
ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးစနစ္သည္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အေျခခံၿပီး စီးပြားေရးစနစ္သည္ ေဈးကြက္စီးပြားေရး စနစ္ကို အေျခခံမည္ဟု ေဖာ္ျပထားေသာ္လည္း ယင္းစနစ္ႏွစ္ခု၏ ဆက္စပ္မႈ အႏွစ္သာရမ်ားကို သိရွိသူ နည္းေနေသးသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ေရရွည္တည္တံ့ေစရန္ ဆိုလွ်င္ ပံုသဏၭာန္မွန္ေသာ ေဈးကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ကိုလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ကာလတြင္ ျဖစ္တည္လာမည့္ ႏိုင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ စီးပြားေရး တည္ၿငိမ္မႈ တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးရင့္က်က္မႈႏွင့္ စီးပြားေရး
ေရရွည္ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈတို႔သည္ လည္းေကာင္း၊ ယင္းစနစ္ႏွစ္ခုတို႔ သဟဇာတ ရွိရွိ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္မႈႏွင့္ သက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေပလိမ့္မည္။
တ႐ုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္မႈပံုသဏၭာန္ကို ျပန္ေျပာင္းၾကည့္လွ်င္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈသည္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရးထက္ မ်ားစြာ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ စြမ္းအားစုမ်ားကို အျပည့္အဝ အသံုးမခ်ႏိုင္ျခင္းဟူေသာ အဓိကက်ေသာ အေျခခံ အေၾကာင္းရင္းမ်ား၏ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို သိရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထိုသို႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ တိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးေနာက္က် က်န္ခဲ့ျခင္းအေပၚ အေျခခံကာ တ႐ုတ္ျပည္တြင္း လူမႈေတာ္လွန္ေရးမ်ား ေပၚေပါက္လာႏိုင္သည္ကို ရိပ္မိစုိးရိမ္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ တို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကို မေျပာင္းလဲဘဲ စီးပြားေရးစနစ္ကို ဗဟိုဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္ စီးပြားေရးစနစ္မွသည္ ေဈးကြက္ အေျခခံစီးပြားေရးစနစ္ဆီသို႔ ကူးေျပာင္းေစခဲ့သည္။
ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကို မေျပာင္းလဲေစဘဲ စီးပြားေရးစနစ္ကိုသာ ေျပာင္းလဲေစခဲ့ေသာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့စီးပြားေရး အင္အားႀကီးႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ယင္း၏ ေဈးကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ေရရွည္တည္တံ့ေစမည့္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကိုမူ အေျပာင္းအလဲ မလုပ္ခဲ့ေပ။
ဆိုလိုသည္မွာ ေဈးကြက္စီးပြားေရးစနစ္တြင္ ေကာင္းက်ဳိးမ်ားႏွင့္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားရွိၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ အျပန္အလွန္ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈမရွိျခင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ထိုေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိးမ်ား၏ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အားနည္းျခင္း၊ ေဈးကြက္စီးပြားေရး စနစ္ကို မိမိႏိုင္ငံ၏ ပကတိလိုအပ္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေစမည့္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ လူမႈစီးပြားရည္မွန္း ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးျခင္းႏွင့္ အတူတကြ ထိုေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို နည္းႏိုင္သမွ်နည္းေစျခင္း စသည္တို႔ အတြက္မူ ႏိုင္ငံေရးစနစ္အရ ဒီမိုကေရစီ က်င့္သံုးေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပိုမိုေအာင္ျမင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ (ဥပမာ-ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံ၊ တ႐ုတ္(တိုင္ေပ) စသည့္ႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ အထူးသျဖင့္ သိသာစြာေတြ႔ ျမင္ႏိုင္သည္။)
ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ယင္း၏ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ခန္႔ က စတင္က်င့္သံုးခဲ့ေသာ ေဈးကြက္စီးပြားေရး စနစ္၏ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ (တစ္နည္းအားျဖင့္ ရပ္ဆိုင္း၍ မရေတာ့ေသာ သို႔မဟုတ္ ေႏွးေကြးသြား၍ မျဖစ္ေတာ့ေသာ) အရွိန္ကို ဆက္ထိန္းထားရေသာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး အေျခအေနတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ေတြ႔ ျမင္ရေသာ ျပႆနာမ်ား မွာ (၁) ေလထုညစ္ညမ္းမႈ၊ (၂) ေရသယံဇာတ ရွားပါးမႈ (ေသာက္ေရ၊ သံုးေရ၊ လယ္ယာသံုးေရ အစရွိသည္)၊ (၃) ဝင္ေငြကြာဟမႈႏွင့္ လူတန္းစား ကြာဟမႈႀကီးျမင့္လာမႈ၊ (၄) အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ား မညီမွ်မႈ၊
(၅) ေလာင္စာစြမ္းအင္လိုအပ္မႈ ႀကီးျမင့္လာမႈ တို႔ျဖစ္ၿပီး သတင္းနည္းပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံသားတို႔၏ ႏိုင္ငံေရး ႏိုးၾကားလာမႈႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကား ျဖစ္လာမႈတို႔ျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအေနႏွင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ ႏွင့္ ေဈးသက္သက္သာသာ ရရွိႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္မ်ား၊ ကုန္ၾကမ္းအရင္းအျမစ္မ်ား၊ ေရအရင္းအျမစ္မ်ား စသည္တို႔ကို ကမၻာ့ႏိုင္ငံအဝန္း (အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား) မွ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ရယူႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္း လာေနသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။
ယခု အေမရိကႏွင့္ အေနာက္ဥေရာပ ႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔မႈ မ်ား ႐ုပ္သိမ္းျခင္းမ်ား၏ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ အေပၚ ျမန္မာ့ထုတ္ကုန္ပို႔ကုန္ အမ်ဳိးအစားမ်ားႏွင့္ အေရအတြက္ အေျပာင္းအလဲမ်ားအေပၚ တြင္ မည္ေရြ႕မည္မွ် သက္ေရာက္မႈ ေပးႏိုင္ေစရန္ လိုအပ္ေသာ စီးပြားေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိျခင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္လာေပ ေတာ့မည္။
တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေဈးကြက္စီးပြားေရး ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္ၾကည့္လွ်င္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွစ၍ (ထိုစဥ္က တပ္မေတာ္အစိုးရ)က ေဈးကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ပီျပင္စြာ ျဖစ္ေပၚလာေစေရး ဟူေသာ အခ်က္ကို စီးပြားေရး ဦးတည္ခ်က္ ေလးရပ္တြင္ ထည့္သြင္းခဲ့ေသာ္လည္း ေဈးကြက္ စီးပြားေရး စနစ္ပီျပင္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရၿပီး ယေန႔တိုင္ ျပည္သူအမ်ားစုမွာ ဆင္းရဲတြင္း သံသရာမွ ႐ုန္းမထြက္ ႏိုင္ေသးသလို ႏိုင္ငံ၏ ဘ႑ာေရး ပိုေငြျပမႈျပႆနာ၊ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ား၏ ေၾကြးၿမီျပႆနာ၊ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးမႈျပႆနာ၊ ျပည္ပႏိုင္ငံမ်ားအေပၚ မွီခိုေနရမႈ ျပႆနာ စေသာ ျပႆနာမ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲ ပင္ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရး စနစ္အရ တပ္မေတာ္အစိုးရ လက္ထက္ (ဗဟိုဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း) က က်င့္သံုးခဲ့ေသာ စီးပြားေရးစနစ္ (ေဈးကြက္စီးပြားေရး စနစ္) မွာ မပီမျပင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ သဘာဝတြင္းထြက္ သယံဇာတမ်ား၊ ကုန္ၾကမ္းမ်ားႏွင့္ လယ္ယာသားငါး က႑ ထြက္ကုန္မ်ားမွ လြဲ၍ စက္မႈထုတ္ ကုန္ထုတ္လုပ္ တင္ပို႔ႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ယခင္တပ္မေတာ္အစိုးရ လက္ထက္က မရွိခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ (ဒီမိုကေရစီစနစ္) ႏွင့္ စီးပြားေရးစနစ္ (ပီျပင္ေသာ ေဈးကြက္ စီးပြားေရးစနစ္)သည္ ယေန႔ကာလ အရပ္သားအစိုးရ လက္ထက္မွစ၍ ေနာင္အနာဂတ္ ကာလထိ တိုင္ေအာင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ သင္ခန္းစာႏွင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ သင္ခန္းစာတို႔ကို ေပါင္းၿခံဳကာ စဥ္းစားသြားရန္ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ စီးပြားေရးစနစ္၏ မဟာဗ်ဴဟာပန္းတိုင္ ျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ ဘံုအက်ဳိးစီးပြားကို ျဖစ္တည္ေစမည့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ႏွင့္ ေဈးကြက္စီးပြားေရး စနစ္ကို ေပါင္းၿခံဳစဥ္းစားေသာ မိမိ ႏိုင္ငံ ေရရွည္တည္တံ့ေစရန္ႏွင့္ ေရရွည္ဖြံ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္ေစေသာ ပံုသဏၭာန္ကို တည္ေဆာက္သြားႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။
ေဒါက္တာေအာင္ကိုကို
(စီးပြားေရးပညာ၊ စီးပြားေရးေပၚလစီ)
Credit To The Voice Weekly





![Photo: စာခၽြန္ေတာ္ (ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက)
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
၁။ သူတစ္ပါးမွာ အမွားတစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုခု ေတြ႕တဲ့အခါ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ေနသလို သေဘာထားပါ။
၂။ ကိုယ့္ကိုယ့္ကို တကယ္သတၱိရွိတယ္ ထင္ရင္ ကိုယ့္အမွားကို ကိုယ္ရဲရဲႀကီး ျပင္လိုက္ပါ။
၃။ အမွားအယြင္းေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို မေၾကာက္တဲ့သူ အမွားထဲက ပညာရေအာင္ ယူတတ္တဲ့သူဟာ အမွားကိုပဲ ေကာင္းတဲ့ဘက္က အက်ိဳးရွိေအာင္ ယူႏိုင္လို႕ မွားတာဟာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။
၄။ အေကာင္းကို အဆိုးျဖစ္ေအာင္ ျမင္တတ္တာ (အဆိုးျမင္တတ္သူ) ဟာ အသိအျမင္ မွားယြင္းမႈေတြထဲမွာ အဆိုးဆံုး၊ အထိခိုက္ဆံုး အမွားျမင္ပံုပဲ။
၅။ အဆိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ႀကံဳရႀကံဳရ အေကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္သင့္တာကို ဆက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို သိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိဖို႕ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။
၆။ ကိုယ့္အဆိုးကို လက္ခံႏိုင္မွသာ အဲဒီအဆိုးဟာ အေကာင္းဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းသြားမယ္။ လက္မခံႏိုင္ေသးသေရြ႕ ဖံုးကြယ္ထားသေရြ႕ အေကာင္းျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။
၇။ အမွန္ေတာ့ ဘ၀နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို အဆိုးနဲ႕ ႀကံဳရၿပီး အဆိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိၿပီးေတာ့ ဒီအဆိုးထဲက အသိဉာဏ္ရၿပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့ သူေတြကမွ ရတယ္။
၈။ သူတပါး အျပစ္ကို ေထာက္ျပရံုနဲ႕ ကိုယ့္အျပစ္က ေပ်ာက္မသြားဘူး။
၉။ ေစတနာဆိုးနဲ႕ လုပ္တာေတြ အားလံုးဟာ ကိုယ့္စိတ္ထားကို ေအာက္တန္းက်သြားေစတယ္။
၁၀။ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္မႈ လုပ္ေနတာပဲ။ အမွားေတြကို မ်ားမ်ားျပင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။
၁၁။ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြဟာ မွားေနမွန္း မသိဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ မွားေနမွန္း သိပါလ်က္နဲ႕ မျပင္ခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို လူေတြဟာ အသိဉာဏ္ မႀကီးထြားဘူး၊ မတိုးတက္ဘူး။
၁၂။ မမွားဘူးတဲ့သူ မရွိပါဘူး၊ အမွားကင္းဖို႕ ဆိုတာလည္း သိပ္ေတာ့မလြယ္ဘူး။
၁၃။ အမွားနည္းဖို႕ပဲ ႀကိဳးစားရမွာ၊ အမွားတစ္ခုကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ မမွားဖို႕ မလုပ္မိဖို႕ပဲ လိုပါတယ္။
၁၄။ သူမ်ားမွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာထက္ ကိုယ္မွားလို႕ ကိုယ္ခံရတာက ပိုဆိုးပါတယ္။
၁၅။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ရွာျပတဲ့သူကို ကိုယ့္ ေက်းဇူးရွင္လို႕ သေဘားထားပါ။
၁၆။ အေသးအမႊား အဆိုးေတြေၾကာင့္ စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တာကို မခံခ်င္ရင္ အေရးႀကီးတဲ့ အလုပ္၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ေတြကို အခ်ိန္ျပည့္ လုပ္ေနပါ။
၁၇။ အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို နားလည္လက္ခံၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိမွ ပိုၿပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္။
၁၈။ ကိုယ္က သူမ်ားကို အျပစ္တင္ေနတာ ရွံဳ႕ခ်ေနတာဟာ သူဘယ္လိုလူ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မေပၚလြင္ဘူး၊ ငါဘယ္လိုလူ ဆိုတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေပၚလြင္သြားၿပီ။
၁၉။ တကယ္ႀကီးတဲ့ ထိေရာက္တဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေက်နပ္မႈ အမ်ားဆံုးရတဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြလည္း အမ်ားဆံုးထုတ္ၿပီး သံုးရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မယ့္သူဟာ အေသးအမႊား အဆိုးေတြကို ေတြးေနဖို႕ မသင့္ဘူး။
၂၀။ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ျမင္လို႕ရွိရင္ အဲဒီအျပစ္မ်ိဳး ကိုယ့္မွာ ရွာၾကည့္ပါ။ ရွိေနတတ္တာပဲ မ်ားပါတယ္။ သူတစ္ပါးမွာ ေကာင္းတာ ျမင္ရင္လည္း အဲဒီလို ေကာင္းတာ ငါ့မွာေကာ မရွိဘူးလား။
၂၁။ ရွိရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ မရွိေသးရင္ေတာ့ ရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။
၂၂။ တကယ္ေတာ့ အဆိုးေတြထဲက အမွားေတြထဲက ဒုကၡေတြထဲကမွ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အသိဉာဏ္ကို ရတာပါ။
၂၃။ အေလးနက္ဆံုး အသိဉာဏ္ကို ဘ၀ေတြ႕အႀကံဳ ထဲကပဲ ရႏိုင္တယ္၊ စာအုပ္ထဲက မရႏိုင္ဘူး။ ဘ၀ဟာ အေလးနက္ဆံုး စာအုပ္ပဲ။
၂၄။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡေပးရင္ ေလာကႀကီး ဒုကၡေရာက္တယ္။
၂၅။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်င္ရင္ ငါ ဘာကို ေၾကာက္တာလဲ၊ ဘာကို မုန္းသလဲဆိုတာကို အရင္ဆံုးသိေအာင္လုပ္ပါ။ အဲဒီက စ, ပါ။
၂၆။ သူမ်ားအျပစ္ကို မ်ားမ်ားရွာၿပီး ေျပာေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာကို ကိုယ္ခ်တာပဲ။
၂၇။ သူမ်ားကို ဂုဏ္သိကၡာခ်ၿပီးမွ ကိုယ့္ဂုဏ္ကို တင္လို႕ရမယ့္ ဘ၀ကို ေရာက္ေနရၿပီ။
ဆရာေတာ္ ေဇာတိက (မဟာၿမဳိင္)
သံသရာခရီးသည္ (ဓမၼစာေပ စုစည္းမႈ)ဆိုဒ္မွတဆင့္ကူးယူတင္ျပဓမၼဒါနျပဳပါသည္ ။
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
Posted By Admin Team[https://www.facebook.com/newsofmyanmar]
(email:newsofburma.myanmar@gmail.com)](https://fbcdn-sphotos-f-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash3/p480x480/931198_585281134826704_1974762621_n.jpg)