အမ်ားတကယ္ နားလည္ေအာင္ေရးဖို႔ လိုၿပီ


(ေဌးေအာင္ကို)

တစ္ေခတ္တစ္ခါက အခ်စ္ကဗ်ာ အခ်စ္စာကလြဲရင္ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာေတြ ပါလာရင္ ေတြးရ ေမးရ ေရးရမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ေၾကာက္စရာ သတၱဝါႀကီးတစ္ေကာင္အလား ေရွာင္ၾက ရွားၾက ငါ့အက်ဳိးစီးပြား ထိပါးမွာစိုးၾကနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာႀကီးဟာ ျပည္နဲ႔ေထာင္နဲ႔ စုထားသလို၊ အိမ္ေထာင္စုဆိုတာ အိမ္နဲ႔ေထာင္နဲ႔ စုထားသလို ခံစားမႈမ်ဳိးေတြနဲ႔အတူ မေတြးတာဘဲ ေကာင္းတယ္။ မေရးတာဘဲ ေကာင္းတယ္။ မေမးတာဘဲ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ေဝးေဝးေရွာင္ၾကတယ္။ ေရွာင္ေလ ေဝးေဝး ႏိုင္ငံေရး ေခတ္ကေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အားလံုးေတာ့ လက္ေရွာင္ေနၾကတာမဟုတ္။ တကယ္စာေပသစၥာရွိသူ၊ ႏိုင္ငံခ်စ္သူ၊ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာသူ၊ တည္ၾကည္သူ၊ သတၱိရွိသူေတြကေတာ့ အဲဒီေၾကာက္စရာ ႏိုင္ငံေရး သတၱဝါႀကီး ဆိုတာကို ရင္ဆိုင္ယွဥ္ၿပိဳင္ရင္း၊ ႀကံ့ႀကံ့ခံရင္း စာေပတိုက္ပြဲေတြ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ရယ္လို႔ မည္မည္ရရ ရွိခဲ့တာကလည္း ဖဆပလေခတ္ရယ္၊ အေရးအခင္းၿပီးစ တစ္ခဏရယ္၊ မေန႔တစ္ေန႔ ဒီကေန႔ရယ္ ဒါေလာက္ပဲ ရွိခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ဒီကေန႔အစိုးရကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ ဝမ္းေျမာက္ရပါတယ္။ ယေန႔မွစ နိဗၺာန္ရသည့္ ဘဝတိုင္ေအာင္ဆိုတာမ်ဳိး ဆုေတာင္းရသလို ဒီကေန႔ကစလို႔ပဲ အမိ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစေၾကာင္းလည္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ရပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး ကင္းရွင္းရမည္ဆိုတဲ့ ေခတ္ႀကီး ကုန္ဆံုးသြားတာေတာင္ ဘာၾကာေသးလဲ။ ဒါေတာင္မွ အရိပ္ေတြ ကပ္ပါေနေသးလို႔ ေလာင္းရိပ္ေတာ့ မစင္ေသး။ ကြၽန္ေတာ္ျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ကင္းရွင္းရမည္ ဆိုတာႀကီးကို နားကိုမလည္ႏိုင္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ နားလည္မိတာကေတာ့ ႏိုင္ငံဆိုတာ ရပ္ေတြရြာေတြနဲ႔သာ ဖြဲ႕စည္းထားတာျဖစ္လို႔ ရပ္ေရးရြာေရး မကင္းရင္ ႏိုင္ငံေရးမကင္း ရပ္ေရးရြာေရးဆိုတာ ႏိုင္ငံေရး အေသးစားျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးဆိုတာဟာ ရပ္ေရးရြာေရး အႀကီးစားပဲျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။

ဒီကေန႔ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ အျပည့္ရွိတယ္ ဆိုသူေတြဟာ ရပ္ေရးရြာေရး စိတ္ဓာတ္အျပည့္ရွိ႐ံုမက ေက်ာ္လြန္ေနသူေတြ၊ သာလြန္ေနသူေတြမို႔ မိမိတို႔ရပ္ရြာမွာတင္မက ႏိုင္ငံတစ္ဝန္းလံုးကကို အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ႀကိဳဆိုေထာက္ခံေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကို အားလံုးေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေရးထိ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရင္လည္း စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သူကိုေတာ့ အားေပးသင့္ ဂုဏ္ျပဳသင့္ပါတယ္။ ဒါျပည္သူ႔ တာဝန္ပဲလို႔ ျမင္ပါတယ္။

အေရးႀကီးတာကေတာ့ လုပ္မစားတဲ့လူ၊ ျပည္သူကို အထင္မေသးတဲ့လူ၊ ျပည့္အက်ဳိး ၾကည့္တတ္ျမင္တတ္သူ၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လုပ္ကိုင္ႏိုင္သူ ျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။

စာေရးဆရာ ေလာကမွာလည္း စာဖတ္သူကို အထင္ေသးတတ္တဲ့ စာေရးသူေတြ ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အာဏာရွင္ ေခတ္စနစ္ေတြမွာ အာဏာရွင္အလိုက် ဘုန္းေတာ္ေတြ ဖြဲ႕ျပသေလာက္ မလိုသူက်ေတာ့ ရစရာမရွိေအာင္ မိႈခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိးေရး၊ ကေလာင္နာမည္ ကေလးကလားေတြ ေပးၿပီး ျပည္သူကို မေလးစားသူေတြပါပဲ။ စာေပကင္ေပတိုင္လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ စာေပစိစစ္ေရးဟာ ဒီလိုစာေပမ်ဳိးကိုေတာ့ အထူးအခြင့္အေရး ေပးထားပါတယ္။ စိစစ္ေရးမရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္ကာလေတြမွာေတာ့ ဒီစာေရးဆရာ ဆိုသူေတြဟာ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ဆိုသလို ဘယ္စာနယ္ဇင္းေပၚမွာမွ မေတြ႕ရေတာ့။

ဒီကေန႔ ေခတ္ၿပိဳင္ ကေလာင္ရွင္မ်ားကိုေတာ့ ကေလာင္ႏုသည္ျဖစ္ေစ၊ ရင့္သည္ျဖစ္ေစ သူတို႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြ၊ ေစတနာေတြကို စာနယ္ဇင္း စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ သတင္းကေလာင္ ရင့္မာႀကီးတစ္ေယာက္ ေဝဖန္ျပတာကို ေျပာရရင္ စာေရးသူတခ်ဳိ႕ဟာ အေပၚက ဆင္ဆာမရွိေတာ့ေပမယ့္လည္း မရဲတရဲ ေရးသားကာ ကိုယ့္စာကိုယ္ ဆင္ဆာျဖတ္ ေနဆဲပဲတဲ့။ ဒီလိုေတြလည္း ရွိေနမွာပါပဲ။ ေယဘုယ် သေဘာအားျဖင့္ေတာ့ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ၿပီလို႔ေတာ့ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က စိစစ္ေရးကိုလည္း ျဖတ္သန္းႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ သတင္းစကား ျပည္သူလည္း ၾကားႏိုင္ေအာင္ ကဗ်ာနဲ႔တစ္ဖံု၊ စာနဲ႔တစ္မ်ဳိး ပုန္းလွ်ဳိးကြယ္လွ်ဳိး အေရးအသားမ်ဳိးနဲ႔ စကားလံုးကို အႏုပညာဖံုးသီကံုး ေရးသားခဲ့ၾကၿပီး ဆင္ဆာက မသိလိုက္ေတာ့ လြတ္ထြက္လာ၊ ေနာက္ေတာ့မွ ျပန္ၿပီး အေရးယူခံရတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။

ယခုေတာ့ ယခင္ေရးဟန္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲ ေရးသားေနသူမ်ား ရွိသလိုပဲ သတင္းကေလာင္ ေရးဟန္မွာမွ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္လို႔ နာမည္ေပါက္ေလာက္ေအာင္ တည့္ (ဒဲ့) ကေလာင္ေတြအထိ စာနယ္ဇင္းေတြေပၚမွာ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဖဆပလေခတ္ကဆို အစိုးရေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးကို ‘ေက်ာ္ၿငိမ္း ငါ့ညီမင္းငယ္ပါေသးတယ္ ဟဲဟဲဟဲ’ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ေရးသားခဲ့ၾက ဖူးသလိုပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္ကေလာင္ဘယ္ပံုစံနဲ႔ ေရးၾကသည္ျဖစ္ေစ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈနဲ႔ ေစတနာမွန္ဖို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္စာေရးဆရာ တစ္မ်ဳိးကေတာ့ ျပည္သူနားမလည္ေအာင္ ေရးတတ္တဲ့ စာေရးဆရာလို႔ အေျပာခံရတဲ့၊ ဖတ္လို႔ နားမလည္ရတဲ့ ၾကားထဲမွာ ဘိုသံပါဝင္ ေႏွာလိုက္ေသးလို႔ အဆိုခံရတဲ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကဆိုရင္ သူမ်ားနားမလည္ေအာင္ေရးႏိုင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စာေရး ဆရာလို႔ အထင္ေရာက္ေနလား မသိပါဘူးဗ်ာဆိုတဲ့ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေလးမ်ဳိးရွိရာမွာ လြယ္ကူအႏွစ္မပါစာနဲ႔ ခက္ခဲအႏွစ္မပါစာ ႏွစ္မ်ဳိးကေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါ။ လြယ္ကူအႏွစ္ပါစာ အမ်ဳိးအစားကေတာ့ အားလံုးနားလည္လြယ္ၿပီး အႏွစ္ပါရင္ ပါသေလာက္ ထိေရာက္မႈရွိတဲ့ လက္နက္တစ္ခု ဆိုတာကေတာ့ ျငင္းသူမရွိႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းအမ်ဳိးအစားေတြကို နမူနာ ျပႏိုင္သလို စာေပမွာ ဆရာတင္မိုးတို႔၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္တို႔ ေရးသားတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေလ့လာသိရွိႏိုင္ပါတယ္။

ခက္ခဲအႏွစ္ပါ စာေပေတြလည္း မရွိမျဖစ္ ရွိေနရမွာပါပဲ။ တစ္ေခတ္က ကဗ်ာဆရာ ေဒါင္းႏြယ္ေဆြရဲ႕ ကဗ်ာထဲမွာ တိမ္စိမ္းဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ပါလာေတာ့ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္က တိမ္စိမ္းမရွိေၾကာင္း ေဝဖန္ပါတယ္။ ဆရာေဒါင္းက သက္တန္႔ေရာင္ မျမင္ဖူးတဲ့ လူလားလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ ခံရဖူးပါတယ္။ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔သူ ရွိေနတဲ့ စာေပေတြကိုေတာ့ ေဝဖန္မွာလည္း မဟုတ္သလို စာေပပညာရွင္ႀကီးလည္း မဟုတ္ပါ။

ႏိုင္ငံအေရးနဲ႔ ယွဥ္ေတြးတဲ့အခါမွာေတာ့ အႏွစ္လည္းပါသလို အားလံုးတတ္ႏိုင္သမွ် နားလည္သိရွိႏိုင္တဲ့ အေရးအသားမ်ဳိး ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ပိုၿပီး လက္ခံႀကိဳဆိုမိမွာပါပဲ။

တကယ္ဆုိရင္ စာေရးဆရာဆုိတာ တုိင္းျပည္က ေမြးထုတ္လုိ႔ မရပါဘူး။ ဆရာေမာင္သာရက ေရးလက္ထက္လွတဲ့ မိုးမိုး (အင္းလ်ား) နဲ႔ ပုတီးကုန္း ေမာင္စိန္ဝင္းတုိ႔ကို ဝန္ထမ္းဘဝက ထြက္ဖုိ႔၊ ဝန္ထမ္း တာဝန္က ကိုယ္မရွိလည္း ႏုိင္ငံေတာ္က ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ေၾကာင္း၊ စာေရးဆရာ ဆုိတာကေတာ့ တုိင္းျပည္က ေမြးထုတ္လုိ႔ မရႏုိင္ေၾကာင္း ၁၉၉၀ ဝန္းက်င္က ေျပာစကားကို သူ႔ရဲ႕ သာရမဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ရဖူးပါတယ္။

ေျပာလက္စမို႔ ဆရာေမာင္သာရ ထူးျခားပံုကို ေျပာရဦးမယ္။ သူ သာရမဂၢဇင္း ထုတ္ေတာ့ သူ႔ကေလာင္အုပ္စုကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေဝဖန္တဲ့ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း ပုတီးကုန္းကို သူ႔မဂၢဇင္းရဲ႕ အေရးပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ေနရာေပး ေဖာ္ျပတယ္။ တစ္ခါလည္းမဟုတ္ ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္ အခါခါ ႀကိဳက္သလို ေဝဖန္ခံႏုိင္ရည္သတၱိ အျပည့္ရွိတဲ့သူပါ။

သူ႔လုိမဂၢဇင္းမ်ဳိး ကြၽန္ေတာ္မေတြ႕ဖူးခဲ့။ ေနာက္လည္း ေတြ႕ဖို႔မလြယ္။ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းရဲ႕ ကေလာင္လက္ကိုလည္း သူခ်ီးမြမ္းတတ္သလုိ။ သူယုံၾကည္သလိုလည္း ျပန္လည္ ေခ်ပတတ္သူမို႔ သူ႔မဂၢဇင္းဟာ ရွင္းရွင္းသြက္သြက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ စာေပစားက်က္ေျမတစ္ခု ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ လ်င္ျမန္စြာ တုိးတက္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေရးလက္သြက္တဲ့ ထက္တဲ့ေတာ္တဲ့ သူေတြကို စာေရးဆရာေခၚေခၚ၊ စာေရးသူေျပာေျပာ အားလုံးအတြက္ လက္ကမ္းႀကိဳပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ စာေရးဆရာလုိ႔ အေခၚခံၾကမလား တကယ္ေတာ့ အေခၚခံရဖုိ႔က အေရးမႀကီး စာေရးေနသူဘဝနဲ႔ ေလာကရဲ႕ႏႈိင္းရ ဓမၼတရားေတြကို ႀကိဳးစားေဖာ္ထုတ္ ေနႏုိင္ဖို႔၊ လူနဲ႔လူ႔ေလာကကို အက်ဳိးျပဳတဲ့ေနရာမွာ မီဒီယာက႑မွ အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္အေန ပါဝင္ႏုိင္ေစဖုိ႔၊ မွန္ကန္ျမန္ဆန္ တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ တုိးတက္ျဖစ္ေပၚဖုိ႔ရာမွာ ခ်က္ဆုိႏြားခြက္က မီးေတာက္ရမယ့္ အေျခအေန အခ်ိန္အခါမ်ဳိးမွာ ကိုယ္ေပးတဲ့သတင္း ခ်က္ခ်င္းသိရွိသြားႏုိင္ဖို႔၊ ကိုယ္ေရးတဲ့စာ၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့စကားကို အမ်ားတကယ္ နားလည္ဖုိ႔သာ အဓိကပဲ မဟုတ္ပါလား။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အဂတိလား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူလား


လြန္ခဲ့ေသာရက္ပိုင္းက သတင္းေလး  တစ္ခုေၾကာင့္ သမၼတႀကီးဦးသိန္းစိန္ကို ကၽြန္ေတာလိႈက္လႈိက္လွဲလွဲေက်းဇူးတင္ မိပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လႊြတ္ေတာ္ အဆင့္ဆင့္ကအတည္ျပဳၿပီး တင္ျပလာ တဲ့ “လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရး ဥပေဒၾကမ္းကို အဂတိလိုက္စားမႈတုိက္ဖ်က္ ေရးဥပေဒ” အျဖစ္ျပင္ဆင္ေရးဆြဲဖို႔သမၼတ ႀကီးကမွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ေၾကာင္း သမၼတႀကီး ရဲ႕ မွတ္ခ်က္အတုိင္းေဆာင္ရြက္ရန္ သေဘာတူမတူျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ မွာ မဲခြဲဆုံးျဖတ္ၾကရာမွာ သမၼတႀကီးရဲ႕ မွတ္ခ်က္အတုိင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔သေဘာတူ  တဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက (၂၉၁) မဲ၊ သေဘာမတူတဲ့အမတ္ေတြက (၂၀၁) မဲ ေပးလို႔၊ သမၼတႀကီးရဲ႕ မွတ္ခ်က္အတိုင္း ျပင္ဆင္လိုတဲ့ ဘက္ကအႏိုင္ရသြားေၾကာင္း    အင္တာနက္သတင္းမွတ္စုတစ္ခုမွာေတြ႕ လိုက္ရလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ကံေကာင္းလုိ႔ေပါဗ်ာ။ ျပ႒ာန္းခါနီး ေနာက္ဆံုးအဆင့္နားေရာက္ေနပါၿပီ။ သမၼတႀကီးကသာအေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာ ျပင္ဆင္ဖို႔မွတ္ခ်က္မျပဳခဲ့ရင္ေတာ့ လာဘ္ ေပးလာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရးဥပေဒဟာ ဥပေဒသစ္တစ္ရပ္အျဖစ္ေပၚထြန္းလာ လုဆဲဆဲပါ။ ဒီဥပေဒႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ဘ၀င္မက်လဲဆိုရင္ ဒီဥပေဒ သစ္ဟာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အဓိပ္ၸာယ္က်ယ္၀န္းလွတဲ့ အဂတိလိုက္ စားမႈတားျမစ္ေရးအက္ဥပေဒကိုေက်ာ္ လြန္ပယ္ဖ်က္ၿပီး အဂတိလိုက္စားမႈအမ်ဳိး  အမည္မ်ားစြာထဲက အမ်ဳိးအမည္ခြဲတစ္ခု သာျဖစ္တဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈတစ္မ်ဳိး ကိုသာအေရးယူမည့္သေဘာသက္ေရာက္  ေနလို႔ပါ။ ေနာက္ထုတ္တဲ့ဥပေဒသစ္ဆို တာေရွးကဥပေဒေဟာင္းထက္ပိုမိုက်ယ္ ၀န္းျပည့္စုံတိက်သင့္ပါတယ္။ ျမန္မာ တိုင္းနားလည္တဲ့ ျမန္မာစကားအဓိပ္ၸာယ္  အရကိုက (ဘယ္လိုဆင္ေျခပဲေပးေပး) အဂတိလိုက္စားမႈဆိုတာဟာအဓိပၸာယ္ က်ယ္၀န္းတယ္။ လာဘ္လာဘ၊ ေငြေၾကး အေပးအယူေပၚလြင္ထင္ရွားျခင္းမရွိေသာ္ လည္း ပုဂၢလိကနစ္နာေအာင္၊ တုိင္းျပည္ နဲ႔ လူမ်ဳိးအႀကီးအက်ယ္နစ္နာဆံုး႐ႈံး ေအာင္ဂတိတရား (၄) ပါးလုိက္စား ေဆာင္ရြက္ၾကတဲ့ အမႈေတြအမ်ားႀကီးရွိ တယ္ဆုိတာျမန္မာလူမ်ဳိးတုိင္းသိပါတယ္။ဒီအဂတိတရားလိုက္စားက်ဴးလြန္တဲ့ အမႈေတြေၾကာင့္ ဌာနဆုိင္ရာ၊ တုိင္းျပည္ နဲ႔ လူမ်ဳိးအႀကီးအက်ယ္နစ္နာဆံုး႐ႈံးေသာ္ လည္း လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈမေပၚလြင္ ရင္အေရးမယူေတာ့ဘူးလား။ ဒါဆိုရင္ မူလရွိၿပီးသားအဂတိလုိက္စားမႈတားျမစ္ ေရးဥပေဒကို ပယ္ဖ်က္ၿပီး လာဘ္ေပး လာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရးဥပေဒသစ္ထုတ္  ျပန္ျခင္အတြက္ ျပည္သူလူထုမွာဘာအက်ဳိး  ပုိထူးလာမွာလဲ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။
အဂတိတရား (၄) ပါးရွိပါတယ္။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူလုပ္မွ အဂတိလုိက္ စားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆႏၵ (မေလ်ာ္ကန္  ေသာဆႏၵ) ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ေဒါသ (မုန္း တီးအညႇိဳးထားမႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ) ေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ၊ ဘယာ (ေဘးအႏၱရာယ္ကို ေၾကာက္ရြံ႕မႈ) ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ေမာဟ (ေတြေ၀မိုက္မဲမႈ၊ ေပါ့ေလ်ာ့မႈ၊ အမွန္မသိ မႈ) ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ တာ၀န္ရွိသူဟာလုပ္ သင့္တာကိုမလုပ္လွ်င္ မလုပ္သင့္တာကို လုပ္လွ်င္ ဒါဟာအဂတိလိုက္စားတာပါပဲ။  ဥပမာအားျဖင့္ သိန္းေထာင္ႏွင့္ ခ်ီၿပီး အျမတ္အစြန္းရမည့္စီမံကိန္းလုပ္ငန္းတစ္ ခုကို ကၽြမ္းက်င္ၿပီးလုပ္ရည္ကိုင္ရည္ျပည့္ စုံတဲ့ ခိုင္မာတဲ့ကုမၸဏီေတြကို အၿပိဳင္ေစ်း ေခၚၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္မခုိင္းဘဲ၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိး ကိုယ္လုပ္ပိုင္ခြင့္ခ်ထားေပးျခင္းမ်ဳိးေပါ့။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူရွိခ်င္မွရွိမယ္။ မေလ်ာ္ကန္ေသာဆႏၵဂတိနဲ႔ လုပ္တာျဖစ္  လို႔ အဲဒီလုပ္ငန္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ျပည္သူ   လူထုျဖစ္ေစ၊ ပုဂၢလိကျဖစ္ေစ၊ ထိခိုက္ နစ္နာမႈရွိရင္ ဒီဆံုးျဖ္ခ်က္ေပးသူ (Decision maker) ကို အေရးယူႏိုင္တဲ့ ဥပေဒ   မရွိသင့္ဘူးလားခင္ဗ်ာ။ လာဘ္ေပးလာဘ္ ယူလုပ္မွ ေပၚေပါက္အေရးယူရေတာမွာ လားလို႔ေမးရမွာပါ။ အလားတူ အလားတူ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမေပၚလြင္တဲ့ အဂတိ   လိုက္စားမႈေတြေၾကာင့္ တုိင္းျပည္နစ္နာ ေနတာေတြ၊ ယခုထိအစိုးရနဲ႔ ျပည္သူ ၾကားရွင္းမရ၊ ေရွ႕တိုးမရေနာက္ဆုတ္မရ  အၾကပ္အတည္းေတြအမ်ားႀကီးျဖစ္ေနတာ  အားလံုးလည္းအသိပါ။ ျဖစ္ၿပီးတာေတြ ကို မေျပာလိုေပမဲ့ဥပေဒသစ္တစ္ရပ္ထုတ္  ျပန္မယ္ဆိုရင္၊ ဒါေတြကို တားျမစ္ႏိုင္မဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးေဖာက္ဖ်က္ရင္အေရးယူဖို႔ေဘာင္  ၀င္တဲ့ဥပေဒမ်ဳိးျဖစ္သင့္တယ္လို႔ထင္ပါ တယ္။
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ျပည္သူတို႔တင္ျပအႀကံ ေတာင္းတဲ့ ကာလကကၽြန္ေတာ္အႀကံျပဳ   ဖူးပါတယ္။ Hot News ဂ်ာနယ္မွာ ဒီကိစၥေတြသုံးသပ္အႀကံျပဳေရးသား ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လႊတ္ေတာ္ အဆင့္ဆင့္က Media ေတြမွာပါတဲ့ ျပည္သူ႔အသံကိုထည့္စဥ္းစားလား။ မစဥ္း စားလားမသိပါ။ လႊတ္ေတာ္အဆင့္ဆင့္  မွာ “လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရး ဥပေဒ” အမည္နဲ႔ပဲအတည္ျပဳၾကတာေတြ႕  ေတာ့ “က်ားက်ားမီးယပ္ပုံစံအတုိင္းပဲဆို ၿပီး ဆက္မေရးေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ဆုံးသမၼတႀကီးထံတင္ျပေတာ့ မွ သမၼတႀကီးက အေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာ ျပင္ဆင္ေပးလုိက္သလို၊ သမၼတႀကီးကို ေထာက္ခံေပးၾကတဲ့ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြကလည္းဆံုးျဖတ္  ခ်က္မွန္လွတဲ့အတြက္ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳ လိုက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဥပေဒသစ္  ေတြ ထုတ္တုိင္းေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။  တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို မလုပ္ႏုိင္ေသး ဘဲနဲ႔ ရွိရင္းစြဲဥပေဒေပၚမွာ အျပစ္ဒဏ္  ေထာင္ဒဏ္ေတြတုိးျမင့္သက္မွတ္တိုင္းလဲ ဥပေဒစိုးမိုးေရးအားေကာင္းမလာပါဘူး။ ဥပေဒသစ္ထုတ္မယ္ဆုိရင္ ဒီဥပေဒေဖာက္  ဖ်က္သူတိုင္းကို တစ္ေယာက္မွ မလြတ္ ေစဘဲ ညီညီမွ်မွ်ဥပေဒနဲ႔ အညီအေရး ယူႏိုင္မွ ဒီလိုအေရးယူႏိုင္ေအာင္လက္ ေတြ႕က်တဲ့ Action Plan လုပ္ငန္းစီမံခ်က္   လုပ္ထံုးလုပ္နည္း၊ လုိက္နာရမဲ့၀န္ထမ္းက်င့္  ၀တ္ Code of Conduct၊ ဒီက်င့္၀တ္ ေဖာက္ဖ်က္ရင္ဥပေဒအရအေရးယူႏိုင္ ေအာင္တြဲဖက္ေပးတဲ့ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ နည္းဥပေဒစတာေတြ ျပည့္ျပည့္စုံစုံပါမွ ဥပေဒေကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္မွာပါ။
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈပေပ်ာက္ေရး  ဥပေဒၾကမ္းမွာ အျခားႀကီးစြာေသာအား နည္းခ်က္တစ္ရပ္ကိုလည္းေတြ႕ရပါတယ္။  ဒီဥပေဒတစ္ရပ္လံုးကိုတာ၀န္ယူလုပ္ေဆာင္  ရမည့္။ ဗဟိုအာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ “ေကာ္မရွင္” ကို ဖြဲ႕စည္းထားရွိျခင္းပါပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ၂.၁၂.၂၀၀၅ ေန႔ ကပါ၀င္လက္မွတ္ေရးထုိးခဲ့တဲ့ The UnitedNations Convemtion Against Corruption မွာ အဖြဲ႕၀င္ႏိုင္ငံေတြကို “ျပည္တြင္း အဂတိလိုက္စားမႈတိုက္ဖ်က္ ေရးဥပေဒေတြေရးဆြဲရင္တတ္ႏိုင္သမွ် ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို ေရွာင္ရွားရမည္” လို႔ အႀကံျပဳထားပါတယ္။ ယခုဥပေဒမွာ  “ေကာ္မရွင္” သည္ ဗဟိုအာဏာပိုင္ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ေဆာင္ ရြက္သမွ်ဟာ ေကာ္မရွင္ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ရမည္လို႔ျပ႒ာန္းပါရွိပါ တယ္။
ဒီလိုသီးသန္႔ေကာ္မရွင္လက္ထဲသို႔ ၀ကြက္အပ္ထားၿပီး ဥပေဒတစ္ခုလံုးကို ေကာ္မရွင္လက္ထဲသို႔၀ကြက္အပ္ျခင္းမ်ဳိး သည္ မလုပ္မျဖစ္လိုအပ္လွ်င္ေတာင္၊ သီးသန္႔ဌာနဆုိင္ရာတစ္ခု၊ လုပ္ငန္း၊ ပညာရပ္တစ္ခုႏွင့္ သာသက္ဆုိင္တဲ့ (ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးနဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ့) ကိစ္ၥရပ္မ်ဳိးမွာ ပဲရွိသင့္ပါတယ္။ ဥပမာ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ (ေရြးေကာ္ပြဲ က်င္းပေရး၊ လုပ္ငန္းသက္သက္နဲ႔ပဲဆုိင္ ပါတယ္။) ယခုလာဘ္ေပးလာဘယ္ယူမႈ အဂတိလိုက္စားမႈဆိုတာက ျပည္သူအား လံုးနဲ႔ ဆုိင္တယ္။ ျပည္သူတစ္ဦးခ်င္းသည္  တရားလုိ႔နစ္နာသူျဖစ္ႏုိင္သလို၊ တရားခံ လည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးေနရာ အႏွံ႔အလႊာအသီးသီးအဆင့္းအတန္အသီး သီးမွာျဖစ္ပြားေနတဲ့ ျပစ္မႈမ်ဳိးပါ။
ဒီလိုက်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ျပစ္မႈဆုိင္ရာဥပေဒ အမ်ဳိးအစားဥပေဒတစ္ရပ္ကိုအဖြဲ႕၀င္(၁၅) ဦးသာပါတဲ့ ေကာ္မရွင္ကခ်ဳပ္ကိုင္အေကာင္  အထည္ေဖာ္ရမယ္ဆုိလွ်င္၊ ဆံုးျဖတ္ေပးရ မည္ဆုိလွ်င္ “မေဗဒါေရခပ္သလို” အခ်ိန္ ၾကန္႔ၾကာ အရာမေရာက္ျဖစ္ၿပီးက်ဴးလြန္ သူတိုင္းကို အေရးယူရန္မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အျပင္မွ်တမႈရိွရန္ေအာင္ခဲၿပီး၊Rule of Law စိုးမိုးေရးအတြက္အဟန္႔အတားျဖစ္ ႏိုင္ေၾကာင္း သုံးသပ္မိပါသည္။
Credit To Hot News Journal 

ေဇာင္မင္း၀င္း (ဥပေဒ)
Read More »

နာယကသစ္ႏွင့္ လေပါင္း ၃၀


  ေရးသားသူ- အိျဖဴလြင္

ေနျပည္ေတာ္လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႕အၾကား မၾကာမီကာလအတြင္း အားၿပိဳင္မႈမ်ားပိုမိုအားေကာင္းလာႏိုင္သကဲ့သို႔ ဥပေဒျပဳ ေရးအပါအ၀င္ ႏိုင္ငံအတြက္ အေရးတႀကီးဆံုးျဖတ္ရမည့္ကိစၥ မ်ားေႏွာင့္ေႏွးလာႏိုင္သည္။

ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၏နာယက တာ၀န္ကို တပ္မေတာ္အစုိးရလက္ထက္က နံပါတ္သံုးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယခုျပည္သူ႔လႊတ္ ေတာ္ဥကၠ႒ျဖစ္သည့္ သူရဦးေရႊမန္းက လက္ရွိျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယက၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ ေတာ္ဥကၠ႒ဦးခင္ေအာင္ျမင့္ထံမွ အလွည့္က်တာ၀န္လႊဲေျပာင္းယူ ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

လႊတ္ေတာ္သက္တမ္းတစ္ခု စတင္သည့္ေန႔မွ လေပါင္း ၃၀ ျပည့္ေျမာက္သည့္ေန႔ရက္အထိ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႏွင့္ ဒုတိယဥကၠ႒တို႔သည္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္နာယကႏွင့္ ဒုတိယ နာယကတာ၀န္ကိုပါ ထမ္းေဆာင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး က်န္သက္တမ္း ကာလအတြက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႏွင့္ ဒုတိယဥကၠ႒တို႔သည္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ နာယကႏွင့္ ဒုတိယနာယကတာ၀န္ကိုပါ ထမ္းေဆာင္ရမည္ဟူ၍ အေျခခံဥပေဒကျပ႒ာန္းထားခ်က္အရ သူရဦးေရႊမန္းကတာ၀န္လႊဲ ေျပာင္းယူျခင္းျဖစ္သည္။

နယကအသစ္ သူရဦးေရႊမန္းကိုမူ လႊတ္ေတာ္အတြင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ားကုိ အႀကိတ္အနယ္ေဆြးေႏြး ခြင့္ရရွိလာေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပး
မည္ယူဆသျဖင့္ လႊတ္ေတာ္တြင္းပို၍ၿမိဳင္ဆိုင္လာမည္ဟု ထင္ျမင္ေၾကာင္းလည္း လႊတ္ေတာ္ကိုယ္ စားလွယ္မ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။

ဥပေဒျပဳမ႑ိဳင္ျဖစ္သည့္ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္အစုိးရတို႔အၾကား အႀကိတ္အနယ္ျဖစ္မႈမ်ားသည္ သူရဦးေရႊမန္း ဥကၠ႒အျဖစ္ ဦးေဆာင္သည့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ ပိုမိုမ်ားျပားသျဖင့္ သူရဦးေရႊမန္းသာ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ နာယကအျဖစ္ တာ၀န္ယူရပါက အစုိးရႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ၾကားတင္းမာမႈပုိလာႏိုင္မည္ဟု လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စား လွယ္မ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ဥပမာအေနျဖင့္ ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ခြင့္ကို ဆက္သြယ္ေရးဥပေဒထြက္လာၿပီးမွ သာခြင့္ျပဳရန္ ဆက္သြယ္ေရးတင္ ဒါေအာင္ျမင္သည့္ကုမၸဏီမ်ားကို ေၾကညာရန္ တစ္ရက္အလိုမွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳဆံုးျဖတ္ၿပီး အစုိးရအဖြဲ႕သို႔ သ၀ဏ္ လႊာပို႔ခဲ့သျဖင့္ ဆက္သြယ္ေရးေလာကတြင္ လႈပ္ခတ္သြားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အစုိးရက လႊတ္ေတာ္သို႔ လာ ေရာက္ရွင္းလင္းရျခင္းမ်ားရွိခဲ့သည္။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းသည္ ယခင္တပ္မေတာ္ အစိုးရကခ်မွတ္ေပးထားသည့္ အစီအစဥ္အတိုင္းသာ ေနရာမ်ားရွိေနျခင္းက တပ္မေတာ္အစိုးရ လက္ထက္တြင္ နံပါတ္ ၃ေခါင္း ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ေသာ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ နံပါတ္ ၄ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ သည့္ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတဦးသိန္းစိန္တုိ႔ၾကားတြင္ လက္ရွိအေနအ ထားေပၚ အာဏာၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ားရွိေနျခင္းဟု ႏုိင္ငံေရးေစာင့္ၾကည့္ သူမ်ားကဆိုသည္။

“သူရဦးေရႊမန္းဥကၠ႒ျဖစ္လာရင္ အစုိးရအဖြဲ႕ကို လႊတ္ေတာ္ကေန ဦးေဆာင္သြားမလားဆိုတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အေျခခံ ဥပေဒအရေတာ့ သမၼတသည္ အျမင့္ဆံုးပဲ။ လႊတ္ေတာ္ကသ၀ဏ္လႊာပို႔တာပဲရမယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဦးေဆာင္ေနတာ သမၼတပဲ”ဟု ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စား လွယ္ ဦးလွေဆြကေျပာသည္။

ထို႔ေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျခခံဥပေဒကပင္လႊတ္ေတာ္ ႏွင့္အစိုးရအဖြဲ႕ၾကား ျပႆနာတက္ႏုိင္သည့္ ပံုစံျဖစ္ေနသည္ဟုလည္း ဦးလွေဆြကဆိုသည္။

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒သူရဦးေရႊမန္းသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအ၀င္ အတိုက္အခံအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ေႏြးေႏြး ေထြးေထြးဆက္ဆံသည္ကို ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ ၀မ္း သာေသာ္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအစိုး ရအဖြဲ႕ႏွင့္လည္း အျပဳသေဘာ ေဆာင္ေသာ ေစာင့္ၾကည့္ထိန္းညႇိ ျခင္းသာျဖစ္ေစခ်င္သည္ဟု ျမန္ မာ့ႏုိင္ငံေရးကို ေလ့လာသူတစ္ဦး ျဖစ္သည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ဦးေက်ာ္စြာျမင့္က ေျပာၾကားသည္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္အရ အစိုးရအဖြဲ႕ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္တို႔သည္ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ားတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အစိုးရအဖြဲ႕မွတင္ျပသည့္ အေၾကာင္းအရာအေတာ္မ်ားမ်ားကို ကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းမ်ဳိးေတြ႕ေနရသျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္အစိုးရၾကား တင္းမာေနလွ်င္ ႏိုင္ငံတိုးတက္မႈေႏွာင့္ေႏွးႏုိင္သည္ဟု စိတ္ပူမိေၾကာင္း ဦးေက်ာ္စြာျမင့္က ၄င္း၏ယူဆခ်က္ကို ေျပာၾကားခ့ဲသည္။

သူရဦးေရႊမန္းအေနျဖင့္ အစိုးရအဖြဲ႕ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ၾကားတြင္ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အျပဳသေဘာမေဆာင္သည့္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္မႈမ်ဳိး ျဖစ္လာပါက ႏိုင္ငံ၏ဥပေဒျပဳေရး ကိစၥမ်ား၊ အေရးတႀကီးဆံုးျဖတ္ရမည့္ကိစၥမ်ား ေႏွာင့္ေႏွးႏုိင္သည္ဟု လႊတ္ေတာ္ျပင္ပရွိ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္အခ်ဳိ႕က စိုးရိမ္ေနၾကသည္။

“ဒီေန႔လုပ္ေနတာေတြက အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္ပဋိပကၡ အသြင္ ေဆာင္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။သေဘာထားခ်င္းေတာ့ တူခ်င္မွတူမယ္။ ဒါသဘာ၀ပဲ။ အစိုးရနဲ႔လႊတ္ေတာ္နဲ႔ သေဘာထား တစ္ထပ္တည္းေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ဘူး”ဟု အႀကိတ္အနယ္ျဖစ္မႈမ်ားေပၚ သူရဦးေရႊမန္းက မီဒီယာမ်ားကိုေျပာၾကားခဲ့သည္။

လႊတ္ေတာ္က အစုိးရကို ထိန္းညႇိရသည္ဆိုသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ဥပေဒျပဳသည့္သူမ်ား၏ သံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားသည္ မွန္သည္ဟုပဲမေျပာႏုိင္၍ ငါဥပေဒျပဳသူပဲဆို၍ ဆံုးျဖတ္ပါက လႊတ္ေတာ္ဘက္က မာလာႏိုင္သည္ဟု အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦးကဆိုသည္။

“သူရဦးေရႊမန္းနာယကျဖစ္လာရင္ အေျပာင္းအလဲက ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆိုတာကို မသိႏိုင္ဘူး။ အခုဦးေရႊမန္းလက္ထက္မွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ေလ့လာသံုးသပ္မယ့္ေကာ္မတီရိွတယ္။ ဒါက ဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကို ဘယ္ေလာက္ထိလုပ္ႏိုင္မလဲဆို တာေတာ့ၾကည့္ရမယ္။ က်န္တာကေတာ့ ဒီက်န္တဲ့ ၂ ႏွစ္ခြဲမွာ ေအး ခ်မ္းတဲ့၊ ျပည့္၀တဲ့အေျပာင္းအလဲ ေတြကိုပဲ လိုလားပါတယ္” ဟုလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ စီးပြားလုပ္ငန္းအုပ္စုႀကီးမ်ားတြင္ တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္သည့္ ဧဒင္အုပ္စု ဥကၠ႒ဦးခ်စ္ခုိင္ကလည္းေျပာၾကားသည္။

သူရဦးေရႊမန္းက နာယက တာ၀န္အလွည့္က်ယူျခင္းက သေဘာထားကြဲလြဲမႈအခ်ဳိ႕ရွိသည္ဟု ယူဆေနၾကသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒တို႔၏ အားၿပိဳင္မႈၾကားတြင္ ဥပေဒျပဳျဖစ္စဥ္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံ အတြက္အေရးႀကီးေသာလႊတ္ေတာ္၏ အတည္ျပဳခ်က္လိုအပ္သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာမည္ကို လႊတ္ေတာ္ျပင္ပအသိုက္အ၀န္းမ်ားက စိုးရိမ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ဆီးျဖဴဖန္ခါးလို ငံုထားမတတ္ေပမယ့္ မယံုစားအပ္ပါၿပီ


ေရးသားသူ- ေမာင္သာခ်ဳိ

(တစ္)
နည္းပညာရပ္တုိ႔ တစ္ဟုန္းတုိး ပြင့္အန္ေပါက္ကဲြထြက္လာျခင္းႏွင့္အတူ တစ္ခ်ိန္က ဆိတ္ကြယ္ရာဟု ထင္ထားခဲ့ေသာ အရာတို႔ကို ေမွာက္လွန္သြန္ခ်ဖြင့္ဟျပသႏုိင္လာသျဖင့္ တစ္ကုိယ္ေရစာဘ၀မ်ားကအစ မလံုမၿခံဳျဖစ္လာေသာ ကမၻာႀကီးတြင္ မၾကားရဲစရာ၊ မျမင္၀ံ့စရာ အသံမ်ား ၊ အ႐ုပ္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံ၌ ၾကားခဲ့ၾကရ၊ ျမင္ခဲ့ၾကရၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လူတုိင္းနီးပါးအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။

ဓာတ္ပံုေခတ္တုန္းကလည္း ဓာတ္ပံုေခတ္အေလ်ာက္လင္ခန္း မယားခန္းဓာတ္ပံုတုိ႔ ထြက္ထြက္လာတတ္ၾကပါသည္။ တိတ္ေခြ ေခတ္ကုိေရာက္ေတာ့ တိတ္ေခြေတြထဲကေန ကုိယ့္နားကုိေတာင္ ကုိယ္မယံုၾကည္ရဲေလာက္စရာ အသံဗလံမ်ားစြာက နားရိွသျဖင့္ ၾကားခဲ့ရျပန္ပါသည္။ တယ္လီဖုန္းေတြေခတ္ေကာင္းေတာ့ တယ္လီဖုန္းထဲက အျပန္အလွန္ေျပာၾကသည့္ အယုတၱ အနတၱအသံမ်ားကုိ တိပ္ေခြျဖင့္ ျပန္ကူးထားေသာ ဒုိင္ယာေလာ့ဂ္ (Dialogue)မ်ားကုိ ေၾကာက္ခမန္းလိလိနားေသာတဆင္ၾကရျပန္ပါသည္။ CD ေတြ၊ VCD ေတြ၊ DVD ေတြ၊ EVD ေတြေရွ႕တန္းကုိ ေရာက္လာစဥ္တြင္ ကားခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခပ္ရမ္းရမ္း လိင္အသားေပးဇာတ္လမ္းမ်ား၌ပင္ မ႐ုိက္ရဲ၊ မ႐ိုက္၀ံ့ၾကသည့္ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားကုိ အ႐ုပ္အသံၾကည္လင္ျပတ္သားစြာျဖင့္ ႐ႈစားလာၾကရပါေတာ့သည္။

Celebrity ေခၚ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသူမ်ားအတြက္ကျဖင့္ ဆုိးသလား၊ ေကာင္းသလားကၽြန္ ေတာ္မေျပာတတ္ပါ။ ဟဲ့အဲဒါ ဘယ္သူ႕အသံဟဲ့၊ ေဟာဗ်ာ ၾကည့္စမ္းပါဦး၊ အဲဒါဘယ္သူေပါ့၊ ေအး ဟယ္... ပက္စက္လုိက္တာစသည္ စသည္ျဖင့္ အံ့အံ့ၾသၾသ
ေကာက္ခ်က္ခ်သံမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္၌ စုတ္ျပတ္သြားသူေတြလည္းရိွ၊ ပို၍ပင္ဇာတာစန္းလဂ္တက္ကာေစ်းကြက္အႀကိဳက္ျဖစ္
သြားသူေတြလည္းရိွသည္မွာကား အမ်ားအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္သမားတုိ႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ (သို႔မဟုတ္) ကုိယ္ကုိယ္
တုိင္က သိရိွခြင့္ျပဳထားခ်က္မ်ားျဖင့္ ထြက္လာၾကသည္ဆုိလွ်င္ကား သိပ္ျပႆနာ မရိွလွပါ။ သုိ႔မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္က ယံုမွတ္သျဖင့္ ပံုအပ္မိသူကုိယ္တုိင္က ႏွစ္ကုိယ္သိကုိ အလုိရိွရာ သံုးၾကေပေတာ့ဟု ျဖန္႔ခ်ိလုိက္ခဲ့ေလေသာအခါတြင္ကား . . .။ ဟယ္၊ ေဟာဗ်ာ၊ မထင္ရဘူးေနာ္ စသည္၊ စသည္၊ စသည္။

(ႏွစ္)
အခုေၾကကဲြဖုိ႔ေကာင္းလာသည္က Celebrity ေခၚ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားသူတုိ႔၏ ေလာကမွသာ မကေတာ့ဘဲႏွင့္ ရပ္ထဲရြာထဲက သူလုိကိုယ္လုိလူေတြ၏ လင္ခန္းမယားခန္းမ်ားေတြပါ ရပ္ကြက္ထဲသုိ႔ပ်ံႏွံ႔လာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပန္းၿခံမ်ား၊ ေရကန္မ်ားကဲ့သုိ႔အမ်ား ျပည္သူခုိနားရာေနရာမ်ား၌ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေနသည့္ စံုတဲြမ်ားကုိ အလြန္ဆဲြအားေကာင္းသည့္ တယ္လီ (Tele) ျဖင့္ လွမ္း႐ိုက္ထားသည့္ အေခြမ်ားသာမကေတာ့ဘဲ ေနာက္ပိုင္းတြင္ တည္းခုိခန္းမ်ား၊ ကာရာအုိေကခန္းမ်ား၊ စာသင္ခန္းမ်ားထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားကုိပါ ခိုး႐ိုက္၍ ျဖန္႔ေ၀သည့္ အေခြမ်ား လူထုထဲသုိ႔ေရာက္ရိွ၍လာပါသည္။

သမီးကေလးေတြ၊ ညီမကေလးေတြ၊ ႏွမကေလးေတြအတြက္ အေဖတုိ႔၊ အေမတို႔၊ အစ္ကုိတုိ႔၊ ေမာင္တုိ႔ ဘယ္လုိမ်က္ႏွာထားၾကရပါ့။

(သံုး)
ဂ်နီဖာလုိပက္ဇ္ (Jennifer Lopez) ဟုဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံက ပရိသတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတုိ႔ သေဘာက်သည့္ အႏုပညာရွင္ျဖစ္ေၾကာင္း လူတုိင္းသိပါသည္။

"On the 6(Sixth)" ဟူသည့္ သီခ်င္းေခြ၊ "This is me . . . . then" ဟူသည့္ သီခ်င္းေခြေတြက နာမည္ေက်ာ္အေခြေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။Shall we dance? ကၾကမလားဟူသည့္ ဇာတ္ကား Maid in Mahhattan မက္ဟန္တန္ၿမိဳ႕က ဟိုတယ္အလုပ္သမေလးဟူသည့္ဇာတ္ကား၊ Anaconda ဟူသည့္ ေႁမြဇာတ္ကားမ်ားကုိ ျမန္မာပရိသတ္ေတာ္ေတာ့ကုိ ႏွစ္ၿခိဳက္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ဂ်နီဖာလုိပက္ (Jennifer Lopez) က Wedding Planner ေခၚ မဂၤလာပဲြမ်ား စီစဥ္ရာတြင္လည္း နာမည္ေက်ာ္ပါသည္။

သူ႔ပထမအိမ္ေထာင္က အဆိုေတာ္ခရစ္ဂ်ဒ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္၌ ကဲြပါသည္။ မာ့ဒ္အန္ေထာ္နီႏွင့္က ၂၀၀၄ တြင္လက္ထပ္ၿပီး ထပ္၍ ကဲြျပန္ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ထပ္မံ၍ လက္ဆက္သည္က အိုဂ်ာနီႏုိအာ။

၁၉၉၇ ကတည္းက မုိင္ယာမီ (Miami) ကမ္းေျခတြင္ စတင္သိကၽြမ္းခဲ့ဖူးသူျဖစ္ၿပီး တတိယေျမာက္လက္ထပ္သူလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအိမ္ေထာင္ေရးကလည္း ၁၁ လသာ ေပါင္းသင္းလုိက္ရၿပီး ၿပိဳကဲြပါသည္။ သည္အထိကၽြန္ေတာ္မအံ့ၾသပါ။

သုိ႔ေသာ္ အိုဂ်ာနီႏိုအာက ေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းသည္ဟု ဆုိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္အံ့ၾသသြားပါသည္။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ငါးသိန္းဆိုပါလား။ မ်ားလုိက္တဲ့ ပိုက္ဆံေတြ။ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ဟုတ္ပါသည္၊ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ယုတ္ကန္းစုတ္ျပတ္သည့္ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ေအာက္တန္းက်သည့္ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ေယာက်္ားမဆန္သည့္ မေပးခဲ့လွ်င္ . . .။ ဂ်ာနီဖာလုိပက္ဇ္နဲ႔ အတူ ၁၁ လ ေပါင္းသင္းခဲ့စဥ္က လင္ခန္းမယားခန္းကိစၥအ၀၀ကုိ တစ္တစ္ခြခြေရးၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀မည္ဆိုပါလား။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဆီမွာ သည္ေလာက္ ညစ္စုတ္ပုပ္အက္ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ ရိွေနႏုိင္သတ့ဲလား။ အံ့ၾသပါရဲ႕။

(ေလး)
YMB သခင္တင္က သူ၏ အံု႔ပုန္းခ်စ္သီခ်င္းတစ္ေနရာတြင္ “ဆီးျဖဴ ဖန္ခါးဆို ငံု၍မ်ားေတာင္ထားလုိက္ခ်င္ပါတယ္” ဟူ၍ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏ ေမတၱာစိတ္ကုိ ဖဲြ႕ခဲ့ဖူးပါသည္။

အခု၊ ဟုိအေခြ၊ သည္အေခြေခတ္ႀကီးထဲမွာ အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ဖို႔ရာခက္ခဲလွပါၿပီ။ ဂ်နီဖာလိုပက္ဇ္ (Jennifer Lopez) ကုိ ႏိုအာက ေငြညႇစ္သလုိ ေငြညႇစ္လာၾကရင္ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္ၾကရပါ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ သမီးမ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ ညီမကေလးမ်ား ဆင္ျခင္တံုတရားႀကီးႀကီးမားမားထားကာ ဆီးျဖဴဖန္ခါးဆို ငံု၍မ်ား ပင္ထားခ်င္သည္ဆိုသူမ်ားကုိ အႂကြင္းမဲ့မယံုၾကည္အပ္သည့္ ေန႔ရက္မ်ားသုိ႔ ေရာက္ရိွလာၿပီဆိုသည္ကုိ သေဘာေပါက္ရမည့္ ကမၻာႀကီးပါကလား။ ။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ေတာ္လွန္ေရးမွ တည္ေဆာက္ေရးသို႔



(ေပၚလင္းဦး)

အစိုးရသစ္ႏွင့္အတူ ယေန႔ ႏိုင္ငံေရးေရစီးေၾကာင္းဆိုင္ရာတြင္ ထူးျခားမႈမ်ား ရွိလာသည္မွာ သိသာလွသည္။ အထူးသျဖင့္ လူထုအၾကားရွိ ယေန႔ ဒီဘိတ္မ်ားက သိသာလွ၏။ လူထု အတြင္းတြင္ပင္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု အေပၚ၌ အျမင္ကြဲျပားမႈမ်ား ခပ္စိပ္စိပ္ ေတြ႔လာရသည္။

မ်ဳိးေစာင့္ဥပေဒၾကမ္း ကိစၥတြင္ အဆိုပါ ဒီဘိတ္ ကိစၥကို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြ႔ရသည္။ “ေထာက္ခံသည္၊ မေထာက္ခံသည္” မွာ လူထုထဲမွာပင္ အသံစံုလွသည္။ လူထုထဲတြင္ပင္ သေဘာထား အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ကိစၥတြင္လည္း အလားတူပင္ ျဖစ္သည္။ ေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာ ထြက္လာသည္ႏွင့္ ေထာက္ခံသူႏွင့္ မေထာက္ခံသူတို႔ ကြဲေလေတာ့သည္။ “၉၆၉ ကိစၥ”တြင္လည္း ထိုသို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာမ်ား အထဲတြင္ပင္ လက္ခံသူႏွင့္ လက္မခံသူ ဟူ၍ ကြဲျပန္ သည္။ အာဇာနည္ေန႔ ေရာက္ျပန္ေတာ့ ဥၾသ ဆြဲသင့္၊ မဆြဲသင့္ ျငင္းခံု ၾကျပန္သည္။ အခ်ဳိ႕က ဆြဲေစခ်င္သည္။ အခ်ဳိ႕က ေခတ္ကာလသေဘာအရ မဆြဲျခင္းကို လက္ခံသလိုရွိသည္။ ဥၾသဆြဲမွ အာဇာနည္ေတြကို ဂုဏ္ျပဳ သည္မဟုတ္။ အျခားေသာ နည္းလမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ျဖင့္လည္း ဂုဏ္ျပဳႏိုင္သည္ဟု တစ္ဖက္ကဆိုၾကသည္။ ေမလွၿမိဳင္သီခ်င္းႏွင့္ ဥၾသဆြဲသံတို႔ မပါလွ်င္ အာဇာနည္ေန႔ အတြက္ ခံစားမႈရသမေျမာက္။ မျပည့္စံုဟု အျခား တစ္ဖက္က ဆိုျပန္သည္။ ဆိုရလွ်င္ ယေန႔ေခတ္တြင္ Public Debate ေတြ မ်ားလာသည္မွာေတာ့ အမွန္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ ယေန႔ကား ေခါင္းစဥ္တစ္ခု ေရာက္လာလွ်င္ လူထုမွာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲၾကရသလိုပင္ ရွိေတာ့၏။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေခါင္းစဥ္မ်ား ေရာက္လာဦးမလဲ မသိ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကြဲၾကဦးမလဲ မသိ။ ဘာေတြမ်ား ျငင္းခံုရဦးမလဲ မသိ။ ဤသည္မွာ တုိက္ဆိုင္မႈ သက္သက္ေလာ (သို႔မဟုတ္) ႏိုင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္း အသစ္တစ္ခုေလာ။ ဟုတ္ေရာ ဟုတ္ေသးရဲ႕လား။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္သည္။

ယခင္ေခတ္ မ်ားအရ လူထုတြင္ ယေန႔ကဲ႔သို႔ ဒီဘိတ္ႀကီးႀကီးမားမား တို႔မရွိ၊ ေျပာခြင့္ပဲ မရခဲ့ေသာေၾကာင့္မ်ားလား မသိ။ ယခင္ေခတ္မ်ားတြင္ အေရးႀကီး Issue မ်ားရွိပါကလည္း လူထု၏သေဘာမ်ားမွာ အကြဲကြဲအျပားျပား ဟူ၍ မသိသာလွ။ သေဘာထား ကြဲခဲ့လွ်င္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားႏွင့္သာ ကြဲ၏။ သို႔ေသာ္ ယခုကား ထိုသို႔မဟုတ္ေတာ့။ ယေန႔ ဒီဘိတ္တို႔တြင္ လူထုအတြင္း အခ်င္းခ်င္း ျငင္းၾက ခံုၾကသေလာက္ အစိုးရကား ပရိသတ္ သေဘာပင္ျဖစ္ေန၏။

ဤသည္ကား ယေန႔ ႏိုင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္းမ်ား၏ အတိတ္ႏွင့္ မတူေသာ ထူးျခားမႈဟုပင္ ေျပာရမလိုရွိသည္။ အစိုးရကား ပါစရာလည္းမလို။ ပါလည္း မပါေတာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယေန႔ေခတ္ ကား လူထုကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္ရမည့္၊ ေရြးခ်ယ္ရမည့္ေခတ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ လတ္တေလာ ဒီဘိတ္အရပ္ရပ္ တုိ႔သည္ ေျပာင္းလဲ လာေသာ ႏုိင္ငံေရး၏ ဝိေသသတစ္ရပ္သာ ျဖစ္၏။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္း၏ သေဘာသဘာဝပင္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ဒီမိုကေရစီသေဘာ သဘာဝပင္ ျဖစ္၍ ျပႆနာတစ္ရပ္ဟု မဆိုသာလွ ေသာ္လည္း ဒီမိုကရက္ တစ္နည္းလမ္း တို႔ျဖင့္ ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္၊ အေျဖထုတ္ႏိုင္ရန္ေတာ့ လိုသည္။
ဆိုရလွ်င္ ယေန႔ ႏုိင္ငံေရးေရစီးေၾကာင္းမွာ အသစ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ သည္။ ဤေနရာတြင္ ယေန႔ေခတ္ သတိထားမိလာေသာ “ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ တည္ေဆာက္ေရး” ဟူေသာ စကားရပ္မ်ားကို ကိုးကားခ်င္သည္။ ထိုစကားရပ္ မ်ားအရ ဆိုရလွ်င္ ယေန႔ႏုိင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္းမွာ “တည္ေဆာက္ေရး” အဆင့္ဟုသာ ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ “ေတာ္လွန္ေရး” အဆင့္မွာ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ သည္။ ႏိုင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္းကား လံုးလံုးေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။သို႔ျဖစ္ရာ ယေန႔ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ျပႆနာအရပ္ရပ္မွာ တည္ေဆာက္ေရး အဆင့္တြင္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိေသာ အေျခအေနအရပ္ရပ္ တုိ႔သာ ျဖစ္သည္။

အေျခခံလူထုဘက္မွ ၾကည့္လွ်င္ ျမန္မာလူထုသည္ သမိုင္းႏွင့္ခ်ီ၍ “ေတာ္လွန္ေရး” အသြင္ေအာက္တြင္သာ ေနခဲ့ဖူးသလို ရွိသည္။ “တည္ေဆာက္ေရး” အသြင္ေအာက္တြင္ မေနခဲ့ဖူးသေလာက္ ျဖစ္ေနသည္။ လူထုအေနျဖင့္ ကိုယ္တုိင္ ႏုိင္ငံ့ေရးရာမ်ားတြင္ ပါဝင္ခြင့္ရသည္ ဆိုသည္မွာ ကာလအားျဖင့္ ဘာမွ်မၾကာေသး။ ၂ ႏွစ္လိုလို၊ ၂ ႏွစ္ခြဲလိုလိုသာ ရွိေသးသည္။ သံုးႏွစ္ေတာင္ မျပည့္တတ္ေသး။ ယေန႔ေခတ္တြင္ မွသာ လူထုသည္ “ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး” တြင္ တာဝန္ရွိသည့္ အေနအထားမ်ိဳးဟု ေျပာႏုိင္သည္။ ဒီလုိအေျခအေန ေရာက္ေအာင္ပင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာ္လွန္ေရး အဆင့္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ ရသည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ လူထု၏ ႏိုင္ငံေရးအေတြ႔အႀကံဳ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ပင္ ေတာ္လွန္ေရးအေျချပဳ ႐ႈျမင္ပံုတို႔ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ေသာ ႐ႈျမင္ပံု၊ ေတြးေတာပံု၊ သံုးသပ္ပံု၊ ခံယူပံု တို႔ အားနည္းရျခင္းမွာ မဆန္းဟု ဆိုႏိုင္သည္။ အားလံုးကို မဆိုသာ ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေက်ာစိမ့္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာေနၾကဆဲ၊ ေတြးေနၾကဆဲ ၊ လုပ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ “သမဂၢ” ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ လုိက္သည္ႏွင့္ ေျပာတဲ့သူေရာ၊ ၾကားတဲ့သူပါ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ကိုသာ အဓိက ေျပးျမင္ၾကသည္မွာ မသိစိတ္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးအေျချပဳ အေတြ႔အႀကံဳ တို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ျပသျခင္းျဖစ္သည္။

ယင္းပုံစံႏွစ္မ်ဳိးအား ျပဆိုရာတြင္ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအဆင့္သည္ ကနဦးအဆင့္ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးအဆင့္ ၿပီးဆံုးသည္ႏွင့္ တည္ေဆာက္ ေရးအဆင့္သည္ ကပ္လ်က္ လိုက္လာသည္။ ယင္းအသြင္သဏၭာန္ ႏွစ္မ်ဳိး စလံုးမွာ မတူေသာဝိေသသမ်ား သီးျခားစီ ရွိၾကသည္လည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ တည္ေဆာက္ေရးအဆင့္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးအဆင့္မွ သီအုိရီမ်ား အတုိင္း ထပ္တူျပဳမူ၍ မရႏိုင္ေခ်။ ႏုိင္ငံေရးသမား ဟုဆိုသည့္တုိင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္း တစ္ေယာက္သည္ တည္ေဆာက္ေရးသမားေကာင္း တစ္ဦး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ေတာ္လွန္ေရးအဆင့္တြင္ သာမန္အားျဖင့္ ဘံုရန္သူ ရိွၾကသည္။ ယင္းကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ စည္း႐ံုးေရးမွာ တကူးတကပင္ လုပ္စရာမလို။ စုစည္းမႈ လြယ္ကူသည္။ ဘာသာကြဲျပားမႈ ၊ လူမ်ဳိးကြဲျပားမႈ၊ ဝါဒကြဲျပားမႈက အေရးမႀကီးလွ။ ဘံုရန္သူကို တိုက္ႏုိင္ဖို႔သာလိုသည္။ ဘယ္သူႏွင့္မဆို ေပါင္းႏိုင္သည္။ ေပါင္းလည္း ေပါင္းၾကသည္။ ဘံုရန္သူဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ အားလံုးသည္ ေပါင္းစည္းသြားတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္း ေပါင္းစည္းမႈသည္ ဘံုရန္သူကို ဖယ္ရွားရန္ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ယာယီသေဘာ စုစည္းမိျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ယင္းဘံုရန္သူ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္း ယင္းစုစည္းမႈလည္း ပ်က္ယြင္းတတ္သည့္ သဘာဝရွိသည္။ ေတာ္လွန္ေရး ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း တည္ေဆာက္ေရးသို႔ ကူးေျပာင္းသည့္ အခါတြင္ ရရွိထားေသာ စုစည္းမႈတို႔မွာ တစ္စစီ ၿပိဳကြဲသြားတတ္သည့္ သဘာဝရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးၿပီး ၾသဇာလည္းႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္မႈမွာ ကမၻာႀကီးက ေနတစ္စင္းကို လိုသလိုမ်ဳိးအထိ လိုသည္။

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး အတြက္ လူမ်ဳိးစုအသီးသီး စုေပါင္းကာ နယ္ခ်ဲ႕ကို တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဘံုရန္သူ မရွိေတာ့သည့္ (လြတ္လပ္ေရးရၿပီး) ေနာက္ပိုင္း သူတစ္လူငါတစ္မင္းျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း ေဆာ္ခဲ့ၾကေသာ ျပည္တြင္းစစ္ကို ႀကံဳခဲ႔ရသည္ျဖစ္သည္။ အကြဲအၿပဲေပါင္းစံုကို ျမင္ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ေတာ္လွန္ေရးအလြန္ တည္ေဆာက္ေရး အစတြင္ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ ရွိသည့္ အကြဲအၿပဲ ဇာတ္လမ္းတို႔အတြက္ ဥပမာျဖစ္သည္။ ထိုေခတ္ကာလအရ ေတာ္လွန္ေရးအၿပီး တည္ေဆာက္ေရးအဝင္တြင္ အေျမာ္အျမင္ႀကီးၿပီး ၾသဇာလည္းႀကီးေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး မရွိေတာ့သည္မွာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံ၏ ကံၾကမၼာပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဆက္တည္း ဆိုရလွ်င္ ထိုစဥ္က ႏုိင္ငံေရးသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရးေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ ေရးအတြက္ အသင့္မျဖစ္ၾကသည္မွာ ႏိုင္ငံအတြက္ သာမန္ကံဆိုးမႈ မဟုတ္ေပ။ တုိက္ရဲ၊ ခိုက္ရဲ၊ ေသရဲ၊ ျပဳရဲ၊ ေထာင္က်ခံရဲျခင္း သည္ ေတာ္လွန္ေရးအဆင္႔ အတြက္ ပဓာနအရည္အခ်င္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း၊ တည္ေဆာက္ေရး အဆင့္အတြက္ ပဓာနအရည္အခ်င္း မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ထိုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ ေတာ့ေပ။ ၄င္းအျပင္ ယင္းတို႔သည္ အခန္႔မသင့္လွ်င္ တည္ေဆာက္ေရးအဆင့္ တြင္ အေႏွာင့္အယွက္ပင္ ျပဳႏုိင္ေသးသည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ ယေန႔ကဲ႔သို႔ တည္ေဆာက္ေရးေခတ္တြင္ လုိက္နာရမည့္ သီအုိရီႏွင့္ ျဖည့္ဆည္းရမည့္ ဝမ္းစာတို႔ ပို၍လိုအပ္လာသည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ယင္းသီအိုရီႏွင့္ ဝမ္းစာကုိ ျငင္းဆန္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမား တို႔သည္ ရယ္ဒီကယ္ အစြန္းတြင္ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းရင္း က်န္ခဲ့ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ထိုထက္အေရးႀကီးသည္မွာ လူထုအေနျဖင့္ ထိုသူကို အိမ္ဦးခန္းတြင္ ေနရာမေပးမိရန္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ၄င္းတို႔၏ ေဆာင္ၾကဥ္း ခ်က္မ်ားကို အသိအမွတ္ ျပဳေသာ္လည္း တည္ေဆာက္ေရးတြင္ကား မဆီေလ်ာ္ ႏိုင္ေသာ အျခင္းအရာတုိ႔ေၾကာင့္ အားနာနာျဖင့္ပင္ ခ်န္ထားခဲ႔ရမည္ျဖစ္ သည္။ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး အေတြးအေခၚတို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးကာလတြင္ ပဓာန က်ႏိုင္ေသာ္လည္း တည္ေဆာက္ေရးတြင္ ထိုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့။ အျပစ္ေျပာ႐ံု အျပင္ အေျဖပါ ေျပာႏိုင္ဖို႔လိုလာသည္။ အရာရာတြင္ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ျခင္းသည္ ယေန႔ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာဆိုင္ရာ အေျဖအရပ္ရပ္တို႔၏ အေျခခံလုိအပ္ခ်က္ ျဖစ္သည္။

တည္ေဆာက္ေရး အဆင့္တြင္ အမွန္လုိသည္မွာ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးပညာ သာျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးသိပံၸလည္း ပါသည္။ လူထုဆက္ဆံေရးပညာ လည္းပါသည္။ သမိုင္းလည္းပါသည္။ ပထဝီလည္းပါသည္။ ႏိုင္ငံေရး ေဘာဂေဗဒလည္းပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးပညာလည္း ပါသည္။ ဥပေဒပညာလည္း ပါသည္။ ျပည္သူ႔ေရးရာ မူဝါဒဆိုင္ရာပညာလည္း ပါသည္။ မိုက္က႐ိုအီကိုေနာမစ္လည္း ပါသည္။ ၄င္းတို႔အျပင္ ေနာက္ထပ္လိုသည္မွာ လစ္ဘရယ္စိတ္ရင္းအခံ ျဖစ္သည္။ ဆိုရလွ်င္ လက္႐ံုးရည္ထက္ ႏွလံုးရည္က ပိုလိုလာသည္။ ယင္းအခ်င္းအရာတို႔သည္ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ေသာ ျဖည့္ဆည္းအပ္သည္တို႔ ျဖစ္သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ေျပာင္းလဲလာေသာ ေခတ္စနစ္ႏွင့္အတူ စိန္ေခၚမႈ အသစ္အဆန္းမ်ား ရွိလာမည္မွာ သံသယျဖစ္စရာမလိုေသာ ကိစၥျဖစ္သည္။ ယင္းျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းရာတြင္ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ေသာ တုံ႔ျပန္မႈျပဳႏုိင္ရန္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္မွ ပုဂၢိဳလ္အသီးသီးတြင္လည္း တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ ေလ်ာ္ညီေသာ အျခင္းအရာတို႔ တစ္စံုတစ္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးထားရန္လုိသလို အေရြ႕ဆိုင္ရာ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အေၾကာင္းတရား တို႔ႏွင့္လည္း မ်က္ေျခမျပတ္ရန္ လိုေပလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေျခခံဥပေဒ ဘာေတြျပင္မလဲ ဘယ္လိုျပင္မလဲ |ေက်ာ္ဝင္း|



အေျခခံဥပေဒ
ဘာေတြျပင္မလဲ
ဘယ္လိုျပင္မလဲ
|ေက်ာ္ဝင္း|
ခ်ဥ္းကပ္ပံုႏွစ္မ်ိဳး

          အေျခခံဥပေဒ ကိစၥတြင္သာမဟုတ္၊ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္လ်င္၊ ခ်ဥ္းကပ္ပံုႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္ ဟု ေရဘူယ်ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ‘ႏႈန္းစံအေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္း’(Normative approach) ႏွင့္ ‘လက္ေတြ႕အေျချပဳ ခ်ဥ္းကပ္နည္း’ (Pragmatic approach) တို႔ျဖစ္သည္။
          ႏႈန္းစံအေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္းက၊ မိမိတန္ဖိုးထားရာစံႏႈန္းမ်ားကိုအေသကိုင္သည္။ အဆိုပါစံႏႈန္းနွင့္ ကိုက္ညီလ်င္၊ ေထာက္ခံမည္၊ ၾကိဳဆိုမည္။ မကိုက္ညီလ်င္ဆန္႔က်င္မည္၊ ကန္႔ကြက္မည္။ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားျခင္းမရွိေခ်။လက္ေတြ႕အေျချပဳခ်ဥ္းကပ္နည္းကမူ၊ မိမိတန္ဖိုးထားရာ စံႏႈန္းမ်ားကို အေသမကိုင္၊ လံုးဝျပစ္ပယ္သည္ေတာ့မဟုတ္။‘အနာဂတ္အျမင္’ (vision) အျဖစ္ သေဘာယူၿပီး၊ လက္ရွိပကတိအရွိကို အေျခတည္ စဥ္းစားသည္။ အလုပ္ေထာင့္မွၾကည့္၍ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကိုရွာသည္။ မတူေခ်။
          ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္လ်င္ ေထာင့္အေစ့ဆံုး၊ စံကိုက္အက်ဆံုးအျဖစ္၊ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက အလြန္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ဖူးသည္မွာ၊ပထမကမာၻစစ္ႏွင့္ ဒုတိယကမာၻစစ္ၾကား၊ ဂ်ာမဏီ၏ ဝိုင္မာသမၼတႏိုင္ငံ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ပါသည္။သို႔ႏွင့္တိုင္ ဤအေျခခံ ဥပေဒေအာက္မွာပင္ ‘ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ခံရေသာ အာဏာရွင္’(elected dictator) တစ္ေယာက္ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ ဟစ္တလာ ျဖစ္ပါသည္။ ‘ႏႈန္း’ ေတြ၊ ‘စံ’ေတြအရ မည္မွ်ပင္ ေကာင္းမြန္ပါေစ.. ၊ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးပံုဟန္မက်လ်င္ ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္သြားႏုိင္သည့္သာဓက … ။
          အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ အေျခခံဥပေဒမွာ၊ စတင္ခါစကအားနည္းခ်က္ေတြ အေတာ္ရွိသည္။ ေတာင္ပိုင္းျပည္နယ္မ်ား၏ အေျခခံဥပေဒမွာဆိုလ်င္၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ‘ကၽြန္စနစ္’ ကိုပင္ ခြင့္ျပဳထားသည္။ သို႔တေစ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ က်င့္သံုးၿပီး၊ ပါးပါးနပ္နပ္ျပင္ဆင္ႏုိင္ေသာအခါ၊အေကာင္းဆံုး အေျခခံဥပေဒတစ္ခုအျဖစ္ အမ်ားက သိမွတ္လက္ခံေနရေခ်ၿပီ။ အေျခခံဥပေဒ တစ္ခုအေနႏွင့္‘စံက်’၊ ‘စံကိုက္’ မဟုတ္သည့္တုိင္၊ လက္ေတြ႕အလုပ္လုပ္ရင္း အေျမွာ္ျမင္ရွိရွိ ျပဳျပင္ႏိုင္လ်င္၊အေကာင္းဘက္သို႔ ဦးတည္ႏိုင္သည့္ သာဓက ။
၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ တုန္႔ျပန္မႈမ်ား
          ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒမွာ၊ဒီမိုကရက္တစ္ႏႈန္းစံမ်ားအရ ၾကည့္လ်င္၊ ေျပာစရာႏွင့္ ဆိုစရာခ်ညး္ျဖစ္ပါသည္။ ဤအျဖစ္ကို၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြဝင္၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမ်ား မသိ၍မဟုတ္။ ေကာင္းေကာင္းသိၾကသည္သာျဖစ္သည္။သို႔တေစ၊ သူတို႔က၊ ႏႈန္းစံမ်ားျဖင့္မၾကည့္။ အလုပ္ေထာင့္မွၾကည့္ၿပီး ‘ႏိုင္ငံေရးအဖြင့္က်ားကြက္’(political opening) တစ္ခု သို႔ ဦးတည္သြားႏုိင္စရာရွိ သည္ဟု တြက္ဆသည္။ သို႔အတြက္ ေရြးေကာက္ပဲြလမ္းေၾကာင္းကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
          သို႔ႏွင့္တိုင္ ‘ႏိုင္ငံေရးဓေလ့’(political culture) မွာပင္၊ ႏႈန္းစံအစဲြႀကီးေသာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဤအယူအဆႏွင့္ ဤအတြက္အခ်က္ကိုလူႀကိဳက္မမ်ားခဲ့ပါ။ ‘အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္’ (NLD) အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက၊ ‘ေရြးေကာက္ပဲြသပိတ္ေမွာက္ေရး’ ျဖင့္ တုန္႔ျပန္ ခဲ့ၾကသည္။ NLD က၊၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ကို အသိအမွတ္မျပဳ၍၊ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို လက္မခံႏုိင္၍၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားမွတ္ပံုတင္ဥပေဒကိုလက္မခံႏုိင္၍ (အခ်က္သံုးခ်က္ေၾကာင့္) ေရြးေကာက္ပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။
          သို႔တေစ၊ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြတြင္မူ၊NLD ပါ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သည္။ ေရြးေကာက္ပဲြသပိတ္ေမွာက္ရသည့္ အေၾကာင္း ၃ ခ်က္အနက္၊၂ ခ်က္ရၿပီျဖစ္၍၊ မရေသးေသာက်န္တစ္ခ်က္ (အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး) ကို လႊတ္ေတာ္တြင္းမွေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္၊ ေရြးေကာက္ပဲြဝင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ အမွန္စင္စစ္၊ရခဲ့ၿပီဆိုေသာ ၂ ခ်က္ထဲမွ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပံုတင္ဥပေဒကို ျပင္ေပးခဲ့သည္မွာကားအမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ (အမွန္ေတာ့၊ ျပင္မေပးလည္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာ ျပစ္ဒဏ္ေစ့ခဲ့ၿပီျဖစ္၍တားဆီးလို႔ရေတာ့သည္မဟုတ္ပါ။)
          ေနာက္တစ္ခ်က္၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ကိုအသိအမွတ္ျပဳလုိက္ၿပီ - ဆိုသည္ကိုမူ၊ အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္ႏွင့္ကိုကို(စက္မႈတကၠသိုလ္) တို႔၏ အင္တာဗ်ဴးျဖင့္သာဓက တင္သည္။ အဆုိပါ အင္တာဗ်ဴးတြင္၊ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္က“၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြကို အသိအမွတ္ျပဳလို႔ပဲ၊ ေရြးေကာက္ပဲြရလဒ္ေတြကို တရားဝင္ေၾကျငာေပးခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ”…စသျဖင့္ ေျဖသြားခဲ့သည္။ (ဤမွ်ႏွင့္ - အမွန္တကယ္အသိအမွတ္ျပဳရာ ေရာက္ပါ၏ေလာ… ၊ စဥ္းစားစရာ…။ ) ထားေတာ့။
          မည္သို႔ပင္ရွိေစ၊ NLD ေရြးေကာက္ပဲြလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္လာသည္မွာ၊ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္၊ အလြန္အားေကာင္းေသာ ျဖည့္ဆည္းမႈျဖစ္လာသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ ‘လက္ေတြ႕အေျချပဳ ခ်ဥ္းကပ္မႈ’ ဘက္ေရာက္လာသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။သူ႕ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွ အသံုးအႏႈံးအတိုင္းဆိုရလ်င္ ‘ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္း’ မွ ‘တည္ေဆာက္ေရးလမ္းေၾကာင္း’ဘက္ေရြ႕လာသည္ဟု သေဘာရပါသည္။ လြႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲမဲဆြယ္ကာလက ‘ေၾကြးေက်ာ္ခဲ့ေသာ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး’ ဆိုသည္ထက္၊ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏုိင္သည္မ်ားကိုဦးစားေပးေဆာင္ရြက္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း
          လက္ေတြ႕တြင္၊ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို စတင္အဆိုျပဳတင္ျပလုိက္သည္မွာ၊အာဏာရပါတီဟု ဆိုႏိုင္ေသာ USDP ပါတီမွ၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္၊ဘာေတြျပင္မည္၊ ဘယ္လိုျပင္မည္ဆိုသည္ကိုကား သဲသဲကဲြကဲြမသိရေသးပါ။ ေကာ္မတီဖဲြ႕ၿပီး၊ ေလ့လာသံုးသပ္ဆဲအဆင့္ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူက အဆိုျပဳတင္ျပသည္ျဖစ္ေစ၊ အေျခခံဥပေဒကို အေသမကိုင္ဘဲ ျပင္သင့္ ျပင္ထုိက္သည္မ်ားကိုျပင္ရမည္ဆိုေသာ၊ စဥ္းစားခ်က္ကိုမူ၊ ႀကိဳဆိုၾကရပါလိမ့္မည္။ ေျပာရလ်င္၊ မည္သည့္ အေျခခံဥပေဒမွ၊ရာႏႈန္းျပည့္ ၿပီးျပည့္စံုသည္မရွိပါ။ လက္ေတြ႕ အလုပ္လုပ္ရင္း အဟန္႔အတား အခက္အခဲမ်ားရွိလ်င္၊ ျပင္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။
          စာေရးသူမွတ္မိသေလာက္၊ ႏိုင္ငံတကာပညာရွင္မ်ားထဲမွ၊အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို ပထမဆံုး အဆိုျပဳခဲ့သူမွာ၊ စတင္းဖို႔ (ဒ) တကၠသိုလ္မွ၊ ‘လာရီဒိုင္းမြန္း’ ဟုထင္သည္။ သူက၊ ၂၀၁၅ တြင္ ၾကံဳေတြ႕ ဖြယ္ရာရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကိုေထာက္ျပၿပီး အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ စဥ္းစားၾကဖို႔၊ သူ႕ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ အၾကံျပဳခဲ့သည္။(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္၊ Journal of Democracy ပါ ‘The Need for a PoliticalPact’ ေဆာင္းပါး။ စာေရးသူဘာသာျပန္ၿပီး)
သူ၏အလိုအရဆိုလွ်င္ ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြအေတြ႕အၾကံဳအရ၊၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပဲြသာ၊ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တမႈရွိခဲ့လ်င္ NLD အျပတ္အသတ္အႏိုင္ရဖို႔ မ်ားလိမ့္မည္ဟုဆုိသည္။အကယ္၍ ဤအတိုင္း ျဖစ္ခဲ့လ်င္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြ ကံၾကမၼာမ်ိဳးမတိုးႏိုင္ပါသေလာ - ေမးခြန္းထုတ္သည္။၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအရ၊ တပ္မေတာ္မွ အမ်ားစုေနရာ ယူထားေသာ၊ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီက၊အေရးေပၚအေျခအေနေၾကျငာႏိုင္သည့္ အခ်က္ကိုလည္း ေထာက္ျပသည္။ ဤအခ်က္မ်ားအရ၊ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏုိင္သည့္ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္း ကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရန္ အစိုးရအဖဲြ႕မွ ‘သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းသူမ်ား’(soft liners) ႏွင့္ အတိုက္အခံဘက္မွ ‘အစြန္းမေရာက္သူမ်ား’ (moderates) အေျခခံဥပေဒကိုျပန္လည္ညွိႏိႈင္းေဆြးေႏြးၾကဖို႔ အၾကံျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
          အဆိုပါေဆာင္းပါးမွာပင္၊ ဆုိခဲ့ပါ ၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကိုေရွာင္ရွားႏုိင္ေရးအတြက္ နည္းလမ္းတစ္သြယ္အျဖစ္ ‘အခ်ဳိးက်ကိုယ္စားျပဳစနစ္’ (PR - စနစ္)က်င့္သံုးဖို႔ အဆိုျပဳခဲ့သည္လည္းရွိသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ NLD က PR စနစ္ကို လက္မခံႏုိင္ဟုသတင္းမ်ားထြက္ေနေလရာ၊ အကယ္၍ ဤသတင္းသာ မွန္ခဲ့လ်င္ PR စနစ္သည္ပင္လ်င္၊ ေနာက္ထပ္အက်ပ္အတည္းတစ္ခုျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္သြားႏိုင္ေပသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲအတြက္ ႏိုင္ငံေရးပဋိညဥ္တစ္ရပ္ ေပၚထြက္လာေစရန္၊ ႏွစ္ဘက္သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းသူမ်ားၾကား၊ ညွိႏိႈ္င္းေဆြးေႏြးအေျဖရွာၾကပါ - ဆုိေသာ လာရီဒိုင္းမြန္း၏ အၾကံျပဳခ်က္မွာကား၊ လက္ေတြ႕ျဖစ္နိုင္ေခ်ရွိေလမည္လားစဥ္းစားမိသည္။
အနညး္ဆံုးညိႇလမ္းေၾကာင္း
          ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တုိင္ (သူမ၏ အသံုးအႏႈန္းအရ)တည္ေဆာက္ေရးလမ္းေၾကာင္းသို႔ သိသိသာသာ ေရြ႕လာျခင္း၊ သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌသူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔၊ (အျမင္အရ) ဆက္ဆံေရး အထူးေကာင္းမြန္ေနျခင္း၊ထုိ႔ထက္ လက္ပံေတာင္းေကာ္မရွင္အစီရင္ခံစာထြက္ခါစေလာက္က၊ လွ်ံထြက္လာေသာ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚေဝဖန္ခ်က္တစ္ခုတြင္ပါသည့္ “ေဒၚစုက၊ သူသမၼတျဖစ္ဖုိ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြကို လိုက္ေလ်ာလြန္းေနတယ္”ဆိုေသာ စြပ္စဲြခ်က္ …။ ဤအခ်က္မ်ားကို ဆက္စပ္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသာအခါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္တာဝန္ရွိသူမ်ားၾကား ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္းမႈမ်ား ရွိေနမည္လား -  ေတြးစရာရွိသည္။ ေျပာရလ်င္ ‘နားလည္မႈ’ တစ္ခုခုပင္၊ရွိေကာင္းရွိေလမည္လား (ကံေသ ကံမ မဟုတ္သည့္တုိင္) စဥ္းစားစရာရွိလာသည္။
          ဤနားလည္ခ်က္မွာ၊ ဘယ္အရာျဖစ္လိမ့္မည္ဆိုသည္ကို၊တိတိပပ မေျပာႏိုင္သည့္တုိင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေကာင္းပတ္သက္ႏိုင္ပါသည္။ဤသို႔ ယူဆႏုိင္ေလာက္သည့္ သတင္းအခ်က္အလက္အခ်ဳိ႕လည္း ရွိသေလာက္ရွိေနသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က၊ သမၼတျဖစ္ဖို႔ရည္မွန္းခ်က္ရွိသည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိလာျခင္း။ သမၼတကလည္းျပည္သူလူထုလိုလားလ်င္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတျဖစ္ႏိုင္- ဆိုသည့္ သေဘာေျပာဖူးျခင္း။မၾကာေသးခင္ကပင္၊ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးဦးေအာင္မင္းက၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သမၼတျဖစ္ေရးအတြက္အေျခခံဥပေဒပါ၊ သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတမ်ား၏ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ဖုိ႔ သေဘာေျပာဆိုလာျခင္း…စသည္ မ်ားျဖစ္ပါသည္။
          အကယ္၍ ဤမွန္းဆခ်က္သာ မွန္ခဲ့လ်င္၊ ၂၀၁၅ ႏိုင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းကို ေက်ာ္လႊား ႏုိင္စရာရွိ၍၊ ႀကိဳဆိုအပ္သည္ဟု သေဘာရပါသည္။ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ႏိုင္ငံေရးအာဏာ ရယူလိုသည္မွာ၊ လြန္စြာမွပင္ သဘာဝက်သည္ဟု ယူဆသည္။ “ေတာ္လွန္ေရး၏အဓိကျပႆနာမွာ၊အာဏာ” ဆိုေသာ ‘လီနင္’ ၏ စကားရွိသည္မဟုတ္ပါေလာ … ။ (ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုေဝဖန္ေနၾကသူမ်ားမွာ လက္ဝဲႏြယ္မ်ားျဖစ္၍၊ လီနင္ကို ကိုးကားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဤကား - စကားခ်ပ္)
          ထို႔ထက္၊ စာေရးသူအာရံုညြတ္ေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္ရွိသည္။Minilateralism ၊ ‘အနည္းဆံုးညိႇလမ္းေၾကာင္း’ဆိုပါစို႔။ အားလံုးပါဝင္ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးၾကသည့္ Multilateralism မွာ သီအုိရီအရ ေကာင္းပါ၏။လက္ေတြ႕အေျဖေပၚဖို႔ သိပ္မလြယ္။ အမွန္တကယ္အဆံုးအျဖတ္ေပးႏုိင္မည့္ လူပုဂိၢဳလ္အနည္းငယ္မွ်၊ညိွႏႈိင္း ေဆြးေႏြးအေျဖရွာၾကသည့္ Minilateralism ကသာ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မည္ ဟုထင္သည္။ ဦးသိန္းစိန္၊ဦးေရႊမန္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ … ၊ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈျဖင့္ အက်ပ္အတည္းကိုေက်ာ္ႏိုင္လ်င္မေကာင္းပါသေလာ … ။ ေကာင္းသည္ဟုယံုသည္။
တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုမ်ားအေရး
          ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲမွာ၊ ႏုိင္ငံေရး၊စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားသာမက၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ တစ္နည္း ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးပါအက်ဳံးဝင္သည့္ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခင္းအက်င္းျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းျပေျမပံုတစ္ခုလည္းခ်မွတ္ေဖာ္ထုတ္ၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ အဆိုပါလမ္းျပေျမပံု တတိယအဆင့္တြင္၊ လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္အင္အားစုမ်ားသာမက၊ဆက္စပ္ပတ္သက္သူ အားလံုးစုစည္းၿပီး၊ ေရရွည္တည္တန္႔ခိုင္ျမဲမည့္ ႏုိင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္တစ္ရပ္ရယူႏုိင္သည္အထိ ႀကိိဳးပမ္းမည္ဟုဆိုသည္။ ဤအဆင့္တြင္ လိုအပ္ပါက၊ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးအထိပါေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းၾကမည္ဟု လမ္းဖြင့္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။
          ယခုဆိုလ်င္၊ ဒုတိယ အဆင့္စတင္ေနၿပီျဖစ္၍ ၂၀၁၅မတိုင္မီတတိယအဆင့္သို႔ ေရာက္ေကာင္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အဆုိပါတတိယအဆင့္ေဆြးေႏြးၾကေတာ့မည္ဆိုလ်င္၊စကားလံုး တေစၦေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အစိုးရိမ္လြန္မႈေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေျပာခြင့္၊ဆုိခြင့္၊ ေဆြးေႏြးခြင့္မရခဲ့ေသာ ၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာၾကဆိုၾက ေဆြးေႏြးၾကရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒမွာ၊ ဖက္ဒရယ္သေဘာမ်ား အေတာ္အတန္ပါေသာ္လည္း အစိုးရ၏ေပးထားခ်က္သာျဖစ္ေလရာ၊လူမ်ိဳးစုမ်ားဘက္မွ၊ ျဖည့္စြက္၊ ျပင္ဆင္လိုသည္မ်ား၊ သဘာဝက်စြာရွိလာႏုိင္ပါသည္။
          လႊတ္ေတာ္ကျပင္ဆင္မည့္ အေျခခံဥပေဒတြင္၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားအေရးႏွင့္ဆက္စပ္ေနေသာအခ်က္မ်ား (ဥပမာ - ဇယား ၁၊ ၂၊ ၃ ႏွင့္ ၅) ပါမပါ မသိရေသးပါ။ အကယ္၍ ဤအခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္မည္ဆိုလ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းျပေျမပံုအဆင့္ ၃ ႏွင့္ ဆက္စပ္ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုမည္ထင္ပါသည္။ ဤသို႔မဆက္စပ္ဘဲ၊သီးျခားေဆာင္ရြက္မည္ဆိုပါက၊ လႊတ္ေတာ္မွ အတည္ျပဳျပဌန္းလုိက္ေသာ ျပင္ဆင္ခ်က္ ျဖစ္လ်င္ေသာ္မွ၊အမ်ားလက္ခံႏိုင္မည့္အေျဖ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူ၊ ယေန႔တည္ဆဲ လႊြတ္ေတာ္တြင္၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြအၿပီးမွ မွတ္ပံုတင္ၾကေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မပါၾကေသးသလို၊လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္အဖဲြ႕မ်ားလညး္ မပါေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥမွာ၊ ျပည္ေထာင္စုႀကီးတည္တန္႔ခိုင္ျမဲေရးႏွင့္ တိုက္ရိုက္ဆက္စပ္ေနရာ၊ လူမ်ိဳးစုအားလံုးစံုစံုညီညီပါဝင္သည့္all inclusive ညီလာခံမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔လိုပါလိမ့္မည္။
၂၅% ကိစၥ
          ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္၊ လူေျပာမ်ားသည့္ တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္၂၅ % ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ၊ စာေရးသူအျမင္ကို တင္ျပပါမည္။ ေျပာရလ်င္ ဤကိစၥမွာ၊ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး၏အသိမ္ေမြ႕ဆံုး၊ အခက္ခဲဆံုးအပိုင္းဟု ဆိုႏုိင္ေလာက္ေသာ ‘စစ္ဘက္-အရပ္ဘက္’ ဆက္ဆံေရးျပႆနာျဖစ္ေလရာ၊စိတ္လိုက္မာန္ပါ၊ အေစာတလွ်င္ မဆံုးျဖတ္သင့္ဟုသေဘာရပါသည္။
          တပ္မေတာ္အေနႏွင့္၊ ၎၏အဖဲြ႕အစည္းဆုိင္ရာ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္၊အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးတြင္ ဦးေဆာင္မႈအခန္းမွ ပါဝင္ေရးဆုိသည္ကို ရပ္ခံထားသည္။ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ၊ အဆိုပါရပ္ခံခ်က္ကို တရားဝင္ျပဌာန္းထားသည့္ သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကရက္တစ္စံႏႈန္းမ်ားအရဆိုလ်င္၊အရပ္ဘက္ကစစ္ဘက္အေပၚ လႊမ္းမုိးႏုိင္မွသာ၊ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ သို႔ႏွင့္တုိင္၊ရာစုဝက္မွ် ၾကာျမင့္ခဲ့ေသာ၊ စစ္ဘက္အုပ္စိုးမႈမွ ထိုးထြက္ခါစ ႏုိင္ငံတစ္ခုအေနႏွင့္၊ဒီမိုကရက္တစ္စံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ အညီ ခ်က္ျခင္းေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ဆိုသည္မွာ၊ ျဖစ္ႏုိင္ေျခအလြန္နည္းပါသည္။
          ထုိ႔ထက္ဆိုခဲ့ပါရပ္ခံခ်က္အတြက္၊ တပ္မေတာ္၏အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ၊ ႀကိဳက္ မၾကိဳက္ အသာထား၊ ျငင္းဖို႔ခက္သည့္အေနအထားတြင္လည္းရွိေနသည္။လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္း၊ အင္အားအႀကီးဆံုး ဗကပ မရွိေတာ့သည့္တိုင္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ေနၾကေသာလက္နက္ကိုင္အင္အားစုစုေပါင္းမွာ၊ ယခုအထိ တစ္သိန္းအထက္ရွိေနဆဲဟု သိရသည္။ လူဦးေရႏွင့္အခ်ိဳးခ်ၾကည့္လ်င္ သူပုန္အမ်ားဆံုးတုိင္းျပည္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုမွ်မက၊ အစိုးရသစ္သက္တမ္း၂ ႏွစ္သာသာကာလအတြင္း၊ ထိပ္တက္လာေသာ လုံျခံဳေရးျပႆနာမ်ားကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ေျပာရလ်င္- ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေအာင္ျမင္စြာ တည္ေဆာက္ႏိုင္မွသာ၊ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ဆက္ဆံေရးပံုမွန္ျဖစ္ဖုိ႔ လမ္းပြင့္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။
          အမွန္စင္စစ္၊ တပ္မေတာ္ကို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အဖဲြ႕အစည္းအျဖစ္၊ေျပာင္းလဲပံုေဖာ္ႏိုင္ေရးမွာ၊ ဒီမိုကေရစီအတြက္ အေရးႀကီးသည့္တိုင္၊ ေရရွည္ေဆာင္ရြက္ရမည့္သေဘာရွိသည္။ အခ်ိန္မတုိင္မီ အေလာတႀကီးေဆာင္ရြက္လုိက္လ်င္၊ လက္ရွိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္စဥ္အတြက္၊အႀကီးမားဆံုး စိန္ေခၚခ်က္ပင္ျဖစ္လာႏိုင္ စရာရွိသည္။ လက္ရွိစစ္ဘက္၊ အရပ္ဘက္ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာအရ၊တပ္မေတာ္၏ သေဘာတူၾကည္ျဖဴမႈမရလ်င္၊ ၂၅% ကိစၥမွာ၊ လက္ေတြ႕ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါေခ်။အႏၱရာယ္ႀကီးေသာ ႏိုင္ငံေရးမီးရႈးမီးပန္းသာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါလိမ့္မည္။
          ယခုစာစုကို ‘ဒီမိုကရက္တုိင္ေဇးရွင္း’ ပညာရပ္၏ေခါင္းကိုင္ဖခင္ တစ္ဦးဟု ဆိုႏိုင္ေလာက္ေသာ ပါေမာကၡ ဂီယာႏိုဒီယာ၏ သတိေပးစကားျဖင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။ယခုလို … ၊
“ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲမွာ၊လက္ေတြ႕မျဖစ္ႏိုင္ေသးတာက မစမိပါေစနဲ႔။ အက်ဳိးရလဒ္ထြက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း အေကာင္းဆံုးနယ္ပယ္မွာအာရံုစိုက္ပါ။ ဒါက စပါ… ။”
ေက်ာ္ဝင္း
 ဆရာေက်ာ္၀င္FB မွကူးယူခ်င္ခဲပါသည္။
Read More »

စိန္ေခၚခ်က္မ်ားမွ - အခြင့္အလမ္း သပြတ္အူၾကားမွ - မဂၤလာလမ္း ရခိုင္ျပည္နယ္ပဋိပကၡမ်ား စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ အစီရင္ခံစာႏွင့္ ဆက္စပ္အေတြးမ်ား


(ေက်ာ္ဝင္း)

ေျခဆင္း

“စိန္ေခၚခ်က္မ်ားႏွင့္အတူ အခြင့္အလမ္းေတြ ကပ္ပါလာတတ္သည္” ဆုိေသာ ဆုိ႐ိုးကို လက္ပံေတာင္း အစီရင္ခံစာႏွင့္ ရခိုင္အစီရင္ခံစာ တုိ႔ကို ဖတ္ရေတာ့မွ ပိုနားလည္ သေဘာေပါက္လာရသလုိ ရွိသည္။ ေျပာရရင္ လက္ပံေတာင္းကိစၥေရာ ရခိုင္အေရး သည္ပါ ႏုနယ္ေသာ ဒီမုိကေရစီ အတြက္ မေသးလွေသာ စိန္ေခၚခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္တြင္းသာမက ျပည္ပႏွင့္ပါ ဆက္စပ္ေနသည္ျဖစ္၍ အျပန္႔က်ယ္လွသလို သမိုင္းဇာစ္ျမစ္ မ်ားႏွင့္ပါ ပတ္သက္ေနသည္ျဖစ္၍ နက္႐ႈိင္းလွသည္။ ထုိ႔ထက္ အစြဲအလမ္းမ်ား၊ အက်ဳိးစီးပြားမ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားလည္း လိမ္ယွက္လ်က္ ရွိေနရာ သပြက္အူတမွ် ႐ႈပ္ေထြးလွသည္။

ဤမွ်က်ယ္ျပန္႔၊ နက္႐ႈိင္း၊ ႐ႈပ္ေထြးလွေသာ “အမယ္ဘုတ္ခ်ည္ငင္” ႀကီးမ်ားကို ေပးသမွ် အေျခအေနတြင္ အမွ်တဆံုး ခ်ဥ္းကပ္၍ အေကာင္းဆံုး အႀကံျပဳခဲ့ၾကသည့္ ေကာ္မရွင္ႏွစ္ရပ္လံုးကို မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏုိင္ပါ။ ယခု အခ်ိန္ထိ စာေရးသူတုိ႔ ႏုိင္ငံတြင္ အားနည္းပါးလ်ဆဲ “ဒီမုိကရက္တစ္
စဥ္းစားနည္း” မ်ားအတြက္ အစျပဳခ်က္ ျဖစ္ေလမည္လား ေတြးမိသည္။ ေနာင္ အနာဂတ္ “ဒီမိုကရက္တစ္ယဥ္ေက်းမႈ” အတြက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္း ျဖစ္ေလမည္လား၊ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။
မဂၤလာပါ၊ လက္ပံေတာင္းေကာ္မရွင္၊
ထပ္ဆင့္မဂၤလာပါ ရခုိင္ေကာ္မရွင္။

သဘာဝမတူ ခ်ဥ္းကပ္ပံုမတူ

အမွန္စင္စစ္ လက္ပံေတာင္းကိစၥႏွင့္ ရခိုင္အေရးမွာ သေဘာသဘာဝခ်င္း တူၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ႏွင့္အမွ် ခ်ဥ္းကပ္ပံုခ်င္းလည္း မတူႏုိင္ေပ။ တူလုိ႔ မျဖစ္ပါေခ်။

လက္ပံေတာင္းကိစၥမွာ အၿပိဳင္ျဖစ္ေနေသာ အက်ဳိးစီးပြားမ်ား၏ ပဋိပကၡသေဘာ ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္တြင္ စီးပြားေရးကုမၸဏီ ႏွစ္ခု (ဝမ္ေပါင္ႏွင့္ ဦးပိုင္) ရွိ၍ က်န္တစ္ဖက္တြင္ ေဒသခံလူထုရွိသည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း မွာပင္ တုိင္းျပည္စီးပြားေရး တုိးတက္မႈႏွင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၊ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္မႈတုိ႔ကို ခ်ိန္ညႇိဖုိ႔ကလည္း ရွိေနသည္။ ေနာက္ထပ္ထည့္သြင္း စဥ္းစားစရာ တစ္ခုမွာ ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရး၊ အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ တစ္ခုႏွင့္ ဆက္ဆံေရး။ ဤတြင္ ေကာ္မရွင္က ေခတ္သစ္ဂိမ္းသီအုိရီျဖင့္ ျပႆနာကို အေျဖထုတ္ေပးလုိက္သည္။ “ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ၊ ပ်ားလည္း စြဲသာ”။

ရခိုင္ကိစၥကား လက္ပံေတာင္းႏွင့္ မတူ။ ပို၍ အျပန္႔က်ယ္သလုိ ပို၍ နက္ရိႈင္းသည္။ ပို၍႐ႈပ္ေထြးသည့္ သေဘာလည္းရွိသည္။ လက္ပံေတာင္းမွာလုိ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း ပဋိပကၡသက္သက္မွ် မဟုတ္။ ေျပာရလွ်င္ ရခိုင္ျပည္ နယ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ရာ ျဖစ္ရပ္မ်ားမွာ ပဋိပကၡ အသြင္ ေဆာင္ခဲ့ရေသာ အသိုင္းအဝိုင္း ႏွစ္ခုလံုးအတြက္ ဘာတစ္ခုမွ အက်ဳိးမရွိ။ အသက္အုိးအိမ္ စည္းစိမ္မ်ား ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရ႐ံုမွ်မက ပူေလာင္ေသာ ေဒါသအာဃာတ ေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ မည္သည့္အသိုင္းအဝိုင္း၏ အက်ဳိးစီးပြား မွမပါ။ အက်ဳိးပ်က္ရာသာ ျဖစ္သည္။ ပြဲလန္႔ ဖ်ာခင္းလုိသူ အႀကံသမားမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြားမွ်သာ ျဖစ္သည္။

ထို႔ထက္ ရခိုင္အေရးမွာ သမုိင္းဇာစ္ျမစ္မ်ားႏွင့္ ဆုိင္သလုိ ပထဝီႏုိင္ငံေရး ႏွင့္လည္း ပတ္သက္ေနသည္။ မြန္ျမတ္ေသာ ဘာသာတရားႀကီး ႏွစ္ခုကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ေစခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေရး ပရိယာယ္ေတြလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ ၂၁ ရာစု ေခတ္ေရစီးကို သမုိင္းဦး “သီယိုကေရစီ” (Theocracy) ျဖင့္ ခုခံဆန္႔က်င္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းေနေသာ စစ္ေအးလြန္ ႏုိင္ငံတကာ ေနာက္ခံအခင္းအက်ဥ္း။ ဤသို႔ေသာ သပြတ္အူ ဇာတ္႐ႈပ္ႀကီးကို ေကာ္မရွင္က ခ်ဥ္းကပ္မႈ ႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ ကိုင္တြယ္လုိက္သည္ဟု နားလည္ရပါသည္။ “လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဥ္းကပ္မႈ” (Human Rights Approach) ႏွင့္ “အမ်ဳိးသား အမွတ္အသား သ႐ုပ္ဆုိင္ရာ ခ်ဥ္းကပ္မႈ” (National Identity Approach)

လူမ်ဳိး၊ အသားအေရာင္၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ ဘယ္လုိပင္မတူ ျခားနားသည္ျဖစ္ေစ၊ လူသည္ လူပင္ျဖစ္ရာ “လူ႔အခြင့္အေရး” ကို ပစ္ပယ္လုိ႔ မရ။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း မွာပင္ “အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံမ်ား” အျဖစ္ စုစည္းေနထုိင္ ၾကေသာ ပကတိအရွိ ကုိလည္း ဥေပကၡာျပဳလုိ႔ မျဖစ္ျပန္ရာ။ “အမ်ဳိးသား အမွတ္အသားသ႐ုပ္” ကိုလည္း သိမွတ္လက္ခံ ၾကရမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ေကာ္မရွင္၏ ခ်ဥ္းကပ္ပံုတြင္ ဤသေဘာႏွစ္မ်ဳိးလံုးႏွင့္ မလြတ္၍ ေက်နပ္မိသည္။

သမုိင္းဇာစ္ျမစ္ႏွင့္ ပထဝီႏုိင္ငံေရး

ဆုိခဲ့ၿပီးသည့္အတုိင္း ရခိုင္အေရးမွာ သမုိင္းဇာစ္ျမစ္မ်ားႏွင့္ ဆုိင္သလုိ ပထဝီႏုိင္ငံေရး ႏွင့္လည္း ဆက္စပ္ေနသည္။ သမိုင္းဇာစ္ျမစ္ ဆုိရာတြင္ ဟိုးေရွး အတီေတ၊ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္မႈ မ်ားႏွင့္ ဆုိင္သလုိ ကိုလုိနီစနစ္၏ ဆုိးေမြမ်ားမွာလည္း အေရးႀကီးသည့္ အခန္းမွ ပါဝင္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ဒုတိယကမၻာစစ္၊ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္ဦး စစ္ပြဲမ်ား၊ အုိင္ဒီအုိလုိဂ်ီ အ႐ႈပ္အေထြးမ်ား၊ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ...။ ၿပီး လူဦးေရ တုိးပြားမႈ အျမင့္ဆံုး ႏုိင္ငံတစ္ခုႏွင့္ ထိစပ္ေနရာမွ အေၾကာင္းခံ ထြက္ေပၚလာေသာ ပထဝီႏုိင္ငံေရး ျပႆနာအခ်ဳိ႕ ...။ ဤျဖစ္စဥ္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေကာ္မရွင္ အစီရင္ခံစာက တူးဆြ ေဖာ္ထုတ္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

စာေရးသူအေနႏွင့္မူ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အပါအဝင္ ယေန႔ ကမၻာ့ထိပ္သီး ႏုိင္ငံမ်ားပင္ စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနၾကရေသာ ပထဝီႏုိင္ငံေရး ျပႆနာတစ္ခုႏွင့္ ဆက္စပ္စဥ္းစား ေနမိသည္။ Border Land ကိစၥျဖစ္ပါ သည္။ Border Land မွာ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ ႏွစ္ခုၾကားရွိသည့္ နယ္ေျမျဖစ္သည့္တုိင္ သာမန္ “နယ္စပ္ေဒသ” ႏွင့္မတူပါ။ သို႔အတြက္ “ထိစပ္နယ္ေျမ” သို႔မဟုတ္ “ႏွစ္ဖက္ခြနယ္ေျမ” စသျဖင့္ ဘာသာျပန္လွ်င္ သင့္မည္လား စဥ္းစားမိသည္။

ေခတ္ၿပိဳင္အနာဂတၱိ ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သူ ေဂ်ာ့ဖ႐ိုင္းမင္းက အဆုိပါ ထိစပ္နယ္ေျမ မ်ား၏ သေဘာသဘာဝမ်ားကို ယခုလုိ ဖြင့္ဆုိဖူးသည္။ ထိစပ္ နယ္ေျမမ်ားမွာ
၁၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ အႀကိမ္ႀကိမ္အေျပာင္းအလဲ ရွိသည့္ ေဒသမ်ား ျဖစ္သည္။
၂၊ သို႔ႏွင့္အမွ် လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ မ်ဳိးစံု ေရာယွက္ေနတတ္သလုိ “အမ်ဳိးသားေရးသစၥာခံမႈ” (National Loyality) အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေသာ လူမ်ားလည္း ရွိေနတတ္သည္။
၃၊ ႏို္င္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွ အျခား ႏုိင္ငံတစ္ခုခုသို႔ သမား႐ိုးက် ေရႊ႕ေျပာင္းေနထုိင္မႈ (Commentional Immigration) ႏွင့္ ထိစပ္နယ္ေျမ အတြင္း လူေရႊ႕ေျပာင္း ေနထုိင္မႈမွာ သေဘာသဘာဝခ်င္း မတူ။ သာမန္ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္သူမ်ားမွာ အမိေျမကို အၿပီးတုိင္ ေက်ာခုိင္းၿပီး နယ္ေျမသစ္တြင္ ေဒသခံမ်ားႏွင့္ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနေလ့ရွိသည္။ ထိစပ္နယ္ေျမ အတြင္း ေရာက္ရွိလာၾကသူ မ်ားမွာ အမိေျမႏွင့္ အၿပီးအျပတ္ ျဖစ္သြားသည္မဟုတ္။ အမိေျမႏွင့္ မူလအသိုင္း အဝိုင္းကို ေဒသသစ္တြင္ ဆြဲဆန္႔လုိက္သည့္ သေဘာပင္ ရွိသည္။
၄၊ သို႔ႏွင့္အမွ် ေဒသတြင္း တင္းမာမႈမ်ား ေပၚထြက္လာႏုိင္သလုိ အဆင္မသင့္လွ်င္ “ပထဝီႏုိင္ငံေရး အႏၲရာယ္လမ္းေၾကာင္း” မ်ားပင္ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္။

သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဖ႐ိုင္းမင္း၏ ဖြင့္ဆုိခ်က္မွာ မွန္ေလာက္စရာ ရွိမည္ထင္သည္။ ဥပမာ-ျပင္သစ္ႏွင့္ ဂ်ာမနီၾကားရွိ “အဲလ္ဆက္ႏွင့္ ေလာ္ရိန္း” ထိစပ္နယ္ေျမ အျငင္းပြားမႈမွ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး အထိ ဦးတည္သြားခဲ့ဖူးသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အၿပီးတြင္လည္း အိႏၵိယႏွင့္ ပါကစၥတန္ၾကားရွိ “ကက္ရွမီးယား” ထိစပ္ နယ္ေျမ ျပႆနာေၾကာင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ စစ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ စစ္တလင္းျဖစ္ခဲ့ရေသာ “ကိုဆိုဗို” ေဒသဆိုလွ်င္လည္း ဆားဗီးယားႏွင့္ အယ္လ္ေဘးနီးယား ၾကားရွိ ထိစပ္နယ္ေျမပင္ ျဖစ္သည္။ ေျပာရလွ်င္ ယေန႔ထက္တိုင္ မီးခိုးအူေန ဆဲျဖစ္ေသာ ယူေကႏွင့္ အိုင္ယာလန္ၾကားမွ “ေျမာက္ပိုင္း အိုင္ယာလန္”၊ ယူအက္စ္ႏွင့္ မကၠစီနယ္စပ္ တစ္ေလွ်ာက္တို႔မွာ အခ်ိန္မေရြး ေပါက္ကြဲႏိုင္ေသာ ထိပ္စပ္နယ္ေျမ မ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

စာေရးသူက ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္ေတာေဒသမွာ ဖ႐ိုင္းမင္း ဖြင့္ဆိုျပေသာ ဆိုခဲ့ပါ ထိစပ္နယ္ေျမ သေဘာသဘာဝေတြ အျပည့္ရွိလိမ့္မည္ ထင္သည္။ သို႔အတြက္ ယေန႔ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အေနႏွင့္ "ဟစ္စ္ပန္နစ္စိန္ေခၚခ်က္” ကို ဘယ္လိုေပၚလစီ ခင္း၍ တံု႔ျပန္ေနသည္ကို စိတ္ဝင္စားသည္။ စာေရးသူၾကားရ ဖတ္ရသေလာက္ နယ္စပ္လံုၿခံဳေရးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကိုင္သည္။ (ဤအခ်က္ကိုေတာ့ ေကာ္မရွင္ကလည္း အႀကံျပဳထားသည္။) ေနာက္တစ္ဖက္မွ ကူးလာသူမ်ားကို ထိပ္စပ္နယ္ေျမမွာ စုမထား၊ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ ခြဲျဖန္႔ပစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဤနည္းႏွင့္ အလုပ္ ျဖစ္ မျဖစ္ စဥ္းစားဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ ထိစပ္နယ္ေျမ ျပႆနာကိုလည္း ထဲထဲဝင္ဝင္ သုေတသန လုပ္ေစခ်င္သည္။

လူသား၊ ႏိုင္ငံသား၊ တိုင္းရင္းသား

“စကားေနာက္ တရားပါ” ဆိုသလိုပင္ စကားလံုးမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ သေဘာထားမ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ရွိတတ္ၾကပါသည္။ ယခု ရခိုင္အေရး တြင္လည္း စကားလံုး ျပႆနာက အေတာ္ေလး ေရွ႕ေရာက္ေနသည္။ အကဲဆတ္သည္။ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္ သူျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕က ပဋိပကၡအသြင္ ေဆာင္ေနေသာ အသိုင္းအဝိုင္း တစ္ခုကို “႐ိုဟင္ဂ်ာ” ဟု စြဲစြဲၿမဲၿမဲသံုးသည္။ ဤအတိုင္း သံုးစြဲရမည္ဟု ဖိအားေပးၾက သည္မ်ားပင္ ရွိသည္။ အမည္နာမ ေနာက္ကြယ္မွ ငုတ္ေနေသာ အႀကံအစည္မ်ားကို တြက္ဆမိသူ မ်ားက လက္မခံႏိုင္ၾကပါ။ ျမန္မာအစိုးရ ကိုယ္တိုင္ကလည္း လက္မခံပါ။ ဤသည္မွာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ပိုင္ခြင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာအစိုးရေရာ၊ ေကာ္မရွင္ကပါ “ဘဂၤါလီ” ဟူ၍သာ သံုးပါသည္။ စာေရးသူ တက္ဖူးေသာ ေနျပည္ေတာ္တြင္ က်င္းပသည့္ ရခိုင္အေရး အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုတြင္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ သံအမတ္ႀကီးက အဆိုပါ “ဘဂၤါလီဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔ပါ” ဟု သူက အေၾကာင္းျပသည္။ ပတ္သက္ဆက္စပ္မႈ ရွိ မရွိ အမ်ားသိျဖစ္သည့္တိုင္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ဆႏၵျဖစ္ေန၍ သံခင္းတမန္ခင္း အရ ေလးစားသင့္သည္ ထင္ပါသည္။ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လားမသိ။ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ကမူ (ယခုအခ်ိန္ထိ) သူ၏ေနာက္ဆံုး မိန္႔ခြန္းတြင္ “ရခိုင္ျပည္နယ္ အတြင္းမွာ မူလကေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ အစၥလာမ္ဘာသာ ကိုးကြယ္သူမ်ား” ဟု သံုးႏႈန္းေျပာဆိုသြားသည္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဆိုရလွ်င္ စာေရးသူဘဝင္ မက်လွပါ။ ျမန္မာျပည္ တစ္နံတစ္လ်ား ရွိေနၾကေသာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္မ်ား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူ အလိုက်ေျပာရလွ်င္ “ရခိုင္ျပည္နယ္ေရာက္ ႏိုင္ငံမဲ့မ်ား” ဟူ၍သာ ဆိုခ်င္သည္။
ႏိုင္ငံမဲ့ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ေစ လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ရာ၊ လူ႔အခြင့္အေရး ႐ႈေထာင့္မွ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ အကူအညီမ်ား ေပးရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေကာ္မရွင္အစီရင္ခံစာ ကလည္း ဤအတိုင္းပင္ အႀကံျပဳထားသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဤအတိုင္း ေဆာင္ရြက္မည္ဟု အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုၿပီး ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံတကာမွ ဝိုင္းဝန္း ကူညီၾကဖို႔လည္း တာဝန္ရွိပါသည္။ အဆိုပါႏိုင္ငံမဲ့ မ်ားထဲမွ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္သူ မ်ားကိုလည္း ဥပေဒႏွင့္အညီ စိစစ္၍ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳရပါလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရး အျပည့္အဝေပးရ ပါလိမ့္မည္။ ဤအခ်က္ကိုလည္း ေကာ္မရွင္က အႀကံျပဳၿပီး ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ၁၉၈၂ ႏိုင္ငံသားဥပေဒကို ေဝဖန္ၾကသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။
ဒီမိုကေရစီစနစ္တြင္ မႀကိဳက္ခြင့္၊ ေဝဖန္ခြင့္ရွိပါသည္။ သေဘာထား ကြဲလြဲခြင့္ ရွိပါသည္။ သို႔တေစ ဒီမိုကရက္တစ္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားျဖင့္ ကြဲလြဲၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ ၁၉၈၂ ဥပေဒမွာ တည္ဆဲတရားဝင္ ဥပေဒျဖစ္ရာ၊ ကိုယ္မႀကိဳက္တိုင္း ျပင္ခ်င္သလို ျပင္လို႔မရပါ။ ဒီမိုကရက္တစ္ လႊတ္ေတာ္သို႔တင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္မွ တစ္ဆင့္သာ ျပင္လိုရသည္ကို အမ်ားသိၿပီးျဖစ္ပါသည္။

ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးကို ေက်ာ္၍ “႐ိုဟင္ဂ်ာမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုတစ္ခု ျဖစ္သည္။ လူမ်ဳိးစု အခြင့္အေရး ေပးပါ” ဆိုလွ်င္ကား မီးခိုး မဆံုး၊ မိုးမဆံုး ျငင္းၾကဖို႔သာ ရွိေတာ့သည္။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ရခိုင္ အပါအဝင္ ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားမ်ား၊ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား ဘက္မွလည္း ေျပာစရာေတြ အျပည့္ ရွိပါလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံတကာ မီဒီယာအားကိုးျဖင့္ တစ္ဖက္သတ္ က်ားကန္ ေျပာလို႔မျဖစ္။ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထုတ္ျပန္ထားေသာ လူမ်ဳိးစုစာရင္းတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ မပါေခ်။ ဤအခ်က္ကို ျငင္းခံုႏိုင္ပါသည္။ ျငင္းခြင့္ရွိပါသည္။ သို႔တေစ အမိန္႔ေပးခြင့္ေတာ့ မရွိ။ ဇြတ္အမိန္႔ေပးလွ်င္ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ပိုင္ခြင့္ကို ခ်ဳိးေဖာက္ရာေရာက္၍ ကုလသမဂၢ ပဋိညာဥ္စာတမ္းႏွင့္ ညီ မညီ စဥ္းစားၾကဖို႔ရွိသည္။

စာေရးသူအျမင္ကို ေျပာရလွ်င္ အမုန္းမီးပြားမ်ားျဖင့္ ပူေလာင္ တင္းမာေနၾကေသာ အသိုင္းအဝိုင္း ႏွစ္ခုၾကား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ႏိုင္ဖို႔ မနည္း ႀကိဳးပမ္းေနၾကရေသာ ယခုလို အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ “႐ိုဟင္ဂ်ာ” ျပႆနာ ေရွ႕တင္လာသည္ကိုက စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနသည္။ ေျပလည္ေရးေလာ ...၊ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ျဖစ္ေရးေလာ ...။

စစ္ေအးလြန္ ဆက္စပ္အေျခအေန

စစ္ေအးတိုက္ပြဲ ဆံုးခန္းတိုင္သြားေသာအခါ ကမၻာႀကီးမွာ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသို႔ ဦးတည္ သြားလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ေမွ်ာ္လင့္သလုိကား မျဖစ္ “အစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္ဝါဒ” ဆုိတာ ေနာက္ထပ္အႏၲရာယ္ အရိပ္မည္းႀကီးႏွင့္ ရင္ဆုိင္ လုိက္ရျပန္သည္။ ပုိ၍ ဆုိးသည္မွာ အဆုိပါ အရိပ္မည္းႀကီးအေနႏွင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘာသာတရားႀကီး တစ္ခုကုိ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ အသုံးခ်လာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔အတြက္ ႏုိင္ငံတကာ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုမ်ားႏွင့္ သေဘာထား ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ အစၥလာမ္မစ္ႏုိင္ငံမ်ား လက္တြဲ၍ အၾကမ္းဖက္ဝါဒ အႏၲရာယ္ကုိ ကာကြယ္ၾကရျပန္သည္။ ယခုအခါဆုိခဲ့ပါ ႏုိင္ငံတကာ အၾကမ္းဖက္မႈမွာ စစ္ေအးၿပီးခါစ ကေလာက္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း အဓိကဖြံ႕ၿဖဳိးၿပီး ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားကုိ ဦးတည္ မတုိက္ႏုိင္ေတာ့ ေသာ္လည္း လုံးဝ က်ဆုံးသြားၿပီဟူ၍ကား မဆုိႏုိင္ပါေခ်။ ပစ္မွတ္ေျပာင္းသြားျခင္း မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဖြံ႕ၿဖဳိးဆဲႏုိင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ အစုိးရႏွင့္ လူထုၾကား ယုံၾကည္မႈ ေပ်ာက္ေနေသာ ႏုိင္ငံမ်ားကုိ အဓိကခ်ိန္ရြယ္ခ်က္ထားကာ စြက္ဖက္လာ ၾကသည္။

ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူ အထူးစုိးရိမ္မကင္း ျဖစ္မိသည္မွာ ဆုိခဲ့ၿပီးေသာ ႏုိင္ငံတကာ အၾကမ္းဖက္ဝါဒ အႏၲရာယ္ပင္ျဖစ္သည္။ ရခုိင္အေရး စတင္ကတည္းက ဤအႏၲရာယ္ကုိ စုိးရိမ္တႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ တိက်ေသာအဆက္အစပ္ အေထာက္အထားမ်ား မေတြ႔ ရေသးသည့္တုိင္ “မေျပးေသာ္ ကန္ရာရွိ၊ ေဒြးႏွစ္ေဖာ္ သံဝါညႇိ” ၾကသည့္ အစအန အခ်ဳိ႕ကုိကား ျမင္သေလာက္ ျမင္ေနရေခ်ၿပီ။ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံရွိ ျမန္မာသံ႐ုံးကုိ ဗုံးခြဲတုိက္ခုိက္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားသည့္ သတင္း။ တစ္ဆက္တည္း “ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားကုိ တုိက္ခုိက္မည္” ဆုိေသာ ျပည္ပအဖြဲ႕ အစည္းမ်ား၏ ဂ်ီဟတ္ လႈံ႕ေဆာ္မႈမ်ား...။ သမၼတႀကီး၏ ၿပီးခဲ့သည့္ မိန္႔ခြန္းတြင္လည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာ အခ်က္တစ္ခုကို သတိျပဳမိသည္။ "...ယခင္ကာလ မ်ားက ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္းမွာ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားမႈ အကူအညီေပးေရး ဆုိင္ရာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္း အခ်ဳိ႕ရဲ႕ လုပ္နည္းကုိင္နည္း အမွားမ်ားေၾကာင့္ ျပႆနာမ်ား ပုိမုိ႐ႈပ္ေထြး နက္႐ႈိင္းခဲ့တာ ဟာလည္း ျငင္းဆုိ၍ မရသည့္ အမွန္တရား ျဖစ္ပါတယ္...” စသျဖင့္။

ဤတြင္ “လုံၿခဳံေရး” ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွ ပါဝါအမာမ်ားမွာ မလြဲမေရွာင္သာ ေရွ႕ေရာက္ဖုိ႔ လုိအပ္ လာပါေတာ့သည္။ ပါဝါအမာမ်ား၏ ဒဏ္သင့္မႈကုိ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ခံခဲ့ရသူမ်ား အေနႏွင့္ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈမ်ား ရွိၾက သလုိ အစုိးရသစ္ ကုိယ္တုိင္ကလည္း မိမိ၏ ပုံရိပ္ကုိ အတိတ္ႏွင့္ အဆက္ျပတ္ ေစေရး အတြက္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္လာသည္မ်ား ရွိသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အမွ် “လုံၿခဳံေရး” ဘက္မွ အားနည္းလစ္ဟာမႈ မ်ားလည္း ရွိသေလာက္ ရွိခဲ့ရသည္။ မျဖစ္သင့္ဟု ထင္ပါသည္။ အစုိးရျဖစ္မွေတာ့ ပါဝါအမာမ်ားကုိ အၾကြင္းမဲ့ ေရွာင္လုိ႔ ျဖစ္မည္မဟုတ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ “လုံၿခဳံေရးကုိ ထိပ္တင္ရင္း လြတ္လပ္မႈအခ်ဳိ႕ကုိ စေတးခဲ့ရသည့္” အေမရိက၏ အၾကမ္းဖက္ဝါဒ တုိက္ဖ်က္ေရး အေတြ႔အႀကဳံမ်ားမွ သင္ခန္းစာယူဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မည္။ ပါဝါအမာႏွင့္ ပါဝါအေပ်ာ့တုိ႔ကုိ ဟန္ခ်က္ညီညီ ေပါင္းစပ္က်င့္သုံးဖုိ႔ ျဖစ္သည္။

ဘာသာေပါင္းစုံ ဒုိင္ယာေလာ့ခ္

ေကာ္မရွင္အေနႏွင့္ ေပးသမွ် အေျခအေနတြင္ အေကာင္းဆုံး အႀကံ ျပဳခဲ့သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း ျပႆနာ အၿပီးအျပတ္ ေျဖရွင္းေရးအတြက္မူ အခ်ိန္ယူရဦးမည္ ထင္ပါသည္။ ဤကာလအတြင္း စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္မႈလုိ ေရရွည္ လုံးပမ္းအားထုတ္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ မနည္းမေနာ ရွိပါ လိမ့္ဦးမည္။ ဤကိစၥမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္လည္း ေကာ္မရွင္က ထဲထဲဝင္ဝင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အႀကံျပဳထားသည္မ်ား ရွိပါသည္။

ေကာ္မရွင္ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားအနက္ စာေရးသူ အာ႐ုံအၿငိဆုံး တစ္ခုမွာ “အစုိးရအေနျဖင့္ လူမႈေရးႏွင့္ ဘာသာေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ Interfaith Dialogue မ်ား က်င္းပေပးၿပီး ႏုိင္ငံသားမ်ားၾကား မတူညီေသာ ကုိးကြယ္မႈ ဘာသာေရး အေၾကာင္းမ်ားကုိ နားလည္မႈရွိေအာင္ ျပဳလုပ္သြားသင့္ပါသည္” ဆုိေသာ အစီအစဥ္ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့ေသာ တမန္ေတာ္မုိဟာမက္ ေမြးေန႔က မြတ္ဆလင္မိတ္ေဆြမ်ား ဖိတ္ၾကား၍ Interfaith Dialogue သေဘာေဆာင္ေသာ အခမ္းအနားတစ္ခုကုိ စာေရးသူတက္ခဲ့ ဖူးသည္။ ဘာသာေပါင္းစုံမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေသာ တရားဓမၼမ်ားကုိ ၾကားနာခြင့္ရခဲ့ရာ က်က္သေရ မဂၤလာရွိလွသည္။ ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမ ျဖစ္ရသည္။

အမွန္စင္စစ္ ဘာသာတရား အားလုံး၏ တူညီေသာ ရည္မွန္းခ်က္မွာ လူမႈဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေရး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဘာသာတရား မ်ားသည္ ျပႆနာမဟုတ္၊ ျပႆနာ ေျဖရွင္းေရးသာ ျဖစ္သည္။ ဘာသာတရား မ်ား၏ ေမတၱာဓာတ္ျဖင့္ ျပႆနာ အေထြေထြကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေက်ာ္လႊား လြတ္ေျမာက္ႏုိင္လိမ့္မည္ဟု အျပည့္အဝ ယုံၾကည္ပါသည္။
ဆရာေက်ာ္၀င္FB မွကူးယူခ်င္ခဲပါသည္။
Read More »

မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ တုိက္ပြဲ ဒီေရျမင့္


 


ေရးသားသူ- ေအးသူစံ

ကမၻာ့သတင္းမီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ၫႊန္းကိန္းတြင္ တစ္ႏွစ္အတြင္း အဆင့္ ၂၃ ဆင့္သို႔ တက္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ပင္ အစုိးရႏွင့္ ပုဂၢလိကမီဒီယာအင္အားစုတုိ႔ၾကား အားၿပိဳင္မႈမွာ ယေန႔ဒီေရအျမင့္ဆံုး အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။

သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကို ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကုိင္လုိသည္ဟု စြပ္စြဲခံေနရေသာ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ သမၼတအမိန္႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီတုိ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ဆံုမႈမွာ မီဒီယာအေျချပဳ ဥပေဒၾကမ္း သံုးခုထြက္ေပၚရာက အစျပဳခဲ့ျခင္း
ျဖစ္သည္။

ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္းႏွင့္ အမ်ားျပည္သူ၀န္ေဆာင္မႈ မီဒီယာဥပေဒၾကမ္းဟူေသာ ဥပေဒၾကမ္းႏွစ္ခု ေရးဆြဲထားသည္။ မၾကာေသးမီက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳလုိက္ေသာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရး ဥပေဒၾကမ္းက မီဒီယာကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ သက္ေသျပေနေၾကာင္း မီဒီယာသမားအမ်ားစုက မွတ္ယူေနၾကသည္။ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္းမွ အခ်က္ငါးခ်က္ကုိ သတင္း ေထာက္အမ်ားစုႏွင့္ စာနယ္ဇင္း ေကာင္စီက သေဘာမတူခဲ့ေပ။ ထုိ႔အျပင္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီက ျဖည့္စြက္ေစလုိသည္ကို မျဖည့္ဘဲ လႊတ္ေတာ္တင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ)က ေရးဆြဲေနေသာ မီဒီယာဥပေဒၾကမ္းသည္လည္း မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ကို ေရွ႕တန္းတင္လ်က္ အျခားႏုိင္ငံတကာမီဒီယာ ဥပေဒမ်ားတြင္ပင္ မပါရွိသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္ရယူမႈမ်ားတြင္ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ တစ္ကိုယ္ေရလြတ္လပ္ခြင့္ကိုပင္ ထိပါးႏုိင္ဖြယ္ရွိသည့္အခ်က္မ်ား ပါ၀င္ေနသည္ကုိ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက လက္မခံႏုိင္ေၾကာင္း သတင္းထုတ္ျပန္ထားျပန္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္အတြင္း ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ဦးေအာင္ၾကည္ကို ခန္႔အပ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ၂၀၁၂ ၾသဂုတ္ ၂၀ ရက္တြင္ စာေပစိစစ္ေရးကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့ရာ ျမန္မာ့မီဒီယာေလာကအတြက္ အားကိုးရမည့္ ၀န္ႀကီးအျဖစ္ မီဒီယာအ မ်ားစုက ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အျပင္ သမၼတအမိန္႔ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ စာနယ္ဇင္း ေကာင္စီ(ယာယီ)ႏွင့္ ေတြ႕ဆံု၍ သတင္းသမားမ်ားအတြက္ မီဒီယာဥပေဒတစ္ခုကို စိတ္တုိင္းက် ေရးဆြဲပါရန္ ၀န္ႀကီးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

စာနယ္ဇင္းေကာင္စီမွ ဥပေဒေရးဆြဲေနစဥ္တြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ၂၀၁၃ ေဖေဖာ္၀ါရီလဆန္းတြင္ ပံုႏွိပ္ျခင္းႏွင့္ ထုတ္ေ၀ျခင္းလုပ္ငန္းဥပေဒၾကမ္းကို စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ) ႏွင့္ တုိင္ပင္ညႇိႏႈိင္း အသိေပးျခင္းမျပဳဘဲ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ယင္းဥပေဒသည္ ပံုႏွိပ္သူႏွင့္ ထုတ္ေ၀သူအတြက္သာ ရည္ရြယ္ေရးဆြဲေၾကာင္း ျပန္ၾကားေရးကဆုိေသာ္လည္း ထုတ္ေ၀ႏွင့္ ပံုႏွိပ္သူတို႔ကုိ ၀န္ႀကီးဌာနတြင္ မွတ္ပံုတင္ေစသည့္နည္းျဖင့္ သတင္းမီဒီယာမ႑ိဳင္ကို ၀န္ႀကီးဌာနေအာက္သုိ႔ ျပန္လည္သြတ္သြင္းသည့္ ဥပေဒအျဖစ္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီယာယီက ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကသည္။

မီဒီယာသမားမ်ား၏ ကန္႔ကြက္မႈေၾကာင့္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္က စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ)ကို ယခုႏွစ္ မတ္လ ၂၃ ရက္တြင္ ေခၚယူေတြ႕ဆံု၍ ျပင္ဆင္လုိသည့္အခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္ေပးမည္ျဖစ္ၿပီး စာနယ္ဇင္းေကာင္စီက ေရးဆြဲေနေသာ သတင္းမီဒီယာဥပေဒႏွင့္အတူ ညီေနာင္ဥပေဒအျဖစ္ လႊတ္ေတာ္သို႔ ၿပိဳင္တူတင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္ ဆက္လုပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ဇူလုိင္လဆန္းတြင္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ၏ ျပင္ဆင္ခ်က္မ်ား မပါ၀င္ေသာ မူရင္းဥပေဒၾကမ္းကုိ ႏွစ္ဖက္သေဘာတူညီခ်က္ခ်ိဳးေဖာက္၍ လႊတ္ေတာ္သို႔ တင္ခဲ့သည္။ ဥပေဒ ႏွစ္ခုၿပိဳင္တူတင္သြင္းၿပီး လႊတ္ ေတာ္တြင္းတြင္ မီဒီယာဥပေဒတစ္ ခုတည္းျဖစ္သြားမည့္လမ္း ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကားေရးႏွင့္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီတို႔ သေဘာတူထားခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္ၾကားေရးက လက္ဦးမႈရယူၿပီး တင္သြင္းလုိက္သည့္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္းအတြက္ ႏွစ္ဖက္တင္းမာမႈ အရွိန္ျမင့္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၅၁ ခ်က္လည္း သေဘာတူၿပီးၿပီ။ သူတို႔ ျဖဳတ္ခုိင္းတဲ့ Chapter တစ္ခုလံုးလည္း ျဖဳတ္ၿပီးၿပီ။ ဒါကိုမွ ၁၇ ခ်က္ ထပ္ျပင္ဦးဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘက္က ေလွ်ာ့စရာမရွိေတာ့ပါဘူး” ဟု PC မွ အဖြဲ႕၀င္ ဦးသီဟေစာက ေျပာၾကားသည္။

“ဥပေဒတစ္ခုဆုိတာ အေရးတႀကီးဆြဲဖို႔ လိုတာမဟုတ္ဘူး။ ေရရွည္လုိက္နာသြားဖို႔လုိအပ္တဲ့အတြက္ ဥပေဒကၽြမ္းက်င္တဲ့လူေတြ၊ တကယ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြနဲ႔ အခ်ိန္ယူညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြးျငင္းခံုၿပီးမွ လုပ္တာေကာင္းပါတယ္။ စစ္သားအျမင္နဲ႔ စစ္တုိက္သလို ေတာင္ကုန္းတစ္ကုန္းျမင္တာနဲ႔ သိမ္းမယ္ဆုိတာ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု သတင္းစာဆရာ ဦးရဲႏုိင္မိုးကေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ)၏ သတင္းမီဒီယာဥပေဒမွာ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ျပင္ဆင္ခုိင္းေသာ အခ်က္ ၁၇ ခ်က္ မပါ၀င္သည့္အတြက္ လႊတ္ေတာ္သို႔ မတင္ေပးႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း ဇူလုိင္ ၂၄ ရက္တြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေျပာၾကားခဲ့သည့္အတြက္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီမွာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးကို ေရြးခ်ယ္၍ ဥပေဒၾကမ္းကို အဆုိတင္သြင္းသည့္နည္းလမ္းျဖင့္ သတင္းမီဒီယာဥပေဒၾကမ္းကို လႊတ္ေတာ္တြင္းေရာက္ရန္ ႀကိဳးစားရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ မီဒီယာသမားေတြအတြက္ ဘာေၾကာင့္ ဥပေဒႏွစ္ခု သီးျခားစီလုိအပ္မွာလဲဆုိတာ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ ပံုႏွိပ္သူေတြနဲ႔ သက္ဆုိင္တာ မွတ္ပံုတင္တာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ သတင္းမီဒီယာဥပေဒထဲမွာ အခန္းတစ္ခန္းအေနနဲ႔ ပါသင့္တယ္” ဟု သတင္းစာဆရာ ဦးရဲႏုိင္မိုးက ဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

“ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးနဲ႔ စေဆြးေႏြးကတည္းက ဥပေဒတစ္ခုတည္းပဲ ရွိသင့္တယ္။ ပံုႏွိပ္သက္သက္၊ မီဒီယာသက္သက္ ခြဲထြက္တာကို အရင္ကတည္းက သေဘာမတူခဲ့ဘူး။ အခုေတာင္ သတင္းသမားေတြ ပုဒ္မ-၅၀၀ (အသေရဖ်က္မႈ)နဲ႔ တရားစြဲခံေနရတာ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၿပီလဲ။ အခုဒီပံုႏွိပ္ ထုတ္ေ၀သာ လံုး၀အတည္ျပဳလိုက္ရင္ အခ်ိန္မေရြးအျမင္ကတ္ ပုဒ္မနဲ႔ တရားစြဲခံေနရေတာ့မယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဥပေဒ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းခ်င္တာပါ” ဟု စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ ယာယီအတြင္းေရးမွဴး ဦးေက်ာ္မင္းေဆြက ေျပာ သည္။

လႊတ္ေတာ္သုိ႔ ေရာက္ရွိၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳထားေသာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္းမွာ ႏုိင္ငံတကာသတင္း ေထာက္အဖြဲ႕မ်ားအပါအ၀င္ ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္အားလံုးက ယခင္တင္းက်ပ္သည့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ပံုႏွိပ္သူမ်ားႏွင့္ ထုတ္ေ၀သူမ်ား မွတ္ပုံတင္ဥပေဒကို ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံျပဳထားေသာ ဥပေဒဟု ႐ႈျမင္ကန္႔ကြက္ၾကသည္။

အမ်ားျပည္သူ၀န္ေဆာင္မႈ မီဒီယာဥပေဒၾကမ္းမွာလည္း ႏုိင္ငံပိုင္သတင္းစာႏွင့္ ႐ုပ္သံမ်ားကို အသက္ဆက္ႏုိင္ေစရန္ အသက္သြင္းသည့္ ဥပေဒျဖစ္ၿပီး အစိုးရဘတ္ဂ်က္ႏွင့္ အျခား၀င္ေငြမ်ား ခံစားခြင့္ရွိေနေသာ အခြင့္ထူးခံဥပေဒအျဖစ္ မီဒီယာသမားတို႔က ေထာက္ျပခဲ့သည္။

အထူးသျဖင့္ ပုဂၢလိကေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာမ်ား ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားေနရခ်ိန္တြင္ သမၼတမိန္႔ခြန္း၊ သမၼတခရီးစဥ္မ်ား၊ သမၼတေတြ႕ဆံုမႈမ်ား၊ အေရးႀကီးပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ားတြင္ အမ်ားျပည္သူ၀န္ေဆာင္မႈအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေတာ့မည့္ ႏုိင္ငံပုိင္မီဒီယာတုိ႔သာ လက္ဦးမႈရယူ သတင္းေဖာ္ျပေနၾကသည္။

အခ်ိဳ႕သတင္းရယူမႈတြင္မူ ပုဂၢလိက႐ုပ္သံမီဒီယာႀကီးတစ္ခုက အခြင့္ထူးခံအျဖစ္ လုိက္ပါသတင္းရယူႏုိင္သည္ကုိ ေတြ႕ရသည့္အခါ အျခားသတင္းသမားမ်ား ျပန္ၾကားေရးအေပၚ မေက်နပ္မႈမ်ား ပုိမ်ားလာသည္။

ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ အခ်ိဳ႕ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ လက္ရွိပုဂၢလိကသတင္းမီဒီယာအခ်ိဳ႕ မွာ သတင္းေရးသားတင္ဆက္မႈတြင္ က်င့္၀တ္ႏွင့္မညီေသာ ေရးသားမႈမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡမ်ားကို ႀကီးထြားေစေသာ ေရးသားမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း အစိုးရအဖြဲ႕တြင္း ၀ါဒျဖန္႔ထားၿပီး ယင္းအခ်က္ကုိ ေထာက္၍ သတင္းသမားမ်ားကို အႂကြင္းမဲ့လြတ္လပ္ခြင့္ မေပးသင့္ေၾကာင္း အစီရင္ခံစာမ်ား ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သတင္းသမားမ်ား ကုိယ့္တာကိုယ္လံုဖို႔လုိေၾကာင္း စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ)အတြင္းေရးမွဴး ဦးေက်ာ္မင္းေဆြက ေျပာၾကားသည္။

“စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနလာခဲ့ရတဲ့ အက်ိဳးဆက္ဟာ မီဒီယာေလာကထဲမွာသာ မဟုတ္ဘူး။ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးစတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးမွာ က်င့္၀တ္နဲ႔ မညီတာေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ။ လူငယ္သတင္းသမားေတြလည္း က်င့္၀တ္ေတြ ေစာင့္ထိန္းသင့္တာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ မလုိလားအပ္တဲ့ ပဋိပကၡေတြမျဖစ္ေအာင္၊ ေသြးထြက္သံယိုေတြ မျဖစ္ေအာင္ သတင္းမီဒီယာကို ထိန္းခ်ဳပ္မွရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါဆန္႔က်င္ဘက္မွားယြင္းေနၿပီပဲ။ သတင္းမီဒီယာကို ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ နည္းနဲ႔ လူအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ျပႆနာမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရဘူး။ မွန္မွန္ကန္ကန္လြတ္လပ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေစတဲ့နည္းလမ္းနဲ႔သာ ျပႆနာေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ရမွာ။ မီဒီယာကို ထိန္းခ်ဳပ္ရင္ ပုိၿပီးဆိုးမွာပဲ” ဟု ဦးရဲႏုိင္မုိးက ေျပာၾကားသည္။

ဒီမိုကေရစီေခတ္တြင္ တစ္ဦးတည္းသေဘာဆႏၵျဖင့္ ဘာမွလုပ္၍မရေၾကာင္း၊ အတည္ျပဳလုိက္ေသာ ဥပေဒၾကမ္းမွာလည္း လႊတ္ေတာ္ေရးရာေကာ္မတီ၊ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီႏွင့္ အမ်ားျပည္သူ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားၿပီးမွ လႊတ္ေတာ္အဆံုးအျဖတ္ယူ အတည္ျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးရဲထြဋ္က စြပ္စြဲမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ တုံ႔ျပန္ေျပာၾကားသည္။

“ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနအေနနဲ႔ ျမန္မာ့မီဒီယာပတ္၀န္းက်င္ကို ဥေရာပသမဂၢႏုိင္ငံအမ်ားစုမွာ က်င့္သံုးေနတဲ့ လူမႈတာ၀န္သိေသာ မီဒီယာ (Social Responsible Media) အျဖစ္ တည္ ေဆာက္ဖုိ႔ ေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ ဒီမီဒီယာမွာရွိရမယ့္ ႏုိင္ငံတကာ စံမ်ားနဲ႔ မကိုက္ညီတာရွိရင္ တိတိက်က် ေထာက္ျပႏုိင္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ဖို႔အသင့္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုပ္တာ မယံုဘူးဆိုတဲ့ ေ၀ဖန္မႈမ်ိဳးအတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လည္း မတတ္ႏုိင္ပါဘူး” ဟု ဦးရဲထြဋ္ကဆုိသည္။

သတင္းမီဒီယာဥပေဒၾကမ္းတြင္ အခ်က္ ၁၇ ခ်က္ကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေစျခင္းမွာ ႏုိင္ငံတကာစံႏႈန္းႏွင့္ မညီသည့္ အခ်က္မ်ားျဖစ္ၿပီး အမ်ားျပည္သူအက်ိဳးစီးပြား၊ ျပည္သူတုိ႔၏ လံုၿခံဳေရးကို ထိပါးေစေသာ အခ်က္မ်ားအတြက္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက လႊတ္ေတာ္ထဲတြင္ ကန္႔ကြက္သြားဦးမည္သာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးရဲထြဋ္က ေျပာၾကားသည္။

“ႏုိင္ငံေတာ္အဆင့္မဟုတ္တဲ့ လံုၿခံဳေရးမွတ္တမ္းေတြ ေတာင္းယူၾကည့္ႏုိင္တယ္ဆုိတာက သူမ်ားရဲ႕ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ေဆးမွတ္တမ္းေတြ က်န္းမာေရးမွတ္တမ္းေတြ ဒါေတြကို ယူၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ဒါမ်ိဳးက ႏုိင္ငံတကာမွာေတာင္ မရွိပါဘူးဗ်ာ” ဟု ဦးရဲထြဋ္ကေျပာသည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ ၫႊန္းကိန္းအဆင့္မ်ားစြာတက္လာေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ပုဂၢလိကမီဒီယာမ်ားမွာမူ သတင္းရယူခြင့္အတြက္ ကန္႔သတ္ခံရမႈမ်ား ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။

ျပန္ၾကားေရးႏွင့္ မီဒီယာသမားတို႔ အျငင္းပြားေနခ်ိန္တြင္ သမၼတကလည္း မီဒီယာဥပေဒမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သူ႔သေဘာထားကို ၿဗိတိန္သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ တရား၀င္ေျပာၾကားခဲ့ျပန္သည္။

“လြတ္လပ္မႈနဲ႔အတူ တာ၀န္ယူမႈ၊ တာ၀န္သိမႈေတြ ႂကြယ္၀ေနမွသာ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အ၀ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ မီဒီယာဥပေဒေတြမွာ ႏုိင္ငံရဲ႕ လံုၿခံဳေရး၊ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္”။

လက္ရိွထြက္သမွ် မီဒီယာဥပေဒအတုိင္း အျငင္းပြားျပႆနာတက္ေနသည့္ကိစၥအတြက္ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)၏ အတြင္းေရးမွဴး ဦးေက်ာ္မင္းေဆြက ေျဖရွင္းရႏုိင္ေသာ နည္းလမ္းကုိ ေအာက္ပါအတိုင္းေျပာသည္။

“လႊတ္ေတာ္အဆင့္ဆင့္မွာ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီအပါအ၀င္ သက္ဆုိင္တဲ့ ေကာ္မတီေတြေရွ႕မွာ ေကာင္စီဘက္ကေရာ ၀န္ႀကီးဌာနဘက္ကပါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႕ၿပီး ဘာေၾကာင့္ျပင္တယ္၊ ဥပေဒက ဘယ္သူ႔အတြက္ဆဲြတယ္။ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာဆုိတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေဆြးေႏြးလုိက္ရင္ ၿပီးသြားႏုိင္တယ္”။

“တစ္ခုေတာ့ရိွတယ္။ သက္ဆုိင္ရာ နယ္ပယ္အလုိက္ ပါ၀င္ပတ္သက္သူ အဖဲြ႕အစည္း၊ အသင္းအပင္းေတြ၊ လက္ေတြ႕လုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္ေနသူေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ညိႇႏႈိင္းမႈမရိွဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူေနရာကဘဲၾကည့္ၿပီး လံုၿခံဳေရး႐ႈေထာင့္သက္သက္၊ ကုိယ္က်ိဳးစီးပြား၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကာကြယ္ဖုိ႔သက္သက္ စဥ္းစားျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဘယ္ဥပေဒမဆုိ ျပႆနာတက္ေနဦးမွာပဲ”

ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္းကုိ မီဒီယာမ်ားကန္႔ကြက္ေနသည့္ၾကား၊ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ (ယာယီ)၏ ျပင္ဆင္လုိသည့္အခ်က္ မ်ားမပါ၀င္ဘဲ လႊတ္ေတာ္တြင္ တင္ျပလာျခင္းကုိ မသိရိွခဲ့ပါေၾကာင္း ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔က ေျပာၾကားလာခဲ့ျခင္းေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။

“ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ေယာက္ဒီလုိေျပာတဲ့အေပၚ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသတယ္။ ဥပေဒၾကမ္းေတြ ဥပေဒေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့အတြက္ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာပါ ေစာေစာစီးစီး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကုိ နားစြင့္စံုစမ္းထားသင့္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ကုိ ထိပါးရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲက ကုိယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြသာမက အတိုက္အခံေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြသာမက ျပည္သူအားလံုးရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကုိ ထိပါးရာေရာက္ပါတယ္” ဟု ဦးရဲႏုိင္မိုးကေျပာၾကားသည္။

ဇူလုိင္လကုန္ပုိင္းက ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးဥပေဒၾကမ္း၊ သတင္းမီဒီယာဥပေဒၾကမ္းႏွစ္ခုလံုးအတြက္ သံုးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပဲြမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေျပလည္မႈမရိွခဲ့ၾကသည့္အတြက္ မီဒီယာဥပေဒႏွစ္ခု၏ ခရီးရွည္က လႊတ္ေတာ္တြင္း အားၿပိဳင္မႈမ်ားစြာျဖင့္ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ရန္ရိွပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာစံႏႈန္းကုိ အၿမဲလက္ကုိင္ထားသုံးစဲြေနေသာ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွာ ကမၻာတြင္မရိွသည့္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ မွတ္ပံုတင္အရာရိွကုိ ဖန္တီးေနသည့္အတြက္ အဆံုးထိ ဆက္လက္တုိက္ပဲြ၀င္သြားမည္ဟု စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ)မွ ဦးသီဟေစာက ယခုကဲ့သုိ႔ ေျပာၾကားသည္။

“၀န္ႀကီးဌာနတစ္ခုေအာက္က ႐ုန္းလုိ႔မရတဲ့ မီဒီယာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး”။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

လက္ပံေတာင္းေတာင္ျပႆနာ နိဂုံးခ်ဳပ္ၿပီလား


စက္တင္ဘာတြင္ ေၾကးနီစီမံကိန္း ျပန္လည္စတင္မည္
ေရးသားသူ- ေအာင္ခိုင္

လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပသည္အထိ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းကား လာမည့္စက္တင္ဘာတြင္ ျပန္လည္စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္း စုံစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ အစီရင္ခံစာထြက္ရွိၿပီး ေလးလေက်ာ္အၾကာတြင္ လုပ္ငန္းသေဘာတူစာခ်ဳပ္အသစ္ကို ျပင္ဆင္ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။

ေလ်ာ္ေၾကးေငြမ်ားကို ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ ေပးအပ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီး ေဒသဖံြ႕ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း ကြင္းဆင္းေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း စုံစမ္းစစ္ေဆးေရး အစီရင္ခံစာအေပၚ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္မည့္ ေကာ္မတီက ဆုိသည္။

သို႔ရာတြင္ ေဒသခံအခ်ဳိ႕ကမူ ေၾကးနီစီမံကိန္း လုံး၀ဖ်က္သိမ္းေရးကို ေတာင္းဆိုေနၾကဆဲ။ စီမံကိန္းဖ်က္သိမ္းေရး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဒဏ္ရာရရွိေစသည့္အထိ အင္အားသုံးၿဖိဳခဲြခဲ့မႈကို ေဖာ္ထုတ္အေရးယူေပးရန္ ေတာင္းဆုိေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။

ႏုိင္ငံေတာ္အက်ဳိးစီးပြား၊ ေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ လူမႈဘ၀ အာမခံခ်က္မ်ား ရရွိေစရန္ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီစီမံကိန္းကို ၀င္ေရာက္လာမည့္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားအတြက္ စံျပအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟုလည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးေကာ္မတီက ဆုိသည္။

“ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ဥပေဒကိုလည္း ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီ၊ ေနာင္ဆုိရင္ လူ႔အခြင့္အေရး၊ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး (Labour Right) ၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ အဂတိလုိက္စားမႈကင္းဖို႔ ဒီအပိုင္းေလးပိုင္းကို အေျခခံသြားမွာပါ။ မ်က္စိပိတ္လက္ခံလုိ႔ မရေတာ့ဘူး” ဟု ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ၏ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးအႀကံေပးေကာင္စီ၀င္ ပါေမာကၡေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က ေနာင္လာမည့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သုံးသပ္ေျပာၾကားသည္။

ဇူလုိင္ ၂၄ ရက္တြင္ အသစ္ျပင္ဆင္ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည့္ စာခ်ဳပ္သစ္အရ ေၾကးနီစီမံကိန္း အက်ဳိးအျမတ္မ်ားကို သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးဌာနက အခြန္အပါအ၀င္ ၅၁ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးပိုင္လီမိတက္က ၁၉ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္ ျမန္မာ၀မ္ေပါင္ကုမၸဏီက ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ခဲြေ၀ရရွိမည္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔အျပင္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၅ သန္းကိုလည္း စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုႏုိင္မႈ ဆုေၾကးအျဖစ္ ျမန္မာ၀မ္ ေပါင္ကုမၸဏီထံမွ သတၱဳတြင္း ၀န္ႀကီးဌာနက ထပ္မံရရွိမည္ျဖစ္သည္။

ထုတ္လုပ္မႈ မစတင္မီႏွင့္ တည္ေဆာက္ေရးကာလအတြင္း ေဒၚလာႏွစ္သန္းကို လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ၀မ္ေပါင္ကုမၸဏီက ႏွစ္စဥ္သုံးစဲြသြားမည္ ျဖစ္သည္။ ထုတ္လုပ္မႈ စတင္ခ်ိန္တြင္လည္း အဖဲြ႕၀င္ ကုမၸဏီမ်ားမွ အခ်ဳိးက်ထည့္၀င္၍ အက်ဳိးအျမတ္၏ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းကို လူမႈဖံြ႕ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္း (CSR) မ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ႏွစ္စဥ္သုံးစဲြသြားမည္ ျဖစ္သည္။

စာခ်ဳပ္သစ္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ခ်ဳပ္ဆိုရာတြင္ သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးဌာနက အဖဲြ႕၀င္အျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့၍ ၀င္ေရာက္ေျပာေရးဆုိခြင့္ ရရွိသြားၿပီဟုလည္း ေကာ္မတီက ဆိုသည္။

သို႔ရာတြင္ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ အဖဲြ႕၀င္ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚခင္စန္းလႈိင္ကမူ စာခ်ဳပ္အသစ္ကို ေဒသခံမ်ား နားလည္ေအာင္ ႀကိဳတင္ရွင္းျပၿပီး လက္ခံမွသာ ျပင္ဆင္ခ်ဳပ္ဆုိသင့္သည္ဟု ေျပာၾကားထားသည္။ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ကိုယ္တုိင္ စာခ်ဳပ္အသစ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးမွသာ သိရွိရသည္ဟုလည္း ေဒၚခင္စန္းလႈိင္က ဆုိသည္။

စာခ်ဳပ္အသစ္ႏွင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးေကာ္မတီ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို “အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို ဘယ္သူကမွ လာမရွင္းျပဘူး။ ေလ်ာ္ေၾကးေပးတာကလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိဘူး။ သေဘာမတူပါဘူး” ဟု ေၾကးနီစီမံကိန္း ႐ုပ္သိမ္းေရးကိုေတာင္းဆိုေနေသာ
ေဒသခံအမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက ေ၀ဖန္ေျပာဆုိသည္။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္း ေဆာင္ရြက္ရန္ မူလက ေျမဧကေပါင္း ၇၀၀၀ ေက်ာ္ သိမ္းယူခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း ကြင္းဆင္းတုိင္းတာခ်က္မ်ားအရ စီမံကိန္းေဆာင္ရြက္ရန္ ဧက ၆၉၀၀ ေက်ာ္သာ လုိအပ္မည္ ျဖစ္သည္။

မလိုအပ္ေသာ ေျမဧက ၉၀၀ ေက်ာ္တြင္ ဧက ၂၈၀ ကို ေဒသခံမ်ားသို႔ ျပန္ေပးအပ္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ဇူလုိင္လ ေနာက္ဆုံး
ပတ္အထိ ဧက ၂၃၀ နီးပါးကို ျပန္ေပးအပ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္ဟု အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးေကာ္မတီက ေျပာၾကားသည္။

ထို႔အျပင္ ေျမဧကေပါင္း ၂၈၀၀ ေက်ာ္အတြက္ က်ပ္သိန္းေပါင္း ၂၉၀၀၀ ေက်ာ္ကို ေလ်ာ္ေၾကးေငြအျဖစ္ ေပးအပ္ခဲ့ၿပီး ဆက္လက္ေပးေလ်ာ္ေနဆဲဟု အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးေကာ္မတီမွ သိမ္းဆည္းေျမယာစိစစ္ေရး အဖဲြ႕ေခါင္းေဆာင္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ ဆည္ေျမာင္း၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးအုန္းသန္းက ေျပာၾကားသည္။

ေလ်ာ္ေၾကးေငြမ်ားကို ေျမအမ်ဳိးအစားအေပၚ မူတည္၍ တစ္ဧကလွ်င္ က်ပ္ဆယ္သိန္းမွ က်ပ္ ၁၅ သိန္းအထိ ေပးေလ်ာ္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ေလ်ာ္ေၾကးေငြမ်ားကို ရယူရန္ ျငင္းဆိုေနေသာ ေဒသခံမ်ား က်န္ရွိေနဆဲ ျဖစ္သည္။

“ေလ်ာ္ေၾကးလဲ မလိုဘူး။ ကၽြန္မတုိ႔ တစ္သက္လုံးလုပ္ကိုင္စားလုိ႔ရတဲ့ ေျမေတြပါ။ ဒီစီမံကိန္းလုံး၀ဖ်က္သိမ္းဖို႔ကို ေတာင္းဆိုမွာပါ” ဟု တုံရြာေဒသခံတစ္ဦးက ေျပာသည္။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းေဒသ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္လည္း ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံအေျခစုိက္ Knight Pie'sold (K.P) ကုမၸဏီႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္၊ လူမႈပတ္၀န္းက်င္၊ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာ အစီရင္ခံစာမ်ားကို ညိႇႏႈိင္းေရးဆဲြၿပီးျဖစ္သည္ဟု ေကာ္မတီက ဆုိသည္။

ေဒသခံမ်ား စိုးရိမ္ပူပန္ေနၾကေသာ စီမံကိန္းေဒသအတြင္းရွိ သာသနိကအေဆာက္အအုံ သုံးလုံးကိုလည္း ေရႊ႕ေျပာင္းတည္ေဆာက္ႏုိင္ရန္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားထံမွ ၾသ၀ါဒခံယူသြားမည္ ျဖစ္သည္။

ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈမ်ားေၾကာင့္ ရပ္နားထားခဲ့ေသာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းကို စက္တင္ဘာလတြင္ ျပန္လည္စတင္ႏုိင္ရန္ စီစဥ္ထားသည္။ စမ္းသပ္ကာလ၌ တန္ခ်ိန္ေလးေသာင္းမွ တစ္သိန္းအထိ ထုတ္လုပ္ႏုိင္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည္။

“ေၾကးနီစီမံကိန္းျပန္လည္ စတင္ေတာ့မည္ျဖစ္၍ ေဒသခံမ်ား အက်ဳိးရွိမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ယုံၾကည္ထားသည္ဟု ျမန္မာ၀မ္ေပါင္ေၾကးနီကုမၸဏီ မန္ေနဂ်င္း ဒါ႐ုိက္တာမစၥတာဂန္းရီက ဆုိသည္။

သို႔ေသာ္ ယခုထိ ေလ်ာ္ေၾကးလည္း မယူ၊ ရြာသစ္မ်ားသို႔လည္း မေရႊ႕ေျပာင္းေသာ ဆည္တည္းေက်းရြာကဲ့သို႔ ေဒသခံမ်ား က်န္ရွိေနဆဲ။ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈမ်ား ဆက္တုိက္ျပဳလုပ္ေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။ အစီရင္ခံစာထြက္ရွိသည့္ မတ္လမွ ယေန႔အထိ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္မႈ ၆၉ ႀကိမ္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ၂၀ ႀကိမ္ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲ ၄၉ ႀကိမ္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ယင္းအနက္ ၁၈ မႈကို အမႈဖြင့္အေရးယူထားသည္။

ယင္းကန္႔ကြက္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစီရင္ခံစာအေပၚ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးေကာ္မတီဥကၠ႒ သမၼတ႐ုံး၀န္ႀကီး ဦးလွထြန္းက ေဒသအသီးသီးမွ ႏုိင္ငံေရးအေရာင္ဆိုးသူမ်ား၏ ေသြးထုိးလႈံ႔ေဆာ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေဆာင္ရြက္ရသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း ဇူလုိင္ ၂၆ ရက္ ရွင္းလင္းပဲြတြင္ ေျပာၾကားထားသည္။

မတ္လ ၁၁ ရက္က ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတထံ တင္သြင္းခဲ့ေသာ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္၏ အၿပီးသတ္ အစီရင္ခံစာတြင္ အဘက္ဘက္မွ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ျပဳျပင္ေစကာ စာခ်ဳပ္အသစ္ ျပန္လည္ခ်ဳပ္ဆို၍ စီမံကိန္း ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳထားသည္။

ျဗဟၼာ့ဦးေခါင္းႏွင့္ ခုိင္းႏႈိင္းခံရေသာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီစီမံကိန္းသည္ ျပႆနာမ်ားၾကားမွ မၾကာမီျပန္လည္ စတင္ေတာ့မည္။

လက္ပံေတာင္းအေရး ဦးေဆာင္ခဲ့ေသာ ရွင္မေတာင္ဆရာေတာ္ ဦးက၀ိေႏၷာဘာသကမူ “အရင္ကတည္းက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ကို ေဒသခံေတြနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာ ညႇိႏႈိင္းၿပီး ျပန္ဆဲြသင့္တယ္လို႔။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိစၥကို သူတို႔ဆႏၵမပါဘဲလုပ္တာ မသင့္ေတာ္ဘူး။ တရားမ၀င္ပါဘူး” ဟု မိန္႔ၾကားသည္။

အားနည္းခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္၍ ေၾကးနီစီမံကိန္း ျပန္လည္ ေဆာင္ရြက္ရန္ အႀကံျပဳျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စီမံကိန္းရပ္ဆုိင္းလုိက္ပါက ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္မည့္ အက်ဳိးဆက္ကို ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ စီမံကိန္းရပ္ဆုိင္းလုိက္ပါကလည္း ပ်က္စီးသည့္ ေျမသည္ ပ်က္စီးသည့္အတုိင္း လယ္ယာေျမမရွိသူသည္ မရွိသည့္အတုိင္းသာ က်န္ရစ္မည္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္ စီးပြားေရးအရ ႏုိင္ငံတကာ၏ ယုံၾကည္မႈ က်ဆင္းသြားမည္ျဖစ္၍ တုိင္းျပည္အက်ဳိးမရွိႏုိင္ေၾကာင္း မတ္လမုံရြာ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ခရီးစဥ္အတြင္း၌ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

တတိယၿမိဳ႕ေတာ္သားတုိ႔အတြက္ ေက်ာတစ္ခင္းစာ


ေရးသားသူ- ေမာင္တာ

“တစ္ေန႔ေတာ့...ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စလုံးအတြက္...လုံၿခဳံတဲ့အိမ္လုိခ်င္တယ္...။ မနက္ျဖန္ ဒီအခန္းကေနခဲ့တာ စာခ်ဳပ္ျပည့္ေတာ့မယ္...
လက္ထဲမွာ ဘယ္မလဲေငြ...ထပ္ငွားဖုိ႔စဥ္းစားေတာ့လဲ... စိတ္ညစ္လဲ ဘာထူးမွာလဲ..။ အသက္ေတြကသာ ႀကီးခဲ့တယ္။ ဒုိ႔ႏွစ္ေယာက္
အတြက္ အိမ္ဘယ္မွာလဲ...

၀ါးထရံေလးသာျခားထားသည့္ ကပ္လ်က္အခန္းက ပ်ံ႕လြင့္လာေသာ သီခ်င္းသံျဖစ္သည္။ လက္ရွိေနထုိင္ေသာ အခန္းငယ္ေလးကို ထပ္ငွားရန္လက္ထဲတြင္ ေငြမရွိေသာ္လည္း ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းႏွင့္ လုံးခ်င္းအိမ္ကေလးပုိင္ဆုိင္ရသည္ဟု အိပ္မက္မက္ခဲ့ေၾကာင္း ေရးသားထားသည့္ သီခ်င္းစာသား။ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းသည့္ မိသားစုဘ၀ေလးတည္ေဆာက္ရန္ လုံၿခဳံေႏြးေထြးသည့္ အိမ္ငယ္ေလးပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရရန္ ႀကဳိးစားရင္းအသက္ႀကီးလာၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေ၀၀ါးကာ ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္ရေတာ့မလားဟု ေနအိမ္အတြက္ တမ္းတေရးဖြဲ႕ထားၿပီး အဆိုေတာ္အငဲက သီဆုိထားသည္။သီခ်င္းသံမွာ သူ လက္ရွိခံစားေနရေသာ အခက္အခဲကို လာၾကည့္ၿပီး
ေရးထားသလုိ ထပ္တူက်ေနသည့္အတြက္ ကိုသန္းႏုိင္စုိးတစ္ေယာက္ သီခ်င္းကို အာ႐ုံစုိက္၍ နားေထာင္ေနမိသည္။

သူတုိ႔ မိသားစုေလးေယာက္ ငွားရမ္းေနထုိင္သည့္ ဆယ္ေပပတ္လည္သီးသန္႔အိမ္ခန္းေလးက လာမည့္လပုိင္းအတြင္းေျပာင္း ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ အစြန္အဖ်ားရပ္ကြက္တြင္ရွိၿပီး ၀ါးထရံကာထားသည့္ အိမ္ခန္းေလးတြင္ ေနထုိင္ခြင့္ရရန္ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ကိုသန္းႏုိင္စုိးအတြက္ တစ္လက်ပ္ငါးေသာင္းဆုိသည့္ ထုိအိမ္ခန္းငွားရမ္းခက မသုံးမျဖစ္။ သည္အိမ္ခန္းေလးက ၎တုိ႔မိသားစု၏ အသိုက္အၿမဳံ။ ကေလးေက်ာင္းစရိတ္ႏွင့္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ကုမၸဏီအလုပ္တစ္ခုတည္းႏွင့္ မလုံေလာက္ေတာ့၍ ညပုိင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ အလြတ္စာသင္၀ုိင္းမ်ား၌ အခ်ိန္ပုိင္း စာျပသည့္အလုပ္ကုိ လုပ္သည္ဟု ကုိသန္းႏုိင္စုိးကေျပာသည္။

မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ ေစ်းႏႈန္းမ်ားႏွင့္ အိမ္ငွားခေစ်းႏႈန္းမ်ား ယခုႏွစ္ပုိင္းအတြင္း သိသာစြာျမင့္တက္လာေနေၾကာင္း ၿမဳိ႕ခံအိမ္ၿခံေျမအက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္သူမ်ားကေျပာသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ဆယ္ႏွစ္အတြင္း အိမ္ငွားခမ်ား အဆေပါင္းဆယ္ခ်ီျမင့္တက္သြားၿပီး ယခင္တစ္လငွားရမ္းခက်ပ္ေသာင္းဂဏန္းသာရွိေသာ ၿမဳိ႕လယ္တုိက္ခန္းမ်ားမွာ ယခုတစ္လ က်ပ္သိန္းဆယ္ဂဏန္းအထိ ေစ်းရွိေၾကာင္း၊ ေျမကြက္ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာလည္း ျမင့္တက္ခဲ့ၿပီး မႏၲေလးၿမဳိ႕သစ္မ်ားတုိးခ်ဲ႕ခဲ့သည့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္၀န္းက်င္က က်ပ္တစ္သိန္းတန္ေျမကြက္မွာ ယခုအနည္းဆုံးက်ပ္သိန္းတစ္ေထာင့္ငါးရာခန္႔မွ အျမင့္ဆုံး က်ပ္သိန္းေသာင္းဂဏန္းအထိ ေစ်းေပါက္ေနေၾကာင္း အိမ္ၿခံေျမ အက်ဳိးေဆာင္မ်ားကေျပာသည္။

အိမ္ခန္းငွားခအပါအ၀င္ အိမ္ၿခံေျမေစ်းမ်ား ျမင့္တက္လာျခင္းမွာ အိမ္ၿခံေျမအသုံးခ်မႈေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ အိမ္ၿခံေျမကုိ စီးပြားေရးေစ်းကြက္တစ္ခုေနျဖင့္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေစ်းကစားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း အိမ္ၿခံေျမစီးပြားေရးသမားမ်ားက ေျပာသည္။

အလုပ္ႏွစ္ခုတြဲလုပ္ရ၍ မိသားစုအတြက္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္မႈ ေလ်ာ့သြားသည္။သုိ႔ေသာ္ မႏၲေလးမွာ မိသားစုေလးေယာက္ေနထိုင္ရန္အတြက္ ေရ၊ မီးအပါအ၀င္ အိမ္ရွင္၊ အိမ္ငွားဆက္ဆံေရးမွအစ အတန္အသင့္အဆင္ေျပစြာ ေနထုိင္ႏုိင္ရန္အတြက္ အနည္းဆုံး တစ္လငါးေသာင္း မသုံးလွ်င္မျဖစ္ႏုိင္ဟု ကုိသန္းႏုိင္စုိးက ေျပာသည္။

ထုိအိမ္ခန္းေလးကို ဆက္ငွားကာ ေနလုိေသာ္လည္း အိမ္ရွင္ကုိယ္တုိင္က အိမ္ေရာင္းမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္အိမ္တစ္လုံး မျဖစ္မေန ရွာေဖြရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။

“မႏၲေလးမွာ ေက်ာခင္းစရာ ေနရာအိမ္တစ္လုံးရဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတယ္။ အိမ္ငွားခေစ်းေတြကလည္း ဒီဘက္ႏွစ္ပုိင္းေတာ္ေတာ္ ျမင့္တက္သြားတယ္” ဟု ကိုသန္းႏုိင္စုိးက ညည္းညဴသည္။ ႏွစ္စဥ္ အိမ္ငွားခေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ေနၿပီး အိမ္ငွားခမ်ား ေစ်းတုိးေတာင္းျခင္းႏွင့္ အိမ္ရွင္အခ်ဳိ႕ အိမ္ေရာင္းသြားျခင္းေၾကာင့္ သူအိမ္ေထာင္ခြဲေနသည့္ ေလးႏွစ္တာကာလအတြင္း ေနရာေလးေနရာ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ၿပီးၿပီဟု ကိုသန္းႏုိင္စုိးက ေျပာသည္။

၁၉၉၇ ခုႏွစ္၀န္းက်င္မွစတင္ကာ မႏၲေလးအိမ္ၿခံေျမေစ်းမ်ား စတင္ျမင့္တက္မႈရွိခဲ့ၿပီး ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိန္းမရေအာင္ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ျမန္မာႏုိင္ငံအိမ္ၿခံေျမ၀န္ေဆာင္မႈအသင္း အမႈေဆာင္ႏွင့္ မန္းေျမရာဇာ တုိက္အိမ္ၿခံေျမအက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္းမွ မန္ေနဂ်င္းဒါ႐ုိက္တာ ဦးေက်ာ္၀င္းကေျပာသည္။ ထုိသုိ႔ေစ်းျမင့္တက္ျခင္းမွာ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၂
ခုႏွစ္အထိ အိမ္ၿခံေျမအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရာတြင္ အခြန္သက္သာခြင့္အေနျဖင့္ ေရာင္း၀ယ္သည့္ အိမ္ၿခံေျမကာလတန္ဖုိး၏ ၁၅ ရာခုိင္ႏႈန္းသာ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းႏွင့္ႏုိင္ငံတြင္း အျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားက်ဆင္းခ်ိန္တြင္ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္တြင္းသုိ႔ ေငြေၾကးအမ်ားအျပားစီး၀င္လာၿပီး အိမ္ၿခံေျမလုပ္ငန္းကို စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုအေနျဖင့္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ၾကျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေက်ာ္၀င္းကေျပာသည္။

“ေငြရွင္၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြက တျခားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းလုပ္လုိ႔ အဆင္မေျပေတာ့ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္ထဲ၀င္လာၿပီး အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ေစ်းကစားတယ္။ တျခား ေက်ာက္မ်က္သမား၊ ေရႊသမား၊ ကားသမား၊ ပဲ၊ႏွမ္းကုန္သည္ေတြကလည္း ဒီလုပ္ငန္းထဲ၀င္လာၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အိမ္ၿခံေျမက တကယ္ေနဖုိ႔၊ မေနဖုိ႔ထက္ ေစ်းကြက္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာၿပီး ေစ်းေတြဆက္ တုိက္ျမင့္တက္လာတယ္” ဟု ဦးေက်ာ္၀င္းကေျပာသည္။

ျမန္မာက်ပ္ေငြမွာ ခုိင္မာမႈမရွိဘဲ ျပည္တြင္းတြင္ အိမ္ၿခံေျမကို အဓိကပိုင္ဆုိင္မႈပစၥည္းတစ္ခုႏွင့္ အခုိင္မာဆုံးရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဟု
ယူဆမႈမ်ားကလည္း အိမ္ၿခံေျမေစ်းျမင့္တက္ေစသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားထဲမွ တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕၊ ထြန္းသစၥာအိမ္ၿခံေျမ
အက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္းမွ ၀ါရင့္အိမ္ၿခံေျမအက်ဳိးေဆာင္ဦးတင္ေမာင္က ေျပာသည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ၾသဂုတ္ ၁၂ ရက္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဘ႑ာေရးႏွင့္ အခြန္၀န္ႀကီးဌာနမွ ျမန္မာ့အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္အေပၚႀကီးမားစြာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိေစခဲ့သည့္ ေၾကညာခ်က္တစ္ခုကို အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္ ၁၃၅/၂၀၀၇ျဖင့္ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ယင္းေၾကညာခ်က္မွာ ပုဂၢလိကမွ အိမ္ၿခံေျမ တုိက္တာအေဆာက္အအုံမ်ားကို ၀င္ေငြရလမ္းေဖာ္ျပႏုိင္ျခင္းမရွိေသာ ေငြေၾကးမ်ားျဖင့္ ၀ယ္ယူတည္ေဆာက္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္လွ်င္ပင္ သတ္မွတ္အခြန္ဥပေဒမ်ားႏွင့္အညီ ရာျဖတ္တန္ဖုိး၏ ၁၅ ရာခုိင္ႏႈန္းသာ ေကာက္ခံမည္ ျဖစ္သည္။

ယင္းေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ ဘိန္းဘုရင္၊ သစ္ေမွာင္ခုိသမား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးေရာင္း၀ယ္သူစသည့္ တရားမ၀င္နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေငြေၾကးရွာေဖြထားၾကသူမ်ားသည္ ၎တုိ႔ရရွိထားေသာ ေငြမည္းမ်ားကို အခြန္ ၁၅ ရာခုိင္ႏႈန္းေပးေဆာင္ကာ အိမ္ၿခံေျမမ်ား၀ယ္ယူၿပီး တရား၀င္ပုိင္ဆုိင္မႈမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲကာ ေငြေၾကးခ၀ါခ်ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းေၾကညာခ်က္သည္ ျမန္မာ့အိမ္ၿခံေျမေစ်းထင္မွတ္မထားသည့္ ေစ်းႏႈန္းမ်ားအထိ ျမင့္တက္ေစျခင္း၏ အဓိကအေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ားက ဆုိသည္။ ယင္းအမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာေၾကာင့္ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္သည္ ေငြေၾကးခ၀ါခ်သည့္ အဓိကေနရာ တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ၿပီး တရားမ၀င္ေငြေၾကးမ်ား အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္သုိ႔ အလုံးအရင္းျဖင့္ စီး၀င္လာခဲ့သည္ဟု စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ားကေ၀ဖန္ခဲ့ သည္။

တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယနယ္စပ္လမ္းေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ထိစပ္မႈရွိေနၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအရ အဓိကအခ်က္အခ်ာက်သည့္ေနရာတြင္ တည္ရွိသည့္ မႏၲေလးၿမဳိ႕အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္သည္ ေငြေၾကးခ၀ါခ်မႈမ်ားအတြက္ အဓိကေစ်းကြက္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။ ထုိ႔အျပင္ ဘဏ္အတုိးႏႈန္းကြာျခားျခင္း၊ ျမန္မာက်ပ္ေငြေဖာင္းပြျခင္းႏွင့္ တ႐ုတ္ယြမ္ေငြႏွင့္ ျမန္မာက်ပ္ေငြလဲလွယ္ႏႈန္း ကြာျခားျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အက်ဳိးအျမတ္ရွိခဲ့သည့္ မႏၲေလးအိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္သုိ႔ တ႐ုတ္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၀င္ေရာက္လာမႈကလည္း အိမ္ၿခံေျမေစ်းျမင့္တက္ျခင္း၏ အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ၿမဳိ႕ခံမ်ားကဆုိသည္။

တ႐ုတ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ မႏၲေလးၿမဳိ႕ အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္တြင္ မ်ားျပားစြာရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံထားၾကၿပီး မႏၲေလးၿမဳိ႕တြင္းပုိင္း အိမ္ၿခံေျမ၏ သုံးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔ကို ပိုင္ဆုိင္ထားသည္ဟု ၿမဳိ႕ခံအိမ္ၿခံေျမအက်ဳိးေဆာင္မ်ားက ေျပာသည္။ လက္ရွိ မႏၲေလးၿမဳိ႕တြင္း အိမ္ၿခံေျမအေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ရာတြင္လည္း တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္အမ်ားစုက လက္ႀကီးလုပ္ကိုင္ေနေၾကာင္း ၿမဳိ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။

“အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရင္ မႏၲေလးအိမ္ၿခံေျမ ေစ်းကြက္အေရာင္းအ၀ယ္ ေကာင္းတာပဲ။ သူတုိ႔ေငြနဲ႔ကစားသြားတာေပ့ါ။ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္ေတြလုိ သူတို႔အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ မႏၲေလး အိမ္ၿခံေျမေစ်းကြက္ အေရာင္းအ၀ယ္ေအးတတ္တယ္” ဟု မႏၲေလးၿမဳိ႕မွ ၀ါရင့္အိမ္ၿခံေျမအက်ဳိးေဆာင္တစ္ဦးက ေျပာသည္။

အိမ္ၿခံေျမပုိင္ဆုိင္မႈအတြက္ ဧည့္ႏုိင္ငံသားမွတ္ပုံတင္ရွိလွ်င္ပင္ ဂရန္ထုတ္ေပးႏုိင္ၿပီး တရား၀င္စာခ်ဳပ္အမည္ေပါက္၀ယ္ယူခြင့္ရွိေၾကာင္း မႏၲေလးစည္ပင္မွ တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးကေျပာသည္။ လတ္တေလာမႏၲေလးၿမဳိ႕တြင္းပုိင္း အိမ္ၿခံေျမအေရာင္းအ၀ယ္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အမည္ေျပာင္းေလွ်ာက္ထားျခင္းမ်ားတြင္ တ႐ုတ္ႏွင့္တုိင္းရင္းသားနာမည္မ်ားျဖင့္ ေျပာင္းလဲ၀ယ္ယူမႈမွာ အမ်ားဆုံးပါ၀င္ေနေၾကာင္း အထက္ပါမႏၲေလးစည္ပင္တာ၀န္ရွိသူကဆုိသည္။ မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ အက်ယ္အ၀န္းႏွင့္ လက္ရွိေနထုိင္ေသာ လူဦးေရအရ မႏၲေလးအိမ္ၿခံေျမေစ်းႏႈန္းမ်ား လက္ရွိႏႈန္းထားအထိ ျမင့္တက္ေနျခင္းမွာ အိမ္ၿခံေျမအသုံးျပဳမႈေၾကာင့္မဟုတ္ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။

မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ လူဦးေရသိပ္သည္းမႈမွာ တစ္ဧကလွ်င္ ၁၆ ဦးခန္႔သာ ေနထုိင္ေၾကာင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕ ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ၏ ျပဳစုထားေသာစာရင္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။ မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္လူဦးေရသည္ ၁၂၅၁၆၇ ဦးရွိၿပီး ၿမဳိ႕၏ အက်ယ္အ၀န္းမွာ ၁၂၁ဒသမ၇၈ စတုရန္း မုိင္ရွိသည္။ ဧကအားျဖင့္ ၇၇၃၉ ဧကက်ယ္၀န္းေၾကာင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မတီ၏ နယ္နိမိတ္အတြင္း ၿမဳိ႕နယ္ေျခာက္ၿမဳိ႕နယ္ရွိၿပီး လူဦးေရ သိပ္သည္းမႈအမ်ားဆုံးၿမဳိ႕နယ္မ်ားမွာ ေအာင္ေျမသာစံႏွင့္ ခ်မ္းေအးသာစံၿမဳိ႕နယ္မ်ားျဖစ္ၿပီး တစ္ဧကလွ်င္ ပ်မ္းမွ်လူဦးေရ ၄၆ ဦးခန္႔ ေနထုိင္ေၾကာင္း မန္းစည္ပင္သာယာေရး
ေကာ္မတီမွျပဳစုထားသည့္ စာရင္းတြင္ေဖာ္ျပထားသည္။

လက္ရွိလူဦးေရတုိးႏႈန္းအရ လာမည့္ႏွစ္သုံးဆယ္အတြင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕၏ လူဦးေရ ၁ဒသမ ၇သန္းခန္႔အထိ ရွိလာႏုိင္ေၾကာင္း၊ မၾကာမီကာလအတြင္း မႏၲေလးၿမဳိ႕အနီး ပုသိမ္ႀကီးၿမဳိ႕နယ္အား မႏၲေလး စည္ပင္နယ္နိမိတ္အတြင္း ထည့္သြင္းရန္ စီစဥ္ေနေၾကာင္း မႏၲေလးစည္ပင္တာ၀န္ရွိသူကေျပာသည္။

မႏၲေလးအိမ္ၿခံေျမသည္ သာမန္လုပ္သားျပည္သူမ်ားႏွင့္ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ပုိမိုေ၀းကြာလာေနေၾကာင္း ၿမဳိ႕ခံမ်ားကေျပာသည္။ သာမန္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ မႏၲေလးၿမဳိ႕တြင္ ကုိယ္ပုိင္အိမ္ျဖင့္ ေနထုိင္ႏုိင္ေရးအိပ္မက္မက္ရန္မွာ အလြန္ခက္ခဲေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကိုသန္းႏုိင္စုိးက ေျပာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိသားစုေက်ာခင္းႏုိင္ရန္ ေငြနည္းနည္းႏွင့္ လုံၿခဳံမည့္ တစ္ေနရာရွာရပါဦးမည္။ ။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ဆိုလည္းဆုိခဲ ၿမဲလည္းၿမဲေစ



(ေဇယ်မင္းသွ်င္)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္မကုန္မီ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအားလံုးကို လႊတ္ေပးမည္ဟု ေျပာၾကားထားေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ ကတိကဝတ္ႏွင့္ ဇူလုိင္လ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၇၃ ဦး ထပ္မံ လႊတ္ေပးလုိက္သည့္ အစိုးရ၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္အေပၚ ကုလသမဂၢ အပါအဝင္ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏုိင္ငံေရးအသိုင္းအဝိုင္း မ်ားက ႏွစ္လုိစြာ ႀကိဳဆုိၾကေၾကာင္း သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာ အဆုိပါျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္စဥ္မ်ားက ႏုိင္ငံအဝန္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ႏွင့္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရးကို ပိုမိုအားေကာင္း ခိုင္မာလာေစမည္ ျဖစ္သကဲ႔သို႔ ေရွ႕ဆက္မည့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အခင္းအက်င္းအတြက္လည္း အားလံုး ပူးေပါင္းပါဝင္ေသာ အေရြ႕တစ္ခုကို ဖန္တီးစြမ္းေဆာင္ ႏုိုင္ၾကလိမ့္မည္ ဟုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ဇြန္ ၄ ရက္ေန႔က ထုတ္လႊင့္ခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ အသံလႊင့္ မိန္႔ခြန္း၌လည္း တည္ဆဲျပစ္မႈဆုိင္ရာ က်င့္ထံုးဥပေဒ၊ ပုဒ္မ ၄၀၁ ပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို ႏုိင္ငံေရးလက္နက္တစ္ခု အေနႏွင့္ အသံုးျပဳရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိေၾကာင္းႏွင့္ က်င့္ ၄၀၁(၁)အရ လြတ္ေျမာက္ၿပီးသူ မ်ားအား ယင္းပုဒ္မျဖင့္ ထပ္မံအေရးယူ အျပစ္ေပးမည္ မဟုတ္ေၾကာင္းလည္း လူသိရွင္ၾကား အတိအလင္း ကတိကဝတ္ျပဳထားခဲ့ေသးရာ အစိုးရ ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ မ်ားအၾကား၌ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ အျမင္ရွင္းရွင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ႏုိင္ၾကၿပီ ဟုလည္း စိတ္ႏွလံုးေပါ့ပါး ဝမ္းေျမာက္မိခဲ့ရေသး၏။

အစိုးရသစ္လက္ထက္တြင္ ျမန္မာႏုိုင္ငံ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးတြင္ ျပစ္ဒဏ္က်ခံဆဲ အက်ဥ္းသားမ်ားကို က်င့္ ၄၀၁(၁) အရ ျပစ္ဒဏ္လြတ္ ၿငိမ္းသက္သာခြင့္ (Remission) ျပဳခဲ့ရာ ယခုအႀကိမ္အပါအဝင္ ခုနစ္ႀကိမ္ ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္ၿပီး အက်ဥ္းသား ၂၈,၆၁၈ ဦး လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ယင္းတုိ႔အနက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၃၀၀ ေက်ာ္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ အက်ဥ္းေထာင္ အသီးသီးတြင္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၁၆၂ ဦး က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း ကိုလည္း လက္က်န္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား စိစစ္ေရးေကာ္မတီက ဆုိသည္။ တစ္ဖန္ ဤ ၂၀၁၃ အကုန္တြင္ အက်ဥ္းေထာင္မ်ား အတြင္း၌ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မရွိေစရဘဲ လႊတ္ေပးမည္ဟု ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတက ပဋိညာဥ္ ျပဳထားေသးရာ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားႏွင့္ လူထု အက်ဳိးေဆာင္ ႏုိင္ငံေရးတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ မ်ားအၾကားက ပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ “တေစာင္းေစးႏွင့္ မ်က္ေခ်း” ပမာ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည့္ ႐ႈေထာင့္အျမင္ မတူညီမႈမ်ားကို ျပည္ဖံုးကားခ် ရင္ၾကားေစ့ႏုိင္ခဲ့ၿပီ ဟု ဆုိေလာက္ဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

သို႔ရာတြင္ ဆုိခဲ့ပါ သမၼတႀကီးက လက္ႏွင့္ ေရးသမွ် ေျခႏွင့္လုိက္၍ ဖ်က္ေနသည့္ပမာ တရားဥပေဒစိုးမုိးေရး အေၾကာင္းျပ ေရွ႕ေနာက္ မညီေသာ “က်ားက်ားမီးယပ္” အေရးယူမႈမ်ား ကိုလည္း နားမခ်မ္းသာဖြယ္ ေဟာတစ္မ်ဳိး၊ ေဟာတစ္မ်ဳိးၾကားေန၊ သိေနၾကရ ျပန္သည္။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ အေရး အခင္းတြင္ တာဝန္ရွိသူအသီးသီး တုိ႔သည္ ျပစ္မႈဆုိုင္ရာဥပေဒ၊ အခန္း (၄) ကင္းလြတ္ရၿမဲ အခ်က္မ်ားပုဒ္မ (၇၉) ျပ႒ာန္းခ်က္ပါ “ဥပေဒအရ ျပဳပိုင္သူက ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဥပေဒကို အယူအဆ လြဲျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ အေၾကာင္းျခင္းရာကို အယူအဆ လြဲျခင္းေၾကာင့္ ဥပေဒအရ ျပဳပိုင္သည္ဟု သေဘာ႐ိုးႏွင့္ ယံုၾကည္သူက လည္းေကာင္း ျပဳလုပ္လွ်င္ ထုိသို႔ျပဳလုပ္မႈသည္ ျပစ္မႈမေျမာက္” ဟူေသာ အကာအကြယ္ ေအာက္၌ ေရခဲႏွင္းေဆာင္း ရွိေနၾကခ်ိန္တြင္ လက္ပံေတာင္းေတာင္ အေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားခဲ့သူ မ်ားအား စစ္ကိုင္းတုိင္းေဒသႀကီး အစိုးရ အဖြဲ႕က ပုိက္စိပ္တိုက္ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ ဖမ္းဝရမ္းထုတ္ျခင္း၊ တရားခံေျပး ေၾကညာျခင္း၊ ႐ံုတင္တရားစြဲျခင္း၊ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္း မ်ားကို အေရးတႀကီး စီမံခ်က္ႀကီးတစ္ခုႏွယ္ တက္သုတ္႐ိုက္၍ ဝိုင္းပတ္ပိတ္ဆုိ႔ စီမံေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိသည္။ အလားတူပင္ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပား ၌လည္း အလုပ္သမားအေရး၊ ေတာင္သူလယ္သမားအေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ မ်ားကို ႏွီးႏႊယ္ရာ ဥပေဒ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ရမယ္ရွာလ်က္ ဖမ္းဆီးအေရးယူေနျခင္း ကိုလည္း တုိး၍ တိုး၍ ေဆာင္ရြက္ၾကဆဲ။

လတ္တေလာ သတင္းႀကီးေနသည့္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္မႈ တစ္ခုမွာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန ဒုတိယဝန္ႀကီး ကိုယ္တုိင္က ဆုိင္းငံ့ထားသည္ဟု တရားဝင္ ေျပာဆုိထားသည့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ပံုႏွိပ္အက္ဥပေဒပုဒ္မ ၁၇(၂၀) ျဖင့္ ဖမ္းဆီးတရားစြဲဆုိျခင္း ခံထားရေသာ Generation Wave (GW) အတြင္းေရးမွဴး ဦးေဝၿဖိဳးေအာင္ကို ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ံုးက ဒဏ္ေငြသံုးေသာင္းက်ပ္ ေပးေဆာင္ေစရန္ သို႔မဟုတ္ ေထာင္ဒဏ္သံုးလ က်ခံေစရန္ ဇူလိုင္လ ၂၆ ရက္ေန႔က အမိန္႔ ခ်မွတ္လုိက္သည့္ျဖစ္စဥ္ ျဖစ္သည္။ ဥပေဒ တစ္ရပ္သည္ ဆုိင္းငံ့ထားစဥ္ ကာလအတြင္း ဥပေဒအာဏာသက္ေရာက္မႈ ကင္းမဲ့ေန သည့္အတြက္ ထုိသို႔အသက္မဝင္ေသာ ဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္ကို အေထာက္အထားျပဳ၍ တရားစီရင္ႏိုုင္သေလာ၊ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္တြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္က ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္၍ လႊမ္းမိုးျခယ္လွယ္ႏိုင္သေလာ၊ ဥပေဒအထက္တြင္ မည္သူမွ် မရွိေစရဟူေသာ မူသေဘာတရားသည္ ၾကားေကာင္း႐ံု ဟန္ေရးျပစကား သက္သက္ေပေလာ။ တိတိပပ ေစ့ငု ဆင္ျခင္ၾကည့္စရာ ဥပေဒေရး အယိမ္းအယိုင္ေတြ လက္ၾကားေရယိုရွိေန သည္ကား ျငင္း၍မရ။
ဆိုရလွ်င္ အစိုးရအဖြဲ႕အတြင္း အထက္ေအာက္ စည္းေႏွာင္မႈ (Chain of command) ႏွင့္ ထိန္းကြပ္မႈ (Check, recheck, countercheck-control System)၊ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးဌာန အခ်င္းခ်င္းအၾကား ေပါင္းစပ္ ညႇိႏိႈင္းေဆာင္ရြက္မႈ (Coordination & Cooperation) မညီမၫြတ္ျဖစ္ေနသည္ကား အထင္အရွားပင္။

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ အပါအဝင္ အျပဳသေဘာေဆာင္ အေျပာင္းအလဲ မ်ားကို ေဖာ္ေဆာင္လိုသူ မ်ားက တခုတ္တရ ဖန္တီးထုဆစ္ေနသည့္ ဒီမိုကေရစီ အခင္းအက်င္းမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ အဖြဲ႕အစည္းအခ်ဳိ႕က တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ကတ္ဖဲ့တိုက္၍ တရြတ္သီထိုး ဆန္႔က်င္ဖီလာ ျပဳေနသည္မွာ ေပၚလြင္ေနသည္။ ဤဝိေရာဓိ ျဖစ္စဥ္မ်ားသည္ နာတာရွည္ ႀကံဳေတြ႔ခံစားခဲ့ၾကရသည့္ ျပည္တြင္းပဋိပကၡမ်ား ရပ္စဲေရး၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ မ်ား ေဖာ္ေဆာင္ေရး အပါအဝင္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ မတိုင္မီ လက္ရွိအစိုးရအဖြဲ႕က ေဆာင္ရြက္ေပးပါမည္ဟု ကတိကဝတ္ျပဳထားသည့္ အေရးအရာေပါင္း မ်ားစြာ တို႔အေပၚတြင္ တန္ျပန္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမ်ား ေပၚေပါက္လာေစ ႏိုင္သည္ကို အေလးအနက္ သတိမူၾကရန္လိုပါသည္။

ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာန အပါအဝင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ရွိ ဌာန၊ အဖြဲ႕ အစည္းအသီးသီး တို႔သည္ တည္ဆဲ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈ ခုႏွစ္)၊ အခန္း (၃) ပုဒ္မ ၅၇ ပါ “ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတ မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကိုယ္စားျပဳသည္”၊ ပုဒ္မ ၅၈ ပါ “ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသည္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တစ္ဝန္းလံုးတြင္ ႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ အထြတ္အထိပ္ေနရာ ရရွိသည္” ဟူေသာ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈရန္ မသင့္။ “တစ္႐ံုးတစ္ထံုး” ငါတေကာ ေကာခဲ့ၾကျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံသားတို႔ဘဝ ဤအေျခအထိ တြင္းဆံုးက် ခဲ့ၾကရသည္ ကိုလည္း မ်က္ျခည္မျပတ္သင့္။

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသည္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ မ်က္ႏွာျဖစ္သကဲ႔သို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ၏ ကတိကဝတ္ႏွင့္ လူသိရွင္ၾကား ႏုတ္ထြက္စကား မ်ားသည္လည္း “ဆိုခဲေစၿမဲေစ”၊ လူ႐ိုေသရွင္႐ိုေသ ျဖစ္ေစဖို႔ ဝိုင္းဝန္း ထိန္းသိမ္းေပးၾကရန္ မွာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္တြင္ အမွန္တကယ္ တာဝန္ရွိေနပါေၾကာင္း တိုက္တြန္း လိုေပသည္။

Credit To The Voice Weekly
Read More »