အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားၾကဖုိ႔ လုိပါသည္


(သိန္းထက္ေအာင္)

Photo: အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားၾကဖုိ႔ လုိပါသည္
................................................
(သိန္းထက္ေအာင္)

ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ႏႈန္းမွာ ယခင္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုေသာ္လည္း စနစ္တက် စာရင္းေကာက္မည္ ဆိုပါက ထို႔ထက္ ပိုမိုမ်ားျပားႏိုင္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားသည္ဟု  ၇.၅.၂၀၁၃ ရက္ေန႔ ထုတ္  The Voice Daily Newspaper တြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္လည္း အဆိုပါ ၂၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ဆိုသည္ကို ဘဝင္မက်သည္မွာ  ၾကာပါၿပီ။ သို႔ရာတြင္ကြၽန္ေတာ္ မေျပာရဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽမ္းက်င္သူ တစ္ဦးမဟုတ္သည့္အျပင္ ထိုကိန္းဂဏန္းသည္ မည္သည့္ေနရာမွ မည္ကဲ႔သို႔ ရရိွထားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက ထုတ္ျပန္ေသာ အခ်က္အလက္ဟုလည္း သတင္းတစ္ခုက ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္တြင္းက အေျခအေန အခ်က္အလက္တစ္ခုကို ျပည္ပအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက သတ္မွတ္ထုတ္ျပန္ျခင္းသည္ မည္မွ်အထိ မွန္ကန္မႈ ရိွႏိုင္ပါမည္နည္း။ အကယ္၍ ျပည္တြင္းကပင္ ရရိွေသာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ ကို အေျခခံ၍ တြက္ခ်က္သည္ဟု ဆိုပါကလည္း မည္သည့္စံျဖင့္ တြက္ခ်က္ပါသနည္း။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲေသာ အိမ္ေထာင္စုတစ္စု၏ ဝင္ေငြကို အနည္းဆံုး မည္မွ်သတ္မွတ္ထား ပါသနည္း။ ဥပမာ- အခ်ဳိ႕အိမ္ေထာင္စုမ်ား တြင္ မိသားစုေလးဦး ရွိေသာ္လည္း တစ္ဦးတည္း၏ ဝင္ေငြကို မီွခိုစားေသာက္ ေနရေသာမိသားစုႏွင့္ မိသားစုဝင္သံုးဦးက ဝင္ေငြရွာေနေသာ မိသားစု စသည္ျဖင့္ ရိွသက့ဲသို႔ အဆိုပါမိသားစုမွာပင္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးရိွ ေသာမိသားစု၊ ထိုေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလး၏အတန္း စသည္ျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ဖို႔ လိုအပ္သလို  မိသားစုဦးေရႏွင့္ ဝင္ေငြ ထြက္ေငြအခ်ဳိးကို စံတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားရိွရန္လည္း လိုအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုေသာအျဖစ္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမသိ၍ ေရးေနေသာ္လည္း ပညာရွင္မ်ား အေနႏွင့္ တြက္နည္းခ်က္နည္းမ်ား ရိွမည္ ျဖစ္ပါသည္။ 

မည္သည့္တြက္နည္း အမ်ဳိးအစားပင္ျဖစ္ပါေစ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို အေျခခံရမည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ လက္ခံရပါလိမ့္မည္၊ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းရဖို႔ ဆိုလွ်င္လည္း ေျမျပင္ပကတိအမွန္ တကယ္ရိွေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကပင္ အေထာက္္အကူ ျပဳပါလိမ္႔မည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အစိုးရလက္ထက္က လူႀကီးတစ္ဦး စကားေျပာရာတြင္ "က်ဳပ္တို႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္စားႏိုင္၊ ေသာက္ႏိုင္၊ ေခ်ာင္လည္လာတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြကိုၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္" ဟူ၍ ေျပာဆိုခဲ့ဖူး သည္ကိုလည္း ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိ ပါသည္။

ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေခတ္၊ စနစ္မ်ားတြင္ အခြင့္အေရးသာ ရမည္ ဆိုလွ်င္ ၾကြက္ကိုပင္ ေရဆင္ဟု ေျပာရမွာ ဝန္မေလးသူမ်ား၊ အေျခာက္အလွန္႔ ခံထားရသည့္အတြက္ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း မတင္ျပရဲသည့္ အေၾကာက္္တရားေအာက္မွ ဝန္ထမ္းငယ္မ်ား ႏွင့္ ရရိွထားသည့္ ရာထူးႏွင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံး မခံႏိုင္သည့္ အလယ္အလတ္ႏွင့္ ထိပ္ပိုင္း ရာထူးမ်ားကို ရရိွထားၾကသူမ်ားက ကိန္းဂဏန္း အမွားအယြင္းမ်ားကို တင္ျပခဲ့ၾကၿပီး  ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံႀကီးလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံ (Developing Country) အဆင့္မွသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနိမ႔္က်ဆံုးႏိုင္ငံ (Least Developed Country) အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့သည္ကို အားလံုးအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၈ဝ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က လယ္တစ္ဧကလွ်င္ ပ်မ္းမွ်တင္း ၄၀၊ ၅၀ ခန္႔ေသာ ထြက္ေသာအခိ်န္ ျဖစ္ပါသည္။ အေကာင္းဆံုးလယ္ကို အေကာင္းဆံုးမ်ဳိးစပါး အသံုးျပဳၿပီး ဓာတ္ေျမၾသဇာမ်ား    စနစ္တက် ထည့္ေကြၽးပါမွ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္း ၇၀၊ ဂ၀၊ ၉၀ သာ အမ်ားဆံုး ထြက္ႏိုင္ၿပီး တင္းတစ္ရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာထြက္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ နတ္ျပည္မွ  ဦးမာဃ လာေရာက္ ကူညီလွ်င္ပင္ ရႏိုင္မည္ဟု (ထိုအခ်ိန္က) မည္သူမွ် မထင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ လူ႔ျပည္မွ ဦးမာဃကေတာ့ ထိုကိစၥကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး အုတ္ဖိုၿမိဳ႕နယ္မွ လယ္သမားႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူက တစ္ဧကလွ်င္ တင္းတစ္ရာမက (ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) တစ္ဧကလွ်င္ တင္းႏွစ္ရာေက်ာ္၊ သံုးရာနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး  ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္သြားပါသည္။ အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ား အားလံုးသို႔လည္း တစ္ဧက အနည္းဆံုးတင္းတစ္ရာ ထြက္ရိွေရး ေဆာင္ရြက္ရန္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ထြက္ရိွလာပါသည္။ ဦးမာဃလည္း အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး ဆိုသည့္ အတိုင္း မၾကာမီပင္  ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ံုး ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။

မဆလ တစ္ပါတီေခတ္က အသံုးအႏႈန္းအတိုင္း သံုးရမည္ဆိုလွ်င္ ေဒသပါတီမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈ၊ တိုင္း ျပည္သူ႔ေကာင္စီတို႔၏ ႀကီးၾကပ္မႈတို႔ျဖင့္ စပါးအထူး အထြက္တိုး ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို က်င္းပခဲ့ရာ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါသည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္းတစ္ရာေက်ာ္ စသည္ျဖင့္ ထြက္ၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းထြက္ေပၚ လာေသာ သတင္းမ်ားအရ ထိုၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး ေဘးလယ္ကြက္မ်ားမွ စပါးႏွံမ်ားကို ႀကိဳတင္ရိတ္သိမ္းထားကာ ေရာေႏွာ ခ်ိန္တြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရိွၾကရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင့္ ပိုမိုတိုးတက္လာပါသည္။

စာရြက္ေပၚတြင္  စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္း တိုးၿပီးေနာက္ စိုက္ဧကမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရပါေတာ့သည္။ သည္ေနရာ တြင္လည္း ကြင္းဆင္းတိုင္းတာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္မ်ား ရိွသကဲ႔သို႔ မျဖစ္မေန တြန္းအားေပး ေစခိုင္းသည့္အတြက္ စားပြဲေပၚတြင္ တုိးလာေသာ စိုက္ဧကမ်ားကလည္း ပမာဏ မေသးလွပါ၊ ဥပမာ- လယ္သံုးဧကရိွေသာ   လယ္သမားႀကီး ဦးျဖဴ၏ လယ္တြင္ တစ္ဧက တိုးသကဲ႔သို႔ လယ္ငါးဧကရိွ ေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးနီ၏ လယ္တြင္ ႏွစ္ဧက တိုးလာပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ဤသို႔တိုးသည္ကို လယ္သမားႀကီးမ်ား မသိၾကပါ၊ သူတို႔တြင္ ဤသို႔တုိးရန္ ေျမအပိုလည္း မရိွၾကပါ။  ေက်းရြာအုပ္စုမွသည္ ၿမိဳ႕နယ္၊ သည္မွ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကေသာအခါ လယ္ဧကေပါင္း ေထာင္ ေသာင္းခ်ီ၍ တိုးပြားလာ ပါေတာ့သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ ဆိုေသာ္ ဧကသိန္းခ်ီ၍ တိုးပါသည္။ မည္သည့္အခါ အေျဖေပၚသနည္း ဆိုေသာ္ ကုန္သြယ္/လယ္ယာက စပါးဝယ္ယူသည့္ အခါမွ အေျဖေပၚပါသည္။ လယ္သမားမ်ား လက္ဝယ္ သူတို႔တြက္ခ်က္ ထားသေလာက္ စပါးမရိွပါ။ အမွန္တကယ္စိုက္ဧက မရွိ၊ အမွန္တကယ္ အထြက္ႏႈန္း မတိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ပါတီ၊ ေကာင္စီႏွင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းတို႔ စုေပါင္း၍ လိမ္ညာခဲ့ၾကသည့္အတြက္ (စပါးမေရာင္းႏိုင္ေသာ) လယ္သမားမ်ား အဖမ္းခံၾကရပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အဆင္းရဲဆံုး စာရင္းဝင္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေရာက္ရိွခဲ့ရ ပါေတာ့သည္။
                                             
ဤကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္ျမင္ဆိုသည္ကုိ မၾကားလိုသည့္အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ (စာရြက္ေပၚတြင္) ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ရပါသည္။ ေလးႏွစ္စီမံကိန္း ငါးခုၿပီး (အႏွစ္ ၂၀ျပည့္) ေသာအခါ ႏွစ္တိုႏွစ္ရွည္ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား ရည္မွန္းခ်က္ထက္ ပိုမုိ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္ ေခါင္းစီးစာလံုးမည္း ႀကီးမ်ားျဖင့္ လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ၾကပါေတာ့သည္။ ျမန္မာ့စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း၊ ေျမစာရင္း ဦးစီးဌာနမွ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကား စကားသံ မ်ားအရလည္း ၄င္းတို႔အေနႏွင့္ စပါးစိုက္ဧကႏွင့္ အထြက္ႏႈန္းတို႔ကို
မျဖစ္မေန  တိုးျမႇင့္ေပးရေၾကာင္း၊ မတိုးျမႇင့္ေပးႏိုင္ပါက အလုပ္မွထုတ္ပယ္ သည္အထိ အေရးယူခံရေၾကာင္း  စသည္ျဖင့္ သိရိွၾကရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဝန္ထမ္းမ်ားကို လိမ္ညာတတ္ေစရန္ ေလ႔က်င့္ေပးသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါသည္။   
 
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးအခင္း ကာလအၿပီး နဝတအစိုးရ တက္လာေသာ အခါ ဝန္ထမ္းေတြကို အျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားရာတြင္ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ား လိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ႏွစ္တို၊ ႏွစ္ရွည္စီးပြားေရး စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ျဖစ္ရၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး က်ဆင္း ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို မွတ္မိေနပါသည္။  နဝတ အစိုးရသည္ မဆလ အစိုးရ၏ အားနည္းမႈမ်ားကို သင္ခန္းစာယူ၍ ျပင္ဆင္ သင့္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ မွာၾကား ေျပာဆိုရာ၌ “ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က စာရင္းမ်ားလိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾက၍ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ရၿပီး ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ စာရင္းဇယားမ်ား တင္ျပၾကရာတြင္ မလိမ္ မညာ၊ မကြယ္မဝွက္၊ အမွန္အတိုင္း အရိွအတိုင္း တင္ျပၾကရန္” မၾကာခဏ မွာၾကား ေျပာဆိုမႈမ်ား ရိွခဲ႔ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လယ္ယာက႑ စာရင္းမ်ား ေကာက္ယူျပဳစုရာတြင္ ပုိမိုမွာၾကား ေျပာဆိုေလ႔ရိွပါသည္။ 

၁၉၉၄-၉၅ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ေလးလပတ္ အစည္းအေဝးတစ္ခုတြင္ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္မွ အမွန္အတိုင္း ေကာက္ယူထားေသာ လယ္ယာေျမစာရင္းဇယားကို တင္ျပရာ ယခင္ မဆလေခတ္က စာရင္းထက္ ဧကမ်ားစြာေလ်ာ့နည္းလ်က္ ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္တာဝန္ရိွ ပုဂၢိဳလ္က ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း၍ မၾကာမီပင္ ၄င္းၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ခံမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံလိုက္ရပါသည္။ အလားတူပင္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ခ႐ိုင္အတြင္းရိွ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို စာရင္းဇယား အမွန္မ်ားကို ေကာက္ခိုင္းရာ ယခင္ မဆလေခတ္ထက္ စပါးစိုက္ဧကမ်ား ေလ်ာ့နည္းလ်က္ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္ အႀကီးအကဲက “ခင္ဗ်ားတို႔ အရင္တုန္းက အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ၾကေသးဘူး၊ အခုထိ လိမ္ခ်င္ညာခ်င္ၾကတုန္းပဲ၊  စာရင္းအမွန္ေတြ ျပန္ရေအာင္ေကာက္ခဲ့" ဟုဆိုကာ ျပန္လည္ေကာက္ ခိုင္းပါသည္။ သည္ေတာ့ ယခင္မူလ၊ မဆလေခတ္က ေကာက္ယူခဲ့ေသာ စာရင္း(အမွား) ကို ျပန္လည္ျပဳစု တင္ျပေတာ့မွသာလွ်င္ လက္ခံပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဆလေခတ္က အလိမ္ပညာ ဝိဇၨာဘြဲ႕ရရိွခဲ႔ေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားကို နဝတ၊ နအဖေခတ္တြင္ အလိမ္ပညာ မဟာဝိဇၨာဘြဲ႕ ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္ ပါသည္။

အာဏာရွင္တို႔သည္ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ခဲ့ၾကသည္။ မွန္ေနသည္ မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ အမွန္စကားကို မၾကားလိုၾက၊ အမွန္တရားကို ရင္မဆိုင္ဝံ့ၾက၊  အမွန္တရားကို အေၾကာက္တရားႏွင့္ ဖိ၍ ဖုံးကြယ္ၾကသည္၊ ဖံုးကြယ္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာရိွမႈကို မလိုလားၾက၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုေရးသားမႈ မ်ားကို မလိုလားၾက၊ ထိုသို႔ေျပာဆို ေရးသားသူမ်ားကို ရန္လုပ္ၾကသည္၊ အျပစ္ရွာၾကသည္၊ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မတပ္၍ ေထာင္ထဲထည့္ၾကသည္။

ယခုေဆာင္းပါးအစတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ ္ဥကၠ႒ႀကီးက ၄င္း ထင္ျမင္ယူဆသည့္ အတိုင္း ပြင့့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုလိုက္သည္ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ကလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာကိစၥ မ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က မပြင့္မလင္း၊ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ လွ်ဳ႕ိလွ်ဳိ႕ဝွက္ဝွက္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွၾကဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ပြင့္လင္းမွသာလွ်င္ ျပည္သူကသိပါမည္၊ ျပည္သူက သိမွသာလွ်င္ လိုအပ္ေသာ အႀကံဉာဏ္မ်ား ကိုေပးႏိုင္မည္၊ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္ မ်ားသည္ တန္ဖိုးရိွပါသည္၊ ျပည္သူ သည္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ ခံစားရသူျဖစ္၍ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္တို႔သည္ ပို၍  ဘဝဆန္ပါသည္၊ ဘဝႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္ပါသည္။ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကို ပစ္ပယ္၍မရပါ။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ခဲ့သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္မည္သို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ ကိုလည္း အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရိွလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွေသာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ ကိစၥအခ်ဳိ႕ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရိွၿပီး ေနာက္မွလိုက္၍ ျပည္သူကို ခ်ျပရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ေနရသည္မ်ားလည္း ရိွပါသည္။ 

ယခုေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွသည့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ေဝဖန္သမႈ မျပဳလိုပါ။ အားလံုးက ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္ဟူ၍သာ နားလည္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းကို မည္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တိက်မွန္ေသာ ကိန္းဂဏန္း၊ စာရင္းဇယားမ်ား ရရိွဖို႔ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္ကို ရရိွဖို႔လိုပါသည္။ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ႏွင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို (သိေအာင္လုပ္၍) မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ လိုပါ သည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဟု ဆိုရာတြင္လည္း မည္ကဲ႔သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို၍  မည္ေရြ႕မည္မွ် ပိုင္ဆိုင္မႈရိွသူ၊ ဝင္ေငြမည္မွ်ရိွ၍ ထြက္ေငြမည္မွ် ရိွသူ၊  မိသားစုဦးေရ မည္မွ်ရိွသူ စသည္ျဖင့္ မည္သို႔ သတ္မွတ္ထားရိွေၾကာင္း (ဆင္းရဲသား) ျပည္သူမ်ားက မသိရိွရပါ။ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးမ်ားက ေကာက္ယူေပးသည့္ စာရင္းမ်ားလား၊ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း (အရပ္ဘက္)အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက စုစည္းေကာက္ယူေပးသည့္စာရင္းလား  ဟူ၍လည္း မည္သူကမွ် မသိရိွပါ။ ပြင့္လင္းစြာ သိရိွခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မသမာမႈ မ်ားလည္း ရိွႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္ မရိွဆင္းရဲသူမ်ား၊ အမွန္တကယ္ အကူအညီ လိုအပ္သူမ်ား လက္ဝယ္သို႔ ပံ့ပိုးေထာက္ပ့ံမႈမ်ား ေရာက္ရွိၿပီး ဆင္းရဲသားျပည္သူမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရိွၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ ေလာဘေဇာ တိုက္မႈေၾကာင့္ ေလ်ာ့နည္းရမည့္အစား ပိုမိုတိုးပြားလာသည္ ဟူ၍ပင္ ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ပို၍   ခ်မ္းသာခ်င္ၾကသည္၊ ပို၍ရွာေဖြၾကသည္၊ ပို၍ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကသည္၊ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ရိွသူတို႔ကို ပို၍ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ပို၍ ခ်မ္းသာလာၾကသည္။

ကားသံုးစီးရိွသူက ကားငါးစီးျဖစ္လာသည္၊ အိမ္ႏွစ္လံုးရိွသူက အိမ္ သံုးလံုးရိွလာသည္၊ ထို႔ထက္မက ရိွသူကလည္း ပို၍ ပို၍သာ ရိွလာသည္။ သည္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈက ပို၍မ်ားျပားလာသည္။ ဥပမာေပးပါမည္၊ ေဂါက္သီးေဘာလံုး ကေလးကို တင္းနစ္ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္ထားလွ်င္ ေဂါက္သီးေဘာလံုးက နည္းနည္းငယ္သည္၊ ေဘာ္လီေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ပို၍ ငယ္သြားသည္၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ကား  အဆမ်ားစြာ ငယ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရပါမည္။ ဤေနရာတြင္ အခ်ဳိ႕ကဆိုပါမည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ အိုင္းစတိုင္း၏ ႏႈိင္းရသေဘာတရားအရ  မ်က္စိအျမင္၊ စိတ္အထင္ေၾကာင့္သာ ငယ္သြားျခင္းျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ငယ္သြားျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ႏိုင္ပါသည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဥပမာမေပးေတာ့ပါ။ လက္ေတြ႔ျဖစ္စဥ္ကို တင္ျပပါ မည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စီးပြားေရးပညာရွင္ မဟုတ္၍ ေရာင္းလိုအားတို႔ ဝယ္လိုအားတို႔ကို အေသအခ်ာ နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဟင္းရြက္တစ္စည္းကို ေငြက်ပ္တစ္ရာ၊ အသားတစ္ပိႆာလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္ျဖင့္ ဝယ္ စားေနရာမွ ဟင္းရြက္တစ္စည္းလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္၊ အသားတစ္ပိႆာ လွ်င္ ေငြက်ပ္ငါးေထာင္ ျဖစ္သြားပါက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူက ဝယ္စားႏိုင္ ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံမရိွသူက မည္သို႔ဝယ္စား ႏိုင္မည္နည္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကုန္ေဈးႏႈန္း တစ္ခါတက္တုိင္း ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူတို႔က ဝယ္စားႏိုင္၍ ဆင္းရဲသား တို႔က ဝယ္မစားႏိုင္သည္ ရိွေသာ္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကြာဟမႈ က တစ္စတစ္စႏွင့္ မိုးႏွင့္ေျမပမာ ျဖစ္သြားပါလိမ္႔မည္။ 

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း နဝတ အစိုးရ တက္လာၿပီးေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနရာအႏံွ႕တြင္ က်ဴးေက်ာ္ေနထိုင္သူူ မ်ားကို ၿမိဳ႕သစ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာ ခ်ထားေပးပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကို အိမ္ေဆာက္ရန္ အထိုက္ အေလ်ာက္ ေထာက္ပံ႔ေပးသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားကို လုပ္သက္အေလ်ာက္ ေျမကြက္မ်ား ခ်ထားေပး၍ အိမ္ေဆာက္ရန္အတြက္ ဘဏ္ေခ်းေငြမ်ား ထုတ္ေခ်းေပးသည္။ ထိုစဥ္က အစိုးရေပးေသာ ေပ ၂၀_၆၀၊ ေပ ၄၀_၆၀ ေျမကြက္မ်ားေပၚ တြင္ ျပည္သူမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ အသင့္အတင့္ေနႏိုင္၊ ထိုင္ႏိုင္ေသာအိမ္ ေဆာက္ႏိုင္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က အုတ္တစ္ခ်ပ္လွ်င္ တစ္က်ပ္၊ တစ္က်ပ္ခြဲ၊ ဘိလပ္ေျမတစ္အိတ္လွ်င္ ၃၀၀ က်ပ္မွ ၃၅၀ က်ပ္ႏွင့္ သစ္မာတစ္တန္လွ်င္ ေသာင္းဂဏန္းမွ်သာ ရိွေသးသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာကာ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး အိမ္ ေဈး၊ ေျမေဈးမ်ား အဆမတန္ တက္လာလ်က္ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက ဝယ္ယူ ေနထိုင္ၾကသည္။ ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာ အုတ္ေဈး၊ သဲ၊ ေက်ာက္ေဈး၊ ဘိလပ္ေျမေဈး၊ သစ္ေဈးမ်ားျဖင့္ ဆင္းရဲသား မဆိုထားဘိ။ လူလတ္တန္း စားမ်ားပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ႏွင့္ ေနႏိုင္ရန္ စိတ္ပင္မကူးရဲသည့္ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာပါသည္။ အစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း/ခ်ဥ္းကပ္ကာ ႏိုင္ငံပိုင္ ေျမမ်ားကို ကာလေပါက္ေဈးထက္ မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းေသာေဈးႏႈန္းျဖင့္ ရယူခဲ့ၾကေသာ္လည္း အေဆာက္အအုံ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး၍ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ေသာအခါ ယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာေဈးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ၾကသည္။

အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမေဈးမ်ား သိန္းရာဂဏန္းျဖစ္စတြင္ မယံုၾကည္သူမ်ား ရိွၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိန္းေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမွသည္ သိန္းဂဏန္းသို႔တိုင္ ေရာက္ရိွလာၾကသည္။ တစ္ေလာက အေတာ္အတန္ ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးတစ္ဦးႏွင့္ ဆံုမိသည္။ 
သူက"ဒီလူေတြ ဘာအလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ခ်မ္းသာလာၾကလဲ မသိဘူးဗ်ာ" ဟု ေျပာပါသည္။ ယခုထိုသူမ်ားက ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ က်ပ္သိန္းတစ္ရာေအာက္ တန္ဖိုး ရိွေသာအိမ္မ်ားကို ေဆာက္ေပးဦးမည္ဟု ဆိုျပန္ပါသည္။ ဆင္းရဲသားမ်ား ကိုယ္စား တစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မီတာခႏွင့္ ေရဖိုးကို က်ခံေပးမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုအိမ္မ်ားကို  အလကားရလွ်င္ လိုခ်င္ပါသည္ ဟူ၍သာ။

ခ်မ္းသာသူမ်ားက မိုးထိေအာင္ခ်မ္းသာၾက၍ ဆင္းရဲသူမ်ားက အဝီစိထက္နိမ္႔ေသာ ေနရာသို႔ သက္ဆင္းေနေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈႏႈန္းက မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း။ လူ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦးက တစ္လလွ်င္   ေငြက်ပ္သိန္း ၉၀ ဝင္၍ က်န္သူမ်ားက ကိုးဦးေပါင္းမွ 
တစ္လလွ်င္ တစ္ဆယ္သိန္းဝင္သည္ကို လူတစ္ဦးတစ္လ ဝင္ေငြ က်ပ္တစ္ဆယ္သိန္းဟု ဆို၍ ရပါမည္လား။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ႏႈန္းကေရာ၊  ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုျခင္းထက္ ထို႔ထက္ ပိုမိုႏိုင္သည္ဆိုေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ႀကီး၏ ဆိုစကားသည္ လြန္အံ့မထင္ဟုသာ ဆိုခ်င္ပါသည္။ 

တကယ့္အရိွတရား၊ အမွန္တရားကေရာ မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွသည္ အမွန္တကယ္ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းလာျခင္း ဟုတ္ပါသလား။ သို႔တည္း မဟုတ္ ထို႔ထက္ပိုမို မ်ားျပားပါသလား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အမွန္စကားကို နားေထာင္ဖို႔လိုပါသည္၊ အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါသည္။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ႏႈန္းမွာ ယခင္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုေသာ္လည္း စနစ္တက် စာရင္းေကာက္မည္ ဆိုပါက ထို႔ထက္ ပိုမိုမ်ားျပားႏိုင္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားသည္ဟု ၇.၅.၂၀၁၃ ရက္ေန႔ ထုတ္ The Voice Daily Newspaper တြင္ ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္လည္း အဆိုပါ ၂၆ ရာခုိင္ႏႈန္း ဆိုသည္ကို ဘဝင္မက်သည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ သို႔ရာတြင္ကြၽန္ေတာ္ မေျပာရဲပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကြၽမ္းက်င္သူ တစ္ဦးမဟုတ္သည့္အျပင္ ထိုကိန္းဂဏန္းသည္ မည္သည့္ေနရာမွ မည္ကဲ႔သို႔ ရရိွထားေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက ထုတ္ျပန္ေသာ အခ်က္အလက္ဟုလည္း သတင္းတစ္ခုက ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္တြင္းက အေျခအေန အခ်က္အလက္တစ္ခုကို ျပည္ပအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက သတ္မွတ္ထုတ္ျပန္ျခင္းသည္ မည္မွ်အထိ မွန္ကန္မႈ ရိွႏိုင္ပါမည္နည္း။ အကယ္၍ ျပည္တြင္းကပင္ ရရိွေသာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္ ကို အေျခခံ၍ တြက္ခ်က္သည္ဟု ဆိုပါကလည္း မည္သည့္စံျဖင့္ တြက္ခ်က္ပါသနည္း။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲေသာ အိမ္ေထာင္စုတစ္စု၏ ဝင္ေငြကို အနည္းဆံုး မည္မွ်သတ္မွတ္ထား ပါသနည္း။ ဥပမာ- အခ်ဳိ႕အိမ္ေထာင္စုမ်ား တြင္ မိသားစုေလးဦး ရွိေသာ္လည္း တစ္ဦးတည္း၏ ဝင္ေငြကို မီွခိုစားေသာက္ ေနရေသာမိသားစုႏွင့္ မိသားစုဝင္သံုးဦးက ဝင္ေငြရွာေနေသာ မိသားစု စသည္ျဖင့္ ရိွသက့ဲသို႔ အဆိုပါမိသားစုမွာပင္ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလးရိွ ေသာမိသားစု၊ ထိုေက်ာင္းေနအရြယ္ ကေလး၏အတန္း စသည္ျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ဖို႔ လိုအပ္သလို မိသားစုဦးေရႏွင့္ ဝင္ေငြ ထြက္ေငြအခ်ဳိးကို စံတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားရိွရန္လည္း လိုအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုေသာအျဖစ္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကမသိ၍ ေရးေနေသာ္လည္း ပညာရွင္မ်ား အေနႏွင့္ တြက္နည္းခ်က္နည္းမ်ား ရိွမည္ ျဖစ္ပါသည္။

မည္သည့္တြက္နည္း အမ်ဳိးအစားပင္ျဖစ္ပါေစ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို အေျခခံရမည္ ဆိုသည္ကိုေတာ့ လက္ခံရပါလိမ့္မည္၊ တိက်မွန္ကန္ေသာ ကိန္းဂဏန္းရဖို႔ ဆိုလွ်င္လည္း ေျမျပင္ပကတိအမွန္ တကယ္ရိွေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကပင္ အေထာက္္အကူ ျပဳပါလိမ္႔မည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ အစိုးရလက္ထက္က လူႀကီးတစ္ဦး စကားေျပာရာတြင္ "က်ဳပ္တို႔ အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္စားႏိုင္၊ ေသာက္ႏိုင္၊ ေခ်ာင္လည္လာတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြကိုၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္" ဟူ၍ ေျပာဆိုခဲ့ဖူး သည္ကိုလည္း ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိ ပါသည္။

ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေခတ္၊ စနစ္မ်ားတြင္ အခြင့္အေရးသာ ရမည္ ဆိုလွ်င္ ၾကြက္ကိုပင္ ေရဆင္ဟု ေျပာရမွာ ဝန္မေလးသူမ်ား၊ အေျခာက္အလွန္႔ ခံထားရသည့္အတြက္ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း မတင္ျပရဲသည့္ အေၾကာက္္တရားေအာက္မွ ဝန္ထမ္းငယ္မ်ား ႏွင့္ ရရိွထားသည့္ ရာထူးႏွင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္ဆံုး႐ႈံး မခံႏိုင္သည့္ အလယ္အလတ္ႏွင့္ ထိပ္ပိုင္း ရာထူးမ်ားကို ရရိွထားၾကသူမ်ားက ကိန္းဂဏန္း အမွားအယြင္းမ်ားကို တင္ျပခဲ့ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံႀကီးလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံ (Developing Country) အဆင့္မွသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနိမ႔္က်ဆံုးႏိုင္ငံ (Least Developed Country) အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့သည္ကို အားလံုးအသိပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၈ဝ ျပည့္ႏွစ္မ်ား ဝန္းက်င္က ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က လယ္တစ္ဧကလွ်င္ ပ်မ္းမွ်တင္း ၄၀၊ ၅၀ ခန္႔ေသာ ထြက္ေသာအခိ်န္ ျဖစ္ပါသည္။ အေကာင္းဆံုးလယ္ကို အေကာင္းဆံုးမ်ဳိးစပါး အသံုးျပဳၿပီး ဓာတ္ေျမၾသဇာမ်ား စနစ္တက် ထည့္ေကြၽးပါမွ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္း ၇၀၊ ဂ၀၊ ၉၀ သာ အမ်ားဆံုး ထြက္ႏိုင္ၿပီး တင္းတစ္ရာေက်ာ္ ႏွစ္ရာထြက္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ နတ္ျပည္မွ ဦးမာဃ လာေရာက္ ကူညီလွ်င္ပင္ ရႏိုင္မည္ဟု (ထိုအခ်ိန္က) မည္သူမွ် မထင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ လူ႔ျပည္မွ ဦးမာဃကေတာ့ ထိုကိစၥကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ ပါသည္။ ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး အုတ္ဖိုၿမိဳ႕နယ္မွ လယ္သမားႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ သူက တစ္ဧကလွ်င္ တင္းတစ္ရာမက (ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) တစ္ဧကလွ်င္ တင္းႏွစ္ရာေက်ာ္၊ သံုးရာနီးပါး ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္သြားပါသည္။ အျခားၿမိဳ႕နယ္မ်ား အားလံုးသို႔လည္း တစ္ဧက အနည္းဆံုးတင္းတစ္ရာ ထြက္ရိွေရး ေဆာင္ရြက္ရန္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ထြက္ရိွလာပါသည္။ ဦးမာဃလည္း အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီး ဆိုသည့္ အတိုင္း မၾကာမီပင္ ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအ႐ံုး ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။

မဆလ တစ္ပါတီေခတ္က အသံုးအႏႈန္းအတိုင္း သံုးရမည္ဆိုလွ်င္ ေဒသပါတီမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈ၊ တိုင္း ျပည္သူ႔ေကာင္စီတို႔၏ ႀကီးၾကပ္မႈတို႔ျဖင့္ စပါးအထူး အထြက္တိုး ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို က်င္းပခဲ့ရာ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီး ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရပါသည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ တစ္ဧကလွ်င္ စပါးတင္းတစ္ရာေက်ာ္ စသည္ျဖင့္ ထြက္ၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းထြက္ေပၚ လာေသာ သတင္းမ်ားအရ ထိုၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွာ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး ေဘးလယ္ကြက္မ်ားမွ စပါးႏွံမ်ားကို ႀကိဳတင္ရိတ္သိမ္းထားကာ ေရာေႏွာ ခ်ိန္တြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရိွၾကရပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင့္ ပိုမိုတိုးတက္လာပါသည္။

စာရြက္ေပၚတြင္ စပါးတစ္ဧက အထြက္ႏႈန္း တိုးၿပီးေနာက္ စိုက္ဧကမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရပါေတာ့သည္။ သည္ေနရာ တြင္လည္း ကြင္းဆင္းတိုင္းတာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည္မ်ား ရိွသကဲ႔သို႔ မျဖစ္မေန တြန္းအားေပး ေစခိုင္းသည့္အတြက္ စားပြဲေပၚတြင္ တုိးလာေသာ စိုက္ဧကမ်ားကလည္း ပမာဏ မေသးလွပါ၊ ဥပမာ- လယ္သံုးဧကရိွေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးျဖဴ၏ လယ္တြင္ တစ္ဧက တိုးသကဲ႔သို႔ လယ္ငါးဧကရိွ ေသာ လယ္သမားႀကီး ဦးနီ၏ လယ္တြင္ ႏွစ္ဧက တိုးလာပါသည္၊ သို႔ေသာ္ ဤသို႔တိုးသည္ကို လယ္သမားႀကီးမ်ား မသိၾကပါ၊ သူတို႔တြင္ ဤသို႔တုိးရန္ ေျမအပိုလည္း မရိွၾကပါ။ ေက်းရြာအုပ္စုမွသည္ ၿမိဳ႕နယ္၊ သည္မွ တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ အၿပိဳင္အဆိုင္ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကေသာအခါ လယ္ဧကေပါင္း ေထာင္ ေသာင္းခ်ီ၍ တိုးပြားလာ ပါေတာ့သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ ဆိုေသာ္ ဧကသိန္းခ်ီ၍ တိုးပါသည္။ မည္သည့္အခါ အေျဖေပၚသနည္း ဆိုေသာ္ ကုန္သြယ္/လယ္ယာက စပါးဝယ္ယူသည့္ အခါမွ အေျဖေပၚပါသည္။ လယ္သမားမ်ား လက္ဝယ္ သူတို႔တြက္ခ်က္ ထားသေလာက္ စပါးမရိွပါ။ အမွန္တကယ္စိုက္ဧက မရွိ၊ အမွန္တကယ္ အထြက္ႏႈန္း မတိုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ပါတီ၊ ေကာင္စီႏွင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းတို႔ စုေပါင္း၍ လိမ္ညာခဲ့ၾကသည့္အတြက္ (စပါးမေရာင္းႏိုင္ေသာ) လယ္သမားမ်ား အဖမ္းခံၾကရပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အဆင္းရဲဆံုး စာရင္းဝင္ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေရာက္ရိွခဲ့ရ ပါေတာ့သည္။

ဤကဲ႔သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္ျမင္ဆိုသည္ကုိ မၾကားလိုသည့္အတြက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ (စာရြက္ေပၚတြင္) ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ရပါသည္။ ေလးႏွစ္စီမံကိန္း ငါးခုၿပီး (အႏွစ္ ၂၀ျပည့္) ေသာအခါ ႏွစ္တိုႏွစ္ရွည္ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား ရည္မွန္းခ်က္ထက္ ပိုမုိ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္ ေခါင္းစီးစာလံုးမည္း ႀကီးမ်ားျဖင့္ လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ၾကပါေတာ့သည္။ ျမန္မာ့စိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္း၊ ေျမစာရင္း ဦးစီးဌာနမွ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကား စကားသံ မ်ားအရလည္း ၄င္းတို႔အေနႏွင့္ စပါးစိုက္ဧကႏွင့္ အထြက္ႏႈန္းတို႔ကို
မျဖစ္မေန တိုးျမႇင့္ေပးရေၾကာင္း၊ မတိုးျမႇင့္ေပးႏိုင္ပါက အလုပ္မွထုတ္ပယ္ သည္အထိ အေရးယူခံရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သိရိွၾကရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဝန္ထမ္းမ်ားကို လိမ္ညာတတ္ေစရန္ ေလ႔က်င့္ေပးသကဲ႔သို႔ ျဖစ္ခဲ့ရ ပါသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အေရးအခင္း ကာလအၿပီး နဝတအစိုးရ တက္လာေသာ အခါ ဝန္ထမ္းေတြကို အျပစ္တင္စကား ေျပာၾကားရာတြင္ ဝန္ထမ္းမ်ား၊ စာရင္းဇယားမ်ား လိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ႏွစ္တို၊ ႏွစ္ရွည္စီးပြားေရး စီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ျဖစ္ရၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္၏ စီးပြားေရး က်ဆင္း ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို မွတ္မိေနပါသည္။ နဝတ အစိုးရသည္ မဆလ အစိုးရ၏ အားနည္းမႈမ်ားကို သင္ခန္းစာယူ၍ ျပင္ဆင္ သင့္သည္မ်ားကို ျပင္ဆင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ မွာၾကား ေျပာဆိုရာ၌ “ယခင္အစိုးရ လက္ထက္က စာရင္းမ်ားလိမ္ညာ တင္ျပခဲ့ၾက၍ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ား မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ရၿပီး ဆံုး႐ံႈးမႈမ်ား ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ စာရင္းဇယားမ်ား တင္ျပၾကရာတြင္ မလိမ္ မညာ၊ မကြယ္မဝွက္၊ အမွန္အတိုင္း အရိွအတိုင္း တင္ျပၾကရန္” မၾကာခဏ မွာၾကား ေျပာဆိုမႈမ်ား ရိွခဲ႔ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ လယ္ယာက႑ စာရင္းမ်ား ေကာက္ယူျပဳစုရာတြင္ ပုိမိုမွာၾကား ေျပာဆိုေလ႔ရိွပါသည္။

၁၉၉၄-၉၅ ခုႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္ျပည္နယ္၏ ေလးလပတ္ အစည္းအေဝးတစ္ခုတြင္ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္မွ အမွန္အတိုင္း ေကာက္ယူထားေသာ လယ္ယာေျမစာရင္းဇယားကို တင္ျပရာ ယခင္ မဆလေခတ္က စာရင္းထက္ ဧကမ်ားစြာေလ်ာ့နည္းလ်က္ ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္တာဝန္ရိွ ပုဂၢိဳလ္က ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္း၍ မၾကာမီပင္ ၄င္းၿမိဳ႕နယ္ တာဝန္ခံမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံလိုက္ရပါသည္။ အလားတူပင္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း မူဆယ္ခ႐ိုင္အတြင္းရိွ ၿမိဳ႕နယ္မ်ားကို စာရင္းဇယား အမွန္မ်ားကို ေကာက္ခိုင္းရာ ယခင္ မဆလေခတ္ထက္ စပါးစိုက္ဧကမ်ား ေလ်ာ့နည္းလ်က္ရိွသျဖင့္ တိုင္းအဆင့္ အႀကီးအကဲက “ခင္ဗ်ားတို႔ အရင္တုန္းက အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ၾကေသးဘူး၊ အခုထိ လိမ္ခ်င္ညာခ်င္ၾကတုန္းပဲ၊ စာရင္းအမွန္ေတြ ျပန္ရေအာင္ေကာက္ခဲ့" ဟုဆိုကာ ျပန္လည္ေကာက္ ခိုင္းပါသည္။ သည္ေတာ့ ယခင္မူလ၊ မဆလေခတ္က ေကာက္ယူခဲ့ေသာ စာရင္း(အမွား) ကို ျပန္လည္ျပဳစု တင္ျပေတာ့မွသာလွ်င္ လက္ခံပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မဆလေခတ္က အလိမ္ပညာ ဝိဇၨာဘြဲ႕ရရိွခဲ႔ေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားကို နဝတ၊ နအဖေခတ္တြင္ အလိမ္ပညာ မဟာဝိဇၨာဘြဲ႕ ေပးရေတာ့မည္ျဖစ္ ပါသည္။

အာဏာရွင္တို႔သည္ အမွန္တရားကို ေၾကာက္ခဲ့ၾကသည္။ မွန္ေနသည္ မွန္းသိလ်က္ႏွင့္ အမွန္စကားကို မၾကားလိုၾက၊ အမွန္တရားကို ရင္မဆိုင္ဝံ့ၾက၊ အမွန္တရားကို အေၾကာက္တရားႏွင့္ ဖိ၍ ဖုံးကြယ္ၾကသည္၊ ဖံုးကြယ္ေစၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာရိွမႈကို မလိုလားၾက၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုေရးသားမႈ မ်ားကို မလိုလားၾက၊ ထိုသို႔ေျပာဆို ေရးသားသူမ်ားကို ရန္လုပ္ၾကသည္၊ အျပစ္ရွာၾကသည္၊ ပုဒ္ထီး၊ ပုဒ္မတပ္၍ ေထာင္ထဲထည့္ၾကသည္။

ယခုေဆာင္းပါးအစတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ ္ဥကၠ႒ႀကီးက ၄င္း ထင္ျမင္ယူဆသည့္ အတိုင္း ပြင့့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုလိုက္သည္ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီး ကလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ဳိ႕ေသာကိစၥ မ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔က မပြင့္မလင္း၊ သိုသိုသိပ္သိပ္၊ လွ်ဳ႕ိလွ်ဳိ႕ဝွက္ဝွက္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွၾကဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ပြင့္လင္းမွသာလွ်င္ ျပည္သူကသိပါမည္၊ ျပည္သူက သိမွသာလွ်င္ လိုအပ္ေသာ အႀကံဉာဏ္မ်ား ကိုေပးႏိုင္မည္၊ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္ မ်ားသည္ တန္ဖိုးရိွပါသည္၊ ျပည္သူ သည္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ ခံစားရသူျဖစ္၍ ျပည္သူ၏ အႀကံဉာဏ္တို႔သည္ ပို၍ ဘဝဆန္ပါသည္၊ ဘဝႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္ပါသည္။ ျပည္သူ၏ ဆႏၵကို ပစ္ပယ္၍မရပါ။ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ပစ္ပယ္ခဲ့သည့္အတြက္ တိုင္းျပည္မည္သို႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ ကိုလည္း အားလံုးအသိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရိွလည္း ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွေသာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္ မကိုက္ညီေသာ ကိစၥအခ်ဳိ႕ ျဖစ္ေပၚလ်က္ရိွၿပီး ေနာက္မွလိုက္၍ ျပည္သူကို ခ်ျပရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္ေနရသည္မ်ားလည္း ရိွပါသည္။

ယခုေဆာင္ရြက္လ်က္ ရိွသည့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ေဝဖန္သမႈ မျပဳလိုပါ။ အားလံုးက ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္ဟူ၍သာ နားလည္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းကို မည္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တိက်မွန္ေသာ ကိန္းဂဏန္း၊ စာရင္းဇယားမ်ား ရရိွဖို႔ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္ကို ရရိွဖို႔လိုပါသည္။ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ႏွင့္ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို (သိေအာင္လုပ္၍) မ်က္ကြယ္မျပဳဖို႔ လိုပါ သည္။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဟု ဆိုရာတြင္လည္း မည္ကဲ႔သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆို၍ မည္ေရြ႕မည္မွ် ပိုင္ဆိုင္မႈရိွသူ၊ ဝင္ေငြမည္မွ်ရိွ၍ ထြက္ေငြမည္မွ် ရိွသူ၊ မိသားစုဦးေရ မည္မွ်ရိွသူ စသည္ျဖင့္ မည္သို႔ သတ္မွတ္ထားရိွေၾကာင္း (ဆင္းရဲသား) ျပည္သူမ်ားက မသိရိွရပါ။ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာအုပ္စု အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးမ်ားက ေကာက္ယူေပးသည့္ စာရင္းမ်ားလား၊ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း (အရပ္ဘက္)အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက စုစည္းေကာက္ယူေပးသည့္စာရင္းလား ဟူ၍လည္း မည္သူကမွ် မသိရိွပါ။ ပြင့္လင္းစြာ သိရိွခြင့္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မသမာမႈ မ်ားလည္း ရိွႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ဘဲ အမွန္တကယ္ မရိွဆင္းရဲသူမ်ား၊ အမွန္တကယ္ အကူအညီ လိုအပ္သူမ်ား လက္ဝယ္သို႔ ပံ့ပိုးေထာက္ပ့ံမႈမ်ား ေရာက္ရွိၿပီး ဆင္းရဲသားျပည္သူမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရိွၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈသည္ အခ်ဳိ႕ေသာ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏ ေလာဘေဇာ တိုက္မႈေၾကာင့္ ေလ်ာ့နည္းရမည့္အစား ပိုမိုတိုးပြားလာသည္ ဟူ၍ပင္ ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ပို၍ ခ်မ္းသာခ်င္ၾကသည္၊ ပို၍ရွာေဖြၾကသည္၊ ပို၍ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံၾကသည္၊ လုပ္ပိုင္ ခြင့္ရိွသူတို႔ကို ပို၍ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ပို၍ ခ်မ္းသာလာၾကသည္။

ကားသံုးစီးရိွသူက ကားငါးစီးျဖစ္လာသည္၊ အိမ္ႏွစ္လံုးရိွသူက အိမ္ သံုးလံုးရိွလာသည္၊ ထို႔ထက္မက ရိွသူကလည္း ပို၍ ပို၍သာ ရိွလာသည္။ သည္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈက ပို၍မ်ားျပားလာသည္။ ဥပမာေပးပါမည္၊ ေဂါက္သီးေဘာလံုး ကေလးကို တင္းနစ္ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္ထားလွ်င္ ေဂါက္သီးေဘာလံုးက နည္းနည္းငယ္သည္၊ ေဘာ္လီေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ပို၍ ငယ္သြားသည္၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ေဘာလံုးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ကား အဆမ်ားစြာ ငယ္သြားသည္ကို ေတြ႔ရပါမည္။ ဤေနရာတြင္ အခ်ဳိ႕ကဆိုပါမည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ အိုင္းစတိုင္း၏ ႏႈိင္းရသေဘာတရားအရ မ်က္စိအျမင္၊ စိတ္အထင္ေၾကာင့္သာ ငယ္သြားျခင္းျဖစ္ၿပီး အမွန္တကယ္ ငယ္သြားျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေစာဒကတက္ႏိုင္ပါသည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဥပမာမေပးေတာ့ပါ။ လက္ေတြ႔ျဖစ္စဥ္ကို တင္ျပပါ မည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စီးပြားေရးပညာရွင္ မဟုတ္၍ ေရာင္းလိုအားတို႔ ဝယ္လိုအားတို႔ကို အေသအခ်ာ နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဟင္းရြက္တစ္စည္းကို ေငြက်ပ္တစ္ရာ၊ အသားတစ္ပိႆာလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္ျဖင့္ ဝယ္ စားေနရာမွ ဟင္းရြက္တစ္စည္းလွ်င္ ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္၊ အသားတစ္ပိႆာ လွ်င္ ေငြက်ပ္ငါးေထာင္ ျဖစ္သြားပါက ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူက ဝယ္စားႏိုင္ ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံမရိွသူက မည္သို႔ဝယ္စား ႏိုင္မည္နည္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကုန္ေဈးႏႈန္း တစ္ခါတက္တုိင္း ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူတို႔က ဝယ္စားႏိုင္၍ ဆင္းရဲသား တို႔က ဝယ္မစားႏိုင္သည္ ရိွေသာ္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကြာဟမႈ က တစ္စတစ္စႏွင့္ မိုးႏွင့္ေျမပမာ ျဖစ္သြားပါလိမ္႔မည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း နဝတ အစိုးရ တက္လာၿပီးေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနရာအႏံွ႕တြင္ က်ဴးေက်ာ္ေနထိုင္သူူ မ်ားကို ၿမိဳ႕သစ္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာ ခ်ထားေပးပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကို အိမ္ေဆာက္ရန္ အထိုက္ အေလ်ာက္ ေထာက္ပံ႔ေပးသည္။ ဝန္ထမ္းမ်ားကို လုပ္သက္အေလ်ာက္ ေျမကြက္မ်ား ခ်ထားေပး၍ အိမ္ေဆာက္ရန္အတြက္ ဘဏ္ေခ်းေငြမ်ား ထုတ္ေခ်းေပးသည္။ ထိုစဥ္က အစိုးရေပးေသာ ေပ ၂၀_၆၀၊ ေပ ၄၀_၆၀ ေျမကြက္မ်ားေပၚ တြင္ ျပည္သူမ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ အသင့္အတင့္ေနႏိုင္၊ ထိုင္ႏိုင္ေသာအိမ္ ေဆာက္ႏိုင္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္က အုတ္တစ္ခ်ပ္လွ်င္ တစ္က်ပ္၊ တစ္က်ပ္ခြဲ၊ ဘိလပ္ေျမတစ္အိတ္လွ်င္ ၃၀၀ က်ပ္မွ ၃၅၀ က်ပ္ႏွင့္ သစ္မာတစ္တန္လွ်င္ ေသာင္းဂဏန္းမွ်သာ ရိွေသးသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေငြရွင္၊ ေၾကးရွင္မ်ား ေဆာက္လုပ္ေရးေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာကာ၊ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး အိမ္ ေဈး၊ ေျမေဈးမ်ား အဆမတန္ တက္လာလ်က္ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားက ဝယ္ယူ ေနထိုင္ၾကသည္။ ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာ အုတ္ေဈး၊ သဲ၊ ေက်ာက္ေဈး၊ ဘိလပ္ေျမေဈး၊ သစ္ေဈးမ်ားျဖင့္ ဆင္းရဲသား မဆိုထားဘိ။ လူလတ္တန္း စားမ်ားပင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ႏွင့္ ေနႏိုင္ရန္ စိတ္ပင္မကူးရဲသည့္ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာပါသည္။ အစိုးရ တာဝန္ရိွသူမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း/ခ်ဥ္းကပ္ကာ ႏိုင္ငံပိုင္ ေျမမ်ားကို ကာလေပါက္ေဈးထက္ မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းေသာေဈးႏႈန္းျဖင့္ ရယူခဲ့ၾကေသာ္လည္း အေဆာက္အအုံ ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီး၍ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ေသာအခါ ယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာေဈးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ေရာင္းခ်ၾကသည္။

အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမေဈးမ်ား သိန္းရာဂဏန္းျဖစ္စတြင္ မယံုၾကည္သူမ်ား ရိွၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိန္းေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမွသည္ သိန္းဂဏန္းသို႔တိုင္ ေရာက္ရိွလာၾကသည္။ တစ္ေလာက အေတာ္အတန္ ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးတစ္ဦးႏွင့္ ဆံုမိသည္။
သူက"ဒီလူေတြ ဘာအလုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ခ်မ္းသာလာၾကလဲ မသိဘူးဗ်ာ" ဟု ေျပာပါသည္။ ယခုထိုသူမ်ားက ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ က်ပ္သိန္းတစ္ရာေအာက္ တန္ဖိုး ရိွေသာအိမ္မ်ားကို ေဆာက္ေပးဦးမည္ဟု ဆိုျပန္ပါသည္။ ဆင္းရဲသားမ်ား ကိုယ္စား တစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မီတာခႏွင့္ ေရဖိုးကို က်ခံေပးမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုအိမ္မ်ားကို အလကားရလွ်င္ လိုခ်င္ပါသည္ ဟူ၍သာ။

ခ်မ္းသာသူမ်ားက မိုးထိေအာင္ခ်မ္းသာၾက၍ ဆင္းရဲသူမ်ားက အဝီစိထက္နိမ္႔ေသာ ေနရာသို႔ သက္ဆင္းေနေသာ ကာလမ်ဳိးတြင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈႏႈန္းက မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း။ လူ၁၀ ဦးတြင္ တစ္ဦးက တစ္လလွ်င္ ေငြက်ပ္သိန္း ၉၀ ဝင္၍ က်န္သူမ်ားက ကိုးဦးေပါင္းမွ
တစ္လလွ်င္ တစ္ဆယ္သိန္းဝင္သည္ကို လူတစ္ဦးတစ္လ ဝင္ေငြ က်ပ္တစ္ဆယ္သိန္းဟု ဆို၍ ရပါမည္လား။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ႏႈန္းကေရာ၊ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းသြားသည္ ဆိုျခင္းထက္ ထို႔ထက္ ပိုမိုႏိုင္သည္ဆိုေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ႀကီး၏ ဆိုစကားသည္ လြန္အံ့မထင္ဟုသာ ဆိုခ်င္ပါသည္။

တကယ့္အရိွတရား၊ အမွန္တရားကေရာ မည္သို႔ရိွပါမည္နည္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ၃၂ ရာခိုင္ႏႈန္းမွသည္ အမွန္တကယ္ ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းသို႔ က်ဆင္းလာျခင္း ဟုတ္ပါသလား။ သို႔တည္း မဟုတ္ ထို႔ထက္ပိုမို မ်ားျပားပါသလား။ သို႔တည္းမဟုတ္ ...။

ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အမွန္စကားကို နားေထာင္ဖို႔လိုပါသည္၊ အမွန္တရားကို မေရွာင္ရွားဖို႔ လိုပါသည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ဝ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံျခင္း



(မင္းထက္စံ)

အစိုးရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးသိန္းေဇာ္ႏွင့္ ဝျပည္ ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး ပါတီ (UWSP/UWSA) တို႔ ေတြ႔ဆုံခဲ့ရာတြင္ ဝ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း ကို ျပည္နယ္အျဖစ္ တိုးျမႇင့္ေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အခ်ဳိ႕ ႏွင့္ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္း အခ်ဳိ႕တို႔က မလက္ခံႏိုင္ၾကေပ။ ထို႔အတြက္ ဝျပည္နယ္ ေတာင္းဆိုေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ သိရွိႏိုင္ေစရန္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္၏ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ေကာ္မတီဥကၠ႒ ျဖစ္သည့္အျပင္ ဝဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သူ ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

Voice : ဝတိုင္းရင္းသားေတြ ျပည္နယ္ေတာင္းတဲ့ကိစၥက ႏိုင္ငံေရးအသိုင္း အဝိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ ဂယက္႐ိုက္ခဲ့ပါ တယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဝတိုင္းရင္းသား ေတြဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ေအာက္ကေန ခြဲထြက္ ခ်င္လို႔ ေတာင္းဆိုတာလို႔ေတာင္ ေဝဖန္ေန ၾကပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ ဘာေျပာခ်င္ပါသလဲ ခင္ဗ်။

USPN : ဝျပည္နယ္ေတာင္းတာက ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ အဆင့္ လုပ္ရမယ့္ဟာ၊ ျပည္နယ္အဆင့္ လုပ္ရမယ့္ဟာ ခြဲထားၿပီးသားပဲ။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းအဆင့္က ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိတဲ့ ဥပေဒအတိုင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္နယ္ရရင္ ျပည္နယ္ အခြင့္အေရးအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာေပါ့။ ၁၉၉၃ အမ်ဳိးသား ညီလာခံက တည္းက ေတာင္းဆိုခဲ့တာပါ။ အခုဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအတိုင္း ဝကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တိုင္းအျဖစ္ ျပ႒ာန္းေပးၿပီး တဲ့ေနာက္ ဥပေဒေဘာင္ အတြင္းကပဲ ေဒသတြင္းဖြံ႕ၿဖဳိးေရး အတြက္ ေတာင္းဆိုတာပဲ။
ျမန္မာျပည္မွာသတ္မွတ္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး စု ၁၃၅ မ်ဳိးထဲက အတိုင္း ရွမ္းျပည္နယ္ အတြင္းမွာရွိတဲ့ စာရင္းအတိုင္းေပါ့။ အခုကလည္း ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာကိုး။ ဝအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရ တိုင္းကေန ျပည္နယ္ေပးလိုက္ရင္ သီးျခားျဖစ္သြားမွာေပါ့။ အဲလိုေတာင္းဆိုတာ ကလည္း ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးကို သီးျခားလုပ္ခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။ ရွမ္းျပည္နယ္ကေန ျပည္နယ္အသစ္ ေတာင္းဆိုတာေပါ့။ ခု ရွမ္းျပည္နယ္နဲ႔ ေဒသတြင္း ဖြံ႕ၿဖဳိးမႈ လုပ္တဲ့အခါ ထိေရာက္မႈမရွိဘူးေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ
ပါတီေပါင္း ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ့အထဲမွာ ဝပါတီ ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဝပါတီေတြကေတာ့ ျပည္နယ္ဆိုရင္ ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးေရး ပိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ျပည္နယ္ ေတာင္းဆိုတာကို ေထာက္ခံပါတယ္။

Voice : ဒါဆို အန္ကယ္တို႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေတြကေရာ ဝျပည္နယ္ ရရွိေရးကို လႊတ္ေတာ္မွာ အဆိုတင္သြင္း ဖို႔ရွိလား။

USPN : ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မတင္ျပႏိုင္ေသးပါဘူး။ ညီလာခံတုန္းကလည္း တင္ျပၿပီးသားပါ။ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒ ျပင္ဆင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အကယ္၍ ျပည္သူလူထုက ေတာင္းဆိုလာမယ္ ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လႊတ္ေတာ္ကို တင္ျပေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Voice : UWP/UWSA က တ႐ုတ္က ေထာက္ပံ့မႈေတြကို အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ေျပာဆိုထားတာ ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျမန္မာျပည္ မွာ စီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္ဖို႔ကို ဝတိုင္းရင္း သားေတြက ၾကားခံ ေဆာင္႐ြက္ေပးတယ္ လို႔လည္း သိရပါတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒီလိုလုပ္ေပး တဲ့အထဲမွာ ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈကို တ႐ုတ္က ေထာက္ပံ့ေပးတယ္လို႔လည္း ေျပာဆိုသံ ေတြၾကားရပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာေရာ အန္ကယ့္အေနနဲ႔ ဘယ္လို ေျဖရွင္းခ်င္ပါသလဲ။

USPN : ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈကေတာ့ တျခားနယ္မွာ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဝနယ္ေျမမွာ ေတာ့ ဘိန္းတစ္ပင္ေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တ႐ုတ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ ဘာသာစကားလည္း ေပါက္တယ္။ ေနထိုင္မႈ ကလည္း နီးစပ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ အကူအညီေတာင္းလို႔ လုပ္ေပးတဲ့သေဘာပါ။ အဲဒီမွာ အဓိကေျပာခ်င္တာက ႏိုင္ငံျခားသားကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ပါမစ္ တို႔၊ ဝင္ခြင့္တို႔ကို အစိုးရက မေပးဘဲနဲ႔ ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။

Voice : ေနာက္တစ္ခုသိခ်င္တာက ဝနယ္ေျမထဲကို အရင္တစ္ပတ္က ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြ ဝင္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူး။ အရင္တုန္းကလည္း ႏိုင္ငံေရး သမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မီဒီယာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျခား တိုင္းရင္းသား ေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝင္ခြင့္ မေပးခဲ့ၾကဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းရွိတဲ့ နယ္ေျမ ကို ႏိုင္ငံသားေတြကို ဝင္ခြင့္မေပးတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ခင္ဗ်။

USPN : ဝနယ္ေျမထဲမွာ အရင္ကတည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အ႐ႈပ္အရွင္း မရွိခဲ့ဘူး။ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ လာတုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္က တျခားသူေတြလို ျပႆနာျဖစ္မွာ စိုးလို႔ ေဒသခံေတြက လက္မခံတဲ့သေဘာပါ။ လုံးဝအဝင္မခံဘူး ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ႏွစ္ပိုင္းေျပာရမယ္။ တစ္ပိုင္းက ဝၿငိမ္းခ်မ္းေရးအထူးေဒသ ၂ နယ္ေျမ မွာ။ အဲဒါက သူတို႔ရဲ႕လုံၿခံဳေရးအရ လုပ္ကိုင္တာျဖစ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုကကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း အစိုးရ နယ္ေျမမွာေတာ့ အားလုံး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ဟိုပန္၊ မက္မန္းတို႔ဆိုရင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြား လို႔ရတဲ့ ေနရာေတြပဲေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနယ္ ေျမေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ဒါေပမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနယ္ေျမ မွာလည္း လုံးဝကန္႔သတ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လုံၿခံဳေရး အရ လူဝင္လူထြက္ကို စစ္ေဆးတာပါ။

Voice : ဟုတ္ကဲ႔ ဝၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထူးေဒသထဲကို ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ဝင္တာ ေတြ႔ခဲ့ရင္ ေသမိန္႔ေပးတယ္ ဆိုတာေရာ ဟုတ္ပါသလား။

USPN : အဲဒါေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လုံၿခံဳေရးအရ စစ္ေဆး ေတြ႔ရွိခဲ့ရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အတိုင္း ျပစ္ဒဏ္၊ ေထာင္ဒဏ္ေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေသဒဏ္ေပးတဲ့ အထိေတာ့ မၾကားဖူးေသးပါဘူး။

Voice : တျခားတိုင္းရင္းသား ေတြဆိုရင္ အစိုးရက လက္နက္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ႏိုင္ငံေရးအရ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုင္တြယ္တယ္။ ဝတိုင္းရင္းသား ကိစၥဆိုရင္ အကဲဆတ္လို႔ အစိုးရက ကိုင္တြယ္ဖို႔ ခက္တယ္လို႔ ႏိုင္ငံေရး ေလ့လာသူေတြက ေျပာၾကပါတယ္။ အဲဒီ အေပၚမွာေရာ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္ ပါသလဲ။

USPN : အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ဝ တိုင္းရင္းသားေတြကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရနဲ႔ အတူတကြ ေဒသဖြံ႕ ၿဖဳိးေရးေတြ လုပ္လို႔ လမ္းေတြ လယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိလာတယ္။ အထူးသျဖင့္ တပ္မေတာ္ အစိုးရရဲ႕ေက်းဇူးေတြနဲ႔ မ်ားျပားတဲ့ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ ေတြေၾကာင့္ တစ္ခါမ ွအိပ္မက္မမက္ဖူးတဲ့
အလယ္တန္းေက်ာင္းေတြ၊ အထက္တန္း ေက်ာင္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ဝကလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကဝင္လာတဲ့ အႏၲရာယ္ေတြကို ပူးေပါင္း တိုက္ခိုက္ခဲ့တယ္။ အခုဒီမိုကေရစီ အစိုးရ လက္ထက္မွာ ထာဝရၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မယ္ ဆိုေတာ့လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ သေဘာတူလက္မွတ္ ထိုးထားတာပါ။

ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း
………………….
အမည္ - ဦးဆိုင္းေပါင္းနပ္
အသက္ - ၆၁ ႏွစ္
လက္ရွိတာဝန္ - ဝ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တိုင္းရင္းသားေရးရာ ေကာ္မတီဥကၠ႒
မဲဆႏၵနယ္ - ဝ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတိုင္း မဲဆႏၵနယ္ ၁၂

Credit To The Voice Weekly
Read More »

လာျခင္းေကာင္းေသာ ဂ်ပန္


  (ေဇယ်သူ )
Photo: လာျခင္းေကာင္းေသာ ဂ်ပန္
..............................
(ေဇယ်သူ )

သံုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဂ်ပန္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လာေရာက္လည္ပတ္ျခင္း ႏွင့္အတူ  ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ဂ်ပန္သည္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၇၀ ခန္႔က ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ႏွင့္အတူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး  ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမိုင္းအလွည့္ အေျပာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဝင္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုအႀကိမ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဂ်ပန္ ဝင္ေရာက္ျခင္းဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ ဝင္ေရာက္မႈသည္ အသြင္သဏၭာန္ အရေရာ အႏွစ္သာရအရပါ ထူးျခားသည္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ရွိေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသႏွင့္ ဂ်ပန္သည္ သမိုင္းေၾကာင္းအရ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းက ဂ်ပန္သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားကို ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ခဲ့ ေသာ က်ဴးေက်ာ္သူျဖစ္သည္။ စစ္အၿပီး ဂ်ပန္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္လာသည့္ အခါ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေဒသသို႔ ပုံစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာခဲ့သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီမ်ား ရက္ရက္ေရာေရာေပးသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္း၊ လုပ္ငန္းအပ္ႏွံျခင္း၊ ကုန္ပစၥည္း ဝယ္ယူျခင္း စေသာ စီးပြားေရးဆက္ဆံမႈ တိုးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္ေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား ခုန္ပ်ံတိုးတက္ရာတြင္ ဂ်ပန္၏ အခန္းက႑သည္ မ်ားစြာအေရးပါခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ေရွ႕ကဦးေဆာင္ၿပီး ေနာက္မွ စင္ကာပူ၊ ထုိင္ဝမ္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ေနာက္တြင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ထိပ္တန္းမ်ား ျဖစ္သည့္ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပုိင္တို႔က လိုက္သည့္ “ငန္းတို႔ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းျခင္း” ပုံစံ (Flying Geese Pattern) သည္ အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးပုံစံအျဖစ္ လူေျပာမ်ားလာသည္။ ယခုအခါ အ႐ိုင္းအတိုင္း က်န္ေနေသးသည့္ “ေနာက္ဆုံးနယ္ပယ္” Last Frontier ျမန္မာကို ဂ်ပန္တို႔ အာ႐ုံစိုက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုငန္းအုပ္ထဲတြင္ တစ္ေကာင္ေသာငန္း အျဖစ္ ျမန္မာ ပါဝင္လာႏုိင္ေျခရွိသည္။ 

အာရွေဒသတြင္းတြင္ တ႐ုတ္၏ ၾသဇာစက္ဝန္း က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းႏွင့္ ဂ်ပန္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ျခင္းတုိ႔ တုိက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္တိုင္း တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္သာ ရွင္းေလ့ရွိသည့္ ဂ်ပန္သည္ ယခုေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားရာတြင္ ခပ္မာမာတုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ အေရွ႕အာရွေဒသတြင္ တ႐ုတ္၏ အခန္းက႑ ႀကီးမားလာသည္ကို ဂ်ပန္သည္ စိုးရိမ္ေနပုံရၿပီး အေရွ႕အာရွတြင္ ယခင္ကထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ ပိုမိုလႈပ္ရွားလာသည္။ မဟာမိတ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို ယခင္က အားကိုးခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ရ ေတာ့မည္ဟု ဂ်ပန္ ေနာက္ဆုံး သေဘာေပါက္လာပုံ ရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသသည္ ဂ်ပန္၏ ေနာက္ေဖးၿခံဝင္းဟု သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ ထိုေဒသကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ တိုးျမႇင့္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။  ျမန္မာသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္သို႔ ဝင္လမ္းထြက္လမ္း အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ တည္ရွိသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ အထူးရင္းႏွီးေသာ ညီေလး၊ အစ္ကိုႀကီး ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ အာရွမွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကို အေမရိကန္ အုပ္စုဝင္၊ အေနာက္အုပ္စုဝင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကသည့္တုိင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ သည္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ႏွင့္မတူ ကြဲလြဲက်င့္သုံးေသာ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဥပမာ-ျမန္မာႏုိင္ငံ ကို အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္အင္အားႀကီး ႏုိင္ငံမ်ားက အေရးယူပိတ္ဆို႔ ထားခ်ိန္အတြင္း ဂ်ပန္သည္ အေရးယူပိတ္ဆို႔ျခင္း မရွိခဲ့။ အကူအညီမ်ား ေလွ်ာ့ခ် ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အကူအညီမ်ားကိုမူ ဆက္လက္ ေပးခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႏွင့္ စစ္အတြင္းတြင္ ထြက္ေျပးေသာ ဂ်ပန္တပ္သား မ်ားကို ျမန္မာမိသားစုမ်ားက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ျခင္း၊ စစ္အတြင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတြက္ ျမန္မာသည္ အျခားအာရွ ႏုိင္ငံမ်ားကဲ႔သုိ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်မႈ မရွိခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို သံေယာဇဥ္ရွိၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကး သေဘာတူညီခ်က္ အေစာဆုံးရခဲ့သည့္ အာရွႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္။ ထိုထိုေသာအေၾကာင္း တို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္တို႔ သေဘာက်မည္ဆိုလွ်င္ က်ေလာက္သည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။ 

ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္အတြက္ အေရးပါသည့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အဓိက ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္သည့္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ေရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုပါ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့ျခင္းက ေဖာ္ျပသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုလွ်င္ ဧၿပီလတြင္း ဂ်ပန္သို႔ သြားခဲ့သည့္အတြက္ ပူပူေႏြးေႏြးသာ ရွိေသး သည္။ ထိုသို႔ ျမန္မာႏွင့္ဆက္ဆံေရးကို အဘက္ဘက္မွ တည္ေဆာက္ေနျခင္း ကုိၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ “တစ္နပ္စား”သေဘာ လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေရရွည္ေနရန္ ႀကံရြယ္ထားမွန္း သိသာသည္။ 

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားထက္စာလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း အပ္က်မပ္က်သိေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။  အစိုးရခ်င္း ခပ္ခြာခြာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ငန္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္  ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သုေတသန ပညာရွင္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေၾကာင္း စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သုေတသန ျပဳခဲ့သူမ်ား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ ခါေတာ္မီ ျမန္မာကြၽမ္းက်င္သူမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ  ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း တကယ္သိသည့္ ကြၽမ္းက်င္သူ စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈ သည္လည္း နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္တို႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အခက္အခဲ တစ္စုံတစ္ရာမရွိ ဝင္ဆ့ံသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ 

ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး က႑မ်ားစြာတြင္ ပါဝင္ ပတ္သက္ေနသည္။ ဂ်ပန္အစိုးရ၊ ဂ်ပန္ NGO မ်ား၊ အစိုးရတစ္ပိုင္း အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား၊ ဂ်ပန္ပညာရွင္ မ်ားသည္ နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနၾကသည္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စေသာ နယ္ပယ္စုံတြင္ ဂ်ပန္တို႔ ေငြေရးေၾကးေရး ေထာက္ပ့ံသလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လည္း ပါဝင္ကူညီ ေနၾကသည္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံ တင္ရွိေနသည့္ ေၾကြးၿမီမ်ားကို ပထမဆုံး မ်ားမ်ားစားစား ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည္မွာ ဂ်ပန္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာ ၅ ဒသမ ၇ ဘီလီယံကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျမန္မာတုိ႔ပခံုးထက္မွ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာသန္း ၅၀၀ ခန္႔ကိုလည္း ေခ်းေငြအျဖစ္ ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ကမကထျပဳမည့္ သီလဝါ အထူး စီးပြားေရးဇုန္သည္ ျမန္မာ-ဂ်ပန္ ဆက္ဆံေရး၏ ဗဟုိျဖစ္လာသည္။ ထားဝယ္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္ တြင္လည္း ထိုင္းေရာ ျမန္မာကပါ ဂ်ပန္ကို ပါဝင္ေစလုိၿပီး ဂ်ပန္ကလည္း အထူး စိတ္ဝင္စားေနသည္။

ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား ဝင္ေရာက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ၊ ကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည္ ႏွင့္အမွ် ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဂ်ပန္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ နာမည္ တည္ေဆာက္ႏုိင္လာမည္။ စက္မႈနည္းပညာ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာတုိ႔ကုိ လႊဲေျပာင္းရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ကုန္ပစၥည္းကို ကိုယ့္တံဆိပ္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္လာၿပီး ကမၻာ့ေဈးကြက္သို႔ ဝင္တိုးႏုိင္မည္။ 

ျမန္မာ့ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့ စီးပြားေရးအင္အားႀကီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ျမန္မာကို ခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းသည္ မဂၤလာျဖစ္သည္။

သံုးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္အတြင္း ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ဂ်ပန္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ လာေရာက္လည္ပတ္ျခင္း ႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းသို႔ ဂ်ပန္သည္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၇၀ ခန္႔က ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ႏွင့္အတူ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမိုင္းအလွည့္ အေျပာင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့စဥ္က ဂ်ပန္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဝင္ေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုအႀကိမ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ဂ်ပန္ ဝင္ေရာက္ျခင္းဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ ဝင္ေရာက္မႈသည္ အသြင္သဏၭာန္ အရေရာ အႏွစ္သာရအရပါ ထူးျခားသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတည္ရွိေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသႏွင့္ ဂ်ပန္သည္ သမိုင္းေၾကာင္းအရ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းက ဂ်ပန္သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားကို ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ခဲ့ ေသာ က်ဴးေက်ာ္သူျဖစ္သည္။ စစ္အၿပီး ဂ်ပန္ ျပန္လည္ေထာင္မတ္လာသည့္ အခါ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေဒသသို႔ ပုံစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ လာခဲ့သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအကူအညီမ်ား ရက္ရက္ေရာေရာေပးသည္။ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံျခင္း၊ လုပ္ငန္းအပ္ႏွံျခင္း၊ ကုန္ပစၥည္း ဝယ္ယူျခင္း စေသာ စီးပြားေရးဆက္ဆံမႈ တိုးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ေအာင္ျမင္ေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား ခုန္ပ်ံတိုးတက္ရာတြင္ ဂ်ပန္၏ အခန္းက႑သည္ မ်ားစြာအေရးပါခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ေရွ႕ကဦးေဆာင္ၿပီး ေနာက္မွ စင္ကာပူ၊ ထုိင္ဝမ္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ေနာက္တြင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ထိပ္တန္းမ်ား ျဖစ္သည့္ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပုိင္တို႔က လိုက္သည့္ “ငန္းတို႔ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းျခင္း” ပုံစံ (Flying Geese Pattern) သည္ အာရွဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွဖြံ႕ ၿဖိဳးေရးပုံစံအျဖစ္ လူေျပာမ်ားလာသည္။ ယခုအခါ အ႐ိုင္းအတိုင္း က်န္ေနေသးသည့္ “ေနာက္ဆုံးနယ္ပယ္” Last Frontier ျမန္မာကို ဂ်ပန္တို႔ အာ႐ုံစိုက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုငန္းအုပ္ထဲတြင္ တစ္ေကာင္ေသာငန္း အျဖစ္ ျမန္မာ ပါဝင္လာႏုိင္ေျခရွိသည္။

အာရွေဒသတြင္းတြင္ တ႐ုတ္၏ ၾသဇာစက္ဝန္း က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းႏွင့္ ဂ်ပန္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ျခင္းတုိ႔ တုိက္ဆိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္တိုင္း တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္သာ ရွင္းေလ့ရွိသည့္ ဂ်ပန္သည္ ယခုေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အျငင္းပြားရာတြင္ ခပ္မာမာတုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ အေရွ႕အာရွေဒသတြင္ တ႐ုတ္၏ အခန္းက႑ ႀကီးမားလာသည္ကို ဂ်ပန္သည္ စိုးရိမ္ေနပုံရၿပီး အေရွ႕အာရွတြင္ ယခင္ကထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚ ပိုမိုလႈပ္ရွားလာသည္။ မဟာမိတ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကို ယခင္က အားကိုးခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ေလွ်ာက္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ရ ေတာ့မည္ဟု ဂ်ပန္ ေနာက္ဆုံး သေဘာေပါက္လာပုံ ရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသသည္ ဂ်ပန္၏ ေနာက္ေဖးၿခံဝင္းဟု သတ္မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ ထိုေဒသကို ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ တိုးျမႇင့္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္သို႔ ဝင္လမ္းထြက္လမ္း အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ တည္ရွိသည္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ အထူးရင္းႏွီးေသာ ညီေလး၊ အစ္ကိုႀကီး ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိေသာေၾကာင့္ အာရွမွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ကို အေမရိကန္ အုပ္စုဝင္၊ အေနာက္အုပ္စုဝင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တတ္ၾကသည့္တုိင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ သည္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာတြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ႏွင့္မတူ ကြဲလြဲက်င့္သုံးေသာ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ဥပမာ-ျမန္မာႏုိင္ငံ ကို အေမရိကန္အပါအဝင္ အေနာက္အင္အားႀကီး ႏုိင္ငံမ်ားက အေရးယူပိတ္ဆို႔ ထားခ်ိန္အတြင္း ဂ်ပန္သည္ အေရးယူပိတ္ဆို႔ျခင္း မရွိခဲ့။ အကူအညီမ်ား ေလွ်ာ့ခ် ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အကူအညီမ်ားကိုမူ ဆက္လက္ ေပးခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႏွင့္ စစ္အတြင္းတြင္ ထြက္ေျပးေသာ ဂ်ပန္တပ္သား မ်ားကို ျမန္မာမိသားစုမ်ားက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ျခင္း၊ စစ္အတြင္း အျဖစ္အပ်က္မ်ား အတြက္ ျမန္မာသည္ အျခားအာရွ ႏုိင္ငံမ်ားကဲ႔သုိ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကို ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်မႈ မရွိခဲ့ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္တုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံကို သံေယာဇဥ္ရွိၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံ ႏွင့္ စစ္ေလ်ာ္ေၾကး သေဘာတူညီခ်က္ အေစာဆုံးရခဲ့သည့္ အာရွႏုိင္ငံ ျဖစ္သည္။ ထိုထိုေသာအေၾကာင္း တို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္တို႔ သေဘာက်မည္ဆိုလွ်င္ က်ေလာက္သည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။

ျမန္မာသည္ ဂ်ပန္အတြက္ အေရးပါသည့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အဓိက ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး ျဖစ္သည့္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ေရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုပါ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသို႔ ဖိတ္ေခၚခဲ့ျခင္းက ေဖာ္ျပသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုလွ်င္ ဧၿပီလတြင္း ဂ်ပန္သို႔ သြားခဲ့သည့္အတြက္ ပူပူေႏြးေႏြးသာ ရွိေသး သည္။ ထိုသို႔ ျမန္မာႏွင့္ဆက္ဆံေရးကို အဘက္ဘက္မွ တည္ေဆာက္ေနျခင္း ကုိၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းသို႔ “တစ္နပ္စား”သေဘာ လာျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ေရရွည္ေနရန္ ႀကံရြယ္ထားမွန္း သိသာသည္။

ဂ်ပန္ႏုိင္ငံသည္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားထက္စာလွ်င္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း အပ္က်မပ္က်သိေသာ ႏုိင္ငံျဖစ္သည္။ အစိုးရခ်င္း ခပ္ခြာခြာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဂ်ပန္အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လုပ္ငန္းမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သုေတသန ပညာရွင္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေၾကာင္း စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သုေတသန ျပဳခဲ့သူမ်ား ရွိေနၿပီး ထိုသူတို႔သည္ ခါေတာ္မီ ျမန္မာကြၽမ္းက်င္သူမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္း တကယ္သိသည့္ ကြၽမ္းက်င္သူ စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဂ်ပန္ယဥ္ေက်းမႈ သည္လည္း နီးစပ္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ပန္တို႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အခက္အခဲ တစ္စုံတစ္ရာမရွိ ဝင္ဆ့ံသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဂ်ပန္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး က႑မ်ားစြာတြင္ ပါဝင္ ပတ္သက္ေနသည္။ ဂ်ပန္အစိုးရ၊ ဂ်ပန္ NGO မ်ား၊ အစိုးရတစ္ပိုင္း အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား၊ ဂ်ပန္ပညာရွင္ မ်ားသည္ နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ပါဝင္ပတ္သက္ေနၾကသည္။ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စေသာ နယ္ပယ္စုံတြင္ ဂ်ပန္တို႔ ေငြေရးေၾကးေရး ေထာက္ပ့ံသလို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လည္း ပါဝင္ကူညီ ေနၾကသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ တင္ရွိေနသည့္ ေၾကြးၿမီမ်ားကို ပထမဆုံး မ်ားမ်ားစားစား ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည္မွာ ဂ်ပန္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာ ၅ ဒသမ ၇ ဘီလီယံကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ျမန္မာတုိ႔ပခံုးထက္မွ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သည္ ေဒၚလာသန္း ၅၀၀ ခန္႔ကိုလည္း ေခ်းေငြအျဖစ္ ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်ပန္က ကမကထျပဳမည့္ သီလဝါ အထူး စီးပြားေရးဇုန္သည္ ျမန္မာ-ဂ်ပန္ ဆက္ဆံေရး၏ ဗဟုိျဖစ္လာသည္။ ထားဝယ္ အထူးစီးပြားေရးဇုန္ တြင္လည္း ထိုင္းေရာ ျမန္မာကပါ ဂ်ပန္ကို ပါဝင္ေစလုိၿပီး ဂ်ပန္ကလည္း အထူး စိတ္ဝင္စားေနသည္။

ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ား ဝင္ေရာက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ၊ ကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည္ ႏွင့္အမွ် ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ဂ်ပန္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေပးႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ နာမည္ တည္ေဆာက္ႏုိင္လာမည္။ စက္မႈနည္းပညာ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာတုိ႔ကုိ လႊဲေျပာင္းရယူႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္ကုန္ပစၥည္းကို ကိုယ့္တံဆိပ္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္လာၿပီး ကမၻာ့ေဈးကြက္သို႔ ဝင္တိုးႏုိင္မည္။

ျမန္မာ့ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္တြင္ ကမၻာ့ စီးပြားေရးအင္အားႀကီး ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ျမန္မာကို ခ်ဥ္းကပ္လာျခင္းသည္ မဂၤလာျဖစ္သည္။
Credit To The Voice Weekly
Read More »

ျမန္မာ့စြမ္းအင္က႑ ဘယ္သူေတြေနရာရမလဲ



ေရးသားသူ- ထားထားျမင့္

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ကမ္းလြန္ေရနံလုပ္ကြက္ ၁၉ကြက္ ႏွင့္ ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္ ၁၁
ကြက္တုိ႔တြင္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရရန္အတြက္ ႏုိင္ငံတကာ ကုမၸဏီမ်ားသည္ ျမန္မာ့စြမ္းအင္၀န္ႀကီးဌာန၌ လာမည့္ ဇြန္လ ၁၄ရက္၌ ေနာက္ဆုံးထားကာ တင္ဒါတင္သြင္းရမည္ျဖစ္သည္။

ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာအေရးယူ ပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ားေျဖေလွ်ာ့ေပးေနသည့္အခ်ိန္မွာပင္ လြန္ခဲ့သည့္ ဧၿပီလက ျမန္မာ့သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႕ႏွင့္ ေရနံလုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ား ဖိတ္ေခၚလုိက္သည့္သတင္းက ကမၻာ့စြမ္းအင္ကုမၸဏီႀကီးမ်ားအၾကား လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားခဲ့သည္။

ယေန႔ေခတ္တြင္ ေနရာတုိုင္း ႏုိင္ငံတုိင္း၏ စြမ္းအင္လုိအပ္ခ်က္မွာ အႀကီးအက်ယ္ျမင့္တက္လာေနသည့္အတြက္ စြမ္းအင္အရင္းအျမစ္မ်ားေနာက္ လုိက္လံရွာေဖြေနခ်ိန္တြင္ ထုိသတင္းက မဂၤလာသတင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။

နယ္သာလန္မွ Shell ကုမၸဏီ၊ အေမရိကန္စြမ္းအင္ကုမၸဏီႀကီးျဖစ္သည့္ Exxon ႏွင့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့့္၊ ဂ်ပန္မွ Mitsui အပါအ၀င္ႏုိင္ငံတကာ စြမ္းအင္ကုမၸဏီ ၅၉ခု က အေျပးအလႊား သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ အိမ္နီးခ်င္း အိႏိၵယဆုိလွ်င္ အခြင့္ေကာင္းကို လက္လြတ္သြားမည္ စုိးရိမ္ၿပီး အစုိးရေရာ ပုဂၢလိကကုမၸဏီစုစုေပါင္းေျခာက္ခုပါ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္ဟု ဆုိသည္။

“အိႏိၵယကုမၸဏီေတြအတြက္ေတာ့ သိပ္အေရးႀကီးၿပီး အလားအလာေကာင္းတဲ့ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈပါ ။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ႏုိင္ငံေရး နည္းဗ်ဴဟာအတြက္လည္း ျမန္မာကအေရးပါတယ္ေလ” ဟု အိႏိၵယ OVL ေရနံကုမၸဏီ မန္ေနဂ်င္း ဒါ႐ုိက္တာ ဒီေကဆာရပ္ဖ္က သတင္းမီဒီယာမ်ားကုိ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္မ်ား၌ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္ရန္အတြက္ ေလွ်ာက္ထားသည့္ ျပည္တြင္းကုမၸဏီ တစ္ရာေက်ာ္ရွိသည္။

လုပ္ပုိင္ခြင့္ရေသာ ႏုိင္ငံျခား ကုမၸဏီမ်ားအေနျဖင့္ ကုန္းတြင္းေရနံလုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ျပည္တြင္းကုမၸဏီမ်ားႏွင့္ ဖက္စပ္လုပ္ကုိင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ကမ္းလြန္ေရနံ လုပ္ကြက္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံျခား ကုမၸဏီမ်ားခ်ည္းသက္သက္လုပ္ခြင့္ရရွိမည္ျဖစ္သည္ဟု ၿပီးခဲ့သည့္ သီတင္းပတ္က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုတက္ဆက္ျပည္နယ္၊ ဟူစတန္ၿမဳိ႕၌ က်င္းပေသာ ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ျခင္း ညီလာခံတြင္ ျမန္မာ့စြမ္းအင္ဒု၀န္ႀကီးဦးထင္ေအာင္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“ျမန္မာကုမၸဏီေတြကုိ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ ဗဟုသုတနဲ႔နည္းပညာ၊ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြရွိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းအလုပ္လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဆီက ေလ့လာၿပီး ေနာင္က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕လုပ္ငန္းေတြမွာ ျပည္တြင္းကုမၸဏီေတြ ပုိမုိပါ၀င္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္” ဟု ဦးထင္ေအာင္က ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ စြမ္းအင္က႑မွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၾကသည့္ အေမရိကန္စြမ္းအင္ကုမၸဏီမ်ားကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လူမႈေရးဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ေလးစားလုိက္နာၿပီး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံၾကရန္ အေမရိကန္ ဒုတိယလက္ေထာက္စြမ္းအင္ႏွင့္ စီးပြားေရးရာ၀န္ႀကီး Robert Cekuta က ဟူစတန္ၿမဳိ႕ ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ေရးညီလာခံ၌ တုိက္တြန္းခဲ့သည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယခင္က ေဒသခံတုိ႔၏ ဆႏၵႏွင့္မကုိက္ညီ၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို အေလးမထားခဲ့သည့္ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ားႏွင့္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆုံေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းမွာ ရပ္ဆုိင္းခဲ့ၿပီး လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေၾကးနီစီမံကိန္းမွာလည္း ယခုထိတုိင္ ျပႆနာမ်ားမေျပလည္ေသးဘဲျဖစ္ေနသည္။ တ႐ုတ္အစုိးရႏွင့္ ျမန္မာအစုိးရ သေဘာတူေဆာက္လုပ္ခဲ့သည့္ ေရနံပုိက္လုိင္းမွာလည္း အတင္းအဓမၼ ေျမယာသိမ္းဆည္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရသည္။

ထုိ႔အျပင္ ကမၻာေပၚတြင္ ေရနံသဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေပါႂကြယ္၀သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လွ်ပ္စစ္မီးသုံးစြဲႏုိင္မႈမွာ လူဦးေရ၏ ၂၇ ရာခုိင္ႏႈန္းသာရွိၿပီး အာရွေဒသတြင္ အနိမ့္ဆုံးျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔အတြက္ ျမန္မာအစုိးရအေနႏွင့္ ေရနံႏွင့္သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔က႑ကုိ တုိင္းျပည္တြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုိအပ္ေနေသာ စြမ္းအင္က႑ႏွင့္ ခြဲျခားမထားသင့္ဟု ေရာဘတ္စီကူတက ကမ္းလြန္ေရနံတူးေဖာ္ေရး ညီလာခံ၌ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

“ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ရန္ကုန္မွာ မီးမလာလုိ႔ ဆႏၵျပခဲ့ၾကတာဟာ ႏုိင္ငံသားေတြက သူတုိ႔ အစုိးရက တုိင္းျပည္ကုိ လွ်ပ္စစ္မီး လုံလုံေလာက္ေလာက္ေပးဖုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေမွ်ာ္လင့္သလဲဆုိတာ ထင္ထင္ရွားရွားသိသာေနတယ္” ဟု ေရာဘတ္စီကူတက ေျပာသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိင္းျပည္၀င္ေငြအတြက္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕အရင္းအျမစ္မ်ားကို ျပည္ပသုိ႔ေရာင္းခ်ရန္ လုိအပ္သကဲ့သုိ႔ ျပည္တြင္း လူဦး ေရ သန္းေျခာက္ဆယ္၏ စြမ္းအင္လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျဖည့္ဆည္းရန္လည္း မရွိမျဖစ္လုိအပ္လာေလၿပီ။

ဇြန္လတြင္ ျမန္မာသယံဇာတ ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔လုပ္ကုိင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ကုမၸဏီမ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ဆုံးျဖတ္မည့္ ျမန္မာရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ထုိအခ်က္မ်ားကုိ မလြဲမေသြ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမည္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔အျပင္ ယခင္က တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ ထုိင္းႏွင့္ကုိရီးယားကုမၸဏီမ်ားသာ လႊမ္းမုိးထားေသာ ျမန္မာစြမ္းအင္က႑တြင္ မည္သည့္ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ား ၀င္ေရာက္လာမည္ဆုိသည္ကုိလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးေျပာင္းလဲမႈမ်ားနည္းတူ တစ္ကမၻာလုံးက စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္လ်က္ရွိသည္။

Credit To 7Day News Journal
Read More »

ေကအုိင္အုိနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ ၉ ဖြဲ႕တက္ေရာက္မည္


Photo: ေကအုိင္အုိနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ ၉ ဖြဲ႕တက္ေရာက္မည္

လာမယ့္ေမလ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ အစိုးရနဲ႔ ေကအုိင္အုိ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႔တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း ၉ ဖြဲ႔အပါအ၀င္ တရုတ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ နမ္ဘီယားတုိ႔ တက္ေရာက္ၾကမယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၊ မေနာကြင္းမွာ က်င္းပမယ့္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲမွာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြက ကိုယ္စားလွယ္အားလံုး တက္ေရာက္ၾကမွာျဖစ္တယ္လို႔ တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႔ေတြကို စီစဥ္ဖိတ္ၾကားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ိဳးေဆာင္အဖြဲ႔ (PCG) အဖြဲ႕ဝင္ ဦးလမိုင္ဂြန္ဂ်ာက RFA ကို ေျပာပါတယ္။

"တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕ ၉ ဖြဲ႕ကုိ ဖိတ္ထားတယ္၊ သူတုိ႔က ၁၇ ရက္ေန႔ ေရာက္လာမယ္လုိ႔ေတာ့ သိရတယ္၊ သူတုိ႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးေရး ေကာ္မတီဖြဲ႕ထားတယ္ေလ၊ သူတုိ႔ဖြဲ႕ထားတဲ့ ေကာ္မတီအားလုံး တက္ေရာက္မယ္ဆုိတာေတာ့ သိရတယ္ဗ်၊ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုဥကၠဌ ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္ၿပီးမွ တပ္ပုိင္းဆုိင္ရာကေတာ့ ဒုတိယ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျမင့္စုိးနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ပါလာမယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ သိရတယ္"

ေဆြးေႏြးပြဲ တက္ေရာက္မယ့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္း ၉ ဖြဲ႔ကေတာ့ ရွမ္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေကာင္စီ (RCSS)၊ ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအရံုး (KNU)၊ ကရင္နီ အမ်ိဳးသားတိုးတက္ေရးပါတီ (KNPP)၊ ‘၀’ ျပည္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးပါတီ (UWSP)၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားတပ္ဦး (CNF)၊ ပအုိ႔၀္အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ (PNLO)၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP)၊ ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ (SSPP)၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္မေတာ္ (NDAA)တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲကို အစိုးရဖက္က ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္မင္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ KIO ဖက္က ဒုတိယစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဂြမ္ေမာ္ ဦးေဆာင္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ေတြ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔က တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ ေရႊလီၿမိဳ႕မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ရပ္ က်င္းပခဲ့ၿပီး ဧၿပီလအတြင္း ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ခ်ိန္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ KIO ဖက္က ရက္ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲအနည္းငယ္ ေႏွာင့္ေႏွးသြားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေအးခ်မ္းမြန္ Credit & Copy From > RFA Burmese < Thank For Your Post
သက္ဆိုင္ရာသတင္းဌာန၏ မူရင္းေရးသားခ်က္ သာျဖစ္သည္
လာမယ့္ေမလ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ အစိုးရနဲ႔ ေကအုိင္အုိ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ႔တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း ၉ ဖြဲ႔အပါအ၀င္ တရုတ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ နမ္ဘီယားတုိ႔ တက္ေရာက္ၾကမယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၊ မေနာကြင္းမွာ က်င္းပမယ့္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲမွာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြက ကိုယ္စားလွယ္အားလံုး တက္ေရာက္ၾကမွာျဖစ္တယ္လို႔ တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႔ေတြကို စီစဥ္ဖိတ္ၾကားတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ိဳးေဆာင္အဖြဲ႔ (PCG) အဖြဲ႕ဝင္ ဦးလမိုင္ဂြန္ဂ်ာက RFA ကို ေျပာပါတယ္။

"တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕ ၉ ဖြဲ႕ကုိ ဖိတ္ထားတယ္၊ သူတုိ႔က ၁၇ ရက္ေန႔ ေရာက္လာမယ္လုိ႔ေတာ့ သိရတယ္၊ သူတုိ႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးေရး ေကာ္မတီဖြဲ႕ထားတယ္ေလ၊ သူတုိ႔ဖြဲ႕ထားတဲ့ ေကာ္မတီအားလုံး တက္ေရာက္မယ္ဆုိတာေတာ့ သိရတယ္ဗ်၊ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုဥကၠဌ ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္ၿပီးမွ တပ္ပုိင္းဆုိင္ရာကေတာ့ ဒုတိယ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျမင့္စုိးနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြ ပါလာမယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ သိရတယ္"

ေဆြးေႏြးပြဲ တက္ေရာက္မယ့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္း ၉ ဖြဲ႔ကေတာ့ ရွမ္းျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေကာင္စီ (RCSS)၊ ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအရံုး (KNU)၊ ကရင္နီ အမ်ိဳးသားတိုးတက္ေရးပါတီ (KNPP)၊ ‘၀’ ျပည္ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးပါတီ (UWSP)၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားတပ္ဦး (CNF)၊ ပအုိ႔၀္အမ်ိဳးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ (PNLO)၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP)၊ ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ (SSPP)၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္မေတာ္ (NDAA)တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲကို အစိုးရဖက္က ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္မင္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ KIO ဖက္က ဒုတိယစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဂြမ္ေမာ္ ဦးေဆာင္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ေတြ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လ ၁၁ ရက္ေန႔က တရုတ္ႏိုင္ငံ၊ ေရႊလီၿမိဳ႕မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ရပ္ က်င္းပခဲ့ၿပီး ဧၿပီလအတြင္း ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ခ်ိန္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ KIO ဖက္က ရက္ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲအနည္းငယ္ ေႏွာင့္ေႏွးသြားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

  Credit To RFA Burmese
Read More »

"ေခါင္းေဆာင္တို႔၏က်င့္စဥ္ (သို႔မဟုတ္) လူျမတ္တို႔၏က်င့္စဥ္"



၁၃၇၃ ခု ကဆုန္လျပည့္၊ (၂၀၁၁ ခု ေမ ၁၆ ရက္) နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္၌ က်င္းပေသာ ဗုဒၶေန႔အခမ္းအနားတြင္ သီတဂူဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ထူးေသာသတင္းစကားဆယ္ပါ။
 

Photo: "ေခါင္းေဆာင္တို႔၏က်င့္စဥ္ (သို႔မဟုတ္) လူျမတ္တို႔၏က်င့္စဥ္"

၁၃၇၃ ခု ကဆုန္လျပည့္၊ (၂၀၁၁ ခု ေမ ၁၆ ရက္) နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္၌ က်င္းပေသာ ဗုဒၶေန႔အခမ္းအနားတြင္ သီတဂူဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ထူးေသာသတင္းစကားဆယ္ပါး


“ေခါင္းေဆာင္တို႔၏က်င့္စဥ္ (သို႔မဟုတ္) လူျမတ္တို႔၏က်င့္စဥ္။”

၁။ ဒါနပါရမီ = Perfection of Generosity မိမိရရွိပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ဂုဏ္သတင္း၊ ေက်ာ္ၾကားျခင္းတို႔ကို ေပးေ၀ျခင္း၊ လွဴဒါန္းျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၊ ေ၀ငွမွ်တျခင္းတို႔ဟာ Perfect ျဖစ္လိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တို႔အတြက္ မြန္ျမတ္တဲ့က်င့္စဥ္ တစ္ခုပါပဲ။ ယေန႔ကမၻာေလာကမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ တင္းမာမႈေတြ၊ လုယက္တိုက္ခိုက္မႈေတြနဲ႔ မေက်နပ္မႈေပါင္းမ်ားစြာတို႔ဟာ သိမ္းပိုက္မႈ အလြန္႔အလြန္ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ၊ မေ၀ငွ မမွ်တလိုမႈေတြရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ အျဖစ္ သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ ဒါန ႏွင့္ စာဂ၏ အလွအပေလးမ်ားကို ကၽြႏု္ပ္တို႔အေသအခ်ာ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကမၻာမွာရွိတဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူေတြရဲ႕ အေနဆင္းရဲ၊ အစားဆင္းရဲ၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ ပညာေရးဆင္းရဲမႈ ေအာက္မွာ ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ သနားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေပးႏိုင္၊ ေ၀ငွႏိုင္ရင္ အရာရာၿပီးေျမာက္ ခရီးေရာက္ပါတယ္။

၂။ သီလပါရမီ = Perfection of Virtue ကၽြႏု္ပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြအားလုံး (ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး) လူသားအခ်င္းခ်င္း ဒုကၡေပးမယ့္ မည္သည့္ ကိုယ္မႈ ႏႈတ္မႈ မေကာင္းမႈတို႔ကိုမွ မျပဳသင့္ပါဘူး။ ဘ၀တန္ဖိုးဟာ အက်င့္ေကာင္းပါပဲ။ တန္ခိုးအာဏာ ပါ၀ါႀကီးမားျခင္းဟာလဲလည္း သီလပါပဲ။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံတစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ဆက္ဆံၾကတဲ့ မူ၀ါဒေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ သီလကင္းမဲ့ျခင္းႏွင့္ အတၱဆန္ျခင္းတို႔အေပၚမွာ အေျခခံၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မည္သည့္ အေရးအရာမွာမဆို တန္ခိုးပါ၀ါႀကီးခ်င္ၾကသူေတြဟာ သီလပါရမီကို အေျခခံက်င့္ၾကရမွာပါ။ “သီလျပည့္စုံသူသည္ အရာရာျပည့္စုံ၏” ျမတ္ဗုဒၶ၏ သတင္းစကားတစ္ပုဒ္ပါ။

၃။ ေနကၡမၼပါရမီ = Perfection of Renunciation ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဘာသာေရး ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလုံး မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း Perfect ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ေဆာင္ရြက္ေနေသာ လူသားေကာင္းက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားလည္း Perfect ျဖစ္ဖို႔၊ မိမိတို႔ရဲ႕ ဘ၀ႏွင့္ ခႏၶာသက္သာမႈ၊ ခ်မ္းသာမႈ၊ အခြင့္အေရး အခ်ိန္ႏွင့္ ပစၥည္းဥစၥာတုိ႔ကို စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားႏိုင္ဖို႔ ေလ့က်င့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ အခြင့္အေရးႏွင့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ခံစားမႈတို႔ကို မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ေသးသမွ် မက္ေမာေနေသးသမွ် ကာလပတ္လုံး မိမိတို႔သည္ လူသားအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို Perfect ျဖစ္ေအာင္၊ ျပည့္စုံေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူ။ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ (ဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ စြန္႔ျခင္းႀကီးငါးပါး၊ စရိယသုံးပါးတုိ႔ကို ေလ့လာပါ)။

၄။ ပညာပါရမီ = Perfection of Wisdom ပညာဆိုတာ အေသးစိတ္သိတတ္တဲ့ ဉာဏ္ပါ။ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ အရာရာမွာ အေသးစိတ္သိနားလည္ၾကလွ်င္ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀အေမွာင္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ေပးႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရွိႏွင့္ အမွန္ကို သူ႔အတိုင္းသိျမင္ျခင္းဟာ ပညာပါပဲ။ အရွိကိုသိလွ်င္ အမွန္ကို သိေတာ့တာပါပဲ။ ဒါကို သမၼာဒိ႒ိလို႔ ေခၚတာပါပဲ။ အသိမွန္ အျမင္မွန္မွ လူသားတို႔အတြက္ ဆုံးျဖတ္မွန္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာ ကင္းသူတို႔ရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ မွားေနတာမ်ားပါတယ္။ Good Leader ဆိုတာဟာ Wise Leader, Good hearted Leader ကိုဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာကို ပါရမီေျမာက္ ျဖည့္က်င့္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေမတၱာ၊ ကရုဏာျဖင့္ ေအးခ်မ္းစြာေနလ်က္ သတိျဖင့္ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ပညာရွင္ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္၏ လူသားတို႔အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကား တန္ဖိုးျဖတ္၍ မရႏိုင္ေခ်။

၅။ ၀ီရိယပါရမီ = Perfection of Endeavor မည္သည့္အခါမွာ မည္သည့္ေနရာမွာ မည္သူ႔အတြက္၊ မည္သည့္အလုပ္ကိုပဲလုပ္လုပ္ အားထုတ္သမွ် အလုပ္ဟာ ေကာင္းရမယ္၊ မွန္ရမယ္၊ အက်ဳိးရွိရမယ္၊ အမ်ားလက္ခံႏိုင္ရမယ္၊ လွပေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ဘယ္သူကမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ အလုပ္ျဖစ္ရမယ္။ မိမိ သူတပါး ႏွစ္ဦးသား အက်ဳိးရွိရမယ့္အလုပ္ကို လုပ္တဲ့ေနရာမွာ တည္ၿငိမ္ဖို႔လိုတယ္။ အခက္အခဲ နည္းနည္းေတြ႕လွ်င္ တြန္႔ဆုတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ညံ့ စိတ္ဖ်င္းေတြ ကင္းရမယ္။ အားထုတ္လို႔ နည္းနည္းေအာင္ျမင္လာလွ်င္ မ်ားမ်ားႀကီး စိတ္ႀကီး၀င္တာမ်ဳိးလည္း မရွိေစရဘူး။ မၿပီးဆုံးခင္မွာ အရႈံးေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးလည္းကင္းမွ သမၼာ၀ါယမေျမာက္မွ ပါရမီလည္းေျမာက္ပါတယ္။

၆။ ခႏီၱပါရမီ = Perfection of Tolerance ေခါင္းေဆာင္တို႔က်င့္စဥ္ဆယ္ရပ္ထဲမွာ ခႏီၱဟာ အလြန္အေရးပါပါတယ္။ ႏွစ္သက္သာယာဖြယ္ေကာင္းသည့္ အေျခအေနကို ေလာဘတဏွာ မျဖစ္ေအာင္ခံႏိုင္ရမယ္။ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ဆိုး၀ါးသည့္အေျခအေနကို ေဒါသပဋိဃမျဖစ္ေအာင္ သည္းခံႏိုင္ၾကရမည္။ အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ဳိးလုံးကို ျခားနားမႈမျပဳ တညီထည္းရႈတတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ခႏၱီပါပဲ။ ကမၻာေျမႀကီးဟာ သူ႔အေပၚ က်င္ႀကီး၊ က်င္ငယ္စြန္႔ၾကတဲ့ သူေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေသာအခါမွ် ပဋိဃမျပဳ၊ စိတ္မထိခိုက္၊ သူ႔႔အေပၚမွာ သစ္ပင္ပန္းပင္စိုက္၍ အလွျပင္ျပန္ေတာ့လည္း အႏုနယမျပဳ၊ (မသာယာ၊မမက္ေမာ) တညီတည္းရႈတယ္ ဆိုတာလိုပဲ ရႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕သံၾကားလည္း Detach မျဖစ္ေအာင္ေနျခင္းဟာ ဗုဒၶ၏ ခႏီၱပါပဲ။ ခ်ီးမြမ္းေထာက္ခံ အားေပးတာကိုလည္း Attach မျဖစ္ေအာင္ေနျခင္းဟာ ခႏီၱပါပဲ။ အျမတ္ဆုံးေသာ အက်င့္ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏီၱဟာႀကီးက်ယ္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္အတြက္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ႀကီးျမတ္ေသာ က်င့္စဥ္တရပ္ပါ။ အျခားတစ္ဖက္မွာေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ျခင္းဟာ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္အားလုံးတို႔ရဲ႕ ဆုံးရႈံးျခင္းသို႔ အရွိန္္ျပင္းျပင္းနဲ႔ တြန္းပို႔တဲ့ ရန္သူႀကီးတစ္ပါးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

၇။ သစၥာပါရမီ = Perfection of Truth သိလ်က္ႏွင့္ မရုိးသားေသာစိတ္ျဖင့္ သူ႔အက်ဳိးမဲ့ေအာင္ မမွန္စကားမေျပာမွ၊ မိမိ၏ရာထူးအာဏာ၊ စီးပြြါးဥစၥာ၊ ဂုဏ္ပါ၀ါကို မငဲ့ပဲ မွန္္ေသာ၊ အက်ဳိးရွိေသာ၊ ရိုးသားေသာ၊ ခ်ဳိသာေသာ၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကားကို ေျပာႏိုင္မွ လူသားတို႔ယုံၾကည္စိတ္ခ် အားကိုးေလာက္ေသာ၊ လူေတြကို လမ္းလြဲသို႔မပို႔ေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္၊ လူသားေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ဟု ဗုဒၶမိန္႔ဆိုပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘက္လိုက္ေသာစကား၊ မုန္းျခင္းေၾကာင့္ ဖိႏွိပ္ေသာစကား၊ ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ မရိုးသားေသာစကား၊ ေတြေ၀ျခင္းေၾကာင့္ မွားယြင္းေသာစကားတို႔ကို မေျပာမိေစရန္၊ ႏွစ္ခြစကားမဆိုၾကားဖို႔ ျမတ္ဗုဒၶက အစဥ္သျဖင့္ တိုက္တြန္းပါတယ္။ သစၥာပါရမီသည္ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ဂုဏ္က်က္သေရတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေနလႏွင့္ နကၡတ္တာရာတို႔သည္ ဥတုသုံးပါးလုံး သူတိို႔သြားေနက် လမ္းေၾကာင္းမွ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းသို႔မွ မေျပာင္း၊ သြားၿမဲလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း သြားေနသကဲ့သို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္အားလုံး လူသားေတြကို သစၥာလမ္းေၾကာင္းကပဲ ေခါင္းေဆာင္ေခၚသြားသင့္ပါတယ္။

၈။ အဓိ႒ာနပါရမီ = Perfection of Resolution ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္တယ္ဆိုလွ်င္ ေက်ာက္ထဲမွာစိုက္ေသာ ေက်ာက္တိုင္သည္ ေလျပင္းမုန္တိုင္းမည္သို႔ပင္ တိုက္ခတ္ေစကာမူ ယိမ္းယိုင္တုန္လႈပ္ျခင္း မရွိသလို လာဘ၊ အလာဘ၊ ပိယ၊ အပိၸယ မုန္တိုင္းမ်ား တိုက္ခတ္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေျပာင္းမလဲ ခိုင္ၿမဲေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ထားရွိၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ခိုင္ၿမဲေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေသာစိတ္ထားသည္ ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား Perfect ျဖစ္ေရးအတြက္ အေရးပါေသာ အဂၤါတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

၉။ ေမတၱာပါရမီ = Perfection of Loving kindness ေမတၱာဆိုတာ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ ႏွစ္ဦးသားတို႔ ခ်စ္ၾကတာမ်ဳိးကို တကယ္ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဘိဓမၼာမွာ ေမတၱာဆိုတာ အေဒါသကို ေျပာပါတယ္။ ေဒါသဆိုတာက အဖ်က္ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေဒါသဆိုတာက Constructive Element, Peaceful Element ျဖစ္ပါတယ္။ ေရနဲ႔တူတဲ့ အက်င့္ပါ။ လူေကာင္း၊ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ေအးခ်မ္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးလိုတဲ့စိတ္ပါ။ ေရဟာ ဘယ္တိုင္းျပည္က ဘယ္ေရပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္းကိုေအးခ်မ္းေစပါတယ္။ ေမတၱာဆိုတာ ရန္သူႏွင့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ အေပၚမွာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ရင္ခြင္ပိုက္ထားသည့္ ကေလးသည္ အေမ့ရင္ခြင္မွာ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္စြန္႔ေပမယ့္ အေမသည္ ထုိသားငယ္ကို အျပစ္မယူ၊ အတိုင္းမရွိ ေကာင္က်ဳိးလိုလားေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ တသားတည္းတညီတည္း ေအးခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါသ၊ အာဃာတ၊ ပဋိဃတို႔ကို ၿငိမ္းေအာင္က်င့္ရတဲ့ က်င့္စဥ္မ်ဳိးျဖစ္လို႔ Way of Peace ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အေကာင္းျမင္၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၀။ ဥေမကၡာပါရမီ = Perfection of Equilibrium စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ ဟန္ခ်က္ညီမႈပါပဲ။ ဘာသာေရးမွာပဲျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံေရးမွာျဖစ္ေစ၊ လူမႈေရးမွာျဖစ္ေစ၊ ရ+မရ၊ ေအာင္ျမင္+မေအာင္ျမင္၊ ခ်ီးမြမ္း+ကဲ့ရဲ႕ စတဲ့ ႏွစ္ခုတြဲရွိေနၾကတဲ့ လူ႔ဘ၀၏ သဘာ၀ေတြမွာ ဘယ္ဘက္ကိုမွ ဘက္မလိုက္ပဲ မက္ေမာျခင္းလည္းမရွိ၊ စိတ္ပ်က္ျခင္းလည္းမရွိ၊ ဟိုဘက္ဒီဘက္ အစြန္းမထြက္ပဲ မွ်တညီညႊတ္ေသာ စိတ္အလယ္ကသြားရတဲ့ က်င့္စဥ္မ်ဳိးဟာ Perfect ျဖစ္လိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ က်င့္စဥ္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ The mind of equanimity, that is without fear and favor and evenly balanced ျဖစ္ပါတယ္။



7DAY
၁။ ဒါနပါရမီ = Perfection of Generosity မိမိရရွိပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ဂုဏ္သတင္း၊ ေက်ာ္ၾကားျခင္းတို႔ကို ေပးေ၀ျခင္း၊ လွဴဒါန္းျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၊ ေ၀ငွမွ်တျခင္းတို႔ဟာ Perfect ျဖစ္လိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တို႔အတြက္ မြန္ျမတ္တဲ့က်င့္စဥ္ တစ္ခုပါပဲ။ ယေန႔ကမၻာေလာကမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ တင္းမာမႈေတြ၊ လုယက္တိုက္ခိုက္မႈေတြနဲ႔ မေက်နပ္မႈေပါင္းမ်ားစြာတို႔ဟာ သိမ္းပိုက္မႈ အလြန္႔အလြန္ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ၊ မေ၀ငွ မမွ်တလိုမႈေတြရဲ႕ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ အျဖစ္ သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ ဒါန ႏွင့္ စာဂ၏ အလွအပေလးမ်ားကို ကၽြႏု္ပ္တို႔အေသအခ်ာ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကမၻာမွာရွိတဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူေတြရဲ႕ အေနဆင္းရဲ၊ အစားဆင္းရဲ၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ ပညာေရးဆင္းရဲမႈ ေအာက္မွာ ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡေတြကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ သနားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေပးႏိုင္၊ ေ၀ငွႏိုင္ရင္ အရာရာၿပီးေျမာက္ ခရီးေရာက္ပါတယ္။

၂။ သီလပါရမီ = Perfection of Virtue ကၽြႏု္ပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ေတြအားလုံး (ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး) လူသားအခ်င္းခ်င္း ဒုကၡေပးမယ့္ မည္သည့္ ကိုယ္မႈ ႏႈတ္မႈ မေကာင္းမႈတို႔ကိုမွ မျပဳသင့္ပါဘူး။ ဘ၀တန္ဖိုးဟာ အက်င့္ေကာင္းပါပဲ။ တန္ခိုးအာဏာ ပါ၀ါႀကီးမားျခင္းဟာလဲလည္း သီလပါပဲ။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံတစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ဆက္ဆံၾကတဲ့ မူ၀ါဒေတြဟာ အမ်ားအားျဖင့္ သီလကင္းမဲ့ျခင္းႏွင့္ အတၱဆန္ျခင္းတို႔အေပၚမွာ အေျခခံၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မည္သည့္ အေရးအရာမွာမဆို တန္ခိုးပါ၀ါႀကီးခ်င္ၾကသူေတြဟာ သီလပါရမီကို အေျခခံက်င့္ၾကရမွာပါ။ “သီလျပည့္စုံသူသည္ အရာရာျပည့္စုံ၏” ျမတ္ဗုဒၶ၏ သတင္းစကားတစ္ပုဒ္ပါ။

၃။ ေနကၡမၼပါရမီ = Perfection of Renunciation ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဘာသာေရး ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ အားလုံး မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း Perfect ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ေဆာင္ရြက္ေနေသာ လူသားေကာင္းက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားလည္း Perfect ျဖစ္ဖို႔၊ မိမိတို႔ရဲ႕ ဘ၀ႏွင့္ ခႏၶာသက္သာမႈ၊ ခ်မ္းသာမႈ၊ အခြင့္အေရး အခ်ိန္ႏွင့္ ပစၥည္းဥစၥာတုိ႔ကို စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားႏိုင္ဖို႔ ေလ့က်င့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ အခြင့္အေရးႏွင့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ခံစားမႈတို႔ကို မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ေသးသမွ် မက္ေမာေနေသးသမွ် ကာလပတ္လုံး မိမိတို႔သည္ လူသားအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို Perfect ျဖစ္ေအာင္၊ ျပည့္စုံေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူ။ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မွာပါ။ (ဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ စြန္႔ျခင္းႀကီးငါးပါး၊ စရိယသုံးပါးတုိ႔ကို ေလ့လာပါ)။

၄။ ပညာပါရမီ = Perfection of Wisdom ပညာဆိုတာ အေသးစိတ္သိတတ္တဲ့ ဉာဏ္ပါ။ ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ အရာရာမွာ အေသးစိတ္သိနားလည္ၾကလွ်င္ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀အေမွာင္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ေပးႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရွိႏွင့္ အမွန္ကို သူ႔အတိုင္းသိျမင္ျခင္းဟာ ပညာပါပဲ။ အရွိကိုသိလွ်င္ အမွန္ကို သိေတာ့တာပါပဲ။ ဒါကို သမၼာဒိ႒ိလို႔ ေခၚတာပါပဲ။ အသိမွန္ အျမင္မွန္မွ လူသားတို႔အတြက္ ဆုံးျဖတ္မွန္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာ ကင္းသူတို႔ရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြဟာ မွားေနတာမ်ားပါတယ္။ Good Leader ဆိုတာဟာ Wise Leader, Good hearted Leader ကိုဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာကို ပါရမီေျမာက္ ျဖည့္က်င့္ဖို႔လိုပါတယ္။ ေမတၱာ၊ ကရုဏာျဖင့္ ေအးခ်မ္းစြာေနလ်က္ သတိျဖင့္ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ပညာရွင္ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္၏ လူသားတို႔အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကား တန္ဖိုးျဖတ္၍ မရႏိုင္ေခ်။

၅။ ၀ီရိယပါရမီ = Perfection of Endeavor မည္သည့္အခါမွာ မည္သည့္ေနရာမွာ မည္သူ႔အတြက္၊ မည္သည့္အလုပ္ကိုပဲလုပ္လုပ္ အားထုတ္သမွ် အလုပ္ဟာ ေကာင္းရမယ္၊ မွန္ရမယ္၊ အက်ဳိးရွိရမယ္၊ အမ်ားလက္ခံႏိုင္ရမယ္၊ လွပေသာ မြန္ျမတ္ေသာ ဘယ္သူကမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ အလုပ္ျဖစ္ရမယ္။ မိမိ သူတပါး ႏွစ္ဦးသား အက်ဳိးရွိရမယ့္အလုပ္ကို လုပ္တဲ့ေနရာမွာ တည္ၿငိမ္ဖို႔လိုတယ္။ အခက္အခဲ နည္းနည္းေတြ႕လွ်င္ တြန္႔ဆုတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ညံ့ စိတ္ဖ်င္းေတြ ကင္းရမယ္။ အားထုတ္လို႔ နည္းနည္းေအာင္ျမင္လာလွ်င္ မ်ားမ်ားႀကီး စိတ္ႀကီး၀င္တာမ်ဳိးလည္း မရွိေစရဘူး။ မၿပီးဆုံးခင္မွာ အရႈံးေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးလည္းကင္းမွ သမၼာ၀ါယမေျမာက္မွ ပါရမီလည္းေျမာက္ပါတယ္။

၆။ ခႏီၱပါရမီ = Perfection of Tolerance ေခါင္းေဆာင္တို႔က်င့္စဥ္ဆယ္ရပ္ထဲမွာ ခႏီၱဟာ အလြန္အေရးပါပါတယ္။ ႏွစ္သက္သာယာဖြယ္ေကာင္းသည့္ အေျခအေနကို ေလာဘတဏွာ မျဖစ္ေအာင္ခံႏိုင္ရမယ္။ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ ဆိုး၀ါးသည့္အေျခအေနကို ေဒါသပဋိဃမျဖစ္ေအာင္ သည္းခံႏိုင္ၾကရမည္။ အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ဳိးလုံးကို ျခားနားမႈမျပဳ တညီထည္းရႈတတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ခႏၱီပါပဲ။ ကမၻာေျမႀကီးဟာ သူ႔အေပၚ က်င္ႀကီး၊ က်င္ငယ္စြန္႔ၾကတဲ့ သူေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေသာအခါမွ် ပဋိဃမျပဳ၊ စိတ္မထိခိုက္၊ သူ႔႔အေပၚမွာ သစ္ပင္ပန္းပင္စိုက္၍ အလွျပင္ျပန္ေတာ့လည္း အႏုနယမျပဳ၊ (မသာယာ၊မမက္ေမာ) တညီတည္းရႈတယ္ ဆိုတာလိုပဲ ရႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕သံၾကားလည္း Detach မျဖစ္ေအာင္ေနျခင္းဟာ ဗုဒၶ၏ ခႏီၱပါပဲ။ ခ်ီးမြမ္းေထာက္ခံ အားေပးတာကိုလည္း Attach မျဖစ္ေအာင္ေနျခင္းဟာ ခႏီၱပါပဲ။ အျမတ္ဆုံးေသာ အက်င့္ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏီၱဟာႀကီးက်ယ္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈ ပန္းတိုင္အတြက္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ႀကီးျမတ္ေသာ က်င့္စဥ္တရပ္ပါ။ အျခားတစ္ဖက္မွာေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ျခင္းဟာ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္အားလုံးတို႔ရဲ႕ ဆုံးရႈံးျခင္းသို႔ အရွိန္္ျပင္းျပင္းနဲ႔ တြန္းပို႔တဲ့ ရန္သူႀကီးတစ္ပါးပင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

၇။ သစၥာပါရမီ = Perfection of Truth သိလ်က္ႏွင့္ မရုိးသားေသာစိတ္ျဖင့္ သူ႔အက်ဳိးမဲ့ေအာင္ မမွန္စကားမေျပာမွ၊ မိမိ၏ရာထူးအာဏာ၊ စီးပြြါးဥစၥာ၊ ဂုဏ္ပါ၀ါကို မငဲ့ပဲ မွန္္ေသာ၊ အက်ဳိးရွိေသာ၊ ရိုးသားေသာ၊ ခ်ဳိသာေသာ၊ ယဥ္ေက်းေသာ စကားကို ေျပာႏိုင္မွ လူသားတို႔ယုံၾကည္စိတ္ခ် အားကိုးေလာက္ေသာ၊ လူေတြကို လမ္းလြဲသို႔မပို႔ေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္၊ လူသားေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ဟု ဗုဒၶမိန္႔ဆိုပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘက္လိုက္ေသာစကား၊ မုန္းျခင္းေၾကာင့္ ဖိႏွိပ္ေသာစကား၊ ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ မရိုးသားေသာစကား၊ ေတြေ၀ျခင္းေၾကာင့္ မွားယြင္းေသာစကားတို႔ကို မေျပာမိေစရန္၊ ႏွစ္ခြစကားမဆိုၾကားဖို႔ ျမတ္ဗုဒၶက အစဥ္သျဖင့္ တိုက္တြန္းပါတယ္။ သစၥာပါရမီသည္ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ဂုဏ္က်က္သေရတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေနလႏွင့္ နကၡတ္တာရာတို႔သည္ ဥတုသုံးပါးလုံး သူတိို႔သြားေနက် လမ္းေၾကာင္းမွ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းသို႔မွ မေျပာင္း၊ သြားၿမဲလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း သြားေနသကဲ့သို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေခါင္းေဆာင္အားလုံး လူသားေတြကို သစၥာလမ္းေၾကာင္းကပဲ ေခါင္းေဆာင္ေခၚသြားသင့္ပါတယ္။

၈။ အဓိ႒ာနပါရမီ = Perfection of Resolution ကၽြႏု္ပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္တယ္ဆိုလွ်င္ ေက်ာက္ထဲမွာစိုက္ေသာ ေက်ာက္တိုင္သည္ ေလျပင္းမုန္တိုင္းမည္သို႔ပင္ တိုက္ခတ္ေစကာမူ ယိမ္းယိုင္တုန္လႈပ္ျခင္း မရွိသလို လာဘ၊ အလာဘ၊ ပိယ၊ အပိၸယ မုန္တိုင္းမ်ား တိုက္ခတ္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေျပာင္းမလဲ ခိုင္ၿမဲေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေသာ စိတ္ထားရွိၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ခိုင္ၿမဲေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေသာစိတ္ထားသည္ ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား Perfect ျဖစ္ေရးအတြက္ အေရးပါေသာ အဂၤါတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

၉။ ေမတၱာပါရမီ = Perfection of Loving kindness ေမတၱာဆိုတာ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ ႏွစ္ဦးသားတို႔ ခ်စ္ၾကတာမ်ဳိးကို တကယ္ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဘိဓမၼာမွာ ေမတၱာဆိုတာ အေဒါသကို ေျပာပါတယ္။ ေဒါသဆိုတာက အဖ်က္ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေဒါသဆိုတာက Constructive Element, Peaceful Element ျဖစ္ပါတယ္။ ေရနဲ႔တူတဲ့ အက်င့္ပါ။ လူေကာင္း၊ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ေအးခ်မ္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးလိုတဲ့စိတ္ပါ။ ေရဟာ ဘယ္တိုင္းျပည္က ဘယ္ေရပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္းကိုေအးခ်မ္းေစပါတယ္။ ေမတၱာဆိုတာ ရန္သူႏွင့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ အေပၚမွာ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ရင္ခြင္ပိုက္ထားသည့္ ကေလးသည္ အေမ့ရင္ခြင္မွာ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္စြန္႔ေပမယ့္ အေမသည္ ထုိသားငယ္ကို အျပစ္မယူ၊ အတိုင္းမရွိ ေကာင္က်ဳိးလိုလားေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ တသားတည္းတညီတည္း ေအးခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါသ၊ အာဃာတ၊ ပဋိဃတို႔ကို ၿငိမ္းေအာင္က်င့္ရတဲ့ က်င့္စဥ္မ်ဳိးျဖစ္လို႔ Way of Peace ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အေကာင္းျမင္၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၀။ ဥေမကၡာပါရမီ = Perfection of Equilibrium စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ ဟန္ခ်က္ညီမႈပါပဲ။ ဘာသာေရးမွာပဲျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံေရးမွာျဖစ္ေစ၊ လူမႈေရးမွာျဖစ္ေစ၊ ရ+မရ၊ ေအာင္ျမင္+မေအာင္ျမင္၊ ခ်ီးမြမ္း+ကဲ့ရဲ႕ စတဲ့ ႏွစ္ခုတြဲရွိေနၾကတဲ့ လူ႔ဘ၀၏ သဘာ၀ေတြမွာ ဘယ္ဘက္ကိုမွ ဘက္မလိုက္ပဲ မက္ေမာျခင္းလည္းမရွိ၊ စိတ္ပ်က္ျခင္းလည္းမရွိ၊ ဟိုဘက္ဒီဘက္ အစြန္းမထြက္ပဲ မွ်တညီညႊတ္ေသာ စိတ္အလယ္ကသြားရတဲ့ က်င့္စဥ္မ်ဳိးဟာ Perfect ျဖစ္လိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ က်င့္စဥ္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ The mind of equanimity, that is without fear and favor and evenly balanced ျဖစ္ပါတယ္။



  Credit To 7DAY
Read More »

အားလံုးကိုဖတ္ေစခ်င္ေသာအရမ္းေကာင္းတဲ့စာစုေလး....



(၁) တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုအေဖာ္ျပဳေပးသူမရွိတဲ့
အခါ တစ္ေယာက္တည္း
သီခ်င္းနားေထာင္ပါ၊ စာဖတ္ပါ၊ စာေရးပါ။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ျဖစ္တယ္။

(၂) တကယ္လို႔ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ဝမ္းနည္းတဲ့အခါ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ
ဒါမွမဟုတ္ ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး ငိုလိုက္ပါ။ တျခားလူရဲ႕ႏွစ္သိမ့္မႈေတြ
မလိုပါဘူး။ ငိုၿပီးတာနဲ႔ စိတ္ေတြလန္းဆန္းလာလိမ့္မယ္။

(၃) စိတ္ထိခိုက္တဲ့အခါ ယံုၾကည္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို ရင္ဖြင့္ပါ။
တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ညစ္စရာေတြကို ရင္ထဲသိုဝွက္ထားရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုၿပီး
စိတ္ထိခိုက္ေစတယ္။

(၄) မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ျပာကို ေမာ္ၾကည့္ပါ။ ၾကယ္ေတြကို
ေရတြက္ပါ။ အေျပာက်ယ္တဲ့ေကာင္းကင္မွာ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့
အခ်စ္တစ္ခုေတာ့ရွိလိမ့္မယ္။ "ငါ မဆိုးဘူး" ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္
ယံုၾကည္မႈတစ္ခုေတာ့ေပးပါ။

(၅) မိသားစုအပါအဝင္ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့သူရဲ႕ ေမြးေန႔ကိုမွတ္ထားပါ။
ကိုယ့္ေမြးေန႔ကိုလည္း မွတ္ထားပါ။ ေမြးေန႔မွာ လက္ေဆာင္ေပးသူမရွိရင္
ဝမ္းမနည္းပါနဲ႔။ လွပတဲ့လက္ေဆာင္ေတြဝယ္ၿပီး အေဖ၊ အေမကို ေပးႏိုင္ပါတယ္။

(၆) အားလပ္ခ်ိန္မွာ ၿငိမ့္ေညာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ပါ၊
စာေကာင္းေလးေတြရွာဖတ္ပါ။ ခဏတာ အိပ္စက္ပါ။

(၇) အခုခ်ိန္ကစၿပီး ထက္ျမက္သူျဖစ္ပါေစ။ ငါ့ကိုလြမ္းလား? ခ်စ္လားလို႔
တစ္ဘက္သားကို သြားမေမ့ပါနဲ႔။ တကယ္လို႔ သူလြမ္းရင္၊ သူခ်စ္ရင္
သူဘာသာသူေျပာလိမ့္မယ္။ ကုိယ္သြားေမးေနရင္ သူဘဝင္ျမင့္သြားလိမ့္မယ္။

(၈) ကိစၥတခ်ဳိ႕၊ လူတခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ သိပ္မရက္စက္မိေစနဲ႔။ ဥပမာ-
ထမင္းမစားတာ၊ ငုိတာ၊ အခန္းေအာင္းတာ၊ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တာ... ဒါေတြက
လူႏုံ႔လူအေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ခါတေလမွာ ႏံု႔အတာပဲ

(၉) ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္
ၿဖစ္ သူတစ္ပါးေနာက္ကြယ္မွာ
သူ႔မေကာင္းေၾကာင္း မေျပာပါနဲ႔။ ေျပာခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းေၾကာင္းပဲေျပာပါ။
မိတ္ေဆြတစ္ဦးပိုတာက ရန္သူတစ္ေယာက္တိုးတာထက္ ပိုေကာင္းပါတယ္။

(၁ဝ) တစ္ခါတေလမွာ ကားပိုင္းဆက္ေတြ ၾကည့္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္
မွိန္းမသြားရဘူး။ တစ္ခါတေလမွာ ဆံပင္ေတြ ႐ႈပ္ပြၾကည့္လို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္
အခ်ိန္အခါနဲ႔ ကိုက္ညီရမယ္။ တစ္ခါတေလမွာ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြ ဆဲၾကည့္လို႔ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္းရွိခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္
အရင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းေရွ႕ျဖစ္ရမယ္။ ဆဲၿပီးတာနဲ႔
ကိုယ့္ကိုစိတ္ညစ္ေစတဲ့အရာေတြ ေမ့ပစ္ႏိုင္ရမယ္။

(၁၁) အတတ္ႏိုင္ဆံုး လူေတြနဲ႔မျငင္းခုန္မိေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။
ေဒါသထြက္ေနသူတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကိုမထိန္းႏိုင္တဲ့
အရူးတစ္ေယာက္နဲ႔တူၿပီး အရမ္းေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ သည္းခံၿပီး
ျပႆနာရင္းျမစ္ကိုရွာပါ။ စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္ခ်ိန္မွ ေျဖရွင္းပါ။
Credit To အရွင္ဇာဂရ မစုိးရိမ္
Read More »

သင့္တကၠသိုလ္



ျမန္မာႏုိင္ငံပညာေရး တိုးတက္ျမင့္မားဖို႔ အေလးထားေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ ေနခ်ိန္တြင္ တစ္ႏုိင္ငံလံုးရွိ တကၠသိုလ္အသီးသီးတြင္ ပညာ သင္ၾကားေနေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား ကလည္း မိမိတို႔၏ တကၠသိုလ္မ်ားကို သင့္တကၠသိုလ္မ်ား အျဖစ္ ကူးေျပာင္းႏိုင္ဖို႔ လိုပါသည္။ တိုင္းျပည္ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနေသး၍ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံမ်ားမွ တကၠသိုလ္မ်ားကဲ႔သို႔ ျမက္ခင္းစိမ္း၊ သစ္ပင္ရိပ္တို႔ ရွိေသာ Campus၊ Wi-Fi လႊမ္းၿခံဳထားေသာ ေက်ာင္းဝင္း၊ စာသင္ခန္းတို႔တြင္ လိုရာ အခ်က္အလက္ကို ရွာေနေသာ Laptop ႏွင့္ Tablet ကိုင္ ေက်ာင္းသား၊ သူမ်ား၊ အဆင့္ျမင့္ ေသာ သင္႐ိုးႏွင့္ ထိေရာက္ေသာ သင္ၾကားမႈစနစ္ စသည့္ စသည့္ လိုအပ္ခ်က္ မ်ား မျပည့္စံုေစဦးေတာ့ မိမိ၏တကၠသိုလ္မ်ားကို သင့္တကၠသိုလ္မ်ား အျဖစ္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔ ကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊ သူမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကသာ အခရာျဖစ္သည္။

အေျခခံ ပညာေရးသည္ ဒါလုပ္ပါ၊ ဒါမလုပ္နဲ႔ဟု အတိအက် ၫႊန္ၾကားထားေသာ ကြပ္ကဲထိန္းေက်ာင္းမႈအား ဗဟိုျပဳသည့္ သင္ၾကားေရးျဖစ္ၿပီး အဆင့္ျမင့္ ပညာေရး သို႔မဟုတ္ တကၠသိုလ္ပညာေရး မွာမူ ဒါေတာ့ လုပ္သင့္တယ္။ ဒါေတာ့ျဖင့္ မလုပ္သင့္ဘူးဟု ခြဲျခားသိျမင္ေစေသာ ရင့္က်က္မႈ ဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရးျဖစ္သည္။ လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ ဆိုသည္မွာ တစ္နည္းအားျဖင့္ ရင့္က်က္ေသာ လူငယ္လုပ္အားစု ကိုပင္ ဆိုလိုသည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံ တစ္ဝန္းလံုးရွိ တကၠသိုလ္မ်ားသည္ သင့္တကၠသိုလ္မ်ား ျဖစ္မွသာ ယေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက လိုလားေနေသာ စြမ္းရည္ျပည့္ဝေသာ လူသား အရင္းအျမစ္မ်ား ထြက္ေပၚလာႏိုင္ပါသည္။

အေတြးအေခၚ ပညာရပ္၏ Ethics ဟုဆိုၾကေသာ ကိုယ္က်င့္တရား ပညာနယ္ပယ္တြင္ “ကိုယ္က်င့္တရားအရ ထူးျခားထင္ရွားမႈ” ဟု အမည္ရေသာ အသံုးအႏႈန္း တစ္ခုသည္ အေတာ္အေရးပါပါသည္။ သူမ်ားေျပာတိုင္း ယံု၊ သူမ်ားခိုင္းမွ လုပ္တတ္ၿပီး ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈ မရွိသည့္ သူမ်ားအား နလပိန္းတံုးမ်ားဟု သတ္မွတ္ပါသည္။ ထိုသူတို႔သည္ ေသရမွာထက္ပင္ ေတြးရမွာကို ေၾကာက္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၿပီး သင့္၊ မသင့္ကို မခြဲျခားတတ္၊ အေၾကာက္တရားႏွင့္ အစဥ္အလာ သတ္မွတ္ခ်က္ ေမွာင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ေနထိုင္ၾကသည့္ (Faceless) မ်က္ႏွာမြဲမ်ား ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ ပညာမဲ့သူမ်ားလည္း ျဖစ္ကာ ကိုယ္က်င့္တရားအရ ထူးျခား ထင္ရွားမႈ မရွိသူမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါသည္။ ကိုယ့္ဘဝ၊ ကိုယ့္အေျခအေနႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈ ရွိေသာ ဘဝပံုစံမ်ဳိး မခ်ဳိးႏိုင္ဘဲ အမ်ားလုပ္သေလာက္ သာ လုပ္တတ္သူ မ်ားသည္ ထူးမျခားနား ဘဝပိုင္ရွင္မ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔သည္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေအာင္ ထိန္းထားေသာ မတရားဥပေဒမ်ား ေျဖေလွ်ာ့ ေပးခ်ိန္တြင္ လူအုပ္စုဖြဲ႕ ေသာင္းက်န္းရမ္းကားသူမ်ား ျဖစ္ရန္ တာစူေနသူ မ်ားပင္။

ကြၽႏ္ုပ္တို႔လူငယ္ေတြအား ပညာမဲ့ ေသာင္းက်န္း႐ိုင္းစိုင္းသူမ်ား မျဖစ္ေစဖို႔ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ တာဝန္ရွိလာသည္။ ယခုအခါ လူငယ္ေတြ၏ အရည္အခ်င္း မွတ္ေက်ာက္သည္ တကၠသိုလ္အၿပီး ျပင္ပအလုပ္ေဈးကြက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တကၠသိုလ္ မ်ားသည္ သင့္သေဘာကို အမွန္ပင္ ေဖာ္ေဆာင္ ႏိုင္ၿပီလားဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာသည္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဆိုသည္မွာ လူငယ္မ်ားကို ဘာသာရပ္တစ္ခုခုအား အေျချပဳၿပီး ၄င္းတို႔၏ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးကို ျမင့္မားေအာင္ လုပ္ရမည့္ ေလ့က်င့္ေရးကြင္းႀကီး ျဖစ္သည္။ အလုပ္အကိုင္ ၿပိဳင္ပြဲႀကီးအတြက္ မိမိကိုယ္မိမိ ရင့္က်က္ေအာင္ အားစိုက္ခြန္စိုက္ ေလ့က်င့္ရာတြင္ လုပ္သင့္တာေတြကို လုပ္ၿပီး မလုပ္သင့္ တာေတြကို ေရွာင္မွသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း ဆင္းၿပီးခ်ိန္တြင္ အလုပ္ ေဈးကြက္သို႔ ဝင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ႀကိမ္လံုးႏွင့္ ေျခာက္မွ၊ ဆရာေတြ၏ ခ်ီးမြမ္းမႈ၊ ျပစ္တင္မႈရွိမွသာ အလုပ္လုပ္တတ္သည့္ အဆင့္မွ ကိုယ္လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို ကိုယ္ပိုင္အသိျဖင့္ မလုပ္သေရြ႕ေတာ့ တကၠသိုလ္ ဆိုသည္မွာ အဆင့္ျမင့္ အထက္တန္းေက်ာင္းထက္ ပိုႏိုင္ဖြယ္မရွိပါ။ တကၠသိုလ္တြင္ စာသင္ႏွစ္တိုးျခင္း၊ အေျခခံပညာေရး တြင္လည္း အသက္တိုးျမႇင့္လိုက္ျခင္း တို႔မွာ ေက်ာင္းသူ၊ သူမ်ား၏ အသိဉာဏ္ကို ရင့္က်က္ေစလို၍ ျဖစ္ပါသည္။ လူငယ္ေတြ ပညာမတတ္မွ အုပ္ခ်ဳပ္ရတာ လြယ္မည္ဟူေသာ ပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ေသာ ယခင္ပညာေရးစနစ္မွ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ဘက္ကလည္း လုပ္သင့္တာ ကိုသာလုပ္ၿပီး ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား ဘက္ကလည္း မလုပ္သင့္တာေတြ မလုပ္မွသာ သင့္တကၠသိုလ္မ်ား ျဖစ္လာၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ တာဝန္ရွိသူမ်ား (Stakeholders) မ်ား ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္မည့္ လုပ္သားေဈးကြက္ တစ္ခုရႏိုင္ေပမည္။

သင့္၊ မသင့္ ခြဲႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္လွသည့္ အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ေပ။ မိမိအသိဉာဏ္ျဖင့္ ဘာေတြက လုပ္သင့္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္ လုပ္သင့္တယ္ ဆိုတာသိဖို႔ အသိပညာဗဟုသုတ လံုေလာက္စြာရွိဖို႔ လိုပါသည္။ မလုပ္သင့္ တာက ဘာ၊ ဘာေၾကာင့္ မလုပ္သင့္တာ ဆိုတာမ်ဳိး ခြဲျခားဖို႔အတြက္လည္း ထို႔အတူပင္။ စာဖတ္ျခင္း၊ အသင္းအဖြဲ႕မ်ားတြင္ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္တတ္ျခင္း၊ စနစ္တက် ျငင္းခံုတတ္ျခင္း၊ တီထြင္ႀကံဆ လုပ္တတ္ျခင္း၊ အကြက္ျမင္ျခင္း စတာေတြသည္ လူငယ္တစ္ဦးကို ရင့္က်က္ေစေသာ အေထာက္အပံ့ မ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ျပည္လံုးမွ လူႀကီးသူမမ်ားႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကပါ ယေန႔ေခတ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ သူမ်ားအား စိတ္တိုင္းမက် ျဖစ္ေနခ်ိန္ တြင္ ထိုသို႔ျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ေနေသာ အေျခအေနမ်ား၊ အခက္အခဲမ်ားကိုလည္း နားလည္သင့္ပါသည္။

ယေန႔လူငယ္မ်ား အတြက္ ယခုလူႀကီးမ်ား တြင္လည္း တာဝန္အျပည့္ ရွိၿပီး လူငယ္မ်ားကို သင့္၊ မသင့္ ခြဲျခားသိျမင္ေအာင္ မပ်ဳိးေထာင္ႏိုင္ပါက ယခုလူႀကီးမ်ား၏ အိုဇာတာသည္ ေကာင္းႏိုင္ဖြယ္ မရွိပါ။ အတန္းကို ဘာေၾကာင့္ ျပည့္မီေအာင္ တက္သင့္သလဲ၊ ကြမ္းယာကို စည္းကမ္းမဲ့ မစားသင့္ဘူး၊ ေဆးလိပ္၊ အရက္ဆိုတာ လူႀကီးလူေကာင္း ပီသစြာ ဘယ္လို သံုးေဆာင္သင့္သလဲ၊ လြန္ကဲစြာ အေပ်ာ္အပါး လုိက္စားမႈကို ဘာေၾကာင့္ ေရွာင္သင့္သလဲ၊ သင္ယူလုိက္ေသာ ဘာသာရပ္ထဲမွ ဘယ္အရာ ကိုေတာ့ ကိုယ့္ေန႔စဥ္ဘဝတြင္ မည္သို႔ အသံုးခ်သင့္သလဲ စတာေတြကို စဥ္းစားတတ္ ေသာ ေက်ာင္းသားေတြ မ်ားလာမွသာ ျမန္မာျပည္ ေနာင္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားတြင္ အေျခခ် မေနႏုိင္ေသာ ယေန႔ တာဝန္ရွိသူမ်ား၏ အုိဇာတာ သည္ စိတ္ေအးရမည္။

ဘာေၾကာင့္ လူမ်ဳိးေရး မခြဲျခားသင့္သလဲ၊ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ အျမင္ေတြကို ကိုင္စြဲသင့္သလား၊ ဘာေၾကာင့္ အားကစားကို လုိက္စားသင့္တယ္၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုအျပဳအမူဆုိး ေတြကို ေရွာင္သင့္တယ္၊ အေပၚယံအလွထက္ ပင္ကိုယ္အရည္အခ်င္းကို ဘာေၾကာင့္မ်ား အားကိုးသင့္သလဲ၊ လူမႈေရးစိတ္ဓာတ္ ထြန္းကားလာေအာင္ ဘာေတြ ျဖည့္ဆည္းမယ္ ဆုိတာေတြကို သင္တဲ့ဆရာ၊ ယူတဲ့တပည့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အေပးအယူ မွ်လွ်င္ျဖင့္ ကမၻာ့အဆင့္မီတကၠသိုလ္ မဟုတ္ေစကာမူ ကိုယ့္အရပ္၊ ကိုယ့္ေဒသကိုေတာ့ အက်ဳိးျပဳႏိုင္ပါသည္။

တပည့္မ်ား၏ အရည္အခ်င္းသည္ သင္ၾကားသူဆရာ၊ ဆရာမအေပၚ တည္မွီေနရာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကေကာ ကိုယ္က်င့္တရားအရ ဘယ္ေလာက္ ထူးျခားထင္ရွားမႈ ရွိသလဲ။ က်ဴရွင္ေလးျပ႐ံု၊ အခ်ိန္မွန္ ရာထူးေလး တုိး႐ံုေလာက္နဲ႔ သင့္တကၠသိုလ္ေတြကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ပါ့မလား။ အေတြး အေခၚ၊ ခံယူခ်က္ တိတိပပနဲ႔ ပညာရွင္ဆန္ေသာ သင့္သေဘာေဆာင္ ဆရာ အေရအတြက္က တကၠသိုလ္ေတြတြင္ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ။ တကၠသိုလ္ ပညာေရးစနစ္ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း ဆရာ၊ ဆရာမအင္အားစု ကေတာ့ ဘာေတြလုပ္သင့္သလဲ။ အထက္ဦးစီး၊ ေအာက္ဦးစီးေတြ ကေကာ ဘယ္လုိစီမံ ခန္႔ခြဲသင့္သလဲ။ လုပ္သင့္တာေတြကို အခ်ိန္ကိုက္ အကြက္က် ေအာင္ လုပ္တတ္ၿပီး မလုပ္သင့္တာေတြကို အခ်ိန္မီ ရပ္ႏုိင္မွသာ ဉာဏ္ပညာ ထြန္းကားေသာ တကၠသိုလ္မ်ားျဖစ္ေပမည္။

တကၠသိုလ္ ပညာေရးသည္ လုပ္သင့္တာေတြကို ဦးစားေပးၿပီး Missions မ်ားျဖင့္ အသက္ဝင္ေနေသာ ပညာရပ္ဝန္း ျဖစ္သင့္သည္။ လူငယ္မ်ား လုပ္တတ္ကိုင္တတ္၊ ေျပာတတ္ ဆုိတတ္ေအာင္ မိမိ၏ အထူးျပဳ ဘာသာရပ္ကိုလည္း တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ အျခားဘာသာရပ္ မ်ားကိုလည္း ဆက္စပ္ ၿခံဳငံုမိေအာင္၊ လူမႈဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေအာင္၊ တာဝန္ႏွင့္ ရပိုင္ခြင့္ကို သိေအာင္၊ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားေအာင္၊ ပြင့္လင္းလြတ္လပ္ေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအား ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေအာင္၊ ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းေအာင္ ဆုိပါမူ သင့္သေဘာ ဗဟိုျပဳ ပညာရပ္ဝန္းတစ္ခု ရွိဖို႔ လိုပါသည္။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ရွိမွသာ လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္တာေတြကို ခြဲျခားႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခု လက္ရွိ အေရအတြက္မ်ားစြာ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ တကၠသိုလ္မ်ားအား သင့္သေဘာေဆာင္ တကၠသိုလ္မ်ား ျဖစ္လာေအာင္ သမၼတႀကီးမွအစ၊ လႊတ္ေတာ္မ်ားအလယ္၊ ပညာေရးဝန္ႀကီး ဌာနအဆံုး အျပင္ ႏုိင္ငံသားအားလံုး ဝိုင္း၍ကူမွသာ အရင္းအႏွီး နည္းနည္းျဖင့္ အက်ဳိးအျမတ္မ်ားမ်ား ရႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံ တတ္ႏုိင္သူမ်ား ကမၻာအႏွံ႔ ေျခဆန္႔ကာ ပညာရွာၾကပါ။ အျပန္ သူတုိထံမွ ပညာေတြ ရေကာင္း ရႏုိင္ပါသည္။ ပိုက္ဆံမ်ားစြာ မတတ္ ႏုိင္၍ ကိုယ့္ျပည္တြင္း တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ သင္ၾကား ပါကလည္း ရႏုိင္သမွ် ပညာကို စုေဆာင္းတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးသည္။

အဓိကမွာ အခ်ိန္၏ တန္ဖိုးကို သိမွသာ တကၠသိုလ္ တက္စဥ္ကာလ အတြင္း ရင့္က်က္မႈ ကြင္းဆက္မ်ားအား ခ်ိတ္ဆက္ႏုိင္ၿပီး သင့္တင့္ေသာ ဘဝေနထိုုင္မႈကို တည္ေဆာက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။ သင့္၊ မသင့္ ခြဲျခားႏုိင္ေသာ လူေကာင္းလူေတာ္ေတြ တုိးပြားလာမွသာ တုိင္းျပည္သည္ တည္ၿငိမ္ကာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပညာေရး တုိးတက္ျမင့္မားဖုိ႔ လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ၾကပါစို႔။

Credit To  (ေဒါက္တာေက်ာ္သူရ)
Read More »

ပညာျဖင့္ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္သည့္အခါ

ကၽြန္မတို႔ ရွင္သန္ေနထိုင္ေသာ အခိ်န္အခါသည္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ားစြာျဖင့္ ျပည့္နွက္ေနသည္။ စား၀တ္ေနေရးမွသည္ ပညာေရးအဆံုး အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားအမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးတြင္ ေန႔စဥ္ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈမ်ားနွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရမည္သာ။ ပညာ အရည္အခ်င္း တူလွ်င္ လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္သူက သာပါလိမ့္မည္။ ထိုနွစ္မ်ဳိးလံုး တူညီီျပန္လွ်င္လည္း ရိုးသား၊ ႀကိဳးစားသူက ေနရာ ရပါလိမ့္မည္။ အားလံုးေသာ အရည္အေသြးမ်ား တူၾကျပန္လွ်င္လည္း ဇဲြ၊ လံု႔လ ရိွသူမ်ားသည္သာ ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္မသည္ ပညာေရးနယ္ပယ္တြင္ စာသင္သားအျဖစ္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့ပါသည္။ ထိုကာလမ်ားသည္ ခေယာင္းလမ္း မ်ားသာ။ ကနၱရလြင္ျပင္မ်ားသာ။ ေငြေၾကးျပည့္စံုေသာ မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္း၏ ပံ့ပိုးမႈမ်ားျဖင့္ ပညာ သင္ၾကားခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါ။ ပညာျဖင့္ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္လို၍သာ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါသည္။ သာမန္လူတန္းစား မိသားစုမွ ေမြးဖြားသူျဖစ္၍ ငယ္စဥ္မွ စၿပီး ကြ်န္မ၏ စိတ္တြင္း စဲြျမဲေနသည္ကား ==ပညာတတ္မွ လူရာ၀င္မည္++။

ကြ်န္မ အေျခခံပညာအထက္တန္း ေအာင္သည့္နွစ္။ ၀န္ႀကီးဌာန တစ္ခုမွ အမႈထမ္း တစ္ဦးသာျဖစ္ေသာ ကြ်န္မ၏ ဖခင္အား မိတ္ေဆြမ်ားက အၾကံေပးၾကသည္။ သမီးၾကီး ကြ်န္မအား အစိုးရ ရံုးတစ္ခုတြင္ စာေရးမအျဖစ္ အမႈထမ္းေစျပီး အေ၀းသင္ ဆက္တက္ေစရန္။ ကြ်န္မ၏ ဖခင္က လက္မခံပါ။ သူ၏ သမီးၾကီးသည္ ပညာ လိုလားသူျဖစ္၍ ႀကိဳးစားလိုသူူျဖစ္၍ တကၠသိုလ္အား ေန႔ေက်ာင္း ဆက္တက္ပါေစ။ သမီး သင္ယူ လိုေသာ အတန္းအထိ ဆက္တက္ပါေစ … တဲ့။ မိဘ၏ ေမတၱာ၊ ေစတနာအား နားလည္သိတတ္စြာ ကိုယ္တိုင္၀င္ေငြရွာ၍ ေက်ာင္း တက္ခဲ့ရပါသည္။ ပိုက္ဆံသံုးနိုင္ေသာ၊ အခိ်န္ျဖဳန္းနိုင္ေသာ အတန္းေဖာ္မ်ားကိုလည္း အားမက်ပါ။ မိမိ၏ ဘ၀ အေျခအေနကို မိမိသာ နားအလည္ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ အ၀တ္အစား အသစ္ မ၀တ္နိုင္ေသာ၊ ေက်ာင္းသို႔ ဘတ္(စ္)ကားျဖင့္သာ လာရေသာ ကြ်န္မအား အေပါင္းအသင္းစာရင္း မသြင္းလွ်င္လည္း စိတ္မဆိုးပါ။ တကၠသိုလ္သို႔ ပညာ လာသင္ေသာ ကြ်န္မ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ သည္ ေငြျဖဳန္းရန္နွင့္ အေပ်ာ္အပါးအတြက္ လာျခင္းမဟုတ္ပါ။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာမ်ား ဆည္းပူးလို၍သာ။ အတန္း မွန္လိုေသာ စာႀကိဳးစားလိုေသာ ကြ်န္မအတြက္ အနည္းငယ္ မွ်ေသာ စိတ္တူ၊ ကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ပင္ လံုေလာက္ပါသည္။

ဆုေပးပဲြအခမ္းအနားတစ္ခုတြင္ ပထမနွစ္ (ဂုဏ္ထူးတန္း) အတြက္ ပထမဆုယူစဥ္ အကႋ်အျဖဴနွင့္ ေယာလံုျခည္အနက္ ကိုသာ ၀တ္ဆင္နိုင္ေသာ၊ သနပ္ခါးသာ လိမ္းနိုင္ေသာ ကြ်န္မ၏ အသြင္အျပင္အား စကားတင္းဆိုခဲ့ၾကလွ်င္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါသည္။

ရိုးသားစြာသာ ႀကိဳးစားခ်င္ပါသည္။

ရိွေသာ အ၀တ္ကိုသာ ၀တ္၍ တရားဥပေဒနွင့္ လြတ္ကင္းေသာ၊ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ကိုယ္က်င့္တရားနွင့္ ဂုဏ္သိကၡာအား ထိပါးျခင္း မရိွသည့္ အလုပ္မ်ားစြာကို လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ နံနက္ မိုးမလင္းမီ အိမ္မွထြက္၍ အခိ်န္ပိုင္းအလုပ္ လုပ္ရေသာ။ ည ၁၀ နာရီခန္႔တြင္မွ ညစာ စားရေသာ ကြ်န္မအား အတန္းေဖာ္မ်ားမွ ==ပင္ပန္းလွခ်ည့္ … တို႔ဆိုရင္ ဒီပံုနဲ႔ တကၠသိုလ္ မတက္ေပါင္ … တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့။ မတက္ခ်င္သူမ်ား မတက္ပါနွင့္။ မသားနားေသာ ရုပ္ရည္နွင့္လည္း ကြ်န္မ တကၠသိုလ္ တက္နိုင္ပါသည္။ ထိုအတိုင္းသာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါသည္။ ပင္ကိုယ္ရုပ္ရည္အား ပကတိ၊ အရိွအတိုင္း လက္ခံထား၍ အတန္းထဲတြင္ အလွဆံုးျဖစ္ရန္ အားမထုတ္ပါ။ စာသင္ခန္းတြင္း အထူးခြ်န္ဆံုး ေက်ာင္းသူျဖစ္ရန္သာ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။

ကြ်န္မတို႔၏ ပညာေရးခရီးလမ္းအား တာေ၀းအေျပးၿပိဳင္ပဲြတစ္ခုအျဖစ္ တင္စားလိုပါသည္။ နွစ္စဥ္ တစ္နိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ အေျခခံပညာ အထက္တန္း ေအာင္ျမင္သူမ်ားစြာ ရိွပါလိမ့္မည္။ ပထမဘဲြ႔ မရမီ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ရပ္နားသြားသူမ်ားလည္း ရိွေပလိမ့္မည္။ ထိုသူတို႔အား တာမထြက္မီ ေျပးလမ္းမွ ေဘးထြက္သူမ်ားဟုသာ တင္စားလိုပါသည္။

သူငယ္တန္းမွ အေျခခံပညာအထက္တန္း ေအာင္ျမင္သည္အထိ ကုန္ဆံုးခဲ့ေသာ အခိ်န္၊ ေငြေၾကးတို႔ ရံႈးေပျပီ။ အခက္အခဲဆိုသည္မွာ လူတိုင္းတြင္ ရိွပါသည္။ ခလုတ္တိုက္မိတိုင္း လဲွအိပ္ခ်ေနလွ်င္ ခရီးမတြင္ရံုသာ ရိွေပမည္။ အခက္အခဲကို ၾကံ့ၾကံ့မခံလွ်င္ ဘယ္သို႔ ေရွ့ဆက္မည္နည္း။

ကြ်န္မတို႔တစ္စု ပထမဘဲြ႔ ရရိွေအာင္ျမင္လာေသာအခါ ေျပးလမ္း၏ ၀ဲ၊ ယာတြင္ တစ္ကိုယ္စာ ေနနိုင္၊ စားနိုင္ရံုမွ်ေသာ ရိကၡာထုပ္ ေလးမ်ား စတင္ေတြ႔ရပါလိမ့္မည္။ တခ်ဳိ႕သည္ ထိုမွ်ေလာက္နွင့္သာ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ၍ ေျပးလမ္းမွ ဖယ္ခြာေတာ့သည္။ ေရွ့ဆက္ရန္ အားမထုတ္ေတာ့။ ရတတ္သမွ်နွင့္ ေက်နပ္သူမ်ားပင္။ ဘဲြ႔ရသူနွင့္ ဘဲြ႔မရသူမ်ား မည္သို႔ ကြာျခားပါသနည္း။ မိမိအမည္ေဘးတြင္ ယွဥ္တဲြေဖာ္ျပရန္ ဘဲြ႔တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ပါသည္။ မိမိ သင္ယူခဲ့သည့္ ဘာသာရပ္အေၾကာင္းနွင့္ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္း၍ ေနထိုင္တတ္ေသာ အက်င့္ေကာင္းတို႔ ရခဲ့ပါလိမ့္မည္။ (ေက်ာင္းသို႔ ဟန္ျပသာလာ၍ အခိ်န္ျဖဳန္းခဲ့သူမ်ားကို မဆိုလိုပါ)။

== ဘြ႔ဲရလွ်င္လည္း အသံုးမ၀င္ပါ++ ဆိုသည္မွာ မိမိကိုယ္တိုင္၏ ခံယူခ်က္အေပၚတြင္သာ မူတည္ပါသည္။ ကြ်န္မတို႔ အားလံုး ပထမဘဲြ႔မ်ား ရရိွျပီးမွသာ အျခားေသာ အသက္ေမြးမႈဆိုင္ရာ အဆင့္ျမင့္ ဒီပလိုမာသင္တန္းမ်ားသို့ ဆက္လက္ တက္ေရာက္နိုင္ ပါသည္။ ==ေငြေၾကးခ်ဳိ႕တဲ့၍ အထက္တန္း ေအာင္ေသာ္လည္း ပထမဘဲြ႔ပင္ မရရိွခဲ့ပါ++ ဆိုသည္ကို လက္မခံလိုပါ။

ကြ်န္မအပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕သည္ သမာအာဇီ၀နည္းျဖင့္ အလုပ္လုပ္ ပိုက္ဆံစုကာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ==မိဘ အားမေပး၍ ဘဲြ႔မရခဲ့ပါ++ ဆိုလွ်င္လည္း မိမိကိုယ္တိုင္တြင္သာ တာ၀န္ရိွပါသည္။ ထူးခြ်န္ေသာ၊ ႀကိဳးစားေသာ သားသမီးမ်ားကို ပညာ တတ္ေစခ်င္သည္မွာ မိဘတိုင္း၏ ေစတနာပင္။ သို႔ေသာ္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ပိုက္ဆံေတာင္း၊ ျဖဳန္းတီးျခင္းကို မည္သည့္မိဘ လက္ခံခ်င္မည္နည္း။ ==ပညာတတ္လွ်င္ ဘာျဖစ္မည္နည္း++ ဟု ကြ်န္မအား ေမးလာခဲ့ပါလွ်င္ ==အကန္႔အသတ္ မရိွ၊ ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ဘ၀အား ေမွ်ာ္လင့္ တည္ေဆာက္နိုင္ပါသည္++ ဟု ေျဖခ်င္ပါသည္။

ကြ်န္မတို႔ ပညာေရးခရီးလမ္း၏ ေျပျပစ္ေသာ ေျမျပန္႔ေျပးလမ္းသည္ ပထမဘဲြ႔ စခန္းတြင္ ဆံုးေပျပီ။ အနည္းငယ္ မတ္ေစာက္ေသာ ဆင္ေျခေလွ်ာျဖင့္ ဒုတိယဘဲြ႔အတြက္ ကြ်န္မတို႔ ၾကိဳးစားရပါမည္။ ခရီးလမ္းကို စိတ္မွန္းျဖင့္ ေၾကာက္လန္႔သူမ်ား က်န္ေနခဲ့ပါသည္။ ေရႊ၊ ေငြ ရတနာတို႔ျဖင့္ စီျခယ္ေသာယာဥ္ စီးနင္းနိုင္သူမ်ား၊ ခိုင္ခံ့ေသာ ၾကိဳး၊ ေလွခါး ပိုင္ဆိုင္သူမ်ားနွင့္ ကြ်န္မတို႔ကဲ့သို႔ေသာ ေျခဖ၀ါးနွင့္ လက္ဖ၀ါးသာ ပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း မိမိ၏ သက္လံုကို ယံုၾကည္သူမ်ားသာ ခရီးဆက္ၾကပါသည္။

ရတနာယာဥ္ရထားျဖင့္ လာသူမ်ား၊ အမီွအတြယ္ျဖင့္ တက္သူမ်ား နည္းတူ ကြ်န္မတို႔ ခြန္အားသမားမ်ားလည္း တန္းတူ အမီွလိုက္ နိုင္ပါသည္။ ထိုသူတို႔ထက္ပင္ ေရွ့သိုိ႔ေရာက္ေအာင္ တက္နိုင္ပါသည္။ သက္ေသာင့္သက္သာ သြားနိုင္သူမ်ားကို အားမက်ခဲ့ပါ။ မိမိကိုယ္တိုင္ အစြမ္းအစျဖင့္ ယွဥ္ျပိဳင္၀ံ့ျခင္းကိုသာ ဂုဏ္ယူပါသည္။

ထိုအခိ်န္တြင္ ေမာပန္းလြန္း၍ နားရန္ ၾကံစည္မိလွ်င္ ေဒါက္တာလွေဘ (ျမန္မာစာပါေမာကၡ၊ လန္ဒန္တကၠသိုလ္) ၏ စာတစ္ပိုဒ္အား ကြ်န္မ စာအုပ္တိုင္း ေရွ့ဆံုးစာမ်က္နွာတြင္ အားေဆးအျဖစ္ ေရးထားခဲ့ပါသည္။ == လူ႔ထိပ္သီးေတြ၊ ေနရာထိပ္တန္း၊ ေျခတစ္လွမ္းနဲ႔ လႊားမတက္။ တက္ေဖာ္တက္ဖက္၊ ညမိုက္နက္မွာ အိပ္စက္ေနတုန္း၊ တကုန္းကုန္းတက္၊ ထိပ္ထက္ေနရာ၊ ေရာက္ရတာ …++ တဲ့။

ယာဥ္ရထား စီးနင္းသူမ်ား၊ ၾကိုးျဖင့္ ေလွခါးျဖင့္ တက္သူမ်ား အိပ္စက္ခိ်န္တြင္ ၀ီရိယကိုသာ အားကိုးရသူမ်ား ျဖစ္သည့္ ကြ်န္မတို႔ မအိပ္စက္နိုင္ခဲ့ပါ။ ပထမဘြဲ႔ျဖင့္သာ ေက်နပ္ခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား စိတ္ေအးခ်မ္းသာရိွခိ်န္။ စြမ္းသမွ်ေသာ အတိုင္းအတာျဖင့္ရေသာ ေငြေၾကးမ်ားအား စိတ္ၾကိဳက္ သံုးခြင့္ရိွခိ်န္တြင္ ကြ်န္မရရိွေသာ လုပ္အားခ (သူတို႔ထက္ ေလွ်ာ့နည္းေသာ) ပိုက္ဆံမ်ားသည္ ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္သာ။

ဒုတိယပန္းတိုင္သို႔ ကြ်န္မတို႔အားလံုး အတူပန္း၀င္ခဲ့သည္ ဆိုပါလွ်င္ ေခြ်းမထြက္၊ အလွမပ်က္သူမ်ားထက္ ကြ်န္မ၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ပို၍ တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ယူပါသည္။ မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈမ်ား ပို၍ခိုင္မာလာပါသည္။ ဒုတိယဘဲြ႔ရခ်ိန္တြြင္ ကြ်န္မတို႔ ေျပးလမ္းေဘးရိွ ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထား ပို၍ ေကာင္းမြန္လာပါသည္။ ယခင္ပန္းတိုင္ထက္ အနည္းငယ္မွ်ပိုေသာ ရိကၡာထုပ္ မ်ားျဖင့္သာ ေက်နပ္နိုင္သူမ်ား ေျပးလမ္းမွေဘးသို႔ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရရံုျဖင့္ ေက်နပ္ၾကသူမ်ားပင္။ ဆင္းသြားၾကပါသည္။ အသင့္အတင့္မွ် ကြ်န္မတို႔ ေရွ့ဆက္ရမည့္ ခရီးလမ္းသည္ ပို၍ ၾကမ္းလာပါသည္။ ပုိ၍ ခက္ခဲလာပါသည္။

ဓနဂုဏ္ ရိွသူမ်ားပင္ ဇဲြမရိွက မေလွ်ာက္၀ံ့။ မည္သူမဆို သည္းခံနိုင္သည့္ စြမ္းရည္သတၱိအား စစ္ေဆးခံနိုင္မွသာ ခရီးဆက္ရဲပါသည္။ စာက်က္ရံု၊ စာသင္ရံုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ေတာ့။ တစ္နွစ္တာ ကာလအတြင္း က်မ္းၾကီးၾကပ္သူ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေဆာင္ ရပါသည္။ မိမိသုေတသနအတြက္ လိုအပ္ေသာ အေထာက္အထား စာရြက္စာတမ္းမ်ားအား ကိုယ္တိုင္ ရွာေဖြ စုေဆာင္း ရပါသည္။ လိုအပ္ပါက ဌာနအသီးသီးသို့ သြားနိုင္ရပါမည္။ လူမ်ဳိးစံုနွင့္ ေျပာဆိုတတ္ရပါမည္။ ရင္ထဲတြင္ ငိုခ်င္ေသာ္ လည္း နႈတ္ခမ္းမ်ား ျပံဳးနိုင္ရပါမည္။ မိမိသိရိွလိုေသာ အခ်က္အလက္မ်ား ရရိွေရးအတြက္ အလိုက္သင့္ ေျပာဆိုနိုင္ရပါမည္။ ကြ်န္မတို့ ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ေသာ ရင့္က်က္မႈမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ေလ့လာသင္ယူရျခင္း ပင္။ (ေငြထုပ္ပိုက္၍ အရာရာ ေျဖရွင္းနိုင္သူမ်ားကို မဆိုလိုပါ)။

တစ္နွစ္တာအတြင္း ကြ်န္မတို႔ ရွာေဖြ ေတြ႔ရိွခ်က္မ်ား၊ ေလ့လာသိရိွခ်က္မ်ားကို သုေတသန စာတမ္းဖတ္ပဲြတြင္ ပါေမာကၡ ဆရာၾကီး၊ ဆရာမၾကီးမ်ားအပါအ၀င္ လာေရာက္ေလ့လာေသာ ပရိသတ္မ်ား ေရွ့ေမွာက္တြင္ ရွင္းလင္း တင္ျပနိုင္စြမ္း ရိွရပါသည္။ ေနာင္တစ္ခိ်န္တြင္ လူအမ်ား၏ေရွ့ ရဲ၀ံ့ေစရန္ ကြ်န္မတို႔အား ေလ့က်င့္ေပးသည္ဟု ထင္မိပါသည္။

စာၾကိဳးစားရန္သာ အားထုတ္ျပီး လူ႔ေလာကအေၾကာင္းနွင့္ ပရိယာယ္မ်ားကို ေကာင္းစြာ နားမလည္ေသးသည့္ ကြ်န္မ။ ထိုအခိ်န္တြင္ ေသမတတ္ (တကယ့္ကို ေဘးက်ပ္နံက်ပ္) အေျခအေနမ်ားနွင့္ ရင္ဆိုင္ရပါသည္။ ထိုစာတမ္းဖတ္ပဲြသို႔ မတက္္ခ်င္ပါ။ စိတ္အားငယ္လွပါသည္။

မိဘမ်ား၏ အားေပးမႈမ်ားေၾကာင့္သာ ေရွ့ဆက္နိုင္ျခင္းျဖစ္သည။္ ==သမီးၾကီး၏ သတၱိနွင့္ ဇဲြ၊ လံု႔လ၊ ၀ီရိယကို ယံုၾကည္ပါသည္။ ၾကိဳးစားေန သည္မ်ားကိုလည္း သိပါသည္။ မိမိအလွည့္တြင္ ပရိသတ္ေရွ့ မတ္မတ္ရပ္ရန္သာ စိတ္ဓါတ္ကို ျပင္ဆင္ထားပါ။ တင္ျပခ်က္မ်ားကို အဆင့္မမီဟု သတ္မွတ္၍ ဤဘဲြ႔ မရခဲ့လွ်င္လည္း ျပန္သာလာခဲ့ပါ။ အျပစ္မတင္ပါ++ တဲ့ …။ ထိုေန႔၌ က်င္းပေသာ စာတမ္းဖတ္ပဲြတြင္ သုေတသနအား ေသခ်ာက်နစြာ တင္ျပနိုင္သူ။ ေမးခြန္းမ်ားအား ေစ့စပ္စြာ ေျဖဆိုနိုင္သူ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ကြ်န္မအား ရဲ၀ံ့ေစခဲ့ေသာ မိဘ။ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီေပးခဲ့ေသာ ပါေမာကၡဆရာမၾကီးအား ေန႔စဥ္ ရိွခိုးကန္ေတာ့လွ်က္။ ကြ်န္မ၏ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာလာေအာင္၊ အခက္အခဲမ်ားအား ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းနိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ဆရာမအားလည္း ယေန႔တိုင္ ေက်းဇူးတင္လ်က္။

တတိယစခန္း ပန္းတိုင္အဆံုးတြင္လည္း ကြ်န္မတို႔ ေျပးလမ္းေဘး၌ ရိကၡာထုပ္မ်ားအျပင္ အပန္းေျဖနားေနရန္ ေနရာမ်ားလည္း ရိွလာပါသည္။ ေရွ့စခန္း နွစ္ခုထက္ ပိိုု၍မ်ားေသာ ရိကၡာကို ယူကာ ေရာက္ေသာေနရာတြင္ ေက်နပ္လိုက္သူမ်ားလည္းရိွေပသည္။

ဆက္ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းကား မတ္ေစာက္၊ ျမင့္မားသည့္ ေတာင္ (၅)လံုး ကာရံလ်က္။ မရပ္မနား ဆက္တိုက္ ေလွ်ာက္နိုင္မွသာ ေအာင္ျမင္ျခင္း ပန္းတိုင္သို့ ေရာက္နိုင္ပါမည္။ နား၍မရပါ။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ၾကံုခဲ့သမွ် အခက္အခဲမ်ား အားလံုးထက္ ပို၍ ခက္ခဲမႈမ်ားကို ေတြ့ရပါမည္။ တစ္သက္လံုး တင္းထားခဲ့ေသာ မာနမ်ား ခ၀ါခ်ခဲ့ ရပါမည္။ ေမြးစမွသည္ ထိုအခိ်န္မတိုင္ခင္အထိ စိတ္ပင္ပန္းမႈမ်ား အားလံုးေပါင္းထက္ ပို၍ စိတ္ပင္ပန္းရပါမည္။ ဖိုထိုးသည့္ အဂၢိရတ္သမားကဲ့သို႔ ရိွသမွ်ထည့္ရပါမည္။ မိန္းကေလးမ်ား မ်က္ရည္ မက်ရသူ အေတာ္ရွားပါလိမ့္မည္။ ေန႔ည မသိ။

အစား၊ အအိပ္မမွန္ စသည့္ စသည့္ ဒုကၡမ်ားခံနိုင္သူသာ ေနာက္ဆံုး၊ အျမင့္ဆံုး ပန္းတိုင္သို့ ေရာက္ရိွပါလိမ့္မည္။ ကုသိုလ္ကံ အက်ဳိးေပး ေကာင္းလြန္း၍ ထိုသို႔ မၾကံဳရပဲ လြယ္ကူသက္သာစြာ ပန္းတိုင္ေရာက္ခဲ့သူမ်ား ရိွပါသည္ ဆိုလွ်င္လည္း ထိုသူတို့ အစား မုဒိတာ ပြားေပးနိုင္ပါသည္။ ကြ်န္မတို႔ ရခဲ့ေသာ ဘ၀၏သင္ခန္းစာမ်ား။ ကြ်န္မတို႔ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ေသာ တစ္သက္စာ လံုေလာက္သည့္ ခံနိုင္ရည္မ်ား သူတို႔ မရခဲ့သည့္အတြက္သာ စိတ္မေကာင္းပါ။

ပညာျဖင့္ ဘ၀ကိုတည္ေဆာက္သည့္အခါတြင္ ပန္းတိုင္ငယ္မ်ား တစ္ခုျပီးတစ္ခု ေအာင္ျမင္၊ ေက်ာ္ျဖတ္တိုင္း ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလဲ လာသည့္ နည္းတူ ကြ်န္မတို႔အေပၚ အမ်ားသူငါ၏ ေျပာဆို ဆက္ဆံမႈမ်ားလည္း ေျပာင္းလဲလာမည္သာ။ အျခားသူတို႔ အထင္ မၾကီးေသးပါ ဆိုလွ်င္လည္း ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ၾကိဳးစားလာသူမ်ား မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္စိတ္ ခိုင္မာလာပါမည္။ ပညာသင္ၾကား ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ မပင္မပန္း ေငြရွာနိုင္ရန္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။

လူ႔ေလာကတြင္ ေနထိုင္၊ ေျပာဆိုတတ္ေစရန္။ မည္သည့္ အခက္အခဲမဆို ရင္ဆိုင္တတ္ေစရန္၊ ခိုင္မာေသာ စိတ္ဓါတ္နွင့္ အမူအက်င့္ ေကာင္းမ်ားအား တစ္ဆင့္ျပီးတစ္ဆင့္ ေလ့က်င့္သင္ယူရန္ တို႔ကိုလည္း ရည္ရြယ္သည္ဟု ကြ်န္မ ထင္ျမင္မိပါသည္။

ေခတ္နွင့္ စနစ္အား ေျပာင္းလဲရန္ မစြမ္းသာသည့္အတြက္ ကြ်န္မတို႔၏ အရည္အခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ျမႇင့္တင္ရန္သာ ရိွပါသည္။ ေနရာေကာင္း၊ အခြင့္အေရးေကာင္းကိုသာ လိုခ်င္၍ အပင္ပန္း မခံလိုသူမ်ား အခိ်န္ကုန္ရံုသာ ရိွပါလိမ့္မည္။ ေအာက္ေျခမွစ၍ တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္ တက္သြားသူမ်ားအား ထိုင္ၾကည့္ကာ ေလွခါးရင္း၌ က်န္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ မိမိဘ၀အား ေျပာင္းလဲေစမည့္ တန္ခိုးရွင္ဆိုသည္မွာ ဒ႑ာရီပံုျပင္မ်ားတြင္သာ ရိွပါသည္။ အမီွေကာင္း၊ အရိပ္ေကာင္း ဆိုသည္မွာလည္း ရရန္ေသခ်ာသည္ မဟုတ္ပါ။ ပန္းတိုင္သို႔ ျဖတ္လမ္းျဖင့္ ေက်ာ္တက္ရန္ ၾကံစည္သည္ ဆိုလွ်င္လည္း လမ္းေျဖာင့္၊ လမ္းမွန္မွ သြားျခင္းနွင့္ ဂုဏ္သိကၡာ၊ တန္ဖိုးျခင္း မတူနိုင္ပါ။

လက္မႈပညာ၊ အတန္းပညာ တတ္ေျမာက္ေသာ္လည္း အပင္ပန္းမခံလိုသူမ်ား၊ သူတစ္ပါးေပးမည့္ အခြင့္အေရးကိုသာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေန သူမ်ားသည္ သိမ္ငယ္စိတ္နွင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွ အထင္ေသးျခင္း ခံရပါမည္။ ဇဲြလံု႔လျဖင့္ ရိုးသားစြာ ၾကိဳးစားသူမ်ားသည္သာ ယံုၾကည္စိတ္ျဖင့္ ရွင္သန္နိုင္၍ ထိပ္ဆံုးေရာက္ကာ လူအမ်ား အားက်ခီ်းက်ဴးျခင္း ရရိွပါမည္။ ရိုးသားစြာ ၾကိဳးစားသူျခင္းတူပါလွ်င္ ပညာ ထူးခြ်န္သူက ေရွ့သို႔ ပိုေရာက္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာလူငယ္မ်ား အရည္အေသြး၊ အစြမ္းအစ မညံ့ပါ။ သင္ယူတတ္ေျမာက္ျပီးေသာ ပညာတို႔အား အေျခခံ၍ မိမိ၏ ဘ၀နွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ျမႇင့္တင္နိုင္သူမ်ား ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း …. ။

ထိုမွတစ္ဆင့္ လူမ်ဳိးနွင့္ နိုင္ငံ့ဂုဏ္သို႔….။

 Credit To ရွင္းသန္႔လြင္
Read More »