်ာ့နည္းသြားၿပီလို႔ မွတ္ယူၾကသလို အခ်ဳိ႕က အေလွ်ာ့ေပးမႈဟာ ျမင့္ျမတ္သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္လို႔ မွတ္ယူသူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲ ယူဆယူဆ ျပႆနာ ေျပလည္ေရးက ပဓာန က်ပါတယ္။ ျပႆနာေျပလည္ေအာင္ တခ်ဳိ႕က စစ္ေရးနဲ႔ ေျဖရွင္းၾကပါတယ္။ တစ္ဖက္ဖက္က လက္နက္ခ် အ႐ံႈးေပးလုိက္မွ ျပႆနာ ၿပီးဆံုးသြားမယ္။ ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ တဒဂၤ ၿပီးဆံုးေပမယ့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွ ျပန္ေခါင္းေထာင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စစ္ေရးကို စစ္ေရးနဲ႔ တံု႔ျပန္ျခင္းအားျဖင့္ စစ္ပြဲေတြဟာ မဆံုးႏုိင္ေသးတာ လူေတြကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့၊ ခံစားခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။
တဒဂၤ အေလွ်ာ့မေပးခ်င္ဘဲ အႏုိင္ကိုမွ လိုခ်င္ရင္ ထာ၀ရေအာင္ႏိုင္သူ ျဖစ္႐ိုးထံုးစံ မရွိပါဘူး။ အႏုိင္သာလိုခ်င္ၿပီး ထာ၀ရ အ႐ံႈးမေပးလိုတဲ့ အေဒါ့ဟစ္တလာဟာ စစ္တပ္ကိုခ်ဲ႕ထြင္ၿပီး ႏုိင္ငံတုိင္းကို သိမ္းသြင္းအႏိုင္က်င့္ဖို႔ နယ္ခ်ဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕နိဂံုးဟာ ဇာတ္သိမ္းမလွခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သိပ္မေဟာင္းေသးတဲ့ သမုိင္းဆိုတာ သိၾကမွာပါ။
လိုအပ္လို႔ အေလွ်ာ့ေပးျခင္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ျပတာဟာ ထာ၀ရ ေအာင္ႏုိင္သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရ တတ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးဟာ ေမတၱာရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ၊ တစ္နည္း အေလွ်ာ့ေပးျခင္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္သူအျဖစ္ ယေန႔ကာလထိတုိင္ အသိအမွတ္ ျပဳခံေနရတာ လက္ေတြ႕ျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္ေကာင္းစားမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္မကို အသံုးခ်ႏုိင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဆိုစကားဟာ အေလွ်ာ့ေပးပါတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
R-23-12
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး စာခ်ဳပ္အေပၚ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ား၏ ဘံုသေဘာတူညီခ်က္ ေဆြးေႏြးပြဲကို ႏို၀င္ဘာ ၂ ရက္က လိုင္ဇာၿမိဳ႕၌ ျပဳလုပ္စဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္ေဇာ္ထြန္း)
ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တယ္ဆိုတာ အေလွ်ာ့ေပးျခင္းနဲ႔ အစျပဳရပါမယ္။ တစ္ဖက္က စတင္အေလွ်ာ့ေပးတာကို တစ္ဖက္က အလ်င္အျမန္ အသိအမွတ္ျပဳ တံု႔ျပန္ၿပီး အလားတူ အေလွ်ာ့ေပးမႈနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုး လုပ္ေဆာင္ျပသင့္ပါတယ္။ ဖိအားေပးလို႔၊ မႏိုင္ႏုိင္လုိ႔ဆိုတဲ့ ေျပးထြက္လို႔ မလြတ္ေတာ့တဲ့ ေထာင့္က်ဥ္းထဲေရာက္မွ အေလွ်ာ့ေပးတာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။
အေလွ်ာ့ေပးတာဟာ အ႐ံႈးေပးတာ မဟုတ္သလို အႏိုင္လိုခ်င္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူအမ်ားစုကို ငဲ့ကြက္ၿပီး လုပ္သင့္တာကို လုပ္ရင္ျဖစ္လို႔ သူ႐ံႈး႐ံႈး၊ ကိုယ္႐ႈံး႐ံႈး၊ ျပည္သူေတြ မ႐ံႈးဖို႔သာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ အေလွ်ာ့ေပးလုိက္လို႔၊ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္နိုင္လို႔ ျပည္သူေတြ ေအာင္ပြဲခံသြားမွာ ဘာမနာလိုစရာ ရွိမွာလဲ၊ ဘာမ႐ႈဆိတ္စရာ ရွိရမွာလဲ။
တိုင္းျပည္အတြက္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုလုိက္ပါ
ဒီကေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ အမည္နာမဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ ထည္၀ါစ၊ နာမည္ေကာင္းေပၚထြန္းစ ကာလေကာင္းတစ္ခု ေရာက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးဟာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးကတည္းက အခုမွစ တင္ရရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ထိ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ နီးပါး ကာလရွည္ၾကာထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ နာလန္ထလိုက္၊ လူမမာျဖစ္လိုက္၊ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ မိန္းေမာေနလိုက္နဲ႔ လူေကာင္းပကတိ ဘ၀ရယ္လို႔ ထူထူေထာင္ေထာင္ ရပ္တည္ခဲ့ရတဲ့ ကာလေတြ ရွားပါးပါတယ္။
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာမွ ဒီမိုကေရစီ အားေဆးေလး တုိက္ေကြၽးလို႔ နည္းနည္းေလး အသက္႐ွဴမွန္လာတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူနာရဲ႕ ပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ျပည္သူအပါအ၀င္ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု၊ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုက ယံုၾကည္မႈေတြ တည္ေဆာက္ၾကၿပီး တုိင္းျပည္ကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၀ိုင္း၀န္းကယ္တင္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ မယံုၾကည္ႏုိင္တာေတြကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး ယံုၾကည္ႏုိင္စရာေတြ ေရြးခ်ယ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ဖို႔ထက္၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ထက္၊ တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ဆိုရင္ စြန္႔လႊတ္သင့္တာေတြ စြန္႔လႊတ္ၾကရပါမယ္။ တုိင္းျပည္အတြက္ဆို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူးလို႔ ပါးစပ္ကေတာ့ ေျပာၾကတာပါပဲ။ တုိင္းျပည္အတြက္ဆို အသက္စြန္႔ဖို႔ ၀န္မေလးဘူးလို႔လည္း ဆိုၾကပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္မႈ အေရးကိစၥက အသက္အထိ စြန္႔စရာ မလိုသလို အေလွ်ာ့ေပး စြန္႔လႊတ္မႈဟာ ဂုဏ္သိကၡာ ျမင့္မားေစမယ့္ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို မယံုတာလဲ။ သူ႔လက္ညႇိဳးထိုး ကိုယ့္လက္ညိႇဳးထိုးေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူက ယံုယံုမယံုယံု ကိုယ္ကစတင္ ယံုၾကည္မႈျပေပးပါ။ ကိုယ္က တုိင္းျပည္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းျပည္အတြက္ဆို ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔စြန္႔စားစား ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ျပသၾကပါ။ ျပလိုက္ၾကပါ။
Credit To First-11
Read More »

ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ က်င့္၀တ္ တကၠသိုလ္ မိုး၀ါ

ဂုဏ္သိကၡာ (Integrity) ဟူသည္ အျမင္၊ အယူအဆ၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ လူတစ္ေယာက္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ တန္ဖိုးထားမႈမ်ား၊ နည္းနိႆယမ်ား၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ စြဲကိုင္ထားမႈမ်ား၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ရလဒ္မ်ားစသည္တို႔ တစ္သမတ္တည္းရွိမႈ၊ မရွိမႈကို တိုင္းတာေသာ အျမင္အယူအဆတစ္ခုျဖစ္ေပသည္။

ဂုဏ္သိကၡာအား မိမိကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ရေသာ အရာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ၊ လူ႔က်င့္၀တ္ဆိုင္ရာႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တန္ဖိုးထားရွိမႈႏွင့္ မူေဘာင္သေဘာ တရားစြဲကိုင္ထားမႈတို႔အား ယံုမွားသံသယကင္းရွင္းစြာ၊ တစ္သမတ္တည္းက်စြာ၊ မိမိက ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ျဖစ္ေစရန္ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ဂုဏ္သိကၡာတည္ေဆာက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

လူ႔က်င့္၀တ္ (Ethics) ဆိုင္ရာကိစၥတို႔တြင္မူ လူတစ္ေယာက္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္၏ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္မႈ၊ သစၥာရွိမႈႏွင့္ မွန္ကန္တိက်မႈ စသည္တို႔ကို ဂုဏ္သိကၡာအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ ဂုဏ္သိကၡာသည္ သူေတာ္ေကာင္းအေယာင္ေဆာင္ သို႔မဟုတ္ ေၾကာင္သူေတာ္တို႔၏ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ရပ္တည္သည္။ ဂုဏ္သိကၡာ၏ စံတစ္ခုမွာ "အခ်ိန္တိုင္းတြင္ အရာရာတိုင္းသည္ တစ္သမတ္တည္းရွိေနရမည္" ဟူ၍ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူတစ္ဦးစီ၏ အတြင္းစိတ္ထဲ၌ မတူညီသည့္ ၀ိေရာဓိစိတ္တို႔ ျဖစ္တည္လာပါက ယင္းတို႔ကို ကိုယ္တိုင္တာ၀န္ယူ ေျပာင္းလဲပစ္ရမည္ ျဖစ္သည္။

လူအမ်ားက ထင္ၾကေပမည္။ ဂုဏ္သိကၡာဟူသည္ ကေလးလူငယ္၊ ေက်ာင္းသားအရြယ္၌မရွိ၊ မလိုအပ္။ လူႀကီးျဖစ္လာမွ၊ ယုတ္စြအဆံုး စီးပြားေရးတြင္ ေအာင္ျမင္မွ၊ လူခ်မ္းသာျဖစ္မွ၊ ရာထူးရာခံၾကီးေတြရမွ ဂုဏ္သိကၡာ ႀကီးႀကီးမားမားရွိမည္ဟု...။ တကယ္တမ္းမူ၊ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုး၊ လက္လုပ္လက္စားႏွင့္ ဆိုက္ကားသမားတို႔၌လည္း ဂုဏ္သိကၡာအထိုက္အေလ်ာက္ရွိၾက၏။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္မွ၊ ၀န္ႀကီးျဖစ္မွ စသည္ျဖင့္ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားစြာရွိမည္ဟု ထင္ၾကသည္။

စာေရးသူ ငယ္ငယ္ကၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ "ဘယ္ပန္းခ်ီ ေရးလို႔မမီ" အမည္ရွိ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို အမွတ္ရေနပါေသးသည္။ စာေရးဆရာ သိန္းသန္းထြန္း၏၀တၳဳကို ႐ႈမ၀ဦးေက်ာ္က ႐ိုက္ကူးျခင္းျဖစ္သည္။ ၎ဇာတ္ကားထဲတြင္ မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာက္လံုးက ရြာမ်က္ႏွာဖံုး ရြာသူႀကီး။ ရြာထဲတြင္ ေျခဦးတည့္ရာသြားတတ္ေသာ စိတ္သိပ္မမွန္သူ "ေဆြဇင္ထိုက္" ကို ေန႔ညမျပတ္ေခ်ာင္းေျမာင္းျပီး မေတာ္မတရားျပဳရန္ ၾကံစည္သည္။ ေနာက္ဆံုးရြာသူႀကီး၏ အၾကံအစည္ေအာင္ျမင္သြားသည္။ သူႀကီး၏သား လူပ်ဳိ (လင္းထင္)ကလည္း  ေနာက္ေတာ့ရိပ္မိ၍ သားအဖထိုးႀကိတ္ေတာ့မတတ္ စကားမ်ားၾကသည္။ ဇာတ္ရွိန္ျမင့္တက္သြားသည္။
ေျပာခ်င္သည္မွာ တကယ္ဆိုလွ်င္ ရြာ၏မ်က္ႏွာဖံုးျဖစ္ေသာသူႀကီးသည္ အမ်ားအျမင္၌ ႀကီးမားေသာ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ဤေနရာတြင္ သူ၏ဂုဏ္သိကၡာ သုညအမွတ္သို႔ လံုးလံုးလ်ားလ်ား က်ဆင္းသြားသည္ကို သူ႔သားမွလြဲ၍ မည္သူမွ်မသိလိုက္ၾက။ လူႀကီးဆိုသည့္ ေပတံသံုးၿပီး ဂုဏ္သိကၡာကိုတိုင္း၍ မရႏိုင္ဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။ ရာထူးလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ မသိသူတို႔အဖို႔ ဂုဏ္သိကၡာရွိသူဟု အထင္ၾကီးစရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အျဖစ္မွန္က ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။
  
သို႔ျဖစ္၍ ကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ျပည့္၀သည့္ ဂုဏ္သိကၡာရွိမရွိကို လူတစ္ဦး၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္၊ နည္းနိႆယ၊ မူေဘာင္သေဘာတရားစြဲကိုင္ခ်က္ စသည္တို႔ျဖင့္ တိုင္းတာရေပမည္။
  
ကမၻာတစ္၀န္းလံုးရွိ လူအမ်ားက လက္ခံထားသည့္ နိယာမစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအတိုင္း ျပည္သူမ်ားလိုက္နာၾကရသလို အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္တို႔သည္လည္း လိုက္နာရေပမည္။ ပမာအားျဖင့္ ခိုးမႈက်ဴးလြန္သူအမ်ား ေနထိုင္သည့္ "ကမၻာ" ထဲတြင္ မိမိမေနလိုပါလွ်င္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ခိုးမႈမက်ဴးလြန္မိရန္ သတိထားထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံဟူသည္ သက္ရွိမဟုတ္၊ အမွန္တကယ္မူ၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေအာင္လုပ္သူမွာ "လူ" ေတြပင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ မမွန္လုပ္၍ ႏိုင္ငံနာမည္ ေမွးမွိန္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူေတြက မတရားသည့္အလုပ္၊ သတ္ျဖတ္ဖိႏွိပ္ကိုယ္က်ိဳးရွာ လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္းတို႔ကိုလုပ္မွ ႏိုင္ငံသိကၡာက်မည္ . . .
Ayn Rand ဆိုသူ၏ အယူအဆအရ "ဂုဏ္သိကၡာဟူသည္ မိမိ၏ပုဂၢလဓိ႒ာန္ အလိုဆႏၵကို သစၥာနာခံေသာအရာမဟုတ္။ စဥ္းစားဆင္ျခင္တံုမူ သေဘာအား သစၥာနာခံေသာ အရာတစ္ခုသာျဖစ္သည္" ဟုဆိုပါသည္။
  
ယခုအခါ ဂုဏ္သိကၡာဟူေသာစကားလံုးကို အလြဲသံုးေနၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနသည္ကို ေတြ႕ေနရ၏။ ေျမယာပိုင္ဆိုင္သူမ်ားက မိမိတို႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေသာေျမယာမ်ားအား ျပန္လည္ရယူလို၍ သပိတ္စခန္းဖြင့္ထားသည့္ေနရာ၌ သက္ဆိုင္ရာတာ၀န္ရွိ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ျပန္လည္ေျဖရွင္းေျပာၾကားရာတြင္"ခင္ဗ်ားတို႔ အဲဒီအသိမ္းခံရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက တင္ျပခဲ့သင့္ ေမးခဲ့သင့္တယ္။ ဒီလိုလူသြားလမ္းမမ်ဳိးမွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ေနတာမ်ိဳးကေတာ့ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာလည္း က်ဆင္းႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ"  ဟုဆိုသည္။
  
[Daily Eleven သတင္းစာ၊ ၃-၁၂-၂၀၁၃ ေန႔ထုတ္မွ ထုတ္ႏုတ္သည္]
  
ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာဟု ႀကီးက်ယ္ေသာစကားလံုးျဖင့္ ပစ္ေပါက္ေျပာဆိုျခင္းမွာ ဟုတ္မွန္သေယာင္ေယာင္ႏွင့္ မ်က္စိလည္သြားေစသည့္ စကား။ ႏိုင္ငံဟူသည္ သက္ရွိမဟုတ္၊ အမွန္တကယ္မူ၊ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေအာင္လုပ္သူမွာ "လူ" ေတြပင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ မမွန္လုပ္၍ ႏိုင္ငံနာမည္ ေမွးမွိန္သြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူေတြက မတရားသည့္အလုပ္၊ သတ္ျဖတ္ဖိႏွိပ္ကိုယ္က်ိဳးရွာ လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္းတို႔ကိုလုပ္မွ ႏိုင္ငံသိကၡာက်မည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္က အသိမ္းခံထားရသည့္ ေျမယာမ်ားအား ထိုေျမယာပိုင္ရွင္တို႔က ျပန္လိုခ်င္၍ ေတာင္းဆိုျခင္းလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံ့ဂုဏ္သိကၡာ က်သြားမည္ေလာ၊ မည္သူ႔ေၾကာင့္ သိကၡာက်မည္နည္း၊ အေျဖကို ေ၀းေ၀းေျပးရွာစရာမလို။
  
လူ႔က်င့္၀တ္ (Ethics) ႏွင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ (Morality) စသည့္ စကားလံုးႏွစ္လံုးအား အျပန္အလွန္ အလဲအလွယ္ အသံုးျပဳၾကေလ့ရွိ၏။ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခု၊ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခု၊ လူအုပ္စုတစ္စုတို႔၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုင္ရာ မူသေဘာမ်ားသည္ လူ႔က်င့္၀တ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။
  
ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ၏ အဆံုးအမတစ္ခုတြင္ တိုင္းျပည္ႏွင့္သာသနာကို စည္ပင္ျပန္႔ပြားေအာင္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ေရး၊ အသိဥာဏ္ ကိုယ္က်င့္တရားျပည့္စံု ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို အျမဲညႊန္ျပေဟာၾကားသည့္အျပင္ ကိုယ္က်င့္သီလတရားကို မထိန္းသိမ္းဘဲ သာသနာေတာ္တြင္ ေပါ့ေပါ့ဆဆေနထိုင္လွ်င္ ပစၥဳပၸန္သံသရာ၌ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ႕ရမည္ဟု သတိေပး ဆံုးမေတာ္မူခဲ့၏။ ဒါနသည္ ျပဳလုပ္သင့္ေသာ ကိစၥျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္က်င့္သီလ ၀ိနည္းသည္သာ သုဂတိဘ၀အတြက္ စိတ္ခ်ရေသာအလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပဆံုးမေတာ္မူခဲ့သည္။
  
ဤေနရာတြင္ ဆရာေတာ္၏ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွ ကိုယ္က်င့္သီလ ပ်က္ျပားေဖာက္ျပန္ေစေသာ အကုသိုလ္ေစတသိက္ ၁၄ ပါးကို ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုေပသည္။
ယင္းတို႔မွာ -
(၁) ေမာဟ - မသိတတ္ျခင္းသေဘာ။
(၂) အဟိရိက - မရွက္ျခင္းသေဘာ။
(၃) အေနာတၱပၸ-မေၾကာက္လန္႔ျခင္းသေဘာ။
(၄) ဥဒၶစၥ - စိတ္၏ပ်ံ႕လြင့္ျခင္း၊ မၿငိမ္သက္ျခင္းသေဘာ။
(၅) ေလာဘ-လိုခ်င္မႈသေဘာ။
(၆) ဒိ႒ိ-မွားမွားယြင္းယြင္း သိျမင္ျခင္း။
(၇) မာန -ေထာင္လႊားတက္ၾကျြခင္းသေဘာ။
(ဂ)ေဒါသ-စိတ္၏ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းျခင္းသေဘာ။
(၉) ဣႆာ-မနာလိုျခင္း၊ ျငဴစူျခင္းသေဘာ။
(၁၀) မစၦရိယ-၀န္တိုျခင္းသေဘာ ။
(၁၁) ကုကၠဳစၥ-ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ျခင္းသေဘာ။
(၁၂) ထိန -စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ထိုင္းတိုင္းတိုင္းျဖစ္ျခင္းသေဘာ။
(၁၃) မိဒၶ-မႈိင္းတိုင္းတိုင္းျဖစ္ျခင္းသေဘာ။
(၁၄) ၀ိစိကိစၦာ-ဘုရားစသည္တို႔၌ ယံုမွားျခင္းသေဘာ ။
  
မိမိကိုယ္ကိုယ္ အထက္ပါ ကိုယ္က်င့္သီလပ်က္ျပားေစေသာ အကုသိုလ္ေစတသိက္မ်ားျဖင့္ ဆန္ခါစစ္ျပီး မိမိကိုယ္မိမိ မလိမ္မညာတမ္း ဆန္းစစ္ၾကည့္ႏိုင္ရာ ဤေလာက၌ ဂုဏ္သိကၡာတကယ္ရွိသူ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိသနည္း။ မည္သူေတြက ဂုဏ္သိကၡာအစစ္အမွန္ ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ပါသနည္း။ မည္သူေတြက ဂုဏ္သိကၡာအတုအေယာင္ျဖင့္ ဟန္ေဆာင္ေနေနၾကသနည္းဆိုသည္ ကို ထင္ရွားစြာေပၚလြင္ေစမည္ျဖစ္သည္။
  
ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုင္ရာ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းေသာ ေဆာင္ပုဒ္စာတစ္ေၾကာင္းကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါသည္။
  
"မိမိကို ျပဳမူဆက္ဆံေစလိုသည့္အတိုင္း မိမိကလည္း သူတစ္ပါးအား အလားတူ ျပဳမူဆက္ဆံသင့္သည္"
Credit To First-11
Read More »

လိုင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြ ဘားအံညီလာခံ – အဲးခိုး

သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ စကားဟာ ႐ိုးသားမႈအစစ္အမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္ … ရယ္ျပ၊ ၿပံဳးျပ႐ံုေလးနဲ႔ေတာ့ ညီၫြတ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရမယ္လုိ႔ မထင္ပါဘူး …
 နိဒါန္း
ႏို၀င္ဘာလက ကခ်င္ျပည္နယ္ လိုင္ဇာ၊ ဒီဇင္ဘာလမွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံ၊ လိုင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြမွာ ဘားအံညီလာခံသို႔ျဖစ္လာေအာင္ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြကိုၾကားရလုိ႔ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕ေပါင္းစံုၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈ ေဆြးေႏြးပဲြဟာ အေရးႀကီးတဲ့သမိုင္း မွတ္တုိင္ တစ္ခုျဖစ္လာေအာင္ တစ္ျပည္လံုး အတုိင္းအတာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အတြက္ စာခ်ဳပ္ ဖို႔လား၊ ညိႇႏိႈင္းဖုိ႔လား၊ ရွင္းလင္းဖုိ႔လား အဲးခိုးတို႔ ထုိင္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကမယ္ …။  ။
 ဥပေဒမဲ့စြာလုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္ ၁၈ ရက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစတင္ ဖိတ္ေခၚတာကို ေတြ႕ရတယ္။  ဒီလုိၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတင္ဖိတ္ေခၚလာဖို႔ အတြက္ ဦးစြာအစ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ မွာစတင္ တုိက္တြန္းတဲ့သူက ကရင္ျပည္နယ္၊ လိႈင္းဘဲြ႕ၿမိဳ႕နယ္၊ မဲဆႏၵနယ္မွ ေစာသိန္းေအာင္ (ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္)က စတင္ တုိက္တြန္းခဲ့ေၾကာင္း သတိထားမိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လုိလားေတာင္းဆုိၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေတြဟာ ယခုမွ(၂၀၁၁ခုႏွစ္) မဟုတ္ပါ။ အစဥ္တစိုက္ ေတာင္းဆုိလာခဲ့လို႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္ အေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္ရင္း အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေတြ႕ရပါတယ္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆက္ ဆက္က လုပ္လာခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြး ေႏြးခ်က္ဟာ (ေဆြးေႏြးမႈဟာ) တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ခဲ့တာမရွိပါ။ (မရွိ ဘဲ) လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အၿပီးအပိုင္ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္ေရးနဲ႔ပဲ စကားမ်ား အေပး အယူမတည့္ဘဲ ဥပေဒမဲ့ စြာ အစိုးရဘက္က (ယခင္အစိုးရ) လုပ္ခဲ့ တာေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္း သား မ်ား အဖဲြ႕အစည္းေတြ သေဘာတူညီမႈမရ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကိုေတြ႕ရတယ္။ …
သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ထားရွိ
၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၄ ရက္နဲ႔ ၅ ရက္ေန႔ေတြမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ ႀကီးနားၿမိဳ႕၊ မဂၽြယ္ခန္းမမွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခတ္တုိက္ခိုက္မႈရပ္စဲေရး လက္မွတ္ေရး ထိုးႏိုင္ေရးအတြက္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပဲြကို
၁။ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းေကာ္မတီအဖဲြ႕
၂။ လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕ ေခါင္းေဆာင္မ်ား
၃။ ေလ့လာသူအျဖစ္ ကမၻာ့ကုလ သမဂၢ၊ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာနမ္ဘီးယားနဲ႔
၄။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ အာရွေရးရာ အထူး ကိုယ္စားလွယ္မစၥတာ၀မ္ရင္ဖန္းမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့တာကို ေတြ႕ရတယ္။ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက  ““တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးဆိုင္ရာ ညိႇႏိႈင္းေရး အဖဲြ႕(NCCT) က လက္နက္ ကိုင္တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႕အစည္းေတြရဲ႕ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဘုံသေဘာထား ရပ္တည္ခ်က္မ်ား ““လိုင္ဇာသေဘာ တူညီခ်က္””ကို ယင္းေကာ္မတီသို႔(ကို)တရား ၀င္ေပး အပ္ခဲ့ တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ယင္း ေကာ္မတီအဖဲြ႕ကလည္း ““ပစ္ခတ္တုိက္ ခိုက္မႈရပ္စဲေရး သေဘာတူညီ ခ်က္စာခ်ဳပ္ (မူၾကမ္း)ကို ယင္းအဖဲြ႕သို႔လည္း ေပးအပ္ခဲ့ တာေတြကိုေတြ႕ရတယ္။ ယင္းအဖဲြ႕ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ရရွိႏိုင္ေရးအတြက္
(က) တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတုိင္းအတာျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး
(ခ) ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး ဆိုင္ရာ မူေဘာင္မ်ား
(ဂ) ႏိုင္ငံေရး ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပဲြမ်ား က်င္းပျခင္းျဖစ္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ၃ ခ်က္ကို ထားရွိၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။
စာရြက္စာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ေဖာ္ျပခ်က္မ်ား
တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခတ္တုိက္ခိုက္မႈမ်ား ရပ္စဲေရး သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိႏိုင္ေရး အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ျပင္ဆင္မႈေတြကို လုပ္ႏိုင္ဖုိ႔ NCCT မွ သူတုိ႔ရဲ႕လက္နက္ကိုင္ တုိင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးညိႇ ႏိႈင္းမႈေတြ ျပဳလုပ္ၿပီးတဲ့ အခါ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ နဲ႔ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ကရင္ျပည္နယ္၊ ဘားအံ(ဖားအံ)ၿမိဳ႕မွာ ျပန္လည္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးၾကဖုိ႔ သေဘာတူညီထား ၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ယင္းအဖဲြ႕ေတြရဲ႕ သေဘာတူညီထားတဲ့ ပူးတဲြထုတ္ျပန္ ေၾကညာခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့ အခါ (၁) ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ စာခ်ဳပ္(မူၾကမ္း)မွာ- (က) နိဒါန္း
(ခ) အခန္း (၁) (၂) (၃) (၄) (၅) (၆) (၇) (၈) (၉) (၁၀) (၁၁) (၁၂) (၁၄)
(ဂ) အပိုဒ္ ၂၅
(ဃ) ေအဖုိးဆိုက္၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၁ မ်က္ႏွာပါ၀င္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈမွ တစ္ဆင့္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲသည့္ ထာ၀ရၿငိမ္း ခ်မ္းေရးကိုဦးတည္ေၾကာင္း စာခ်ဳပ္ရဲ႕အခ်ီး မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
(၂) NCCT ရဲ႕ ဘုံသေဘာထားရပ္ တည္ခ်က္မ်ား(လိုင္ဇာ-ေၾကညာခ်က္မွာ)
(က) နိဒါန္း
(ခ) အေျခခံမူမ်ား
(ဂ) ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား
(ဃ) ႏွစ္ဖက္လက္ခံႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံ ေရးလမ္းျပေျမပံုခ်မွတ္ျခင္း
(င) တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ေရးတြင္ အဓိကပါ၀င္ရမည့္အခ်က္မ်ား
(စ) အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္း
(ဆ) ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္- ေဆာင္ရြက္ရမည့္အရာမ်ား
(ဇ) မတရားအသင္းအျဖစ္မွ ပယ္ ဖ်က္ေပးေရးႏွင့္ ဆက္စပ္အေၾကာင္းအရာ မ်ား (စာေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိ)
(စ်) ေဆြးေႏြးေရးကာလအစီအစဥ္မ်ား
(ည) လက္မွတ္ေရးထုိးျခင္း
(ဋ) အတည္ျပဳျခင္း
(ဌ) အေထြေထြဟု ေဖာ္ျပထားၿပီး ယင္း အဖဲြ႕ရဲ႕ လက္မွတ္ေရးထုိး ထားတာကို ပါရွိပါတယ္။ ေအဖုိးဆုိက္၊ စာရြက္ငါးရြက္ ပါ၀င္တာကို ေတြ႕ရတယ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမယ္မထင္
ဒီေခတ္ႏိုင္ငံေရး စိန္ေခၚမႈဟာ အနီးကပ္ ၀င္ေျခာက္ႏိုင္ရင္ ႏိုင္တာပါပဲ။ အခု အနီးကပ္ႏိုင္ငံေရးကို ၀င္ေျခာက္တဲ့ သူေတြ မ်ားေနေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဟာ လုပ္စရာမလုိဘဲ အလုိလိုနဲ႔ ႂကြပြလာေနတာကို စာဖတ္ သူမ်ား သိႏိုင္ေလာက္တယ္။ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံေရးဟာ ဒီေခတ္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အသည္း အသန္လုပ္ ေနၾကရတာဟာ ဘာအတြက္ေၾကာင့္နဲ႔ လုပ္ေနၾကရတာလဲဆုိတာကို လူထုေတြ ေလ့လာၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ႏိုင္ငံသားအားလံုး ပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆုိထားေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးေဒါက္တိုင္ေတြ ႐ိုက္ခ်ဳိးပစ္ခဲ့တဲ့ တစ္ခ်ိန္က စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ အခ်စ္ပဲြေတြ စည္ကားေအာင္ လုပ္ေနေပမယ့္ သံသယေတြ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ၊ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြ သူတုိ႔ေတြ ေတြ႕ႀကံဳလာခဲ့ရပါၿပီ။ မွန္ကန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းေတြ ခ်ၿပီး တုိင္းရင္းသားမ်ား လုိလားခ်က္ေတြကို ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းၾကဖို႔ အခိုင္အမာ သႏိ္ၷ႒ာန္ခ်ထားပါတယ္ဆုိတဲ့ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ စကားဟာ ႐ိုးသားမႈအစစ္ အမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ စစ္အစိုးရအစဥ္ အဆက္ ကတိ ေဖာက္ဖ်က္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးမ်ားလာခဲ့တဲ့ အေရးဟာ တိုင္းရင္းသားအေရး ပါပဲ။ တုိင္းရင္းသားအေရးကို ရယ္ျပ၊ ၿပံဳး ျပ႐ံုေလးနဲ႔ေတာ့ ညီၫြတ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးရမယ္လုိ႔ မထင္ပါဘူး။
သတိထားရမယ္
[ျပည္သူေတြ] ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ ေလ့လာၾကည့္ၾကပါ။ ျမစ္ႀကီးနားနဲ႔ လိုင္ဇာမွာ လုပ္ေဆာင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအစီအစဥ္ဟာ ကမၻာမွာရွိတဲ့ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရင္ ယွဥ္ ၿပိဳင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး လိုျဖစ္ေနမလားဘဲ။ လုိင္ဇာမွာ တုိင္းရင္းသားေတြ ေဆြး ေႏြးမႈဟာ ပူပူေလာင္ေလာင္ထားၿပီး ျမစ္ႀကီးနားမွာ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖဲြ႕ဟာ အားၿပိဳင္မႈ ဖန္တီးေနတာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေတြ သံသယပြားမိတာ အမွန္ပါပဲ။ လူထုေတြကလည္း တုိင္းရင္းသားလုိင္ဇာေဆြးေႏြးပဲြဟာ ဘာအေျဖမ်ား ထြက္မလဲဆုိတာကို ေစာင့္ ၾကည့္ေနၾကတုန္းမွာပဲ လွည့္ကြက္ဆက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပဥၥလက္ပညာေတြကေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးကို လိမ္လည္တမ္းလုပ္မယ့္ ပံုမ်ဳိးျဖစ္လာတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေသြး႐ိုး သား႐ိုး မဟုတ္ တာေၾကာင့္ သိမ္းက်ဳံးတတ္တဲ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို တုိင္းရင္းသားမ်ား သတိထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ရပ္တည္ခ်က္ျပတ္သားပါေစ
ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ကိစၥကို ေလ့လာပါ။ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ ခံရမႈေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥအႀကိမ္ႀကိမ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့စဥ္ကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္ႀကံခံခဲ့ရတယ္။ အားပါးေအာင္ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မ်ား ပါ၀င္ေနတာေၾကာင့္ ဘားအံမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္အတူျပဳလုပ္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥဟာ တုိင္းရင္းသားအဖဲြ႕အစည္း မ်ား ဆႏၵမေစာဖုိ႔ လုပ္ကိုင္ရန္ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။ လိုင္ဇာမွာ ေဆြးေႏြးပဲြသာ အမည္ ကင္ပြန္းတပ္ထားေပမယ့္ ဘားအံမွာ “ညီ လာခံ”ဆုိၿပီး အမည္ကင္ပြန္း တပ္ထားပါတယ္။ ညီလာခံက်င္းပတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေရးပါပါ မပါပါ တစ္ခုတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေတာ့ အဆံုးအျဖတ္ ခ်ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးအျဖတ္မမွားဖုိ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားကို သတိေပးပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးမားစြာ မထားရပါ။ ႏွစ္ဖက္ယံုၾကည္မႈ မမွ်တေလသမွ် ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးကိစ္ၥ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကတိေပးလက္ မွတ္ခ်ဳပ္ဆုိဖုိ႔ မသင့္ေလ်ာ္ပါ။ ယံုၾကည္မႈ အားဟာ ပဋိပကၡ(ႏွစ္ဖက္သား)ကို မတည္ ေဆာက္ႏိုင္ေသးရင္ အလြယ္ကူဆံုးကတိ ကို အဆံုးစြန္ မေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ကမၻာ့အလယ္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ သိကၡာက် ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ဘားအံညီလာခံကို တက္ ေရာက္မယ့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား ရပ္တည္ခ်က္ မွန္ကန္ရမယ္။ ျပတ္သားရမယ္။ ရွင္းရမယ္ လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။
အႀကီးက်ယ္ဆံုးဆန္႔က်င္
ျပည္သူေတြ မွတ္မိေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလအတြင္းက လႊတ္ေတာ္ေခၚ ယူမႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ခါးပိုက္ ေဆာင္ထားခံရတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖဲြ႕နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္မႈျဖစ္ေအာင္ သို႔မဟုတ္ ရန္တိုက္ေပးခဲ့တာ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္း က တုိင္းရင္းသား ၿငိမ္းခ်မ္းအဖဲြ႕ အစည္းေတြ ရဲ႕သေဘာထားအျမင္ဆုိၿပီး သတင္းစာမွာ အတိအလင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြ ေတြ႕ရ တယ္။ ““စစ္အစိုးရသည္ သာလွ်င္ (တပ္မေတာ္ အစိုးရသည္သာလွ်င္) ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုး ညီၫြတ္မႈၿပိဳကဲြ ေနျခင္းအား ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ႏိုင္ခဲ့ၿပီး မိမိတုိ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ လူေနမႈဘ၀ ကို ဖံြ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္မွာ အထင္အရွားျဖစ္ေပသည္”” ဆိုတဲ့ သေဘာထား စကားဟာ တပ္မေတာ္ အစိုးရ (စစ္အစိုးရ) လက္ထက္၊ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႕အစည္းကို အတင္း ေထာက္ခံပဲြေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့သာဓက အထင္ အရွားရွိခဲ့တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူထား ၾကတဲ့ အဲဒီအဖဲြ႕အစည္း ေတြဟာ လူထုတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ရပ္တည္ႏိုင္မယ့္ အက်ဳိးနဲ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ား အခြင့္အေရးတည္တည္ တံ့တံ့ ခိုင္ၿမဲေစမယ့္ အက်ဳိးေတြ မလုပ္ေပးႏိုင္ၾကဘဲ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္နဲ႔ လက္နက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကိုလဲလွယ္ၾကတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ဆန္႔က်င္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။
ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ရမယ္
ယခု ဘားအံညီလာခံမွာ လက္ရွိ အစိုးရက ဘာေတြကို အဓိကသေဘာထား အျမင္ေတြ၊ အဆံုးအျဖတ္ေတြ လုပ္မလဲဆုိတာကို ျပည္သူေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကရမယ္။ လူထုေတြကို ေခၚယူၿပီး အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာထားအျမင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ေရး သေဘာထား အျမင္၊ ရင္ဆိုင္ရင္ တိုက္မယ္ဆုိတဲ့သေဘာ ထားအျမင္ေတြ ဒီညီလာခံမွာ အဓိကပစ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်ၾကမလား ဆုိတာကို ဤစာေရးတဲ့အရွင္က သံသယျဖစ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ညီလာခံတစ္ရပ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဟာ အမွားမွားအလန္လန္မျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါ တယ္။ တိုင္းရင္းသားအေရးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသာ အဓိက ျဖစ္တာေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေနာက္ကို ပူးကပ္သတ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးခ႐ိုနီသမား ေတြကိုလည္း အေရး စိုက္ထားဖုိ႔လိုပါတယ္။ လွည့္ကြက္၊ မက္ကြက္ေတြ ကၽြမ္းက်င္လာခဲ့တဲ့ သူတုိ႔ရဲ႕ေရႊ႕ကြက္ကို တုိင္းရင္းသား အဖဲြ႕အစည္းမ်ား သတိႀကီးစြာထားရမယ္။ မွန္ကန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး နည္းလမ္းနဲ႔ တုိင္းရင္းသားမ်ားလိုလား ခ်က္ကို တကယ္ခိုင္မာတဲ့ သႏိ္ၷ႒ာန္မွန္ရင္ ဘားအံညီလာခံရဲ႕ ဆံုးျဖတ္မယ့္အေရးဟာ တုိင္းရင္းသားအေရးသာ ျဖစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ တကယ္ တုိင္းရင္းသားအေရး ျဖစ္ရင္ေတာ့ ပဲြၿပီးဆံုးပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားအေရးမပါ ဘဲ ခဲြေရး၊ ကဲြေရးဆိုရင္ေတာ့ ရင္ေလးစရာ ျဖစ္ရမွာပါပဲ။
ေျပာျပခ်င္ပါဘိ
တိုင္းရင္းသား အရပ္ေဒသေတြကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ သဘာ၀ သယံဇာတေတြဟာ စစ္အစိုးရ လက္ထက္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး သံုးျဖဳန္းခဲ့လုိ႔ ေတာင္ဆုိ ေတာင္ကတံုး၊ ျမစ္ဆုိေရေတြ သုဥ္းၿပီး ဆိတ္သုဥ္း ပ်က္စီးေတာ့မယ့္ ကမၻာႀကီးလိုပါပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ့ျပည္ေထာင္စု တိုင္းျပည္ႀကီး တစ္ျပည္ျဖစ္ဖုိ႔ တိုင္းရင္းသားေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာေတြဟာ အိပ္မက္လုိ ျဖစ္သြားၿပီးလားဆုိတာကို စဥ္းစားဖုိ႔လိုပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြဟာ မိမိရဲ႕ျပည္ေထာင္ စုတိုင္းျပည္အတြက္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ခိုင္မာၿမဲၿမံေနလုိ႔သာ လြတ္လပ္ေရးကိုပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကတာပါ။ ျပည္ေထာင္စုအေရးေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရလာတာကို တိုင္းရင္းသားေတြရင္မွာ အစဲြအၿမဲ ရွိထားၾကပါတယ္။ အရွင္တုိ႔တိုင္းျပည္ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့တိုင္းျပည္ပါ။ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြ တုိင္းျပည္ မဟုတ္ပါ။ လူထုကို(ျပည္သူကို) ပါတီႏိုင္ငံ ေရးစနစ္နဲ႔တုိက္ၿပီး ယင္း၀ါဒစနစ္ ပညာေရး၊ စီးပြားေရးေၾကာင့္ ကမၻာေပၚမွာက်ဆံုး ခဲ့ရတာပါ။ ကမၻာကအဖံြ႕ၿဖိဳးဆံုး တိုင္းျပည္ စာရင္းထဲမွာ မပါဘဲ အနိမ့္ဆံုးစာရင္းထဲမွာ ၀င္သြားတာဟာ လူထုကို တစ္ပါတီတစ္မိန္႔၊ တစ္စနစ္ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပါပဲ။
အခုဆုိရင္ အရွင္တုိ႔ဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေက်းဇူးကို အသိတတ္ဆံုးသူျဖစ္ၾကၿပီလား ဆိုတာကို စဥ္းစားမိၾကမွာပါ။ တုိင္းရင္းသားေတြကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့တာေတြ၊ ကဲ့ရဲ႕ခဲ့တာ ေတြ၊ မုန္းတီးရံြရွာခဲ့တာေတြ၊ နာမည္အမ်ဳိး မ်ဳိး ဖ်က္ခဲ့တာ ေတြဟာ တရားခံက ဘယ္သူပါလဲ။ တုိင္းရင္းသားေတြ ျပည္ေထာင္စု စိတ္ဓာတ္ေတြကို နိမ့္က်ေပ်ာက္ဆံုးသြား ေအာင္လုပ္ခဲ့တာ ဘယ္သူပါလဲ။ တုိင္းရင္း သားေတြကို ေၾကေၾကမြမြ ေခ်မႈန္းသုတ္ သင္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္သူေတြ ပါလဲ။ တုိင္းရင္းသားကို လူသားတစ္ရပ္လုိ အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့ၾကတာ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ ခိုင္ၿမဲစစ္ မွန္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ျပည္ေထာင္စု မူဟာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမူပါပဲ ဆုိတာကို အရွင္ငယ္ငယ္ ေလးက သခင္ ေအာင္ခင္ရဲ႕စကားဟာ ဘားအံမွာ က်င္းပ မယ့္ညီလာခံပဲြမွာ ၿခိမ့္ၿခိမ့္ညံေအာင္ ဆုိျပ ေျပာျပခ်င္ပါ ေလရဲ႕။ ျပာျပခ်င္ ပါဘိ။
နိဂံုး
အရွင္တုိ႔ဟာ “အယုတ္တရားကို မွီ၀ဲ သူမဟုတ္။ ေမ့ေလ်ာ့သူမဟုတ္။ မွားေသာ အယူ၀ါဒကို မယူ။ ေလာကႀကီး ပြားေရး သက္သာမွ်လည္း မျဖစ္ေစရဘဲ၊ သစၥာ တရားတစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္၍ မုသားစကား ကို မေျပာပါ။ (ႏိုင္ငံေရး) ပိုင္ျခားေ၀ဖန္မႈ မရွိေသာသူအား မလုပ္ရဲေသာ အကုသိုလ္ ဆုိတာမရွိ””ဆုိတဲ့တရားကို ႐ႈမွတ္ ဆင္ျခင္ကာ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘ၀ေကာင္း က်ဳိးကိုလုိလားၿပီး ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကေသာ ပုဂိ္ၢဳလ္မ်ား ျဖစ္ပါေစ။
ဘားအံမွာ လမင္းသာပါေစ . . .
ဘားအံမွာ ေနမင္းသာပါေစ . . .
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

ယေန႔ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျပႆနာ ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္ၾကမည္နည္း – စည္သူျမသန္း

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ “အျပဳတ္တိုက္ေရး”ဆုိေသာ ဆုိးရြားလွသည့္လမ္းစဥ္သည္ “ျပည္တြင္းစစ္”အား သက္ဆိုးရွည္ေစခဲ့၏ . . .
နိဒါန္း
… အျပန္အလွန္စကားႏွစ္ခြန္း။ ပထမစကား … ““ဒီအတုိင္းဆုိရင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ရနိုင္ပါဦးမလား”” … ဒုတိယစ ကား… ““ဒါကေတာ့ အရွင္းသားပဲ၊ ဘယ္သူ ဦးစီးၿပီးေတာ့ပဲ အစိုးရတက္လုပ္လုပ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးကို အျမင့္ဆံုးအေကာင္ အထည္ေဖာ္မေပးႏိုင္ရင္ အဲဒီအစိုးရဟာ ၾကာရွည္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အျမင့္ဆံုးလိုခ်င္ေနၾကၿပီျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြ ရဲ႕ဆႏၵေၾကာင့္”” မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေ စ၊ ေဖာ္ျပပါ ေမးခြန္းမ်ဳိး၊ ေတြးေတာ စဥ္းစား၊ ေမးျမန္းလာရၿပီဆုိ လွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအင္အား စုႀကီးအတြင္းမွာ စိတ္ဓာတ္ ပ်က္ျပားမႈ၊ ေတြေ၀မႈ၊ မယံု ၾကည္ႏုိင္မႈမ်ား အနည္းႏွင့္အမ်ားဆုိသလို ျဖစ္စျပဳၿပီ။
 ေျပာရလွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္ ၆ ခု၊ ၅ ႏွစ္ စြန္း၊ ျပည္သူတုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္းသတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဆုိးရြားလွစြာေသာ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးအား ျပည္သူမ်ား အျမန္ဆံုးရပ္စဲေစ လုိၾကၿပီ။ ခံစားရေသာ ဒုကၡအေပါင္းမွ ျပည္သူ၊ လူမ်ဳိးစု တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ား လြတ္ေျမာက္လုိၾကၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာေသာ ဘ၀မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနလိုၾကၿပီ။ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိး၏ အဆင့္ဆင့္ တုိးတက္ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈမ်ားအား အားသြန္လုံးပန္းလုိ ၾကၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကို အမုန္းႀကီး မုန္း၊ အရံြႀကီးရံြကာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အား အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တခဲ့ၾကၿပီ။ …
ေမွ်ာ္လင့္တခဲ့ရသည့္ အတုိင္းလည္း ႏိုင္ငံသမုိင္း ေခတ္အဆက္ဆက္၊ မိမိတုိ႔ ရင္တြင္းကိန္းေအာင္းေနခဲ့ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆႏၵမ်ားကို တစ္ခဲနက္ စည္းလံုးညီၫြတ္စြာ ျပသခဲ့ၾကၿပီ။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္ႏိုင္ငံေရး ရည္မွန္းခ်က္ရပိုင္ခြင့္ တုိက္ပဲြတိုင္းမွာ အေႏွာင့္အယွက္ အခက္အခဲ အဖ်က္အဆီး အဟန္႔အတား မ်ားကားရွိၿမဲ။
သို႔ေသာ္ယင္း အခက္အခဲ အဟန္႔အတားမ်ားအား ျပည္သူ႕အင္အားစုမ်ားက တြန္းလွန္ဖယ္ရွား ႏိုင္ခဲ့သည္ မ်ားအား သမိုင္းေခတ္ တုိက္ပဲြမ်ားက ျပသခဲ့ၿပီ။
သံဃာ့အား၊ ဘုရားမလြန္ဆန္သာ ျပည္တင္းလွ်င္ မင္းမခံႏိုင္ စည္းလံုးမႈ တိုက္ပဲြအားကား ေအာင္ေၾကာင္းျဖာခဲ့ သည္။ အေၾကာင္းရပ္မ်ားက စိတ္ဆႏၵ အေျခခံသက္သက္ျဖစ္ေသာ အဓိပၸာယ္မဲ့ စကားရပ္မ်ားမဟုတ္။
တုိက္ပဲြ သမိုင္းသင္ခန္းစာ မ်ားက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္သည့္ မွန္ကန္လွေသာ စကားရပ္မ်ား။ သည္ေနရာမွာ အတိတ္ ကာလၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈအား အနည္းငယ္ေဖာ္ျပရန္ လိုမည္ထင္သည္။
ထုိစဥ္ကာလ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ “အျပဳတ္တိုက္ေရး”ဆုိေသာ ဆုိးရြားလွသည့္ လမ္းစဥ္သည္ ျပည္သူညီၫြတ္ေရး ၿပိဳကဲြေနေသာအခ်ိန္မွာ “ျပည္တြင္းစစ္”အား သက္ဆုိးရွည္ေစခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ၁၉၅၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ စနစ္က် စုစည္းညီၫြတ္ေသာ ပံုသဏၭာန္မ်ားျဖင့္ ျပည္သူမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆႏ္ၵမ်ားကို ျပသလာ ႏိုင္ခဲ့၏။ ဥပမာအားျဖင့္ ညီၫြတ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေႂကြးေၾကာ္သံအား စဲြကိုင္ လာေသာ ပ-မ-ည-တမွ ႏိုင္ငံႏွင့္အ၀န္း ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔စြာ က်င္းပေသာ လူငယ္ေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပဲြမ်ားကား သက္ေသ သာဓကအထင္အရွား။
ထုိသို႔ျဖင့္ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း ေလာက္မွာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၏ဗိသုကာ ဖခင္ႀကီး ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ဦးစီး၍ ဆရာဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္၊ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ေဇာတုိ႔ ပါ၀င္သည့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္း ေရးအဖဲြ႕သည္ “သူမနာကိုယ္မနာ တရား မွ်တေသာနည္း”ျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ရယူရန္ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္လာ၏။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးသည္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဤမွ်ႀကီးမား၊ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး မရွိခဲ့။ ထိုအခါ ျပည္သူတုိ႔၏ တစ္ခဲနက္စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ အား ျမင္ေတြ႕လာၾကေသာ “အျပဳတ္တုိက္ ေရး” သမားမ်ားသည္ အျပဳတ္တိုက္ေရး စကားလံုးကို မသံုးရဲေတာ့ဘဲ “ၿငိမ္၀ပ္ပိ ျပားေရး” “လက္နက္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး လဲလွယ္ေရးဆုိေသာ ေပ်ာ့ ေပ်ာင္းသည့္စကားလံုးမ်ား ေျပာင္း၍သံုး လာခဲ့ၾက။
စင္စစ္ကား စကားလံုးအားျဖင့္သာ ေျပာင္းလဲခဲ့ေသာ္လည္း အႏွစ္သာရအား ျဖင့္ အျပဳတ္တုိက္ေရးလမ္းစဥ္အား လက္မလႊတ္ဘဲ ပ်ားရည္ ဆမ္းထားေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ျပည္သူအား လွည့္စားခဲ့ၾက၏။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ အခြင့္အေရးယူ၍ မူလကတည္းက အျပဳတ္တိုက္ေရး အေျခခံကို မစြန္႔လႊတ္လို ၾကသည့္ ဦးဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း (ေဆြၿငိမ္း) အုပ္စု၀င္မ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရွိရန္ လက္တစ္ကမ္းမွ်သာ လိုေတာ့ သည့္ အခ်ိန္၊ ဆရာႀကီးသခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းႏွင့္ ေတာတြင္းအင္အားစုမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရွိရန္ ကိစၥအလို႔ငွာ ေတြ႕ဆံု အံ့ဆဲဆဲအခ်ိန္မွာ (ျပည္တြင္းစစ္) ကိုအေၾကာင္းျပဳ အက်ဳိးခံစားေနသူ စစ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္း စား၊ စိတ္ထား ယုတ္သူမ်ားက ဒီမုိကေရစီ ျမတ္ႏိုးသူတုိင္း မေတြး၀ံ့၊ မေတြးအပ္၊ မလုပ္သင့္ မလုပ္အပ္ေသာ ““လက္နက္ႏွင့္ အာဏာသိမ္းပဲြႀကီး” အား ျပဳလုပ္လိုက္ ေလသတည္း။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူတို႔၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆႏၵေၾကာင့္ အာဏာအ၀န္းအ၀ိုင္း ရာဇပလႅင္မွ ျပဳတ္က်ခဲ့ရေသာ ဖဆပလ ႏုတင္အုပ္စုအား ႐ံႈးနိမ့္ခဲ့ရေသာ စစ္တပ္ အုပ္စုႏွင့္ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႕ေလြ႕ေပါင္း ဖက္ေတြ႕ၾကေသာ ေဆြၿငိမ္း ဂိုဏ္းသား ဘက္ေတာ္သားမ်ားကား မစားရသည့္အမဲ သဲႏွင့္ပက္ကာ တိုင္းျပည္ ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား အေပၚ လက္နက္“မုိး”၍ စိုးမိုး ႏိုင္ရန္ ႀကံစည္ၿပီ။ တစ္ျပည္လံုးကို တပ္မေတာ္က သိမ္းထား ၿပီဟူ၍ ၎တုိ႔၏ ၂၆ ရက္ ညေနပိုင္းအထူးထုတ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။
စစ္တပ္၏ ဖိလာမႈျဖင့္ ယင္းစက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ညမွာပင္ လာမည့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၈ ရက္တြင္ က်င္းပမည့္ လႊတ္ေတာ္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အား အာဏာလဲႊေပးမည္ဆုိေသာ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ဦးႏု၏ မိန္႔ခြန္းကို ေရဒီယိုမွၾကားရၿပီ။ ေျပာရလွ်င္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္း ေရး႐ႈေထာင့္မွၾကည့္လွ်င္ ယခုကဲ့သို႔ အရပ္ရပ္ အေျခအေနမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းမွာ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၏ အလားအလာ မ်ားအား ေမွးမွိန္သြား ေစခဲ့ၿပီ။
ထုိသို႔ျဖင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ႏိုင္ငံေတာ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္သည့္ စစ္တပ္အာဏာရွင္ စနစ္အစျပဳခ်က္ျဖစ္ေသာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ဆုိသည့္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာ ၂၈ မွာ ေပၚလာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ယခုစာစု ေရးသား ျခင္းမွာ အတိတ္ကာလ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိင္ရာ သမုိင္းေၾကာင္းအား ေစ့ငုေလ့လာ သင္ခန္းစာ ယူစရာအျဖစ္ႏွင့္ ယခုလက္ရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ သတိျပဳ ဆင္ျခင္ဖြယ္ရာမ်ားအား ဖတ္ဖူး ေသာအခ်က္ အလက္မ်ားအား အေျခခံေရး သားမိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါ၏။
(နိဂံုး)
နိဂံုးအားျဖင့္ ဆုိရလွ်င္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္အား စဥ္းစားၾကည့္သည့္အခါ အတိတ္ကာလ ဖဆပလအစိုးရႏွင့္ ဖဆပလ တစ္ျခမ္းပဲ့အစိုးရတုိ႔ ရွာႀကံ အသံုးျပဳခဲ့ေသာ အျပဳတ္တုိက္ ေရးလမ္းစဥ္၊ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၏ သူမသာ ကိုယ္မနာ သင္ပုန္းေခ်နည္းႏွင့္ (လက္နက္ခ်ေရးမူ) မဟုတ္ဘဲ စစ္မက္ရပ္စဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူၾကရန္ လမ္းစဥ္၊ တစ္နည္း ႏွစ္ဖက္မွ်တေသာလမ္းစဥ္ ခုကာလအပစ္ အခတ္ရပ္စဲေရးအား အစျပဳခ်က္ အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ေသာလမ္းစဥ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစဥ္ အစစ္အမွန္ကား (ႏိုင္ငံေရးအရ) ဦးစြာပထမေျပလည္မႈ ရယူေျဖရွင္းေရး လမ္းစဥ္ကိုသာ ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ လုပ္ေဆာင္ရန္ဟု ျမင္ပါသတည္း။ ထုိလမ္းစဥ္ အတိုင္း ျပည္သူမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ား ဥမကဲြ သိုက္မပ်က္ တက္ ညီလက္ညီျဖင့္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းတိုင္အေရာက္ ခ်ီတက္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကား မုခ်မေသြ ရရွိမည္ ပင္ျဖစ္ပါသတည္း။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

အေနာ္ရထာ၊ မႏူဟာနဲ႔ ေပၚလတစ္ – ေအာင္ထြန္းလင္း

ယေန႔ေခတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ ေနသူေတြ အတြက္ နမူနာေကာင္း တစ္ခု . . .
မထင္မွတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတင္း အဖြဲ႕သားေတြနဲ႔ အတူ ေပါကၠံရာမလုိ႔ေခၚတဲ့ ပုဂံၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး ကိုေတာ့ ေရာက္ဖူး ခဲ့ရၿပီ။ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္း ေနရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကို ေရာက္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ေအာင္လံ ၿမိဳ႕နဲ႔အထက္ က်န္တဲ့ေနရာေတြကို မေရာက္ ဖူးတဲ့။ ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္း ပထမဆံုးခရီးစဥ္ပဲ။ သြားျဖစ္တာ ကလည္း ပုဂံၿမိဳ႕မွာ ဒဂံုတက္ၠသိုလ္၊ သခ်ၤာဌာနကေန ျပဳျပင္လွဴဒါန္းထားတဲ့ ပညာသိပၸဓမၼရံသီ ဘုရားရဲ႕ ဒသမအႀကိမ္ေျမာက္ ဗုဒၶပူဇနိယ ပြဲေတာ္အတြက္ပါ။
ခရီးစဥ္အတြင္း တက္သုတ္႐ိုက္သြားခဲ့ ရေပမယ့္ ပုဂံၿမိဳ႕က နာမည္ႀကီး ဘုရားေတြ ျဖစ္တဲ့ တန္႔ၾကည့္ေတာင္ ေစတီ၊ ထီးလိုမင္း လို၊ အာနႏၵာ၊ ေလာကနႏၵာ၊ သဗၺညဳ၊ ေရႊစည္းခံု၊ မႏူဟာ၊ ျမေစတီ၊ ဂူေျပာက္ႀကီး စတဲ့ စတဲ့ဘုရား ေတြကို ဖူးေျမာ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားဘုရားတုိင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းေတြ၊ အႏုလက္ရာ ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းစားခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။ …
ဒီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖမ္းစား ႏုိင္ဆံုး၊ ခရီးစဥ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြးေတာမႈ အေပးႏုိင္ဆံုး ဘုရားသမိုင္းကေတာ့ မႏူဟာဘုရားပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာအတြက္လဲ။ မေရာက္ဖူးတဲ့ သမိုင္း၀င္ နယ္ေျမ တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြခ်ည္း ႀကံဳခဲ့ရမႈ၊ စိတ္ႏွလံုးၿငိမ္းခ်မ္းဖြယ္ ဘုရား ၀တ္ျပဳရမႈေတြကိုလြန္လို႔ မြန္းက်ပ္ျခင္းဆိုတဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းခဲ့လို႔ပါ။
တကယ့္ တကယ္ေတာ့ ပုဂံ၊ ျမင္းကပါ အရပ္က မႏူဟာဘုရားမွာ ေလ့လာခ်င္စရာ ဆိုလို႔ သပိတ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘုရားခ်ည္းပဲ ရွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ မႏူဟာဘုရားမွာ ရွိတဲ့ ထိုင္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္သံုးဆူနဲ႔ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ တစ္ဆူကို ဖူးေျမာ္ရတဲ့ အခါ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္းရသထက္ မြန္းက်ပ္ျခင္း၊ ေလွာင္ပိတ္ ေနျခင္း ရသက ပိုကဲလုိ႔ ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီရသကို ေပးစြမ္းတာလဲလို႔ သမုိင္းကို ျပန္လွန္ၾကည့္ ခဲ့ရပါတယ္။
မႏူဟာဘုရားႀကီးကို မြန္ဘုရင္မ်ဳိး ဆက္ရဲ႕ ၂၅ ဆက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ မႏူဟာ မင္းဟာ ပုဂံဘုရင္ အေနာ္ရထာကို စစ္႐ႈံး ခဲ့တဲ့အတြက္ ပုဂံျပည္ကို ေခၚေဆာင္ၿပီး ေကာင္းစြာ စံစားေစလ်က္ ထားေတာ္မူခဲ့ သည္။ သားျဖစ္သူ စိတ္ၲကုမၼာရကိုလည္း သုဓမၼာရာဇဘြဲ႕ေပးအပ္ခဲ့သလို မႏူဟာမင္းရဲ႕မွဴးမတ္တခ်ဳိ႕ကိုလည္း နန္းတြင္းအမတ္ ေတြအျဖစ္ခန္႔အပ္ၿပီး သူေကာင္းျပဳခဲ့တယ္ လို႔ သမုိင္းေတြအရ သိရပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ စစ္႐ႈံးဘုရင္တစ္ပါးကို ေကာင္းမြန္စြာ စံစားေစျခင္း၊ သားေတာ္ေတြကို ဘြဲ႕ေပးအပ္ၿပီး ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း၊ ပညာရွိမွဴးမတ္ေတြကို သင့္ေလ်ာ္တဲ့ေနရာ မွာ ျပန္လည္ခန္႔အပ္ အမႈထမ္းေစတာေတြ ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေနာ္ရထာမင္းရဲ႕ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္တဲ့အခါ အခု ေခတ္ Politic လို႔ေခၚတဲ့ ႏုိင္ငံေရးကၽြမ္းက်င္ မႈအေနအထားကို တစ္စြန္းတစ္စ ျမင္ၾကရမွာပါ။ ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါဘူး။
မႏူဟာမင္းဟာ အဖမ္းခံထားရစဥ္ ကာလအတြင္း ““ေနာက္ေနာင္ ငါသည္သာလွ်င္ သူတစ္ပါးႏုိင္ေသာသူ ျဖစ္လို၏””လို႔ ဆုေတာင္းၿပီး  မိမိရဲ႕အက်ဥ္းစံဘ၀၊ က်ပ္တည္းစြာ ေနထိုင္ရမႈ အေျခအေနေတြကို ကိုယ္စားျပဳလုိ႔ မႏူဟာဘုရားကို တည္ေတာ္ မူခဲ့တယ္။ အဲဒီလုိ ဘုရားတည္ခြင့္ရဖို႔ စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာက ၾကည္ၾကည္ျဖဴ ျဖဴ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ တာေၾကာင့္ စစ္႐ံႈးဘုရင္ မႏူဟာက မိမိရဲ႕နန္းစဥ္ လက္စြပ္ကို ပုဂံ သူေဌးတစ္ဦးထံကို ေရာင္းၿပီး တည္ထားခဲ့တာပါ။
မႏူဟာဘုရားကို ၀င္ဖူးလုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ က်ပ္တည္း သလဲဆုိရင္ ၀င္လွ်င္၀င္ခ်င္း ဆိုသလို ျမသပိတ္ေတာ္ႀကီးကို ေတြ႕ရမွာပါ။ အဲဒီ သပိတ္ေတာ္ႀကီး ေနာက္မွာဆိုရင္ မႏူဟာ ဘုရားႀကီးရွိၿပီး ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ရဲ႕မ်က္ႏွာ ေတာ္ကိုဖူးလိုက္ခ်င္း မိမိစိတ္ထဲမွာပါ မြန္းက်ပ္လာတာကို ခံစားရမွာပါ။ ဒါတင္ပဲလား မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ညာဘက္ကို ဆက္သြားလုိက္ရင္ ထပ္မံဖူးေျမာ္ ရတဲ့ ထိုင္ေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ဟာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အဲဒီက ဆက္လုိ႔ အေနာက္ဘက္မွာ တည္ထားကိုးကြယ္ ထားတဲ့ ေလ်ာင္းေတာ္မူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ဟာလည္း က်ပ္တည္းစြာ ေနထိုင္ရမႈရဲ႕ သက္ေသအျဖစ္ ဖူးေနရင္းကကိုပဲ ဖူးေျမာ္ သူမွာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သလို၊ မြန္းက်ပ္သလို ေတြခံစားရမွာပါ။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစ ကၽြန္ ေတာ္တစ္ေယာက္ မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ႏွင့္ ပင္ စစ္႐ႈံးဘုရင္တည္ထားတဲ့ မႏူဟာဘုရား ကိုဖူးခြင့္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ယခုကဲ့သို႔ အေတြးေတြ ဆက္ခဲ့မိပါေတာ့သည္။
စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာမင္းဟာ စစ္႐ႈံးဘုရင္ မႏူဟာမင္းကို ေကာင္းမြန္စြာ စံစားခြင့္ေပးျခင္း၊ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ တဲ့လူေတြကို သင့္ေတာ္သလို ခ်ီးေျမွာက္ေပးျခင္း အျပင္ မိမိရဲ႕စစ္ႏုိင္ေျမမွာ စစ္႐ႈံးဘုရင္ အတြက္ ေျမေနရာ ေပးၿပီး ဘုရားတည္ခြင့္ ေပးခဲ့ျခင္းမွာ ထူးျခားတဲ့လုပ္ရပ္လို႔ပဲဆုိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇ၀င္ဇာတ္ေၾကာင္းေတြကို ဖတ္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အခုလိုမ်ဳိး သေဘာ ထားႀကီးတာ ေခၚေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ ရွိတယ္လုိ႔ပဲဆိုဆို အေနာ္ရထာ မင္းလိုလူကေတာ့ ရွားတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ ထပ္ၿပီးေတာ့ အေနာ္ရထာ မင္းရဲ႕လုပ္ရပ္ဟာ ထူးျခားတယ္၊ ထင္ရွားတယ္ ဆုိတာကို ႏႈိင္းယွဥ္ ၾကည့္လိုတယ္ဆုိရင္ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ ေရးရၿပီး ေနာက္ပိုင္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနေတြ နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။
ထို႔အတူ မႏူဟာမင္းရဲ႕ အက်ဥ္းစံ ဘ၀မွာ မြန္းက်ပ္စြာ ခံစားေနရမႈကိုဘုရား တည္ၿပီး ျပဖို႔အတြက္ စိတ္ကူး စိတ္သန္းဟာလည္း ႏုိင္ငံေရးအေတြးအျမင္ေတြ ပါ၀င္တယ္လို႔လည္း သံုးသပ္မိတယ္။ အက်ဥ္းစံ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကို ရန္သူ႔နယ္ ေျမက လူေတြ အကုန္သိေအာင္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့ သူလို ေနာက္ေနာင္ ဒီဘုရားကို လာဖူးသူတုိင္း သူ႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကိုခံစားနားလည္မိ ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သလိုပါပဲ။ စစ္ေအာင္ ႏုိင္သူရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ ေနရတဲ့ စစ္႐ႈံး ဘုရင္ေတြဟာ ဘယ္လိုပဲ ေနထိုင္ရပါေစ …တကယ္ေတာ့ စိတ္က်ဥ္း က်ပ္မႈက လြတ္ေျမာက္ျခင္းငွာ မစြမ္းသာဆိုတာကို ဘုရားတည္ရင္း ျပခဲ့တာပါပဲ။
ရန္သူစစ္႐ႈံးမင္းရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးကစားကြက္ကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ စစ္ႏုိင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာမင္းရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအျမင္၊ ရန္သူ႕ နယ္ေျမမွာ အက်ဥ္းစံဘ၀နဲ႔ ေနထုိင္ရေပ မယ့္ မိမိရဲ႕ျဖစ္တည္မႈကိုျပသႏုိင္တဲ့ မႏူဟာမင္းရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး အျမင္။
သမိုင္းေၾကာင္းအရ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဒီေနရာမွာ ဘုရားတည္ျခင္းကို အေၾကာင္း ျပဳလို႔ ႏွစ္ဖက္ေသာမင္းေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ကစားကြက္ေတြကို ျမင္လုိက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း အံ့ၾသမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႏုိင္ငံေရး အျမတ္ထြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတာဟာ ယေန႔ေခတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေနသူေတြ အတြက္ နမူနာေကာင္း တစ္ခုလည္း ျဖစ္ ႏုိင္ပါေၾကာင္း တင္ျပရင္းနဲ႔ …။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »

မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီဥကၠ႒ ၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး ဦးႏိုင္ေငြသိမ္းႏွင့္ေျပာျခင္း – အံ့ေခါင္မင္း

““အေထြေထြအက်ပ္အတည္းျဖစ္လို႔ ဆူပူၾကရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေျပာေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္တဲ့””

 ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ မွာ လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ေၾကာင္း မျပန္ဘူးတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လို႔ လည္းမရဘူး။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသသြားမွာ၊ ဒုကၡ အႀကီး အက်ယ္ ျဖစ္သြားမွာ။ ဒီအတိုင္းသြားတာက ေမ်ာသြား လို႔ရ တယ္။ ေနာက္ေ ၾကာင္း ျပန္သြား ရင္ လက္နက္ ကိုင္ အဖဲြ႔ေတြကလည္း စုမိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အကုန္ဒုကၡ ျဖစ္သြားမယ္တဲ့။ သူက ဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အထင္ သူတို႔သေဘာက အခ်ိန္ဆြဲမယ္၊ လိမ္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အတုနဲ႔ ေမ်ာမယ့္သေဘာ . . .
၀ါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ ဥကၠ႒ ဦးႏိုင္ေငြသိမ္း အား ျဖတ္သန္း ခဲ့ရာ ႏိုင္ငံေရး အေတြ႕အႀကံဳမ်ားႏွင့္ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ၏ သမိုင္းေ ၾကာင္း ေဆာင္ရြက္ ခ်က္မ်ား၊ လတ္တေလာ ရပ္တည္ ေဆာင္ရြက္ ခ်က္မ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားပါတီ တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး သေဘာ ထားမ်ားအား ေမးျမန္း ျဖစ္ခဲ့ သည္မ်ား ကို ေဖာ္ျပအပ္ ပါသည္။
ယခင္တစ္ပတ္မွအဆက္
၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီး ေနာက္ပိုင္း စစ္တပ္ကလည္း အာဏာမလႊဲဘူး။ ၁/၉၀ ကို ေၾကညာလိုက္တယ္ ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မြန္ဒီမိုကေရစီ ပါတီအနဲ႔  ဘယ္လို ဆက္ၿပီး ရပ္တည္ခဲ့ရလဲ။
ပ်က္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မွတ္ပံုတင္မရွိေပမယ့္ ဆက္လုပ္တယ္။ အဖမ္းခံရတယ္၊ အစစ္ ေဆးခံရ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ …
ဦးသိန္းစိန္တို႔က ဒီမူကို မေလွ်ာ့ခ်င္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ဦးတုန္းကေတာ့ ဦးေရႊမန္းကလည္း ျပည္သူ႔ဆႏၵရွိရင္ ျပင္လို႔ရတယ္ ေျပာၿပီး ေနာက္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္လမ္းပဲ လိုက္သြားတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္ခဲ့ၾကဖို႔လမ္းပဲ။  သူတို႔လုပ္ေနတာက အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြက တရား၀င္ အဖြဲ႕အစည္း မဟုတ္ဘူး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္း ေထာင္လို႔မရဘူး။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းလုပ္လို႔မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လာေဆြးေႏြး ပိုက္ဆံေပးမယ္။ ဒါ ဖ်က္ဆီးတာပဲ . . .
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီနဲ႔ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကားကာလမွာ ပါတီအေနနဲ႔ ထူးျခားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္ ရြက္မႈေတြ လုပ္ခြင့္ရခဲ့လား။
၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေထာင္က လြတ္လာတယ္။ ၉၅ မွာ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ ေရာက္လာၿပီး တိုင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးေရး လုပ္ႏိုင္ဖို႔္ ဦးသန္းေရႊဆီ စာေရးၾကမယ္ဆိုလို႔  လူစုၾကတယ္။ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ပါ လိုက္စုၾကတာ။ ႏွစ္ရက္ ေလာက္ၾကာေတာ့ အလ်င္လိုတယ္ ျမန္ျမန္ လုပ္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ရႏိုင္သေလာက္ စုလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ဗိုလ္မွဴးေအာင္ရယ္ အပါအ၀င္ ၂၃ ေယာက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေရးလိုက္တယ္။
သတိထား ဒီမိုကေရစီအတုျဖစ္ေနမယ္ အဲဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႀကိဳေျပာသြားတာရွိတယ္ . . . အခုက စည္းကမ္းျပည္၀တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး စည္းကမ္းက သူတို႔ေပးတဲ့ စည္းကမ္း၊ အာဏာရွင္က ေပးတဲ့စည္းကမ္း၊ အဲဒီစည္းကမ္းေၾကာင့္ပဲ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ပ်က္သြားတာ၊ အတုျဖစ္သြားတာ . . .တည္ဆဲဥပေဒ အရလုပ္ရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္၊ လက္နက္ခ်ၿပီးေ တာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ရမယ္ ၿပီးမွေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ . . .
ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးလဲ ခင္ဗ်။ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၾကဖို႔လား။
အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္းဖို႔၊ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ဖို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ စာထဲမွာ ေရးေပးလိုက္တာ။ အဲဒီစာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီခ်ဳပ္ကိုလည္း ေပးတယ္။ ဒါပထမဆံုး လုပ္ျဖစ္တာ။  ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ အဲဒီနဲ႔ တစ္ဆက္တည္း ဘာလုပ္လို႔ ရမလဲဆိုတာ ခြန္ထြန္းဦးတို႔နဲ႔ စုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားရတယ္။ ရခိုင္ရယ္၊ မြန္ရယ္၊ ဇိုမီးရယ္၊ ရွမ္းရယ္ေပါင္းၿပီးေတာ့ ရင္ၾကားေစ့ေရး အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ေတြ႕ဆံုၿပီးေတာ့ ေဆြးေႏြးပါလို႔ စာေနာက္ တစ္ေခါက္ ထပ္ပို႕ၾကတယ္။ အဲဒီစၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရး စလုပ္တာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လဲ ဆိုေတာ့ လႊတ္ေတာ္ မေခၚရင္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေခၚမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ UNA နဲ႔ေပါင္းၿပီးေတာ့ ေရွ႕ေမးခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုထဲက CRPP ဖြဲ႕တယ္။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလးေယာက္ရယ္ ငါးဖြဲ႕ပဲ ရွိတယ။္ အဲဒါနဲ႔စဖြဲ႕တယ္။ စဖြဲ႕တဲ့အခါ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္က လႊတ္ေတာ္ ေခၚေရးကို ေျပာလို႔မရလုိ႔ရွိရင္ ကိုယ့္ဘာသာေခၚမယ္။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ေတြက လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မန္းဒိတ္ယူၿပီးေတာ့ စုထား တယ္။ NLD လည္း မန္းဒိတ္ ယူၿပီးေတာ့ စုထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမန္းဒိတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခၚမယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔က မရွိတဲ့ အခါက်ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ NLD က ျပႆနာ ေပၚတယ္။  မန္းဒိတ္ေပးထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ဦးေအာင္ေရႊဆီကို စာေရးတယ္။ သူတုိ႔မန္း ဒိတ္ ေပးထားတာေပါ႔ လႊတ္ေတာ္ ဘာလို႔ မေခၚသလဲ။ ေတြ႕ခ်င္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဦးေအာင္ေရႊက ဒါဟာ CRPP ေရးတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ CRPP မွာက NLD  ပဲ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားပါတယ္ ဆိုေတာ့ သူပဲ သြားရွင္းရတယ္။ သြားရွင္းေတာ့ မတည့္ဘူး။
NLD က လူေတြပဲေပါ႔။
ဟုတ္တယ္။ မရရေအာင္ လႊတ္ေတာ္ေခၚမယ္ဆိုၿပီး ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက လူေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေတာ့ ၿပီးေတာ့ ကုလသမဂၢကို လက္မွတ္ထိုးတင္တယ္။ ဒီလူေတြကို NLD အကုန္ျဖဳတ္ပစ္တယ္။ ေဒၚေနာ္အုန္းလွတို႕ေရာ အကုန္ပါ သြားတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေျပာတယ္ မလုပ္ေကာင္းပါဘူး၊ အေရးယူတယ္ ဆိုရင္လည္း တျခားပံုစံနဲ႔ အေရးယူ၊ ရာထူးေလွ်ာ့ေပါ႔။ ဒီေတာ့ဦးေအာင္ေရႊတို႔ ပါတီကိုကိုင္ ေနတဲ့သူေတြက  ပါတီ ညီလာခံက်ရင္ ဒီလူေတြြ ျပန္တင္ေပါ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ ပါတီညီလာခံက ဘယ္ေတာ့ ျဖစ္မွာလဲလို႔။ အဲလို ျပႆနာေပၚတယ္။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးေအာင္ေရႊနဲ႔က တပ္ထဲမွာတည္းက အေစးမကပ္ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၉၀ မတိုင္ခင္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚၿပီးေတာ့ ေမးတယ္။ အန္ကယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကလည္း ၾကားဖူးတယ္ မဲလိမ္တယ္၊ မဲခိုးတယ္၊ အႏိုင္က်င့္တယ္ ဘာညာဆိုတာ ၾကားဖူးတယ္ ေပါ႔။ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ ေကာ္မတီတစ္ခု ဖြဲ႕မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္က။ အဲဒီတုန္းက ဦး၀င္းတင္ရွိတယ္။ ေနာက္ဦး ခ်စ္ခိုင္ရယ္၊ ဦးေအာင္ေရႊရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရယ္ ငါးေယာက္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို႔ ေကာ္မတီဖြဲ႕စရာ မလိုဘူးလို႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးခ်စ္ခိုင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊကို ေမးၾကည့္လို႔။ မဲလိမ္တယ္၊ မဲခိုးတယ္၊ အႏိုင္က်င့္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ပဲ လုပ္ခဲ့တာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အပစ္ခံရတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေကာ္မတီဖဲြ႕ဖို႔ ပ်က္သြားေရာ။ စကားေျပာၿပီး ထြက္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊက လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ေခၚတိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားဗ်ာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္တယ္လို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာရတာလဲတဲ့။ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးတယ္။ အဲဒါေတာ့ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ႔ဗ်ာ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရွ႕သြားေျပာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲတဲ့။ ဦးေအာင္ေရႊလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရင္က မတည့္ဘူး၊ ရန္သူေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ မဟာမိတ္ ျဖစ္သြားၿပီ၊ ေပါင္းလုပ္တယ္ ဒါေတြ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့လို႔။
ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ကို အၿမဲေျပာခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ NLD ဟာ First Line လည္း မရွိဘူး Second Line လည္းမရွိဘူး ဘာမွမရွိဘူးလို႔။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ရပ္သြားရင္ ဘယ္သူ ဆက္လုပ္မလဲ။ ဦးလြင္ကေတာ့ နား မေထာင္ဘူး ထြက္သြားတယ္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ခ်စ္ခိုင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ေရႊကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တိုင္းရင္သား အဖဲြ႕ေတြကို အဖြဲ႕ ေသးေသးေလးေတြ ဆိုၿပီး၊ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မွာ First Line, Second Line ရွိတယ္။ အာဏာသိမ္းေတာ့ First Line ကအဖမ္းခံရေတာ့ Second Line က ဆက္ၿပီးေတာ့ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ အဲလို လုပ္ဖို႔လိုတယ္လို႔္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတယ္။ ေနာက္ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း စီမံကိန္း က်က်နန ခ်ေပးဖို႔လိုတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ မလုပ္ဘူး။ အခုထိပဲ၊ NLD မွာအခုထိ First Line, Second Line မရွိဘူး။ အဲဒီအတိုင္း သြားရင္ ဘယ္လို ဆက္လုပ္မလဲ။ ဦးေဆာင္ပါတီႀကီးလို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထင္ေနၾကတာပဲ ရွိတယ္။
၂၀၁၀ မွာ အဘတို႔ မွတ္ပံုမတင္ဘူးေနာ္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္ အပါအ၀င္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၉၁ ခုႏွစ္ကတည္းက မတရား အဖ်က္ခံထားရတာ။
၂၀၁၂ မွာ NLD က ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္လုိက္တယ္။ တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ၿပီးေတာ့ေလ။
ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ေခၚတယ္။  မွတ္ပံုတင္ မရွိရင္ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရတာ မလြယ္ဘူး။ အခုက လုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုေပမယ့္ အျပည့္အ၀ လုပ္လုိ႔မရဘူး။ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ဖို႔ဆုိတာ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ လိုတယ္။ မွတ္ပံုတင္ၾကမယ္ ဆိုၿပီး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က  ခင္ဗ်ားတို႔ ပါတီကို ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ လႊတ္ေတာ္ ေရာက္လည္း ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရဘူးလို႔ ။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ၀င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေျခအေန ၾကည့္မယ္။ လုပ္သင့္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္မယ္။
အနည္းဆံုးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး လုပ္မယ္။ အဲဒီလုိဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ ျပန္စဥ္းစားမယ္လ္ို႔။
၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္ အတိုက္အခံ ပါတီေတြထဲမွာ NLD တစ္ပါတီတည္း မွတ္ပံု တင္ၿပီးေတာ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္။ ပြဲ၀င္တာလား။ ပါတီေတြနဲ႔ တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးၾက ေသးတယ္ မဟုတ္လား အဘ။
ဒါက ေနာက္မွ။ ခြန္ထြန္းဦးတို႔ လြတ္လာၿပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသား ကိစၥေတြပါ ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ ဖဲြ႕စည္းပံုကုိ လက္မခံဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ ဥပေဒကို လက္မခံႏုိင္ဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ အဲဒီမွာ ေဆြးေႏြးမႈအရ ဒါကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး တုိင္းရင္းသားေတြ ဘက္က အ႐ံႈးခံၿပီးေတာ့ မွတ္ပံုတင္ရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပးလုိက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။
၂၀၀၈ ဥပေဒကို လက္မခံႏိုင္တာ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရတာ။ ဖြဲ႕စည္းပံုဆိုတာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ ကလင္တန္ လာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားက ၄ ေယာက္ရယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ရယ္၊ ဦး၀င္းတင္၊ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ၾကတယ္။ တျခားလူ မ၀င္ရဘူး။ ေဆြးေႏြးတာက ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးလို႔ရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မွတ္ပံုတင္ဖို႔။
အခုေျပာသလိုဆို ၉၀ ပါတီေတြ မွတ္ပံုတင္လိုက္တာဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ သေဘာလား။
၀င္ၿပီးေတာ့ လုပ္တာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ကိုယ္တိုင္ ေျပာတယ္။ သူ ဥကၠ႒လုပ္တဲ့ လက္ပံေတာင္းေတာင္မွာကိစၥ အခုထက္ထိ ဆႏၵျပတုန္း။ ေနာက္တျခားတပ္က သိမ္းထားတဲ့ လယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ခ႐ိုနီေတြ သိမ္းထားတဲ့ ေျမေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ ဒါေတြကို ျပန္ေတာင္းလို႔ ႐ုတ္႐ုတ္ ျဖစ္ေနတာေတြ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္လဲ။ အဲဒါတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္သမားေတြလည္း သပိတ္ေမွာက္တယ္ အၿမဲတမ္း။ ဒီလူေတြ ေနစရာ ေနရာမရွိ၊၊ စားစရာ မရွိရင္ သူပုန္ထ သြားမယ္ေပါ႔။  အကယ္၍ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္လို႔ ဆူပူၾကရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကို ေျပာေတာ့ အဲဒီလို မျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္တဲ့။ သူလုပ္လို႔ ရ၊ မရ ၾကည့္ရမွာေပါ႔။ ျဖစ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ တိုင္းျပည္က အေျခအေန မေကာင္းဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာခဲ့တယ္။
ဒီလိုပဲ၊ ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ေတာ့ ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘယ္ေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္မွာလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ေၾကာင္း မျပန္ဘူးတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လို႔လည္း မရဘူး။ ေနာက္ ေၾကာင္းျပန္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေသသြားမွာ၊ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္သြားမွာ။ ဒီအတိုင္း သြားတာက ေမွ်ာသြား လို႔ရတယ္။ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္သြားရင္ လက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕ ေတြကလည္း စုမိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အကုန္ ဒုကၡ ျဖစ္သြားမယ္တဲ့။ သူက ဒီလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ သူတို႔သေဘာက အခ်ိန္ဆြဲမယ္၊ လိမ္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အတုနဲ႔ ေမ်ာမယ့္သေဘာ။ ဒီမိုကေရစီ အတုလို႔ ေျပာတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရွိတည္းက ေျပာဖူးတာ ရွိတယ္။ ကမၻာမွာ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္စားလာၿပီ။ မင္းတို႔သတိထား ဒီမိုကေရစီအတု ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ဟာ တျခားလူရဲ႕ ဒီမိုကေရစီကို သြားမထိရဘူး။ တျခားလူရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို သြားထိရင္ တို႔ခံသြားရမယ္။ အဲဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႀကိဳေျပာသြားတာ ရွိတယ္။ အခုေတြ႕ေနရၿပီ။
ဘာေၾကာင့္အခု ဒီမိုကေရစီအတု ေတြ႕ရၿပီလို႔ ေျပာႏိုင္တာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ကိုလိုနီေခတ္မွာ လူျဖစ္လာတာ။ အဲဒီတုန္းကေတာင္ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးခြင့္ဆိုတာ၊ လြတ္လပ္စြာ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ခြင့္ဆိုတာ ရွိတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုး၊ ဂ်ီစီဘီေအ၊ ဆင္းရဲသား ၀ံသာႏုအသင္း အကုန္ရွိတယ္။ ဘယ္အဖဲြ႕မွ မွတ္ပံုမတင္ရဘူး။ ဒါ ကိုလိုနီေခတ္မွာေနာ္။ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ေလာက္လဲ ဆိုရင္ သခင္က လမ္းေဘးမွာ  ေအာ္ဆဲၿပီး တရားေဟာေနတာ။ ပုလိပ္လာေျပာရင္၊ ေဟ့ပုလိပ္ မင္းတုိ႔ကို ငါတို႔ပိုက္ဆံေပး ထားတာ၊ ငါတို႔ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ဆိုၿပီး ေျပာလႊတ္တာ။ သာမန္ လူကေတာင္ ပုလိပ္ကို အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ မိန္းမ ထဘီလွန္းထားတာ ေပ်ာက္သြားရင္ ေဟ့ဒါမင္းတာ၀န္ပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာတာ။ အခုဒီလိုေျပာလို႔ရလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ေထာင္တယ္၊ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ကို တပ္လို႕ မသံုးရဘူး၊ အဖြဲ႕ပဲ သံုးရမယ္ဆိုေတာ့ အဖြဲ႕လို႔ ျပန္ေျပာင္းရတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ ဂ်ာနယ္ထုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ထုတ္တယ္၊ တာ၀န္ခံလုပ္တယ္၊ ဘယ္စာေပစိစစ္ေရးမွ မတင္ရဘူး။ ဒါကိုလိုနီေခတ္။ ေနာက္ေျပာမယ္ဆို ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီး တုန္းကေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ မဖ်က္သိမ္း ေသးဘူး။ ၆ ခ႐ိုင္၊ ၈ ခ႐ိုင္ဖြဲ႕တာေတြ လုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လမ္းမေတာ္ ပလက္ေဖာင္းမွာ ကုလားထိုင္ ခ်ၿပီးေတာ့ တရားေဟာတာ အစိုးရ မေၾကာက္ရဘူး။ အဲဒီလို လမ္းေဘးမွာ ေဟာလို႔ရတယ္။ အခု ရလား။ အခုဆို ဆႏၵျပခြင့္ တင္ရတယ္။ ဒါ ေတာင္ခြင့္ျပဳမွ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မြန္ျပည္နယ္ ရရွိေရးဆိုၿပီးေတာ့ ၄၈ ခုႏွစ္တုန္းက ဆႏၵျပတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ လူ ၄သန္း ေက်ာ္ေလာက္ တက္တယ္။ ဘယ္သူမွလာ မစစ္ဘူး။ ဘယ္သူမွ လာမတားဘူး။ အဲဒါ ဒီမိုကေရစီ ေခၚတာ။
အခုက စည္းကမ္းျပည္၀တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး စည္းကမ္းက သူတို႔ေပးတဲ့ စည္းကမ္း၊ အာဏာရွင္က ေပးတဲ့စည္း ကမ္း၊ အဲဒီစည္းကမ္းေၾကာင့္ပဲ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ပ်က္သြားတာ၊ အတုျဖစ္သြားတာ။
ဒီအေျခအေနေပၚမွာ အဘတို႕ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာေျပာလဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါတယ္၊ ဥပေဒစိုးမိုးေရး သူလုပ္လို႔မရေသးဘူး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္လို႔ မရေသးဘူးတဲ့။  အဲဒီ ဥပေဒ စိုးမိုးေရး မရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး ဒီမိုကေရစီ မရွိဘူး။ ဒီမိုကေရစီ မရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး ဒီဖြဲ႕စည္းပံုကို ဘယ္လုိ လုပ္ၿပီးေတာ့ ျပင္မလဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုရဲ႕ ဟာကြက္၊ ေပ်ာ့ကြက္၊ ေကာင္းကြက္ကို ျပည္သူလူထုကို ခ်ၿပီးေတာ့ ေျပာဖို႔ဆိုတာ ခြင့္ျပဳခ်က္ရမွ။ ဒီပံုစံနဲ႔ လႊတ္ေတာ္တြင္းမွာ လုပ္လို႔ မရဘူး။ UNFC ေျပာတာက လႊတ္ေတာ္ ျပင္ပမွာ ေရးဆြဲဖို႔၊ အသစ္ျပန္လည္ ေရးဆြဲဖို႔။ သူတုိ႔အျပင္မွာ FCDCC (Federal Constitution Drafting Collecting Committee) ေကာ္မတီ ရွိတယ္။အဲဒီ ေကာ္မတီက ကိုစိန္၀င္းတို႔ အကုန္ပါတယ္။ NCUB၊ NDF ေနာက္ၿပီးေတာ့ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းေတြ အကုန္လံုး ေပါင္းဆြဲထားတာ။ အျပင္က အဖဲြ႕အစည္းလိုက္ ဆိုရင္ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတယ္၊ ABSDF တို႔ပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒ ေရးထားၿပီးသား။ သံုးပံုတစ္ပံုကို ၂၀၀၄ မွာၿပီးတယ္။ သံုးပံုႏွစ္ပံုကို ၂၀၀၆ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ ၿပီးတယ္။ အကုန္ သေဘာတူ ၾကတယ္။ သာမန္ နည္းနည္းပါးပါး ကြဲလြဲတာပဲ ရွိတယ္။ အေျခခံေတြ ဘာမွမကြဲဘူး။ ပိုတယ္၊ လိုတယ္ဆိုရင္ ျဖဳတ္လိုက္႐ံုပဲ။
အဲဒီလိုဖြဲ႕စည္းပံုကို အသစ္ေရးလိုက္ရင္ စစ္တပ္က ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မွာကို စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။
 ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္မယ္ဆိုတာ  အစိုးရနဲ႔ ေပါင္းစားခ်င္တဲ့ သူေတြကေျပာတာ။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္မယ္၊ မျပန္ဘူးနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေျခာက္ၿပီးေတာ့ တိုက္ပြဲကို အရွိန္မပ်က္ေအာင္ လုပ္ထားတာ။
ဦးေအာင္မင္းနဲ႔ ေျပာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကိစၥေတြကို ေျပာျဖစ္ၾကေသးလား။
ဦးေအာင္မင္းကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တာ လုပ္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ရမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသား လုပ္စရာ မလိုဘူး။ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ မေခၚဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲဖို႔က အႏိုင္ရပါတီ တာ၀န္ဆိုၿပီးေတာ့၊  တစ္ဖက္က အႏိုင္ရ ပါတီကို ဖိထားၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ႀကိဳက္သလို လုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ အရင္က အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးတစ္ခါ လုပ္ၿပီးၿပီ၊ ပ်က္သြားတယ္။ ဘာလို႔ပ်က္လဲဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးတာေတြ မလုပ္ဘူး၊ ကတိေတြ ဖ်က္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖ်က္ခဲ့တဲ့ ကတိေတြကို ျပန္လုပ္ပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရင္က ကတိေပးခဲ့တာေတြ ျပန္လုပ္မယ္ ဆိုမွ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္လို႔ ရမွာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က အားလံုး အဆင္သင့္ပဲ၊ ဘာမွ လုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကတိေပးတာ၊ ဖ်က္တာမရွိဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔သာ ကတိေပးၿပီး ဖ်က္တာလို႔။
အခု အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခရီးေပါက္ေနၿပီလို႔ ေျပာၾကတယ္။
အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးကလည္း  အရင္ကတစ္ခါ “၀”ကစၿပီးေတာ့ လုပ္တာ  အကုန္လံုးပါၿပီး လုပ္ခဲ့တာပဲ။ ဒီမွာလည္း သူတို႔ လုပ္တဲ့နည္းက တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႕ေတြ စုၿပီးေတာ့လာရင္ သူတို႔လက္မခံဘူး။ တစ္ဖြဲ႕စီလာၾက ဆိုၿပီးလုပ္တာ။ ၉၅-၉၆ အထိ က်ေတာ့ KNU ပဲလုပ္ဖို႔က်န္တယ္။ ဒီေတာ့ KNU ကို ဖိတုိက္ တယ္။ တျခားသူ ကူလို႔မရဘူး။ ကူလို႔ရွိရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္မွတ္ထိုးတာ ပ်က္သြားမွာကိုး။ အခုလည္း ကခ်င္ကို ထားၿပီေတာ့ ဖိတိုက္ၿပီး သူတို႔လိုတဲ့ပံုစံရမွ ေတြ႔တာ မဟုတ္လား။ သူ႔တို႔နည္းက အဲဒီလို။ အခုေတာ့ လိုင္ဇာ ေတြ႕ဆံုမႈကေနစၿပီး ၁၇ ဖြဲ႕ ညီၫြတ္သြားၿပီ။ ခြဲဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ေနာက္တစ္နည္းက မွ်ားတာေလ။ KNU ကိုဆို ပိုက္ဆံေတြေပးၿပီး ကုမၸဏီေထာင္ဖို႔ေတြ လုပ္ၿပီးမွ ကြဲမလို ျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မကြဲဘူး။
ျမစ္ႀကီးနားမွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအတြက္ သေဘာတူညီမႈ မရလိုက္တာ ဘယ္လိုေၾကာင့္လို႔ သံုးသပ္မိလဲ။ ဘယ္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္မလဲ။ အခ်ဴိ႕ တိုင္းရင္းသားေတြကေတာ့ အဲဒီေတြ႕ဆံုမႈကို ပမာဏ အဆင့္ပဲ ႀကိဳမွန္းထားတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။
မရဘူးဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက မူက မတူၾကဘူး။ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ေျပာတဲ့မူက ျပည္နယ္အဆင့္၊ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္၊ ေနာက္လႊတ္ေတာ္အဆင့္။ အဲဒီလႊတ္ေတာ္အဆင့္က တည္ဆဲဥပေဒ အရလုပ္ရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္၊ လက္နက္ခ်ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ေထာင္ရမယ္ ၿပီးမွ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ လႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ၿပီးမွ ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ ေျပာဆိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဦးသိန္းစိန္တို႔က ဒီမူကို မေလွ်ာ့ခ်င္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လက္ဦးတုန္းကေတာ့ ဦးေရႊမန္းကလည္း ျပည္သူ႔ဆႏၵရွိရင္ ျပင္လို႔ရတယ္ေျပာၿပီး ေနာက္ေတာ့ ဦးသိန္းစိန္လမ္းပဲ လိုက္သြားတယ္။ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္ခဲ့ၾကဖို႔ လမ္းပဲ။ သူတို႔ လုပ္ေနတာက အပစ္ အခတ္ ရပ္စဲေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြက တရား၀င္ အဖြဲ႕အစည္း မဟုတ္ဘူး၊ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းေထာင္လို႔ မရဘူး။ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္း လုပ္လို႔မရဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လာေဆြးေႏြး ပိုက္ဆံေပးမယ္။ ဒါ ဖ်က္ဆီးတာပဲ။
လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနႀကီးမွာ အဘတုိ႔ မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမူ၀ါဒ ခ်မွတ္ၿပီးေတာ့ လုပ္သြားဖို႔ရွိလဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရွိရင္းစြဲပဲ UNA ခ်ထားတဲ့ မူေပါ႔။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ တန္းတူေရးပဲ။ ဒီမိုကေရစီကို ရေအာင္လုပ္ရ မယ္။ တိုင္းရင္းသားအားလံုး တန္းတူေရးျဖစ္ေအာင္၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ စီးပြားေရးအရ တန္းတူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီတန္းတူေရး၊ တန္းတူေရးက ဖက္ဒရယ္မူကို အေျခခံတယ္။ ကၽြန္ ေတာ္တုိ႔ ကိုင္တဲ့ အေျခခံမူက ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေလ့လာၾကည့္ပါ ကမၻာမွာ ဖက္ဒရယ္မူဟာ အစစ္အမွန္ဆိုရင္ ႏွစ္ခုရွိတယ္။ လူမ်ိဳးကို အေျခခံတဲ့ ျပည္နယ္ေတြ ေပါင္းထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္မူ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဒသကို ေပါင္းထားတဲ့ အေျခခံမူ။ သပ္သပ္စီ လုပ္ထားတယ္။ ကမၻာမွာ အဲလိုပဲ လုပ္ထားတယ္။ ႏွစ္ခု ေရာလိုက္လို႔ရွိရင္ မမွန္ေတာ့ဘူး။ အလိမ္ပဲ။ ျပည္ေထာင္စုေယာင္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လိုခ်င္တာက ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုကို လိုခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသားကိစၥ၊ ဒီမိုကေရစီကိစၥ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းရင္းသားထဲမွာ ဗမာလည္း ပါတယ္၊ ဗမာလည္းရဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္တာ။ ဒီမိုကေရစီက အကုန္လံုး ရရမယ္ ညီတူ ညီမွ်ရရမယ္။
မြန္ဒီမိုကေရစီပါတီရယ္၊ မြန္ေဒသလံုးဆုိင္ရာ ပါတီရယ္ ပူးေပါင္းဖို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ။
အေျခအေနက ေျပာရခက္တယ္။  ညိႇလို႔ မရေသးဘူး။ မလြယ္ဘူး။ မြန္ႏွစ္ပါတီမွာ ကြဲတာက ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ ေျပာတဲ့ ဖက္ဒရယ္မူ သူတို႔ လက္မခံဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ဖြဲ႕စည္းပံုျပင္တဲ့ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က အစိုးရနဲ႔လည္း မေပါင္းႏိုင္ဘူး။
ႏွစ္ဖြဲ႕ေပါင္းဖို႔ အဘတို႔ပဲ စၿပီးကမ္းလွမ္းခဲ့တာ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္စကမ္းလွမ္းေတာ့ သူတို႔က ၀န္ႀကီးေတြျဖစ္ေနလို႔၊ အာဏာရလို႔ သြားကပ္ခ်င္တယ္လို႔ အသံထြက္လာတယ္။
ႏွစ္ပါတီေပါင္းဖို႔ ကိစၥကို မြန္ျပည္နယ္ သံဃာေတြ၊ လူထုေတြက ျဖစ္ေစခ်င္တာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္ကေန ၾကားေနရတယ္ ခင္ဗ်။
ဟုတ္ပါတယ္။ အကုန္လံုးက ျဖစ္ေစခ်င္တယ္ေလ။ ဟိုတေလာက အစည္းအေ၀း လုပ္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ ဆႏၵယူတယ္။ စာရြက္ေ၀တယ္။ ေပါင္းဖို႔၊ မေပါင္းဖို႔ေပ့ါ။ မေပါင္းဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာ ၇ ေစာင္ေလာက္ ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိမွာ ေပါင္းစည္းေရး ေကာ္မတီ ရွိတယ္။ အာဏာအျပည့္အ၀ ေပးထားတယ္။
လာမယ့္ ၂၀၁၅ မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ေရာ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီလား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မွတ္ပံုတင္က်ဖုိ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျပင္ဆင္ထားတယ္ ဆိုတာက အေျခအေနကို နည္းနည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စဥ္းစားတာက ၂၀၁၅ မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ပါ့မလား။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆန္႔က်င္မႈေတြေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊ႕သြားႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အဲဒီလုိ မျဖစ္ေအာင္ ဆုေတာင္း တာေပ့ါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပင္ဆင္တာက ေက်းရြာ ရပ္ကြက္ထိ စည္း႐ံုးေရးဆင္းတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ပါတင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး လမ္းစဥ္ကို ခ်ျပတယ္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးသင္ တန္းေတြ ေပးတယ္။ ႏုိင္ငံေရး သင္တန္းေပးတာက အျပည့္အ၀ ေက်နပ္မႈမရွိေသးဘူး။ လူငယ္ေတြကုိ ရေအာင္ေမြးရ မွာေလ။ ႏုိင္ငံေရး ခံယူခ်က္က သူတို႔ထက္ျမင့္တယ္၊ သူတို႔ထက္ မွန္တယ္ဆိုရင္ ငါတို႔မရဘူး။ ႏုိင္ငံေရး အတြက္ေတာ့ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ နယ္ေျမ တိုးခ်ဲ႕တဲ့အခါ က်ဳိက္ထို၊ ဘီးလင္းေပ့ါ။ ပဲခူးဘက္ကူးဖို႔ ႀကိဳးစား ေနတယ္။
Credit To The Myanmar Herald
Read More »