မုိးဦးေလျပည္လား၊ မိုးသက္မုန္တုိင္းလား ကန္-ျမန္မာ-တ႐ုတ္ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ား


(မ်ဳိးဆက္)

အေမရိကန္သမၼတႏွင့္ ျမန္မာသမၼတတို႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကပါသည္။ ျမန္မာမီဒီယာ အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပါဝါအင္အား ထိန္းညိႇျခင္းအတြက္ အျပဳသေဘာေရးသည္။ စီးပြားေရး ပြင့္လင္းလာမႈမ်ားအတြက္ ႀကိဳဆုိသည္။ မေကာင္းဟု မေျပာသင့္။ တုိက္ခတ္ေနသည့္ ေလညင္းကား ပန္းရနံ႔မ်ား သင္းေနသလို အားလံုးက ေမွ်ာ္လင္႔ေနၾကသည္မွာလည္း အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

သို႔ရာတြင္ ေတြးမိသည္ေလးမ်ား ကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ မေကာင္းျမင္သည္ ဆုိၾကပါစို႔။ ျမန္မာ-ကန္ ဆက္ဆံေရးတြင္ Hard Power Relationship ႏွစ္ခုကို သိသိသာသာ ေတြ႔ရပါသည္။ စစ္ေရးႏွင့္ စီးပြားေရး တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။ အေမရိကန္က ပစိဖိတ္မဟာဗ်ဴဟာ အတြက္ ျမန္မာကို ခ်ဥ္းကပ္သည္မွာ သိသာပါသည္။ သန္း ၆၀ ေသာေဈးကြက္သည္ အေမရိကန္အတြက္ တစ္စံုတစ္ရာ အက်ဳိးရလဒ္ ျဖစ္ထြန္းေစႏုိင္ေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ရည္ရြယ္ခ်က္က သန္းႏွစ္ေထာင္ေသာ လူအုပ္ႀကီး (တ႐ုတ္ႏွင္႔ အိႏၵိယ) ပို၍ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

စစ္ေရးအတြက္ ကန္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး စလာမည့္အခ်ိန္တြင္ ဝတပ္မေတာ္ဘက္သို႔ အားခ်င္း လက္နက္တပ္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္လာသည္မွာ နဂိုကတည္းက သိသာၿပီးေသာအရာ ျဖစ္ရာ ထူးဆန္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေဘဂ်င္း၏ မေျပာင္းလဲေသာ တ႐ုတ္ပေဒသရာဇ္ဆန္ဆန္ အႏုိင္က်င့္ လႊမ္းမုိးဗိုလ္က်လုိသည့္ ေပၚလစီကိုသာလွ်င္ သိသိသာသာ ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ ဝတပ္မေတာ္ကို လက္နက္တပ္ဆင္ေပးမႈသည္ ဗကပဗဟုိတြင္း အာဏာသိမ္းမႈႏွင့္ တ႐ုတ္၏ ဗကပအေပၚထားသည့္ ေပၚလစီအေရြ႕၊ ဗကပတို႔ ဗဟုိ အစိုးရကို အာခံႏုိင္ခဲ့ပံုမ်ားကို ျပန္ေျပာင္း သတိရေစပါသည္။ ဤသို႔ သတိရေစရာမွ ျပင္သစ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးမွ စတင္ကာ ပါဝါခ်ိန္ခြင္လွ်ာ ညိႇရန္ ႀကိဳးစားျခင္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ တတိယစစ္ပြဲႀကီး ျဖစ္ပြားေစခဲ့ၿပီး မင္းတုန္းမင္း ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ ဒစ္ပလုိေမစီခံတပ္ က်ဆံုးသြား ခဲ့ရၿပီး သူ႔ကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ရသည္ကို ျပန္ေျပာင္း သတိရေနမိပါသည္။ အက်ဥ္းဆုိရလွ်င္ ပါဝါအားၿပိဳင္မႈ အေရြ႕တြင္ အကြက္ေရႊ႕ မလွ၍ ျပႆနာတက္ခဲ့ရသည္ ဆိုပါစို႔။

ေနာက္ ဥပမာတစ္ခုက ကိုရီးယားျဖစ္သည္။ ကိုရီးယားႏုိင္ငံကို ဂ်ပန္ မသိမ္းမီ၊ Imperial Japan ကို ကိုရီးယားတုိ႔ မသိမ္းႏုိင္မီ ကိုရီးယားေနာက္ဆံုး ဘုရင္ ဂိုေဂ်ာင္းသည္ ႐ုရွား၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ အေနာက္ပါဝါမ်ားကို ဖိတ္ေခၚကာ Power Balancing လုပ္ခဲ႔ပါသည္။ ႐ုရွား၊ ဂ်ပန္စစ္အၿပီး ဂ်ပန္စစ္ႏုိင္ေသာ အခါ၊ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္စစ္ အၿပီး ဂ်ပန္စစ္ႏုိင္ေသာ အခါတြင္ အေမရိကန္က ဝင္မစြက္ေတာ့ပါ။ သူက ဖိလစ္ပိုင္ကို ယူမည္။ ကိုရီးယားကို ဂ်ပန္ယူဟူ၍ နားလည္မႈ ယူခဲ့ၾကပါသည္။ Taft-Katsura Agreement ဟု ေခၚပါသည္။ ထုိသေဘာတူညီခ်က္မွာ Secretary of War of U.S ျဖစ္သူ Taft ၏ ကိုယ္ပိုင္အျမင္မ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း အေမရိကန္က ယေန႔တုိင္ ျငင္းဆုိဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိနားလည္မႈစာခြၽန္ အသက္ဝင္လာရျခင္းမွာ ဂ်ပန္တုိ႔က ႐ုရွားအား စစ္ႏုိင္အၿပီးတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ ကိုရီးယားႏုိင္ငံသည္ ဂ်ပန္ဘုရင့္ႏုိင္ငံေတာ္၏ လက္ေအာက္ခံ အျဖစ္သုိ႔ က်ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ကိုရီးယားႏုိင္ငံတြင္ ေျမာက္ကိုရီးယားသည္ ဂ်ပန္၊ ႐ုရွား၊ တ႐ုတ္တုိ႔ၾကားတြင္ ရွိၿပီး ျမန္မာကဲ႔သို႔ ပထဝီႏိုင္ငံေရးအရ အေရးပါေသာ အေနအထား ရွိေနခဲ့ ပါသည္။ ဤသည္မွာလည္း သတိမူခ်င္စရာပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ စီးပြားေရးခ်ည့္နဲ႔မႈ Weak Economy ရွိေသာ တုိင္းျပည္မ်ားသည္ ေဈးကြက္ကို ဇက္ႀကိဳးမသတ္ဘဲ ဖြင္႔လိုက္လွ်င္ တုိင္းျပည္တြင္းရွိ ကိုယ္ခံအားနည္းေသာ လုပ္ငန္းမ်ား ၿပိဳလဲသြားတတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ အားနည္းေသာေၾကာင္႔ FDI မ်ားသည္ လူမ်ားအက်ဳိးရွိဖုိ႔ထက္ အာဏာပိုင္ မ်ားႏွင့္သာ လက္ဝါးခ်င္း ႐ိုက္သြားၿပီး ေျမသိမ္းယာသိမ္း ကိစၥရပ္မ်ား၊ ျခစားမႈမ်ား ပိုမုိႀကီးထြားလာတတ္သည့္ အႏၲရာယ္ရွိေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ အင္အားႀကီး ေကာ္ပိုရိတ္မ်ား ဝင္လာပါက ထုိေကာ္ပိုရိတ္မ်ား၏ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ လႊမ္းမုိးမႈကို အစိုးရက ခံရသျဖင့္ အစိုးရ၏အာဏာစက္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အခန္းက႑ ေလ်ာ့က်လာ တတ္ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ေဒသခံျပည္သူမ်ားႏွင့္ သဟဇာတမျဖစ္ပါက လူထု၏ဖိအား ပိုမုိမ်ားျပားလာတတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္တုိ႔အတြက္ ေဈးကြက္ မဖြင့္မီ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ရွိ လုပ္ငန္းမ်ား၊ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို ကာၿပီးသား ျဖစ္သင့္ပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ ျပည္တြင္းသို႔ လာမည့္ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်သည္ တုိင္းျပည္ရွိလူမ်ားကို ပညာတတ္ သြားေအာင္၊ အလုပ္ရသြားေအာင္ လုပ္ေပးမည့္လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ဖုိ႔ လုိပါသည္။ ထုိသို႔ျဖစ္ရန္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဥပေဒ၊ အခြန္ဥပေဒ၊ အလုပ္သမားဥပေဒ၊ အလုပ္သမားခံစားခြင့္ ဥပေဒ စသည္တုိ႔ ျပ႒ာန္းသတ္မွတ္ၿပီး ျဖစ္ရပါမည္။

ထုိ႔ျပင္ တ႐ုတ္၏ တုံ႔ျပန္ႏုိင္မႈကို ထည့္စဥ္းစားရပါေသးသည္။ ပိုက္လိုင္းႀကီး ျဖတ္သြားမည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို တ႐ုတ္သည္ သူ၏ပိုက္လုိင္းအေပၚ အန္ကယ္ဆမ္ကို တက္ထုိင္ခုိင္းရန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဝတပ္အား ျပင္ဆင္ေပးသည့္အျပင္ စီးပြားေရးအရ တုံ႔ျပန္မႈမ်ား ျပဳလုပ္လာႏုိင္သည္ ကိုလည္း ယခင္ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ေဘဂ်င္း၏ တုံ႔ျပန္မႈမွာ ျမန္မာ-ကန္ စစ္ေရး-စီးပြားေရး ဆက္ဆံမႈကဲ႔သို႔ပင္ စီးပြားေရး-စစ္ေရး တုံ႔ျပန္မႈဟူ၍ အသြင္ႏွစ္မ်ဳိးျဖင့္ ထြက္ေပၚလာႏုိင္ပါသည္။ ဤအခ်က္ကို သတိျပဳမိရန္ လိုပါမည္။

မုတ္သံုမုိးကား လာေပေတာ့မည္။ အပူေလ်ာ့မည္ထင္၍ ဝမ္းသာ ၾကပါသည္။ မိမိသည္လည္း ဝမ္းသာပါသည္။ မုတ္သံုမုိးႏွင့္အတူ မုန္တိုင္းႀကီး မ်ား ရံခါက်ေရာက္လာတတ္သည္ကို မေမ့ေလ်ာ့ရေစျခင္း အလို႔ငွာ မိမိ ယခင္သံုးသပ္ဖူးသည္ မ်ားကုိ အနည္းငယ္ ခ်ဲ႕ ၍ ျမန္မာ-ကန္၊ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ ဆက္ဆံေရးအတြက္ ေဖာ္ျပလုိက္ရ ပါသတည္း။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

အေဝးသင္တကၠသိုလ္ပညာေရး သံုးသပ္ခ်က္


(ေဒါက္တာေက်ာ္သူရ)

အဆင့္ျမင့္ပညာေရးနယ္တြင္ အေဝးသင္ပညာေရးစနစ္ကို ထည့္သြင္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာ၌ ေဝဖန္ဆန္းစစ္စရာမ်ား ရွိပါသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္း မ်ားျဖင့္ ထူေထာင္ထားေသာ္လည္း ေမွ်ာ္မွန္းသေလာက္ ခရီးေရာက္သလား ဆိုတာကို သံုးသပ္ရန္ လိုပါသည္။ အလုပ္လုပ္ရင္း ပညာရွာႏိုင္ေသာ အခြင့္အလမ္း ဖြင့္ထားေပးေသာ္လည္း တကၠသိုလ္ပညာေရး ေလာကတြင္ မလိုလားအပ္ေသာ အက်ိတ္အခဲေလး မ်ားကိုလည္း ေပၚေပါက္ေစသည္။ ေပၚလြင္ေအာင္ ဆိုရေသာ္ Assignment ေခၚ စာစဥ္လႊာေပးပို႔ျခင္းမွ အစ၊ အနီးကပ္ သင္ၾကားျခင္းအလယ္၊ စာအေျဖ လႊာေတြ စစ္ေဆးျခင္းအဆံုး အပြန္းအရွကေလးမ်ား ရွိေနပါသည္။ ထို႔ထက္ လူေျပာအမ်ားဆံုး ျပႆနာတစ္ရပ္မွာ အေဝးသင္တကၠသိုလ္မွ ရရွိေသာ ဘြဲ႕မ်ား၏ အရည္အေသြး အာမခံခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ ျဖစ္ရျခင္းအတြက္ အေၾကာင္းမ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း အတြင္းစည္းမွ ျမင္ရသမွ်ကို တင္ျပခ်င္ပါသည္။ ပြင့္လင္းလြတ္လပ္မႈ ရွိလာခ်ိန္တြင္ မိမိအထင္၊ မိမိအျမင္ကိုခ်ျပဖို႔ ဝန္းက်င္ေကာင္းေတြ ရွိလာ၍ျဖစ္သည္။

အေဝးသင္တကၠသိုလ္သည္ သူ႔ခ်ည္းသီးသန္႔ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ျခင္း မရွိဘဲ ႏိုင္ငံတစ္ဝန္း ျဖန္႔ခြဲထားေသာ တကၠသိုလ္မ်ား၏ ႐ုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့ႏွင့္ သင္ၾကား၊ စီမံေရးရာဝန္ထမ္း အင္အားစုမ်ားအား အသံုးျပဳကာ ေမာင္းႏွင္ အသက္သြင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ အေဝးသင္ပညာေရး ျဖင့္ ဝိဇၨာ/သိပၸံ ဘာသာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ တန္းဆင္းရေသာ သိပၸံဘာသာတြဲကို ေလ့လာေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ အေရအတြက္သည္ ဝိဇၨာတြဲယူသူ၏ အစြန္းထြက္ ပမာဏသာ ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေဝးသင္ ဝိဇၨာတကၠသိုလ္ ပညာေရးဟုပင္ ေခၚရမလို ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဝိဇၨာေရႊေခတ္ဟု အေဝးသင္တကၠသိုလ္ သင္ၾကားမႈ ပံုစံအား အမည္တပ္သူက တပ္ၾကသည္။ သိပၸံဘာသာတြဲ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား သည္ အေျခခံပညာေရးတြင္ ဆင္းကာ က်ဴရွင္ျပခ်ိန္တြင္ ဝိဇၨာ ဘာသာတြဲမွ တကၠသိုလ္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ အေဝးသင္ပညာေရးတြင္ အႀကီးအက်ယ္ က်ဴရွင္ျပႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဝိဇၨာေရႊေခတ္ဟု ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဝိဇၨာဘာသာတြဲ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားထဲမွ ထူးထူးရွယ္ဟု သတ္မွတ္ရမည့္ Elite ဆရာအတန္းစားမွာ ျမန္မာစာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ျဖစ္ၿပီး အေျခခံပညာႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ပညာတြင္ပါ ခြခ်က္လုပ္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။

အေဝးသင္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအား ေန႔တက္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားထက္ ပို၍ရင့္က်က္ကာ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ စာကို ေလ့လာႏိုင္မည္ဟု ယူဆေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ ထိုယူဆခ်က္သည္ ခိုင္မာအားေကာင္းျခင္း မရွိပါ။ အစိုးရအလုပ္ သို႔မဟုတ္ အျပင္အလုပ္ လုပ္ရင္းပင္ မိမိတို႔ယူထားေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကို Self-Study လုပ္ရင္း ဘြဲ႕ရပညာတတ္မ်ား ျဖစ္သြားဖို႔ဆိုတာသည္ စံသတ္မွတ္ခ်က္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အမ်ားစုေသာ အေဝးသင္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား သည္ သင္ခန္းစာမ်ားကို ႀကိဳတင္ေလ့လာျခင္း မရွိဘဲ အနီးကပ္သင္ခါနီးမွ က်ဴရွင္အားကိုးျဖင့္ တစ္ပြဲတိုး ေအာင္ရန္ လံုးပန္းၾကတာ မ်ားပါသည္။ ထိုသို႔ လုပ္ေဆာင္ျခင္းေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ အသိုင္းအဝိုင္းတြင္ က်ဴရွင္ေဈးကြက္ ႀကီးသည္ ဟီးထကာ ေနေတာ့သည္။ အဆိုပါက်ဴရွင္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိးမ်ားမွာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအၾကား အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဝမ္းကြဲျခင္း၊ ညီၫြတ္မႈမရွိျခင္းႏွင့္ ထက္ေအာက္ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းျခင္း မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ က်ဴရွင္ရသူႏွင့္ မရသူအၾကား ဝင္ေငြကြာဟခ်က္ ႀကီးမားလာသည့္အတြက္ ရသူက ေမာ္ၾကြားသေလာက္ သိပ္မရသူက မနာလိုစိတ္ပြားကာ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး ဝန္ထမ္းမ်ားဟုပင္ ေခၚဆိုထိုက္ ပါသလားဟု ဆဝါးဆင္ျခင္စရာ စိတ္အေျခခံမ်ား ေတြ႔ေနရေပသည္။

သက္ဆိုင္ရာ ပါေမာကၡ (ဌာနမွဴး) မ်ားက မွ်မွ်တတ ထိန္းေက်ာင္း ေပးပါက က်ဴရွင္ကိစၥအတြက္ အက္ေၾကာင္းသံမ်ား ဌာနအတြင္း၌ သိပ္မထြက္ေသာ္လည္း ဌာနမွဴးကိုယ္တိုင္က က်ဴရွင္ေဈးကြက္ကို စီးပြားျဖစ္ လုပ္ကိုင္ပါက အကြဲအၿပဲ အတိုင္အေတာကိစၥမ်ားသည္ ဖံုးမႏိုင္ဖိမရ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ က်ဴရွင္ကို စီးပြားျဖစ္လုပ္ငန္းသဖြယ္ လုပ္ၾကသည့္အတြက္ ရာထူးပိုႀကီးသူက မိမိရာထူးအား ေရာင္းစားၿပီး ေဈးကြက္ေဝစုကို စိုးမိုးသကဲ႔သို႔ ရာထူးငယ္သူ မ်ားကလည္း အုပ္စုဖြဲ႕ (Grouping) လႈပ္ရွားၾကရာ တကယ့္စီးပြားေရး အုပ္စုကြဲမ်ားကဲ႔သို႔ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈသည္ ျပင္းထန္ လွေပသည္။ က်ဴရွင္ေဈးကြက္တြင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအတြက္ ဘာသာရပ္ ကြၽမ္းက်င္မႈထက္ လူမႈဆက္ဆံေရးသည္ ပို၍ပင္ အဓိက က်လာသည္။ စီးပြားဖက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ပလဲနံပ သင့္ဖို႔အတြက္ တပည့္အေပးအယူ မ်ားလည္း ရွိလာသည္။ Founder ေခၚ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား စုစည္းေပးသူသည္ က်ဴရွင္စီးပြားေရး အုပ္စုတြင္ ၾသဇာႀကီးမားသူမ်ား ျဖစ္လာသည္။ တစ္ပြဲတိုး သင္ၾကားမႈျဖစ္သည့္အတြက္ က်ဴရွင္ Notes မ်ား သည္ ျပ႒ာန္းစာမ်ားမွ အၿမီးႏုတ္၊ ေခါင္းႏုတ္ျဖင့္ ပီဘိ Power - Points မ်ား ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။ အတိုဆံုးျဖတ္ေတာက္ သင္ေပးႏိုင္ေသာ ဆရာ၊ ဆရာမသည္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ အာဂဆရာမ်ား ျဖစ္လာ သည္။ ရယ္စရာႏွင့္ ေပၚပင္ အေၾကာင္းအရာမ်ား ေျပာတတ္ဖို႔သည္ က်ဴရွင္ ဆရာ၊ ဆရာမျဖစ္ဖို႔ မရွိမျဖစ္ အရည္အခ်င္းမ်ား ျဖစ္လာသည္။ အခ်ဳိ႕က်ဴရွင္ဆရာမ်ားသည္ က်ဴရွင္မျပပါက ဟာသမင္းသားပင္ လုပ္၍ရပါသည္။ ရာထူး အခံရွိသူမ်ားက လုပ္ပိုင္ခြင့္ျဖင့္ ဆြယ္ကာ သင္တဲ့အပုဒ္ ပါမလာလည္း ခ်သာေရးဟု ၫႊန္ၾကားသလို၊ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဆရာျဖစ္လာသူေတြ ကလည္း ေဈးကြက္ေဝစုကို တတ္ႏိုင္သမွ် မ်ားမ်ား ရခ်င္ၾကသည္။ တစ္ျပည္လံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ေအာင္မွတ္မ်ားကို စလုတ္တိုက္ညႇိခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ မ်ားသည္ ေခတ္ပ်က္ဘြဲ႕ရမ်ား အျဖစ္ အသုတ္လိုက္ ဘြဲ႕ရကုန္ေတာ့သည္။ ထိုဘြဲ႕ရမ်ား လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေတာ့ အေဝးသင္ဘြဲ႕ကို မခန္႔ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာျခင္းသည္ အရည္အေသြး အာမခံခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

က်ဴရွင္သည္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအတြက္ အပိုေဆာင္း ဝင္ေငြရကာ လူေနမႈဘဝ ပိုမိုအဆင္ေခ်ာေစဖို႔ဟု မူလက သေဘာသြားေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္လာသည္။ အခ်ဳိ႕ဆရာမ်ားႏွင့္ Founder မ်ားသည္ အေဝးသင္ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ေပါင္းကာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား၏ လိပ္စာမ်ားအေရာက္ ေၾကာ္ျငာကမ္းျခင္း၊ After Sale Service ဟု ေခၚရမလားမသိ ...။ အမွတ္မ်ားၾကည့္ေပးျခင္း၊ ေအာင္မွတ္ရေအာင္ ျဖည့္ေပးျခင္းအျပင္ ေအာင္စာရင္း ကိုပင္ အသိေပး အေၾကာင္းၾကားျခင္းေၾကာင့္ ဝန္ေဆာင္မႈစီးပြားေရး အဆင့္သို႔ပင္ တက္လွမ္း ႏိုင္ေတာ့သည္။ ထိုသို႔ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းေသာ က်ဴရွင္မ်ားသည္ ေအာင္ပြဲခံကာ ေရပန္း စားေတာ့သည္။ ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ ရဖူးေသာ က်ဴရွင္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ ဤလုပ္ငန္း အဆင္ေခ်ာ၊ သက္တမ္းရွည္ဖို႔အတြက္ ဌာနအတြင္း အထက္ဖား၊ ေအာက္ဖိ Policy ကို အသက္သြင္းၾကသည္။ က်ဴရွင္ျဖင့္ တိုက္ေဆာက္၊ ကားစီးပင္ လုပ္ႏိုင္ေသာ ဆရာ၊ ဆရာမ်ားရွိလာေသာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္သူ ႏွင့္ မေအာင္ျမင္သူအၾကား ကြာဟခ်က္သည္ ႀကီးမားလာပါသည္။ ဌာနမွဴး လည္းျဖစ္၊ က်ဴရွင္ႏွင့္လည္း မကင္း၊ ေမဂ်ာကလည္း ႀကီးဆိုပါက တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ပါက မ်က္လံုးျပဴးစရာ ကိန္းဂဏန္းမ်ား ရွိတတ္၍ သာမန္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေလာက္ကေတာ့ ရယ္တာေပါ့ဟုပင္ ဆိုရမည္။ က်ဴရွင္ဟူေသာ မိုးခါးေရကို ေသာက္ရင္း စံကိုက္သင္ၾကားေရး၊ သုေတသနျပဳေရး ဆိုတာေတြနဲ႔ တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမအခ်ဳိ႕ အလွမ္းေဝးလာသည္။ တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမတစ္ဦး၏ ေအာင္ျမင္မႈ အတိုင္းအတာကို ေရးေသာက်မ္း၊ ထုတ္ေဝေသာ စာအုပ္ျဖင့္မတိုင္းဘဲ က်ဴရွင္ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ျပႏိုင္သလဲ ဆိုတာႏွင့္ တိုင္းတာလာၾကသည္။ က်ဴရွင္ဆရာ၊ ဆရာမအခ်ဳိ႕သည္ တပည့္မ်ား မိမိတို႔ကို မည္ေရြ႕မည္မွ် သိတတ္ေၾကာင္း၊ မည္သို႔ေသာ ပစၥည္း မ်ားျဖင့္ လာေရာက္ဂါရဝျပဳေၾကာင္းကို ဂုဏ္ေဖာ္ကာ ေျပာၾကားရင္း ၾကည္ႏူးရႊင္ပ် က်ဴရွင္ဆရာဘဝကို အခါအခြင့္ရပါက ၾကြားၾကသည္။ ပိုးပုဆိုးက ဘယ္ႏွထည္၊ ႐ိုး႐ိုးပုဆိုးကို ဆိုင္မွာပင္ ျပန္သြင္းရေၾကာင္း၊ ေတာ္႐ံု ပုစြန္ေျခာက္ေလာက္ေတာ့ အိမ္ကေခြးကို အပ်င္းေျပစားဖို႔ ေကြၽးသတဲ့၊ ဒီနားကပ္က ဘယ္ေလာက္တန္တာ၊ iPhone တို႔၊ iPad တို႔ကို ကေလးသံုးေယာက္လံုးကို ဝယ္ေပးထားၿပီးၿပီ ဆိုတဲ့ အျမင့္လံုးေတြ ၾကားရတိုင္း က်ဴရွင္တြင္ မေအာင္ျမင္တဲ့မိမိ မုဒိတာမပြားႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဆရာ၊ ဆရာမငယ္မ်ား ကလည္း က်ဴရွင္ေတြ ေအာင္ျမင္သူ ဆရာႀကီး၊ ဆရာမႀကီး မ်ားကို ပိုမိုနည္းနာခံ ႐ိုက်ဳိးၾကေပသည္။ ဆရာတပည့္ ဆက္ဆံေရးသည္ အသိပညာဖလွယ္ျခင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဝန္ေဆာင္မႈတစ္ခုကို အေရာင္း အဝယ္ျပဳသည့္ ပံုစံမ်ဳိး ေတြ႔ရျခင္းသည္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ ပညာေရး၏ လက္ရွိအေျခအေနပင္ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားဘက္ကလည္း ငါတို႔ေငြေၾကးေပးၿပီး ဝန္ေဆာင္မႈ ဝယ္တာပဲဆိုၿပီး မေလးမခန္႔ရွိလာသည္။ သိကၡာကို ရိကၡာအတြက္ ေရာင္းစားမႈတြင္ ဆရာတပည့္ဆိုတာ လမ္းေတြ႔ရင္ပင္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္မွ ဆက္တာမို႔ အေဝးသင္က်ဴရွင္ ဆရာမ်ားသည္ တစ္ခါသံုး ဆရာမ်ားအျဖစ္သို႔ ေရာက္သြားေပသည္။ ဒီၾကားထဲ ေဒသစြဲ၊ လူမ်ဳိးစြဲက လည္း အခိုင္အမာ အျမစ္တြယ္ေနသည့္ ေဒသခံဆရာႏွင့္ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအၾကား က်ဴရွင္တိုက္ပြဲသည္ ေတြ႔မေရွာင္ႏွင့္ ၾကာၾကာဝါး တို႔ ဗိုလ္လုၾကသလိုပင္။ အေဝးသင္ဌာနခြဲ မ်ားရွိ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ေမာက္မာမႈ၊ ခြင္ဖန္မႈေတြကလည္း မွတ္သားေလာက္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ဝန္ထမ္းမ်ား Assignment ကူးတင္ေပးေသာ ဝန္ေဆာင္ခသည္ သာမန္က်ဴရွင္ဆရာ တစ္ဦးထက္ပင္ ပိုတာမ်ဳိးလည္း သိုးသိုးသဲ့သဲ့ ၾကားမိပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳရတာကေတာ့ Assignment မ်ား ဌာနအလိုက္ သြားထုတ္ခ်ိန္တြင္ ဝန္ထမ္းစာေရး၊ စာေရးမေတြက ခံုေပၚမွာထိုင္၊ အရာထမ္း ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ Assignment ေရတြက္လက္ခံရသည့္ အေနအထားအခ်ဳိ႕ ရွိပါသည္။ Assignment အထုပ္ေတြကို တစ္ခါတစ္ရံ သယ္မရေတာ့ ငယ္စဥ္အခါ ပညာေကာင္းစြာ မရွာလို႔ ဒီလိုအေလးအပင္မ ရတာပါလားဟု ေနာင္တရမိသည္။

အေဝးသင္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကို အနီးကပ္သင္ျခင္း၊ ေဝစုအနည္းငယ္ကို က်ဴရွင္သင္ရင္း၊ စာစစ္ျခင္းမ်ား လက္ေတြ႔ ေဆာင္ရြက္ ရာတြင္ အမည္ခံဘုရားစူး တပည့္မ်ား၏ သင္ၾကားေပးေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ားကို လက္ခံနားလည္ႏိုင္စြမ္း၊ သတ္မွတ္ျပင္ဆင္ေပးေသာ အပုဒ္ ကိုပင္ က်က္ႏိုင္စြမ္း၊ အေလးထားေျဖဆိုမႈ အပိုင္းမ်ားတြင္ စိုးရိမ္ေရမွတ္ကို ေတြ႔ေနရေတာ့ မိမိတို႔၏ ေနာင္ေရးကို စိုးရိမ္မိပါသည္။ သူတို႔က အတက္၊ ကုိယ္ေတြက အက်တြင္ တက္လူေတြ အရည္မွည့္ရင္ျဖင့္ ငုိရေခ်ေသး ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေန႔တက္ေက်ာင္းသားေတြ Semester ႏွစ္ခု၊ ရွစ္လစာ သင္ရေသာ စာမ်ားကို Self-Study မရွိဘဲ အနီးကပ္ ၁၀ ရက္ျဖင့္ ျပတ္ေအာင္ျဖတ္ရေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူတို႔၏ အေျခအေနတြင္ ဘဲြ႕ရပညာတတ္ တစ္ဦး၏ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္မႈကုိ ရွာေဖြရသည့္ ပုစၦာသည္ အေတာ္ခက္ခဲပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာလုိ Online ပညာေရးမ်ဳိး အေဝးသင္ တကၠသုိလ္တြင္ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏုိင္ပါက အေဝးသင္တကၠသုုိလ္ တက္ခြင့္ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ကို စိစစ္လက္ခံဖုိ႔ လုိမည္ထင္ပါသည္။ နံရံတြင္ ခ်ိတ္ဖုိ႔ ဘြဲ႕ဓာတ္ပုံတစ္ပုံ အတြက္ ပညာရွာေသာေခတ္သည္ ကုန္သင့္ၿပီဟု ထင္ပါသည္။ ဘြဲ႕လက္မွတ္တစ္ခု အတြင္း၌ အမွန္တကယ္ သိျမင္သေဘာေပါက္မႈ ဂုဏ္ရည္ကိန္းေအာင္းေနဖို႔ လိုပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာလိုပင္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ၿခံဳငံုသိျမင္မွသာ ဘြဲ႕ယူသင့္ၿပီး လုပ္စားကုိင္စားအတြက္ ေအာင္လက္မွတ္တစ္ခုခု ကုိင္ကာ စီးပြားရွာႏုိင္မည့္ စီးပြားေရး အခင္းအက်င္း လုိပါသည္။ ေငြေၾကးႏွင့္ အခ်ိန္ေပးႏုိင္မွသာ ဘြဲ႕ယူပါဟု တုိက္တြန္းရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ မိမိသည္လည္း အေဝးသင္ တကၠသုိလ္ထြက္ျဖစ္ရာ အေဝးသင္တကၠသုိလ္ ပညာေရးကို အျပဳသေဘာ သုံးသပ္ခ်က္ မျပဳႏုိင္ေသး၍ စိတ္မေကာင္းပါ။ သုိ႔ရာတြင္ အခ်ဳိ႕ျပႆနာ မ်ားသည္ အစိမ္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ရမည့္ အေနအထားအခ်ဳိ႕ ရွိပါသည္။ ျမန္ျမန္ေကာင္းဖုိ႔ ျဖစ္သည္။

ယေန႔ကာလတြင္ ႏုိင္ငံတကာႏွင့္ သူစိမ္းျပင္ျပင္ရွိေသာ အစြန္းေရာက္ အမ်ဳိးသားေရးေရွ႕တန္းတင္ ႏုိင္ငံအခ်ဳိ႕မွလြဲ၍ ပညာေရးသာ ပထမ၊ ပညာေရးသာ ဒုတိယ၊ ပညာေရးသာ တတိယဟု တစာစာေအာ္ေနခ်ိန္တြင္ အေဝးသင္တကၠသုိလ္ ပညာေရး၏ လက္ရွိအခင္းအက်င္းသည္ ပညာရနံ႔ ကင္းေနသည္ ဟု သုံးသပ္ခ်င္ပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာရွိ အေဝးသင္ပညာေရး စနစ္မ်ဳိးရေအာင္ ဖိဖိစီးစီး မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ ေသးသေရြ႕ အေဝးသင္ တကၠသုိလ္ထြက္ ဘြဲ႕ရမ်ား၏ အရည္အေသြး အာမခံခ်က္သည္ မယုံမရဲ ရွိေနမည္သာ။

Credit To The Voice Weekly
Read More »

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ျပႆနာသည္ အစိုးရအဆက္ဆက္ ေသြးခြဲမွုေၾကာင့္ျဖစ္ဟု စစ္ေရးေလ့လာသူေျပာ



ေမလ 24 ရက္ 2013 ခုႏွစ္ သၽွမ္းသံေတာ္ဆင့္ သတင္း

ျမန္မာအစိုးရအဆက္ဆက္သည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုငယ္မ်ားအေပၚ သပ္လ်ိဳေသြးခြဲကာအေပၚစီးမွခ်ဳပ္ကိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ ခဲ့သလိုလက္ရွိ သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရ လက္ထက္တြင္လည္း အဆိုပါနည္းလမ္းေဟာင္းအတိုင္း ဆက္လက္က်င့္သုံး ဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း တ႐ုတ္နယ္စပ္ စစ္ေရး ၊ နိုင္ငံေရး ေလ့လာသူ ဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာက ဆိုသည္။

ယခုလ ၁၀ ရက္ေန႔က ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖၚေဆာင္ေရးေကာ္မတီ ဒုဥကၠ႒ ဦးသိန္းေဇာ္ႏွင့္ UWSA အဖြဲ႕တို႔ ပန္ ဆန္းၿမိဳ႕၌ ေတြ႕ဆုံခဲ့စဥ္ UWSA က ၀ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္းမွ ျပည္နယ္အဆင့္သို႔ တိုးျမႇင့္ေတာင္းဆိုလိုက္ သည့္ အ ေပၚ သၽွမ္းသံေတာ္ဆင့္မွ ဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာအား သီးျခားေတြ႕ဆုံေမးျမန္း ရာတြင္ သူကထိုသို႔ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။

“ဗမာအစိုးရအဆက္ဆက္က တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုငယ္ေတြကို ေသြးခြဲရန္တိုက္ေပးထားၿပီးေတာ့ အေပၚစီး ကေန ခ်ဳပ္ကိုင္ ထားတယ္ အခုလည္း ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ဒီဟာကိုပဲဆက္လုပ္ေနတယ္တစ္ျပည္လုံးအတိုင္း အတာနဲ႔ လူမ်ိဳးႀကီးေတြနဲ႔ လူမ်ိဳးငယ္ေတြၾကားထဲ မွာ ေသြးထိုးသပ္လ်ိဳထားတယ္ သၽွမ္း၊ ကခ်င္ဘယ္ေနရာ မွာပဲၾကည့္ၾကည့္ လူမ်ိဳးစုေတြငယ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ျပႆနာေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားတယ္ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ကို သြားမယ္ဆို လို႔ရွိရင္ အစိုး ရရဲ့ အေျခခံက်တဲ့ ဒီ Mind set ကို ျဖဳတ္ရမယ္” - ဟု ဆိုသည္။

UWSA ၀ တပ္ဖြဲ႕က ျပည္နယ္အဆင့္တိုးေတာင္းသည့္ ကိစၥမွာလည္း အစိုးရတြင္သာ အဓိကတာဝန္ရွိၿပီး ျပႆနာ အားလုံးကို နိုင္ငံေရး အရ တာဝန္ယူေျဖရွင္းရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းသူက ဆက္ေျပာသည္။

“အဲဒါနဲ႔တစ္ဆက္တည္းပဲ “၀သပ”က လက္နက္အင္အားေတြျဖည့္ဆည္းတယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္ ပဏာမ အပစ္အခတ္ ရပ္ဆဲ ေရးအဆင့္ ခိုင္မာတဲ့အဆင့္မဟုတ္ေသးဘူး ဒီကေန႔ MPC ရယ္ ၊ လႊတ္ေတာ္ရယ္ ၊ စစ္တပ္ရယ္ ၊ အစိုးရရယ္ ဒီအဖြဲ႕ အစည္းအားလုံးဟာ လူမ်ိဳးစုငယ္ေတြကို စစ္မွန္တဲ့ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ေဖၚေဆာင္ၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္ တိုးတက္ဖြံ့ၿဖိဳးေအာင္လုပ္ဖို႔ ဆႏၵမရွိဘူး လွည့္လိုက္ဖဲ့လိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးမီးထိုးၿပီးေတာ့ သဏ္႑ာန္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို ဆက္ေမြးထားတာ ႏွစ္လုံးထဲေျပာရရင္ divide in rule ပဲ” ဟု ဆိုသည္။

အက်ိဳးဆက္အားျဖင့္ အစိုးရ၏ လုပ္ရပ္အေပၚ ယုံၾကည္မွု မရွိသျဖင့္ ကိုယ့္ေဒသကိုယ္ ကာကြယ္ရန္အတြက္ ၀ တပ္ဖြဲ႕ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားက လက္နက္အင္အားမ်ားကို ျဖည့္တင္းေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

ထိုင္းနယ္စပ္ အေျခစိုက္ ေတာင္ပိုင္း ၀ တပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူက ဆက္ေျပာရာတြင္ “ ၀သပ အာဏာစသိမ္းတုန္း က အင္အား ၂ ေသာင္းေက်ာ္ပဲရွိတယ္ ဒီကေန႔ ၃ ေသာင္းေက်ာ္သြားၿပီ ဘာေၾကာင့္လဲ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ေလာက္က အစိုးရရဲ့ မူေအာက္ကေန ဗိုလ္ခင္ညြန႔္က ၀ တပ္ဖြဲ႕ကို လြယ္လန္းကိုတိုက္ခိုင္းတယ္၊ ၀ကလည္း သူ႔အက်ိဳးစီးပြား အတြက္ တိုက္တယ္ အစိုးရကလည္း ခြန္ဆာကို သူတို႔တိုက္လို႔မရလို႔ တိုက္ခိုင္းတယ္၊ မၾကားဖူးတဲ့ ဇါတ္လမ္းေတြ ၾကား ရတယ္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ အစိုးရ စစ္တပ္ကို တိုက္ခဲ့တဲ့ ၀တပ္ဖြဲ႕ဒဏ္ရာရသူေတြကို မဂၤလာဒုံ ၊ မိထၳီလာနဲ႔ ေတာင္ႀကီး စစ္ေဆး႐ုံေတြကို ပို႔ၿပီးကုသ ေပးခဲ့တယ္ လက္နက္ က်ည္ဆံအားလုံး ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့တယ္ ခြန္ဆာ လက္နက္ခ်ၿပီး ေနာက္ ပိုင္း မလႊဲသာမေရွာင္သာပဲ ဒီေဒသေတြကို ၀သပကို ေပးလိုက္ရတယ္ ဗိုလ္ခင္ညြန႔္ ထပ္ၿပီး ဘာလုပ္သလဲဆိုရင္ တ႐ုတ္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ၀ လူမ်ိဳး ၈ ေသာင္းေက်ာ္ကို ေတာင္ပိုင္းကို ပို႔လိုက္တယ္” ဟု ဆိုသည္။

၀ မ်ား၏ အသက္ေသြးေခၽြးမ်ားျဖင့္ ရယူထားေသာ အဆိုပါ ၀ ေတာင္ပိုင္းေဒသမွ ၀ တပ္ဖြဲ႕အား အစိုးရဘက္မွ ဖိအားေပး ေျပာင္းေရႊ႕ ခိုင္းမည္ဆိုပါက ၀ အေနျဖင့္ ေျပာင္းေရႊ႕မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ၄င္း၏ အျမင္ကို ဆက္ေျပာ သြားသည္။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးရရွိခ်ိန္မွစ၍ ျပည္တြင္းစစ္စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္လာသည့္ တိုင္ေအာင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအား အေကာင္အထည္ေဖၚနိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။
Jade Land
Read More »

ဒုကၡေဒါမနႆအေၾကာင္း


ကိုယ္ဆင္းရဲမူကို “ဒုကၡ”၊ စိတ္ဆင္းရဲမူကို “ေဒါမနႆ” ဟုေခၚ၏။
အသြားအလာ၊ အလုပ္အကိုင္၊ အေနအထုိင္၊ က်ပ္တည္းက်ဥ္း
ajမာင္းမူ၊ ေရာဂါေ၀ဒနာဒဏ္ကို ခံစားေနရမူ၊ အရုိက္အႏွက္ခံရမူ၊
တစ္စံုတစ္ခုႏွင့္ ထိခိုက္မူ စသည္တုိ႔ေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္၏ ပင္ပန္း
ႏြမ္းနယ္ျခင္းသည္ ဒုကၡခ်ည္းတည္း။ ယခုေလာက၌လည္း ကိုယ္
ခႏၶာ နာက်င္လွ်င္ “အလိုေလး-ဒုကၡ ဒုကၡ”ဟု ညည္းညဴၾကေလ
သည္။ ထုိသို႔ ခႏၶာကိုယ္ ဆုိင္းရဲေသာ္လည္း ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူရာ
၌ မေဟာ္သဓာ၊ ေ၀ႆႏၱရာဘ၀ စသည္တုိ႔၀ယ္ ကိုယ္ခႏၶာ မ
သက္သာဘဲ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ သတၱ၀ါ
တုိ႔၏ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ကိုးရင္း ေစတနာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမူ
ေဒါမနႆကား မျဖစ္ခဲ့ပါ။

စိတ္ဆင္းရဲမူ၊ စိတ္မခ်မ္းသာမူ၊ စိတ္ညစ္မူ၊ စိတ္ပ်က္မူ စသည္ျဖင့္
စိတ္မွာျဖစ္ေနေသာ ဒုကၡစုကိုပင္ “ေဒါမနႆ”ဟု ေခၚရေလသည္။
ဤေဒါမနႆ ေ၀ဒနာသည္ စိတ္မွာ စြဲကပ္လာေသာ ေရာဂါတစ္မ်ိဳး
ပင္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ “သူ႔အေၾကာင္း ၾကားရတာ စိတ္ထဲမွာ နာလြန္း
လုိ႔ ငါ့အား သူ႔အေၾကာင္း မေျပာလာပါနဲ႔” စသည္ျဖင့္ စိတ္မခ်မ္းသာ
မူကိုပင္ “စိတ္နာ”ဟု ေျပာဆုိၾကေလသည္။ ဤကဲ့သို႔ စိတ္မခ်မ္းသာ
တုိင္း၊ စိတ္နာတုိင္းလည္း ကိုယ္ဆင္းရဲခ်င္မွ ဆင္းရဲမည္။ ေျခြရံေပါ
ၾကြယ္ စည္းစိမ္လယ္မွာ ကိုယ္ခႏၶာ ခ်မ္းျမပါလ်က္ ဓမၼစၾကာတရား
ေတာ္လာ “ယံ ပိစၦံ န လဘတိ၊ တမၸိ ဒုကၡံ = ရတာမလုိ၊ လုိတာမရ”
ျဖစ္ေနၾကရသူတုိ႔၏ ဒုကၡလည္း ဤေဒါမနႆပင္တည္း။ ဤ
ေဒါမနႆ၏ ဆင္းရဲပံုသည္ ခႏၶာကိုယ္ ဆင္းရဲပံုထက္ လြန္ကဲျပင္းျပ
၏။ ေရႊဘံုေပၚမွာ စံေနရေသာ္လည္း ေဒါမနႆဒဏ္ကို မခံႏုိင္ၾက၍
ေရႊဘံုေပၚမွ ဆင္းကာ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္ ယွဥ္တြဲလ်က္ တဲအုိထဲ၌ ကိုယ္
ဆင္းရဲဒဏ္ကို ခံႏုိင္ၾကေလသည္။

စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ျပဳျပင္နည္းမွာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ အေတာ္
မ်ားစြာ ရွိပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္သူ ထုိက္တန္ေအာင္ ျပဳျပင္ တတ္ဖုိ႔ကား ေတာ္ေတာ္တန္တန္ အသိဉာဏ္ရွိရုံမွ်ျဖင့္ မလြယ္ကူေခ်။
အခ်ဳပ္မွာ အရွည္ကိုေျမာ္ျမင္၍ ဆုိင္ရာကိစၥအ၀၀ကို ၾကိဳတင္ျပီး စီစဥ္
ထားရမည္။ မိမိအစီအစဥ္ႏွင့္ တည့္ေအာင္လည္း မပ်င္းမရိ လံု႔လရွိရ
မည္။ ထုိကဲ့သို႔ ဉာဏ္ေရာ ၀ီရိယပါ အရာရာ ျပည့္စံုပါလ်က္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမသင့္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္ေသာ္ (ရည္ရြယ္ခ်က္မေျမာက္ခဲ့ေသာ္) စိတ္အားမငယ္ေစႏွင့္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး တုိး၍ ၾကိဳးစားေလဦး။ ၾကိဳးစား
လွ်င္ ဘုရားပင္ျဖစ္နုိင္ေသးသည္။ ထို႔ျပင္ ေလာကဓံေၾကာင့္ မတုန္လူပ္
ဖုိ႔လည္း အေရးၾကီးေသး၏။ ေလာကဓံဆုိသည္ကား ေလာက၌ ေတြ႕
ၾကံဳဖုိ႔ရန္ ထံုးစံတစ္မ်ိဳးတည္း။

(ေလာက = ဓမၼတာ (ထံုးစံ)။) ထုိေလာကဓံသည္
၁။ လာဘ = ပစည္းဥစၥာရျခင္း
၂။ အလာဘ = ပစၥည္းဥစၥာမရျခင္း
၃။ ယသ = အေျခြအရံမ်ားျခင္း
၄။ အယသ = အေျခြအရံမရွိျခင္း
၅။ နိႏၵာ = အကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း
၆။ ပသံသာ = ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း
၇။ သုခ = ကိုယ္-စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း
၈။ ဒုကၡ = ကိုယ္-စိတ္ဆင္းရဲျခင္း

ဤသို႔အားျဖင့္ ရွစ္ပါးရွိသည္။

ဤေလာကဓံမ်ား၌ မေကာင္း ၄-ပါး၊ ေကာင္း ၄-ပါး ပါ၏။ ေကာင္းေသာ ေလာကဓံႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳရေသာအခါ ၀မ္းသာ
ရႊင္ပ်တၾကြၾကြျဖစ္ေနျခင္း၊ မေကာင္းေသာေလာကဓံႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳ
ေသာအခါ စိတ္အားႏြဲ႕၍ တမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနျခင္းသည္ ေလာကဓံေၾကာင့္
တုန္လူပ္ျခင္းတည္း။ ၀မ္းသာလြယ္သူသည္ ၀မ္းနည္းလြယ္၏။
၀မ္းသာအားၾကီးသူသည္ ၀မ္းနည္းအားၾကီး၏။ ၀မ္းနည္းမူမွာ
ျပခဲ့ေသာ ေဒါမနႆ သေဘာတည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အျမဲစိတ္ခ်မ္း
သာျခင္းကို အလုိရွိလွ်င္ ေလာကဓံ ရွစ္ပါး ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ တရား
ေၾကာင့္ (ဆုိးဆုိးေကာင္းေကာင္း) သိသိသာသာၾကီး စိတ္မေျပာင္း
ဖုိ႔ အထူးသတိထား သင့္ၾကေပသည္။ ခ်ဲ႕ဦးအံ့။

လာဘ-အလာဘ
မိမိႏွင့္ ထုိက္တန္ေသာ လာဘ္ကို တရားသျဖင့္ ရေအာင္ ၾကိဳးစား
ရမည္။ ရသည့္အခါလည္း သူတစ္ပါး ျမင္ျပင္းကတ္ေအာင္ ၀မ္းသာ
ရႊင္ပ် တၾကြၾကြ မရွိေစသင့္။ တခ်ိဳ႕ ရွာေဖြမူကာ ရွာေဖြ၍ မရသည့္
အျပင္ “ဘူးထဲကေရပါ၍” အရင္းပင္ ရူံးတတ္ေသးသည္။ ထုိကဲ့သို႔
ဆံုးရူံးမူေၾကာင့္လည္း ၀မ္းနည္းပူေဆြး၍ မေနႏွင့္။ ထုိသို႔ ဆံုးရူံးသူ
ေတြ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ ရွိၾကသည့္အျပင္ ထီးနန္းကိုပင္ စြန္႔
လႊတ္၍ တစ္မ်ိဳးလံုး သခင္ဘ၀မွ ကြ်န္ဘ၀သို႔ဆင္းကာ ေမာင္
ေမာင္လုိ႔ ေခၚတုန္းက “ဗ်ာ”လုိ႔မွ် ထူးေဖာ္မရဘဲ ေအာင္ေက်ာ္လုိ႔
ေခၚကာမွ “ဘုရား” ထူးရသူေတြ အမ်ားပင္ ရွိရွာၾကေပသည္။
သုိ႔ျဖစ္၍ ရမူ မရမူ ေလာကဓံႏွစ္ခုေၾကာင့္ မတုန္လူပ္ဖုိ႔ရာ ခိုင္မာ
ေသာ စိတ္ကိုသာ အျမဲထားသင့္ၾကေပသည္။

ယသ-အယသ
ဆရာသမား လူၾကီးလူေကာင္းတုိ႔၌ အထုိက္အလုိက္ အေျခြအရံ
ရွိမွ တင့္တယ္သည္။ အျခံအရံဟူသည္ အိမ္၀င္းအိမ္ျခံတုိ႔ ကဲ့သို႔
ေဘးဆီးရန္ကာ အရာရာမွာပင္ ေစာင့္ေရွာက္လုပ္ေကြ်း အကူ
အညီေပးသူမ်ား ေပတည္း။ ထုိကဲ့သို႔ အျခံအရံ ေပါမ်ားေအာင္
မိမိ၏ ပစၥည္းမ်ားကိုု ေခြ်တာေ၀ငွ မစခ်ီးေျမွာက္ရမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
“ေျခြမွရံသည္”ဟုေျပာေလ့ရွိသည္။ ထုိအေျခြအရံမ်ားကိုလည္း
အေစခံလုိသေဘာထား၍ အားမနာပါးမနာ မ်ားစြာ မေစခုိင္းသင့္။
မိမိကိုမွီခို၍ ၾကီးပြားေစလုိေသာစိတ္သာ ရွိသင့္ေပသည္။ အခုိင္း
အေစကို ခုိင္းဖုိ႔ရာ ငွားရမ္းထားေသာ အေစခံမ်ားကိုပင္ အေျခြ
အရံလုိ သေဘာထားလ်က္ မိမိကိုအမွီျပဳ၍ တစ္ေန႔ထက္တစ္
ေန႔ ၾကီးပြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္သင့္ေပသည္။ ထုိကဲ့သို႔ သ
ေဘာထားေကာင္းပါလ်က္ အေျခြအရံ မရွိျပန္လွ်င္ စိတ္ႏွလံုး
မပူပန္ေလႏွင့္။ အေျခြအရံေပါမ်ားသည့္အတြက္လည္း မာန္
မာန မတက္ေစသင့္။

ေက်ာ္ေစာမူ၊ ဂုဏ္သတင္းပ်ံ႕ႏွံ႕မူမ်ားလည္း ယခုဘ၀သာမက
ဘ၀တိုင္း အေရးၾကီး၏။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အလုပ္ကို လုပ္မည္ၾကံ
လွ်င္ ဂုဏ္ရွိမွ နာမည္ၾကီးမွ အထေျမာက္ႏုိင္သည္ကို ေရွးဦးစြာ
သတိျပဳသင့္ေပသည္။ “ဂုဏ၀ေႏၱ ပႆႏၱိ ဇနာ = ဂုဏ္ရွိသူမွ
လူထင္ၾကေသာအခါ” ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ရသင့္ေသာ ေက်ာ္
ၾကားမူဂုဏ္ကို ရေအာင္ ဉာဏ္၀ီရိယျဖင့္ ထူေထာင္ရမည္။ ရ
ခဲ့ျပန္ေသာ္ ထုိဂုဏ္အတြက္ မၾကြားမေမာ္ေလႏွင့္။ ရသင့္ပါ
လ်က္ မရျပန္လွ်င္လည္း စိတ္အား မငယ္ေလႏွင့္။

နိႏၵာ-ပသံသာ
မလုိမုန္းထား ဣႆာမ်ားသူ သို႔မဟုတ္ အလုပ္မရွိ အလုပ္
ရွာ၍ ကဲ့ရဲ႕စရာ ၾကံစည္သူေတြ ေပါမ်ားေသာ ယခုကာလ
၀ယ္ အခ်ီးမြမ္းခံရဖုိ႔ ခဲယဥ္းေသာ္လည္း အကဲ့ရဲ႕ခံရဖုိ႔မွာ
ေသခ်ာျပီးျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကဲ့ရဲ႕စရာ မရွိေအာင္ ေရွးဦးစြာ
သတိထားရမည္။ သို႔ရာတြင္ သိၾကားမင္း ဖန္ဆင္းအပ္ေသာ
ႏြားေသာ္မွ မစင္ေပ်ာ့သည္ဟု ေနာ့ေတာ့ေတာ့ အဆုိခံရေသး
ေသာေၾကာင့္ “မုန္းအျပစ္၊ ခ်စ္အက်ိဳး၊ ျမတ္ႏုိးသဒၶါ” ႏုိင္ေသာ
ယခုကာလ၀ယ္ မုန္းသူလည္း မရွားသျဖင့္ အျပစ္ျမင္သူေတြ
လည္း အမ်ားပင္ ရွိေပမည္။

သို႔ေသာ္ သူတစ္ပါး၏ အျပစ္ကို လြယ္ကူစြာ ျမင္ႏုိင္ေသာ
ထုိသူမ်ားသည္ အမရာ၊ ကိႏၷရီ၊ မဒၵီ၊ သမၺဳလ တုိ႔အလား
သို႔မဟုတ္ မေဟာ္သဓာ၊ ေ၀ႆႏၱရာ တုိ႔တမွ် သို႔မဟုတ္
အရွင္မဟာကႆပ၊ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ အရွင္အာနႏၵတုိ႔
လုိ “ေျခာက္ျပစ္ကင္း၍ စင္းလံုးေခ်ာ” ဟုဆုိႏုိင္ပါမည္ေလာ၊
ရြာတစ္ရြာ၌ ေတာင္ဘက္အိမ္က မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္
စကားထစ္ေၾကာင္း ေျပာလာေသာ သားငယ္က “အ---အ---
အေဖ၊ ဟို---ဟုိ---ဟုိ ဘက္အိမ္က၊ မိန္း---မိန္း---မိန္းမၾကီး
ဟာ၊ စ---စ--- စကားထစ္ --- ထစ္---ထစ္---ထစ္လုိက္တာ”
ဟုေျပာသလုိ ထုိသူကိုယ္တုိင္မွာလည္း အကဲ့ရဲ႕ခံရျပီးျဖစ္၍ “သူခိုးေသေဖာ္ညွိမ်ား” ျဖစ္တတ္ၾကသည္။

သို႔မဟုတ္ မိမိကဲ့ရဲ႕ဖြယ္မ်ားကို အစြမ္းကုန္ ဖံုးကြယ္ထားေသာ “ေၾကာင္သူေတာ္မ်ား” ျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ဘာေၾကာင့္နည္း။
“ခိုးတတ္လွ်င္ ရုိးတတ္”ေသာေၾကာင့္တည္း။ တခ်ိဳ႕အခ်က္မ်ား
ကား “ကိုယ့္ထက္သာ၍ မနာလုိ” ကဲ့ရဲ႕ေသာ္လည္း ထုိအကဲ့ရဲ႕
မ်ိဳးကို သူကိုယ္တုိင္ပင္ ခံခ်င္ေကာင္း ခံခ်င္ပါလိမ့္မည္။ ဘာေၾကာင့္
နည္း။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အိမ္သို႔ ဂုဏ္ရွိသေရရွိ ေယာက္်ား
ကေလး ထြက္၀င္ေနရာ၀ယ္ တစ္နယ္လံုး ကဲ့ရဲ႕ၾကရာ၌ အမွန္စင္
စစ္မွာ မိမိတုိ႔ဆီ မလာေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္သကဲ့သို႔တည္း။ ဤ
သို႔လွ်င္ အကဲ့ရဲ႕ခံရမူသည္ မကင္းႏုိင္ေသာ ေလာကဓံ ျဖစ္သည့္
အျပင္ အမွန္အားျဖင့္ ကဲ့ရဲ႕သေလာက္ အျပစ္ရွိခ်င္မွ ရွိမည္။ အျပစ္
ရွိသည္ပင္ ထားဦးေတာ့။ ေၾကာက္သင့္ ရွက္သင့္သေလာက္ထက္
မိမိစိတ္ကို မိမိေျခာက္ေနျခင္းက ပိုေကာင္းပါလိမ့္မည္။

တေစၦေၾကာက္တတ္သူသည္ ညဥ္႔ေမွာင္မုိက္ထဲတြင္ ထန္းပင္ငုတ္
တိုကိုျမင္ရာ၌ ထန္းပင္ငုတ္တိုက လံုး၀မေျခာက္ေသာ္လည္း သူ႔
စိတ္ထဲက “တေစၦပဲ တေစၦပဲ”ဟု အေသအလဲစြဲလမ္း၍ တေစၦ
ကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းေသာေၾကာင့္ ကမၼ႒ာန္းေပါက္ျပီးလွ်င္ သူ႔ေနာက္
သို႔ လုိက္ေနသည္ထင္ကာ မစင္ပါေအာင္ ေျပးရွာသကဲ့သို႔တည္း။
ထုိ႔အတူ အခ်ိဳ႕ကိစၥ၌ မိမိစိတ္မွ မိမိေျခာက္ကာ အလြန္႔ အလြန္
ေၾကာက္စရာဟု ထင္လာတတ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သံယုတ္
ပါဠိေတာ္၌ “ေတာထဲမွာ ခြ်တ္ခြ်တ္သံၾကားတုိင္း ေမာၾကီးပန္းၾကီး
ေျပးရွာေသာ သမင္ပ်ိဳကဲ့သို႔ အကဲ့ရဲ႕ခံရမည္ကို ေၾကာက္ေနသူကို
လည္း စိတ္မတည္သူ၊ စိတ္မခိုင္သူ၊ ေပါ့ဆစိတ္ရွိသူ”ဟု မိန္႔ေတာ္
မူသည္။ ခြ်တ္ခြ်တ္သံၾကားတိုင္း ေျပးရသျဖင့္ သမင္ပ်ိဳမွာ အစာ
ေရစာ မ၀သကဲ့သို႔ ထုိေၾကာက္တတ္သူမွာလည္း မည္သည့္အက်ိဳး
ကိုမွ် မရေခ်။ နဂုိကပင္ အရွက္ရေစေတာ့ဟု သေဘာထား၍ ကဲ့ရဲ႕
ရကား ထုိကဲ့သို႔ ရွက္မွန္းေၾကာက္မွန္း သိလွ်င္ ကဲ့ရဲ႕သူတုိ႔အတြက္
“မ်က္ျဖဴဆုိက္ေလ ဆရာၾကိဳက္ေလ” ျဖစ္ေပလတၱံ႕။

တစ္နည္းတစ္ဖံု စဥ္းစားျပန္လွ်င္ အကဲ့ရဲ႕ခံေနရသည္မွာ တစ္မ်ိဳး
အားတက္စရာ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ေခြးေလွးၾကမ္းပိုး
အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ အစားမ်ိဳးကို အေရးလုပ္၍ မေျပာလိုၾက၊
အေတာ္ထင္ရွားသူကိုမွ ကဲ့ရဲ႕ၾကေသာေၾကာင့္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္
သစ္ပင္အမ်ားရွိရာတြင္ အျမင့္ဆံုးသစ္ပင္သည္ ေလတုိက္အခံရ
ဆံုး ျဖစ္သကဲ့သို႔ ထုိ႔အတူ အထက္တန္းက်ေလ ေလာကဓံေလ
မုန္တုိင္း အတုိက္ခံရေလ ျဖစ္ရကား အကဲ့ရဲ႕ခံရမူကို ဂရုစိုက္၍
၀မ္းမနည္းထုိက္လွသည့္အျပင္ တခ်ိဳ႕ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းမွာ မိမိအထက္
တန္း ေရာက္ေနျခင္း၏ အမွတ္လကၡဏာျဖစ္၍ ၀မ္းသာဖြယ္
ေကာင္းေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သူမဆုိ ကဲ့ရဲ႕မူမ်ားကို အေရးစိုက္ကာ အရာရာ
မတုန္လူပ္ေအာင္ “ေခြးေဟာင္တုိင္း ထ၍ မၾကည့္မိရန္” ျမဲျမံ
ေသာ စိတ္ထား၊ ခိုင္မာေသာ သမာဓိ တရားရွိေအာင္ ၾကိဳးစား
၍ ေလ့လာၾကရမည္။ အကဲ့ရဲ႕ခံရသည့္အခါတုိင္း “ငါ၏စိတ္မ်ား
ဘယ္အေျခ ေရာက္ေအာင္ ခိုင္မာေနပါလိမ့္မည္နညး္”ဟု စဥ္း
စဥ္းစားစား သတိထားကာ အကဲ့ရဲ႕ဒဏ္ကို အရသာခံၾကည့္
ပါေလ။
ကဲ့ရဲ႕ရာ၌ မတုန္လူပ္သကဲ့သို႔ ခ်ီးမြမ္းသည့္အခါ၌လည္း သိ
သိသာသာၾကီး မျပံဳးမိေစဘဲ “အလုပ္ေကာင္း၍ အက်ိဳးရ
သည္မွာ ဓမၼတာပဲ”ဟု ႏွလံုးသြင္းလ်က္ သန္႔ရွင္းေသာ
စိတ္ထားျဖင့္ “အျခားသူမ်ားလည္း ငါ့ကဲ့သို႔ ဂုဏ္ရွိကာ
အခ်ီးမြမ္းခံရပါေစ”ဟု အမွ်ေ၀သေဘာျဖင့္ စိတ္မေနာ
ေကာင္းသင့္ၾကေပသည္။ (သုခ ဒုကၡတုိ႔သေဘာကား
ထင္ရွားျပီ။)

အခ်ဳပ္ကား - ေလာကဓံ ၈-ပါးတြင္ အေကာင္း ၄-ပါးကို
“ဣ႒ာရုံ(အလိုရွိအပ္ေသာအာရုံ)” ဟုေခၚသည္။ မေကာင္း
၄-ပါးကို “အနိ႒ာရုံ(အလိုမရွိအပ္ေသာအာရုံ)” ဟုေခၚသည္။
ေရွးေရွးဘ၀မ်ားစြာ သံသရာက ကံေကာင္းကံဆုိး (ကုသိုလ္
အကုသိုလ္) ၂-မ်ိဳးကို ျပဳလာခဲ့ေသာ ငါတုိ႔မွာ ထုိဣ႒ာရုံ
အနိ႒ာရုံ အမ်ိဳးစံုႏွင့္ အမွန္ေတြ႕ၾကံဳၾကရေတာ့မည္။ ထိုကဲ့
သို႔ ေတြ႕ၾကံဳရာ၌ ထုိဣ႒ာရုံ အနိ႒ာရုံ ေလာကဓံ ေလမုန္
တိုင္းကို မိမိ၏ လံု႔လစြမ္း ဉာဏ္စြမ္းတုိ႔ျဖင့္ နည္းလမ္းရွိသ
မွ် ခုခံကာကြယ္ၾကျပီးလွ်င္ အၾကင္သို႔ေသာ နိဗၺာန္ဆိပ္ကမ္း
သို႔ ေမွ်ာ္မွန္းကူးခပ္ရမည္။

ဥပမာ - ပင္လယ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနေသာ မာလိန္မွဴးတုိ႔၌ အခါခပ္သိမ္း ျငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာ ေက်ာ္လြန္ရလိမ့္မည္
ဟု မေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္။ မၾကာမၾကာပင္ သာမန္လွဳိင္းေလး၊ ျပင္း
ထန္ေသာလွဳိင္းေလး၊ သေဘာၤာကိုပင္ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္
ေသာ လူိင္းေလးမ်ားကို ေတြ႕ၾကံဳရေပသည္။ ထိုသို႔ ေတြ႕
ၾကံဳရာ၀ယ္ ကြ်မး္က်င္ေသာ မာလိန္မွဴးတုိ႔မွာ မိမိတုိ႔ လံု႔လ
စြမ္း၊ ဉာဏ္စြမ္းတုိ႔ျဖင့္ ထုိလူိင္းေလးမ်ားကို ခုခံ၍ မိမိလုိရာ
ဆိပ္ကမ္းသို႔ ေရာက္ႏုိင္ၾကသကဲ့သို႔တည္း။

ကတတၱာ နာနာကမၼာနံ၊
ဣ႒ာနိေ႒ပိ အာဂေတ။
ေယာနိေသာ တိတၳံ သႏၶာယ၊
တေရယ် နာ၀ိေကာ ယထာ။

နာနာကမၼာနံ = ကံေကာင္းကံဆုိး အမ်ိဳးမ်ိဳးတုိ႔ကို။ ကတတၱာ
= ဘ၀မ်ားစြာ သံသရာ မကြာထက္ၾကပ္ ျပဳအပ္ခဲ့ေလေသာ
ေၾကာင့္။ ဣ႒ာနိေ႒ = အေကာင္းအဆုိး အာရုံ ၂-မ်ိဳးသည္။
အာဂေတပ = အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ေပၚလာခဲ့ပါေသာ္
လည္း။ နာ၀ိေကာ ယထာ = ပင္လယ္ကိုကူး မာလိန္္မွဴးကဲ့
သို႔။ ေယာနိေသာ = သင့္တင့္ေလ်ာ္ကန္ ေတာ္မွန္ထံုးအရ
အသံုးက်မည့္ လံု႔လပညာ အလိမၼာျဖင့္။ တိတၳံ = ဒုကၡမီးစက္
ဆူဆူပြက္သည့္ ဤဘက္ကမ္းမွ စခန္းထဖုိ႔ နန္းမေခမံ ေနရ
ဗဏ္နန္း ဟိုဘက္ကမ္းကို။ သႏၶာယ = စိတ္စဥ္ေျဖာင့္တန္း
ေကာင္းစြာမွန္း၍။ တေရယ် = ေလာကဓံလူိင္း ေလမုန္တုိင္း
ေၾကာင့္ မဆုိင္းမလူပ္ ဉာဏ္အားထုတ္လ်က္ သုတ္သုတ္
လ်င္စြာ ကူးခပ္ရာသတည္း။

ဤသို႔လွ်င္ ေလာကဓံ ၈-ပါးေၾကာင့္ စိတ္လူပ္ရွားျခင္း မရွိ၊
အရွည္ကို ေျမာ္ျမင္၍ ၾကိဳတင္စီမံေလ့လည္းရွိ။ မိမိစီမံသည့္
အတုိင္း အက်ိဳးရွိေအာင္ ၀ီရိယလည္းရွိသူတို႔မွာ ကိုယ္ဆင္း
ရဲမူ ဒုကၡ၊ စိတ္ဆင္းရဲမူ ေဒါမနႆတုိ႔မွ ကင္းကြာ၍ ခ်မ္းခ်မ္း
သာသာႏွင့္ ပါရမီကုသိုလ္မ်ားကို ၾကိဳးစားျဖည့္က်င့္ကာ
လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္သူ ျဖစ္ပါလိမ့္သတည္း။

“ေလာကဓံေတြ႕ရုိးမုိ႔၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႕ရမယ္။
စိတ္အေန မတုန္လူပ္ေအာင္၊ ထိန္းခ်ဳပ္ပါ့ကြယ္”

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ကိုယ္က်င့္အဘိဓမၼာစာအုပ္မွ
ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။

Credit To (ေမတၱာရိပ္မွ)
Read More »

စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မွုလြဲမွားျခင္း၊ နွင့္ ျပည္ပရန္အနၱရာယ္မ်ား


စစ္အစိုးရဟာ နိုင္ငံတကာရဲ့ ဖိအားေပးမွုေတြ မ်ားလာျပီး ျပည္တြင္းမွာလည္း စစ္အစိုးရကို ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးက လံုးဝမလိုလားတာရယ္ ေနာက္ျပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈကို ဖယ္ရွားႏိုင္ေရးအတြက္ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားကို ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ ကတိေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပး ျပီး အရပ္သား အစိုးရအသြင္ ေျပာင္းခဲ့တာဘဲျဖစ္ပါတယ္။ အစုိးရကုိ ျပည္သူေတြ ႀကိဳက္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ျမန္မာအစိုးရ အေနနဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကို လိုလားေနၾကတာျဖစ္ၿပီး အီဂ်စ္ႏိုင္ငံႏွင့္ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံမ်ိဳးလို ဟန္ျပဒီမိုကေရစီ က်င့္သုံးတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို အေမရိကန္ႏိုင္ငံက မဟာမိတ္ႏိုင္ငံမ်ားရဲ႕ လုံၿခဳံေရးႏွင့္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအတြက္ ေရွးရႈကာ အေျခအေနအရ ေထာက္ခံအားေပးတဲ့ ပံုစံလိုမ်ိဳး လိုလားေနၾကတယ္လို့ သံုးသပ္ရပါတယ္။စစ္အစိုးရဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကသာ ေထာက္ခံအားေပး ေထာက္ပ့ံလာမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္မေရြး တရုတ္ႏိုင္ငံကို ပစ္ပယ္ဖို႔ ဝန္မေလးတတ္တဲ့အထိ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးကို အရွင္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ နီးစပ္လာတာနဲ႔အမွ် တ႐ုတ္အစိုးရအဖို႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ပိုမိုျမင့္တက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာအစုိးရ အေနနဲ႔ အေမရိကန္နဲ့ ေျပလည္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ တရုတ္ျပည္ရဲ႕ဆက္ဆံေရး ကေတာ့ျပႆနာေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။ ေတာင္ကိုးရီးယား စစ္ဘက္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေျမာက္ကိုးရီးယား စစ္ဘက္ပညာရွင္မ်ားအား တၿပိဳင္နက္တည္း တစ္ဖြဲ႔ႏွင့္ တစ္ဖြဲ႔မသိေအာင္ ကပစ စက္ရုံမ်ားတြင္ ေနရာခ်ထားခဲ့တာ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ရန္သူႏွစ္ႏိုင္ငံတို႔က မိမိႏိုင္ငံနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးလာမႈကို အလႊဲသုံးစားလုပ္ကာ ဆက္ဆံသြားတာ ကိုလည္းေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ မူ၀ါဒဟာ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေရးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာမႈအေပၚ စစ္အာဏာရွင္ေတြက ႀကိတ္ၿပီး၀မ္းသာေနပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးကို ျပန္လည္ သုံးသပ္ရရင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ ႐ုရွားႏိုင္ငံတို႔ရဲ႕ စစ္လက္နက္ပစၥည္းေတြကုိ ဝယ္ယူ အားေပးၿပီးေတာ့ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြေပးရင္း အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ဗီတို အာဏာေတြကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ ႐ုရွားနဲ႔ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံေတြကလည္း ႏ်ဴကလီးယားကိစၥနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းလို့ ျမန္မာႏုိင္ငံအား တုိက္႐ိုက္ အားေပးေနတာကို ႏုိင္ငံတကာက ေထာက္ကြက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ဆင္ေဝွ႔ရန္ေရွာင္ လုပ္ခဲ့တာမ်ိဳး ေတြ ေတြ႔ခ့ဲ့ရပါတယ္။ေျမာက္ကိုးရီးယားႏိုင္ငံကိုလည္း ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ျပီးေတာ့ အႏုျမဴဓာတ္ေပါင္းဖို နည္းပညာ ရရွိေရးအတြက္ စည္း႐ုံး ေဆာင္ရြက္ဖို႔ မဟာဗ်ဴဟာခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ေျမာက္ကိုးရီးယား အေနန႔ဲကလည္း စားနပ္ရိကၡာ ျပတ္ေတာက္ေနခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက လက္နက္၊ ခဲယမ္း ရယူလိုမႈနဲ႔ ေငြေၾကးအစား သူတို႔လိုလားေနတဲ့ ရိကၡာနဲ႔ လဲလွယ္ ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သံတမန္ေရးကို ျပန္လည္ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမာက္ကိုးရီးယားနဲ႔ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံက ႏ်ဴကလီယား နည္းပညာကို ရယူထားဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနသလုိ ႐ုရွားႏိုင္ငံနဲ႔လည္း စြမ္းအင္က႑ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ႏ်ဴကလီယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုတည္ေဆာက္ဖို့ႀကိုးစာခဲ့ႀကျပန္ပါတယ္။စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရး ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးၿပီး ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေတြ၊ မူဝါဒနဲ႔ လုပ္ထုံုးလုပ္နည္းေတြကို မၾကာခဏ ျပင္ခဲ့တာေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ ရပ္တည္ေရးႏွင့္ လုံၿခဳံေရးကို အဓိကထားၿပီး စည္းရုံးေဖာ္ေဆာင္တာေတြ၊ စစ္အင္အားႀကီးမားေအာင္ တိုးခ်ဲ႕ ျဖည့္တင္းေနတာေတြ၊ အႏုျမဴ လက္နက္ပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ ေျမာက္ကိုးရီးယားႏိုင္ငံႏွင့္ အင္အားႀကီးမားတဲ့ အီရန္ႏိုင္ငံလိုမ်ိဳးကို အားက်ေနတာေတြ၊ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကို ခန္႔မွန္းလို႔မရဘဲ ပြင့္လင္းမႈ မရွိတာေတြ၊ ျပည္သူေတြအား မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္၊ တံခါးပိတ္၀ါဒ က်င့္သုံးလိုတာေတြေၾကာင့္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေရးကို မငဲ့ကြက္တဲ့ တကိုယ္ေကာင္းဝါဒသာ ျဖစ္ပါတယ္။နိုင္ငံေတာ္အတြက္မဟုတ္ဘဲ သူတို့အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္သာလုပ္ေဆာင္ခ့ဲႀကတာကိုလည္းေတြ့ျမင္ႀကရမွာပါ။မည္သည့္နိုင္ငံကမွ မိမိအတြက္အက်ိုးမရွိရင္ ကူညီႀကမွာမဟုတ္ပါဘူး။
တရုတ္ႏိုင္ငံကိုေတာ့ ကယ္တင္ရွင္၊ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးသဖြယ္ သေဘာထားကာ ေလးစားေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ ဆက္ဆံေရးအသြင္မ်ိဳး ထားရွိထားျပီး UWSA “၀” ေတြကို ကိုင္တြယ္လို႔မရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအေပၚ ဘ၀င္မက် ျဖစ္ေနပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ တရုတ္ႏိုင္ငံကို ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္ ခ်စ္ၾကည္ေရးလို႔ ေလသံပစ္ေနေသာ္လည္း မူးယစ္ေဆးဝါး ျပႆနာေတြနဲ့ ပါတ္သက္လို့ UWSA ကုိ ဘယ္လုိ ကုိယ္တြယ္ရမလဲဆုိတာသူတို့ကိုယ္တိုင္ မေျဖရွင္းနွိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေမရိကန္အစုိးရက တစံုတရာ ေျဖရွင္းေပးမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပံုရပါတယ္။ တရုပ္အစိုးရကလည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေနာက္ဘက္တံခါး ပိုမိုလံုၿခံဳစိတ္ခ်ရေစဖို႔ UWSA ကိုပါ ၾကားခံနယ္ေျမ ထပ္မံထားႏိုင္မွ ပိုမိုလံုၿခံဳမယ္လို႔ ယူဆဟန္တူပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တရုတ္အစုိးရက ‘ဝ’ UWSA အဖြဲ႔ကုိလည္း ခုိင္မာေတာင့္တင္းေအာင္ ပ့ံပုိးထားလွ်က္ ရွိပါတယ္။ အေမရိကန္အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ ထုိးေဖါက္ ဝင္ေရာက္လာမွာ တရုတ္တို႔ မလုိလားဟန္ သေဘာမက်တဲ့ အရိပ္လကၡဏာေတြ ျပသေနပါတယ္။ တရုတ္အေနနဲ့့ကလည္း နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ျမန္မာအစုိးရနဲ႕တုိက္ရိုက္ ထိေတြ႕ဆက္ဆံရတာမဟုတ္ပဲ လူမ်ိဳးစုတစ္ခု(သို႕)လက္နက္ကိုင္တစ္ဖြဲ႕ဖြဲ႕ကို ၾကားခံထားျပီး ဆက္ဆံတာကို ပိုၾကိဳက္ေနတဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ UWSA အဖဲြ႔ဟာ လက္နက္ကိုင္အင္အား ၃ ေသာင္းေလာက္ ရိွမယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းထားၿပီး တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖဲြ႔ေတြထဲမွာေတာ့ အင္အား အေတာင့္တင္းဆံုး အဖဲြ႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ‘၀’ေဒသအတြင္းမွာ တ႐ုတ္စကားဟာ ေဒသသံုးစကားျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္စာက ႐ုံးသံုးစာလို ျဖစ္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ေငြေၾကးကိုသာ သံုးစြဲၿပီး တ႐ုတ္ႏုိင္ငံနဲ႔ သီးျခား ႏိုင္ငံျခားဆက္ဆံေရး ရွိပါတယ္။ UWSA “ဝ” မ်ား တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲ တက္ေရာက္ေနတယ္ သတင္းၾကားရလို႔ ဦးေအာင္မင္းအား အေျပးအလႊား သြားေရာက္ေခ်ာ့ေမာ့ခုိင္းကာ ျမန္မာႏိုင္ငံ လႊတ္ေတာ္မ်ားသို႔ တက္ေရာက္ေလ့လာဖိတ္ၾကားခုိင္းတဲ့ အထိျဖစ္ရပ္မ်ားျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္း ႏုိင္ငံေတြထဲက ထုိင္းႏုိင္ငံႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံ ေတြကလည္း သတိထားဆက္ဆံေနရတဲ့ ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ နယ္နိမိတ္ ၿခံစည္းရိုးမ်ား ခတ္ျခင္းႏွင့္ တပ္မတပ္မ်ားလည္း အလုံးအရင္းနဲ႔ ေနရာခ်ေပးထားတာကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ရဲ့ လူမ်ိူးဝါးမ်ိုမွုျပသနာ၊အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွလည္းတရားမ၀င္စီးပြားရွာမႈေၾကာင့္မူးယစ္ေဆးဝါးမ်ားျဖန္ခ်ီျပီး ဆလံုအမ်ိုးသားမ်ားကိုမူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲခံရေသာေႀကာင့္ ဆလံုအမ်ိဳးသား ရွားပါးလာျပီး အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ား သာအလုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ေနႀကရပါတယ္ပင္လယ္ေပ်ာ္ ေမာ္ကင္းလူမ်ိဳးတို႔မွာ က်န္မာေရး၊ ပညာေရးခ်ိဳ႔တဲ့သည့္အျပင္ မွတ္ပံုတင္ပင္မရွိသည့္အတြက္လူမ်ိဳးပါေပ်ာက္မည့္အေရးႏွင့္ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ဆလံုေခၚေမာ္ကင္းတို႔၏ေျမသည္ ၁၉၆၆ မွစၿပီးတည္ရွိခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တစ္ခုတည္းေသာ လန္ပိကၽြန္းျဖစ္ပါတယ္္။ လန္ပိကၽြန္းဟာ တနသၤာရီတိုင္းေဒသႀကီး ဘုတ္ျပင္းေဒသ ၿမိတ္ၿမိဳ႕မွ ေသာ္၎ ေကာေသာင္းမွေသာ္၎ ေရလမ္းျဖင့္ သြားေရာက္ရေသာအဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ျမန္မာတို႔၏ေဒသျဖစ္ျခင္းလန္ပိကၽြန္းသည္အၿမဲစိမ္းသစ္ေတာ၊ဒီေရေတာ၊သဲေသာင္သစ္ေတာ၊ေရသယံဇာတမ်ားေပႀကြယ္ဝၿပီး ေတာင္တန္းမ်ားျဖင့္စုဖြဲထားၿပီးဆလံုလူမ်ိဳးတို႔ေနထိုင္က်က္စားရာေဒသျဖစ္ပါတယ္။ အသိပညာရွာေဖြမႈအခြင့္အေရးအားနည္းေသာ စိတ္ရင္းျဖူေသာ ဆလံုတိုင္း ရင္းသားမ်ားရွိရာသို႔ စီးပြားေရးသမားမ်ားေရာက္ရွိလာၿပီး ကဘန္းေခၚ ေရွးဆလံုအိမ္ေလွႀကီးမ်ားကိုဝယ္ယူကာ ဆလံုလူမ်ိဳးမ်ားကို ကင္းမြန္မွ်ားရန္ အငွားျပန္ခ်ၾကပါတယ္။ မူးယစ္ေဆးဝါးမ်ားျဖန္ခ်ီျပီး ဆလံုအမ်ိုးသားမ်ားကိုမူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲခံရေသာေႀကာင့္ ဆလံုအမ်ိဳးသား ရွားပါးလာျပီး အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ား သာ ထိုအလုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ေနႀကရၿပီး လုပ္ငန္းရွင္မ်ားထံသို႔ ထက္ဝက္ေစ်းျဖင့္ မျဖစ္ မေနေရာင္းခ်ေနရျခင္းအျပင္လန္ပိကၽြန္းသို႔အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွလည္းတရားမ၀င္စီးပြားရွာမႈေၾကာင့္တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္သိသာစြာယိုယြင္းလာပါတယ္။တရားမ၀င္သစ္ခိုးထုတ္ျခင္း၊ေရသယံဇာတမ်ားဖမ္းစီးျခင္း၊မိုင္းခြဲငါးဖမ္းျခင္းမ်ားေၾကာင့္သႏၱာေက်ာက္တန္းမ်ားပင္ပ်က္စီးေနပါျပီ။အခုလိုဘာေၾကာင့္တစ္ဖက္ႏိုင္ငံကလူေတြလာၿပီးလုပ္ေနၾကရပါသလဲ၊တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈထုတ္ျပန္ထားတဲ႔ဥပေဒေတြမစိုးမိုးလို႔ပါ။စစ္အစိုးရဟာ ထုိင္းႏိုင္ငံကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ေနာက္ေက်ာ လံုျခံဳေရးအတြက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကိုလည္း စီးပြားေရး မက္လံုးေတြ ေပးကာဆက္ဆံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးအရ အထူးသျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံကိုလည္း သတိထား ဆက္ဆံေနရပါတယ္။ တရုတ္နယ္စပ္နဲ႔ ထိစပ္ေနတဲ့ သဘာ၀သစ္ေတာမ်ားမွ သစ္မ်ားကို တရုတ္တို႔နဲ႔ ၄င္းတို႔ရဲ႕ လက္ပါးေစ နယ္ေျမခံမ်ားက တရားမ၀င္ ခုတ္လွဲျပီး တရုတ္ျပည္ဘက္ကို ခိုးထုတ္ေနၾကတာ အခုဆိုရင္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုမက ၾကာျမင့္ခဲ့ပါျပီ။ ၁၉၉၃ ခုနွစ္ေလာက္ကစလို႔ တရုတ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာရွိတဲ့ ကၽြန္းသစ္ေတြကို အၾကီးအက်ယ္ စတင္ခိုးယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာ့သစ္ေတာထဲမွာ သစ္ခိုးယူမႈဟာ အဆမတန္ မ်ားျပားလာလိုက္တာ ပြဲေတာ္ၾကီးတစ္မွ်ပါပဲ။ သစ္မာသာမက ကၽြန္းသစ္ကိုပါ ေရာေယာင္ ခုတ္လွဲထုတ္ယူလာျပီး ေဒသခံ/ တိုင္းရင္းသားမ်ားသာမက တရုတ္လူမ်ိဳး အစစ္ေတြပါ ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္လာကာ ကားၾကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ ထင္သလို ခိုးယူပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္း/တမလန္းႏွင့္ ပိေတာက္အပါအ၀င္ အဖိုးတန္သစ္မ်ား ကုန္သြားလို႔ တရုတ္ေတြက ကညင္/ေၾကးလန္/စကား၀ါ စတဲ့ သစ္မ်ိဳးမ်ားကိုပါ ခိုးယူေနၾကေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္။ သစ္အပါအ၀င္ ေက်ာက္စိမ္း/ေရႊ စတဲ့ သဘာ၀ အရင္းအျမစ္ေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ေဒသျဖစ္ေပမဲ့ ေဒသခံ လူထု အမ်ားစုကေတာ့ မည္သည့္ အက်ိဳးေက်းဇူးမွ် မခံစားရပဲ ဆင္းရဲတြင္းနက္လွ်က္ ရွိေနပါတယ္။ ဒါဘယ္သူေတြရဲ ႔ တာ၀န္မဲ့မႈပါလဲ?ရန္သူလွဳပ္ရွားမွဳရွိေသာ အညိဳေရာင္နယ္ေျမေတြမွာရွိတ့ဲ ေက်းရြာေတြကို စုစည္းဖို႔ ေနရာ ေျပာင္းေရႊ႔ခိုင္းတဲ့အခါ ရြာသူရြာသားမ်ားက မေျပာင္းေရႊ႕ေပးႏုိင္ေႀကာင္း အာခံရာမွ ေဒါသထြက္ျပီး အစိတ္သားေတာင္မခ်န္နဲ႔၊ အမိန္႔ကိုအာခံရင္ ရြာေတြေရာ ရြာသားေတြေရာ အကုန္ရွင္းပစ္ဆိုသည္႔ ညႊန္ႀကားခ်က္ေတြ ၁၉၉၆၊ ၁၉၉၇ က စျပီး စစ္တပ္ဟာ တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမေတြမွာ လူသတ္၊ မုဒိန္းက်င့္မွဳမ်ား အပါအဝင္ မတရားမွဳမ်ားကို အမိန္႔ရ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ရခဲ့သလို ျဖစ္လာခ့ဲတာပါ။ ေရဗူးေပါက္တာမလိုခ်င္ ေရပါတာဘဲလိုခ်င္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို လက္ကိုင္ထားျပီး အရပ္သားေတြအေပၚ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ အေရးယူမွဳ တစ္စံုတရာ မရွိေတာ့ပါ။လူ႔အခြင့္အေရး အေျမာက္အမ်ားကို ခ်ိဳးေဖါက္ေနမွဳန႔ဲ ျမန္မာအစိုးရ အဆက္ဆက္ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္ေနမွဳေတြ ေႀကာင့္ ေက်ာင္းသား၊ ဘုရားသား၊ စစ္သား၊ တိုင္းရင္းသား၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ အေျခခံ လူတန္းစားအားလံုး ဘယ္ဘဝကို ေရာက္ေနႀကတယ္ ဆိုတာကိုလဲ လံုး၀ မေမ့ႀကပါန႔ဲ။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္က လက္ရွိတုိင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ရွိ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုး စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ရင္နာစရာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒီအမွားေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္လံုးမွာ ရွိေနတာပဲေလ။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကိုမွ အျပစ္မဆုိသာဘူး။ ဒီလိုအျဖစ္ေတြ မျဖစ္ေအာင္ကိုသာ ႏွစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္ေတြက နုိင္ငံေရးအရ ညွိႏိႈင္း အေျဖရွာၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စူပါပါဝါနိုင္ငံႀကီးေတြ ဝန္းရံေနတဲ့ က်ြန္ေတာ္တို့ ျမန္မာႏိုင္ငံလို ႏိုင္ငံမ်ဳိးမႇာစစ္တပ္အင္အားမေတာင့္တင္းရင္ဘယ္လိုျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုလဲက်ြန္ေတာ္တို့သိသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္ဟာ ႏိုင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႕ ေ၀းေ၀းေနရပါမယ္။ တကယ္ေတာ့ဦးသိန္းစိန္ဟာ လည္း လက္ေတြ႔သမားမဟုတ္ဘဲ စာေတြ႔သက္သက္သာ ရုံးလုပ္ငန္းဆန္ဆန္ လုပ္ေနသူျဖစ္ရာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတိုးတက္ေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးအား ႀကိဳးပမ္းဖို႔ေနေနသာသာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ေတြ႔ဆုံေရးေတြမွာေတာင္ ႀကိဳးပမ္းမႈ အလွမ္းေ၀း ေနေသးတဲ့ ရုပ္ေသးရုပ္ တစ္ရုပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။က်ြန္ေတာ္တို့နိုင္ငံမွာ အေရးတႀကီး လုပ္ေဆာင္ရမွာက အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊ တရားစီရင္ေရး၊ အစိုးရ၊ တပ္မေတာ္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြအၾကား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုဖန္တီးႏိုင္စြမ္းက အေရးပါပါတယ္။
Credit To ဇာ္ဝမ္းေမာင္
Read More »

အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားၾကဖုိ႔ လုိပါသည္


(သိန္းထက္ေအာင္)

Photo: အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားၾကဖုိ႔ လုိပါသည္
................................................
(သိန္းထက္ေအာင္)

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ႏႈန္းမွာ ယခင္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုေသာ္လည္း စနစ္တက် စာရင္းေကာက္မည္ ဆိုပါက ထို႔ထက္ ပိုမိုမ်ားျပားႏိုင္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားသည္ဟု  ၇.၅.၂၀၁၃ ရက္ေန႔ ထုတ္  The Voice Daily Newspaper တြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္လည္း အဆိုပါ ၂၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ဆိုသည္ကို ဘဝင္မက်သည္မွာ  ၾကာပါၿပီ။ သို႔ရာတြင္ကြၽန္ေတာ္ မေျပာရဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽမ္းက်င္သူ တစ္ဦးမဟုတ္သည့္အျပင္ ထိုကိန္းဂဏန္းသည္ မည္သည့္ေနရာမွ မည္ကဲ႔သို႔ ရရိွထားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက ထုတ္ျပန္ေသာ အခ်က္အလက္ဟုလည္း သတင္းတစ္ခုက ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္တြင္းက အေျခအေန အခ်က္အလက္တစ္ခုကို ျပည္ပအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက သတ္မွတ္ထုတ္ျပန္ျခင္းသည္ မည္မွ်အထိ မွန္ကန္မႈ ရိွႏိုင္ပါမည္နည္း။ အကယ္၍ ျပည္တြင္းကပင္ ရရိွေသာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ ကို အေျခခံ၍ တြက္ခ်က္သည္ဟု ဆိုပါကလည္း မည္သည့္စံျဖင့္ တြက္ခ်က္ပါသနည္း။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲေသာ အိမ္ေထာင္စုတစ္စု၏ ဝင္ေငြကို အနည္းဆံုး မည္မွ်သတ္မွတ္ထား ပါသနည္း။ ဥပမာ- အခ်ဳိ႕အိမ္ေထာင္စုမ်ား တြင္ မိသားစုေလးဦး ရွိေသာ္လည္း တစ္ဦးတည္း၏ ဝင္ေငြကို မီွခိုစားေသာက္ ေနရေသာမိသားစုႏွင့္ မိသားစုဝင္သံုးဦးက ဝင္ေငြရွာေနေသာ မိသားစု စသည္ျဖင့္ ရိွသက့ဲသို႔ အဆိုပါမိသားစုမွာပင္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးရိွ ေသာမိသားစု၊ ထိုေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလး၏အတန္း စသည္ျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ဖို႔ လိုအပ္သလို  မိသားစုဦးေရႏွင့္ ဝင္ေငြ ထြက္ေငြအခ်ဳိးကို စံတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားရိွရန္လည္း လိုအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုေသာအျဖစ္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမသိ၍ ေရးေနေသာ္လည္း ပညာရွင္မ်ား အေနႏွင့္ တြက္နည္းခ်က္နည္းမ်ား ရိွမည္ ျဖစ္ပါသည္။ 

မည္သည့္တြက္နည္း အမ်ဳိးအစားပင္ျဖစ္ပါေစ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို အေျခခံရမည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ လက္ခံရပါလိမ့္မည္၊ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းရဖို႔ ဆိုလွ်င္လည္း ေျမျပင္ပကတိအမွန္ တကယ္ရိွေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကပင္ အေထာက္္အကူ ျပဳပါလိမ္႔မည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အစိုးရလက္ထက္က လူႀကီးတစ္ဦး စကားေျပာရာတြင္ "က်ဳပ္တို႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္စားႏိုင္၊ ေသာက္ႏိုင္၊ ေခ်ာင္လည္လာတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြကိုၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္" ဟူ၍ ေျပာဆိုခဲ့ဖူး သည္ကိုလည္း ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိ ပါသည္။

ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေခတ္၊ စနစ္မ်ားတြင္ အခြင့္အေရးသာ ရမည္ ဆိုလွ်င္ ၾကြက္ကိုပင္ ေရဆင္ဟု ေျပာရမွာ ဝန္မေလးသူမ်ား၊ အေျခာက္အလွန္႔ ခံထားရသည့္အတြက္ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း မတင္ျပရဲသည့္ အေၾကာက္္တရားေအာက္မွ ဝန္ထမ္းငယ္မ်ား ႏွင့္ ရရိွထားသည့္ ရာထူးႏွင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံး မခံႏိုင္သည့္ အလယ္အလတ္ႏွင့္ ထိပ္ပိုင္း ရာထူးမ်ားကို ရရိွထားၾကသူမ်ားက ကိန္းဂဏန္း အမွားအယြင္းမ်ားကို တင္ျပခဲ့ၾကၿပီး  ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံႀကီးလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံ (Developing Country) အဆင့္မွသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနိမ႔္က်ဆံုးႏိုင္ငံ (Least Developed Country) အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့သည္ကို အားလံုးအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၈ဝ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က လယ္တစ္ဧကလွ်င္ ပ်မ္းမွ်တင္း ၄၀၊ ၅၀ ခန္႔ေသာ ထြက္ေသာအခိ်န္ ျဖစ္ပါသည္။ အေကာင္းဆံုးလယ္ကို အေကာင္းဆံုးမ်ဳိးစပါး အသံုးျပဳၿပီး ဓာတ္ေျမၾသဇာမ်ား    စနစ္တက် ထည့္ေကြၽးပါမွ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္း ၇၀၊ ဂ၀၊ ၉၀ သာ အမ်ားဆံုး ထြက္ႏိုင္ၿပီး တင္းတစ္ရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာထြက္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ နတ္ျပည္မွ  ဦးမာဃ လာေရာက္ ကူညီလွ်င္ပင္ ရႏိုင္မည္ဟု (ထိုအခ်ိန္က) မည္သူမွ် မထင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ လူ႔ျပည္မွ ဦးမာဃကေတာ့ ထိုကိစၥကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး အုတ္ဖိုၿမိဳ႕နယ္မွ လယ္သမားႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူက တစ္ဧကလွ်င္ တင္းတစ္ရာမက (ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) တစ္ဧကလွ်င္ တင္းႏွစ္ရာေက်ာ္၊ သံုးရာနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး  ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္သြားပါသည္။ အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ား အားလံုးသို႔လည္း တစ္ဧက အနည္းဆံုးတင္းတစ္ရာ ထြက္ရိွေရး ေဆာင္ရြက္ရန္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ထြက္ရိွလာပါသည္။ ဦးမာဃလည္း အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး ဆိုသည့္ အတိုင္း မၾကာမီပင္  ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ံုး ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။

မဆလ တစ္ပါတီေခတ္က အသံုးအႏႈန္းအတိုင္း သံုးရမည္ဆိုလွ်င္ ေဒသပါတီမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈ၊ တိုင္း ျပည္သူ႔ေကာင္စီတို႔၏ ႀကီးၾကပ္မႈတို႔ျဖင့္ စပါးအထူး အထြက္တိုး ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို က်င္းပခဲ့ရာ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါသည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္းတစ္ရာေက်ာ္ စသည္ျဖင့္ ထြက္ၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းထြက္ေပၚ လာေသာ သတင္းမ်ားအရ ထိုၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး ေဘးလယ္ကြက္မ်ားမွ စပါးႏွံမ်ားကို ႀကိဳတင္ရိတ္သိမ္းထားကာ ေရာေႏွာ ခ်ိန္တြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရိွၾကရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင့္ ပိုမိုတိုးတက္လာပါသည္။

စာရြက္ေပၚတြင္  စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္း တိုးၿပီးေနာက္ စိုက္ဧကမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရပါေတာ့သည္။ သည္ေနရာ တြင္လည္း ကြင္းဆင္းတိုင္းတာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္မ်ား ရိွသကဲ႔သို႔ မျဖစ္မေန တြန္းအားေပး ေစခိုင္းသည့္အတြက္ စားပြဲေပၚတြင္ တုိးလာေသာ စိုက္ဧကမ်ားကလည္း ပမာဏ မေသးလွပါ၊ ဥပမာ- လယ္သံုးဧကရိွေသာ   လယ္သမားႀကီး ဦးျဖဴ၏ လယ္တြင္ တစ္ဧက တိုးသကဲ႔သို႔ လယ္ငါးဧကရိွ ေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးနီ၏ လယ္တြင္ ႏွစ္ဧက တိုးလာပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ဤသို႔တိုးသည္ကို လယ္သမားႀကီးမ်ား မသိၾကပါ၊ သူတို႔တြင္ ဤသို႔တုိးရန္ ေျမအပိုလည္း မရိွၾကပါ။  ေက်းရြာအုပ္စုမွသည္ ၿမိဳ႕နယ္၊ သည္မွ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကေသာအခါ လယ္ဧကေပါင္း ေထာင္ ေသာင္းခ်ီ၍ တိုးပြားလာ ပါေတာ့သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ ဆိုေသာ္ ဧကသိန္းခ်ီ၍ တိုးပါသည္။ မည္သည့္အခါ အေျဖေပၚသနည္း ဆိုေသာ္ ကုန္သြယ္/လယ္ယာက စပါးဝယ္ယူသည့္ အခါမွ အေျဖေပၚပါသည္။ လယ္သမားမ်ား လက္ဝယ္ သူတို႔တြက္ခ်က္ ထားသေလာက္ စပါးမရိွပါ။ အမွန္တကယ္စိုက္ဧက မရွိ၊ အမွန္တကယ္ အထြက္ႏႈန္း မတိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ပါတီ၊ ေကာင္စီႏွင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းတို႔ စုေပါင္း၍ လိမ္ညာခဲ့ၾကသည့္အတြက္ (စပါးမေရာင္းႏိုင္ေသာ) လယ္သမားမ်ား အဖမ္းခံၾကရပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အဆင္းရဲဆံုး စာရင္းဝင္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေရာက္ရိွခဲ့ရ ပါေတာ့သည္။
                                             
ဤကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္ျမင္ဆိုသည္ကုိ မၾကားလိုသည့္အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ (စာရြက္ေပၚတြင္) ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ရပါသည္။ ေလးႏွစ္စီမံကိန္း ငါးခုၿပီး (အႏွစ္ ၂၀ျပည့္) ေသာအခါ ႏွစ္တိုႏွစ္ရွည္ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား ရည္မွန္းခ်က္ထက္ ပိုမုိ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္ ေခါင္းစီးစာလံုးမည္း ႀကီးမ်ားျဖင့္ လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ၾကပါေတာ့သည္။ ျမန္မာ့စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း၊ ေျမစာရင္း ဦးစီးဌာနမွ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကား စကားသံ မ်ားအရလည္း ၄င္းတို႔အေနႏွင့္ စပါးစိုက္ဧကႏွင့္ အထြက္ႏႈန္းတို႔ကို
မျဖစ္မေန  တိုးျမႇင့္ေပးရေၾကာင္း၊ မတိုးျမႇင့္ေပးႏိုင္ပါက အလုပ္မွထုတ္ပယ္ သည္အထိ အေရးယူခံရေၾကာင္း  စသည္ျဖင့္ သိရိွၾကရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဝန္ထမ္းမ်ားကို လိမ္ညာတတ္ေစရန္ ေလ႔က်င့္ေပးသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါသည္။   
 
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးအခင္း ကာလအၿပီး နဝတအစိုးရ တက္လာေသာ အခါ ဝန္ထမ္းေတြကို အျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားရာတြင္ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ား လိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ႏွစ္တို၊ ႏွစ္ရွည္စီးပြားေရး စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ျဖစ္ရၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး က်ဆင္း ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို မွတ္မိေနပါသည္။  နဝတ အစိုးရသည္ မဆလ အစိုးရ၏ အားနည္းမႈမ်ားကို သင္ခန္းစာယူ၍ ျပင္ဆင္ သင့္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ မွာၾကား ေျပာဆိုရာ၌ “ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က စာရင္းမ်ားလိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾက၍ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ရၿပီး ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ စာရင္းဇယားမ်ား တင္ျပၾကရာတြင္ မလိမ္ မညာ၊ မကြယ္မဝွက္၊ အမွန္အတိုင္း အရိွအတိုင္း တင္ျပၾကရန္” မၾကာခဏ မွာၾကား ေျပာဆိုမႈမ်ား ရိွခဲ႔ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လယ္ယာက႑ စာရင္းမ်ား ေကာက္ယူျပဳစုရာတြင္ ပုိမိုမွာၾကား ေျပာဆိုေလ႔ရိွပါသည္။ 

၁၉၉၄-၉၅ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ေလးလပတ္ အစည္းအေဝးတစ္ခုတြင္ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္မွ အမွန္အတိုင္း ေကာက္ယူထားေသာ လယ္ယာေျမစာရင္းဇယားကို တင္ျပရာ ယခင္ မဆလေခတ္က စာရင္းထက္ ဧကမ်ားစြာေလ်ာ့နည္းလ်က္ ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္တာဝန္ရိွ ပုဂၢိဳလ္က ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း၍ မၾကာမီပင္ ၄င္းၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ခံမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံလိုက္ရပါသည္။ အလားတူပင္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ခ႐ိုင္အတြင္းရိွ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို စာရင္းဇယား အမွန္မ်ားကို ေကာက္ခိုင္းရာ ယခင္ မဆလေခတ္ထက္ စပါးစိုက္ဧကမ်ား ေလ်ာ့နည္းလ်က္ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္ အႀကီးအကဲက “ခင္ဗ်ားတို႔ အရင္တုန္းက အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ၾကေသးဘူး၊ အခုထိ လိမ္ခ်င္ညာခ်င္ၾကတုန္းပဲ၊  စာရင္းအမွန္ေတြ ျပန္ရေအာင္ေကာက္ခဲ့" ဟုဆိုကာ ျပန္လည္ေကာက္ ခိုင္းပါသည္။ သည္ေတာ့ ယခင္မူလ၊ မဆလေခတ္က ေကာက္ယူခဲ့ေသာ စာရင္း(အမွား) ကို ျပန္လည္ျပဳစု တင္ျပေတာ့မွသာလွ်င္ လက္ခံပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဆလေခတ္က အလိမ္ပညာ ဝိဇၨာဘြဲ႕ရရိွခဲ႔ေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားကို နဝတ၊ နအဖေခတ္တြင္ အလိမ္ပညာ မဟာဝိဇၨာဘြဲ႕ ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္ ပါသည္။

အာဏာရွင္တို႔သည္ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ခဲ့ၾကသည္။ မွန္ေနသည္ မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ အမွန္စကားကို မၾကားလိုၾက၊ အမွန္တရားကို ရင္မဆိုင္ဝံ့ၾက၊  အမွန္တရားကို အေၾကာက္တရားႏွင့္ ဖိ၍ ဖုံးကြယ္ၾကသည္၊ ဖံုးကြယ္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာရိွမႈကို မလိုလားၾက၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုေရးသားမႈ မ်ားကို မလိုလားၾက၊ ထိုသို႔ေျပာဆို ေရးသားသူမ်ားကို ရန္လုပ္ၾကသည္၊ အျပစ္ရွာၾကသည္၊ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မတပ္၍ ေထာင္ထဲထည့္ၾကသည္။

ယခုေဆာင္းပါးအစတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ ္ဥကၠ႒ႀကီးက ၄င္း ထင္ျမင္ယူဆသည့္ အတိုင္း ပြင့့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုလိုက္သည္ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ကလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာကိစၥ မ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က မပြင့္မလင္း၊ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ လွ်ဳ႕ိလွ်ဳိ႕ဝွက္ဝွက္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွၾကဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ပြင့္လင္းမွသာလွ်င္ ျပည္သူကသိပါမည္၊ ျပည္သူက သိမွသာလွ်င္ လိုအပ္ေသာ အႀကံဉာဏ္မ်ား ကိုေပးႏိုင္မည္၊ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္ မ်ားသည္ တန္ဖိုးရိွပါသည္၊ ျပည္သူ သည္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ ခံစားရသူျဖစ္၍ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္တို႔သည္ ပို၍  ဘဝဆန္ပါသည္၊ ဘဝႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္ပါသည္။ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကို ပစ္ပယ္၍မရပါ။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ခဲ့သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္မည္သို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ ကိုလည္း အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရိွလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွေသာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ ကိစၥအခ်ဳိ႕ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရိွၿပီး ေနာက္မွလိုက္၍ ျပည္သူကို ခ်ျပရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ေနရသည္မ်ားလည္း ရိွပါသည္။ 

ယခုေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွသည့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ေဝဖန္သမႈ မျပဳလိုပါ။ အားလံုးက ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္ဟူ၍သာ နားလည္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းကို မည္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တိက်မွန္ေသာ ကိန္းဂဏန္း၊ စာရင္းဇယားမ်ား ရရိွဖို႔ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္ကို ရရိွဖို႔လိုပါသည္။ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ႏွင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို (သိေအာင္လုပ္၍) မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ လိုပါ သည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဟု ဆိုရာတြင္လည္း မည္ကဲ႔သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို၍  မည္ေရြ႕မည္မွ် ပိုင္ဆိုင္မႈရိွသူ၊ ဝင္ေငြမည္မွ်ရိွ၍ ထြက္ေငြမည္မွ် ရိွသူ၊  မိသားစုဦးေရ မည္မွ်ရိွသူ စသည္ျဖင့္ မည္သို႔ သတ္မွတ္ထားရိွေၾကာင္း (ဆင္းရဲသား) ျပည္သူမ်ားက မသိရိွရပါ။ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးမ်ားက ေကာက္ယူေပးသည့္ စာရင္းမ်ားလား၊ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း (အရပ္ဘက္)အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက စုစည္းေကာက္ယူေပးသည့္စာရင္းလား  ဟူ၍လည္း မည္သူကမွ် မသိရိွပါ။ ပြင့္လင္းစြာ သိရိွခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မသမာမႈ မ်ားလည္း ရိွႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္ မရိွဆင္းရဲသူမ်ား၊ အမွန္တကယ္ အကူအညီ လိုအပ္သူမ်ား လက္ဝယ္သို႔ ပံ့ပိုးေထာက္ပ့ံမႈမ်ား ေရာက္ရွိၿပီး ဆင္းရဲသားျပည္သူမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရိွၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ ေလာဘေဇာ တိုက္မႈေၾကာင့္ ေလ်ာ့နည္းရမည့္အစား ပိုမိုတိုးပြားလာသည္ ဟူ၍ပင္ ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ပို၍   ခ်မ္းသာခ်င္ၾကသည္၊ ပို၍ရွာေဖြၾကသည္၊ ပို၍ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကသည္၊ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ရိွသူတို႔ကို ပို၍ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ပို၍ ခ်မ္းသာလာၾကသည္။

ကားသံုးစီးရိွသူက ကားငါးစီးျဖစ္လာသည္၊ အိမ္ႏွစ္လံုးရိွသူက အိမ္ သံုးလံုးရိွလာသည္၊ ထို႔ထက္မက ရိွသူကလည္း ပို၍ ပို၍သာ ရိွလာသည္။ သည္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈက ပို၍မ်ားျပားလာသည္။ ဥပမာေပးပါမည္၊ ေဂါက္သီးေဘာလံုး ကေလးကို တင္းနစ္ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္ထားလွ်င္ ေဂါက္သီးေဘာလံုးက နည္းနည္းငယ္သည္၊ ေဘာ္လီေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ပို၍ ငယ္သြားသည္၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ကား  အဆမ်ားစြာ ငယ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရပါမည္။ ဤေနရာတြင္ အခ်ဳိ႕ကဆိုပါမည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ အိုင္းစတိုင္း၏ ႏႈိင္းရသေဘာတရားအရ  မ်က္စိအျမင္၊ စိတ္အထင္ေၾကာင့္သာ ငယ္သြားျခင္းျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ငယ္သြားျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ႏိုင္ပါသည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဥပမာမေပးေတာ့ပါ။ လက္ေတြ႔ျဖစ္စဥ္ကို တင္ျပပါ မည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စီးပြားေရးပညာရွင္ မဟုတ္၍ ေရာင္းလိုအားတို႔ ဝယ္လိုအားတို႔ကို အေသအခ်ာ နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဟင္းရြက္တစ္စည္းကို ေငြက်ပ္တစ္ရာ၊ အသားတစ္ပိႆာလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္ျဖင့္ ဝယ္ စားေနရာမွ ဟင္းရြက္တစ္စည္းလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္၊ အသားတစ္ပိႆာ လွ်င္ ေငြက်ပ္ငါးေထာင္ ျဖစ္သြားပါက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူက ဝယ္စားႏိုင္ ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံမရိွသူက မည္သို႔ဝယ္စား ႏိုင္မည္နည္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကုန္ေဈးႏႈန္း တစ္ခါတက္တုိင္း ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူတို႔က ဝယ္စားႏိုင္၍ ဆင္းရဲသား တို႔က ဝယ္မစားႏိုင္သည္ ရိွေသာ္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကြာဟမႈ က တစ္စတစ္စႏွင့္ မိုးႏွင့္ေျမပမာ ျဖစ္သြားပါလိမ္႔မည္။ 

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း နဝတ အစိုးရ တက္လာၿပီးေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနရာအႏံွ႕တြင္ က်ဴးေက်ာ္ေနထိုင္သူူ မ်ားကို ၿမိဳ႕သစ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာ ခ်ထားေပးပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကို အိမ္ေဆာက္ရန္ အထိုက္ အေလ်ာက္ ေထာက္ပံ႔ေပးသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားကို လုပ္သက္အေလ်ာက္ ေျမကြက္မ်ား ခ်ထားေပး၍ အိမ္ေဆာက္ရန္အတြက္ ဘဏ္ေခ်းေငြမ်ား ထုတ္ေခ်းေပးသည္။ ထိုစဥ္က အစိုးရေပးေသာ ေပ ၂၀_၆၀၊ ေပ ၄၀_၆၀ ေျမကြက္မ်ားေပၚ တြင္ ျပည္သူမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ အသင့္အတင့္ေနႏိုင္၊ ထိုင္ႏိုင္ေသာအိမ္ ေဆာက္ႏိုင္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က အုတ္တစ္ခ်ပ္လွ်င္ တစ္က်ပ္၊ တစ္က်ပ္ခြဲ၊ ဘိလပ္ေျမတစ္အိတ္လွ်င္ ၃၀၀ က်ပ္မွ ၃၅၀ က်ပ္ႏွင့္ သစ္မာတစ္တန္လွ်င္ ေသာင္းဂဏန္းမွ်သာ ရိွေသးသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာကာ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး အိမ္ ေဈး၊ ေျမေဈးမ်ား အဆမတန္ တက္လာလ်က္ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက ဝယ္ယူ ေနထိုင္ၾကသည္။ ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာ အုတ္ေဈး၊ သဲ၊ ေက်ာက္ေဈး၊ ဘိလပ္ေျမေဈး၊ သစ္ေဈးမ်ားျဖင့္ ဆင္းရဲသား မဆိုထားဘိ။ လူလတ္တန္း စားမ်ားပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ႏွင့္ ေနႏိုင္ရန္ စိတ္ပင္မကူးရဲသည့္ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာပါသည္။ အစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း/ခ်ဥ္းကပ္ကာ ႏိုင္ငံပိုင္ ေျမမ်ားကို ကာလေပါက္ေဈးထက္ မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းေသာေဈးႏႈန္းျဖင့္ ရယူခဲ့ၾကေသာ္လည္း အေဆာက္အအုံ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး၍ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ေသာအခါ ယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာေဈးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ၾကသည္။

အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမေဈးမ်ား သိန္းရာဂဏန္းျဖစ္စတြင္ မယံုၾကည္သူမ်ား ရိွၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိန္းေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမွသည္ သိန္းဂဏန္းသို႔တိုင္ ေရာက္ရိွလာၾကသည္။ တစ္ေလာက အေတာ္အတန္ ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးတစ္ဦးႏွင့္ ဆံုမိသည္။ 
သူက"ဒီလူေတြ ဘာအလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ခ်မ္းသာလာၾကလဲ မသိဘူးဗ်ာ" ဟု ေျပာပါသည္။ ယခုထိုသူမ်ားက ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ က်ပ္သိန္းတစ္ရာေအာက္ တန္ဖိုး ရိွေသာအိမ္မ်ားကို ေဆာက္ေပးဦးမည္ဟု ဆိုျပန္ပါသည္။ ဆင္းရဲသားမ်ား ကိုယ္စား တစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မီတာခႏွင့္ ေရဖိုးကို က်ခံေပးမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုအိမ္မ်ားကို  အလကားရလွ်င္ လိုခ်င္ပါသည္ ဟူ၍သာ။

ခ်မ္းသာသူမ်ားက မိုးထိေအာင္ခ်မ္းသာၾက၍ ဆင္းရဲသူမ်ားက အဝီစိထက္နိမ္႔ေသာ ေနရာသို႔ သက္ဆင္းေနေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈႏႈန္းက မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း။ လူ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦးက တစ္လလွ်င္   ေငြက်ပ္သိန္း ၉၀ ဝင္၍ က်န္သူမ်ားက ကိုးဦးေပါင္းမွ 
တစ္လလွ်င္ တစ္ဆယ္သိန္းဝင္သည္ကို လူတစ္ဦးတစ္လ ဝင္ေငြ က်ပ္တစ္ဆယ္သိန္းဟု ဆို၍ ရပါမည္လား။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ႏႈန္းကေရာ၊  ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုျခင္းထက္ ထို႔ထက္ ပိုမိုႏိုင္သည္ဆိုေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ႀကီး၏ ဆိုစကားသည္ လြန္အံ့မထင္ဟုသာ ဆိုခ်င္ပါသည္။ 

တကယ့္အရိွတရား၊ အမွန္တရားကေရာ မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွသည္ အမွန္တကယ္ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းလာျခင္း ဟုတ္ပါသလား။ သို႔တည္း မဟုတ္ ထို႔ထက္ပိုမို မ်ားျပားပါသလား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အမွန္စကားကို နားေထာင္ဖို႔လိုပါသည္၊ အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါသည္။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ႏႈန္းမွာ ယခင္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုေသာ္လည္း စနစ္တက် စာရင္းေကာက္မည္ ဆိုပါက ထို႔ထက္ ပိုမိုမ်ားျပားႏိုင္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားသည္ဟု ၇.၅.၂၀၁၃ ရက္ေန႔ ထုတ္ The Voice Daily Newspaper တြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္လည္း အဆိုပါ ၂၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ဆိုသည္ကို ဘဝင္မက်သည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ သို႔ရာတြင္ကြၽန္ေတာ္ မေျပာရဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽမ္းက်င္သူ တစ္ဦးမဟုတ္သည့္အျပင္ ထိုကိန္းဂဏန္းသည္ မည္သည့္ေနရာမွ မည္ကဲ႔သို႔ ရရိွထားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက ထုတ္ျပန္ေသာ အခ်က္အလက္ဟုလည္း သတင္းတစ္ခုက ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္တြင္းက အေျခအေန အခ်က္အလက္တစ္ခုကို ျပည္ပအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက သတ္မွတ္ထုတ္ျပန္ျခင္းသည္ မည္မွ်အထိ မွန္ကန္မႈ ရိွႏိုင္ပါမည္နည္း။ အကယ္၍ ျပည္တြင္းကပင္ ရရိွေသာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ ကို အေျခခံ၍ တြက္ခ်က္သည္ဟု ဆိုပါကလည္း မည္သည့္စံျဖင့္ တြက္ခ်က္ပါသနည္း။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲေသာ အိမ္ေထာင္စုတစ္စု၏ ဝင္ေငြကို အနည္းဆံုး မည္မွ်သတ္မွတ္ထား ပါသနည္း။ ဥပမာ- အခ်ဳိ႕အိမ္ေထာင္စုမ်ား တြင္ မိသားစုေလးဦး ရွိေသာ္လည္း တစ္ဦးတည္း၏ ဝင္ေငြကို မီွခိုစားေသာက္ ေနရေသာမိသားစုႏွင့္ မိသားစုဝင္သံုးဦးက ဝင္ေငြရွာေနေသာ မိသားစု စသည္ျဖင့္ ရိွသက့ဲသို႔ အဆိုပါမိသားစုမွာပင္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးရိွ ေသာမိသားစု၊ ထိုေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလး၏အတန္း စသည္ျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ဖို႔ လိုအပ္သလို မိသားစုဦးေရႏွင့္ ဝင္ေငြ ထြက္ေငြအခ်ဳိးကို စံတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားရိွရန္လည္း လိုအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုေသာအျဖစ္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမသိ၍ ေရးေနေသာ္လည္း ပညာရွင္မ်ား အေနႏွင့္ တြက္နည္းခ်က္နည္းမ်ား ရိွမည္ ျဖစ္ပါသည္။

မည္သည့္တြက္နည္း အမ်ဳိးအစားပင္ျဖစ္ပါေစ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို အေျခခံရမည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ လက္ခံရပါလိမ့္မည္၊ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းရဖို႔ ဆိုလွ်င္လည္း ေျမျပင္ပကတိအမွန္ တကယ္ရိွေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကပင္ အေထာက္္အကူ ျပဳပါလိမ္႔မည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အစိုးရလက္ထက္က လူႀကီးတစ္ဦး စကားေျပာရာတြင္ "က်ဳပ္တို႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္စားႏိုင္၊ ေသာက္ႏိုင္၊ ေခ်ာင္လည္လာတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြကိုၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္" ဟူ၍ ေျပာဆိုခဲ့ဖူး သည္ကိုလည္း ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိ ပါသည္။

ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေခတ္၊ စနစ္မ်ားတြင္ အခြင့္အေရးသာ ရမည္ ဆိုလွ်င္ ၾကြက္ကိုပင္ ေရဆင္ဟု ေျပာရမွာ ဝန္မေလးသူမ်ား၊ အေျခာက္အလွန္႔ ခံထားရသည့္အတြက္ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း မတင္ျပရဲသည့္ အေၾကာက္္တရားေအာက္မွ ဝန္ထမ္းငယ္မ်ား ႏွင့္ ရရိွထားသည့္ ရာထူးႏွင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံး မခံႏိုင္သည့္ အလယ္အလတ္ႏွင့္ ထိပ္ပိုင္း ရာထူးမ်ားကို ရရိွထားၾကသူမ်ားက ကိန္းဂဏန္း အမွားအယြင္းမ်ားကို တင္ျပခဲ့ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံႀကီးလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံ (Developing Country) အဆင့္မွသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနိမ႔္က်ဆံုးႏိုင္ငံ (Least Developed Country) အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့သည္ကို အားလံုးအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၈ဝ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က လယ္တစ္ဧကလွ်င္ ပ်မ္းမွ်တင္း ၄၀၊ ၅၀ ခန္႔ေသာ ထြက္ေသာအခိ်န္ ျဖစ္ပါသည္။ အေကာင္းဆံုးလယ္ကို အေကာင္းဆံုးမ်ဳိးစပါး အသံုးျပဳၿပီး ဓာတ္ေျမၾသဇာမ်ား စနစ္တက် ထည့္ေကြၽးပါမွ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္း ၇၀၊ ဂ၀၊ ၉၀ သာ အမ်ားဆံုး ထြက္ႏိုင္ၿပီး တင္းတစ္ရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာထြက္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ နတ္ျပည္မွ ဦးမာဃ လာေရာက္ ကူညီလွ်င္ပင္ ရႏိုင္မည္ဟု (ထိုအခ်ိန္က) မည္သူမွ် မထင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ လူ႔ျပည္မွ ဦးမာဃကေတာ့ ထိုကိစၥကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး အုတ္ဖိုၿမိဳ႕နယ္မွ လယ္သမားႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူက တစ္ဧကလွ်င္ တင္းတစ္ရာမက (ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) တစ္ဧကလွ်င္ တင္းႏွစ္ရာေက်ာ္၊ သံုးရာနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္သြားပါသည္။ အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ား အားလံုးသို႔လည္း တစ္ဧက အနည္းဆံုးတင္းတစ္ရာ ထြက္ရိွေရး ေဆာင္ရြက္ရန္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ထြက္ရိွလာပါသည္။ ဦးမာဃလည္း အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး ဆိုသည့္ အတိုင္း မၾကာမီပင္ ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ံုး ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။

မဆလ တစ္ပါတီေခတ္က အသံုးအႏႈန္းအတိုင္း သံုးရမည္ဆိုလွ်င္ ေဒသပါတီမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈ၊ တိုင္း ျပည္သူ႔ေကာင္စီတို႔၏ ႀကီးၾကပ္မႈတို႔ျဖင့္ စပါးအထူး အထြက္တိုး ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို က်င္းပခဲ့ရာ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါသည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္းတစ္ရာေက်ာ္ စသည္ျဖင့္ ထြက္ၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းထြက္ေပၚ လာေသာ သတင္းမ်ားအရ ထိုၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး ေဘးလယ္ကြက္မ်ားမွ စပါးႏွံမ်ားကို ႀကိဳတင္ရိတ္သိမ္းထားကာ ေရာေႏွာ ခ်ိန္တြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရိွၾကရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင့္ ပိုမိုတိုးတက္လာပါသည္။

စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္း တိုးၿပီးေနာက္ စိုက္ဧကမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရပါေတာ့သည္။ သည္ေနရာ တြင္လည္း ကြင္းဆင္းတိုင္းတာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္မ်ား ရိွသကဲ႔သို႔ မျဖစ္မေန တြန္းအားေပး ေစခိုင္းသည့္အတြက္ စားပြဲေပၚတြင္ တုိးလာေသာ စိုက္ဧကမ်ားကလည္း ပမာဏ မေသးလွပါ၊ ဥပမာ- လယ္သံုးဧကရိွေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးျဖဴ၏ လယ္တြင္ တစ္ဧက တိုးသကဲ႔သို႔ လယ္ငါးဧကရိွ ေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးနီ၏ လယ္တြင္ ႏွစ္ဧက တိုးလာပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ဤသို႔တိုးသည္ကို လယ္သမားႀကီးမ်ား မသိၾကပါ၊ သူတို႔တြင္ ဤသို႔တုိးရန္ ေျမအပိုလည္း မရိွၾကပါ။ ေက်းရြာအုပ္စုမွသည္ ၿမိဳ႕နယ္၊ သည္မွ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကေသာအခါ လယ္ဧကေပါင္း ေထာင္ ေသာင္းခ်ီ၍ တိုးပြားလာ ပါေတာ့သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ ဆိုေသာ္ ဧကသိန္းခ်ီ၍ တိုးပါသည္။ မည္သည့္အခါ အေျဖေပၚသနည္း ဆိုေသာ္ ကုန္သြယ္/လယ္ယာက စပါးဝယ္ယူသည့္ အခါမွ အေျဖေပၚပါသည္။ လယ္သမားမ်ား လက္ဝယ္ သူတို႔တြက္ခ်က္ ထားသေလာက္ စပါးမရိွပါ။ အမွန္တကယ္စိုက္ဧက မရွိ၊ အမွန္တကယ္ အထြက္ႏႈန္း မတိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ပါတီ၊ ေကာင္စီႏွင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းတို႔ စုေပါင္း၍ လိမ္ညာခဲ့ၾကသည့္အတြက္ (စပါးမေရာင္းႏိုင္ေသာ) လယ္သမားမ်ား အဖမ္းခံၾကရပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အဆင္းရဲဆံုး စာရင္းဝင္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေရာက္ရိွခဲ့ရ ပါေတာ့သည္။

ဤကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္ျမင္ဆိုသည္ကုိ မၾကားလိုသည့္အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ (စာရြက္ေပၚတြင္) ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ရပါသည္။ ေလးႏွစ္စီမံကိန္း ငါးခုၿပီး (အႏွစ္ ၂၀ျပည့္) ေသာအခါ ႏွစ္တိုႏွစ္ရွည္ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား ရည္မွန္းခ်က္ထက္ ပိုမုိ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္ ေခါင္းစီးစာလံုးမည္း ႀကီးမ်ားျဖင့္ လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ၾကပါေတာ့သည္။ ျမန္မာ့စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း၊ ေျမစာရင္း ဦးစီးဌာနမွ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကား စကားသံ မ်ားအရလည္း ၄င္းတို႔အေနႏွင့္ စပါးစိုက္ဧကႏွင့္ အထြက္ႏႈန္းတို႔ကို
မျဖစ္မေန တိုးျမႇင့္ေပးရေၾကာင္း၊ မတိုးျမႇင့္ေပးႏိုင္ပါက အလုပ္မွထုတ္ပယ္ သည္အထိ အေရးယူခံရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သိရိွၾကရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဝန္ထမ္းမ်ားကို လိမ္ညာတတ္ေစရန္ ေလ႔က်င့္ေပးသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးအခင္း ကာလအၿပီး နဝတအစိုးရ တက္လာေသာ အခါ ဝန္ထမ္းေတြကို အျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားရာတြင္ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ား လိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ႏွစ္တို၊ ႏွစ္ရွည္စီးပြားေရး စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ျဖစ္ရၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး က်ဆင္း ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို မွတ္မိေနပါသည္။ နဝတ အစိုးရသည္ မဆလ အစိုးရ၏ အားနည္းမႈမ်ားကို သင္ခန္းစာယူ၍ ျပင္ဆင္ သင့္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ မွာၾကား ေျပာဆိုရာ၌ “ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က စာရင္းမ်ားလိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾက၍ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ရၿပီး ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ စာရင္းဇယားမ်ား တင္ျပၾကရာတြင္ မလိမ္ မညာ၊ မကြယ္မဝွက္၊ အမွန္အတိုင္း အရိွအတိုင္း တင္ျပၾကရန္” မၾကာခဏ မွာၾကား ေျပာဆိုမႈမ်ား ရိွခဲ႔ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လယ္ယာက႑ စာရင္းမ်ား ေကာက္ယူျပဳစုရာတြင္ ပုိမိုမွာၾကား ေျပာဆိုေလ႔ရိွပါသည္။

၁၉၉၄-၉၅ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ေလးလပတ္ အစည္းအေဝးတစ္ခုတြင္ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္မွ အမွန္အတိုင္း ေကာက္ယူထားေသာ လယ္ယာေျမစာရင္းဇယားကို တင္ျပရာ ယခင္ မဆလေခတ္က စာရင္းထက္ ဧကမ်ားစြာေလ်ာ့နည္းလ်က္ ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္တာဝန္ရိွ ပုဂၢိဳလ္က ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း၍ မၾကာမီပင္ ၄င္းၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ခံမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံလိုက္ရပါသည္။ အလားတူပင္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ခ႐ိုင္အတြင္းရိွ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို စာရင္းဇယား အမွန္မ်ားကို ေကာက္ခိုင္းရာ ယခင္ မဆလေခတ္ထက္ စပါးစိုက္ဧကမ်ား ေလ်ာ့နည္းလ်က္ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္ အႀကီးအကဲက “ခင္ဗ်ားတို႔ အရင္တုန္းက အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ၾကေသးဘူး၊ အခုထိ လိမ္ခ်င္ညာခ်င္ၾကတုန္းပဲ၊ စာရင္းအမွန္ေတြ ျပန္ရေအာင္ေကာက္ခဲ့" ဟုဆိုကာ ျပန္လည္ေကာက္ ခိုင္းပါသည္။ သည္ေတာ့ ယခင္မူလ၊ မဆလေခတ္က ေကာက္ယူခဲ့ေသာ စာရင္း(အမွား) ကို ျပန္လည္ျပဳစု တင္ျပေတာ့မွသာလွ်င္ လက္ခံပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဆလေခတ္က အလိမ္ပညာ ဝိဇၨာဘြဲ႕ရရိွခဲ႔ေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားကို နဝတ၊ နအဖေခတ္တြင္ အလိမ္ပညာ မဟာဝိဇၨာဘြဲ႕ ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္ ပါသည္။

အာဏာရွင္တို႔သည္ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ခဲ့ၾကသည္။ မွန္ေနသည္ မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ အမွန္စကားကို မၾကားလိုၾက၊ အမွန္တရားကို ရင္မဆိုင္ဝံ့ၾက၊ အမွန္တရားကို အေၾကာက္တရားႏွင့္ ဖိ၍ ဖုံးကြယ္ၾကသည္၊ ဖံုးကြယ္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာရိွမႈကို မလိုလားၾက၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုေရးသားမႈ မ်ားကို မလိုလားၾက၊ ထိုသို႔ေျပာဆို ေရးသားသူမ်ားကို ရန္လုပ္ၾကသည္၊ အျပစ္ရွာၾကသည္၊ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မတပ္၍ ေထာင္ထဲထည့္ၾကသည္။

ယခုေဆာင္းပါးအစတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ ္ဥကၠ႒ႀကီးက ၄င္း ထင္ျမင္ယူဆသည့္ အတိုင္း ပြင့့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုလိုက္သည္ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ကလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာကိစၥ မ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က မပြင့္မလင္း၊ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ လွ်ဳ႕ိလွ်ဳိ႕ဝွက္ဝွက္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွၾကဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ပြင့္လင္းမွသာလွ်င္ ျပည္သူကသိပါမည္၊ ျပည္သူက သိမွသာလွ်င္ လိုအပ္ေသာ အႀကံဉာဏ္မ်ား ကိုေပးႏိုင္မည္၊ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္ မ်ားသည္ တန္ဖိုးရိွပါသည္၊ ျပည္သူ သည္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ ခံစားရသူျဖစ္၍ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္တို႔သည္ ပို၍ ဘဝဆန္ပါသည္၊ ဘဝႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္ပါသည္။ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကို ပစ္ပယ္၍မရပါ။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ခဲ့သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္မည္သို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ ကိုလည္း အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရိွလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွေသာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ ကိစၥအခ်ဳိ႕ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရိွၿပီး ေနာက္မွလိုက္၍ ျပည္သူကို ခ်ျပရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ေနရသည္မ်ားလည္း ရိွပါသည္။

ယခုေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွသည့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ေဝဖန္သမႈ မျပဳလိုပါ။ အားလံုးက ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္ဟူ၍သာ နားလည္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းကို မည္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တိက်မွန္ေသာ ကိန္းဂဏန္း၊ စာရင္းဇယားမ်ား ရရိွဖို႔ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္ကို ရရိွဖို႔လိုပါသည္။ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ႏွင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို (သိေအာင္လုပ္၍) မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ လိုပါ သည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဟု ဆိုရာတြင္လည္း မည္ကဲ႔သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို၍ မည္ေရြ႕မည္မွ် ပိုင္ဆိုင္မႈရိွသူ၊ ဝင္ေငြမည္မွ်ရိွ၍ ထြက္ေငြမည္မွ် ရိွသူ၊ မိသားစုဦးေရ မည္မွ်ရိွသူ စသည္ျဖင့္ မည္သို႔ သတ္မွတ္ထားရိွေၾကာင္း (ဆင္းရဲသား) ျပည္သူမ်ားက မသိရိွရပါ။ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးမ်ားက ေကာက္ယူေပးသည့္ စာရင္းမ်ားလား၊ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း (အရပ္ဘက္)အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက စုစည္းေကာက္ယူေပးသည့္စာရင္းလား ဟူ၍လည္း မည္သူကမွ် မသိရိွပါ။ ပြင့္လင္းစြာ သိရိွခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မသမာမႈ မ်ားလည္း ရိွႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္ မရိွဆင္းရဲသူမ်ား၊ အမွန္တကယ္ အကူအညီ လိုအပ္သူမ်ား လက္ဝယ္သို႔ ပံ့ပိုးေထာက္ပ့ံမႈမ်ား ေရာက္ရွိၿပီး ဆင္းရဲသားျပည္သူမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရိွၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ ေလာဘေဇာ တိုက္မႈေၾကာင့္ ေလ်ာ့နည္းရမည့္အစား ပိုမိုတိုးပြားလာသည္ ဟူ၍ပင္ ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ပို၍ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကသည္၊ ပို၍ရွာေဖြၾကသည္၊ ပို၍ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကသည္၊ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ရိွသူတို႔ကို ပို၍ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ပို၍ ခ်မ္းသာလာၾကသည္။

ကားသံုးစီးရိွသူက ကားငါးစီးျဖစ္လာသည္၊ အိမ္ႏွစ္လံုးရိွသူက အိမ္ သံုးလံုးရိွလာသည္၊ ထို႔ထက္မက ရိွသူကလည္း ပို၍ ပို၍သာ ရိွလာသည္။ သည္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈက ပို၍မ်ားျပားလာသည္။ ဥပမာေပးပါမည္၊ ေဂါက္သီးေဘာလံုး ကေလးကို တင္းနစ္ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္ထားလွ်င္ ေဂါက္သီးေဘာလံုးက နည္းနည္းငယ္သည္၊ ေဘာ္လီေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ပို၍ ငယ္သြားသည္၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ကား အဆမ်ားစြာ ငယ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရပါမည္။ ဤေနရာတြင္ အခ်ဳိ႕ကဆိုပါမည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ အိုင္းစတိုင္း၏ ႏႈိင္းရသေဘာတရားအရ မ်က္စိအျမင္၊ စိတ္အထင္ေၾကာင့္သာ ငယ္သြားျခင္းျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ငယ္သြားျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ႏိုင္ပါသည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဥပမာမေပးေတာ့ပါ။ လက္ေတြ႔ျဖစ္စဥ္ကို တင္ျပပါ မည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စီးပြားေရးပညာရွင္ မဟုတ္၍ ေရာင္းလိုအားတို႔ ဝယ္လိုအားတို႔ကို အေသအခ်ာ နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဟင္းရြက္တစ္စည္းကို ေငြက်ပ္တစ္ရာ၊ အသားတစ္ပိႆာလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္ျဖင့္ ဝယ္ စားေနရာမွ ဟင္းရြက္တစ္စည္းလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္၊ အသားတစ္ပိႆာ လွ်င္ ေငြက်ပ္ငါးေထာင္ ျဖစ္သြားပါက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူက ဝယ္စားႏိုင္ ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံမရိွသူက မည္သို႔ဝယ္စား ႏိုင္မည္နည္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကုန္ေဈးႏႈန္း တစ္ခါတက္တုိင္း ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူတို႔က ဝယ္စားႏိုင္၍ ဆင္းရဲသား တို႔က ဝယ္မစားႏိုင္သည္ ရိွေသာ္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကြာဟမႈ က တစ္စတစ္စႏွင့္ မိုးႏွင့္ေျမပမာ ျဖစ္သြားပါလိမ္႔မည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း နဝတ အစိုးရ တက္လာၿပီးေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနရာအႏံွ႕တြင္ က်ဴးေက်ာ္ေနထိုင္သူူ မ်ားကို ၿမိဳ႕သစ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာ ခ်ထားေပးပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကို အိမ္ေဆာက္ရန္ အထိုက္ အေလ်ာက္ ေထာက္ပံ႔ေပးသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားကို လုပ္သက္အေလ်ာက္ ေျမကြက္မ်ား ခ်ထားေပး၍ အိမ္ေဆာက္ရန္အတြက္ ဘဏ္ေခ်းေငြမ်ား ထုတ္ေခ်းေပးသည္။ ထိုစဥ္က အစိုးရေပးေသာ ေပ ၂၀_၆၀၊ ေပ ၄၀_၆၀ ေျမကြက္မ်ားေပၚ တြင္ ျပည္သူမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ အသင့္အတင့္ေနႏိုင္၊ ထိုင္ႏိုင္ေသာအိမ္ ေဆာက္ႏိုင္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က အုတ္တစ္ခ်ပ္လွ်င္ တစ္က်ပ္၊ တစ္က်ပ္ခြဲ၊ ဘိလပ္ေျမတစ္အိတ္လွ်င္ ၃၀၀ က်ပ္မွ ၃၅၀ က်ပ္ႏွင့္ သစ္မာတစ္တန္လွ်င္ ေသာင္းဂဏန္းမွ်သာ ရိွေသးသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာကာ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး အိမ္ ေဈး၊ ေျမေဈးမ်ား အဆမတန္ တက္လာလ်က္ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက ဝယ္ယူ ေနထိုင္ၾကသည္။ ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာ အုတ္ေဈး၊ သဲ၊ ေက်ာက္ေဈး၊ ဘိလပ္ေျမေဈး၊ သစ္ေဈးမ်ားျဖင့္ ဆင္းရဲသား မဆိုထားဘိ။ လူလတ္တန္း စားမ်ားပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ႏွင့္ ေနႏိုင္ရန္ စိတ္ပင္မကူးရဲသည့္ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာပါသည္။ အစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း/ခ်ဥ္းကပ္ကာ ႏိုင္ငံပိုင္ ေျမမ်ားကို ကာလေပါက္ေဈးထက္ မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းေသာေဈးႏႈန္းျဖင့္ ရယူခဲ့ၾကေသာ္လည္း အေဆာက္အအုံ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး၍ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ေသာအခါ ယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာေဈးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ၾကသည္။

အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမေဈးမ်ား သိန္းရာဂဏန္းျဖစ္စတြင္ မယံုၾကည္သူမ်ား ရိွၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိန္းေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမွသည္ သိန္းဂဏန္းသို႔တိုင္ ေရာက္ရိွလာၾကသည္။ တစ္ေလာက အေတာ္အတန္ ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးတစ္ဦးႏွင့္ ဆံုမိသည္။
သူက"ဒီလူေတြ ဘာအလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ခ်မ္းသာလာၾကလဲ မသိဘူးဗ်ာ" ဟု ေျပာပါသည္။ ယခုထိုသူမ်ားက ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ က်ပ္သိန္းတစ္ရာေအာက္ တန္ဖိုး ရိွေသာအိမ္မ်ားကို ေဆာက္ေပးဦးမည္ဟု ဆိုျပန္ပါသည္။ ဆင္းရဲသားမ်ား ကိုယ္စား တစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မီတာခႏွင့္ ေရဖိုးကို က်ခံေပးမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုအိမ္မ်ားကို အလကားရလွ်င္ လိုခ်င္ပါသည္ ဟူ၍သာ။

ခ်မ္းသာသူမ်ားက မိုးထိေအာင္ခ်မ္းသာၾက၍ ဆင္းရဲသူမ်ားက အဝီစိထက္နိမ္႔ေသာ ေနရာသို႔ သက္ဆင္းေနေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈႏႈန္းက မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း။ လူ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦးက တစ္လလွ်င္ ေငြက်ပ္သိန္း ၉၀ ဝင္၍ က်န္သူမ်ားက ကိုးဦးေပါင္းမွ
တစ္လလွ်င္ တစ္ဆယ္သိန္းဝင္သည္ကို လူတစ္ဦးတစ္လ ဝင္ေငြ က်ပ္တစ္ဆယ္သိန္းဟု ဆို၍ ရပါမည္လား။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ႏႈန္းကေရာ၊ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုျခင္းထက္ ထို႔ထက္ ပိုမိုႏိုင္သည္ဆိုေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ႀကီး၏ ဆိုစကားသည္ လြန္အံ့မထင္ဟုသာ ဆိုခ်င္ပါသည္။

တကယ့္အရိွတရား၊ အမွန္တရားကေရာ မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွသည္ အမွန္တကယ္ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းလာျခင္း ဟုတ္ပါသလား။ သို႔တည္း မဟုတ္ ထို႔ထက္ပိုမို မ်ားျပားပါသလား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အမွန္စကားကို နားေထာင္ဖို႔လိုပါသည္၊ အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဝ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံျခင္း



(မင္းထက္စံ)

အစိုးရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးသိန္းေဇာ္ႏွင့္ ဝျပည္ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး ပါတီ (UWSP/UWSA) တို႔ ေတြ႔ဆုံခဲ့ရာတြင္ ဝ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း ကို ျပည္နယ္အျဖစ္ တိုးျမႇင့္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အခ်ဳိ႕ ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္း အခ်ဳိ႕တို႔က မလက္ခံႏိုင္ၾကေပ။ ထို႔အတြက္ ဝျပည္နယ္ ေတာင္းဆိုေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ သိရွိႏိုင္ေစရန္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္၏ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ေကာ္မတီဥကၠ႒ ျဖစ္သည့္အျပင္ ဝဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သူ ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

Voice : ဝတိုင္းရင္းသားေတြ ျပည္နယ္ေတာင္းတဲ့ကိစၥက ႏိုင္ငံေရးအသိုင္း အဝိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ ဂယက္႐ိုက္ခဲ့ပါ တယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဝတိုင္းရင္းသား ေတြဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ေအာက္ကေန ခြဲထြက္ ခ်င္လို႔ ေတာင္းဆိုတာလို႔ေတာင္ ေဝဖန္ေန ၾကပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ ဘာေျပာခ်င္ပါသလဲ ခင္ဗ်။

USPN : ဝျပည္နယ္ေတာင္းတာက ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ အဆင့္ လုပ္ရမယ့္ဟာ၊ ျပည္နယ္အဆင့္ လုပ္ရမယ့္ဟာ ခြဲထားၿပီးသားပဲ။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းအဆင့္က ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိတဲ့ ဥပေဒအတိုင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္နယ္ရရင္ ျပည္နယ္ အခြင့္အေရးအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာေပါ့။ ၁၉၉၃ အမ်ဳိးသား ညီလာခံက တည္းက ေတာင္းဆိုခဲ့တာပါ။ အခုဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအတိုင္း ဝကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းအျဖစ္ ျပ႒ာန္းေပးၿပီး တဲ့ေနာက္ ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းကပဲ ေဒသတြင္းဖြံ႕ၿဖဳိးေရး အတြက္ ေတာင္းဆိုတာပဲ။
ျမန္မာျပည္မွာသတ္မွတ္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး စု ၁၃၅ မ်ဳိးထဲက အတိုင္း ရွမ္းျပည္နယ္ အတြင္းမွာရွိတဲ့ စာရင္းအတိုင္းေပါ့။ အခုကလည္း ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာကိုး။ ဝအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရ တိုင္းကေန ျပည္နယ္ေပးလိုက္ရင္ သီးျခားျဖစ္သြားမွာေပါ့။ အဲလိုေတာင္းဆိုတာ ကလည္း ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးကို သီးျခားလုပ္ခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္ကေန ျပည္နယ္အသစ္ ေတာင္းဆိုတာေပါ့။ ခု ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးမႈ လုပ္တဲ့အခါ ထိေရာက္မႈမရွိဘူးေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ
ပါတီေပါင္း ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ့အထဲမွာ ဝပါတီ ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဝပါတီေတြကေတာ့ ျပည္နယ္ဆိုရင္ ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးေရး ပိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ျပည္နယ္ ေတာင္းဆိုတာကို ေထာက္ခံပါတယ္။

Voice : ဒါဆို အန္ကယ္တို႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေတြကေရာ ဝျပည္နယ္ ရရွိေရးကို လႊတ္ေတာ္မွာ အဆိုတင္သြင္း ဖို႔ရွိလား။

USPN : ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မတင္ျပႏိုင္ေသးပါဘူး။ ညီလာခံတုန္းကလည္း တင္ျပၿပီးသားပါ။ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒ ျပင္ဆင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အကယ္၍ ျပည္သူလူထုက ေတာင္းဆိုလာမယ္ ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Voice : UWP/UWSA က တ႐ုတ္က ေထာက္ပံ့မႈေတြကို အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ေျပာဆိုထားတာ ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျမန္မာျပည္ မွာ စီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္ဖို႔ကို ဝတိုင္းရင္း သားေတြက ၾကားခံ ေဆာင္႐ြက္ေပးတယ္ လို႔လည္း သိရပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒီလိုလုပ္ေပး တဲ့အထဲမွာ ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈကို တ႐ုတ္က ေထာက္ပံ့ေပးတယ္လို႔လည္း ေျပာဆိုသံ ေတြၾကားရပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာေရာ အန္ကယ့္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ေျဖရွင္းခ်င္ပါသလဲ။

USPN : ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈကေတာ့ တျခားနယ္မွာ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဝနယ္ေျမမွာ ေတာ့ ဘိန္းတစ္ပင္ေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ ဘာသာစကားလည္း ေပါက္တယ္။ ေနထိုင္မႈ ကလည္း နီးစပ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ အကူအညီေတာင္းလို႔ လုပ္ေပးတဲ့သေဘာပါ။ အဲဒီမွာ အဓိကေျပာခ်င္တာက ႏိုင္ငံျခားသားကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ပါမစ္ တို႔၊ ဝင္ခြင့္တို႔ကို အစိုးရက မေပးဘဲနဲ႔ ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။

Voice : ေနာက္တစ္ခုသိခ်င္တာက ဝနယ္ေျမထဲကို အရင္တစ္ပတ္က ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြ ဝင္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူး။ အရင္တုန္းကလည္း ႏိုင္ငံေရး သမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မီဒီယာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျခား တိုင္းရင္းသား ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝင္ခြင့္ မေပးခဲ့ၾကဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းရွိတဲ့ နယ္ေျမ ကို ႏိုင္ငံသားေတြကို ဝင္ခြင့္မေပးတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ခင္ဗ်။

USPN : ဝနယ္ေျမထဲမွာ အရင္ကတည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အ႐ႈပ္အရွင္း မရွိခဲ့ဘူး။ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ လာတုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္က တျခားသူေတြလို ျပႆနာျဖစ္မွာ စိုးလို႔ ေဒသခံေတြက လက္မခံတဲ့သေဘာပါ။ လုံးဝအဝင္မခံဘူး ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ႏွစ္ပိုင္းေျပာရမယ္။ တစ္ပိုင္းက ဝၿငိမ္းခ်မ္းေရးအထူးေဒသ ၂ နယ္ေျမ မွာ။ အဲဒါက သူတို႔ရဲ႕လုံၿခံဳေရးအရ လုပ္ကိုင္တာျဖစ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုကကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း အစိုးရ နယ္ေျမမွာေတာ့ အားလုံး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ဟိုပန္၊ မက္မန္းတို႔ဆိုရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြား လို႔ရတဲ့ ေနရာေတြပဲေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနယ္ ေျမေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ဒါေပမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနယ္ေျမ မွာလည္း လုံးဝကန္႔သတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုံၿခံဳေရး အရ လူဝင္လူထြက္ကို စစ္ေဆးတာပါ။

Voice : ဟုတ္ကဲ႔ ဝၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထူးေဒသထဲကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ဝင္တာ ေတြ႔ခဲ့ရင္ ေသမိန္႔ေပးတယ္ ဆိုတာေရာ ဟုတ္ပါသလား။

USPN : အဲဒါေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လုံၿခံဳေရးအရ စစ္ေဆး ေတြ႔ရွိခဲ့ရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အတိုင္း ျပစ္ဒဏ္၊ ေထာင္ဒဏ္ေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေသဒဏ္ေပးတဲ့ အထိေတာ့ မၾကားဖူးေသးပါဘူး။

Voice : တျခားတိုင္းရင္းသား ေတြဆိုရင္ အစိုးရက လက္နက္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ႏိုင္ငံေရးအရ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုင္တြယ္တယ္။ ဝတိုင္းရင္းသား ကိစၥဆိုရင္ အကဲဆတ္လို႔ အစိုးရက ကိုင္တြယ္ဖို႔ ခက္တယ္လို႔ ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာသူေတြက ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီ အေပၚမွာေရာ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္ ပါသလဲ။

USPN : အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ဝ တိုင္းရင္းသားေတြကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရနဲ႔ အတူတကြ ေဒသဖြံ႕ ၿဖဳိးေရးေတြ လုပ္လို႔ လမ္းေတြ လယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာတယ္။ အထူးသျဖင့္ တပ္မေတာ္ အစိုးရရဲ႕ေက်းဇူးေတြနဲ႔ မ်ားျပားတဲ့ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ ေတြေၾကာင့္ တစ္ခါမ ွအိပ္မက္မမက္ဖူးတဲ့
အလယ္တန္းေက်ာင္းေတြ၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ဝကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကဝင္လာတဲ့ အႏၲရာယ္ေတြကို ပူးေပါင္း တိုက္ခိုက္ခဲ့တယ္။ အခုဒီမိုကေရစီ အစိုးရ လက္ထက္မွာ ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မယ္ ဆိုေတာ့လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ သေဘာတူလက္မွတ္ ထိုးထားတာပါ။

ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း
………………….
အမည္ - ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္
အသက္ - ၆၁ ႏွစ္
လက္ရွိတာဝန္ - ဝ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ေကာ္မတီဥကၠ႒
မဲဆႏၵနယ္ - ဝ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း မဲဆႏၵနယ္ ၁၂

Credit To The Voice Weekly
Read More »

လာျခင္းေကာင္းေသာ ဂ်ပန္


  (ေဇယ်သူ )
Photo: လာျခင္းေကာင္းေသာ ဂ်ပန္
..............................
(ေဇယ်သူ )

သံုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဂ်ပန္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လာေရာက္လည္ပတ္ျခင္း ႏွင့္အတူ  ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ဂ်ပန္သည္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၇၀ ခန္႔က ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ႏွင့္အတူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး  ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမိုင္းအလွည့္ အေျပာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဝင္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုအႀကိမ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဂ်ပန္ ဝင္ေရာက္ျခင္းဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ ဝင္ေရာက္မႈသည္ အသြင္သဏၭာန္ အရေရာ အႏွစ္သာရအရပါ ထူးျခားသည္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ရွိေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသႏွင့္ ဂ်ပန္သည္ သမိုင္းေၾကာင္းအရ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းက ဂ်ပန္သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားကို ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ခဲ့ ေသာ က်ဴးေက်ာ္သူျဖစ္သည္။ စစ္အၿပီး ဂ်ပန္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္လာသည့္ အခါ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေဒသသို႔ ပုံစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာခဲ့သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီမ်ား ရက္ရက္ေရာေရာေပးသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္း၊ လုပ္ငန္းအပ္ႏွံျခင္း၊ ကုန္ပစၥည္း ဝယ္ယူျခင္း စေသာ စီးပြားေရးဆက္ဆံမႈ တိုးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္ေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား ခုန္ပ်ံတိုးတက္ရာတြင္ ဂ်ပန္၏ အခန္းက႑သည္ မ်ားစြာအေရးပါခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ေရွ႕ကဦးေဆာင္ၿပီး ေနာက္မွ စင္ကာပူ၊ ထုိင္ဝမ္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ေနာက္တြင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ထိပ္တန္းမ်ား ျဖစ္သည့္ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပုိင္တို႔က လိုက္သည့္ “ငန္းတို႔ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းျခင္း” ပုံစံ (Flying Geese Pattern) သည္ အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးပုံစံအျဖစ္ လူေျပာမ်ားလာသည္။ ယခုအခါ အ႐ိုင္းအတိုင္း က်န္ေနေသးသည့္ “ေနာက္ဆုံးနယ္ပယ္” Last Frontier ျမန္မာကို ဂ်ပန္တို႔ အာ႐ုံစိုက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုငန္းအုပ္ထဲတြင္ တစ္ေကာင္ေသာငန္း အျဖစ္ ျမန္မာ ပါဝင္လာႏုိင္ေျခရွိသည္။ 

အာရွေဒသတြင္းတြင္ တ႐ုတ္၏ ၾသဇာစက္ဝန္း က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းႏွင့္ ဂ်ပန္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ျခင္းတုိ႔ တုိက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္တိုင္း တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္သာ ရွင္းေလ့ရွိသည့္ ဂ်ပန္သည္ ယခုေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားရာတြင္ ခပ္မာမာတုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ အေရွ႕အာရွေဒသတြင္ တ႐ုတ္၏ အခန္းက႑ ႀကီးမားလာသည္ကို ဂ်ပန္သည္ စိုးရိမ္ေနပုံရၿပီး အေရွ႕အာရွတြင္ ယခင္ကထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ ပိုမိုလႈပ္ရွားလာသည္။ မဟာမိတ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို ယခင္က အားကိုးခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ရ ေတာ့မည္ဟု ဂ်ပန္ ေနာက္ဆုံး သေဘာေပါက္လာပုံ ရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသသည္ ဂ်ပန္၏ ေနာက္ေဖးၿခံဝင္းဟု သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ ထိုေဒသကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ တိုးျမႇင့္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။  ျမန္မာသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္သို႔ ဝင္လမ္းထြက္လမ္း အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ တည္ရွိသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ အထူးရင္းႏွီးေသာ ညီေလး၊ အစ္ကိုႀကီး ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ အာရွမွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကို အေမရိကန္ အုပ္စုဝင္၊ အေနာက္အုပ္စုဝင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကသည့္တုိင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ သည္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ႏွင့္မတူ ကြဲလြဲက်င့္သုံးေသာ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဥပမာ-ျမန္မာႏုိင္ငံ ကို အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္အင္အားႀကီး ႏုိင္ငံမ်ားက အေရးယူပိတ္ဆို႔ ထားခ်ိန္အတြင္း ဂ်ပန္သည္ အေရးယူပိတ္ဆို႔ျခင္း မရွိခဲ့။ အကူအညီမ်ား ေလွ်ာ့ခ် ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အကူအညီမ်ားကိုမူ ဆက္လက္ ေပးခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႏွင့္ စစ္အတြင္းတြင္ ထြက္ေျပးေသာ ဂ်ပန္တပ္သား မ်ားကို ျမန္မာမိသားစုမ်ားက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ျခင္း၊ စစ္အတြင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတြက္ ျမန္မာသည္ အျခားအာရွ ႏုိင္ငံမ်ားကဲ႔သုိ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်မႈ မရွိခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို သံေယာဇဥ္ရွိၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကး သေဘာတူညီခ်က္ အေစာဆုံးရခဲ့သည့္ အာရွႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္။ ထိုထိုေသာအေၾကာင္း တို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္တို႔ သေဘာက်မည္ဆိုလွ်င္ က်ေလာက္သည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။ 

ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္အတြက္ အေရးပါသည့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အဓိက ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္သည့္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ေရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုပါ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့ျခင္းက ေဖာ္ျပသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုလွ်င္ ဧၿပီလတြင္း ဂ်ပန္သို႔ သြားခဲ့သည့္အတြက္ ပူပူေႏြးေႏြးသာ ရွိေသး သည္။ ထိုသို႔ ျမန္မာႏွင့္ဆက္ဆံေရးကို အဘက္ဘက္မွ တည္ေဆာက္ေနျခင္း ကုိၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ “တစ္နပ္စား”သေဘာ လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေရရွည္ေနရန္ ႀကံရြယ္ထားမွန္း သိသာသည္။ 

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားထက္စာလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း အပ္က်မပ္က်သိေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။  အစိုးရခ်င္း ခပ္ခြာခြာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ငန္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္  ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သုေတသန ပညာရွင္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေၾကာင္း စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သုေတသန ျပဳခဲ့သူမ်ား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ ခါေတာ္မီ ျမန္မာကြၽမ္းက်င္သူမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ  ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း တကယ္သိသည့္ ကြၽမ္းက်င္သူ စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈ သည္လည္း နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္တို႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အခက္အခဲ တစ္စုံတစ္ရာမရွိ ဝင္ဆ့ံသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ 

ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး က႑မ်ားစြာတြင္ ပါဝင္ ပတ္သက္ေနသည္။ ဂ်ပန္အစိုးရ၊ ဂ်ပန္ NGO မ်ား၊ အစိုးရတစ္ပိုင္း အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား၊ ဂ်ပန္ပညာရွင္ မ်ားသည္ နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနၾကသည္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စေသာ နယ္ပယ္စုံတြင္ ဂ်ပန္တို႔ ေငြေရးေၾကးေရး ေထာက္ပ့ံသလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လည္း ပါဝင္ကူညီ ေနၾကသည္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံ တင္ရွိေနသည့္ ေၾကြးၿမီမ်ားကို ပထမဆုံး မ်ားမ်ားစားစား ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည္မွာ ဂ်ပန္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာ ၅ ဒသမ ၇ ဘီလီယံကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျမန္မာတုိ႔ပခံုးထက္မွ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာသန္း ၅၀၀ ခန္႔ကိုလည္း ေခ်းေငြအျဖစ္ ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ကမကထျပဳမည့္ သီလဝါ အထူး စီးပြားေရးဇုန္သည္ ျမန္မာ-ဂ်ပန္ ဆက္ဆံေရး၏ ဗဟုိျဖစ္လာသည္။ ထားဝယ္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္ တြင္လည္း ထိုင္းေရာ ျမန္မာကပါ ဂ်ပန္ကို ပါဝင္ေစလုိၿပီး ဂ်ပန္ကလည္း အထူး စိတ္ဝင္စားေနသည္။

ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား ဝင္ေရာက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ၊ ကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည္ ႏွင့္အမွ် ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဂ်ပန္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ နာမည္ တည္ေဆာက္ႏုိင္လာမည္။ စက္မႈနည္းပညာ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာတုိ႔ကုိ လႊဲေျပာင္းရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ကုန္ပစၥည္းကို ကိုယ့္တံဆိပ္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္လာၿပီး ကမၻာ့ေဈးကြက္သို႔ ဝင္တိုးႏုိင္မည္။ 

ျမန္မာ့ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့ စီးပြားေရးအင္အားႀကီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ျမန္မာကို ခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းသည္ မဂၤလာျဖစ္သည္။

သံုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဂ်ပန္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လာေရာက္လည္ပတ္ျခင္း ႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ဂ်ပန္သည္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၇၀ ခန္႔က ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ႏွင့္အတူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမိုင္းအလွည့္ အေျပာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဝင္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုအႀကိမ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဂ်ပန္ ဝင္ေရာက္ျခင္းဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ ဝင္ေရာက္မႈသည္ အသြင္သဏၭာန္ အရေရာ အႏွစ္သာရအရပါ ထူးျခားသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ရွိေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသႏွင့္ ဂ်ပန္သည္ သမိုင္းေၾကာင္းအရ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းက ဂ်ပန္သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားကို ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ခဲ့ ေသာ က်ဴးေက်ာ္သူျဖစ္သည္။ စစ္အၿပီး ဂ်ပန္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္လာသည့္ အခါ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေဒသသို႔ ပုံစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာခဲ့သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီမ်ား ရက္ရက္ေရာေရာေပးသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္း၊ လုပ္ငန္းအပ္ႏွံျခင္း၊ ကုန္ပစၥည္း ဝယ္ယူျခင္း စေသာ စီးပြားေရးဆက္ဆံမႈ တိုးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္ေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား ခုန္ပ်ံတိုးတက္ရာတြင္ ဂ်ပန္၏ အခန္းက႑သည္ မ်ားစြာအေရးပါခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ေရွ႕ကဦးေဆာင္ၿပီး ေနာက္မွ စင္ကာပူ၊ ထုိင္ဝမ္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ေနာက္တြင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ထိပ္တန္းမ်ား ျဖစ္သည့္ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပုိင္တို႔က လိုက္သည့္ “ငန္းတို႔ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းျခင္း” ပုံစံ (Flying Geese Pattern) သည္ အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးပုံစံအျဖစ္ လူေျပာမ်ားလာသည္။ ယခုအခါ အ႐ိုင္းအတိုင္း က်န္ေနေသးသည့္ “ေနာက္ဆုံးနယ္ပယ္” Last Frontier ျမန္မာကို ဂ်ပန္တို႔ အာ႐ုံစိုက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုငန္းအုပ္ထဲတြင္ တစ္ေကာင္ေသာငန္း အျဖစ္ ျမန္မာ ပါဝင္လာႏုိင္ေျခရွိသည္။

အာရွေဒသတြင္းတြင္ တ႐ုတ္၏ ၾသဇာစက္ဝန္း က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းႏွင့္ ဂ်ပန္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ျခင္းတုိ႔ တုိက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္တိုင္း တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္သာ ရွင္းေလ့ရွိသည့္ ဂ်ပန္သည္ ယခုေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားရာတြင္ ခပ္မာမာတုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ အေရွ႕အာရွေဒသတြင္ တ႐ုတ္၏ အခန္းက႑ ႀကီးမားလာသည္ကို ဂ်ပန္သည္ စိုးရိမ္ေနပုံရၿပီး အေရွ႕အာရွတြင္ ယခင္ကထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ ပိုမိုလႈပ္ရွားလာသည္။ မဟာမိတ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို ယခင္က အားကိုးခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ရ ေတာ့မည္ဟု ဂ်ပန္ ေနာက္ဆုံး သေဘာေပါက္လာပုံ ရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသသည္ ဂ်ပန္၏ ေနာက္ေဖးၿခံဝင္းဟု သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ ထိုေဒသကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ တိုးျမႇင့္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္သို႔ ဝင္လမ္းထြက္လမ္း အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ တည္ရွိသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ အထူးရင္းႏွီးေသာ ညီေလး၊ အစ္ကိုႀကီး ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ အာရွမွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကို အေမရိကန္ အုပ္စုဝင္၊ အေနာက္အုပ္စုဝင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကသည့္တုိင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ သည္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ႏွင့္မတူ ကြဲလြဲက်င့္သုံးေသာ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဥပမာ-ျမန္မာႏုိင္ငံ ကို အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္အင္အားႀကီး ႏုိင္ငံမ်ားက အေရးယူပိတ္ဆို႔ ထားခ်ိန္အတြင္း ဂ်ပန္သည္ အေရးယူပိတ္ဆို႔ျခင္း မရွိခဲ့။ အကူအညီမ်ား ေလွ်ာ့ခ် ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အကူအညီမ်ားကိုမူ ဆက္လက္ ေပးခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႏွင့္ စစ္အတြင္းတြင္ ထြက္ေျပးေသာ ဂ်ပန္တပ္သား မ်ားကို ျမန္မာမိသားစုမ်ားက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ျခင္း၊ စစ္အတြင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတြက္ ျမန္မာသည္ အျခားအာရွ ႏုိင္ငံမ်ားကဲ႔သုိ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်မႈ မရွိခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို သံေယာဇဥ္ရွိၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကး သေဘာတူညီခ်က္ အေစာဆုံးရခဲ့သည့္ အာရွႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္။ ထိုထိုေသာအေၾကာင္း တို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္တို႔ သေဘာက်မည္ဆိုလွ်င္ က်ေလာက္သည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။

ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္အတြက္ အေရးပါသည့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အဓိက ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္သည့္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ေရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုပါ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့ျခင္းက ေဖာ္ျပသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုလွ်င္ ဧၿပီလတြင္း ဂ်ပန္သို႔ သြားခဲ့သည့္အတြက္ ပူပူေႏြးေႏြးသာ ရွိေသး သည္။ ထိုသို႔ ျမန္မာႏွင့္ဆက္ဆံေရးကို အဘက္ဘက္မွ တည္ေဆာက္ေနျခင္း ကုိၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ “တစ္နပ္စား”သေဘာ လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေရရွည္ေနရန္ ႀကံရြယ္ထားမွန္း သိသာသည္။

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားထက္စာလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း အပ္က်မပ္က်သိေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။ အစိုးရခ်င္း ခပ္ခြာခြာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ငန္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သုေတသန ပညာရွင္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေၾကာင္း စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သုေတသန ျပဳခဲ့သူမ်ား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ ခါေတာ္မီ ျမန္မာကြၽမ္းက်င္သူမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း တကယ္သိသည့္ ကြၽမ္းက်င္သူ စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈ သည္လည္း နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္တို႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အခက္အခဲ တစ္စုံတစ္ရာမရွိ ဝင္ဆ့ံသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး က႑မ်ားစြာတြင္ ပါဝင္ ပတ္သက္ေနသည္။ ဂ်ပန္အစိုးရ၊ ဂ်ပန္ NGO မ်ား၊ အစိုးရတစ္ပိုင္း အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား၊ ဂ်ပန္ပညာရွင္ မ်ားသည္ နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနၾကသည္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စေသာ နယ္ပယ္စုံတြင္ ဂ်ပန္တို႔ ေငြေရးေၾကးေရး ေထာက္ပ့ံသလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လည္း ပါဝင္ကူညီ ေနၾကသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ တင္ရွိေနသည့္ ေၾကြးၿမီမ်ားကို ပထမဆုံး မ်ားမ်ားစားစား ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည္မွာ ဂ်ပန္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာ ၅ ဒသမ ၇ ဘီလီယံကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျမန္မာတုိ႔ပခံုးထက္မွ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာသန္း ၅၀၀ ခန္႔ကိုလည္း ေခ်းေငြအျဖစ္ ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ကမကထျပဳမည့္ သီလဝါ အထူး စီးပြားေရးဇုန္သည္ ျမန္မာ-ဂ်ပန္ ဆက္ဆံေရး၏ ဗဟုိျဖစ္လာသည္။ ထားဝယ္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္ တြင္လည္း ထိုင္းေရာ ျမန္မာကပါ ဂ်ပန္ကို ပါဝင္ေစလုိၿပီး ဂ်ပန္ကလည္း အထူး စိတ္ဝင္စားေနသည္။

ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား ဝင္ေရာက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ၊ ကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည္ ႏွင့္အမွ် ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဂ်ပန္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ နာမည္ တည္ေဆာက္ႏုိင္လာမည္။ စက္မႈနည္းပညာ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာတုိ႔ကုိ လႊဲေျပာင္းရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ကုန္ပစၥည္းကို ကိုယ့္တံဆိပ္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္လာၿပီး ကမၻာ့ေဈးကြက္သို႔ ဝင္တိုးႏုိင္မည္။

ျမန္မာ့ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့ စီးပြားေရးအင္အားႀကီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ျမန္မာကို ခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းသည္ မဂၤလာျဖစ္သည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ျမန္မာ့စြမ္းအင္က႑ ဘယ္သူေတြေနရာရမလဲ



ေရးသားသူ- ထားထားျမင့္

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ကမ္းလြန္ေရနံလုပ္ကြက္ ၁၉ကြက္ ႏွင့္ ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္ ၁၁
ကြက္တုိ႔တြင္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရရန္အတြက္ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီမ်ားသည္ ျမန္မာ့စြမ္းအင္၀န္ႀကီးဌာန၌ လာမည့္ ဇြန္လ ၁၄ရက္၌ ေနာက္ဆုံးထားကာ တင္ဒါတင္သြင္းရမည္ျဖစ္သည္။

ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာအေရးယူ ပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ားေျဖေလွ်ာ့ေပးေနသည့္အခ်ိန္မွာပင္ လြန္ခဲ့သည့္ ဧၿပီလက ျမန္မာ့သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕ႏွင့္ ေရနံလုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ဖိတ္ေခၚလုိက္သည့္သတင္းက ကမၻာ့စြမ္းအင္ကုမၸဏီႀကီးမ်ားအၾကား လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားခဲ့သည္။

ယေန႔ေခတ္တြင္ ေနရာတုိုင္း ႏုိင္ငံတုိင္း၏ စြမ္းအင္လုိအပ္ခ်က္မွာ အႀကီးအက်ယ္ျမင့္တက္လာေနသည့္အတြက္ စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္မ်ားေနာက္ လုိက္လံရွာေဖြေနခ်ိန္တြင္ ထုိသတင္းက မဂၤလာသတင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။

နယ္သာလန္မွ Shell ကုမၸဏီ၊ အေမရိကန္စြမ္းအင္ကုမၸဏီႀကီးျဖစ္သည့္ Exxon ႏွင့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့္၊ ဂ်ပန္မွ Mitsui အပါအ၀င္ႏုိင္ငံတကာ စြမ္းအင္ကုမၸဏီ ၅၉ခု က အေျပးအလႊား သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ အိမ္နီးခ်င္း အိႏိၵယဆုိလွ်င္ အခြင့္ေကာင္းကို လက္လြတ္သြားမည္ စုိးရိမ္ၿပီး အစုိးရေရာ ပုဂၢလိကကုမၸဏီစုစုေပါင္းေျခာက္ခုပါ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္ဟု ဆုိသည္။

“အိႏိၵယကုမၸဏီေတြအတြက္ေတာ့ သိပ္အေရးႀကီးၿပီး အလားအလာေကာင္းတဲ့ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈပါ ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ႏုိင္ငံေရး နည္းဗ်ဴဟာအတြက္လည္း ျမန္မာကအေရးပါတယ္ေလ” ဟု အိႏိၵယ OVL ေရနံကုမၸဏီ မန္ေနဂ်င္း ဒါ႐ုိက္တာ ဒီေကဆာရပ္ဖ္က သတင္းမီဒီယာမ်ားကုိ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္မ်ား၌ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္ရန္အတြက္ ေလွ်ာက္ထားသည့္ ျပည္တြင္းကုမၸဏီ တစ္ရာေက်ာ္ရွိသည္။

လုပ္ပုိင္ခြင့္ရေသာ ႏုိင္ငံျခား ကုမၸဏီမ်ားအေနျဖင့္ ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ျပည္တြင္းကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ ဖက္စပ္လုပ္ကုိင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ကမ္းလြန္ေရနံ လုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခား ကုမၸဏီမ်ားခ်ည္းသက္သက္လုပ္ခြင့္ရရွိမည္ျဖစ္သည္ဟု ၿပီးခဲ့သည့္ သီတင္းပတ္က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတက္ဆက္ျပည္နယ္၊ ဟူစတန္ၿမဳိ႕၌ က်င္းပေသာ ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ျခင္း ညီလာခံတြင္ ျမန္မာ့စြမ္းအင္ဒု၀န္ႀကီးဦးထင္ေအာင္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“ျမန္မာကုမၸဏီေတြကုိ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ ဗဟုသုတနဲ႔နည္းပညာ၊ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြရွိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းအလုပ္လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဆီက ေလ့လာၿပီး ေနာင္က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ငန္းေတြမွာ ျပည္တြင္းကုမၸဏီေတြ ပုိမုိပါ၀င္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္” ဟု ဦးထင္ေအာင္က ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ စြမ္းအင္က႑မွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၾကသည့္ အေမရိကန္စြမ္းအင္ကုမၸဏီမ်ားကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လူမႈေရးဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ေလးစားလုိက္နာၿပီး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံၾကရန္ အေမရိကန္ ဒုတိယလက္ေထာက္စြမ္းအင္ႏွင့္ စီးပြားေရးရာ၀န္ႀကီး Robert Cekuta က ဟူစတန္ၿမဳိ႕ ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ေရးညီလာခံ၌ တုိက္တြန္းခဲ့သည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယခင္က ေဒသခံတုိ႔၏ ဆႏၵႏွင့္မကုိက္ညီ၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို အေလးမထားခဲ့သည့္ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆုံေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းမွာ ရပ္ဆုိင္းခဲ့ၿပီး လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီစီမံကိန္းမွာလည္း ယခုထိတုိင္ ျပႆနာမ်ားမေျပလည္ေသးဘဲျဖစ္ေနသည္။ တ႐ုတ္အစုိးရႏွင့္ ျမန္မာအစုိးရ သေဘာတူေဆာက္လုပ္ခဲ့သည့္ ေရနံပုိက္လုိင္းမွာလည္း အတင္းအဓမၼ ေျမယာသိမ္းဆည္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရသည္။

ထုိ႔အျပင္ ကမၻာေပၚတြင္ ေရနံသဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေပါႂကြယ္၀သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လွ်ပ္စစ္မီးသုံးစြဲႏုိင္မႈမွာ လူဦးေရ၏ ၂၇ ရာခုိင္ႏႈန္းသာရွိၿပီး အာရွေဒသတြင္ အနိမ့္ဆုံးျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔အတြက္ ျမန္မာအစုိးရအေနႏွင့္ ေရနံႏွင့္သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔က႑ကုိ တုိင္းျပည္တြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုိအပ္ေနေသာ စြမ္းအင္က႑ႏွင့္ ခြဲျခားမထားသင့္ဟု ေရာဘတ္စီကူတက ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ေရး ညီလာခံ၌ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ရန္ကုန္မွာ မီးမလာလုိ႔ ဆႏၵျပခဲ့ၾကတာဟာ ႏုိင္ငံသားေတြက သူတုိ႔ အစုိးရက တုိင္းျပည္ကုိ လွ်ပ္စစ္မီး လုံလုံေလာက္ေလာက္ေပးဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေမွ်ာ္လင့္သလဲဆုိတာ ထင္ထင္ရွားရွားသိသာေနတယ္” ဟု ေရာဘတ္စီကူတက ေျပာသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္၀င္ေငြအတြက္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕အရင္းအျမစ္မ်ားကို ျပည္ပသုိ႔ေရာင္းခ်ရန္ လုိအပ္သကဲ့သုိ႔ ျပည္တြင္း လူဦး ေရ သန္းေျခာက္ဆယ္၏ စြမ္းအင္လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည့္ဆည္းရန္လည္း မရွိမျဖစ္လုိအပ္လာေလၿပီ။

ဇြန္လတြင္ ျမန္မာသယံဇာတ ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔လုပ္ကုိင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ကုမၸဏီမ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ဆုံးျဖတ္မည့္ ျမန္မာရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ထုိအခ်က္မ်ားကုိ မလြဲမေသြ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမည္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔အျပင္ ယခင္က တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ ထုိင္းႏွင့္ကုိရီးယားကုမၸဏီမ်ားသာ လႊမ္းမုိးထားေသာ ျမန္မာစြမ္းအင္က႑တြင္ မည္သည့္ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ား ၀င္ေရာက္လာမည္ဆုိသည္ကုိလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးေျပာင္းလဲမႈမ်ားနည္းတူ တစ္ကမၻာလုံးက စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္လ်က္ရွိသည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »