ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလ်ာ့ရဲလာျခင္း


 Photo: ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလ်ာ့ရဲလာျခင္း (မာရီ ကလဟန္) 
အပိုင္း (၁)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလ်ာ့ရဲလာျခင္း
မာရီ ကလဟန္| April 27, 2013
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံေရး အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ေရာက္ရွိေနၿပီး အဆိုပါ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ၏ အျပင္ပန္း ပံုသ႑န္ အေျခအေနအရ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ အနည္းဆံုး ရာစုႏွစ္သက္တမ္း တ၀က္ခန္႔ အေျခအေနထက္စာလွ်င္ တိုင္းျပည္ ၏ အနာဂတ္ႏိုင္ငံေရးသည္ “စိတ္၀င္စားသူတိုင္း ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေသာေနရာ” ျဖစ္လာေနသည္။ စစ္တပ္၏ တိုက္႐ိုက္ခ်ဳပ္ ကိုင္မႈ ကား ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ခုအခ်ိန္ထိ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ထိပ္တန္း အစိုးရရာထူးႀကီးမ်ားကို ကိုင္ထားသူမ်ား၏ ၾကန္အင္လကၡဏာမ်ားကမူ သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲမႈမ်ား မရွိ ေသး (ဤရာထူးႀကီးမ်ားကို ကိုင္ထားသူမ်ားသည္ ေယာက်္ားသားမ်ား၊ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ား၊ အၿငိမ္းစားယူထားေသာ၊ သို႔မဟုတ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲျဖစ္ေသာ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ားသာ ျဖစ္ေနေသး) သည့္တိုင္ အုပ္စိုးပံုအုပ္စိုးနည္းကို ေျပာင္းလဲေစ ေသာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္မႈ (အရွည္သေဘာ ေရြ႕ေလ်ာေျပာင္းလဲမႈ) အသစ္တရပ္ ရွိေနပါသည္။ စစ္တပ္၏ အခြင့္ ထူးမ်ား (ဆယ္စုႏွစ္မ်ားႏွင့္ ခ်ီ၍ “အမ်ဳိးသား လံုၿခံဳေရး အမိန္႔အာဏာ” အရ တည္ရွိခဲ့ေသာ) ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၈ လ အတြင္းမွာ ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့သည့္အျပင္ ပြင့္လင္းေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို အမ်ဳိးသားေရး ၿခိမ္းေျခာက္မႈအျဖစ္လည္း သေဘာမထားေတာ့ေခ်။
ဤႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို တပ္မေတာ္ (ကာကြယ္ေရးဌာန) အႀကီးအကဲမ်ားက အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ေပးၿပီး ခ်ဳပ္ကိုင္ ထားပါ သည္။ ထိုသူတို႔သည္ လူထု ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပပြဲမ်ားေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စစ္ပြဲ႐ံႈးနိမ့္မႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စစ္တပ္ကို ခ်ိနဲ႔သြားေစေသာ တပ္တြင္းၿပိဳကြဲမႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ဤႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို လုပ္ေဆာင္ၾကျခင္း မဟုတ္ေခ်။ သူတို႔အင္အားကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ၿပီးမွသာ ဤသို႔လုပ္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အဓိကက်ေသာ မူ၀ါဒေရးဆြဲေရး အာဏာကို စစ္တပ္၏ ထိပ္ဆံုးေခါင္းေဆာင္မ်ား လက္၀ယ္မွာ စုစည္းထားျခင္း မရွိ ေတာ့သည့္တိုင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲစည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွာ ရွိေနေသးေသာ ၾသဇာအရွိန္ အ၀ါ တို႔ေၾကာင့္ စစ္တပ္အဖြဲ႔အစည္း တခုလံုး၏ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ား၊ ၎တို႔ မိသားစုမ်ား၏ ပုဂိၢဳလ္ေရး အက်ဳိးစီးပြားမ်ားကို ဆက္လက္ အကာအကြယ္ေပးထားသည္။ အျခားေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ တိုင္းျပည္မ်ားမွာကဲ့သို႔ ပင္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စစ္တပ္၏ အခန္းက႑ကို ဖ်က္သိမ္းေရးႏွင့္ အရပ္သားမ်ားက စစ္တပ္ကို ဒီမိုကေရစီနည္းအရ ခ်ဳပ္ကိုင္ ေရးသည္ မေရရာ မေသခ်ာဘဲ ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။
အရပ္သားမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ပါလီမန္ေခတ္တုန္းက (၁၉၄၈-၅၈ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၆၀-၆၂ ခုႏွစ္မ်ားက) ပင္လွ်င္ တပ္မေတာ္က ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါခဲ့သည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသားေရးမွာ “ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑” မွေန၍ ပါ၀င္ခဲ့သည္ဟု တပ္မေတာ္က ေျပာဆိုျခင္းသည္ ၂၀ ရာစုႏွစ္ အတြင္း ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔ကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ကိုလိုနီ ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲမ်ား အတြင္းမွ စတင္ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပင္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္ဟူေသာ အခ်က္က သူတို႔သည္ တိုင္းျပည္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးသူ ဟူေသာ စစ္တပ္၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကို အားေပးအားေျမွာက္ျပဳခဲ့သည္။
ကိုလိုနီ ေခတ္လြန္သမိုင္း၏ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ကာလတေလွ်ာက္လံုး၊ တိုင္းျပည္တ၀ွမ္းလံုးမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ျပည္တြင္း စစ္ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၃၀ အတြင္းကမူ လူမ်ဳိးစုမ်ား အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ရာ နယ္စပ္ေဒသမ်ားမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္) က ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး၏ သြင္ျပင္လကၡဏာမ်ားကို ျပဌာန္းေပးခဲ့ပါသည္။ စစ္မက္ျဖစ္ပြားရာ နယ္ေျမေဒသမ်ားရွိ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ ျပည္သူမ်ားအဖို႔ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္ျခင္းႏွင့္ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳျခင္းတို႔၏ ဒဏ္ကို ေန႔စဥ္ ခံၾကရသည့္ အျပင္၊ သူတို႔သည္ “ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ”သားမ်ား ျဖစ္သည္ဟူေသာ စိတ္ဓာတ္ပါ ပ်က္ယြင္းခဲ့ၾကရသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတိုင္မီက လက္နက္တပ္ဆင္မႈ ညံ့ဖ်င္းေသာ ျမန္မာစစ္တပ္သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေ၀းကြာေသာ သူပုန္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရာ ၿခဳိးၿခိဳးၿခံၿခံက်င့္ႀကံ၍ တိုက္ခိုက္ခဲ့ရေလ့ရွိသည္။ ေျခာက္ေသြ႔ရာသီမ်ားမွာသာ တိုက္ပြဲငယ္မ်ားကိုတိုက္ၿပီး ေအာင္ပြဲ အနည္းအက်ဥ္းမွ်ကို ရေလ့ရွိသည္။ စစ္ကို သဲသဲမဲမဲတိုက္ျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ ဘ႑ာေငြေၾကးမ်ား မ်ားစြာ ကုန္က်ခဲ့ရာ ေရွ႕တန္း စစ္မ်က္ႏွာႏွင့္ ေ၀းရာမွာ ေနေနၾကေသာ ျမန္မာမ်ားသည္ပင္ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ဆံုး႐ံႈးနစ္နာမႈ ဒဏ္ကို ခံခဲ့ၾကရသည္။ အလယ္ပိုင္းေဒသ၊ ေတာင္ပိုင္းေဒသတို႔တြင္ အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ၾကေသာ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ နယ္စပ္ေဒ သမ်ားတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ၾကေသာ လူမ်ဳိးစု အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔အၾကားတြင္ မသိနားမလည္မႈႏွင့္ မယံုၾကည္မႈမ်ား ရွိခဲ့ သည္။ ထို႔အျပင္ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ အင္အားသံုး အက်ပ္ကိုင္မႈတို႔သည္ ကိုလိုနီေခတ္လြန္ ျမန္မာအစိုးရမ်ား လက္ထက္၏ (အာဏာၿပိဳင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ရာမွာ ျဖစ္ေစ။ အမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဗမာတို႔ႏွင့္ လူမ်ဳိးစု ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္တို႔ အၾကား အားၿပိဳင္မႈမွာ ျဖစ္ေစ) ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး မွာ အစဥ္သျဖင့္ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ခဲ့သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔သည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စစ္စစ္ေအာက္တြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရသည္။ စစ္အစိုး ရသည္ ၁၉၈၈ မွ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အထိ မိမိကိုယ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈတည္ေဆာက္ေရးအဖြဲ႔ (န၀တ) ဟု ေခၚခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ (နအဖ) ဟု ျပန္လည္ အမည္ေပးခဲ့သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ အာဏာရ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရကို ျပဳတ္က်ေစခဲ့ေသာ လူထုအံုႂကြမႈႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္တြင္ စစ္တပ္ အႀကီးအကဲမ်ားက အာရွေဒသတြင္းမွာ လူအင္အား အနည္းဆံုးႏွင့္ လက္နက္တပ္ဆင္မႈ အညံ့ဖ်င္းဆံုးျဖစ္လာခဲ့ေသာ စစ္တပ္ကို ေခတ္မီေအာင္ မႀကံဳစဖူး ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ စစ္သည္အင္အားသည္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ၁၈၀,၀၀၀ ရွိခဲ့ရာမွေန၍ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ၃၅၀,၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္အထိ ရွိလာခဲ့သည္။
ၿပိဳက်သြားခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေသာ အားျဖင့္ န၀တသည္ စစ္တပ္၏ အမိန္႔ေပး စနစ္အဆင့္ ဆင့္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ မူ၀ါဒဆံုးျဖတ္ေရး နယ္ပယ္မ်ားတြင္ပါ ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့သည္။ စစ္တပ္၊ ၎၏ နာမည္ဆိုးႏွင့္ ေက်ာ္ ၾကားေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔မ်ား၊ ရဲတပ္ဖဲြဲ႔ႏွင့္ နယ္ေျမအာဏာပိုင္တို႔သည္ မည္သည့္ ေ၀ဖန္ေရးကိုျဖစ္ေစ၊ မည္ သည့္ အတိုက္အခံကိုျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္ အေျပာအဆိုကိုျဖစ္ေစ၊ “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး” အေပၚ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ “ႏိုင္ငံေရး” အျဖစ္ သေဘာထားခဲ့သည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ “ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား” ကို တန္ျပန္ရာ၌ သံုးေနက်နည္းလမ္းကား အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိကိုယ္မိမိ တိုင္းျပည္ကို ကယ္တင္သူႏွင့္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္သူ အျဖစ္မွတ္ ယူေနေသာ စစ္တပ္က ဤသို႔ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းသည္ တရားမွ်တသည္ဟု ျမင္ေနေလ့ရွိသည္။
၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လတြင္ “ေခတ္မီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ” သို႔ ဦးတည္ေသာ အဆင့္ (၇) ဆင့္ပါ လမ္းျပ ေျမပံုကို ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ ဤလမ္းျပေျမပံု၌ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ လည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။ မင္းဇင္ႏွင့္ ဘ႐ိုင္ယန္ ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ (Brian Joseph) တို႔ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္းပင္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကစ၍ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သည္။ ထို အေျခခံ ဥပေဒ အရ တရားဥပေဒဆိုင္ရာႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ အာဏာမ်ားကို စစ္အစိုးရ ေခတ္လြန္အစိုးရႏွင့္ စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ စစ္တပ္တို႔အၾကားတြင္ ခြဲေ၀သတ္မွတ္ထားပံုက အမ်ား ႀကိဳတြက္ထားသည္မ်ားႏွင့္ ကြာျခားသြားခဲ့သည္။
ဤသို႔ ကြဲဲျပားကြာျခားမႈသည္ အေရးႀကီးပံုရသည္။ အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ နည္းပရိယာယ္ကို (ႏုတ္ထြက္သြားသူ စစ္အစိုးရ၏ ထိပ္သီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေ႐ႊ ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုရသည္ထက္ မ်ားစြာပို၍) ေပ်ာ့ေျပာင္းစြာ (အရွည္သေဘာ ဆန္သည့္ အေျခအေနကို) က်င့္သံုးခဲ့သည္။ ဦးသန္းေရႊသည္ သူ၏ အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ သူ႔မိသားစု အက်ဳိးစီး ပြားကို လည္းေကာင္း၊ သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ မခံရေရးအတြက္ အစိုးရအဖြဲ႔ထဲ မွာေရာ စစ္တပ္ထဲမွာပါ သူ၏ အ႐ိုက္အရာ ဆက္ခံမည္သူမ်ားကို ေခါင္းေခါက္ေ႐ြးခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည္။ အသက္ (၇၈) ႏွစ္ရွိသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေ႐ႊႏွင့္ ၎၏ လက္ေထာက္ျဖစ္သူ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေအးတို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ သမၼတရာထူးကို မယူဘဲ ဖယ္ေရွာင္သြားခဲ့ေၾကာင္း မိမိတို႔ မသိရေခ်။ မိမိတို႔သိရသည္ကား သမၼတရာထူးကို ယူလိုက္ သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္မွေန၍ ႀကဳိးဆြဲႏိုင္စြမ္း မရွိႏိုင္ေတာ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
အေရးႀကီးဆံုးကား ေနရာေကာင္းေကာင္း ရထားေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လိုလားသည့္သူမ်ားႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက “သတ္မွတ္ေပးထားသည္ထက္ ေက်ာ္လြန္” ကာ စနစ္သစ္တြင္ ပီျပင္ရွင္္းလင္းမႈ မရွိေသးေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကို မည္မွ်အထိ လိုသလို အသံုးခ်မည္၊ လိုရာအသံုးခ်ႏိုင္သည္ တို႔ကိုလည္း ဦးသန္းေရႊ သိပံုမရခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဦးသန္း ေ႐ႊ၏ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ားထဲက အခ်ဳိ႕သည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိုစိတ္ရွိေသာ္လည္း မလုပ္ႏိုင္ဘဲ မ်ိဳသိပ္ထား ခဲ့ရျခင္းကို ရိပ္မိခဲ့သူဟူ၍ မရွိသေလာက္ရွားသည္။ ဦးသန္းေ႐ႊ၏ အနားယူသြားျခင္း၊ တိုက္႐ိုက္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဆံုး သတ္သြားျခင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းသစ္မ်ား ေပၚထြက္လာျခင္း စေသာအေျခအေနတို႔ကို အေရးပါေသာပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္း အနည္းစုေလးက ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ အသံုးခ်ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ စစ္တပ္၏ ရန္သူ ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ ထိပ္သီးခ်င္း ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အတြက္သာမက၊ စစ္တပ္၏ တခ်ိန္က အကန္႔ အသတ္မရွိေသာ မူ၀ါဒ ဆံုးျဖတ္ခြင့္အာဏာကို ေလွ်ာ့ခ်ကန္႔သတ္ေရးအတြက္ပါ သူတို႔က အသံုးခ်ခဲ့သည္။
စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ “ႏိုင္ငံေရး” ႏွင့္ “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး”
၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လူမသိရွင္မၾကား က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုပြဲၿပီးေနာက္ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ သူ႔အစိုးရအဖြဲ႔တို႔ သည္ စစ္ဦးစီးဌာနခ်ဳပ္ကဲ့သို႔ မဟုတ္မူဘဲ အစိုးရတရပ္ကဲ့သို႔ ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာတို႔က ယခုအခါ၌ စစ္အစိုးရဟု ေခၚေနၾကေသာ “ယခင္ အစိုးရ” လက္ထက္တြင္ ဤကဲ့သို႔ေသာ ကြဲျပားမႈမ်ဳိး မရွိခဲ့ေခ်။ ဤေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ စစ္တပ္ သည္ အဖြဲ႔အစည္းတရပ္အေနႏွင့္ ရေနက် အခြင့္ထူးမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။
စစ္အစိုးရေခတ္လြန္တြင္ အေျခခံဥပေဒအရ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရသည္ ၂၀၁၁ ႏွင့္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တို႔တြင္ စစ္တပ္အခန္းက႑ မပါေသာ အစိုးရအျဖစ္ ထိန္းသိမ္းရပ္တည္ခဲ့ကာ ထိုအေပၚမွာ အေျခခံလ်က္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကင္းေသာ သာမန္လုပ္႐ိုးလုပ္ စဥ္ “ႏိုင္ငံေရး” ကို တရား၀င္နည္းလမ္းအရေရာ လုပ္ထံုးလုုပ္နည္းအျပင္က နည္းလမ္းမ်ားတြင္ပါ လုပ္ခဲ့သည္။ ဤအခ်က္ ေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာႏိုင္ငံ မဟုတ္ေတာ့ဟု မိမိက (မင္းဇင္၊ ဘ႐ိုင္ယန္ ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ တို႔၏ အျမင္ႏွင့္ ကြဲလြဲစြာ) ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။
တတိုင္းျပည္လံုးအဆင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၏ အက်ဳိးရလဒ္တခုကား ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ မီဒီယာမ်ား၊ အတိုက္အခံမ်ား၊ အစိုးရ မဟုတ္သည့္ NGO အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အေနႏွင့္ တခ်ိန္က “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး ကိစၥရပ္မ်ား” အျဖစ္ မ်က္ကြယ္ျပဳထားေလ့ ရွိခဲ့ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကို (အစိုးရအဖြဲ႔၏ အတြင္းႏွင့္ အျပင္ရွိ လမ္းေၾကာင္းေပါင္းစံုမွေန၍) ထိေတြ႔သိရွိခြင့္ ရလာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ပညာေရး၊ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ အလုပ္သမား စည္း႐ံုးေရး၊ အင္တာနက္ အဆက္ အသြယ္တို႔မွ်သာမက ဘဏ္လုပ္ငန္း၊ ေငြလဲႏႈန္း၊ ေငြေၾကး အရင္းအႏွီး၊ ေျမယာပိုင္ဆိုင္မႈတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ႏိုင္ငံ့စီး ပြားေရး မူ၀ါဒမ်ားလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာ (၁၉၆၂ ခုႏွစ္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္) ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ ေပၚထြက္လာေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား၊ ဥပေဒမ်ား၊ အစိုးရမိန္႔ခြန္းမ်ား၊ မီဒီယာႏွင့္ ေတြဆံုခန္းမ်ား၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအတိုင္း ဖြဲ႔စည္းထားေသာ၊ ထို႔အျပင္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း ေဘာင္အျပင္က ဖြဲ႔စည္းထားေသာ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားလည္း ေပၚထြက္လာခဲ့ကာ၊ လူထုဘ၀အသစ္တစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ “အမ်ဳိးသား လံုၿခံဳေရး” ကိစၥရပ္ ေအာက္သို႔ လံုး၀ဆြဲသြင္းျခင္း မခံရေသာ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ကိုပါ ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ တနည္းဆိုရလွ်င္ “ႏိုင္ငံေရး” သည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို အလိုလို ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အရာကိစၥ ျဖစ္သည္ဟု ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္ခြဲ ကာလအတြင္းမွာ သေဘာထားျခင္း မရွိေတာ့ေခ်။ အကယ္၍ ဆက္လက္ တည္တံ့သြားမည္ဆိုပါက ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္အခ်ဳိ႕အတြင္း အေရးပါဆံုးေသာ အေဆာက္အအံုဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
အေျခခံဥပေဒအရ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖစ္သည့္တိုင္ စစ္တပ္၏ အသားက်ေနေသာ အခြင့္ထူးမ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျခင္းသည္ အနည္းစုေလးျဖစ္ေသာ အၿငိမ္းစား စစ္အရာရွိမ်ားအဖို႔ (အထူးသျဖင့္ သမၼတ၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ား) ပုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ စြန္႔စားလုပ္ေဆာင္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔၏ ဤလုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ မတိုင္မီကတည္းက ႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ဟုတ္ ဟန္ မတူေခ်။ ျမန္မာဘာသာ မီဒီယာမ်ား၊ အရပ္သားအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား (လူမ်ဳိးစု ပါတီမ်ား အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္)။ ပုဂၢလိက စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အျခားအင္အားစုမ်ားက လူထု နယ္ပယ္ထဲသို႔ တိုး၀င္လာၾကၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို တြန္းအားေပးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ တြန္းအားေပးျခင္းေၾကာင့္္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၈ လေလာက္ အၾကာက ျဖစ္ႏိုင္မည္ဟု ထင္ထားခဲ့သည္ထက္ ပို၍ထိေရာက္ေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ပို၍ရဲရဲ ရင့္ရင့္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အစိုးရအဖို႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မလုပ္ဘဲ ယခင္ကအတိုင္း အထီးက်န္ဘ၀ႏွင့္ ဆက္သြားလွ်င္ ေပးရမည့္ တန္ဖိုးထက္ ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ေၾကာင့္ ေပးရသည့္တန္ဖိုးက ပို၍သက္သာမည္ဟု အစိုးရအတြင္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ ေရးသမားမ်ား သေဘာေပါက္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပံုရသည္။ အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဤသို႔ စဥ္းစားခဲ့ ေၾကာင္းကိုမူ မသိရေသးေခ်။
ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈသည္ မည္သို႔ေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လည္းေကာင္း၊ တာရွည္ ခံမည္ မခံမည္ ဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လည္းေကာင္း အရမ္းကာေရာ မေျပာမိေအာင္ မိမိတို႔ သတိထားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ အေပးအယူ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဦးတည္ခ်က္ ေပါင္းစံုပါ ၀င္ၿပီး ပို၍ပြင့္လင္းေသာ ႏိုင္ငံေရး အသိုင္းအ၀ိုင္းတရပ္ ေပၚေပါက္လာျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း စစ္တပ္က ၎၏စစ္ တန္းလ်ား ဘားတိုက္ထဲ ျပန္သြားခဲ့ေသးသည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ စစ္တပ္သည္ ႏိုင္ငံေရးမွာ အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ ရွိေန ဆဲ ျဖစ္သည္။
အစိုးရအာဏာသည္ အၿငိမ္းစားႏွင့္ ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ား လက္၀ယ္မွာ ရွိေနဆဲျဖစ္ၿပီး ထိုသူတို႔က တခ်ိန္က မိမိတို႔၏ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ စစ္သားမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ စစ္တပ္၏စည္းလံုး ညီညြတ္မႈ၊ ဂုဏ္ သိကၡာ၊ အဆင့္ေနရာႏွင့္ စီးပြားေရး အက်ဳိးစီးပြားတို႔ကို လည္းေကာင္း ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္ သည္။ စစ္တပ္သည္ ကိစၥရပ္အမ်ားစုမွာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ရွိသည္ မဟုတ္ေတာ့သည့္တိုင္၊ မေသးလွေသာ ၾသဇာ အရွိန္အ၀ါ ဆက္လက္ရွိေနေသးသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းႏွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္တို႔မွာ တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ ေပၚ ေပါက္လာျခင္း၊ ႏိုင္ငံ အေနာက္ျခမ္းရွိ ရခိုင္ႏွင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ ေသြးထြက္သံယို လူမ်ဳိးေရးပဋိပကၡ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ က်န္ရွိ ေန ေသးေသာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာကိစၥမ်ားတြင္ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါ ဆက္လက္ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ စာအုပ္ထဲဲတြင္ စစ္တပ္ႏွင့္ အစိုးရကို တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ တသီးတျခားစီ ခြဲျခားထားျခင္းသည္ မူအရ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္သည့္တိုင္ အကယ္၍ သင့္ေလ်ာ္ေသာအခ်ိန္မွာ သင့္ ေလ်ာ္ေသာ လုပ္ငန္းအတြက္ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ေပၚ မူတည္ၿပီး လူမွန္ေနရာမွန္ ခ်ထားျခင္းလည္း မရွိ။ တိတ္တိတ္ပုန္း အစီ အစဥ္မ်ားလည္း ထားရွိသည့္အျပင္၊ အဆင့္ဆင့္ သစၥာခံစနစ္ကိုလည္း ထူေထာင္ထားသည္ဆိုပါက ဤျပဌာန္းခ်က္သည္ အရာေရာက္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေပၚထြန္းစ ႏိုင္ငံေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားသည္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အသစ္ကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ျပေနသည္ မဟုတ္ပါ။ (စစ္တပ္ တိုက္႐ိုက္ အုပ္စိုးမႈမွေန၍ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ဳိးခံစားလာ ခဲ့ရေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိုသူ အၿငိမ္းစားႏွင့္ စစ္ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ား၊ စစ္သားမ်ားႏွင့္ အျခားပုဂၢိဳလ္ မ်ား၏) ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား ကြန္ရက္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အျမစ္တြယ္ေနေသာ အာဏာ တည္ေဆာက္ပံုကိုသာ ပိုမို ထင္ ဟပ္ေဖာ္ျပေနပါသည္။
တိုင္းျပည္၏ တခ်ိန္က ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ရွိခဲ့ေသာနယ္ေျမမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေသာ ပဋိပကၡမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါက ၿခိမ္းေျခာက္မႈမပါေသာ “ႏိုင္ငံေရး” ေလာကကို အၿငိမ္းစား စစ္အရာရွိအခ်ဳိ႕ ခ်ဲ႕ထြင္လိုက္ေသာ အတိုင္းအတာသည္ အံ့ ခမန္း ႀကီးမားလွေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ထဲက အခ်ဳိ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ အစိုးရသစ္ထဲမွာ သူတို႔ရရွိေသာ အခန္းက႑ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသူတို႔သည္ ျပဳျပင္ေျပာင္လဲမႈမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ၾကကာ အစိုးရသစ္၏ ယႏၲရားကို သေကၤတမ်ား အဆင္တန္ဆာမ်ား၊ စကားလံုး လွလွမ်ားျဖင့္သာမက “ဒီမိုကရက္တစ္” အစိုးရတရပ္၏ အဂၤါရပ္မ်ားျဖင့္ပါ ျဖည့္စြက္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေရး အတြက္ ဖန္တီးထားေသာ ဟန္ျပပစၥည္းအျဖစ္မွေန၍ အဆင့္တက္မလာႏိုင္ခဲ့ဟု ခန္႔မွန္းထားခဲ့ပါလ်က္ စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအရ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ေနခဲ့ပါသနည္းဟု ေမးခြန္းထုတ္ရန္ ရွိေနသည္။
မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ အနိမ့္ဆံုးအားျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ၀ါဒီမ်ားအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္ျပသေနၾကေသာ ဦးသိန္းစိန္၊ ၀န္ႀကီး မ်ား၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ဘံုတူညီေသာ အက်ဳိးစီးပြားတခုကား သူတို႔၏ ပုဂၢိဳလ္ေရး ေက်ာ္ၾကားမႈႏွင့္တကြ တရား၀င္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ “အစိုးရသစ္” တည္ေထာင္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရရွိထားေသာ ရာထူးမ်ား၏ အသေရကို တိုးေစေရး ျဖစ္သည္။ ဤပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲမွ အမ်ားစုသည္ “ယခင္အစိုးရ ေဟာင္း” (န၀တ ေသာ္လည္းေကာင္း။ နအဖ ေသာ္လည္းေကာင္း) ထဲမွာ အမႈထမ္း ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ ကမၻာ့သတင္း မီဒီ ယာမွာ အဆိုးေဖာ္ျပခံသည္ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွာ ၀ိုင္းက်ဥ္ခံရသည္ ျဖစ္ေစ အပယ္ခံအျဖစ္ ဆက္ဆံခံရ ျခင္း၏ အရသာကို ခံစားခဲ့ရဖူးသူမ်ား ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရေဟာင္းႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္ေအာင္ ေနျခင္းအားျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ားအတြက္ သူတို႔တဦးခ်င္းအေနႏွင့္ ရာဇ၀တ္ ေဘးဒဏ္သင့္ျခင္းမွ လြတ္ကင္းႏိုင္ဖြယ္ ရွိသည္ ဟုလည္း တြက္ေကာင္း တြက္ၾကေပလိမ့္မည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ရာထူးမ်ားကို ရယူထားစဥ္ကထက္ ယခုအစိုးရအဖြဲ႔ထဲမွာ သူတို႔၏ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈအာဏာ သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္းသြားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ အစိုးရသစ္ထဲမွာ ေနရာၿမဲေရးက လည္း မေသခ်ာလွသျဖင့္ အာဏာအရွိဆံုး ပုဂၢိဳလ္ အမ်ားစုသည္ ဤျဖစ္တည္စ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို မိမိတို႔အက်ဳိးစီးပြား အတြက္ လိုသလို ပံုသြင္းကာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေအာင္ျမင္မႈရွိသူမ်ား ရေလ့ရွိေသာ အာဏာ၊ ရာထူး၊ ေက်ာ္ၾကားမႈဆိုသည့္ ဆုလာဘ္မ်ားကို ဆြတ္ခူးဖြယ္ ရွိသည္။
အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕က ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားကို ေျခမႈန္းျခင္းမျပဳဘဲ ေနရာေပးျခင္းအားျဖင့္ ေပၚ လာေသာ အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်ကာ တိုင္းျပည္ကို ကမာၻ႔အလယ္မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ႏိုင္ေစ၊ ေနရာရေစ ခဲ့တာကို ၂၀၁၁ မွ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားက ျပသေနၾကသည္ (ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာမွာပါ ႏိုင္ငံေရး အထစ္အေငါ့ ျဖစ္ေနမႈမ်ားကို အဆံုးသတ္သြားေစခဲ့သည္)။ ထိုသူမ်ားထဲမွေန၍ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ ဦးေ႐ႊမန္း (ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ၾကယ္ေလးပြင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းမ်ား ျဖစ္သည္) တို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေပၚထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး အေတာ္အတန္ လစ္ဘရယ္က်ေသာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအတြက္ ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕႐ြက္ ျပဳေပးေသာ ဧရာမ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ဦးသိန္းစိန္က စစ္ရာထူးမွႏုတ္ထြက္ကာ သံသယျဖစ္ဖြယ္ရွိေသာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ကမကထျပဳ က်င္းပၿပီးေနာက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းမွာ သမၼတ ရာထူးယူရန္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ ဆိုခဲ့သည္။ သူအေနျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိမ့္မည္ဟု ထိုစဥ္က မည္သူမွ် မထင္ခဲ့ၾကေခ်။ တိုက္ခိုက္ေရး စစ္သား အျဖစ္ထက္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ စစ္အရာရွိတဦး အျဖစ္သာလွ်င္ လူသိမ်ားခဲ့ေသာ ဦးသိန္းစိန္သည္ အနည္းႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို အဂတိလိုက္စားမႈ ကင္းရွင္းၿပီး တပ္ထဲမွာလည္း အေျခြအရံ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ ပါးရွားခဲ့ပံုရသည္။
သို႔ျဖစ္သည့္တိုင္ (ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ႏွင့္ မင္းဇင္တို႔ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္းပင္) ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လအကုန္မွာ ေျပာခဲ့ေသာ ဦးသိန္းစိန္၏ အဖြင့္မိန္႔ခြန္းသည္ အစဥ္အလာမွ ခြဲထြက္ေသာ မိန္႔ခြန္းျဖစ္သည္။ ထိုမိန္႔ခြန္းထဲ၌ ဦးသိန္းစိန္က အေျပာင္းအလဲမ်ား လုပ္ သြားမည့္အေၾကာင္း အားတက္သေရာ ေျပာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ သိသာထင္ရွားေသာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ သည္။ သူသည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွစ၍ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ၄ ႏွစ္တာ ေနခဲ့ရၿပီး ထိုကာလအတြင္း၌ သူ႔တိုင္းျပည္၏ ႏိုင္ငံတကာ အပယ္ခံ အျဖစ္ကိုသာမက စီးပြားေရးမွာ (အထူးသျဖင့္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ျဖစ္ေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္) အလြန္အမင္းေနာက္က်က်န္ေနေသာ တိုင္းျပည္အျဖစ္ကိုပါ ကိုယ္ေတြ႔ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။
ဦးသိန္းစိန္က သူသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလအတြင္းက နာဂစ္မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္အၿပီး ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသသို႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ သြားေရာက္ခဲ့စဥ္မွာ အပ်က္အစီးမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရာမွစ၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စိတ္ဓာတ္ ရရွိလာ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ဆင္းရဲေသာ လယ္သမား၏ သားျဖစ္သူ သမၼတက Financial Times သတင္းစာအား “ဒီအတိုင္း ဆက္စခန္းသြားလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ၊ အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီ ဆိုတာကို နားလည္လာခဲ့တယ္” ဟု ေျပာျပခဲ့သည္။
သူ၏ အေတာ္အတန္ အေျခအျမစ္က်ေသာ လမ္းေၾကာင္း ခြဲထြက္မႈမ်ားေၾကာင့္ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတို႔ႏွင့္ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ျခင္းမွေန၍ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံျပဳေပးထားေသာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို ဆိုင္းငံ့ပစ္ျခင္း အထိ) အၿငိမ္းစားႏွင့္ စစ္ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ားထဲမွ ေရွး႐ိုးစြဲအျမင္ရွိသူ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ား အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေ႐ႊထံမွ အေမြ” ကို ဆက္ခံထိုက္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပသျခင္းအားျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လက္ေတြ႕ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားသည္္ထက္ ေက်ာ္ၾကားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
သမၼတသက္တမ္း တႏွစ္ကာလအတြင္း၌ ဦးသိန္းစိန္သည္ စစ္တပ္အေပၚ ၾသဇာတစံုတရာရွိေသာ ၀န္ႀကီးႏွင့္ အႀကံေပး အရာရွိ ၄ ဦးမွ ၆ ဦး အထိရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံအားေပးမႈကို အားကိုးအားထား ျပဳႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သူ၏ အဓိကအားထားရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကား မီးရထား၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းတဦး ျဖစ္ၿပီး ေျခလ်င္တပ္ႏွင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားရွိသူ ျဖစ္သည္) ႏွင့္ စက္မႈ၀န္ႀကီး ဦးစိုးသိန္း (ေရတပ္ တပ္မွဴး ေဟာင္း ျဖစ္သည္) တို႔ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ကုန္ခါနီးေလာက္တြင္ ႏွစ္ဦးစလံုးကို သမၼတ႐ံုး ၀န္ႀကီးရာထူးမ်ား သို႔ တိုးျမွင့္ေပးခဲ့သည္။ အျခား၀န္ႀကီးမ်ားကလည္း မိမိတို႔၏ လုပ္ငန္း အစီအစဥ္မ်ားကို သမၼတ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ အညီျဖစ္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္မြမ္းမံခဲ့သည္။ (အနည္းဆံုးေတာ့ လူထုအျမင္ေကာင္းေအာင္ မြမ္း မံခဲ့သည္)။
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံေရး အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ေရာက္ရွိေနၿပီး အဆိုပါ အသြင္ကူးေျပာင္းမႈ၏ အျပင္ပန္း ပံုသ႑န္ အေျခအေနအရ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ အနည္းဆံုး ရာစုႏွစ္သက္တမ္း တ၀က္ခန္႔ အေျခအေနထက္စာလွ်င္ တိုင္းျပည္ ၏ အနာဂတ္ႏိုင္ငံေရးသည္ “စိတ္၀င္စားသူတိုင္း ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေသာေနရာ” ျဖစ္လာေနသည္။ စစ္တပ္၏ တိုက္႐ိုက္ခ်ဳပ္ ကိုင္မႈ ကား ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ခုအခ်ိန္ထိ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။
ထိပ္တန္း အစိုးရရာထူးႀကီးမ်ားကို ကိုင္ထားသူမ်ား၏ ၾကန္အင္လကၡဏာမ်ားကမူ သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲမႈမ်ား မရွိ ေသး (ဤရာထူးႀကီးမ်ားကို ကိုင္ထားသူမ်ားသည္ ေယာက်္ားသားမ်ား၊ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ား၊ အၿငိမ္းစားယူထားေသာ၊ သို႔မဟုတ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲျဖစ္ေသာ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ားသာ ျဖစ္ေနေသး) သည့္တိုင္ အုပ္စိုးပံုအုပ္စိုးနည္းကို ေျပာင္းလဲေစ ေသာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္မႈ (အရွည္သေဘာ ေရြ႕ေလ်ာေျပာင္းလဲမႈ) အသစ္တရပ္ ရွိေနပါသည္။ စစ္တပ္၏ အခြင့္ ထူးမ်ား (ဆယ္စုႏွစ္မ်ားႏွင့္ ခ်ီ၍ “အမ်ဳိးသား လံုၿခံဳေရး အမိန္႔အာဏာ” အရ တည္ရွိခဲ့ေသာ) ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၈ လ အတြင္းမွာ ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့သည့္အျပင္ ပြင့္လင္းေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို အမ်ဳိးသားေရး ၿခိမ္းေျခာက္မႈအျဖစ္လည္း သေဘာမထားေတာ့ေခ်။
ဤႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို တပ္မေတာ္ (ကာကြယ္ေရးဌာန) အႀကီးအကဲမ်ားက အဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ေပးၿပီး ခ်ဳပ္ကိုင္ ထားပါ သည္။ ထိုသူတို႔သည္ လူထု ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပပြဲမ်ားေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စစ္ပြဲ႐ံႈးနိမ့္မႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စစ္တပ္ကို ခ်ိနဲ႔သြားေစေသာ တပ္တြင္းၿပိဳကြဲမႈေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ဤႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို လုပ္ေဆာင္ၾကျခင္း မဟုတ္ေခ်။ သူတို႔အင္အားကို ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ၿပီးမွသာ ဤသို႔လုပ္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အဓိကက်ေသာ မူ၀ါဒေရးဆြဲေရး အာဏာကို စစ္တပ္၏ ထိပ္ဆံုးေခါင္းေဆာင္မ်ား လက္၀ယ္မွာ စုစည္းထားျခင္း မရွိ ေတာ့သည့္တိုင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲစည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ အၿငိမ္းစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားမွာ ရွိေနေသးေသာ ၾသဇာအရွိန္ အ၀ါ တို႔ေၾကာင့္ စစ္တပ္အဖြဲ႔အစည္း တခုလံုး၏ အက်ဳိးစီးပြားႏွင့္ စစ္အရာရွိႀကီးမ်ား၊ ၎တို႔ မိသားစုမ်ား၏ ပုဂိၢဳလ္ေရး အက်ဳိးစီးပြားမ်ားကို ဆက္လက္ အကာအကြယ္ေပးထားသည္။ အျခားေသာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ တိုင္းျပည္မ်ားမွာကဲ့သို႔ ပင္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စစ္တပ္၏ အခန္းက႑ကို ဖ်က္သိမ္းေရးႏွင့္ အရပ္သားမ်ားက စစ္တပ္ကို ဒီမိုကေရစီနည္းအရ ခ်ဳပ္ကိုင္ ေရးသည္ မေရရာ မေသခ်ာဘဲ ရွိေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။
အရပ္သားမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ပါလီမန္ေခတ္တုန္းက (၁၉၄၈-၅၈ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၆၀-၆၂ ခုႏွစ္မ်ားက) ပင္လွ်င္ တပ္မေတာ္က ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါခဲ့သည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသားေရးမွာ “ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑” မွေန၍ ပါ၀င္ခဲ့သည္ဟု တပ္မေတာ္က ေျပာဆိုျခင္းသည္ ၂၀ ရာစုႏွစ္ အတြင္း ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ဂ်ပန္တို႔ကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ကိုလိုနီ ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲမ်ား အတြင္းမွ စတင္ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပင္ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္ဟူေသာ အခ်က္က သူတို႔သည္ တိုင္းျပည္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးသူ ဟူေသာ စစ္တပ္၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကို အားေပးအားေျမွာက္ျပဳခဲ့သည္။
ကိုလိုနီ ေခတ္လြန္သမိုင္း၏ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ကာလတေလွ်ာက္လံုး၊ တိုင္းျပည္တ၀ွမ္းလံုးမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ျပည္တြင္း စစ္ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၃၀ အတြင္းကမူ လူမ်ဳိးစုမ်ား အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ရာ နယ္စပ္ေဒသမ်ားမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္) က ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရး၏ သြင္ျပင္လကၡဏာမ်ားကို ျပဌာန္းေပးခဲ့ပါသည္။ စစ္မက္ျဖစ္ပြားရာ နယ္ေျမေဒသမ်ားရွိ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ ျပည္သူမ်ားအဖို႔ တိုက္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္ျခင္းႏွင့္ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳျခင္းတို႔၏ ဒဏ္ကို ေန႔စဥ္ ခံၾကရသည့္ အျပင္၊ သူတို႔သည္ “ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ”သားမ်ား ျဖစ္သည္ဟူေသာ စိတ္ဓာတ္ပါ ပ်က္ယြင္းခဲ့ၾကရသည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတိုင္မီက လက္နက္တပ္ဆင္မႈ ညံ့ဖ်င္းေသာ ျမန္မာစစ္တပ္သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေ၀းကြာေသာ သူပုန္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရာ ၿခဳိးၿခိဳးၿခံၿခံက်င့္ႀကံ၍ တိုက္ခိုက္ခဲ့ရေလ့ရွိသည္။ ေျခာက္ေသြ႔ရာသီမ်ားမွာသာ တိုက္ပြဲငယ္မ်ားကိုတိုက္ၿပီး ေအာင္ပြဲ အနည္းအက်ဥ္းမွ်ကို ရေလ့ရွိသည္။ စစ္ကို သဲသဲမဲမဲတိုက္ျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္၏ ဘ႑ာေငြေၾကးမ်ား မ်ားစြာ ကုန္က်ခဲ့ရာ ေရွ႕တန္း စစ္မ်က္ႏွာႏွင့္ ေ၀းရာမွာ ေနေနၾကေသာ ျမန္မာမ်ားသည္ပင္ စစ္ပြဲေၾကာင့္ ဆံုး႐ံႈးနစ္နာမႈ ဒဏ္ကို ခံခဲ့ၾကရသည္။ အလယ္ပိုင္းေဒသ၊ ေတာင္ပိုင္းေဒသတို႔တြင္ အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ၾကေသာ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ နယ္စပ္ေဒ သမ်ားတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ေနထိုင္ၾကေသာ လူမ်ဳိးစု အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔အၾကားတြင္ မသိနားမလည္မႈႏွင့္ မယံုၾကည္မႈမ်ား ရွိခဲ့ သည္။ ထို႔အျပင္ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ အင္အားသံုး အက်ပ္ကိုင္မႈတို႔သည္ ကိုလိုနီေခတ္လြန္ ျမန္မာအစိုးရမ်ား လက္ထက္၏ (အာဏာၿပိဳင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ရာမွာ ျဖစ္ေစ။ အမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဗမာတို႔ႏွင့္ လူမ်ဳိးစု ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္တို႔ အၾကား အားၿပိဳင္မႈမွာ ျဖစ္ေစ) ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး မွာ အစဥ္သျဖင့္ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ခဲ့သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔သည္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စစ္စစ္ေအာက္တြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရသည္။ စစ္အစိုး ရသည္ ၁၉၈၈ မွ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အထိ မိမိကိုယ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈတည္ေဆာက္ေရးအဖြဲ႔ (န၀တ) ဟု ေခၚခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ (နအဖ) ဟု ျပန္လည္ အမည္ေပးခဲ့သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ အာဏာရ ဆိုရွယ္လစ္အစိုးရကို ျပဳတ္က်ေစခဲ့ေသာ လူထုအံုႂကြမႈႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္တြင္ စစ္တပ္ အႀကီးအကဲမ်ားက အာရွေဒသတြင္းမွာ လူအင္အား အနည္းဆံုးႏွင့္ လက္နက္တပ္ဆင္မႈ အညံ့ဖ်င္းဆံုးျဖစ္လာခဲ့ေသာ စစ္တပ္ကို ေခတ္မီေအာင္ မႀကံဳစဖူး ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ စစ္သည္အင္အားသည္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ၁၈၀,၀၀၀ ရွိခဲ့ရာမွေန၍ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ၃၅၀,၀၀၀ ပတ္၀န္းက်င္အထိ ရွိလာခဲ့သည္။
ၿပိဳက်သြားခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေသာ အားျဖင့္ န၀တသည္ စစ္တပ္၏ အမိန္႔ေပး စနစ္အဆင့္ ဆင့္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ မူ၀ါဒဆံုးျဖတ္ေရး နယ္ပယ္မ်ားတြင္ပါ ခ်မွတ္က်င့္သံုးခဲ့သည္။ စစ္တပ္၊ ၎၏ နာမည္ဆိုးႏွင့္ ေက်ာ္ ၾကားေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔မ်ား၊ ရဲတပ္ဖဲြဲ႔ႏွင့္ နယ္ေျမအာဏာပိုင္တို႔သည္ မည္သည့္ ေ၀ဖန္ေရးကိုျဖစ္ေစ၊ မည္ သည့္ အတိုက္အခံကိုျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္ အေျပာအဆိုကိုျဖစ္ေစ၊ “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး” အေပၚ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ “ႏိုင္ငံေရး” အျဖစ္ သေဘာထားခဲ့သည္။ ဤကဲ့သို႔ေသာ “ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား” ကို တန္ျပန္ရာ၌ သံုးေနက်နည္းလမ္းကား အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္နင္းျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိကိုယ္မိမိ တိုင္းျပည္ကို ကယ္တင္သူႏွင့္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္သူ အျဖစ္မွတ္ ယူေနေသာ စစ္တပ္က ဤသို႔ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းသည္ တရားမွ်တသည္ဟု ျမင္ေနေလ့ရွိသည္။
၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လတြင္ “ေခတ္မီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ” သို႔ ဦးတည္ေသာ အဆင့္ (၇) ဆင့္ပါ လမ္းျပ ေျမပံုကို ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ ဤလမ္းျပေျမပံု၌ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ လည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။ မင္းဇင္ႏွင့္ ဘ႐ိုင္ယန္ ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ (Brian Joseph) တို႔ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္းပင္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကစ၍ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သည္။ ထို အေျခခံ ဥပေဒ အရ တရားဥပေဒဆိုင္ရာႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ အာဏာမ်ားကို စစ္အစိုးရ ေခတ္လြန္အစိုးရႏွင့္ စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ စစ္တပ္တို႔အၾကားတြင္ ခြဲေ၀သတ္မွတ္ထားပံုက အမ်ား ႀကိဳတြက္ထားသည္မ်ားႏွင့္ ကြာျခားသြားခဲ့သည္။
ဤသို႔ ကြဲဲျပားကြာျခားမႈသည္ အေရးႀကီးပံုရသည္။ အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ နည္းပရိယာယ္ကို (ႏုတ္ထြက္သြားသူ စစ္အစိုးရ၏ ထိပ္သီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေ႐ႊ ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုရသည္ထက္ မ်ားစြာပို၍) ေပ်ာ့ေျပာင္းစြာ (အရွည္သေဘာ ဆန္သည့္ အေျခအေနကို) က်င့္သံုးခဲ့သည္။ ဦးသန္းေရႊသည္ သူ၏ အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ သူ႔မိသားစု အက်ဳိးစီး ပြားကို လည္းေကာင္း၊ သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ မခံရေရးအတြက္ အစိုးရအဖြဲ႔ထဲ မွာေရာ စစ္တပ္ထဲမွာပါ သူ၏ အ႐ိုက္အရာ ဆက္ခံမည္သူမ်ားကို ေခါင္းေခါက္ေ႐ြးခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည္။ အသက္ (၇၈) ႏွစ္ရွိသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေ႐ႊႏွင့္ ၎၏ လက္ေထာက္ျဖစ္သူ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေမာင္ေအးတို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ သမၼတရာထူးကို မယူဘဲ ဖယ္ေရွာင္သြားခဲ့ေၾကာင္း မိမိတို႔ မသိရေခ်။ မိမိတို႔သိရသည္ကား သမၼတရာထူးကို ယူလိုက္ သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္မွေန၍ ႀကဳိးဆြဲႏိုင္စြမ္း မရွိႏိုင္ေတာ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
အေရးႀကီးဆံုးကား ေနရာေကာင္းေကာင္း ရထားေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လိုလားသည့္သူမ်ားႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက “သတ္မွတ္ေပးထားသည္ထက္ ေက်ာ္လြန္” ကာ စနစ္သစ္တြင္ ပီျပင္ရွင္္းလင္းမႈ မရွိေသးေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကို မည္မွ်အထိ လိုသလို အသံုးခ်မည္၊ လိုရာအသံုးခ်ႏိုင္သည္ တို႔ကိုလည္း ဦးသန္းေရႊ သိပံုမရခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဦးသန္း ေ႐ႊ၏ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ားထဲက အခ်ဳိ႕သည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိုစိတ္ရွိေသာ္လည္း မလုပ္ႏိုင္ဘဲ မ်ိဳသိပ္ထား ခဲ့ရျခင္းကို ရိပ္မိခဲ့သူဟူ၍ မရွိသေလာက္ရွားသည္။ ဦးသန္းေ႐ႊ၏ အနားယူသြားျခင္း၊ တိုက္႐ိုက္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဆံုး သတ္သြားျခင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းသစ္မ်ား ေပၚထြက္လာျခင္း စေသာအေျခအေနတို႔ကို အေရးပါေသာပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္း အနည္းစုေလးက ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ အသံုးခ်ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ စစ္တပ္၏ ရန္သူ ေတာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ ထိပ္သီးခ်င္း ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အတြက္သာမက၊ စစ္တပ္၏ တခ်ိန္က အကန္႔ အသတ္မရွိေသာ မူ၀ါဒ ဆံုးျဖတ္ခြင့္အာဏာကို ေလွ်ာ့ခ်ကန္႔သတ္ေရးအတြက္ပါ သူတို႔က အသံုးခ်ခဲ့သည္။
စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ “ႏိုင္ငံေရး” ႏွင့္ “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး”
၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လူမသိရွင္မၾကား က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုပြဲၿပီးေနာက္ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ သူ႔အစိုးရအဖြဲ႔တို႔ သည္ စစ္ဦးစီးဌာနခ်ဳပ္ကဲ့သို႔ မဟုတ္မူဘဲ အစိုးရတရပ္ကဲ့သို႔ ျပဳမူေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာတို႔က ယခုအခါ၌ စစ္အစိုးရဟု ေခၚေနၾကေသာ “ယခင္ အစိုးရ” လက္ထက္တြင္ ဤကဲ့သို႔ေသာ ကြဲျပားမႈမ်ဳိး မရွိခဲ့ေခ်။ ဤေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ စစ္တပ္ သည္ အဖြဲ႔အစည္းတရပ္အေနႏွင့္ ရေနက် အခြင့္ထူးမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။
စစ္အစိုးရေခတ္လြန္တြင္ အေျခခံဥပေဒအရ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရသည္ ၂၀၁၁ ႏွင့္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္တို႔တြင္ စစ္တပ္အခန္းက႑ မပါေသာ အစိုးရအျဖစ္ ထိန္းသိမ္းရပ္တည္ခဲ့ကာ ထိုအေပၚမွာ အေျခခံလ်က္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကင္းေသာ သာမန္လုပ္႐ိုးလုပ္ စဥ္ “ႏိုင္ငံေရး” ကို တရား၀င္နည္းလမ္းအရေရာ လုပ္ထံုးလုုပ္နည္းအျပင္က နည္းလမ္းမ်ားတြင္ပါ လုပ္ခဲ့သည္။ ဤအခ်က္ ေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာႏိုင္ငံ မဟုတ္ေတာ့ဟု မိမိက (မင္းဇင္၊ ဘ႐ိုင္ယန္ ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ တို႔၏ အျမင္ႏွင့္ ကြဲလြဲစြာ) ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။
တတိုင္းျပည္လံုးအဆင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၏ အက်ဳိးရလဒ္တခုကား ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ မီဒီယာမ်ား၊ အတိုက္အခံမ်ား၊ အစိုးရ မဟုတ္သည့္ NGO အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အေနႏွင့္ တခ်ိန္က “အမ်ဳိးသားလံုၿခံဳေရး ကိစၥရပ္မ်ား” အျဖစ္ မ်က္ကြယ္ျပဳထားေလ့ ရွိခဲ့ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကို (အစိုးရအဖြဲ႔၏ အတြင္းႏွင့္ အျပင္ရွိ လမ္းေၾကာင္းေပါင္းစံုမွေန၍) ထိေတြ႔သိရွိခြင့္ ရလာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ပညာေရး၊ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ အလုပ္သမား စည္း႐ံုးေရး၊ အင္တာနက္ အဆက္ အသြယ္တို႔မွ်သာမက ဘဏ္လုပ္ငန္း၊ ေငြလဲႏႈန္း၊ ေငြေၾကး အရင္းအႏွီး၊ ေျမယာပိုင္ဆိုင္မႈတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ႏိုင္ငံ့စီး ပြားေရး မူ၀ါဒမ်ားလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာ (၁၉၆၂ ခုႏွစ္၏ ေနာက္ပိုင္းမွာဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္) ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ ေပၚထြက္လာေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား၊ ဥပေဒမ်ား၊ အစိုးရမိန္႔ခြန္းမ်ား၊ မီဒီယာႏွင့္ ေတြဆံုခန္းမ်ား၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအတိုင္း ဖြဲ႔စည္းထားေသာ၊ ထို႔အျပင္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း ေဘာင္အျပင္က ဖြဲ႔စည္းထားေသာ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားလည္း ေပၚထြက္လာခဲ့ကာ၊ လူထုဘ၀အသစ္တစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ “အမ်ဳိးသား လံုၿခံဳေရး” ကိစၥရပ္ ေအာက္သို႔ လံုး၀ဆြဲသြင္းျခင္း မခံရေသာ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ကိုပါ ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ တနည္းဆိုရလွ်င္ “ႏိုင္ငံေရး” သည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို အလိုလို ၿခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အရာကိစၥ ျဖစ္သည္ဟု ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္ခြဲ ကာလအတြင္းမွာ သေဘာထားျခင္း မရွိေတာ့ေခ်။ အကယ္၍ ဆက္လက္ တည္တံ့သြားမည္ဆိုပါက ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္အခ်ဳိ႕အတြင္း အေရးပါဆံုးေသာ အေဆာက္အအံုဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
အေျခခံဥပေဒအရ ေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖစ္သည့္တိုင္ စစ္တပ္၏ အသားက်ေနေသာ အခြင့္ထူးမ်ားကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျခင္းသည္ အနည္းစုေလးျဖစ္ေသာ အၿငိမ္းစား စစ္အရာရွိမ်ားအဖို႔ (အထူးသျဖင့္ သမၼတ၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႏွင့္ ၀န္ႀကီးမ်ား) ပုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ စြန္႔စားလုပ္ေဆာင္မႈပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔၏ ဤလုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ မတိုင္မီကတည္းက ႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ဟုတ္ ဟန္ မတူေခ်။ ျမန္မာဘာသာ မီဒီယာမ်ား၊ အရပ္သားအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား (လူမ်ဳိးစု ပါတီမ်ား အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္)။ ပုဂၢလိက စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ အျခားအင္အားစုမ်ားက လူထု နယ္ပယ္ထဲသို႔ တိုး၀င္လာၾကၿပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို တြန္းအားေပးခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ တြန္းအားေပးျခင္းေၾကာင့္္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၈ လေလာက္ အၾကာက ျဖစ္ႏိုင္မည္ဟု ထင္ထားခဲ့သည္ထက္ ပို၍ထိေရာက္ေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ပို၍ရဲရဲ ရင့္ရင့္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အစိုးရအဖို႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မလုပ္ဘဲ ယခင္ကအတိုင္း အထီးက်န္ဘ၀ႏွင့္ ဆက္သြားလွ်င္ ေပးရမည့္ တန္ဖိုးထက္ ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ေၾကာင့္ ေပးရသည့္တန္ဖိုးက ပို၍သက္သာမည္ဟု အစိုးရအတြင္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ ေရးသမားမ်ား သေဘာေပါက္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပံုရသည္။ အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဤသို႔ စဥ္းစားခဲ့ ေၾကာင္းကိုမူ မသိရေသးေခ်။
ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈသည္ မည္သို႔ေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လည္းေကာင္း၊ တာရွည္ ခံမည္ မခံမည္ ဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လည္းေကာင္း အရမ္းကာေရာ မေျပာမိေအာင္ မိမိတို႔ သတိထားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ အေပးအယူ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဦးတည္ခ်က္ ေပါင္းစံုပါ ၀င္ၿပီး ပို၍ပြင့္လင္းေသာ ႏိုင္ငံေရး အသိုင္းအ၀ိုင္းတရပ္ ေပၚေပါက္လာျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း စစ္တပ္က ၎၏စစ္ တန္းလ်ား ဘားတိုက္ထဲ ျပန္သြားခဲ့ေသးသည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။ စစ္တပ္သည္ ႏိုင္ငံေရးမွာ အခ်က္အခ်ာေနရာတြင္ ရွိေန ဆဲ ျဖစ္သည္။
အစိုးရအာဏာသည္ အၿငိမ္းစားႏွင့္ ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ား လက္၀ယ္မွာ ရွိေနဆဲျဖစ္ၿပီး ထိုသူတို႔က တခ်ိန္က မိမိတို႔၏ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ စစ္သားမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြားကို လည္းေကာင္း၊ စစ္တပ္၏စည္းလံုး ညီညြတ္မႈ၊ ဂုဏ္ သိကၡာ၊ အဆင့္ေနရာႏွင့္ စီးပြားေရး အက်ဳိးစီးပြားတို႔ကို လည္းေကာင္း ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္ သည္။ စစ္တပ္သည္ ကိစၥရပ္အမ်ားစုမွာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ရွိသည္ မဟုတ္ေတာ့သည့္တိုင္၊ မေသးလွေသာ ၾသဇာ အရွိန္အ၀ါ ဆက္လက္ရွိေနေသးသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းႏွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္တို႔မွာ တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ ေပၚ ေပါက္လာျခင္း၊ ႏိုင္ငံ အေနာက္ျခမ္းရွိ ရခိုင္ႏွင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ ေသြးထြက္သံယို လူမ်ဳိးေရးပဋိပကၡ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ က်န္ရွိ ေန ေသးေသာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လႊတ္ေပးေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာကိစၥမ်ားတြင္ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါ ဆက္လက္ ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ စာအုပ္ထဲဲတြင္ စစ္တပ္ႏွင့္ အစိုးရကို တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ တသီးတျခားစီ ခြဲျခားထားျခင္းသည္ မူအရ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္သည့္တိုင္ အကယ္၍ သင့္ေလ်ာ္ေသာအခ်ိန္မွာ သင့္ ေလ်ာ္ေသာ လုပ္ငန္းအတြက္ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္ေပၚ မူတည္ၿပီး လူမွန္ေနရာမွန္ ခ်ထားျခင္းလည္း မရွိ။ တိတ္တိတ္ပုန္း အစီ အစဥ္မ်ားလည္း ထားရွိသည့္အျပင္၊ အဆင့္ဆင့္ သစၥာခံစနစ္ကိုလည္း ထူေထာင္ထားသည္ဆိုပါက ဤျပဌာန္းခ်က္သည္ အရာေရာက္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေပၚထြန္းစ ႏိုင္ငံေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းမ်ားသည္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အသစ္ကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ျပေနသည္ မဟုတ္ပါ။ (စစ္တပ္ တိုက္႐ိုက္ အုပ္စိုးမႈမွေန၍ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ဳိးခံစားလာ ခဲ့ရေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိုသူ အၿငိမ္းစားႏွင့္ စစ္ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ား၊ စစ္သားမ်ားႏွင့္ အျခားပုဂၢိဳလ္ မ်ား၏) ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား ကြန္ရက္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အျမစ္တြယ္ေနေသာ အာဏာ တည္ေဆာက္ပံုကိုသာ ပိုမို ထင္ ဟပ္ေဖာ္ျပေနပါသည္။
တိုင္းျပည္၏ တခ်ိန္က ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ရွိခဲ့ေသာနယ္ေျမမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေသာ ပဋိပကၡမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါက ၿခိမ္းေျခာက္မႈမပါေသာ “ႏိုင္ငံေရး” ေလာကကို အၿငိမ္းစား စစ္အရာရွိအခ်ဳိ႕ ခ်ဲ႕ထြင္လိုက္ေသာ အတိုင္းအတာသည္ အံ့ ခမန္း ႀကီးမားလွေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ထဲက အခ်ဳိ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ အစိုးရသစ္ထဲမွာ သူတို႔ရရွိေသာ အခန္းက႑ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုသူတို႔သည္ ျပဳျပင္ေျပာင္လဲမႈမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ၾကကာ အစိုးရသစ္၏ ယႏၲရားကို သေကၤတမ်ား အဆင္တန္ဆာမ်ား၊ စကားလံုး လွလွမ်ားျဖင့္သာမက “ဒီမိုကရက္တစ္” အစိုးရတရပ္၏ အဂၤါရပ္မ်ားျဖင့္ပါ ျဖည့္စြက္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ေရး အတြက္ ဖန္တီးထားေသာ ဟန္ျပပစၥည္းအျဖစ္မွေန၍ အဆင့္တက္မလာႏိုင္ခဲ့ဟု ခန္႔မွန္းထားခဲ့ပါလ်က္ စစ္အစိုးရေခတ္လြန္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအရ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ေနခဲ့ပါသနည္းဟု ေမးခြန္းထုတ္ရန္ ရွိေနသည္။
မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ အနိမ့္ဆံုးအားျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ၀ါဒီမ်ားအျဖစ္ ထုတ္ေဖာ္ျပသေနၾကေသာ ဦးသိန္းစိန္၊ ၀န္ႀကီး မ်ား၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ အစိုးရအဖြဲ႔၀င္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ဘံုတူညီေသာ အက်ဳိးစီးပြားတခုကား သူတို႔၏ ပုဂၢိဳလ္ေရး ေက်ာ္ၾကားမႈႏွင့္တကြ တရား၀င္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ “အစိုးရသစ္” တည္ေထာင္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရရွိထားေသာ ရာထူးမ်ား၏ အသေရကို တိုးေစေရး ျဖစ္သည္။ ဤပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲမွ အမ်ားစုသည္ “ယခင္အစိုးရ ေဟာင္း” (န၀တ ေသာ္လည္းေကာင္း။ နအဖ ေသာ္လည္းေကာင္း) ထဲမွာ အမႈထမ္း ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ ကမၻာ့သတင္း မီဒီ ယာမွာ အဆိုးေဖာ္ျပခံသည္ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွာ ၀ိုင္းက်ဥ္ခံရသည္ ျဖစ္ေစ အပယ္ခံအျဖစ္ ဆက္ဆံခံရ ျခင္း၏ အရသာကို ခံစားခဲ့ရဖူးသူမ်ား ျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရေဟာင္းႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္ေအာင္ ေနျခင္းအားျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ားအတြက္ သူတို႔တဦးခ်င္းအေနႏွင့္ ရာဇ၀တ္ ေဘးဒဏ္သင့္ျခင္းမွ လြတ္ကင္းႏိုင္ဖြယ္ ရွိသည္ ဟုလည္း တြက္ေကာင္း တြက္ၾကေပလိမ့္မည္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ရာထူးမ်ားကို ရယူထားစဥ္ကထက္ ယခုအစိုးရအဖြဲ႔ထဲမွာ သူတို႔၏ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈအာဏာ သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္းသြားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ အစိုးရသစ္ထဲမွာ ေနရာၿမဲေရးက လည္း မေသခ်ာလွသျဖင့္ အာဏာအရွိဆံုး ပုဂၢိဳလ္ အမ်ားစုသည္ ဤျဖစ္တည္စ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို မိမိတို႔အက်ဳိးစီးပြား အတြက္ လိုသလို ပံုသြင္းကာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေအာင္ျမင္မႈရွိသူမ်ား ရေလ့ရွိေသာ အာဏာ၊ ရာထူး၊ ေက်ာ္ၾကားမႈဆိုသည့္ ဆုလာဘ္မ်ားကို ဆြတ္ခူးဖြယ္ ရွိသည္။
အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕က ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားကို ေျခမႈန္းျခင္းမျပဳဘဲ ေနရာေပးျခင္းအားျဖင့္ ေပၚ လာေသာ အခြင့္အေရးကို အသံုးခ်ကာ တိုင္းျပည္ကို ကမာၻ႔အလယ္မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ႏိုင္ေစ၊ ေနရာရေစ ခဲ့တာကို ၂၀၁၁ မွ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားက ျပသေနၾကသည္ (ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာမွာပါ ႏိုင္ငံေရး အထစ္အေငါ့ ျဖစ္ေနမႈမ်ားကို အဆံုးသတ္သြားေစခဲ့သည္)။ ထိုသူမ်ားထဲမွေန၍ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ ဦးေ႐ႊမန္း (ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ၾကယ္ေလးပြင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းမ်ား ျဖစ္သည္) တို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေပၚထြက္လာခဲ့ၾကၿပီး အေတာ္အတန္ လစ္ဘရယ္က်ေသာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအတြက္ ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕႐ြက္ ျပဳေပးေသာ ဧရာမ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ဦးသိန္းစိန္က စစ္ရာထူးမွႏုတ္ထြက္ကာ သံသယျဖစ္ဖြယ္ရွိေသာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ကမကထျပဳ က်င္းပၿပီးေနာက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းမွာ သမၼတ ရာထူးယူရန္ က်မ္းသစၥာက်ိန္ ဆိုခဲ့သည္။ သူအေနျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္လိမ့္မည္ဟု ထိုစဥ္က မည္သူမွ် မထင္ခဲ့ၾကေခ်။ တိုက္ခိုက္ေရး စစ္သား အျဖစ္ထက္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ စစ္အရာရွိတဦး အျဖစ္သာလွ်င္ လူသိမ်ားခဲ့ေသာ ဦးသိန္းစိန္သည္ အနည္းႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို အဂတိလိုက္စားမႈ ကင္းရွင္းၿပီး တပ္ထဲမွာလည္း အေျခြအရံ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ ပါးရွားခဲ့ပံုရသည္။
သို႔ျဖစ္သည့္တိုင္ (ဂ်ဳိးဆက္ဖ္ႏွင့္ မင္းဇင္တို႔ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္းပင္) ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လအကုန္မွာ ေျပာခဲ့ေသာ ဦးသိန္းစိန္၏ အဖြင့္မိန္႔ခြန္းသည္ အစဥ္အလာမွ ခြဲထြက္ေသာ မိန္႔ခြန္းျဖစ္သည္။ ထိုမိန္႔ခြန္းထဲ၌ ဦးသိန္းစိန္က အေျပာင္းအလဲမ်ား လုပ္ သြားမည့္အေၾကာင္း အားတက္သေရာ ေျပာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ သိသာထင္ရွားေသာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ သည္။ သူသည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွစ၍ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ၄ ႏွစ္တာ ေနခဲ့ရၿပီး ထိုကာလအတြင္း၌ သူ႔တိုင္းျပည္၏ ႏိုင္ငံတကာ အပယ္ခံ အျဖစ္ကိုသာမက စီးပြားေရးမွာ (အထူးသျဖင့္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ျဖစ္ေနေသာ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္) အလြန္အမင္းေနာက္က်က်န္ေနေသာ တိုင္းျပည္အျဖစ္ကိုပါ ကိုယ္ေတြ႔ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။
ဦးသိန္းစိန္က သူသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလအတြင္းက နာဂစ္မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္အၿပီး ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသသို႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ သြားေရာက္ခဲ့စဥ္မွာ အပ်က္အစီးမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရာမွစ၍ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စိတ္ဓာတ္ ရရွိလာ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ဆင္းရဲေသာ လယ္သမား၏ သားျဖစ္သူ သမၼတက Financial Times သတင္းစာအား “ဒီအတိုင္း ဆက္စခန္းသြားလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ၊ အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီ ဆိုတာကို နားလည္လာခဲ့တယ္” ဟု ေျပာျပခဲ့သည္။
သူ၏ အေတာ္အတန္ အေျခအျမစ္က်ေသာ လမ္းေၾကာင္း ခြဲထြက္မႈမ်ားေၾကာင့္ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုတို႔ႏွင့္ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ျခင္းမွေန၍ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံျပဳေပးထားေသာ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို ဆိုင္းငံ့ပစ္ျခင္း အထိ) အၿငိမ္းစားႏွင့္ စစ္ရာထူးလက္ရွိ စစ္အရာရွိမ်ားထဲမွ ေရွး႐ိုးစြဲအျမင္ရွိသူ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ား အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ သို႔ရာတြင္ သူသည္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေ႐ႊထံမွ အေမြ” ကို ဆက္ခံထိုက္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပသျခင္းအားျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို လက္ေတြ႕ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားသည္္ထက္ ေက်ာ္ၾကားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
သမၼတသက္တမ္း တႏွစ္ကာလအတြင္း၌ ဦးသိန္းစိန္သည္ စစ္တပ္အေပၚ ၾသဇာတစံုတရာရွိေသာ ၀န္ႀကီးႏွင့္ အႀကံေပး အရာရွိ ၄ ဦးမွ ၆ ဦး အထိရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံအားေပးမႈကို အားကိုးအားထား ျပဳႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သူ၏ အဓိကအားထားရေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကား မီးရထား၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းတဦး ျဖစ္ၿပီး ေျခလ်င္တပ္ႏွင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားရွိသူ ျဖစ္သည္) ႏွင့္ စက္မႈ၀န္ႀကီး ဦးစိုးသိန္း (ေရတပ္ တပ္မွဴး ေဟာင္း ျဖစ္သည္) တို႔ ျဖစ္သည္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ကုန္ခါနီးေလာက္တြင္ ႏွစ္ဦးစလံုးကို သမၼတ႐ံုး ၀န္ႀကီးရာထူးမ်ား သို႔ တိုးျမွင့္ေပးခဲ့သည္။ အျခား၀န္ႀကီးမ်ားကလည္း မိမိတို႔၏ လုပ္ငန္း အစီအစဥ္မ်ားကို သမၼတ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ အညီျဖစ္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္မြမ္းမံခဲ့သည္။ (အနည္းဆံုးေတာ့ လူထုအျမင္ေကာင္းေအာင္ မြမ္း မံခဲ့သည္)။
သုံးေရာင္ျခယ္ ေဖ႕ဘြလ္မွကူးယူပါသည္
စာေရးသူ  မာရီ ကလဟန္
 

Read More »

ႏိုင္ငံသား

Photo: ႏိုင္ငံသား

ေရးသားသူ- ေဒါက္တာမင္းေဇာ္ဦး
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေလာက္ကကၽြန္ေတာ္    Georgetown University   မွာ အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးဘာသာရပ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္အခါက အတန္းထဲက လူ 
တစ္ေယာက္ကို သတိထားမိတယ္။ အဲဒီလူက အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ္ကာယေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း အာရပ္ပံုမ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔သူဆိုေတာ့ လူျဖဴႀကီးစိုးတဲ့ အတန္းထဲမွာ ထင္ထင္သာသာျဖစ္ေနတယ္။ ဒါထက္ပိုၿပီး သတိထားမိတာက သူ႔ေျခေထာက္မွာ ေသနတ္အတိုတစ္ လက္အၿမဲ ပတ္ထားတာေတြ႔ေတာ့ 
အစုိးရလံုၿခံဳေရးအရာရိွတစ္ေယာက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလုိ႔ရေနတယ္။ ေနာင္ရင္းႏွီးလာတဲ့အခါ သိရတာက သူကလက္ဘႏြန္ ႏုိင္ငံမွာေမြးၿပီး 
အေမရိကန္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ႏုိိင္ငံသားဆုိတာတင္မက FBI မွာ အထူးစံုစမ္းေရးအရာရွိတစ္ေယာက္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ 
သိရတယ္။ ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ အီရတ္ကဆက္ဒမ္ဟူစိန္ကိုဖမ္းမိစဥ္က ဘယ္လုိစစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ဆက္ဒမ္က ဘယ္လို၀န္ခံခဲ့တယ္ဆိုတဲ့အ 
ေၾကာင္းကို တီဗီမွာျပတယ္။ အဲဒီမွာသိရတာက ဆက္ဒမ္ကိုအဓိကစစ္ခဲ့ သူကကၽြန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္ FBI က အာရပ္ႀကီးဆိုတာပါပဲ။
 
အေမရိကန္ရဲ႕စစ္တပ္ထဲမွာတင္မက အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရးစတဲ့ ဌာနေတြမွာ လူျဖဴေတြသာမကဘဲ လူမည္း၊ အာရွသား၊ 
အေရွ႕အလယ္ပိုင္းစတဲ့ လူမ်ိဳးစုံ၊ မြတ္ဆလင္၊ ခရစ္ယာန္၊ ဗုဒၶဘာသာစတဲ့ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈေပါင္းစံုေတြပါ၀င္ၾကတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက မြတ္ဆလင္ 
အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေရးစီမံခ်က္ေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကသူထဲမွာ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ မြတ္ဆလင္ဘာသာ ကိုးကြယ္သူေတြ အမ်ားႀကီးပါခဲ့ပါ
တယ္။ အိုစမာဘင္လာဒင္ကို အေသရခဲ့တဲ့ လွ်ပ္တစ္ျပက္စစ္ေဆးေရးလုပ္ေတာ့  Navy Seals ကြန္မန္ဒိုအဖဲြ႕နဲ႔အတူ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ ပါကစၥတန္အူဒူ စကားေျပာ 
မြတ္ဆလင္တစ္ဦး လုိက္ပါခဲ့တယ္လုိ႔ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္ေတြထဲမွာ ပါကစၥတန္မွာေမြး၊ အေမရိကန္ႀကီး မြတ္ဆလင္သူငယ္ ခ်င္းေတြရိွပါတယ္။ 

သူတို႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အေရးႀကီးတဲ့ လံုၿခံဳေရးဌာနေတြမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူေတြကိုအၾကမ္းဖက္ သမားေတြရန္က ကာကြယ္ဖုိ႔တာ၀န္ 
ထမ္းေဆာင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အေမရိကန္မွာႀကီးစုိးတဲ့ လူမ်ားစုလူျဖဴမဟုတ္ဘဲ ဒီမွာမေမြးဘဲနဲ႔ေတာင္ ဒီႏုိင္ငံအေပၚမွာ 
ဘာေၾကာင့္မ်ား သစၥာခံၾကတာလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာတယ္။ 
 
ႏုိင္ငံသား ျဖစ္ျခင္းဆိုတာ ဥပေဒအေၾကာင္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ တုိင္းတာယံုနဲ႔ မျပည္စံုႏုိင္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံသားဥပေဒ ဆိုတာကေတာ့ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာရိွပါတယ္။   Jus sanguinis    လုိ႔ ေခၚတဲ့ ေသြးသား ေတာ္စပ္မႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားျဖစ္ျခင္းဆုိ တာကို ဂရိ၊ အီတလီ၊ တူရကီစတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က
တရား၀င္ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္တဲ့ အခ်ိန္သတ္ မွတ္ခ်က္ေတြအေပၚမူတည္ၿပီး Naturalization လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံသားျပဳခံခြင္ဆုိတာလည္း ႏုိင္ငံ 
အေတာ္မ်ားမ်ားမွာရိွပါတယ္။ ဘာသာေရးကို အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံသားေပးတဲ့ အစၥေရးလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးလည္းရိွပါတယ္။  ဘယ္လိုေရးဆဲြထားတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ပဲ ႏုိင္ငံသား 
ျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံ၀တၱရားက ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေပၚမွာ သစၥာရိွဖုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းတစ္ပါးက၀င္ေရာက္လာသူေတြ ဥပေဒနဲ႔ညီလုိ႔ ႏိုင္ငံ 
သားမျဖစ္မီမွာ ႏုိင္ငံသစ္ကို သစၥာခံတဲ့ သစၥာဆုိပဲြေတြ လုပ္ရတယ္။ 
 
ဖံြ႕ၿဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ အျဖစ္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔၀င္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြက အလိုအေလ်ာက္ 
သစၥာခံဆုိတာျဖစ္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ လက္ရိွအေမရိကန္နဲ႔ ၿဗိတိသွ်လံု ၿခံဳေရးဌာနေတြမွာ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ေနတဲ့ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ ဘာ သာျခားေတြဟာ 
အမ်ားစုက အဲဒီ ႏုိင္ငံမွာေမြးတဲ့ ႀကီးတဲ့သူေတြျဖစ္ တယ္။ ႏုိင္ငံသားခ်င္းတူတာေတာင္ မွ အသက္ႀကီးမွ အေျခလာခ်ၿပီးႏုိင္ငံသား ျဖစ္လာတဲ့သူေတြထက္ စာရင္ 
ဒီေျမဒီေရမွာေမြးဒီယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆက္စပ္ႀကီးျပင္းတဲ့သူေတြကို လံုၿခံဳေရးအရ ပိုယံုၾကည္ေလ့ရိွတယ္။ ႏုိင္ငံသားႏွစ္ခု လက္ခံတဲ့ အေမရိကန္လုိ ႏုိင္ငံမွာေတာင္ 
လံုၿခံဳေရးအရ အေရးႀကီးတဲ့ တာ၀န္မ်ိဳးေတြယူေတာ့မယ္ဆုိရင္ အျခားႏုိင္ငံသားအျဖစ္ကိုစြန္႔ရတယ္။ 
 
ႏုိင္ငံတစ္ခုကို သစၥာခံတယ္ဆုိတာ အဲဒီႏုိင္ငံနဲ႔ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကားထဲမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ တြယ္တာမႈ ျမတ္ႏုိးမႈတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒီတြယ္တာမႈ 
ႀကီးေလေလ ႏုိင္ငံသားရဲ႕ သစၥာႀကီးေလေလျဖစ္တယ္။ ဒီတြယ္တာမႈရဲ႕ အေျခခံက    National Identity    လုိ႔ ေျပာတဲ့ အမိ်ဳးသားအမွတ္လကၡဏာ ရိွမႈႈပါပဲ။ 

ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို သစၥာခံဖုိ႔ ဆိုတာ “ျမန္မာႏုိင္ငံသား ”ပါဆိုတဲ့ အမ်ိဳး သား လကၡဏာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခံ ယူထားဖုိ႔လုိတယ္။ 
ဥပေဒေၾကာင္း အရ ႏုိင္ငံသားျဖစ္႐ံုမက ရင္ထဲကလာတဲ့ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသတ္ မွတ္ခ်က္တစ္ခုရိွဖို႔လိုတယ္။ အမိ်ဳးသားလကၡဏာဆိုတာ “သင္ယူရ 
တဲ့ျဖစ္စဥ္” ျဖစ္တယ္လို႔ မႏုႆေဗဒေလ့လာတဲ့ပညာရွင္ေတြေျပာ ေလ့ရိွတယ္။ လူတစ္ေယာက္ႀကီး ျပင္းလာတဲ့ျဖစ္စဥ္မွာ သူ႔ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ 
ထိေတြ႕ဆက္ဆံမႈေတြကေန အမ်ိဳးသားလကၡဏာကုိ လက္ခံခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အမ်ားနဲ႕ထိေတြ႕တဲ့ ဆက္ဆံေရး ေတြ၊ 
အမိ်ဳးသားေရး လကၡဏာေဆာင္တဲ့ လူမႈေရးတည္ေဆာက္မႈေတြေပၚမွာမူတည္ၿပီး အမ်ိဳးသားလကၡဏာတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္အတြင္းမွာပဲ ဒီလကၡဏာ က ဘယ္ေလာက္ခုိင္တယ္၊ မခိုင္ဘူးဆုိတာလည္း တာသြားျပန္တယ္။
 
ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ၾကားမွာ သစၥာေစာင့္သိမႈကုိ တံတားထိုးေပးထားတာက “စနစ္” ျဖစ္တယ္။ စနစ္က ႏုိင္ငံသားဆုိတဲ့ အသိကိုသင္ၾကားေပးသလုိ ဒီႏိုင္ငံ 
က ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ထိလက္ခံ သလဲဆိုတဲ့ လက္ခံျခင္းနဲ႔ ျငင္းပယ္ ျခင္းဆိုတဲ့ အသိကိုလည္း ဖန္တီးေပးတယ္။ လူမ်ိဳးဘာသာကြဲျပားမႈအေပၚမွာ 
ခဲြျခားဆက္ဆံတဲ့စနစ္ ဆိုရင္ ခဲြျခားခံရသူေတြရဲ႕ၾကားမွာ ႏုိင္ငံသားဆိုတဲ့အမ်ဳိးသား လကၡဏာကို သစၥာေစာင့္သိမႈေလ်ာ့သြားေရာ။ စနစ္ကျငင္းပယ္ခံရတဲ့ 
ႏုိင္ငံသားမွာ ႏုိင္ငံအေပၚ သစၥာရွိမႈဆိုတာလည္း ေလ်ာ့သြားေရာ။ ဒီမုိကေရစီက်တဲ့ အေနာက္ ႏုိင္ငံေတြမွာ အမ်ဳိးသားလကၡဏာ တစ္ရပ္ကိုခံယူၿပီး ႏုိင္ငံအေပၚ 
သစၥာရွိၾကတယ္ဆိုတာ စနစ္ကိုယ္တုိင္က ခဲြျခားဆက္ဆံမႈေတြကို နည္းႏုိင္သမွ်နည္းေအာင္ လုပ္ထားလို႔ျဖစ္တယ္။ လက္ေတြ႕မွာ အားလုံးတစ္ေျပးတည္း 
မျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာင္ တန္းတူညီမွ်ေရးဆိုတာ အနည္းဆုံးမူအားျဖင့္ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ဒါကေတာ့ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က ႏုိင္ငံသားျဖစ္မႈအတြက္ ခ်ီးေျမႇာက္ေပးတဲ့ အသိ 
အမွတ္ျပဳမႈလို႔ ယူဆလို႔ရတယ္။
 
ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က စနစ္အရ တာ၀န္ေက်႐ုံနဲ႔လည္း မလုံေလာက္ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီ လူ႔အခြင့္အေရး ေတြ ေပးတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း 
ႏုိင္ငံသားအတုေတြတင္မက ကိုယ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ ကိုယ္ျပန္ရန္ ရွာသူေတြ ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၅ လန္ဒန္မွာ ဗုံးခဲြတုိက္ခုိက္ခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း အိမ္ေမြးၿခံေပါက္ မြတ္ဆလင္အစြန္း ေရာက္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ကို အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ စုိးရိမ္လာၾကတယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပမွာရွိတဲ့ မြတ္
ဆလင္ေတြကို ယွဥ္တဲြေလ့လာၿပီး သုေတသနေတြ ျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာ ဥေရာပက မြတ္ဆလင္ေတြက ပိုၿပီး အစြန္းေရာက္တဲ့သေဘာကို ေတြ႕ရွိ
ရတယ္။ အဓိကကေတာ့ လစ္ဘရယ္ျဖစ္လြန္းတဲ့ ဥေရာပမွာ  Multiculturalism လုိ႔ေခၚတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစုံ၀ါဒကို က်င့္သုံးခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ယဥ္ေက်းမႈႈမ်ဳိးစုံ 
ထြန္းကားဖို႔က ဘုံအမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာေပၚဖုိ႔ထက္ ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ခ်ည္းကပ္မႈႈမ်ဳိးကို သုံးခဲ့တာ ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလန္မွာ ေမြးၿပီးႀကီးတဲ့ 
ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ မြတ္ဆလင္ေတြထဲမွာေတာင္ပင္မ ၿဗိတိသွ်ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔  ေ၀းကြာေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူ႔တို႔ဘာသာ သူတို႔သီးသန္႔ေနၾကတယ္။ က်င့္ႀကံၾက
တယ္။ ၿဗိတိသွ်အမ်ဳိးသားလကၡဏာကို မခံယူၾကဘူး။
 
အေမရိကန္မွာ မြတ္ဆလင္ ေတြ အစုအေ၀းလုိက္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြ ရွိေပမယ့္ အားလုံးလိုလုိက တျခား လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေရာေထြးေနထုိင္ၾက တယ္။ ဥေရာပထက္စာရင္ 
အေမရိကန္မွာ ပိုၿပီး ေရာေထြးယွက္တင္ရွိ တယ္။ အမ်ဳိးသား လကၡဏာျဖစ္တဲ့“အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား”ဆိုတာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခံယူၾကတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ 
အၾကမ္းဖက္အဖဲြ႕ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္လႈပ္ရွားတဲ့ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသား မြတ္ဆလင္ဘာသာ၀င္ အခ်ဳိ႕ရွိေပမယ့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ လုံ ၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ေနတဲ့ 
မြတ္ဆ လင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ အၾကမ္းဖက္သမားဆိုတာ အစြန္းထြက္သက္သက္ေလာက္ပါပဲ။ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာကဲြျပား႐ုံနဲ႔ အမ်ဳိးသား လကၡဏာ မေပ်ာက္သြားပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ဒီေျမမွာေမြး ဒီေျမမွာ ႀကီးၿပီး အတူတကြ ယွဥ္တဲြေနထုိင္ခဲ့တဲ့ မြတ္ဆလင္ဘာသာ၀င္ေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔အထဲမွာ 
ျမန္မာႏုိင္ငံသားဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသားလကၡဏာကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္လက္ခံထားသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီအမ်ဳိးသား လကၡဏာကို ပိုခိုင္မာလာ ဖို႔ဆုိရင္ သူတို႔ေတြ
ကို ႏုိင္ငံေတာ္က ေက်ာသားရင္သားမခဲြျခားတဲ့ စနစ္တစ္ခုနဲ႔ ဆက္ဆံေပးႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာသာေရးကဲြျပားမႈသက္သက္ေၾကာင့္အၾကမ္းဖက္ခံရမႈေတြက 
ကာကြယ္ေပးႏုိင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားလကၡဏာ ခုိင္မာလာတာနဲ႔အမွ် ဘာသာေရးကဲြျပားမႈဆိုတာ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အတားအဆီး 
မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားတဲ့  စနစ္တစ္ခု ခုိင္ခန္႔လာတဲ့အခ်ိန္၊ ဘုံအမ်ဳိးသားလကၡဏာေဆာင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားစိတ္ဓာတ္ေတြ ရင့္က်က္လာတဲ့ 
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္မွာလည္း အက္ဖ္ဘီအုိင္က အာရပ္သူငယ္ခ်င္းလို လူမ်ဳိးဘာသာ မကဲြျပားဘဲ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို သစၥာရွိတဲ့သူေတြ တုိင္းျပည္ 
ကာကြယ္ေရးအတြက္ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္လာၾကမွာပါ။ 
   
(ေဆာင္းပါးရွင္ ေဒါက္တာ မင္းေဇာ္ဦးသည္ ကမၻာတစ္၀န္းမွ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲ ၁၁၅ ခုအား ေလ့လာသံုးသပ္က်မ္းျပဳစုခဲ့ၿပီး    George Mason    
တကၠသိုလ္မွ ပါရဂူဘြဲ႔ရရိွခဲ့သူျဖစ္သည္။   Georgetown    တကၠသိုလ္မွ အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးဆိုင္ရာ မဟာ၀ိဇာဘြဲ႔ႏွင့္   George Mason   တကၠသိုလ္မွ 
ပဋိပကၡသံုးသပ္ေျဖရွင္းမႈ မဟာသိပၸံဘြဲ႔တို႔ရရိွခဲ့သည္။ လက္ရိွ   Myanmar Peace Center    အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဒါရိုက္တာအျဖစ္ႏွင့္ 
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။(ယခုေဆာင္းပါးသည္ ေဆာင္းပါးရွင္၏ အာေဘာ္သာျဖစ္ၿပီး မည္သည့္ အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ် ကိုယ္စားမျပဳပါ)။

ေရးသားသူ- ေဒါက္တာမင္းေဇာ္ဦး
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေလာက္ကကၽြန္ေတာ္ Georgetown University မွာ အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးဘာသာရပ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္အခါက အတန္းထဲက လူ
တစ္ေယာက္ကို သတိထားမိတယ္။ အဲဒီလူက အရပ္ျမင့္ျမင့္ ကိုယ္ကာယေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း အာရပ္ပံုမ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔သူဆိုေတာ့ လူျဖဴႀကီးစိုးတဲ့ အတန္းထဲမွာ ထင္ထင္သာသာျဖစ္ေနတယ္။ ဒါထက္ပိုၿပီး သတိထားမိတာက သူ႔ေျခေထာက္မွာ ေသနတ္အတိုတစ္ လက္အၿမဲ ပတ္ထားတာေတြ႔ေတာ့
အစုိးရလံုၿခံဳေရးအရာရိွတစ္ေယာက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလုိ႔ရေနတယ္။ ေနာင္ရင္းႏွီးလာတဲ့အခါ သိရတာက သူကလက္ဘႏြန္ ႏုိင္ငံမွာေမြးၿပီး
အေမရိကန္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ႏုိိင္ငံသားဆုိတာတင္မက FBI မွာ အထူးစံုစမ္းေရးအရာရွိတစ္ေယာက္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့
သိရတယ္။ ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ အီရတ္ကဆက္ဒမ္ဟူစိန္ကိုဖမ္းမိစဥ္က ဘယ္လုိစစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ဆက္ဒမ္က ဘယ္လို၀န္ခံခဲ့တယ္ဆိုတဲ့အ
ေၾကာင္းကို တီဗီမွာျပတယ္။ အဲဒီမွာသိရတာက ဆက္ဒမ္ကိုအဓိကစစ္ခဲ့ သူကကၽြန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္ FBI က အာရပ္ႀကီးဆိုတာပါပဲ။

အေမရိကန္ရဲ႕စစ္တပ္ထဲမွာတင္မက အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ရဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရးစတဲ့ ဌာနေတြမွာ လူျဖဴေတြသာမကဘဲ လူမည္း၊ အာရွသား၊
အေရွ႕အလယ္ပိုင္းစတဲ့ လူမ်ိဳးစုံ၊ မြတ္ဆလင္၊ ခရစ္ယာန္၊ ဗုဒၶဘာသာစတဲ့ ကုိးကြယ္ယံုၾကည္မႈေပါင္းစံုေတြပါ၀င္ၾကတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက မြတ္ဆလင္
အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းေရးစီမံခ်က္ေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကသူထဲမွာ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ မြတ္ဆလင္ဘာသာ ကိုးကြယ္သူေတြ အမ်ားႀကီးပါခဲ့ပါ
တယ္။ အိုစမာဘင္လာဒင္ကို အေသရခဲ့တဲ့ လွ်ပ္တစ္ျပက္စစ္ေဆးေရးလုပ္ေတာ့ Navy Seals ကြန္မန္ဒိုအဖဲြ႕နဲ႔အတူ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ ပါကစၥတန္အူဒူ စကားေျပာ
မြတ္ဆလင္တစ္ဦး လုိက္ပါခဲ့တယ္လုိ႔ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္ေတြထဲမွာ ပါကစၥတန္မွာေမြး၊ အေမရိကန္ႀကီး မြတ္ဆလင္သူငယ္ ခ်င္းေတြရိွပါတယ္။

သူတို႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အေရးႀကီးတဲ့ လံုၿခံဳေရးဌာနေတြမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူေတြကိုအၾကမ္းဖက္ သမားေတြရန္က ကာကြယ္ဖုိ႔တာ၀န္
ထမ္းေဆာင္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ အေမရိကန္မွာႀကီးစုိးတဲ့ လူမ်ားစုလူျဖဴမဟုတ္ဘဲ ဒီမွာမေမြးဘဲနဲ႔ေတာင္ ဒီႏုိင္ငံအေပၚမွာ
ဘာေၾကာင့္မ်ား သစၥာခံၾကတာလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာတယ္။

ႏုိင္ငံသား ျဖစ္ျခင္းဆိုတာ ဥပေဒအေၾကာင္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ တုိင္းတာယံုနဲ႔ မျပည္စံုႏုိင္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံသားဥပေဒ ဆိုတာကေတာ့ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာရိွပါတယ္။ Jus sanguinis လုိ႔ ေခၚတဲ့ ေသြးသား ေတာ္စပ္မႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားျဖစ္ျခင္းဆုိ တာကို ဂရိ၊ အီတလီ၊ တူရကီစတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က
တရား၀င္ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ အလုပ္လုပ္ကုိင္တဲ့ အခ်ိန္သတ္ မွတ္ခ်က္ေတြအေပၚမူတည္ၿပီး Naturalization လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံသားျပဳခံခြင္ဆုိတာလည္း ႏုိင္ငံ
အေတာ္မ်ားမ်ားမွာရိွပါတယ္။ ဘာသာေရးကို အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံသားေပးတဲ့ အစၥေရးလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးလည္းရိွပါတယ္။ ဘယ္လိုေရးဆဲြထားတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ပဲ ႏုိင္ငံသား
ျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခခံ၀တၱရားက ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေပၚမွာ သစၥာရိွဖုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းတစ္ပါးက၀င္ေရာက္လာသူေတြ ဥပေဒနဲ႔ညီလုိ႔ ႏိုင္ငံ
သားမျဖစ္မီမွာ ႏုိင္ငံသစ္ကို သစၥာခံတဲ့ သစၥာဆုိပဲြေတြ လုပ္ရတယ္။

ဖံြ႕ၿဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ အျဖစ္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔၀င္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြက အလိုအေလ်ာက္
သစၥာခံဆုိတာျဖစ္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ လက္ရိွအေမရိကန္နဲ႔ ၿဗိတိသွ်လံု ၿခံဳေရးဌာနေတြမွာ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ေနတဲ့ လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ ဘာ သာျခားေတြဟာ
အမ်ားစုက အဲဒီ ႏုိင္ငံမွာေမြးတဲ့ ႀကီးတဲ့သူေတြျဖစ္ တယ္။ ႏုိင္ငံသားခ်င္းတူတာေတာင္ မွ အသက္ႀကီးမွ အေျခလာခ်ၿပီးႏုိင္ငံသား ျဖစ္လာတဲ့သူေတြထက္ စာရင္
ဒီေျမဒီေရမွာေမြးဒီယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဆက္စပ္ႀကီးျပင္းတဲ့သူေတြကို လံုၿခံဳေရးအရ ပိုယံုၾကည္ေလ့ရိွတယ္။ ႏုိင္ငံသားႏွစ္ခု လက္ခံတဲ့ အေမရိကန္လုိ ႏုိင္ငံမွာေတာင္
လံုၿခံဳေရးအရ အေရးႀကီးတဲ့ တာ၀န္မ်ိဳးေတြယူေတာ့မယ္ဆုိရင္ အျခားႏုိင္ငံသားအျဖစ္ကိုစြန္႔ရတယ္။

ႏုိင္ငံတစ္ခုကို သစၥာခံတယ္ဆုိတာ အဲဒီႏုိင္ငံနဲ႔ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကားထဲမွာ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ တြယ္တာမႈ ျမတ္ႏုိးမႈတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒီတြယ္တာမႈ
ႀကီးေလေလ ႏုိင္ငံသားရဲ႕ သစၥာႀကီးေလေလျဖစ္တယ္။ ဒီတြယ္တာမႈရဲ႕ အေျခခံက National Identity လုိ႔ ေျပာတဲ့ အမိ်ဳးသားအမွတ္လကၡဏာ ရိွမႈႈပါပဲ။

ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ကို သစၥာခံဖုိ႔ ဆိုတာ “ျမန္မာႏုိင္ငံသား ”ပါဆိုတဲ့ အမ်ိဳး သား လကၡဏာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခံ ယူထားဖုိ႔လုိတယ္။
ဥပေဒေၾကာင္း အရ ႏုိင္ငံသားျဖစ္႐ံုမက ရင္ထဲကလာတဲ့ အမ်ိဳးသားလကၡဏာသတ္ မွတ္ခ်က္တစ္ခုရိွဖို႔လိုတယ္။ အမိ်ဳးသားလကၡဏာဆိုတာ “သင္ယူရ
တဲ့ျဖစ္စဥ္” ျဖစ္တယ္လို႔ မႏုႆေဗဒေလ့လာတဲ့ပညာရွင္ေတြေျပာ ေလ့ရိွတယ္။ လူတစ္ေယာက္ႀကီး ျပင္းလာတဲ့ျဖစ္စဥ္မွာ သူ႔ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕
ထိေတြ႕ဆက္ဆံမႈေတြကေန အမ်ိဳးသားလကၡဏာကုိ လက္ခံခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အမ်ားနဲ႕ထိေတြ႕တဲ့ ဆက္ဆံေရး ေတြ၊
အမိ်ဳးသားေရး လကၡဏာေဆာင္တဲ့ လူမႈေရးတည္ေဆာက္မႈေတြေပၚမွာမူတည္ၿပီး အမ်ိဳးသားလကၡဏာတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္အတြင္းမွာပဲ ဒီလကၡဏာ က ဘယ္ေလာက္ခုိင္တယ္၊ မခိုင္ဘူးဆုိတာလည္း တာသြားျပန္တယ္။

ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ၾကားမွာ သစၥာေစာင့္သိမႈကုိ တံတားထိုးေပးထားတာက “စနစ္” ျဖစ္တယ္။ စနစ္က ႏုိင္ငံသားဆုိတဲ့ အသိကိုသင္ၾကားေပးသလုိ ဒီႏိုင္ငံ
က ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ထိလက္ခံ သလဲဆိုတဲ့ လက္ခံျခင္းနဲ႔ ျငင္းပယ္ ျခင္းဆိုတဲ့ အသိကိုလည္း ဖန္တီးေပးတယ္။ လူမ်ိဳးဘာသာကြဲျပားမႈအေပၚမွာ
ခဲြျခားဆက္ဆံတဲ့စနစ္ ဆိုရင္ ခဲြျခားခံရသူေတြရဲ႕ၾကားမွာ ႏုိင္ငံသားဆိုတဲ့အမ်ဳိးသား လကၡဏာကို သစၥာေစာင့္သိမႈေလ်ာ့သြားေရာ။ စနစ္ကျငင္းပယ္ခံရတဲ့
ႏုိင္ငံသားမွာ ႏုိင္ငံအေပၚ သစၥာရွိမႈဆိုတာလည္း ေလ်ာ့သြားေရာ။ ဒီမုိကေရစီက်တဲ့ အေနာက္ ႏုိင္ငံေတြမွာ အမ်ဳိးသားလကၡဏာ တစ္ရပ္ကိုခံယူၿပီး ႏုိင္ငံအေပၚ
သစၥာရွိၾကတယ္ဆိုတာ စနစ္ကိုယ္တုိင္က ခဲြျခားဆက္ဆံမႈေတြကို နည္းႏုိင္သမွ်နည္းေအာင္ လုပ္ထားလို႔ျဖစ္တယ္။ လက္ေတြ႕မွာ အားလုံးတစ္ေျပးတည္း
မျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာင္ တန္းတူညီမွ်ေရးဆိုတာ အနည္းဆုံးမူအားျဖင့္ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ဒါကေတာ့ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က ႏုိင္ငံသားျဖစ္မႈအတြက္ ခ်ီးေျမႇာက္ေပးတဲ့ အသိ
အမွတ္ျပဳမႈလို႔ ယူဆလို႔ရတယ္။

ႏုိင္ငံေတာ္ဘက္က စနစ္အရ တာ၀န္ေက်႐ုံနဲ႔လည္း မလုံေလာက္ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီ လူ႔အခြင့္အေရး ေတြ ေပးတဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း
ႏုိင္ငံသားအတုေတြတင္မက ကိုယ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ ကိုယ္ျပန္ရန္ ရွာသူေတြ ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၅ လန္ဒန္မွာ ဗုံးခဲြတုိက္ခုိက္ခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း အိမ္ေမြးၿခံေပါက္ မြတ္ဆလင္အစြန္း ေရာက္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ကို အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ စုိးရိမ္လာၾကတယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပမွာရွိတဲ့ မြတ္
ဆလင္ေတြကို ယွဥ္တဲြေလ့လာၿပီး သုေတသနေတြ ျပဳလုပ္တဲ့အခါမွာ ဥေရာပက မြတ္ဆလင္ေတြက ပိုၿပီး အစြန္းေရာက္တဲ့သေဘာကို ေတြ႕ရွိ
ရတယ္။ အဓိကကေတာ့ လစ္ဘရယ္ျဖစ္လြန္းတဲ့ ဥေရာပမွာ Multiculturalism လုိ႔ေခၚတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစုံ၀ါဒကို က်င့္သုံးခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ယဥ္ေက်းမႈႈမ်ဳိးစုံ
ထြန္းကားဖို႔က ဘုံအမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာေပၚဖုိ႔ထက္ ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ခ်ည္းကပ္မႈႈမ်ဳိးကို သုံးခဲ့တာ ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလန္မွာ ေမြးၿပီးႀကီးတဲ့
ဒုတိယမ်ဳိးဆက္ မြတ္ဆလင္ေတြထဲမွာေတာင္ပင္မ ၿဗိတိသွ်ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ေ၀းကြာေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူ႔တို႔ဘာသာ သူတို႔သီးသန္႔ေနၾကတယ္။ က်င့္ႀကံၾက
တယ္။ ၿဗိတိသွ်အမ်ဳိးသားလကၡဏာကို မခံယူၾကဘူး။

အေမရိကန္မွာ မြတ္ဆလင္ ေတြ အစုအေ၀းလုိက္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတြ ရွိေပမယ့္ အားလုံးလိုလုိက တျခား လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေရာေထြးေနထုိင္ၾက တယ္။ ဥေရာပထက္စာရင္
အေမရိကန္မွာ ပိုၿပီး ေရာေထြးယွက္တင္ရွိ တယ္။ အမ်ဳိးသား လကၡဏာျဖစ္တဲ့“အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား”ဆိုတာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခံယူၾကတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္
အၾကမ္းဖက္အဖဲြ႕ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္လႈပ္ရွားတဲ့ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသား မြတ္ဆလင္ဘာသာ၀င္ အခ်ဳိ႕ရွိေပမယ့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ လုံ ၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ေနတဲ့
မြတ္ဆ လင္ေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ အၾကမ္းဖက္သမားဆိုတာ အစြန္းထြက္သက္သက္ေလာက္ပါပဲ။ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာကဲြျပား႐ုံနဲ႔ အမ်ဳိးသား လကၡဏာ မေပ်ာက္သြားပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ဒီေျမမွာေမြး ဒီေျမမွာ ႀကီးၿပီး အတူတကြ ယွဥ္တဲြေနထုိင္ခဲ့တဲ့ မြတ္ဆလင္ဘာသာ၀င္ေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔အထဲမွာ
ျမန္မာႏုိင္ငံသားဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသားလကၡဏာကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္လက္ခံထားသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒီအမ်ဳိးသား လကၡဏာကို ပိုခိုင္မာလာ ဖို႔ဆုိရင္ သူတို႔ေတြ
ကို ႏုိင္ငံေတာ္က ေက်ာသားရင္သားမခဲြျခားတဲ့ စနစ္တစ္ခုနဲ႔ ဆက္ဆံေပးႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာသာေရးကဲြျပားမႈသက္သက္ေၾကာင့္အၾကမ္းဖက္ခံရမႈေတြက
ကာကြယ္ေပးႏုိင္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားလကၡဏာ ခုိင္မာလာတာနဲ႔အမွ် ဘာသာေရးကဲြျပားမႈဆိုတာ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အတားအဆီး
မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားတဲ့ စနစ္တစ္ခု ခုိင္ခန္႔လာတဲ့အခ်ိန္၊ ဘုံအမ်ဳိးသားလကၡဏာေဆာင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားစိတ္ဓာတ္ေတြ ရင့္က်က္လာတဲ့
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္မွာလည္း အက္ဖ္ဘီအုိင္က အာရပ္သူငယ္ခ်င္းလို လူမ်ဳိးဘာသာ မကဲြျပားဘဲ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကို သစၥာရွိတဲ့သူေတြ တုိင္းျပည္
ကာကြယ္ေရးအတြက္ တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္လာၾကမွာပါ။

(ေဆာင္းပါးရွင္ ေဒါက္တာ မင္းေဇာ္ဦးသည္ ကမၻာတစ္၀န္းမွ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲ ၁၁၅ ခုအား ေလ့လာသံုးသပ္က်မ္းျပဳစုခဲ့ၿပီး George Mason
တကၠသိုလ္မွ ပါရဂူဘြဲ႔ရရိွခဲ့သူျဖစ္သည္။ Georgetown တကၠသိုလ္မွ အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးဆိုင္ရာ မဟာ၀ိဇာဘြဲ႔ႏွင့္ George Mason တကၠသိုလ္မွ
ပဋိပကၡသံုးသပ္ေျဖရွင္းမႈ မဟာသိပၸံဘြဲ႔တို႔ရရိွခဲ့သည္။ လက္ရိွ Myanmar Peace Center အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ဒါရိုက္တာအျဖစ္ႏွင့္
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ေနသူျဖစ္သည္။(ယခုေဆာင္းပါးသည္ ေဆာင္းပါးရွင္၏ အာေဘာ္သာျဖစ္ၿပီး မည္သည့္ အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ် ကိုယ္စားမျပဳပါ)။
သုံးေရာင္ျခယ္ Facebook ဖိတ္လ္ မွာကူယူပါသည္
Read More »

ဗ လား? မ လား?



၁၉၈၂ မွာ ဦးေနဝင္းက " မူလ ျမန္မာလူမ်ိဳးအမည္ကို => ဗမာလူမ်ိဳး" ဟု

ေျပာင္းလဲမႈၾကီးရဲ့ အထင္ရွားဆုံးသက္ေသ ေပၚထြက္လာျပီ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ေဆာင္းပါးကေတာ့ အေၾကာင္းအရာဆက္စပ္လို႕ တျခားမွ ကူးယူေဖာ္ျပထားတယ္။

ဗ၊ မ ျပႆနာ
ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နာမည္မွာ ဗမာေနရာကို ျမန္မာနဲ႔ အစားထိုး ေျပာင္း လဲဖို႔ ေျပာၾကတဲ့အသံေတြကို ဒီေန႔ေခတ္မွာ အသစ္တဖန္ျပန္ၾကားလာရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အဲသ လို ေျပာၾက တဲ့ အထဲမွာ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေတြလည္း ပါဝင္လာၾကတဲ့ အတြက္ ဒီကိစၥဟာ ပိုျပီး အေလး အနက္ထားရမယ့္ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီတိုင္းရင္းသား လူငယ္ေတြထင္ေနတာက ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ မပါဘူး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာဆိုမွ သူတို႔ပါမယ္လို႔ ထင္ေနၾက တာကိုး။ ဒီေတာ့့ အဲသလို မဟုတ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ထင္တာဟာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ရွင္းလင္းဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္လာပါတယ္။

သမိုင္း အစဥ္အလာ

ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ABFSU) ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ၁၉၅၁ ခုႏွစ္မွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းျပီး နာမည္ခံခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ထက္အရင္ေစာတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ (ABSU) ကိုေတာ့ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္အျပီး ၁၉၃၆ ခုႏွစ္မွာ ဖြဲ႔စည္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရာရွစ္၊ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုဗဟိန္းတို႔ ေခတ္ပါ။

ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗကသနဲ႔ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ထဲမွာ တိုင္းရင္းသားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ပါဝင္လႈပ္ရွား ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရွမ္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုတင္ဧ (ပင္လုံ)၊ ရွမ္းေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ကိုခင္ေမာင္ၾကီး (လက္ရွိ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု)၊ ရခိုင္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုသာဘန္း (လက္ရွိ ALD ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္တဲ့ ေၾကးမုံဦးသာဘန္း)၊ ကရင္ေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ေစာေဒး ဗစ္သာကေပါ( လက္ရွိ KNU ေခါင္းေဆာင္)၊ ကရင္ ေက်ာင္း သား ေခါင္းေဆာင္ ပဒိုမန္းရွာလာဖန္း( ကြယ္လြန္သူ KNU ေခါင္းေဆာင္)၊ ခ်င္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဆလိုင္း တင္ေမာင္ဦး ( စစ္အစိုးရက ၾကိဳးမိန္႔ေပးသတ္ျဖတ္)၊ မြန္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းစိုးမင္း၊ မင္းအုန္းျမိဳင္ တို႔ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသား ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္အမ်ားအျပားဟာ တကသ၊ ဗကသ၊ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အလံေတြေအာက္မွာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ အဲဒီဗကသ၊ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ သမိုင္းတေလ်ာက္လုံးမွာ ဗ၊မ ျပႆနာကို မၾကားခဲ့ရဖူးပါဘူး။ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာဟာ တိုင္းရင္းသား အက်ဳံးမဝင္ဘူးလို႔ ျငင္းခုန္ ေျပာဆိုမႈမ်ဳိး မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္တိုင္းရင္းသားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ကမွ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတာ တိုင္းရင္းသားမပါဘူးလို႔ သံသယဝင္ခဲ့ပုံ၊ ေစာဒကတက္ခဲ့ပုံလည္း မရပါဘူး။

ဒါ့အျပင္ သမိုင္းဝင္အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာလည္း ဗမာနာမည္ခံယူတဲ့ တျခားႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားအသင္း၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ လူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ တို႔ဗမာအစည္းရုံး၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္၊ ဗမာ့လက္ရုံးတပ္ဖြဲ႔၊ တို႔ဗမာရဲတပ္ဖြဲ႔၊ တို႔ဗမာ ရွပ္နီတပ္၊ ဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္း၊ တို႔ဗမာ ဆင္းရဲသား အစည္းအရုံး၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္သမားအဖြဲ႔၊ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေတာင္သူလယ္သမား အစည္းအရုံး၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား ညီညြတ္ေရး အစည္းအရုံး၊ ဗမာနိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အလုပ္သမားမ်ားအစည္းအရုံး၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား အစည္းအရုံးမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ဆိုရွယ္လစ္ ပါတီ (ျပည္သူ႔ အေရးေတာ္ပုံပါတီ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား ပါတီ တို႔ ဟာ ဗမာနာမည္ခံခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းဝင္ အဖြဲ႔အစည္း ေတြပါ။ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းအားလုံးဟာ ဗမာဆိုတာကို တိုင္းရင္းသားအားလုံး အၾကဳံးဝင္တယ္လို႔ မွတ္ယူသုံးစြဲခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆုိင္ရာ လူငယ္မ်ား အစည္းအရုံးလို၊ ျမန္မာနိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီး လြတ္လပ္ေရး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္လို ျမန္မာနာမည္ ခံယူတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးလည္း မရွိမဟုတ္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးေခတ္ကေန လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ အခ်ိန္အထိ ကာလတေလ်ာက္မွာ ဗမာနာမည္ခံတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကသာ အမ်ားစုျဖစ္ပါတယ္။

ဗကသမွာလည္း ျမန္မာနာမည္ခံယူသုံးႏႈန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ကာလတိုတခုရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဗကသ ဖြဲ႔စည္းကာစ ကနဦးကာလမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကနဦးကာလမွာ နာမည္ သုံးစြဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တည္ျငိမ္မႈ မရွိေသးဘဲ စမ္းသပ္သုံးစြဲခဲ့တယ္လို႔ ယူဆဖြယ္ရာျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၃၆ စတင္ဖြဲ႔စည္းစဥ္ ကေန ၁၉၃၇ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္အထိမွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာလို႔ သုံးႏႈန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၃၇ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းကေန ၁၉၃၈ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း ေလာက္ကာလအတြင္းထုတ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းတခ်ဳိ႔မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာလို႔ သုံးခဲ့တာမ်ဳိးကို ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢလို႔ သုံးတာကို မွတ္တမ္းတခ်ဳိ႔မွာ ေတြ႔ရေပမဲ့ အတိုေကာက္အားျဖင့္ မကသ လို႔ သုံးတာမ်ဳိးေတာ့ မေတြ႔မိပါ။) တႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ၾကာမယ့္ အဲဒီ ကာလတိုတခုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢလို႔ သုံးစြဲတဲ့ စာရြက္စာတမ္းတခ်ဳိ႔ေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ အဲဒီကာလမွာ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စမ္းသပ္ သုံးစြဲခဲ့တယ္လို႔ ယူဆစရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာကို ျပတ္ျပတ္သားသား မခြဲျခားဘဲ ၾကဳံသလို အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ သုံးစြဲခဲ့တာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၁၉၃၈ ကေန ေနာက္ပိုင္း တေလ်ာက္လုံးမွာေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတဲ့ စကားကိုသာ တသမတ္တည္း တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္သုံးစြဲ သြားခဲ့တာေတြ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ေနာက္ထပ္ ၾကားေဖာက္သုံးစြဲတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗကသဟာ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အမည္ကို စမ္းသပ္သုံးစြဲၾကည့္ခဲ့ျပီး၊ သို႔မဟုတ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မထားဘဲ ေရာေႏွာသုံးစြဲျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အျပီး အပိုင္ စြန္႔လႊတ္လိုက္တယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ယူဆႏိုင္ပါတယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ အဲသလို တႏွစ္ေလာက္ သုံးၾကည့္ျပီးေနာက္မွာ ျမန္မာကို အျပီးအပိုင္ စြန္႔လႊတ္ျပီး ဗမာနာမည္ကို ခံယူလိုက္ပါသလဲ။

ေနာက္တခါ အဲဒီေခတ္မွာ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ားအျပားဟာ ဗမာကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သုံးခဲ့ပါရက္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့စကားလုံးဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ ပါမွပါရဲ့လားဆိုတဲ့ သံသယစကားမ်ဳိးကို (ဒီေန႔ေခတ္လို) တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က မေျပာမဆိုခဲ့ၾကတာပါလဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ တႏိုင္ငံလုံးကို ျမန္မာလို႔ မသုံးဘဲ၊ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ပဲ ေခၚေဝၚသုံးစြဲမယ္လို႔ အဲဒီေခတ္က ႏိုင္ငံေရး အရ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးအတြင္းမွာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ျပဌာန္း သတ္မွတ္ခဲ့ေၾကာင္းကို တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းမွာ အခုလို အတိအလင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ…..

“သခင္မ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာျပည္ ဆိုေသာ စကားမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား ေနထိုင္ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟု အဓိပၸါယ္ ေရာက္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုသည္မွာ ျမန္မာပေဒသရာဇ္မ်ားက ေပးေသာ နာမည္ျဖစ္သည္။ မမွွန္ကန္။ ဗမာႏိုင္ငံသည္ ျမန္မာလူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္းေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမဟုတ္။ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ ခ်င္း၊ ေတာင္သူ၊ ပအိုး၊ ပေလာင္၊ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း စေသာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ ေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာျပည္ဟု မသုံး၊ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္ဟု သုံးသည္။ သို႔မွသာ ညီညြတ္မွန္ကန္မည္။ ဗမာႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ဗမာဟု ေခၚသည္။”

လို႔ ရွင္းလင္း ေရးသားထားပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆိုတာဟာ ျပည္မေန ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြကပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံလို႔ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္တဲ့ အတြက္ တိုင္းရင္းသားအားလုံးပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံကို ျမန္မာႏိုင္ငံလို႔ မသုံးဘဲ ဗမာႏိုင္ငံလို႔ သုံးမယ္လို႔ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး က သတ္မွတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း အထင္အရွား ျပသ ေနပါတယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းဟာ ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ကြယ္လြန္တဲ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ တႏိုင္ငံလုံးက သခင္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရန္ကုန္မွာ စုေဝးေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကရာကေနစတင္ျပီး ၁၉၆၈ ခုႏွစ္အထိကာလအတြင္းမွာ တႏိုင္ငံလုံးက သခင္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စုေပါင္းျပီး ေရးသားခဲ့တဲ့ သမိုင္းစာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး သမိုင္းရဲ့ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာပဲ

“ျမစ္ၾကီးနားမွ တို႔ဗမာတေယာက္ အေစာ္ကားခံရလွ်င္ ေယး၊ ျမိတ္၊ ထားဝယ္ မွ တို႔ဗမာမ်ားက ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာၾကပါ”

လို႔ ေဟာေျပာခဲ့ၾကေၾကာင္းကိုလည္း အတိအလင္း ေရးသားထားပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၁၃၃ မွာေတာ့ ဒီလိုေရးထားပါတယ္။

“ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးဟူရာ၌ တို႔ဗမာျပည္ထဲ၌ ရွိေသာ လူမ်ဳိးအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ေဆာင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တို႔ဗမာဟု ေခၚေဝၚသုံးႏႈန္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဟူေသာ စကားမွာ ျမန္သည္၊ မာသည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္ေသာ္လည္း ႏွာသံပါ၍ ေဘာင္က်ဥ္းသည္၊ အားနည္းသည္၊ ရွမ္း၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ပေလာင္၊ ေတာင္သူ၊ ဆလုံ၊ နာဂ၊ ျမန္မာ စေသာ ဗမာတိုင္းရင္းသား အားလုံးကို ျခဳံ၍ ငုံမိေစရန္ ဗမာ ဟူေသာစကားလုံးကို ေရြးသည္၊ အသံထြက္မာေက်ာ၍ သုံးစြဲသည္။ တဖန္ ဘ ကုန္းႏွင့္ ဘမာဟု မေရးပဲ ဗ လခ်ဳိက္ႏွင့္ ေရးျခင္းမွာလည္း၊ ဘ သည္ ရံဖန္ရံခါ ဖ သံ ထြက္သျဖင့္ စိတ္မခ်ရ ေသာေၾကာင့္ ဗလခ်ဳိက္ႏွင့္ ဗမာဟုေရးသည္”

လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။

ျမန္မာ၊ ဗမာ ေဝါဟာရ ဘယ္ကစသလဲ။

ျမန္မာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို အေစာဆုံးေတြ႔ရတာဟာ ပုဂံေခတ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ျမန္မာစာ ပညာရွင္ သမိုင္းပညာရွင္ အမ်ားအျပား သေဘာထားကိုက္ညီၾကပါတယ္။

ဆရာ သိပၸံစိုးရင္ရဲ့ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မွာ ထုတ္တဲ့ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈ သမိုင္း၊ စာမ်က္ႏွာ ၅၆ ကေန ၅၈ အတြင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာက

ျမန္မာဟူေသာ ေဝါဟာရကို ပထမဦးစြာ အေစာဆုံး သကၠရာဇ္ ၄၅၂ (ေအဒီ ၁၁၉၀) ပုဂံျမိဳ႔ ေတာင္ဂူနီေက်ာက္စာတြင္ စတင္ ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုသကၠရာဇ္ထက္ အႏွစ္ ၉၀ ခန္႔ ေစာေသာ က်န္စစ္မင္းၾကီး၏ နန္းတည္မြန္ေက်ာက္စာ (၁၁၀၂ ေအဒီ) တြင္ ျမန္မာကို “မိရမာ” ဟူ၍ ေရးထိုးထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ေအဒီ ၁၃၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ေရးထိုးသည့္ ျမန္မာ ေက်ာက္စာတြင္ “ျမံမာ” ဟူ၍ ေရးထိုးထားသည္ကို အေစာဆုံးေတြ႔ရ၏။ ထို႔ေနာက္ ေက်ာက္စာမ်ားႏွင့္ မင္စာမ်ားတြင္ “ျမန္မာ” “ျမံမာ” “ျမမၼာ” ဟူ၍ေရးထိုးလာၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရျပန္သည္။

တရုတ္ရာဇဝင္ မွတ္တမ္းမ်ားအလိုအားျဖင့္ ေရွးက ျမန္မာႏိုင္ငံကို “ေစာပိုး” ဟူ၍ ေခၚဆိုၾက၍ တရုတ္ဟန္မင္းမ်ား လက္ထက္ (ဘီစီ ၂၀၂- ေအဒီ ၂၆၃) တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို “တန္” ဟူ၍ ေခၚဆိုလ်က္ တရုတ္တန္မင္းမ်ား လက္ထက္ (ေအဒီ ၆၁၈ - ၉၀၇ )တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို “ပိေယာ (ပ်ဴ)” ဟုေခၚဆိုၾကသည္။ ဆြန္မင္းမ်ားလက္ထက္ (ေအဒီ ၉၆၀) တြင္ “မိယင္” ဟုေခၚဆိုသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ ထိုမင္းတို႔လက္ထက္မွ “မိယင္” တို႔သည္ တရုတ္တို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံ သြားလာမႈမ်ား စတင္ျပဳလုပ္ၾကသည္ဟု ဆို၏။ “မိယင္” ဆိုေသာ အမည္မွာ “ျမန္မာ” ဆိုေသာ အမည္ကို အဖ်ားဆြတ္၍ ေခၚဆိုေရးမွတ္ျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သုေတသီမ်ားက ယူဆၾကသည္။ တနည္းအာျဖင့္ ဆိုေသာ္ တရုတ္မင္းတို႔က ေအဒီ ၆၁၈ - ၉၀၇ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ပ်ဴဟူ၍သာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။ “ျမန္မာ” ဟူ၍ ထင္ေပၚျခင္းရွိဟန္မတူေသးေပ။ ျမန္မာတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလာသည္မွာ ေအဒီ ၉၆၀ ခုႏွစ္ခန္႔မွ အစျပဳသည္ဟု ယူဆရပါသည္။ ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္း သမိုင္း အဆိုအရလည္း ပုဂံကို သကၠရာဇ္ ၂၁၁ (ေအဒီ ၈၄၉) ခုႏွစ္တြင္ တည္သည္ဟု ဆိုထားသျဖင့္ ယုတၱိရွိသည္ဟု ဆုိရေပမည္။


ဒီေတာ့ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားဟာ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေပၚလာခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္းထင္ရွားပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေခၚတဲ့ ျမန္မာဟာလည္း အခုျပည္မမွာ ေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးကိုသာ ေခၚၾကတာျဖစ္ျပီး၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ကယား ဆိုတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ မပါေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ဗမာဆိုတဲ့စကားကေရာ ဘယ္တုန္းကေပၚလာတဲ့စကားပါလဲ။ ထူးျခားတာက ဗမာဆိုတဲ့ စကားကို ေက်ာက္စာေတြမွာ အေထာက္အထားနဲ႔ မေတြ႔ရတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ဒီေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ စကားရဲ့ မူလရင္းျမစ္ကေရာ ဘာပါလဲ။ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားကေရာ မူလရင္းျမစ္ကဘာပါလဲ။

ဗမာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားရဲ့ မူလရင္းျမစ္ကို ေလ့လာ ဆန္းစစ္တဲ့အခါ ဆရာအမ်ဳိးမ်ိဳးက အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိး တင္ျပၾကပါတယ္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ သုေတသနအသင္းဂ်ာနယ္ JBRS အတြဲ ၂၃ ၊ အမွတ္ ၂ မွာ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းက အယူကြဲ၊ မူကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေဖာ္ျပျပီး ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးေရာ၊ ဗမာဆိုတဲ့ စကားလုံးေရာဟာ ျဗဟၼာ ဆိုတဲ့ ပါဠိစကားလုံးကဆင္းသက္ လာတဲ့ ေဝါဟာရ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးဟာ အယူအဆကြဲမ်ဳိးစုံ၊ Argument မ်ဳိးစုံကို ေဖာ္ျပျပီး သုံးသပ္ထားတဲ့ ေတာ္ေတာ္ျပည့္စုံတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ (အေသးစိတ္သိလိုသူေတြ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းရဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရွဳၾကပါ။ ရွာေဖြမရသူမ်ား ဗကသနဲ႔ ဆက္သြယ္ ေတာင္းခံႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာဦး ေက်ာ္ထြန္းရဲ့ အယူအဆကို ဒီေန႔ေခတ္ ျမန္မာဘာသာ ေဗဒပညာရွင္ အမ်ားစုက ေထာက္ခံၾကပါတယ္။)

ျဗဟၼာ ဆိုတဲ့ စကားကေန ျဗမၼာ၊ ျဗမၼာကေန ျမမၼာ၊ ျမမၼာကေန ျမန္မာ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလာတယ္လို႔ ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းကဆိုပါတယ္။ ဗမာဆုိတဲ့စကားလုံးဟာလည္း ျဗဟၼာဆိုတဲ့စကားကေန ဗမၼာ၊ ဗမၼာကေန ဗမာျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အိႏၵိယမွာလည္းကြ်န္ေတာ္္တို႔ကို ျဗဟၼာ (အသံထြက္အားျဖင့္ တခ်ဳိ႔က ဗရမာ) လို႔ ေခၚပါတယ္။ အိႏၵိယကုလားေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဗရမာ ေခၚတာကို ၾကားၾကတဲ့ အတြက္ အဂၤလိပ္က ဗမာကို ေခၚတဲ့ အခါ Burma လို႔ R ထည့္ေပါင္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဗမာေတြေခၚတဲ့ အသံကိုသာ အရင္ၾကားရင္ Bamar သို႔မဟုတ္ Bama လို႔ေခၚေကာင္းေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံကလည္း ကြ်န္ေတာ္
တို႔ကို ဖမာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဘမာကေန ဖမာ အျဖစ္ အသံ ေျပာင္းသြားတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါျဖင့္ ေက်ာက္စာေတြမွာ ျမမၼာ၊ ျမံမာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြ႔ရျပီး ဗမာဆိုတဲ့စကားကို မေတြ႔ၾကရတာက ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔စာေပမွာ အေရးနဲ႔ အဖတ္ ကြာျခားေနတတ္တဲ့ “ေရးေတာ့အမွန္ ဖတ္ေတာ့အသံ” ထုံးစံ ထြန္းကားခဲ့ေလေတာ့ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာဟာလည္း အေရးနဲ႔ အဖတ္ကြဲျပားခဲ့တာ ျဖစ္ပုံရတယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ ေရးတဲ့ အခါမွာ ျမန္မာလို႔ပဲ ေရးခဲ့ၾကျပီး ေျပာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဗမာလို႔ပဲ ေျပာခဲ့၊ တြင္က်ယ္ခဲ့ၾကမယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔
ကလည္း ေက်ာက္စာ အေထာက္အထား မေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ ဗမာဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ေပၚတာ သိပ္မၾကာေသးဘူးလို႔ ယူဆၾကတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ၊ ဗမာဟာ ရင္းျမစ္တခု တည္းကေန လာရိုးမွန္ရင္ ျမန္မာက ေရွးပေဝသဏီကတည္းက ေပၚခဲ့ျပီး ဗမာက မေန႔တေန႔ကမွ (ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္းေလာက္မွ) ေပၚတယ္ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ေတာ္ေတာ္ နည္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာက္စာ၊ ေရွးစာ အေထာက္အထား မေတြ႔ရတဲ့ အတြက္ ဗမာဟာ ေနာက္မွ ေပၚတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆထက္ ဗမာဟာ ေျပာစကားမို႔သာ ေက်ာက္စာ၊ ေရွးစာမွာ မေတြ႔ရတာဆိုတဲ့ အခ်က္က ပိုျပီး ျဖစ္ႏိုင္ေျခမ်ားပါတယ္။ အေျပာနဲ႔ အေရးဆိုတာဟာ အေျပာက ပိုေရွးက်တာမို႔ ဗမာကေတာင္ ျမန္မာထက္ေစာခ်င္ေစာႏိုင္ပါေသးတယ္။ အေျပာကပိုေရွးက်တဲ့ အတြက္ ဗမာကပိုေစာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ဳိးကို ေတာ့ ဆရာေမာင္သာႏိုးက ယူဆေၾကာင္း ဘီဘီစီ အလကၤာပုလဲပန္း အစီအစဥ္မွာ ေျပာထားပါတယ္။ ပါဠိအဘိဓါန္ကို နိႆယ ျပန္ဆိုခဲ့တဲ့ က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္ အေက်ာ္အေမာ္တဦး ျဖစ္သူ ေတာင္ေပါက္ ဆရာေတာ္ ဦးစကၡပါလ ကလည္း ဗမာကသာ အမွန္၊ ဗမာကသာ သင့္ေတာ္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းလို႔ယူျပီး သူ႔တသက္လုံးဗမာဆိုတဲ့ မူတမ်ဳိးတည္းကို သာ သုံးႏႈန္းခဲ့ဖူးတာလည္း ရွိပါတယ္။

အထက္အညာေဒသနဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးေတြေနထိုင္တဲ့ ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို သြားၾကည့္ရင္ ဒီအယူအဆမွန္ႏိုင္ေၾကာင္း ပိုမို သိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေက်းလက္ေတြမွာ ျမန္မာလို႔ ေခၚေဝၚသုံးႏႈန္းတာသိပ္နည္းပါတယ္။ ဗမာလို႔သာ ေခၚေဝၚ သုံးႏႈန္းၾကပါတယ္။ (အညာေက်းလက္ေဒသေတြဟာ ဗမာစကား မပ်က္စီးေသး (corrupt အျဖစ္နည္းပါးေသး) တဲ့ အရပ္ေဒသေတြ အျဖစ္ ဘာသာစကား ပညာရွင္ အမ်ားက လက္ခံထားျပီး ျဖစ္ပါတယ္။)

တကယ္ေတာ့ ေရွးပေဒသရာဇ္ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ စာတတ္ေပတတ္ဆိုတာကလည္း ပေဒသရာဇ္ အႏြယ္ေတြ၊ မွဴးမ်ဳိး မတ္မ်ဳိးေတြ ကသာ မ်ားပါတယ္။ သူတို႔ပေဒသရာဇ္ေတြက သာမန္ အရပ္စကား အရပ္ဟန္နဲ႔ ေျပာတာကို ေတာဆန္တယ္ထင္ျပီး စာသံေပသံနဲ႔ ဟန္လုပ္ေျပာ တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္တေလ်ာက္မွာ ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားကို ထီးရိပ္နန္းရိပ္၊ ပေဒသရာဇ္ အရိပ္နင္းတဲ့သူေတြကသာ အသုံးပိုမ်ားၾကျပီး ရပ္ထဲရြာထဲက သာမန္လက္လုပ္လက္စားေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဗမာလို႔သာ ေခၚၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက “ျမန္မာ”ဟာ ပေဒသရာဇ္ေတြ ေပးတဲ့ နာမည္လို႔ ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။ တို႔ဗမာ သခင္ေတြဟာ ပေဒသရာဇ္ေခတ္နဲ႔ သိပ္အေဝးၾကီး အလွမ္းမကြာလွေသးတဲ့ အတြက္ ဒီအခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ တျခားတိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ေတြကို တိုက္ခိုက္ဖ်က္ဆီးျပီး ႏွိပ္စက္ကလူျပဳတာဟာလည္း ပေဒသရာဇ္ေတြသာျဖစ္ျပီး သာမန္အရပ္သားေတြ မပါဝင္တဲ့ အတြက္ “ျမန္မာ”ဆိုတဲ့ ပေဒသရာဇ္နာမည္ဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြနဲ႔ ရန္ျငိဳးရန္စရွိျပီး၊ “ဗမာ”ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ ရန္ျငိဳးအစဥ္အ လာ မရွိဘူးလို႔ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက ယူဆခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ မူလ ရင္းျမစ္ကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာေရာ၊ ဗမာပါ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ မဆိုင္၊ ျပည္မေနလူမ်ဳိးနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ “ဗမာ” ဆိုတဲ့စကားဟာ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကယား၊ ပအိုး၊ ပေလာင္ စတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး ပါဝင္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ ဘယ္တုန္းက စျဖစ္လာတာပါလဲ။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက စျဖစ္လာတာပါ။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ဒီလိုဆိုထားပါတယ္။

“တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသည္ မူလတည္ေထာင္ စဥ္မွစ၍ သမိုင္းတေလွ်ာက္လုံး လူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ညီညြတ္ေရးကို အေလးေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ “တို႔” ဟူေသာ စကား၊ “ဗမာ” ဟူေသာ စကား၊ “ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္” ဟူေသာ စကားတို႔ကို တီထြင္၍ တိုင္းရင္းသား စစ္စစ္ဟူေသာ အမည္နာမ တပ္ဆင္ခဲ့ျခင္းျဖင့္ သိသာ ထင္ရွားေပသည္။”

လို႔ ဆိုထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တီထြင္၍ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အထူးသတိျပဳဖို႔လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ ပေဒသရာဇ္ေတြ သုံးတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလုံးကို တႏိုင္ငံလုံးအတြက္သုံးရင္ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ သေဘာ သက္ဝင္မွာ စိုးလို႔ “ဗမာႏိုင္ငံ” ဆိုတဲ့ အသုံးကို တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက တီထြင္ သုံးစြဲခဲ့ တယ္လို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက တီထြင္တယ္လို႔ေတာ့ ဆိုလိုတာ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗမာဆိုတာ တႏိုင္ငံလုံး တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ဆိုတာဟာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးက ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ “ျပဌာန္း အသုံးအႏႈန္း” ျဖစ္ပါတယ္။ ျပဌာန္းျခင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာလည္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ပေဒသရာဇ္မ်ားသုံးစြဲခဲ့ျပီး ပုဂံေခတ္ကတည္းက ျပည္မေနလူမ်ဳိးနဲ႔ ယွဥ္တြဲ ထင္ရွားလာတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကို သုံးျခင္းအားျဖင့္ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ၊ မဟာျမန္မာဝါဒ က်င့္သုံးရာ မက်ေစခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံ၊ ဗမာျပည္ဆိုတဲ့ စကားဟာ စတင္သုံးႏႈန္းလာကတည္းက ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီး လႊမ္းမိုးေရး ဝါဒကို ဆန္႔က်င္တဲ့ စိတ္ဓါတ္၊ လူမ်ဳိးစုအားလုံး ညီညြတ္ေရးကို ေရွ႔ရွဳတဲ့ စိိတ္ဓါတ္နဲ႔ ေပၚေပါက္လာတယ္လို႔ အတိအက် မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးရဲ့ အဲဒီမူကိုပဲ အထက္မွာ ဗမာနာမည္သုံးခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြက လက္ခံက်င့္သုံးၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို လက္ခံက်င့္သုံးၾကတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (ဗကသ) နဲ႔ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဗကသမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္) တို႔လည္း အပါအဝင္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရာေထြးသုံးစြဲလာၾကျခင္း

နယ္ခ်ဲ႔ေတာ္လွန္ေရး ကာလတေလ်ာက္လုံးမွာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးရဲ့ “ဗမာသည္ တိုင္းရင္းသား အပါအဝင္ တႏိုင္ငံလုံး” မူကို စြဲစြဲျမဲျမဲ က်င့္သုံးလာၾကေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အထူးသျဖင့္ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံး ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို အေလးအနက္ မစဥ္းစားဘဲ အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ သုံးစြဲလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗမာဆိုတဲ့စကားကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ျပီး ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ ျပန္လည္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ အသက္သြင္းခ်င္တဲ့ အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေျပာင္းလဲ သုံးစြဲ လာၾကတယ္ လို႔ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း မတိုင္ခင္ကာလေတြမွာ သက္ေသ အေထာက္အထား မေတြ႔ရပါဘူး။

ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္ကို သိသိသာသာ ျပန္လည္သုံးစြဲလာတာက ၁၉၄၇ ခုအေျခခံဥပေဒမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒေရး ဆြဲရာမွာ ႏိုင္ငံရဲ့ နာမည္ကို အေလးအနက္စဥ္းစားခဲ့ပုံမရပါဘူး။ အျငင္းပြားမႈ တစုံတရာ ရွိခဲ့ေၾကာင္းလည္း အေထာက္အထား မေတြ႔ရသလို အေလးအနက္ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားမ်ဳိးလည္း မေတြ႔ရပါဘူး။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး မူကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပုံရပါတယ္။ အဂၤလိပ္ အေမြခံျပီး အဂၤလိပ္ သုံးလက္စနာမည္ကိုပဲ လြယ္လြယ္ဆက္ခံ မွည့္ေခၚလိုက္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ အေမြခံျပီး အလြယ္သုံးလုိက္တယ္လို႔ ေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၂၂ မွာ အခုလို ေရးသားထားတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဟူေသာ စကားရပ္တို႔သည္ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ စီရင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဥပေဒ၌ ပါရွိေသာ အဓိပၸါယ္မ်ဳိးကိုေဆာင္သည္။

အဂၤလိပ္ေခတ္တေခတ္လုံးမွာ အဂၤလိပ္အစိုးရက Burma ျမန္မာျပည္ လို႔ ကို႔လို႔ကန္႔လန္႔သုံးခဲ့တဲ့ အသုံးကို ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒက လြယ္လြယ္ပဲ အေမြခံခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ဟာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ Burma ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို အသက္သြင္းခ်င္တဲ့ အတြက္ တမင္သက္သက္လုပ္ခဲ့ သလားဆိုတာကိုေတာ့ သက္ေသ အေထာက္အထားျပသစရာ မရွိပါဘူး။ သေဘာရိုးနဲ႔ပဲ အဂၤလိပ္အေမြကို အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ဆက္ခံလိုက္တယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။

အဲဒီကေနေနာက္ပိုင္း ဖဆပလ ေခတ္တေလ်ာက္လုံးမွာလည္း ဗမာ၊ ျမန္မာေဝါဟာရ ကို ႏိုင္ငံေရး လက္နက္တခုအေနနဲ႔ ထုတ္သုံးတာ မေတြ႔ရေသးပါဘူး။ ျမန္မာနဲ႔ ဗမာကို မူမရွိဘဲ အုတ္အေရာေရာ၊ ေက်ာက္အေရာေရာ ေရာေႏွာသုံးစြဲခဲ့တာမ်ဳးိကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဗမာကေန ျမန္မာကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ လကၡဏာတခ်ဳိ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထင္ရွားဆုံး ဥပမာကေတာ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အျဖစ္ မသိမသာ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္တာကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢကိုလည္း ဖ်က္ဆီးလိုက္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ သူ႔ဘဝတေလ်ာက္လုံး ေက်ာင္းသား သမဂၢမွာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာ မရွိသူမို႔ တကသ၊ ဗကသေတြ အေပၚမွာ ဝန္တိုစိတ္ရွိပါတယ္။ ဗကသရဲ့ ၾကီးမားတဲ့ အစဥ္အလာကိုလည္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ပါဝင္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သခင္ရွဳေမာင္နာမည္ဟာလည္း ဂ်ပန္သြားကာနီးက်မွ အေရးေပၚေကာက္တပ္လိုက္တဲ့ သခင္နာမည္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ဂ်ပန္ကို လိုက္ပါသြားခြင့္ရတာကလည္း သူ႔ရဲ့ ဦးေလးျဖစ္သူ သခင္ညီ မက်န္းမာလို႔ လူစားထိုး လုိက္ပါခဲ့ရ တာသာျဖစ္ပါတယ္။ (ကိုကိုေမာင္ၾကီးေရးတဲ့ တရံေရာအခါတြင္ ၾကည့္ပါ) သူမပါခဲ့တဲ့ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ အစဥ္အလာကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ လိုလားႏွစ္သက္မႈ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိအေျခအေန မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဗမာအစား၊ ျမန္မာကို တျဖည္းျဖည္း အစားထိုးလာပါတယ္။ ဗမာနာမည္နဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း ေမွးမွိန္ေအာင္ လုပ္ပါတယ္။ တျခား တဘက္မွာ လည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို တျဖည္းျဖည္း က်င့္သုံးလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗမာအစား ျမန္မာကို အစားထိုး ေျပာင္းလဲလိုက္ ေၾကာင္းေတာ့ တရားဝင္ နာမည္တပ္ ေၾကညာတာမ်ဳိး လုပ္တဲ့ အထိ အတင့္မရဲခဲ့ပါဘူး။

တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသမိုင္းကို ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝတဲ့အခါ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္းမွာပါတဲ့ ဗမာ၊ ျမန္မာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ဟာ မဆလရဲ့ “ျမန္မာ” နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ၾကီးဆန္႔က်င္ေၾကာင္းေပၚလြင္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးသမိုင္း စာအုပ္ထဲက ဗမာ၊ ျမန္မာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ေအာက္ေျခမွတ္စု အျဖစ္နဲ႔ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ အဓိပၸါယ္ရွင္းလင္းခ်က္ စာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ၁၈ မွာပါတဲ့ စာပိုဒ္ကို ထည့္သြင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွတ္စုက..

“ျပည္ေထာင္စု ဆိုရွယ္လစ္ သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဟုေခၚထားျခင္းမွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုံတို႔ စုေပါင္းေနထိုင္သည့္ ျပည္နယ္ႏွင့္ တိုင္းမ်ား ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျပည္ေထာင္စုႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း သမိုင္းအစဥ္တေလွ်ာက္ ေျမွာ္မွန္းခဲ့ၾကသည့္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို ျမဲျမံ ခိုင္မာစြာ တည္ေဆာက္ က်င့္သုံးသြားမည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရင္စနစ္ျဖင့္ အုပ္စိုးေသာ ႏိုင္ငံမဟုတ္ပဲ၊ လုပ္သားျပည္သူတို႔ အာဏာ ပိုင္စိုးေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားကို သိမ္းက်ဳံးေပါင္းရုံး၍ ေခၚဆိုသည့္ ျမန္မာဟူေသာ လူမ်ဳိးမ်ား မွီတင္းေန ထိုင္ရာ ႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားေစရန္ျဖစ္သည္”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအားလုံးကိုယ္စားျပဳျပဌာန္းထားတဲ့ ဗမာစကားလုံးအစား၊ ျမန္မာ လူမ်ဳိးၾကီးစိုးေရး ကိုသာ လိုလားေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ျမန္မာကို တုိင္းရင္းသားအားလုံးကိုယ္စားျပဳ သုံးစြဲသင့္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အက်ဳိးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းမျပႏိုင္တာကို လည္း ထင္းထင္းၾကီး ျမင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းဟာ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေျပာင္းျပန္ မလွန္ရဲေသး တာကိုလည္း သတိျပဳရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး သမိုင္းကာလနဲ႔ သိပ္အလွမ္းမကြာေသးတဲ့ အတြက္၊ သိမွီသူေတြ သိပ္မ်ားေသးတဲ့ အတြက္ မလွန္ရဲေသးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို အဓိပၸါယ္အတိအက် ခြဲျခား ျပဌာန္း သတ္မွတ္တာမ်ဳိး မလုပ္ဘဲ သူ႔သက္တမ္းတေလ်ာက္မွာ မသိမသာပဲ ဆက္လက္ ေရာေထြး သုံးစြဲသြားခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး ပေယာဂ ဝင္လာျခင္း

တကယ္တန္း ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းၾကီး ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ရုံသာမက ဗ၊ မ အေျပာင္းအလဲကို ႏိုင္ငံေရး လက္နက္ အျဖစ္ အသုံးခ်ခဲ့သူကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ့ လူယုံတပည့္ေက်ာ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္အေရး ေပၚလာလို႔လည္း ထုတ္သုံးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အခြင့္အေရး ေပၚလာပုံက ဒီလိုပါ။

၁၉၈၈ မတ္လမွာ ဖုန္းေမာ္ အေရး အခင္း ေပၚလာေတာ့ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားခဲ့သူ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ အခုပါတီေထာင္ထားတဲ့ ကိုေအးလြင္တို႔၊ ေျမလတ္ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္းတို႔ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၆ ရက္ တံတားနီ အေရး အခင္းမွာ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ ကိုေအာင္မ်ိဳးတင့္ ၊ ကိုညိဳထြန္း၊ ကိုတင္ေအး စတဲ့သူေတြ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၇ ရက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲဲမွာ စစ္တပ္က ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းဝိုင္း ပိတ္ဆို႔ျပီး ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးတဲ့ အထဲမွာ ကိုမင္းေဇယ်ပါဝင္ခဲ့ပါ တယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရရင္ မတ္လ လႈပ္ရွားမႈမွာ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သူတခ်ဳိ႔ဟာ ေစာေစာစီးစီး အဖမ္းခံခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဇြန္လ ေျမနီကုန္းလႈပ္ရွားမႈမွာေတာ့ ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္၊ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ မိုးသီးဇြန္၊ ေအာင္ဒင္တို႔ ပါဝင္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကပါတယ္။ မတ္လမွာ အဖမ္းမခံရဘဲ လြတ္ေနေသးတဲ့ ညိဳထြန္းလည္း အဲဒီ အဖြဲ႔နဲ႔ အတူ ပါလာပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဒုတိယ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ အသုတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔မွာ အဖမ္းခံထားရတဲ့ ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ိဳးေနာင္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုေအးလြင္ စတဲ့ ပထမအုပ္စု ျပန္လြတ္လာၾက ပါတယ္။ မႏၱေလးေဆာင္မွာ ရုံးခန္းဖြင့္ပါတယ္။

မတ္လ ၂၈ ရက္ သမဂၢရင္ျပင္မွာ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗကသ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ျပန္လည္ ဖြဲ႔စည္းတဲ့ အခါ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ ကိုေအာင္ဒင္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ဟာ အလုပ္အမႈေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာၾကျပီး ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုေအးလြင္ စတဲ့ ပထမအသုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနအေပၚမွာ သေဘာထားကြဲလြဲၾကျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား ဖြဲ႔စည္းေရးေကာ္မတီ မကသဖ ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ မကသ ရဲ့ ေရွ႔ေျပးျဖစ္လာပါတယ္။ ဇြန္လအုပ္စုေတြဟာ ဗကသ ျဖစ္လာျပီး၊ မတ္လအုပ္စုထဲက တခ်ဳိ႔ဟာ မကသ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနရပ္အရ ေျပာရရင္လည္း ဇြန္လအုပ္စု အမ်ားစုဟာ သကၤန္းကြ်န္း၊ ေတာင္ဥကၠလာဘက္မွာ ေနၾကျပီး မတ္လ အုပ္စု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စမ္းေခ်ာင္းဘက္မွာ ေနၾကပါတယ္။ သူ႔အုပ္စုေလးနဲ႔သူ သီးျခားလိုလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ဒီလို သေဘာထားကြဲျပားေနတာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က ႏိုင္ငံေရး လက္နက္ အျဖစ္ အခြင့္အေရးယူ အသုံးခ်ျပီး ေက်ာင္းသားေတြ ပုိကြ
ုိကြဲေအာင္လုပ္ပါေတာ့တယ္။ တႏိုင္ငံလုံးက ေက်ာင္းသားထုၾကီးပါ ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားေအာင္အထိ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၾကီးၾကီးမားမားထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ မလိမၼာခဲ့ရင္ ေက်ာင္းသားထုၾကီးၾကားမွာ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ရပ္ေတြေတာင္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အထိ အႏၱရာယ္ၾကီးႏိုင္တဲ့ ဧရာမ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၾကံမႈၾကီးတခုပါ။ ( အခု ၂၀၁၂ ခုထဲမွာ အလားတူ ေနာက္ထပ္လုပ္ၾကံမႈမ်ဳိး အတြက္ ေျခလွမ္းျပင္လာတာကိုလည္း ေတြ႔ေနရျပီျဖစ္ပါတယ္။)

အဲဒီတုန္းက လုပ္ၾကံပုံက ဒီလိုပါ။ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းျပီး သူတို႔ အာဏာ မခိုင္မာေသးခင္၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ျပည္သူလူထုေတြ ေနာက္တခါ အုံၾကြ ဆန္႔က်င္လာမွာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေခၚျပီးေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ပထမ အဆင့္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ့ တပည့္ ဗိုလ္မွဴးလွသန္းက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေတြ႔ဆုံျပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢ တရားဝင္တည္ေထာင္ခြင့္ ေပးမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ကို မယုံၾကည္တဲ့ အတြက္ အဲဒီေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကို ရာဇဝတ္ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သည္မွ တပါး တျခား ျပစ္မႈနဲ႔ ဖမ္းဆီးအေရးယူတာမ်ဳိး မလုပ္ပါဘူးလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြအားလုံးရဲ့ နာမည္ပါဝင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ စာမူရင္းကို သုံးေစာင္လက္မွတ္ေရးထိုးေပးတဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြ ခြဲျပီး သိမ္းဆည္းခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ နဲ႔ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခဲ့ၾကသူေတြထဲမွာ ကိုမင္းေဇယ်၊ ကိုေဌးၾကြယ္၊ ကိုဝင္းၾကြယ္၊ ကိုေက်ာ္ႏိုင္မင္း၊ ကိုညိဳထြန္း၊ ကိုလွမ်ဳိးေနာင္၊ မခင္ဥမၼာ၊ ကိုေအးလြင္၊ မခင္မာေဝ၊ ကိုေဇာ္မင္း တို႔ အပါအဝင္ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၂၈ ေယာက္ လို႔ထင္ပါတယ္၊ သြားေတြ႔ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုၾကီး၊ ကိုမိုးသီး၊ ကိုေအာင္ဒင္တို႔က သြားမေတြ႔ခဲ့ၾကပါဘူး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က မကသ နာမည္နဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႔စည္းဖို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနရာနဲ႔ ေထာက္ပံ့မႈ တခ်ဳိ႔ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဗကသကို တရားဝင္ အသိအမွတ္မျပဳဘဲ၊ မကသကိုသာ တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားအုပ္စု ႏွစ္အုပ္စုကို ပိုျပီးကြဲေအာင္ သပ္လွ်ိဳလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ မကသေတြ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ေပါင္းသလား။ ေထာက္လွမ္းေရးကို ဒူးေထာက္ခဲ့သလား။ ေထာက္လွမ္းေရး ကဘာ့ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ေထာက္ပံ့သလဲ။ စသည္ျဖင့္ သံသယေတြလည္း ထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္တာပါ။

အေကာက္ဥာဏ္သုံးျပီး အဖြဲ႔အစည္းေတြၾကားထဲဝင္ သပ္လွ်ိဳျဖိဳခြဲတဲ့ေနရာမွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ အကြဲပိုၾကီးေအာင္ အားျဖည့္တဲ့ အေနနဲ႔ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ေမလမွာ ႏိုင္ငံေရးလက္နက္ကို ထုတ္သုံးပါတယ္။ ျပည္မေနလူမ်ဳိးကို ဗမာလို႔ေခၚရမယ္၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ခ်င္း စတဲ့ တိုင္းရင္းသား အားလုံး အပါအဝင္ တႏိုင္ငံလုံးေနလူေတြအားလုံးကိုေတာ့ ျမန္မာလို႔ ေခၚရမယ္လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က အမိန္႔ထုတ္ျပီး အစဥ္အလာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလို ေျပာင္းျပန္လွန္သလဲ။ အေျဖကရွင္းရွင္းေလးပါ။

၁။ ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ အကြဲအျပဲကို ၾကီးသထက္ၾကီးေအာင္ လုပ္တာပါ။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ ကြဲဖို႔ ဆိုတာထက္ ေက်ာင္းသားထုၾကီးပါ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးၾကီးမားမားထားျပီး လုပ္တာပါ။
၂။ ဗမာႏိုင္ငံလုံး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ တို႔ဗမာအစည္းရုံးတို႔ရဲ့ အစဥ္အလာကို က်ဥ္းေျမာင္း ေသးသိမ္သြားေအာင္ လုပ္တာျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ တိုင္းရင္းသားနဲ႔ မဆိုင္သေယာင္ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္တာပါ။

အဲဒီတုန္းက “ဗ” မွန္သမွ်ကို အကုန္ “မ” နဲ႔ အစားထိုး ေျပာင္းလဲေရးကို စစ္ဆင္ေရး တခုလိုလုပ္လိုက္တာဟာ ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိေနာက္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ “ဗ” မွန္သမွ်ကို “မ” နဲ႔ လိုက္အစားထိုးလို႔ ဗကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ညိဳထြန္းက မခံႏိုင္ျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခင္ညြန္႔လုပ္ပုံနဲ႔ေတာ့ ဗုဒၶေတာင္ မုဒၶ ေျပာင္းရ ေတာ့မလို ျဖစ္ေနျပီလုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က စကားလုံးနည္းနည္း ျဖတ္ညွပ္ကပ္လုပ္ ၊ လိုရာဆြဲျပီး ဗုဒၶကို မုဒၶဟုေခၚသူ ညိဳထြန္း ဆိုျပီး သတင္းစာထဲမွာ ေခါင္းစီးစာလုံးမဲၾကီးနဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့ပါေသးတယ္။

တကယ္တန္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မကသေတြဟာလည္း ေက်ာင္းသားထုကို သစၥာေဖာက္သူေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ထင္ရွားလာပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ဟာ သူကိုယ္တိုင္ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ လက္မွတ္ထိုး ေပးထားတဲ့ ကတိကို ဖ်က္ျပီး သူမဖမ္းဘူးလို႔ အာမခံထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံးကို သိမ္းက်ဳံးဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။ မကသေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ေရွ႔ဆုံးက အဖမ္းခံၾကရပါတယ္။ ဗကသေတြလည္း အဖမ္းခံရပါတယ္။ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈ အမ်ဳးိမ်ဳိးကို ခံရပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ဆိုတာ ေပးထားတဲ့ ကတိဘယ္ေတာ့မွ မဖ်က္ဘူးလို႔ ဒီေန႔ စစ္ဗိုလ္ေတြ အေျပာၾကီး ေနၾကေပမဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ သူတို႔ ေပးထားတဲ့ ကတိကို ဖ်က္ခဲ့ၾကတာဟာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားလွပါတယ္။

စာေပစိစစ္ေရးကလည္း ဗမာျမန္မာကို ေစာင့္ျပီး စိစစ္ေရးလုပ္ပါတယ္။ ထုတ္ေဝျပီးသားျဖစ္တဲ့ ဆရာ ေမာင္သာႏိုးရဲ့ ဗမာစာ၊ ဗမာစကား စာအုပ္ေတာင္မွ ေနာက္တၾကိမ္ထုတ္ေတာ့ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားလို႔ ေျပာင္းခိုင္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အာဏာသုံးျပီး သူတို႔ျပဌာန္းခ်က္ကို လူေတြ စြဲသြားေအာင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္အစိတ္က်င့္သုံးခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဒီေန႔ေခတ္ တိုင္းရင္းသားလူငယ္ေလးေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ရဲ့ ေျပာင္းျပန္ျပဌာန္းခ်က္ကိုပဲ အမွန္လို႔ထင္လာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေမြးကတည္းက ဒီအတိုင္းေတြ႔လာရတာကိုး။

စစ္အာဏာရွင္ရဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ အဖြဲ႔အစည္း မဟုတ္ဘဲ၊ ျပည္မေနလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ တိုင္းရင္းသားေတြ အထင္မွားေအာင္ သပ္လွ်ိဳခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါတြင္မကဘဲ ေနာင္ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဗ၊မ ျပႆနာ အေမြဆိုးကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ျပီး ေက်ာင္းသားေတြၾကားထဲမွာ အကြဲေၾကာင္း ဆက္တိုက္ေပၚေနေအာင္ ရည္ရြယ္တာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျခဳံငုံျပီး ေျပာရရင္ “ဗမာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူဟာ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အေျခခံေပၚမွာ စတင္သုံးစြဲလာတဲ့ မူျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဂုဏ္ေရာင္ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းတန္ဖိုးကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ “ျမန္မာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူ ကေတာ့ လူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ ေသြးခြဲသပ္လွ်ဳိခဲ့တဲ့ သမိုင္းကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။

“ဗမာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူဟာ တို႔ဗမာ အစည္းအရုံးမူျဖစ္ပါတယ္။ “ျမန္မာသည္ တႏိုင္ငံလုံး” မူ ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ မူျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ နာမည္သည္ပင္ စစ္အာဏာရွင္ အေငြ႔အသက္၊ ပေဒသရာဇ္ အေငြ႔အသက္လႊမ္းျခဳံေနတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္အစား၊ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ကိုယူသင့္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လူမ်ဳးိစုံေသြးစည္းညီညြတ္ေရး အစဥ္အလာနဲ႔ မွည့္ေခၚထားတဲ့ ဗမာကသာ အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေရးရင္လည္း Bamar သို႔မဟုတ္ Bama လို႔သာ ေရးသင့္ပါတယ္။

ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ေရာ၊ ျမန္မာဆိုတဲ့နာမည္ေရာဟာ ရင္းျမစ္ကိုၾကည့္ရင္ ျပည္မေနလူမ်ဳိးစုနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့အတြက္ နာမည္ႏွစ္မ်ိဳးလုံးကို မၾကိဳက္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိးလည္း တိုင္းရင္းသားေတြၾကားမွာ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၉၉၀ ဝန္းက်င္ ကစျပီး ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဝန္းက်င္အထိ မာနယ္ပေလာ အားေကာင္းစဥ္ကာလတုန္းက ဒီမိုကရက္တစ္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ DAB ကဦးစီး က်င္းပတဲ့ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းပုံ ျပန္လည္ေရးဆြဲေရး အစည္းအေဝးေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံအမည္ ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲ တခုပါဝင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာေရာ၊ ဗမာပါ မပါေအာင္ ေရွာင္ျပီး ေရႊျပည္ဗိမာန္၊ ေရႊႏိုင္ငံ၊ သံလြင္ဧရာ၊ ေဇယ်ာသီရိ ဆိုျပီး နာမည္ အမ်ဳိး မ်ိဳး စမ္းေပးၾကည့္ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ေပးတဲ့ နာမည္ေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မၾကိဳက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ နာမည္ေတြက သေဘၤာနာမည္လိုလို၊ ကားဂိတ္နာမည္ေတြလိုလို အမ်ားစိတ္ထဲမွာ ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကိဳက္ႏိုင္တယ္ဆိုေစဦးေတာ့၊ အဲဒီနာမည္ေတြဟာလည္း ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း တရားဝင္ႏိုင္ငံနာမည္ ဆိုတာဟာ အသံထြက္ တမ်ဳိးတည္းပဲ ျဖစ္သင့္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ဘာသာစကားတမ်ဳိးတည္းနဲ႔ပဲ ေပးရေတာ့မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာအရိပ္နဲ႔ လြတ္ေအာင္ ခ်င္းစာ၊ ရွမ္းစာ၊ မြန္စာ၊ ကခ်င္စာနဲ႔ နာမည္ေပးမယ္ဆိုရင္ေရာ၊ တိုင္းရင္းသား အားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္မွာပါလား။ ဒါမွ မဟုတ္ အဂၤလိပ္လို ေပးဦးမလား။ ဒါဆိုရင္ ပိုေတာင္ ဆိုးပါဦးမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီေလာက္အထိ အသစ္ထြင္ဖို႔ စဥ္းစားခ်က္ဟာ နာမည္ဆိုတဲ့ ပညတ္အေပၚ အယူသီးလြန္းရာက်တဲ့ သေဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ပညတ္က အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး သေဘာထား၊ ႏိုင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ထားရွိတဲ့ ေစတနာကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစု စည္းလုံးညီညြတ္ေရးကို ရည္ရြယ္ျပီး တီထြင္သုံးစြဲထားတဲ့ သမိုင္း အစဥ္အလာေကာင္းတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး အပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေခၚဆိုထိုက္တဲ့ အသင့္ေတာ္ဆုံးနာမည္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ တျခားႏိုင္ငံေတြရဲ့ နမူနာကိုလည္း ၾကည့္ပါ။ ဂ်ာမနီမွာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစု ဂ်ာမန္ေတြရဲ့ နာမည္ကိုပဲ ႏုိင္ငံ နာမည္ ေပးထားပါတယ္။ ရုရွားမွာလည္း ရုရွားလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္း ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ မတိုင္ခင္နဲ႔ ဆိုဗီယက္လြန္ကာလမွာ သူ႔ႏိုင္ငံနာမည္ကို ရုရွားလို႔ ေပးထား တာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘာမွ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ မတက္ပါဘူး။ ထို္င္းႏိုင္ငံ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွားတို႔ဟာလည္း အလားတူ ေနာက္ထပ္ဥပမာေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ သူတို႔မွာလည္း သမိုင္းမွာ အသာရခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိး၊ အေရအတြက္ မ်ားတဲ့ လူမ်ဳိးရဲ့ နာမည္က ၾကီးစိုးသြားတာပါ။ ဒါမ်ဳိးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာတင္မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ သမိုင္းထဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ ရလဒ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔မွာ ျပႆနာမတက္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ျပႆနာတက္တာက ဘာ့ေၾကာင့္ပါလဲ။ အဓိကက လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ပါ။ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ လူမ်ဳိးစုေတြအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အစိုးရက လူမ်ဳိးေရးဖိႏွိပ္မႈေတြ လုပ္ထားလို႔ပါ။ အႏွစ္သာရ ျဖစ္တဲ့ အဲဒီႏိုင္ငံေရးကို ေျပာင္းလဲႏိုင္ဖို႔က လိုရင္းပါ။ နာမည္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေစာေစာက ေျပာသလို ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္း၊ သမိုင္းအစဥ္အလာေကာင္းတဲ့ ဗမာဆိုတဲ့ နာမည္ကို ခံယူသင့္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစု အေပၚမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေစတနာလည္း မေကာင္း၊ သမိုင္းအစဥ္အလာလည္း မေကာင္းတဲ့ ပေဒသရာဇ္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြသုံးတဲ့ “ျမန္မာဟာ လူမ်ဳိးအားလုံး အၾကဳံးဝင္တယ္” ဆိုတဲ့မူဟာ မႏွစ္ျမိဳ႔စရာ နာမည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔လည္း “ဗမာ” နာမည္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္၊ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ခံယူဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုလို “ဗ” နာမည္ ရဲရဲ ခံယူဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ “ဗ” နဲ႔ “မ” ကြဲျပားခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔နဲ႔ ကိုမင္းေဇယ်တို႔ ၾကားမွာရွိခဲ့တဲ့ ျပႆနာေဟာင္းကို အစျပန္ေဖာ္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ အတိအလင္း ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။ ျပႆနာ အစျပန္ေဖာ္တာ မဟုတ္သလို ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ဘက္ကို ဘက္လိုက္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အားလုံး အတူတကြ တိုင္းျပည္အေရး ေဆာင္ရြက္ၾကသူေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အတြက္ ဘယ္သူ႔ဘက္မွလည္း လိုက္စရာမလိုပါဘူး။

“ဗ” နာမည္ခံယူတာဟာ ျပႆနာကို အစေဖာ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာကို အဆုံးသတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေနာင္ မ်ဳိးဆက္ေတြလက္ထဲမွာ ဒီျပႆနာပါမလာေတာ့ေအာင္ အဆုံးသတ္တာပါ။ ကြဲ အေမြကို လက္ဆင့္မကမ္းခ်င္လို႔ ဒီမွာ အဆုံးသတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ့ထက္ ပိုအေရးၾကီးတဲ့ စကားကို ဆိုရရင္ ဗ၊မ ျပႆနာရဲ့ အဓိက ႏိုင္ငံေရး ဝိေရာဓိဟာ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဗကသ၊ မကသ အုပ္စုႏွစ္စုၾကားက ဝိေရာဓိက အဓိက မဟုတ္ဘူး။ ဗကသ၊ မကသ ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဒီျပႆနာစခဲ့တာျဖစ္ေပမဲ့ တကယ့္ ဝိေရာဓိ တကယ့္ ပဋိပကၡက ဒီ့ထက္ပိုၾကီးက်ယ္ပါတယ္။

တကယ့္အဓိက ဝိေရာဓိက စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ့ “မ” နဲ႔ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးရဲ့ “ဗ”၊ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကုိဗဟိန္းတို႔ရဲ့ “ဗ” ၾကားက ဝိေရာဓိ ၊ စစ္အာဏာရွင္ကိုယ္စားျပဳ “မ” နဲ႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစုံကိုယ္စားျပဳ “ဗ” ၾကားက ဝိေရာဓိေတြကသာ တကယ့္ဝိေရာဓိ၊ တကယ့္ ပဋိပကၡျဖစ္ပါတယ္။

ဗကသနာမည္ ခံယူဖို႔လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာတာဟာ

၁။ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ကိုဗဟိန္းတို႔ခံယူခဲ့တဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာ၊ ေက်ာင္းသားထုၾကီးတခုလုံးက မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း ခံယူခဲ့တဲ့ သမိုင္းအစဥ္အလာကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကိုယ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔၊
၂။ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးက အတိအလင္း ေၾကညာ ျပဌာန္းထားတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ခိုင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိဘဲ ဆန္႔က်င္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္လို႔၊
၃။ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ သမိုင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္တဲ့လုပ္ရပ္ကို မေထာက္ခံႏိုင္လို႔၊
၄။ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ ျမန္မာ မဟာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒကို လက္မခံႏိုင္လို႔၊
၅။ ဗကသကို တမင္သက္သက္ က်ဥ္းေျမာင္းေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္ေဆာင္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္တို႔ရဲ့ ဦးခ်ဳိးတဲ့ လုပ္ရပ္ကို ဒူးေထာက္လက္ခံတာမ်ဳိး မလုပ္ႏိုင္လို႔

ဆိုတဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာ၊ ျမန္မာျပႆနာဟာ ျပည္ေထာင္စုၾကီး တခုလုံးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗကသမ်ား အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆိုတာဟာလည္း ေက်ာင္းသားထုၾကီး တခုလုံးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ နာမည္ပါ။ သမိုင္းအစဥ္အလာၾကီးမားလွတဲ့ ဒီနာမည္ အေပၚမွာ ေက်နပ္မႈမရွိဘူးဆိုရင္ျဖင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စည္းရုံးေျပာဆိုခြင့္ရတဲ့ အေျခအေနတခုေအာက္မွာ စာေပပညာရွင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ေတြ၊ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေၾကအလည္ ပါဝင္ေဆြးေႏြးျပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားထုညီလာခံၾကီးေခၚယူျပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းသား အားလုံးဆႏၵခံယူပြဲၾကီးလုပ္ျပီးမွသာ ေျပာင္းလဲသင့္ပါတယ္။ ဗကသနာမည္ကို ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လြယ္လြယ္ေျပာင္းဖို႔ ဆိုတာဟာ မၾကံေကာင္း မစည္ရာ ကိစၥၾကီးပါ။

Credit To သိန္းေဇာ္ျမင့္
Read More »

လူငယ္ေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္အရာႏွစ္မ်ိဳး


Photo: လူငယ္ေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္အရာႏွစ္မ်ိဳး
======================
လူငယ္ေတြေရာက္လာ စကားေျပာၾကတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလိုေနလဲ။ ဘာေတြႀကိဳးစားရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးေလ့ရႇိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ပါ၊ ေထာက္ျပပါလို႔ ေျပာတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။


ခ်ီးက်ဴးရမယ့္ စိတ္

တစ္ဆက္တည္းပဲ လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ားကိုလည္း ေျပာျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးကို လိုလိုလားလား ေတာင္းခံတဲ့စိတ္မ်ဳိးရႇိတာ လူငယ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ လူႀကီးေတြေတာင္ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံတတ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္သူကို ‘ကက္ကက္လန္’ျပန္ၿပီး ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မႇာ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ လိုအပ္ ေနတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ ရႇိတာလည္း ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ပါးသူကို ေထာက္ ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာက ပိုၿပီး ႏႇစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ ပလႊားစိတ္ မရႇိ တာကို ညႊန္ျပတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ‘ပလဲနံပသင့္’ တာ ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးေတြ(အထူးသျဖင့္) ၿမိဳ႕သားပညာတတ္ လူႀကီးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ဟန္မ်ားတယ္။ (ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ပဲမ်ားတယ္ေပါ့)။ တကယ္ သိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သိခ်င္တတ္ခ်င္ေယာင္ သိပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္။


သေရဆိုတာ ပြဲမၿပီးတာ

ဟန္မလုပ္တတ္တာဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႏႇစ္လိုဖြယ္ အေကာင္းဆံုး အခ်က္ျဖစ္ တယ္။ သိရင္သိတယ္။ မသိရင္ မသိဘူး။ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမႇာ ပရိသတ္ကိုညာၿပီး သေရထိုး သြားတဲ့ လုပ္ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ သည္းခံမေနဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ဆူၾကတာပဲ။ လက္ေ၀ႇ႔ထိုးတယ္ဆိုတာ အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အ႐ံႈးအႏိုင္ အေျဖမထြက္ရင္ ပြဲၿပီးတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ပညာတတ္ေလာကမႇာ ေရပန္း စားတဲ့ Win-Win ဆိုတာ တကယ့္ၿပိဳင္ ပြဲေတြမႇာ မရႇိႏိုင္ဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုကတည္း က အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သေရဆိုတာက ပြဲမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္စရာ ရႇိေသးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲမႇာ ပူးတြဲပထမဆိုတာ မရႇိဘူး။ ရာသီကုန္မႇာ အမႇတ္တူ၊ ဂိုးကြာျခားမႈတူ ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီႏႇစ္သင္း ထပ္ကန္ရတယ္။ သေရျဖစ္ေနရင္ အခ်ိန္ပို ကစားရတယ္။ အခ်ိန္ပို ထိ သေရျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အ႐ံႈးအႏိုင္ မေပၚမခ်င္း ပယ္နယ္တီကန္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတယ္။


ပိုၿပီးရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး

ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ပြင့္လင္းတာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြနဲ႔ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး ေနျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ရႇိတဲ့အတိုင္း ေျပာတာကို ကိုယ္က နားေထာင္ေပး သလို၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြကိုလည္း သူတို႔က ေစတနာမႇန္နဲ႔ ေျပာတာပဲဆိုၿပီး လက္ခံတယ္။ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက ေစတနာ မႇန္ဖို႔ပဲ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔လိုအပ္တာေတြ ေထာက္ျပပါဆိုရင္ ကိုယ္ျမင္ ေတြ႕ တဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲက သူတုိ႔ မႀကိဳက္တာေတြ ကို ေျပာရင္လည္း လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၿပီး ရႇင္းျပဖို႔ လိုအပ္တာကို ရႇင္းျပ လိုက္တယ္။ ဟန္လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ‘ဗံုနဲ႔ေျမႇာက္’ ေနတာမ်ဳိး ေတြမရႇိဘူး။ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ စိတ္လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္။ စကားေျပာရ တာ ႏႇစ္ဦးစလံုးအတြက္ အက်ဳိးရႇိတယ္။


မရႇိမျဖစ္ႏႇစ္မ်ဳိး

အဲဒီလိုလူငယ္ေတြက သူတုိ႔ လူငယ္မ်ားအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့အရာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကတာကိုလည္း ကိုယ့္ခံယူခ်က္အတိုင္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္နဲ႔ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model) ဆိုတဲ့ အရာႏႇစ္မ်ဳိးဟာ လူငယ္တိုင္း အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးအရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏႇစ္ခု ခိုင္ခုိင္မာမာ ျပတ္ျပတ္ သားသား ရႇိမႇ လူ႕ေလာကမႇာ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး (Somebody) ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ ခု မရႇိရင္ ပဲ့မပါတဲ့ေလႇလို ဟိုဘက္ ေမ်ာလိုက္၊ဒီဘက္ေမ်ာလိုက္နဲ႔ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္းမႇ ဆိုက္မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ လူရာမ၀င္တဲ့ (Nobody) ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္နဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရမႇာ ေသခ်ာတယ္။


ရႇင္လ်က္ေသေနသူ

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္ ရႇိေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ဘ၀ဟာ အသက္ရႇင္လ်က္ ေသေနတဲ့ဘ၀ ျဖစ္တယ္။ ဘာမႇ အႏႇစ္သာရမႇ မရႇိဘူး။ အခ်ည္းႏႇီးပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲဆင္းရဲ တစ္ေန႔မႇာ ဆင္းရဲတဲ့ဘ၀ က လြတ္ေျမာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရႇိရင္ ဆင္းရဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တယ္။ ဆင္းရဲလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရႇိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ၊ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ ကူးယဥ္မႈဆိုတာ ဆိတ္သုဥ္းသြားရင္ အဲဒီလူဟာ ရႇင္လ်က္ေသေနတဲ့သူပဲ။ ဘာမႇ သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ လူမႇန္ရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရႇိရမယ္။ စိတ္ကူး ယဥ္ တတ္ရမယ္။


အိပ္မက္ မက္တတ္ရမယ္

အထူးသျဖင့္ လူငယ္မႇန္ရင္ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ အျမဲမက္ေနရမယ္။ အိပ္မက္ မမက္တတ္ရင္ လူငယ္ မဟုတ္ဘူး။ ”ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့ …” ဆိုတာ အ႐ံႈးသမားရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ လူငယ္မႇာ ဒါေပမဲ့ (but) ဆိုတာ လံုး၀မရႇိရဘူး။ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းသာ ရႇိရမယ္။ ေလာကမႇာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ ဘာမႇမရႇိဘူး။ မလုပ္ရေသးလုိ႔ မျဖစ္ေသးတာသာ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တယ္။ သြားရင္ေရာက္တယ္။ ယူရင္ရတယ္။ မဥၨဴသက နတ္ပန္းကိုမႇ ဆြတ္ခ်င္သလား။ မရမခ်င္း ဆြတ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၲိရႇိရင္ မရဘဲ မေနဘူး။ ရမႇာေသခ်ာတယ္။ ဇြဲနဲ႔သတၲိ မရႇိဘဲ ရတာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဥၨဴသကနတ္ပန္းကို မရဘဲ ေခါင္ရမ္းပန္းကိုပဲ ရလိမ့္မယ္။ ေခါင္ ရမ္းပန္းကို ေခါင္းမႇာပန္တဲ့ လူဆိုရင္ ရြာသူရြာသားေတြက ရြာထဲလံုး၀ အ၀င္ခံ မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာနာတယ္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ၾကမႇာ ေသခ်ာတယ္။


အားက်အတုယူစရာ

လူငယ္တိုင္းအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model)ျဖစ္တယ္။ ကေလး ဘ၀ကတည္းက အားက်အတုယူစရာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး ရႇိေနသင့္တယ္။ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ကို အားက်အတုယူၿပီး ႀကိဳးစားအား ထုတ္ မႈဟာ လူတုိင္းအတြက္ အေရးပါတယ္။ ေရႇးေခတ္က ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၊ ကို ဗဟိန္းတို႔ တစ္ေတြဟာ အိုင္ယာလန္သူပုန္ႀကီး မိုက္ကယ္ေကာလင္းကို အာ းက်အတုယူၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္တို႔ ဟိုေဆးရီေဇာ္ တို႔ကို ခ်ီးက်ဴးခဲ့ ၾကတယ္။ ေနာက္ေခတ္ လူငယ္ေတြ က်ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း၊ ကက္စထ႐ိုနဲ႔ ခ်ီေဂြဗာရား၊ ငုယင္ဗန္ထရြိဳင္းစတဲ့ ေတာ္လႇန္ေရးသမားႀကီးေတြကို စံျပဳပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ အားက် အတုယူခဲ့ၾကတယ္။


ဧ၀ရက္ကို ေအာင္ႏိုင္တဲ႕ မ်က္မျမင္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ကဆိုရင္ အဂၤလိပ္ ဖတ္စာအုပ္ထဲမႇာပါတဲ့ ေရာ္ဘင္ ဟုဒ္လို၊ အိုင္ဗင္ဟိုလို မတရားမင္းေတြကို ဆန္႔က်င္ျခားနားၿပီး ဆင္းရဲသား ေတြကို ကူညီတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းေတြကို သိပ္အားက်ခဲ့ရတယ္။ ကစားရင္ေတာင္ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္ လုပ္တမ္းမႇ ကစားခ်င္တယ္။ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ရတဲ့ သ တင္း သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ ငယ္စဥ္က ေရာ္ဘင္ဟုဒ္တို႔၊ အိုင္ဗင္ဟို တို႔ကို အားက်အတုယူခဲ့လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အခုေခတ္ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြမႇာ အဲဒီလိုစံျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ေတာ္ေတာ္ရႇားပါးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာင္းသင္ ဖတ္စာ ေတြထဲမႇာ မေတြ႕ရသလို အျပင္ ဖတ္စရာေတြထဲမႇာလည္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီေခတ္မႇာ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္လို လူစြမ္းေကာင္းေတြ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ မ်က္စိ ႏႇစ္ဖက္စလံုး မျမင္ရတဲ့သူနဲ႔ ေျခႏႇစ္ဖက္စလံုး ျပတ္ေနသူေတြက ဧ၀ရက္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ၁၃ ႏႇစ္သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္း ရြက္ေလႇတစ္စင္းနဲ႔ ကမၻာတစ္ပတ္ ပတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြ ေန႔စဥ္ေတြ႕ျမင္ ဖတ္႐ႈေနရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အတြက္ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။


သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး

ဒီလို သတင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေက်ာင္းဖတ္စာေတြထဲ ေရာက္ေအာင္ ပို႔သင့္ ၾက ပါတယ္။ လူစြမ္းေကာင္းေတြ အေၾကာင္းမႇ မဟုတ္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ကူသူကယ္သူမဲ့ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ေရာဂါသည္ ဒုကၡိတေတြကို ကယ္တင္ေရး အတြက္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုး ျမႇဳပ္ႏႇံၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား ေဆာင္ ရြက္ခဲ့တဲ့ လူျဖဴခရစ္ယာန္ သီလရႇင္ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး မာသာထရီဇာ ရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ကမၻာတစ္ခုလံုးက စာသင္ခန္း ေတြထဲမႇာ ကေလးေတြ ဖတ္႐ႈသင္ၾကားေနႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ သင့္ၾကပါ တယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားမ်ားျပားလာၿပီး၊ လူသားေတြ ႐ိုင္းသထက္႐ိုင္းလာေနတဲ့ အတြက္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ပစၥႏၲရစ္ အရပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးမႇာ မာသာထရီဇာဆိုတဲ့ ေမတၲာရႇင္ သူေတာ္စင္ႀကီးဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။


လူထုစိန္၀င္း
လူငယ္ေတြေရာက္လာ စကားေျပာၾကတဲ့အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာလိုေနလဲ။ ဘာေတြႀကိဳးစားရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးေလ့ရႇိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ပါ၊ ေထာက္ျပပါလို႔ ေျပာတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။


ခ်ီးက်ဴးရမယ့္ စိတ္

တစ္ဆက္တည္းပဲ လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ားကိုလည္း ေျပာျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးကို လိုလိုလားလား ေတာင္းခံတဲ့စိတ္မ်ဳိးရႇိတာ လူငယ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ လူႀကီးေတြေတာင္ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံတတ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ၀ဖန္သူကို ‘ကက္ကက္လန္’ျပန္ၿပီး ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မႇာ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ လိုအပ္ ေနတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ ရႇိတာလည္း ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ပါးသူကို ေထာက္ ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာက ပိုၿပီး ႏႇစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ ပလႊားစိတ္ မရႇိ တာကို ညႊန္ျပတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ‘ပလဲနံပသင့္’ တာ ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးေတြ(အထူးသျဖင့္) ၿမိဳ႕သားပညာတတ္ လူႀကီးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ဟန္မ်ားတယ္။ (ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ပဲမ်ားတယ္ေပါ့)။ တကယ္ သိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သိခ်င္တတ္ခ်င္ေယာင္ သိပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္။


သေရဆိုတာ ပြဲမၿပီးတာ

ဟန္မလုပ္တတ္တာဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႏႇစ္လိုဖြယ္ အေကာင္းဆံုး အခ်က္ျဖစ္ တယ္။ သိရင္သိတယ္။ မသိရင္ မသိဘူး။ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမႇာ ပရိသတ္ကိုညာၿပီး သေရထိုး သြားတဲ့ လုပ္ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ သည္းခံမေနဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ဆူၾကတာပဲ။ လက္ေ၀ႇ႔ထိုးတယ္ဆိုတာ အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အ႐ံႈးအႏိုင္ အေျဖမထြက္ရင္ ပြဲၿပီးတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ပညာတတ္ေလာကမႇာ ေရပန္း စားတဲ့ Win-Win ဆိုတာ တကယ့္ၿပိဳင္ ပြဲေတြမႇာ မရႇိႏိုင္ဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုကတည္း က အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သေရဆိုတာက ပြဲမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္စရာ ရႇိေသးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲမႇာ ပူးတြဲပထမဆိုတာ မရႇိဘူး။ ရာသီကုန္မႇာ အမႇတ္တူ၊ ဂိုးကြာျခားမႈတူ ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီႏႇစ္သင္း ထပ္ကန္ရတယ္။ သေရျဖစ္ေနရင္ အခ်ိန္ပို ကစားရတယ္။ အခ်ိန္ပို ထိ သေရျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အ႐ံႈးအႏိုင္ မေပၚမခ်င္း ပယ္နယ္တီကန္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတယ္။


ပိုၿပီးရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး

ဟန္မေဆာင္တတ္တာ၊ ပြင့္လင္းတာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြနဲ႔ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး ေနျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ရႇိတဲ့အတိုင္း ေျပာတာကို ကိုယ္က နားေထာင္ေပး သလို၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြကိုလည္း သူတို႔က ေစတနာမႇန္နဲ႔ ေျပာတာပဲဆိုၿပီး လက္ခံတယ္။ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက ေစတနာ မႇန္ဖို႔ပဲ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔လိုအပ္တာေတြ ေထာက္ျပပါဆိုရင္ ကိုယ္ျမင္ ေတြ႕ တဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲက သူတုိ႔ မႀကိဳက္တာေတြ ကို ေျပာရင္လည္း လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၿပီး ရႇင္းျပဖို႔ လိုအပ္တာကို ရႇင္းျပ လိုက္တယ္။ ဟန္လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ‘ဗံုနဲ႔ေျမႇာက္’ ေနတာမ်ဳိး ေတြမရႇိဘူး။ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ စိတ္လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္။ စကားေျပာရ တာ ႏႇစ္ဦးစလံုးအတြက္ အက်ဳိးရႇိတယ္။


မရႇိမျဖစ္ႏႇစ္မ်ဳိး

အဲဒီလိုလူငယ္ေတြက သူတုိ႔ လူငယ္မ်ားအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့အရာ ဘာလဲလို႔ ေမးၾကတာကိုလည္း ကိုယ့္ခံယူခ်က္အတိုင္း ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္နဲ႔ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model) ဆိုတဲ့ အရာႏႇစ္မ်ဳိးဟာ လူငယ္တိုင္း အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးအရာ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏႇစ္ခု ခိုင္ခုိင္မာမာ ျပတ္ျပတ္ သားသား ရႇိမႇ လူ႕ေလာကမႇာ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး (Somebody) ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ ခု မရႇိရင္ ပဲ့မပါတဲ့ေလႇလို ဟိုဘက္ ေမ်ာလိုက္၊ဒီဘက္ေမ်ာလိုက္နဲ႔ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္းမႇ ဆိုက္မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ လူရာမ၀င္တဲ့ (Nobody) ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္နဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ရမႇာ ေသခ်ာတယ္။


ရႇင္လ်က္ေသေနသူ

လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္ ရႇိေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ ကင္းမဲ့တဲ့ဘ၀ဟာ အသက္ရႇင္လ်က္ ေသေနတဲ့ဘ၀ ျဖစ္တယ္။ ဘာမႇ အႏႇစ္သာရမႇ မရႇိဘူး။ အခ်ည္းႏႇီးပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲဆင္းရဲ တစ္ေန႔မႇာ ဆင္းရဲတဲ့ဘ၀ က လြတ္ေျမာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရႇိရင္ ဆင္းရဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တယ္။ ဆင္းရဲလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရႇိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာတာ၊ မေပ်ာ္ႏိုင္တာ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ စိတ္ ကူးယဥ္မႈဆိုတာ ဆိတ္သုဥ္းသြားရင္ အဲဒီလူဟာ ရႇင္လ်က္ေသေနတဲ့သူပဲ။ ဘာမႇ သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ လူမႇန္ရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရႇိရမယ္။ စိတ္ကူး ယဥ္ တတ္ရမယ္။


အိပ္မက္ မက္တတ္ရမယ္

အထူးသျဖင့္ လူငယ္မႇန္ရင္ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ အျမဲမက္ေနရမယ္။ အိပ္မက္ မမက္တတ္ရင္ လူငယ္ မဟုတ္ဘူး။ ”ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမဲ့ …” ဆိုတာ အ႐ံႈးသမားရဲ႕ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ လူငယ္မႇာ ဒါေပမဲ့ (but) ဆိုတာ လံုး၀မရႇိရဘူး။ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းသာ ရႇိရမယ္။ ေလာကမႇာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာ ဘာမႇမရႇိဘူး။ မလုပ္ရေသးလုိ႔ မျဖစ္ေသးတာသာ ျဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္ျဖစ္တယ္။ သြားရင္ေရာက္တယ္။ ယူရင္ရတယ္။ မဥၨဴသက နတ္ပန္းကိုမႇ ဆြတ္ခ်င္သလား။ မရမခ်င္း ဆြတ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၲိရႇိရင္ မရဘဲ မေနဘူး။ ရမႇာေသခ်ာတယ္။ ဇြဲနဲ႔သတၲိ မရႇိဘဲ ရတာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဥၨဴသကနတ္ပန္းကို မရဘဲ ေခါင္ရမ္းပန္းကိုပဲ ရလိမ့္မယ္။ ေခါင္ ရမ္းပန္းကို ေခါင္းမႇာပန္တဲ့ လူဆိုရင္ ရြာသူရြာသားေတြက ရြာထဲလံုး၀ အ၀င္ခံ မႇာ မဟုတ္ဘူး။ ရြာနာတယ္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ၾကမႇာ ေသခ်ာတယ္။


အားက်အတုယူစရာ

လူငယ္တိုင္းအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက စံျပဳပုဂၢိဳလ္ (Role Model)ျဖစ္တယ္။ ကေလး ဘ၀ကတည္းက အားက်အတုယူစရာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး ရႇိေနသင့္တယ္။ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ကို အားက်အတုယူၿပီး ႀကိဳးစားအား ထုတ္ မႈဟာ လူတုိင္းအတြက္ အေရးပါတယ္။ ေရႇးေခတ္က ကိုေအာင္ဆန္းတို႔၊ ကို ဗဟိန္းတို႔ တစ္ေတြဟာ အိုင္ယာလန္သူပုန္ႀကီး မိုက္ကယ္ေကာလင္းကို အာ းက်အတုယူၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္တို႔ ဟိုေဆးရီေဇာ္ တို႔ကို ခ်ီးက်ဴးခဲ့ ၾကတယ္။ ေနာက္ေခတ္ လူငယ္ေတြ က်ေတာ့ ေမာ္စီတုန္းနဲ႔ ဟိုခ်ီမင္း၊ ကက္စထ႐ိုနဲ႔ ခ်ီေဂြဗာရား၊ ငုယင္ဗန္ထရြိဳင္းစတဲ့ ေတာ္လႇန္ေရးသမားႀကီးေတြကို စံျပဳပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ အားက် အတုယူခဲ့ၾကတယ္။


ဧ၀ရက္ကို ေအာင္ႏိုင္တဲ႕ မ်က္မျမင္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ကဆိုရင္ အဂၤလိပ္ ဖတ္စာအုပ္ထဲမႇာပါတဲ့ ေရာ္ဘင္ ဟုဒ္လို၊ အိုင္ဗင္ဟိုလို မတရားမင္းေတြကို ဆန္႔က်င္ျခားနားၿပီး ဆင္းရဲသား ေတြကို ကူညီတဲ့ လူစြမ္းေကာင္းေတြကို သိပ္အားက်ခဲ့ရတယ္။ ကစားရင္ေတာင္ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္ လုပ္တမ္းမႇ ကစားခ်င္တယ္။ ေထာင္အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ခဲ့ရတဲ့ သ တင္း သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ ငယ္စဥ္က ေရာ္ဘင္ဟုဒ္တို႔၊ အိုင္ဗင္ဟို တို႔ကို အားက်အတုယူခဲ့လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ အခုေခတ္ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြမႇာ အဲဒီလိုစံျပဳပုဂၢိဳလ္မ်ဳိး ေတာ္ေတာ္ရႇားပါးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာင္းသင္ ဖတ္စာ ေတြထဲမႇာ မေတြ႕ရသလို အျပင္ ဖတ္စရာေတြထဲမႇာလည္း မေတြ႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီေခတ္မႇာ ေရာ္ဘင္ဟုဒ္လို လူစြမ္းေကာင္းေတြ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ မ်က္စိ ႏႇစ္ဖက္စလံုး မျမင္ရတဲ့သူနဲ႔ ေျခႏႇစ္ဖက္စလံုး ျပတ္ေနသူေတြက ဧ၀ရက္ ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ၁၃ ႏႇစ္သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္း ရြက္ေလႇတစ္စင္းနဲ႔ ကမၻာတစ္ပတ္ ပတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းေတြ ေန႔စဥ္ေတြ႕ျမင္ ဖတ္႐ႈေနရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ အတြက္ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။


သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး

ဒီလို သတင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေက်ာင္းဖတ္စာေတြထဲ ေရာက္ေအာင္ ပို႔သင့္ ၾက ပါတယ္။ လူစြမ္းေကာင္းေတြ အေၾကာင္းမႇ မဟုတ္ပါဘူး။ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ကူသူကယ္သူမဲ့ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ေရာဂါသည္ ဒုကၡိတေတြကို ကယ္တင္ေရး အတြက္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုး ျမႇဳပ္ႏႇံၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစား ေဆာင္ ရြက္ခဲ့တဲ့ လူျဖဴခရစ္ယာန္ သီလရႇင္ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး မာသာထရီဇာ ရဲ႕ အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ကမၻာတစ္ခုလံုးက စာသင္ခန္း ေတြထဲမႇာ ကေလးေတြ ဖတ္႐ႈသင္ၾကားေနႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ သင့္ၾကပါ တယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြ တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားမ်ားျပားလာၿပီး၊ လူသားေတြ ႐ိုင္းသထက္႐ိုင္းလာေနတဲ့ အတြက္ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး ပစၥႏၲရစ္ အရပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးမႇာ မာသာထရီဇာဆိုတဲ့ ေမတၲာရႇင္ သူေတာ္စင္ႀကီးဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ စံျပဳပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ာ။


  ဆရာႀကီးလူထုစိန္၀င္း
Read More »