သမၼတၾကီးမြဲေတေနသည္ (သို႔မဟုတ္) José Mujica





     ကမာၻေပၚက အလွဴအတန္းမ်ားအေၾကာင္းကုိ တစ္ခါတစ္ခါေတြးေနမိပါတယ္။ ကြမ္း၀ယ္ရာကအအမ္းျပန္ရတဲ့ အေၾကြတစ္ရာကို လမ္းေပၚထိုင္ေနတဲ့ အဘြားအိုဆီ လွဴလိုက္တယ္။ ဒါက ေသးေသးမႊားမႊား။ သူငယ္ခ်င္းအေယာက္သံုးေလးဆယ္စုျပီး စားနပ္ရိကၡာနဲ႔ေဆး၀ါးအခ်ိဳ႕ကို ဒုကၡသည္ေတြဆီလွဴလိုက္တယ္။ ဒါက တစ္ပုိင္တစ္နိုင္။ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို မည္သည့္လုပ္ငန္းစုၾကီးမွ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းထံ အလွဴေငြေပးအပ္လွဴဒါန္းပြဲအခမ္းအနားဆိုျပီး အခမ္းအနားၾကီးတစ္ခုက်င္းပလို႔ လွဴလိုက္တယ္။ ဒါက ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္။ ရွိေစေတာ့။ ဘယ္လိုလွဴပံုတန္းပံုမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ လက္ကမ္းသူေရာ၊ လက္ခံသူေရာ၊ ျမင္ရၾကားရသူေရာ သံုးဦးသံုးဖက္စိတ္ၾကည္နူးစရာေကာင္းလွတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြပါပဲ။ ေထာင္ျမင္ ရာစြန္႔ေသာ အလွဴမ်ားက လြဲလို႔၊ ေညာင္ပင္ၾကီးရခ်င္လို႔ ေညာင္ေစ့ေလးပ်ိဳးေသာ အလွဴမ်ားက လြဲလို႔၊ ငါးစိမ္းကိုျမင္လို႔ ငါးကင္ပစ္ေသာ အလွဴမ်ားက လြဲလို႔၊ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာ၀င္ခင္းေသာ အလွဴမ်ားက လြဲလို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးကမ္းလိုက္ေသာ အရာမ်ားဟာ ကိုယ့္ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ကိုယ့္ေ၀စုထဲက အစိတ္အပိုင္းေသးေသးကေလးတခ်ိဳ႕ပါ။ ဘယ္သူကမ်ား "ငါ့မွာတစ္ေသာင္းရွိတယ္။ ေရာ့ နင္ငါးေထာင္၊ ငါငါးေထာင္လို႔"လမ္းေဘးက ကေလးငယ္ကို ေပးမွာလဲ။ ဘယ္သူကမ်ား "ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကားသံုးစီးရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ နွစ္စီးယူလိုက္"လို႔ ေပးမွာလဲ။ ကိုယ့္ေ၀စုထဲက၊ ကိုယ့္ရပိုင္ခြင့္ထဲက တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္(သို႔မဟုတ္)အားလံုးနီးနီးကို ေပးလွဴလိုက္သူေတြရွိပင္ရွိေသာ္ျငား ဒီလိုလူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခ်ိဳးေရတြက္နိုင္တယ္မဟုတ္လား။ ဒီလိုလူနည္းစုထဲမွာမွ နိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲတစ္ေယာက္လည္း ပါ၀င္ေနတာကျဖင့္ ထူးဆန္းမႈတစ္ခုလို႔ ခံစားမိတာပါပဲ။ ေပးသူထက္ ယူသူေတြမ်ားေသာ ေဟာဒီကမာၻၾကီးေပၚမွာေလ။

    ငယ္စဥ္က ႏြမ္းပါးနံုခ်ာေသာဘ၀၊ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးေျပာက္က်ားရဲေဘာ္ဘ၀၊ သည့္ေနာက္ အက်ဥ္းစံဘ၀၊ သည့္ေနာက္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ဘ၀၊ ၀န္ၾကီးဘ၀တို႔ကေန ေနာက္ဆံုး သမၼတၾကီးဘ၀အထိ တက္လွမ္းလာခဲ့သူပါ။ ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆံုးသမၼတၾကီးလို႔ အားလံုးကခ်စ္စနိုးနဲ႔ ေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။ သူကေတာ့ ဥရုေဂြးနိုင္ငံသမၼတၾကီး José Mujica ပါ။ စပိန္ဘာသာစကားအရ ဇို(ရွိႈ)ေဆးမူဇီ(ရွီ)ကာလို႔ အသံထြက္ရတဲ့ သူ႔ကို ၁၉၃၅ခုနွစ္၊ ေမလ ၂၀ရက္ေန႔မွာ စပိန္ႏြယ္ဖြားဖခင္ Demetrio Mujica နဲ႔ အီတာလ်ံႏြယ္ဖြားမိခင္ Lucy Cordano တို႔ကေန ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ အသက္(၅)နွစ္အရြယ္မွာ ဖတဆိုးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ မူဇီကာေလးဟာ မိခင္နဲ႔အတူ ဘ၀ကို ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။ စပ်စ္ျခံေသးေသးေလးကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနရင္းနဲ႔ နိုင္ငံရဲ႕အေရးအေပၚ စိတ္၀င္စားလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၀ျပည့္နွစ္၀န္းက်င္မွာ ဆင္းရဲတဲ့ၾကံခင္းအလုပ္သမားမ်ားနဲ႔
ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား အစျပဳခဲ့ၾကတဲ့ Tupamaros ဆိုတဲ့ေတာ္လွန္ေရးၾကီးတစ္ရပ္ အသက္၀င္လာပါတယ္။ ၁၉၇၁ခုနွစ္မွာေတာ့ မူဇီကာဟာ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ အျခားရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အတူ အဖမ္းဆီးခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ နိုင္ငံေတာ္အဆင့္အေရးၾကီးအက်ဥ္းသားအျဖစ္ ၁၄နွစ္ေက်ာ္ေထာင္နန္းစံျပီးခ်ိန္ ၁၉၈၅ခုနွစ္မွာေတာ့ ဥရုေဂြးနိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီလမ္းကိုေလွ်ာက္တဲ့ နိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္ထိ မူဇီကာဟာ ဘ၀ၾကမ္းၾကမ္းနိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ ရွိေနပါေသးတယ္။ ေထာင္ကထြက္ျပီး ၇နွစ္အၾကာမွာ မူဇီကာဟာ သူယံုၾကည္ရာ နိုင္ငံေရးခံယူခ်က္အတြက္ တရား၀င္ပါတီတစ္ခု တည္ေထာင္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးပမ္းပါေတာ့တယ္။ ယာသီညြန္႔ေပါင္းအစိုးရအဖြဲ႔ကလည္း ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၄အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ျပီး ၁၉၉၉မွာေတာ့ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္
ေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ပါတယ္။ မူဖီကာရဲ႕ စည္းရံုးမႈစြမ္းရည္ေၾကာင့္ သူကို္ယ္စားျပဳတဲ့ နိုင္ငံေရးပါတီဟာ ျပည္သူေတြၾကားမွာ အလြန္လူၾကိဳက္မ်ားေအာင္ျမင္လာခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၄ခုနွစ္မွာေတာ့ မူဇီကာ အထက္လႊတ္ေတာ္အမွတ္အျဖစ္ ထပ္မံအေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရျပီး ၂၀၀၅ခုနွစ္ကေန ၂၀၀၈ခုနွစ္အတြင္းမွာ နိုင္ငံရဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ေမြးျမဴေရးနဲ႔ ေရလုပ္ငန္း၀န္ၾကီးအျဖစ္တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဥရုေဂြးနိုင္ငံရဲ႕ ၂၀၀၉ ခုနွစ္အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲအျပီးမွာေတာ့ မူဇီကာဟာ သမၼတျဖစ္လာခဲ့ျပီး ၂၀၁၀ခုနွစ္၊ မတ္လ ၁ရက္ေန႔က စလို႔ ကမာၻၾကီးထံ သူ႔ကိုယ္သူအပ္နွံလိုက္ပါေတာ့တယ္။
   


    သမၼတဆိုတာ နိုင္ငံတစ္ခုလံုးရဲ႕အၾကီးအကဲမဟုတ္ဘူးလား။ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္အုပ္မိုးထားရသူမဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္သူကမွမကဲ့ရဲ႕မေထာက္ျပၾကမယ့္(သို႔မဟုတ္) ဘယ္သူကမွကဲ့ရဲ႕ေထာက္ျပလို႔ မရမယ့္ အခြင့္အေရးအမည္မတပ္ေသာ အခြင့္အေရးေတြကို သူယူလို႔မရနိုင္ဘူးလား။ ဂုဏ္သိကၡာအရ၊ လံုျခံဳေရးအရ၊ က်န္းမာေရးအရ၊ နိုင္ငံေရးအရ သင့္တင့္ေသာ အခြင့္အေရးေတြကို နိုင္ငံတစ္ခုအေပၚ ကိုင္တြယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသူတိုင္း ရယူပိုင္ခြင့္ရွိေနပါတယ္။ ဥပမာ- ေနာက္ဆံုးေပၚက်ည္ကာကားစီးမယ္။ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒါဟာ နိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအရေရာ လံုျခံဳေရးအရပါ ျဖစ္သင့္တဲ့ကိစၥပါ။ သမၼတၾကီးရဲ႕ေနအိမ္ဟာ ရာသီဥတုပူျပင္းတဲ့ ေဒသမွာရွိေနလို႔ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕လုိေနရာမ်ိဳးမွာ
ေႏြရာသီအားလပ္ရက္အတြင္းအပန္းေျဖဖို႔  အိမ္တစ္လံုးအပို၀ယ္ထားတယ္။ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒါဟာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ေနတာပဲေလ။ ဒီလိုသာမန္အခြင့္အေရးေတြကိုေတာင္ ျငင္းပယ္ထားတဲ့ ဥရုေဂြးနိုင္ငံသမၼတၾကီး မူဇီကာရဲ႕ အေၾကာင္းဟာ လုပ္ၾကံဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လို၊ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ရပါလိမ့္မယ္။

    ဒါဟာ ျမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕အလည္ဗဟို၊ အခ်က္အခ်ာေနရာ လူကံုထံရပ္ကြက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂိတ္တံခါးအထပ္ထပ္နဲ႔ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ေတြမရွိပါဘူး။ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ အထူးလံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြ မရွိပါဘူး။ လူနွစ္ရပ္မကျမင့္တဲ့ အုတ္တံတိုင္းၾကီးနဲ႔ စံအိမ္ေတာ္ၾကီးမရွိပါဘူး။ အဆင့္ျမင့္လံုျခံဳေရးကင္မရာမ်ားနဲ႔ အထူးေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးၾကီးေတြမရွိပါဘူး။
ျခံထဲမွာလွပသန္႔ရွင္းတဲ့ ေရကူးကန္ၾကီးနဲ႔ ပန္းေတြဖူးပြင့္ေ၀ဆာေနတဲ့ပန္းဥယ်ာဥ္ၾကီးမရွိပါဘူး။ အိမ္ထဲကို ၀င္သြားရင္လည္း တန္ဖိုးၾကီးအရက္ဘား၊ တန္ဖိုးၾကီးပရိေဘာဂမ်ားနဲ႔၊ တန္ဖိုးၾကီး ပန္းပုရုပ္မ်ား၊ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊ ဒါေတြတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။ မြန္တီဗီဒီရိုျမိဳ႕အစြန္ကို ထြက္ခဲ့ပါ။ျခံ၀န္းေရွ႕ကိုေရာက္တဲ့အခါ နွစ္ဦးတည္းေသာ ရဲတပ္သားေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပျပီးရင္ ၀င္လာခဲ့လို႔ရပါတယ္။ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ျမက္ေတြေပါက္ေနတဲ့ ေျမလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကေန ယာခင္းစိမ္းစိမ္းေတြကို
ျဖတ္သြားလိုက္ရင္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေဆာက္ထားတဲ့ တစ္ထပ္တိုက္ကေလးကို ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ ေဘးမွာလည္း ေရစင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီတိုက္ျဖဴျဖဴေလးနားကို ကပ္သြားတဲ့အခါ ဘယ္ဘက္လက္တစ္ဖက္မရွိရွာတဲ့ ဒုကၡိတေခြးကေလး Manuelaက
ေဟာင္ခ်င္ေဟာင္မွာေပါ့။ ဒါကလည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ သူ႔သခင္ အဘိုးၾကီးက ထြန္စက္ေပၚက ဆင္းလာျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊
ေရတြင္းကေလးနားမွာ ေရပိုက္ေတြကို ျပင္ဆင္ေနရင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စပ်စ္စင္ေအာက္က ကုလားထိုင္အိုၾကီးေပၚကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ကားဂိုေဒါင္ထဲက ထြက္လာျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟန္႔ ေပးပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအဘိုးၾကီးက သမၼတၾကီးပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဥရုေဂြးနိုင္ငံသမၼတၾကီးမူဇီကာရဲ႕ ေနအိမ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ အလည္သြားၾကည့္ၾကျခင္းပါပဲ။



   သမၼတစ္ဦးရဲ႕ေနအိမ္ဟာ ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ရိုးရွင္းျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းေနရတာလဲ။ အပိုဆာဒါးပကာသနေတြ မရွိရံုတင္မဟုတ္ဘဲ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြပါ ဘာလို႔မရွိရတာလဲ။ ဒီအခ်က္နဲ႔တင္ အံ့ၾသတၾကီးျဖစ္ေနၾကရမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သမၼတၾကီးမူဇီကာရဲ႕အေၾကာင္းကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိရတဲ့အခါ ပိုျပီးအ့ံၾသရသလို သူ႔ကို ပိုျပီးေလးစားမိပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ သမၼတၾကီးဟာ သူ႔လစာေငြရဲ႕ ၉၀% ျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၂၀၀၀ ကို လူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ပရဟိတေဂဟာေတြထံ လစဥ္လွဴဒါန္းေနလို႔ပါပဲ။ ဒါဆို ေမးစရာေတြရွိလာပါတယ္။ သူဟာ တိုင္းျပည္ကိုဦးေဆာင္ေနရတဲ့သမၼတတစ္ဦးျဖစ္သလို မိသားစုကိုဦးေဆာင္ေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။ လစာရဲ႕ ၉၀% ကို လွဴဒါန္းပစ္လိုက္သူဟာ ဘယ္၀င္ေငြ၊ ဘယ္ပိုက္ဆံနဲ႔မ်ား မိသားစုလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးမွာပါလိမ့္။ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းပါ။ ပန္းေတြ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို အလုပ္တာ၀န္မ်ားအားလပ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးေရာင္းခ်ပါတယ္။ ဥရုေဂြးနိုင္ငံရဲ႕ ဥပေဒအရ သမၼတျဖစ္ျပီးမၾကာခင္မွာ ပိုင္ဆိုင္မႈစာရင္းဇယားကို နိုင္ငံသိ မျဖစ္မေနထုတ္ျပန္ေပးရပါတယ္။ ၂၀၁၀ခုနွစ္မွာ သမၼတၾကီးမူဇီကာရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈဟာ ေငြေၾကးအားျဖင့္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၈၀၀ သာရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ သူေမာင္းနွင္သြားလာအသံုးျပဳေနတဲ့ ၁၉၈၇ေမာ္ဒယ္ Volkswagen Beetle ကားေလးရဲ႕ တန္ဖိုးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ဆင္းရဲသားၾကီးကို ပါရမီျဖည့္ေပးေနသူကေရာ ဘယ္သူမ်ားပါလဲ။ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Lucia Topolansky ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတၾကီးဟာ ၂၀၁၂ခုနွစ္အေရာက္ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြထပ္ျပီးထုတ္ျပန္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကိုပါ ထည့္ေပါင္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဇနီးေမာင္နွံစိုက္ပ်ိဳးေနတဲ့ ဥယ်ာဥ္ျခံေျမရယ္၊ ထြန္စက္ေတြရယ္၊ တစ္လံုးတည္းေသာ ေနအိမ္ရယ္၊ ဒီတန္ဖိုးေတြကို ထည့္ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၁၅၀၀၀ အထိေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီပမာဏဟာ သူ႔လက္ေအာက္က ဒုတိယသမၼတရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ သံုးပံုပံုနွစ္ပံုမွ်သာ ရွိပါတယ္။ "ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆံုးသမၼတၾကီး၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ မဆင္းရဲေတာ့ဘူး"လို႔ ရင္းနွီးသူတခ်ိဳ႕က ေနာက္ေျပာင္တဲ့အခါ "ကၽြန္ေတာ့္ဟာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးဟာေတြပါ"လို႔ သမၼတၾကီးက ရယ္ရယ္ေမာေမာျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ေတာင္မယံုရတဲ့ကမာၻမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ဇြတ္အတင္းယံုစရာမလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ယံုခဲ့ရပါျပီ။ ေနာက္ဆံုး အျပစ္ရွာျပီးေတြးတဲ့အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ "ဒီအဘိုးၾကီး၊ အဘြားၾကီး လင္မယား၊ ဒီေလာက္ပဲရွိတယ္ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ သူ႔သားသမီးေတြကို လႊဲေပးထားတာျဖစ္ရမယ္"လို႔ ေတြးမိခဲ့ရင္ေတာင္ အဲဒီအေတြးကို
ေခါင္းထဲကေန ျမန္ျမန္ထုတ္လိုက္ပါ။ သူတို႔မွာ သားသမီးလည္း မထြန္းကားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ သမၼတၾကီးမူဇီကာနဲ႔ ဇနီးတိုပိုလန္းစကီး တို႔ဟာ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္ေသာ ဘ၀ကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ရရွိေနတဲ့ ကမာၻသူကမာၻသားေတြထဲက နွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ရယ္ရခက္၊ ငိုရခက္ၾကီးမဟုတ္လား။ နိုင္ငံေတာ္သမၼတနဲ႔အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဇနီးေမာင္နံွတို႔ရဲ႕ တစ္ခုမက်န္ထည့္ေပါင္းထားေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈတန္ဖိုးဟာ ေဒၚလာ၂သိန္းေက်ာ္ေက်ာ္သာ ျဖစ္သည္တဲ့။



   ကၽြန္ေတာ္ကာတြန္းတစ္ကြက္ကို သိပ္မၾကာခင္က ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ နိုင္ငံျခားကာတြန္းတစ္ကြက္ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ပံုမွာ မေကာင္းတဲ့အစိုးရလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတယ္။ ပံုထဲမွာက လူေတြဟာ ျမားၾကီးတစ္ေခ်ာင္းကို ပင္ပန္းတၾကီးထမ္းလို႔၊ လူတစ္ေယာက္က အဲဒါၾကီးေပၚမွာ အခန္႔သားထိုင္လို႔၊ အားစိုက္ထမ္းထားတဲ့လူေတြကို ၾကာပြတ္နဲ႔ရိုက္ျပီးအမိန္႔ေပးလို႔။ သေဘာကိုေျပာရရင္ လူေတြက ျပည္သူေတြေပါ့၊ အခန္႔သားထိုင္ေနသူက အုပ္ခ်ဳပ္သူအစုိးရျဖစ္မွာေပါ့၊ ျမားၾကီးကေတာ့ သြားရမယ့္လမ္းေၾကာင္း၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမယ့္ ပန္းတိုင္ခရီးတစ္ခုကို နမိတ္ပံုအျဖစ္တင္စားထားျခင္းေပါ့။ ေနာက္တစ္ပံုမွာေတာ့ ခုနကပံုအတိုင္းပါပဲ။ ကြာျခားသြားတာကေတာ့ ခုနကအခန္႔သားထိုင္ေနသူဟာ ေအာက္ကလူေတြနဲ႔အတူ ျမားၾကီးကို အင္တိုက္အားတိုက္၀င္ေရာက္ထမ္းပိုးေနပံုပါ။ ဒီပံုမွာေတာ့ ေကာင္းမြန္တဲ့အစိုးရ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားပါတယ္။ ဥရုေဂြးသမၼတၾကီးမူဇီကာလုိ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရမ်ိဳးဆိုရင္ ဒီကာတြန္းထဲမွာ ဘယ္လိုထည့္ဆြဲရင္ေကာင္းမလဲ။ စိတ္ကူးၾကည့္ရေအာင္ေလ။ ဒုတိယပံုထဲကလို အတူ၀င္ေရာက္ထမ္းပိုးေနတာကိုမွ အနည္းငယ္ျပင္ၾကည့္ခ်င္မိတယ္။ အတူပါ၀င္ေနတဲ့အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရကို ျပည္သူအားလံုးရဲ႕ေရွ႕မွာ ဦးေဆာင္သူအျဖစ္ေနရာခ်ထားေပးမယ္။ ဒါဟာ ဥရုေဂြးျပည္သူေတြအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စံျပလူသားအျဖစ္ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးေနတဲ့ သမၼတၾကီးမူဇီကာနဲ႔ အကိုက္ညီဆံုးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

    BBC သတင္း႒ာနရဲ႕ေမးျမန္းမႈတစ္ခုအေပၚမွာ သမၼတၾကီးက ဒီလိုေျပာခဲ့ပါတယ္။
"ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆင္းရဲတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆင္းရဲတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ ခ်မ္းသာခ်င္စိတ္ရွိတဲ့သူေတြက အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့၊ တန္ဖိုးၾကီးတဲ့၊ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္တဲ့ ဘ၀ေနနည္းအတြက္ အျပင္းအထန္ၾကိဳးစားၾကတယ္။ ေလာဘတက္လာေလပိုျပီးၾကိဳးစားရေလပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြသာကုန္သြားတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္နီးနီးၾကိဳးစားေနရေတာ့ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့၊ တန္ဖိုးၾကီးတဲ့၊ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္တဲ့ဘ၀အတြက္ အခ်ိန္မေပးနိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုလိုဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္ေပးေနနိုင္တဲ့အတြက္ ေက်နပ္ပါတယ္"။

    သမၼတၾကီးရဲ႕ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္မွာလည္း အလုပ္အကိုင္ေနရာမွာ ဥယ်ာဥ္ျခံစိုက္ပ်ိဳးသူ လို႔သာ တရား၀င္ေရးထားပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ အင္တာဗ်ဴးသမားတစ္ေယာက္က က်ီစယ္တဲ့အေနနဲ႔ "သမၼတၾကီးရဲ႕ ျခံထြက္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ဘယ္အရာက ေရာင္းအားအေကာင္းဆံုးလဲ"ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးခဲ့ပါတယ္။ သမၼတၾကီးမူဇီကာကေတာ့ "ဂႏၶာမာပန္းေတြဗ်၊ ဟုတ္တယ္၊ ဂႏၶာမာပန္းေတြကို လူေတြၾကိဳက္ၾကတယ္"လို႔ ရိုးသားစြာ အတည္အတံ့ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒုကိၡတေခြးကေလး Manuela ဟာ သမၼတၾကီးရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးေခြးကေလးပါ။ စိုက္ပ်ိဳးေရးအျပင္ သူ႔ရဲ႕အျခား၀ါသနာကို ေမးေတာ့ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ 1987ေမာ္ဒယ္ Volkswagen Beetle ကားကေလးကို ျပဳျပင္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ "ကၽြန္ေတာ့္ကားက မျပင္ရတဲ့ေန႔မရွိဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ၀ါသနာပါလိုက္ရေတာ့တာပဲဗ်ာ"လို႔လည္း အရႊန္းေဖာက္တတ္ပါတယ္။



   ဆံပင္ေမႊးေတြဆြတ္ဆြတ္ျဖဴလုိ႔၊ မရွိေတာ့တဲ့သြားေတြေၾကာင့္ ပါးစံု႔ၾကီးေတြ အတြင္းထဲခ်ိဳင့္လို႔၊ မ်က္နွာက အျမဲျပံဳးခ်ိဳလို႔၊ အျပာေရာင္ကားစုတ္ကေလးကို ေမာင္းလို႔၊ ဒုကၡိတေခြးနက္ကေလးနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လို႔၊ ဂႏၶာမာပန္းစည္းၾကီးကို ေပြ႔ပိုက္လို႔။ ဒီလိုအဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ နိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ အျမင့္ဆံုးရာထူးကို လက္ခံရရွိထားသူဆိုတာ ဘယ္သူယံုနိုင္ပါ့မလဲ။ လစာရဲ႕ ၉၀%ကို ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြဆီ လွဴဒါန္းေနသူ၊ ဥယ်ာဥ္ျခံကေလးတစ္ခုနဲ႔တင္ ၀မ္းေရးကိုေျဖရွင္းေနသူ။ ဒီအခ်က္နွစ္ခ်က္ထဲနဲ႔တင္ ဥရုေဂြးနိုင္ငံသားတို႔ဟာ လက္မေထာင္ခ်င္ေထာင္ေနနိုင္တာပဲေလ။ မိဘရဲ႕ခ်စ္ျမတ္နိုးယုယၾကင္နာျခင္းကို ခံရတဲ့သားသမီးနဲ႔ မိဘရဲ႕ရိုက္နွက္နွိပ္စက္ျခင္းကို ခံရတဲ့သားသမီး။ ဒီနွစ္မ်ိဳးကို ေလာကထဲ လႊတ္ထည့္လိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့။ သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ အျမဲရိုက္နွက္နွိပ္စက္ခံေနရသူဟာ နာက်င္ျခင္း၊ နာက်ည္းျခင္း၊ မ်ိဳသိပ္ျခင္း၊ ေခါင္းငံု႔ခံျခင္းေတြကို အက်င့္ရေနျပီျဖစ္လို႔ ေလာကရဲ႕အထုအေထာင္းလွည့္ကြက္မုန္တိုင္းေတြထဲမွာ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံနိုင္မွာပဲလို႔ ထင္စရာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကေပးေသာခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ကိုယ္ျပန္ရေသာခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြေၾကာင့္သာ ေလာကၾကီးကို ေအာင္နိုင္၀ံ့တာပါ။
"ေမတၱာတရားမွာ
ေၾကာင္လိမ္ေလွကားမလို
အေျဖာင့္အတိုင္း ေဒါင္လိုက္တက္ဖို႔ပဲလိုတယ္"လို႔ ကဗ်ာဆရာမင္းခ်မ္းမြန္က သူ႔ရဲ႕"ရႊဲရႊဲစိုေအာင္ ရြာလိုက္မိုး"ကဗ်ာထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေပးသူကလည္း ေမတၱာတရားကို အေျဖာင့္အတိုင္း ေပး၊ ယူသူကလည္း အၾကင္နာတရားကို အေျဖာင့္အတိုင္း ယူ။ မွ်ေ၀သူကလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို အေျဖာင့္အတိုင္း မွ်၊ လက္ခံသူကလည္း ငဲ့ညွာမႈကို အေျဖာင့္အတိုင္း လက္ခံ။ ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ေလာကၾကီးပါလဲ။ သမၼတၾကီးမူဇီကာကလည္း ျပည္သူေတြအေပၚ ခ်စ္ျခင္းတရား ေဒါင္လိုက္၊ သူ႔ျပည္သူေတြကလည္း သမၼတၾကီးအေပၚ ခ်စ္ျခင္းတရား ေဒါင္လိုက္။ ဘယ္လိုေၾကာင္လိမ္ေလွကားနဲ႔မွ မေကြ႔ေၾကး၊ မ၀ိုက္ေၾကး၊ မလိမ္ေၾကး၊ မေ၀့ေၾကး။ ေကြ႔ပတ္ရႈပ္ေထြးေပြလီလွတဲ့ေဟာဒီကမာၻၾကီးေပၚမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူအေပါင္းေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ေရာ သမၼတၾကီးမူဇီကာရဲ႕တစ္၀က္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ အေျဖာင့္အတိုင္းစီးဆင္းလိုက္ၾကဖို႔ ေနာက္မက်ေသးဘူးလို႔ ထင္မိေတာ့တာပါပဲ။

 Credit To ဟိန္း

15.5.13

ကိုးကား -
en.wikipedia.org
www.bbc.co.uk
www.nytimes.com
ဆရာမင္းခ်မ္းမြန္(ရႊဲရႊဲစိုေအာင္ရြာလိုက္မိုး)


Read More »

ေရြးေကာက္ပြဲ (သိပၸံေမာင္ဝ)

ဤ ဒီမိုကေရစီေခတ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြကား မ်ားလွေပေတာ့သည္။ မင္းတိုင္ပင္ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ျမဴနီစီပယ္ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဒိစႀတိတ္ေကာင္စီေရြးေကာက္ပြဲ၊ သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲ၊ ေက်းရြာေကာ္မတီေရြးေကာက္ပြဲ။ မ်ားလိုက္သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ေရတြက္၍ပင္ မကုန္ႏိုင္ၿပီ။

ယခုေရးသားမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲကား သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ေလသည္။ မည္သည့္ရြာက သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲ ေပနည္း။ လင္းလြန္းပင္ရြာက သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ေလသည္။

လင္းလြန္းပင္သူႀကီး ဦးဖိုးေဆာင္ကား လူဆိုးဒျမတို႔ကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ သူႀကီးအလုပ္က ႏုတ္ထြက္သည္မွာ ၂ လခန္႔ ၾကာေလၿပီ။ သူ၏သား ေမာင္သာပန္းက ရြာကို ေခတၱခဏ အုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ ေန၏။ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ထြန္းကားေနေသာ ေခတ္ႀကီးထဲတြင္ သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲကို ျပဳလုပ္ရေပမည္။ ေရွးေခတ္ကမူကား သူႀကီးသားမွာ မပင္ပန္းဘဲ သူႀကီးျဖစ္သြားမည္မွာ မုခ်ပင္။

လင္းလြန္းပင္ရြာတြင္ ကၽြက္စီကၽြက္စီ ျဖစ္လ်က္ေနေလၿပီ။ ေမာင္ေရႊေက်းကလည္း အေရြးခံမည္ဟု အမ်ားက ေျပာေနၾကေလသည္။ ဟုတ္မွန္စရာ အေၾကာင္းရွိ၏။ ေမာင္ေရႊေက်းကား အင္းသားႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ ပစၥည္း ခိုင္လံု၏။ အေသာက္အစား ကင္း၏။ လူရည္ လည္၏။ သို႔ရာတြင္ ရြာသားမ်ားႏွင့္ မသင့္ဟု ေျပာသံ ၾကားရေလသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ေခတ္စားေနေသာ အခါတြင္ ရြာသားမ်ားႏွင့္ မသင့္လွ်င္ အဘယ္မွ်ပင္ အရည္အခ်င္း ရွိေစကာမူ ရြာသူႀကီးျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္း၏။

ေမာင္သာပန္းကား သူႀကီးသား ျဖစ္၏။ သူႀကီးသား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာရွိၿပီးသား ျဖစ္ေလသည္။ သူႀကီးေဟာင္း ဦးဖိုးေဆာင္မွာလည္း ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းတြင္ ညံ့၏။ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းတြင္ ဖ်င္း၏။ တရားစီရင္ျခင္းတြင္ ဘာတစ္ခုမွ် မတတ္။ သို႔ေသာ္ ရြာသားတို႔၏ မ်က္စိႏွင့္ ၾကည့္လွ်င္ ဦးဖိုးေဆာင္မွာ သူႀကီး၏ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ မ်ားစြာ ျပည့္စံုေသာသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လ်က္ေန၏။ သူႀကီးညံ့ေလ ရြာသားႀကိဳက္ေလ ႏွစ္သက္ေလ ျမတ္ႏိုးေလပင္။
ေမာင္ေရႊေက်းဘက္မွ လူမ်ားႏွင့္ ေမာင္သာပန္းဘက္မွ လူမ်ား အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေလၿပီ။ သူ႔ဘက္ မဲျပားထည့္ပါ၊ ငါ့ဘက္ မဲျပားထည့္ပါႏွင့္ ေဟာေျပာေနၾကကုန္၏။ မင္းတိုင္ပင္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကထက္ပင္ အေရးႀကီးၾကေလသည္။ တစ္ရြာလံုး ဆူညံဆူညံ၊ ကၽြက္စီကၽြက္စီ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။

ဆယ္အိမ္ေခါင္း ဦးဘေမာင္က ေမာင္သာပန္း ဘက္က တိုက္တြန္း၏။ ေက်းရြာေကာ္မီတီ ဦးထြန္းေအာင္က ေမာင္ေရႊေက်း ဘက္မွ အားေပးေလသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လယ္ထြန္ရာတြင္ စကားမ်ားရာက ထိုးၾကသတ္ၾကကုန္၏။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဖူးဖူးေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကေလၿပီ။ ဦးဘေမာင္ အိပ္ရာမွ မထႏိုင္သည္မွာ ၄ ရက္မွ ၾကာ၏။ ဦးထြန္းေအာင္ ဖ်ားေနသည္မွာ ၆ ရက္ခန္႔ ၾကာေလသည္။

တစ္ေန႔ေသာ္ လင္းလြန္းပင္ရြာသို႔ သမၺာန္ျပာတာ ေမာင္စု ေရာက္၍ လာေလသည္။  ေမာင္စု၏ လက္ထဲ၌ ၀ါဆိုလဆန္း ၈ ရက္ေန႔တြင္ သူႀကီးေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပမည္ ဟူေသာ နယ္ပိုင္မင္း၏ အမိန္႔ပါလာ၏။ ေမာင္သာပန္းႏွင့္ ေမာင္ေရႊေက်းတို႔ တစ္ေစာင္စီ ရၾကေလသည္။ ေမာင္စုလည္း ေမာင္သာပန္း၏ အိမ္တြင္ ဟုိေျပာ၊ သည္ေျပာႏွင့္ ထမင္း၀ေအာင္ စားသြားေလသည္။ ေဆးလိပ္ေတြကိုလည္း ႏႈိက္ယူသြားေသး၏။ အလြန္ညစ္ေသာ သမၺာန္ျပာတာေတြ ပါတကား။

ထိုေန႔တြင္ တစ္ရြာလံုး ဆူေနေတာ့၏။ လယ္ထြန္ရာမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ၾကက္၀ိုင္းတြင္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ငါးမွ်ားရာမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ရြာ့ေရတြင္းမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဦးရာဇိႏၵေက်ာင္းမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဥပုသ္ဇရပ္တြင္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲ အေၾကာင္းကိုသာလွ်င္ တစ္ရြာလံုး ေျပာၾကားေနၾကေလသည္။
ထိုေရြးေကာက္ပြဲမွာ လင္းလြန္းပင္ ရြာသူရြာသားတို႔အဖို႔ အလြန္ပင္ အေရးႀကီးေပ၏။ ျမန္မာျပည္သို႔ ဘုရင္ခံ အသစ္တစ္ပါး ေရာက္လာသည္မွာ သူတို႔အတြက္ အေရးမႀကီး။ အိႏၵိယျပည္တြင္ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ေျပာင္းလဲသြားသည္မွာ သူတို႔အတြက္ အေရးမႀကီး။ အဂၤလန္ျပည္တြင္ နန္းရင္း၀န္ႀကီးေတြ ေျပာင္းလဲသည္မွာ သူတို႔အတြက္ အေရးမႀကီး။ သူတို႔ရြာမွာ သူႀကီးအသစ္ လဲသည္ကသာ အေရးႀကီးေလသည္။

ယေန႔ကား ၀ါဆိုလဆန္း ၈ ရက္ေန႔တည္း။ တစ္ရြာလံုးရွိ ရြာသူရြာသားတို႔ အလုပ္ မဆင္ၾကေတာ့ၿပီ။ ႏြားမ်ား အားလပ္ခြင့္ ရၾကကုန္၏။ ငါးမ်ား ခ်မ္းသာခြင့္ ရၾကကုန္၏။

ေမာင္သာပန္းႏွင့္ ေမာင္ေရႊေက်းတို႔ကား တစ္ညလံုး အိပ္ မေပ်ာ္ၾကေခ်။ နံနက္ ၄ နာရီ အခ်ိန္တြင္ အိပ္ရာမွ ထၾကၿပီးလွ်င္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စီမံလ်က္ ေနၾကေလသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လာၾကေသာ မဲဆႏၵရွင္တို႔အား ထမင္းေကၽြးရန္ စီမံၾက၏။ သို႔ေသာ္ မဲဆႏၵကို မတရား ၀ယ္ယူသည္ဟု တစ္ဖက္က ေလွ်ာက္ထားလွ်င္ ခက္ေလေတာ့မည္။ မခက္ပါ။ ထိုေန႔တြင္ ရဟန္းေတာ္တို႔အား ဆြမ္းေကၽြးသည္ဟု ဆိုကာ ၀ိနည္းေရွာင္က လြယ္၏။ ဆြမ္းေကၽြးကာ တရားနာျခင္းသည္ မတရား လက္ေဆာင္ထိုးသည္ မဟုတ္။ မည္သူမွ် မတားႏိုင္။ ကုသိုလ္လုပ္ျခင္းႏွင့္ မဲ၀ယ္ျခင္းသည္ မည္သို႔မွ် မသက္ဆိုင္။ နယ္ပိုင္လည္း စြပ္စြဲႏိုင္မည္ မဟုတ္။ ဤသို႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းေကၽြးလွ်င္ ရြာသူရြာသားတို႔ကိုပါ ေကၽြးေမြးသည္မွာ ထံုးစံျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ ေကၽြးေမြးသည္ကို မဲ၀ယ္သည္ဟူ၍ မည္သူဆိုႏိုင္အံ့နည္း။

ထိုေန႔တြင္ ေရႊေက်းအိမ္၌ ဆြမ္းေကၽြးပြဲ တစ္ပြဲ၊ သားပန္း အိမ္၌လည္း ဆြမ္းေကၽြးပြဲ တစ္ပြဲ ျပဳလုပ္ၾကေလသည္။ ၪာဏ္မ်ားေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔ေပတည္း။ ၂ အိမ္လံုးမွာ လူစည္ကားလ်က္ပင္။

၁၀ နာရီ ထိုးၿပီ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးရာဇိႏၵ ေက်ာင္း၀ိုင္း အျပင္ဘက္ ဇရပ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရာ ေနရာမ်ားကို ျပင္ဆင္ၾကကုန္၏။ မဲပံုးမ်ားထားရာ မဲရုံကေလးကိုလည္း စီမံထားၾကေလသည္။

လူပ်ိဳေခါင္း ေမာင္ကာလီတို႔ အုပ္စုကား ေမာင္ေရႊေက်း၏ အိမ္တြင္ ထမင္းစားရန္ သြားၾကကုန္၏။ ထမင္းစားရုံမွ်မက လက္ဘက္ရည္တို႔ ကြမ္းယာတို႔လည္း ဗိုက္ကားေအာင္ စားေသာက္ခဲ့ၾကေသးသည္။ ထိုမွ်မကေသး မဲ တစ္မဲလွ်င္ ေငြတစ္က်ပ္က် ေပမည္ဆိုက မဲ လိုသေလာက္ရေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္သည္ ဟူ၍လည္း ဆိုေသး၏။ ေမာင္ကာလီ အေျပာေကာင္းေသာေၾကာင့္ ေမာင္ေရႊေက်း၏ ေသတၱာထဲမွ ေငြ ၂၀ က်ပ္ ထြက္ေလၿပီ။

၁၁ နာရီထိုးေသာ္ ေမာင္လူေအးႏွင့္ သူ၏စာေရး ေမာင္ဖ်န္စိန္တို႔ ေရာက္လာၾကကုန္၏။ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရာ ဇရပ္သို႔ ေျခဦးလွည့္ၾကေလသည္။ ေမာင္ေရႊေက်းႏွင့္ ေမာင္သာပန္းတို႔လည္း ခရီးဦးႀကိဳျပဳကာ ေနာက္မွ လိုက္လာၾကကုန္၏။ ရြာထဲတြင္ ရွိၾကေသာ ရြာသူရြာသား ကေလးမ်ားပါ မက်န္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရာ ဇရပ္သို႔ လိုက္ပါလာၾကေလသတည္း။

ဇရပ္သို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ ဇရပ္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ဆူညံဆူညံႏွင့္ ေနၾက၏။ တစ္ကၽြန္းျပန္ ဦးသာေအးကား အရက္မူးၿပီးလွ်င္ ဟိုေျပာ၊ သည္ေျပာႏွင့္ လုပ္ေနေလ၏။ တစ္ကၽြန္းျပန္ တည္းဟူေသာ ဘြဲ႔ထူးႀကီးကို ရထားသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရြာထဲတြင္ တံခြန္မွန္ကင္းကဲ့သို႔ ေထာင္လႊားျခင္း ျပဳလ်က္ ေန၏။ ေမာင္ေရႊေက်း၏ ပံုးထဲ ခဲျပား မထည့္သူအား မွတ္ထားမည္ဟု ဆိုေလသည္။ သို႔ေသာ္ ခဲျပားထည့္သည္ကို မည္သူမွ် မျမင္ႏိုင္ေအာင္ မဲပံုးမ်ားထားရာ ရုံကေလးကို အလံု ကာထားေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ မွတ္ထားရန္ ခဲယဥ္းလွေပသည္။

ဦးသာေအး ေႏွာင့္ယွက္သည္ကို မခံႏိုင္ရွာေသာ ေမာင္သာပန္းက နယ္ပိုင္အား တိုင္ၾကားေလသည္။ တစ္ကၽြန္းျပန္ ဦးသာေအး နယ္ပိုင္ေရွ႕သို ေရာက္ေလၿပီ။ မူးေန၏။ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ မေနလွ်င္ ေခတၱသူႀကီး ေမာင္သာပန္း၏ ေနအိမ္တြင္ ၂၄ နာရီ ခ်ဳပ္ထားမည္ဟု ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ဦးသာေအး ၿငိမ္သြားသတည္း။ တစ္ကၽြန္းျပန္ေပမင့္ ၂၄ နာရီ အခ်ဳပ္ကိုကား ေၾကာက္လွေပ၏။ ဦးသာေအး၏ ကိစၥ ၿပီးသြားေလၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပရန္သာ လိုေတာ့၏။

ေနပါဦး။ ေနပါဦး။ စစ္ကြင္းသူႀကီးမင္းသည္ ေလွ်ာက္လႊာတစ္ေစာင္ကို ကိုင္ကာ နယ္ပိုင္နားမွာ ရပ္ေနျပန္ၿပီ။ အဘယ္သို႔ေသာ ေလွ်ာက္လႊာပါနည္း။ မိမိအား အထူးအာဏာကို ေပးရန္ ေလွ်ာက္ထားေသာ ေလွ်ာက္လႊာ ျဖစ္ေလသည္။ အေရးပိုင္မင္းထံ အစီရင္ခံစာ ေရးမည္ဟု ေျပာၿပီးလွ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲကို စမည္ ျပဳ၏။ စ၍ မရေသး။ ဇလုပ္ႀကီး ရြာသူႀကီး ေမာင္သာလင္းသည္ ေလွ်ာက္လႊာ တစ္ေစာင္ႏွင့္ သူ႔ေနရာမွ ထလာျပန္၏။ ေျခာက္လံုးပူး ေသနတ္ဆုကို ေပးရန္ ေလွ်ာက္လႊာ ျဖစ္ေလသည္။ ဆုမ်ား အေၾကာင္း ေရးသည့္အခါ စဥ္းစားမည္ဟု ေျပာၿပီးလွ်င္ ေလွ်ာက္လႊာကို စားပြဲေပၚ၌ တင္ထားလိုက္ေလသည္။

ေရြးေကာက္ပြဲကို အကယ္ပင္ စေတာ့မည္။ အဘယ္မွာလွ်င္ စ၍ ရေသးအံ့နည္း။ ေက်းရြာေကာ္မီတီ ေမာင္လူႀကီးသည္ ေထာင့္ တစ္ေထာင့္မွ ထ၍ လာျပန္၏။ ရြာေျမ အသစ္ ရွာေပးရန္ ေလွ်ာက္လႊာ ျဖစ္ေလသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ရာမွာ သူတို႔ေတြက တစ္မႈ။ အလြန္ ရႈပ္ေပြလွေပ၏။ ေမာင္လူေအး စိတ္ မရွည္ေတာ့ၿပီ။ ေလွ်ာက္စရာရွိလွ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးမွ ေလွ်ာက္ႏိုင္၏ ဟု ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ေအးသြားေလေတာ့သတည္း။

ေလွ်ာက္လႊာ ကိစၥေတြကာား ၿပီးသြားေလၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲကို စရန္သာ လိုေတာ့၏။ ေမာင္ေရႊေက်းႏွင့္ ေမာင္သာပန္းတို႔၏ အရည္အခ်င္းမ်ားကို စစ္ေဆးၿပီးလွ်င္ ေမာင္သာပန္းအား ပံုးအနီ၊ ေမာင္ေရႊေက်းအား ပံုအစိမ္းတို႔ကို ေပးေလသည္။ ေမာင္လူေအးက ပရိသတ္ႀကီးအား ေမာင္သာပန္းကို သေဘာက်လွ်င္ ပံုးအနီထဲတြင္ ခဲျပားထည့္ၾကပါ။ ေမာင္ေရႊေက်းကို သေဘာက်လွ်င္ ပံုးအစိမ္းထဲတြင္ ခဲျပားထည့္ၾကပါဟု ေျပာၾကား၏။ အားလံုး တိတ္လ်က္ နားေထာင္ေနၾကေလသည္။

ေမာင္သာပန္း အနီ၊ ေမာင္ေရႊေက်း အစိမ္း။

ေမာင္ေရႊေက်း အစိမ္း၊ ေမာင္သာပန္း အနီ။

ထိုခဏတြင္ အနီ အစိမ္း၊ အစိမ္း အနီ ဆိုေသာ အသံမ်ား အျပင္ မည္သည့္ အသံကိုမွ် မၾကားရေခ်။

ဆယ္အိမ္ေခါင္း ဦးလူေမာင္က ေခ်ာင္ တစ္ေခ်ာင္မွ ထ၍ “ေမာင္သာပန္းက ရဲရင့္လို႔ နီသဗ်။ ေက်းငွက္ရဲ႕ အေမႊးအေတာင္က စိမ္းလို႔ ေမာင္ေရႊေက်းက စိမ္းသဗ်။ ဘာမွ မွားစရာ မရွိဘူး” ဟု ဆို၏။

“ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ေက်းငွက္ကို က်ဳပ္တို႔ ေလးတစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ခြင္းမယ္ဗ်” ဟူ၍ ေကာ္မီတီ ဦးဒါလီက ဆိုေလသည္။
ပရိသတ္ႀကီးလည္း အေတာမသတ္ေအာင္ ရယ္ၾကေလသတည္း။

ေမာင္လူေအးသည္ ပံုစိမ္းႏွင့္ ပံုးနီတို႔ကို မဲဆႏၵရုံကေလး အထဲတြင္ သြား၍ ထားၿပီးေနာက္ လူခြန္စာရင္းကို ဖြင့္ကာ “ေမာင္ကာလီ” ဟု ေခၚလိုက္၏။ ေမာင္ကာလီ တက္၍ လာေလၿပီ။ ေမာင္သာပန္းႏွင့္ ေမာင္ေရႊေက်းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး သူ႔ကို ျပံဳး၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။
ေမာင္ကာလီ၏ ပံုပန္းကို ၾကည့္ၾကပါဦး။ မႏၱေလးလံုခ်ည္ အသစ္ကို ၀တ္၊ လက္ႏွီးေရာင္ ေခါင္းေပါင္းကို ေပါင္းထား၏။ အက်ႌကား မရွိေပ။ ဗြက္ဖိနပ္တစ္ရံကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္၊ လက္တစ္ဖက္တြင္ကား ထီး။ ရႈပ္ေပြ၍ ေနေလေတာ့သည္။ စိတ္ရႈပ္စရာ လြန္စြာ  ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္ ရြာသူရြာသားတို႔ကမူကား ေမာင္ကာလီမွာ အလြန္ ဂိုက္က်သည္ဟု တီးတိုးစကား ေျပာၾကားေနၾကေလသည္။ ေမာင္ကာလီးကား ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ၀င္လာ၏။

ေမာင္လူေအး၏ အနီးသို႔ ေရာက္လွ်င္ ရပ္လ်က္ ေနေလသည္။ ေမာင္လူေအးကလည္း ေမးစရာ ရွိသည္တို႔ကို ေမး၊ စစ္ေဆးစရာ ရွိသည္တို႔ကို စစ္ေဆးၿပီးလွ်င္ ခဲျပားတစ္ျပားကို လွမ္း၍ ေပး၏။ လွမ္းယူရန္ ေမာင္ကာလီတြင္ လက္ပို မပါ။ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုး မအားရွာေပ။ ပရိသတ္ႀကီးက ၀ါးခနဲ ရယ္ၾကျပန္ေလသည္။ ေနာက္မွ ဗြက္ဖိနပ္မ်ားကို ပုခံုးတြင္ ခ်ိတ္ကာ ခဲျပားကို လွမ္း၍ ယူ၏။ ပရိသတ္ႀကီးလည္း အေတာမသတ္ေအာင္ ရယ္ေလေတာ့သတည္း။

ေမာင္ကာလီ မဲဆႏၵရုံမွ ထြက္လာေလၿပီ။ ေမာင္ေရႊေက်းကား သူ႔ပံုးထဲ မဲထည့္ခဲ့သည္ဟု ထင္၏။ ေမာင္သာပန္းကလည္း သူ႔ပံုထဲ ထည့္ခဲ့သည္ဟု ထင္မွတ္ေလ၏။ ေမာင္ကာလီကား ေမာင္ေရႊေက်းထံမွ ေငြႏွစ္ဆယ္၊ ေမာင္သာပန္းထံမွ ေငြႏွစ္ဆယ္ ရၿပီးေလၿပီ။ အလြန္ အေလွာ္ေကာင္းေသာ ေမာင္ကာလီ ပါတကား။

လူခြန္စာရင္းတြင္ ပါေသာသူတို႔အား တစ္ေယာက္ၿပီးလွ်င္ တစ္ေယာက္ကို ေခၚေလရာ လူႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ဆႏၵေပးၿပီးေလၿပီ။ ထို႔ေနာက္ ေမာင္လူေအးက “ေႁမြေဟာက္” ဟု ေခၚလိုက္ရာ လူအမ်ား ရယ္ၾကျပန္၏။ “ေႁမြေဟာက္” ဆိုသူသည္ အဘယ္သို႔ေသာ သူနည္းဟု သိလို၍ ေမာင္လူေအး လွမ္း၍ ၾကည့္ေလသည္။

ေဟာ ေဟာ၊ “ေႁမြေဟာက္” ၀င္လာေလၿပီ။ အက်ႌ မပါ။ ေခါင္းေပါင္းလည္း မရွိ။ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါ ညစ္ေပေပကို လံုခ်ည္လုပ္၍ ၀တ္လာရရွာေလသည္။ လြန္စြာ့ လြန္စြာမွပင္ ဆန္းရဲဟန္ တူ၏။ ေမာင္လူေအး သနားမိေလသည္။ သို႔ေသာ္ “ေႁမြေဟာက္”ကား အရယ္ပင္ မပ်က္။ ရြာသားတို႔ကလည္း ရယ္လ်က္ပင္။ သတၱ၀ါတို႔၏ ဓမၼတာ ျဖစ္ေလရာမွာ ေပ်ာ္စျမဲျဖစ္သည္ဟု ေမာင္လူေအး ေတြးေတာမိျပန္ေလသည္။

“ေႁမြေဟာက္” မဲဆႏၵရုံ အတြင္းမွ ျပန္ထြက္လာေသာအခါ “ေဟ့ သာပန္း၊ မင့္ပံုးထဲမွာ ထည့္သကြဲ႕” ဟု ဆိုကာ ဆင္းသြားေလသတည္း။ ၾကားရသူတို႔လည္း ရယ္လ်က္ က်န္ရစ္ၾကေလသည္။

“ေႁမြေဟာက္” မဲထည့္ၿပီးေနာက္ ရယ္စရာအခ်က္ မေပၚေသးေပ။ လူေပါင္း ၉၀ ေက်ာ္ မဲေပးၿပီးေလၿပီ။ ၃ – ၄ ေယာက္ေလာက္သာ က်န္ေတာ့၏။ လူခြန္စာရင္းတြင္ ေနာက္ဆံုးအမည္ကား “ကဇန္း” ျဖစ္သည္။ “ကဇန္း” ဟူ၍ ေမာင္လူေအး ေခၚလိုက္ရာ ရြာသူရြာသားတို႔ ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ ျဖစ္ျပန္၏။ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္ လုပ္ၾကျပန္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ပါလိမ့္။ ထူးဆန္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။
ေဟာ ဟိုမွာ ၾကည့္ေလာ့။ လူႏွစ္ေယာက္ တက္လာၾကေလၿပီ။ တစ္ေယာက္ကား ေရွ႕က၊ တစ္ေယာက္မွာ ေနာက္က လိုက္လာေလသည္။ ေရွ႕လူက ေနာက္လူကို တြဲ၍ လာျခင္း ျဖစ္သည္။ “ကဇန္း” မ်က္စိကြယ္သြားသည္မွာ ေလးလမွ်သာ ၾကာေသးသည္။

“ကဇန္း” မိမိ အနားသို႔ ေရာက္လွ်င္ ေမာင္လူေအးက “ဘယ္သူ႔ မဲပံုးထဲ ထည့္ခ်င္သလဲ” ဟု ေမး၏။

“ေမာင္သာပန္း ပံုးထဲ ထည့္ခ်င္တယ္” ဟု ေျဖေလသည္။

ေမာင္လူေအး ကိုယ္တိုင္ မဲဆႏၵရုံထဲသို႔ ၀င္ကာ ခဲျပားကို ေမာင္သာပန္း၏ ပံုးထဲသို႔ “ကဇန္း” အစား ထည့္ေပးရ၏။
“ကဇန္း” တို႔ ဆင္းသြားလွ်င္ မဲဆႏၵေပးေသာ ကိစၥႀကီး ၿပီးသြားေလေတာ့သတည္း။

ေမာင္လူေအးလည္း ေမာင္သာပန္းႏွင့္ ေမာင္ေရႊေက်းတို႔အား ေမးစရာ ရွိသည္တို႔ကို ေမး၊ စစ္ေဆးစရာ ရွိသည္တို႔ကို စစ္ေဆး၏။ အုပ္စုသူႀကီးတို႔အားလည္း စစ္ေဆးေလသည္။

ဤသို႔ စစ္ေဆးၿပီးလွ်င္ ပံုးစိမ္းႏွင့္ ပံုးနီတို႔ကို မဲဆႏၵရုံကေလး အထဲမွ ယူထုတ္ၿပီးလွ်င္ လူႀကီးမ်ားစံုရာ ေရွ႕တြင္ ပံုးမ်ားကို ဖြင့္ကာ ခဲျပားမ်ားကို ေရတြက္၏။ ပရိသတ္ကား ၿငိမ္လ်က္ပင္။

မဲကို ေရတြက္ၿပီးလွ်င္ ေမာင္လူေအးက ဤသို႔ ေၾကညာ၏။

ေမာင္သာပန္း ၈၅ မဲ။

ေမာင္ေရႊေက်း ၁၅ မဲ။

ပရိသတ္ႀကီး ဆူညံ၍ သြား၏။ ေမာင္ေရႊေက်းကား ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေလၿပီ။ ေကာင္းကင္သို႔ပင္ ပ်ံသြားေလေရာ့သလား။ ရြာသူရြာသားတို႔လည္း စကား တေျပာေျပာႏွင့္ ရြာသို႔ ျပန္သြားၾကကုန္၏။

လင္းလြန္းပင္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီး ဆံုးခန္းသို႔ ေရာက္ေလၿပီ။

သိပၸံေမာင္ဝ
၁၂၉၅ ၀ါေခါင္လ
Credit To ခြန္အားရွိေသာစာ
Read More »

မိတၱဗလ ဋီကာ မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ (ဦးႏု)


ဥပေဒသ အမွတ္ ၁
တစ္ဖတ္သားကို မိမိဘက္သုိ႔ ပါေအာင္လုပ္ရန္ အတြက္ အေကာင္းဆံုးေသာ နည္းတစ္သည္ ၿငင္းခံုၿခင္းကို ေရွာင္ရွားပါ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၂
တစ္ဖက္သား၏ အယူအဆကို အေလးဂရုၿပဳပါ ။ လူတစ္ေယာက္အားမွားသည္ဟု ဘယ္ေသာအခါမွ မေၿပာေလႏွင္႔။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၃
အကယ္၍ သင္သည္မွားခဲ႔ပါလွ်င္ ထိုအမွားကို လွ်င္လွ်င္ၿမန္ၿမန္ႏွင္႔ ေလးေလးနက္ နက္ ၀န္ခံပါ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၄
ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ႏွင္႔ စပါ ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၅
တစ္ဖက္သား အလွ်င္အၿမန္ “ အင္း ” လုိက္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၆
တစ္ဖက္သားကို သူေၿပာခ်င္တာ ၀ ေအာင္ေၿပာပါေစ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၇
တစ္ဖက္သားအား ေပးအပ္ေသာအၾကံသည္ သူ၏ အၾကံသာၿဖစ္သည္ဟု
အထင္ေရာက္ေနပါေစ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၈
တစ္ဖက္သားဘက္မွေန၍ အရာခပ္သိမ္းကို ေ၀ဖန္ပိုင္းၿခားႏိုင္ေအာင္ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းႏွင္႔ ၾကိဳးစားပါ ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၉
တစ္ဖက္သား၏ အယူအဆ အလုိဆႏၵတို႔ ႏွင္႔ စပ္လ်ဥ္း၍ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ပါေစ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၁၀
ၿမင္႔ၿမတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ကို ထိခိုက္ေအာင္လုပ္ေပးပါ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၁၁
သင္၏အၾကံအစည္မ်ားၿဖင္႔ တစ္ဖက္သား၏ စိတ္ အာရံုကို ဆြဲႏိုင္ေအာင္ ၿပဳၿပင္ေပးပါ။

ဥပေဒသ အမွတ္ ၁၂
သူတို႔၏ မခံခ်င္ေသာစိတ္ကို ဆြေပးပါ။

မူရင္း- Dale Carnegie ၏ How To Win Friends And Influence People

ဦးႏု
(မိတၱဗလ ဋီကာမွ)
Read More »

အ မနာပ [ခ်က္ေကာ့ (၁၈၆၀-၁၉၀၄)]


မိတ္ဆက္စကား။ ။ ခ်က္ေကာ့၏ စာတို႕ကို တင္ျပသည္မွာ ဒိ႒ဓမၼ အဖြဲ႕အႏြဲ႕ အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပလို၍ တင္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤေလာကႀကီးသည္ ဣ႒ာ႐ံု၊ အနိ႒ာ႐ံုတို႕ျဖင့္ ေရာျပႊမ္းေနပါသည္။ ဒိ႒ဓမၼသမားတို႕သည္ ထိုႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို သံုးသပ္ရစၿမဲပင္။ သို႕ရာတြင္ ဤေလာက၌ အနိ႒ာ႐ံုဆိုသည္မွာ ဣ႒ာ႐ံုထက္ ပိုမ်ားသည္ဟု ထင္စရာ ရွိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒိ႒ဓမၼ စာေရးဆရာတို႕က ျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္မ်ားကို သ႐ုပ္ေဖာ္လိုက္သည့္အခါ ထိုပုဂၢိဳလ္တို႕၏ စာမ်ားမွာ မျမင္၀ံ့စရာ၊ မၾကား၀ံ့စရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ရမည္ဟု ေယဘုယ် ယူဆတတ္ၾကပါသည္။ စာအေရးအသား ေကာင္းသူတို႕၏ ဒိ႒ဓမၼ အေၾကာင္းအရာတို႕ကို ဖတ္ရေသာအခါ အသုဘ ကမၼ႒ာန္းကို စီးျဖန္း၍ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ပြင့္ၿပီးလွ်င္ တရားသံေ၀ဂ ရေနဘိသကဲ့သို႕ ရွိပါသည္။ အဖြဲ႕အႏြဲ႕အရာ၌ အႏုပညာ မဆန္လွ်င္မူကား ဒိ႒ဓမၼကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ယင္းသို႕ သ႐ုပ္ေဖာ္သည္မွာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္း႐ံု၊ လန္႕စရာ ေကာင္း႐ံုမွ်သာ ရွိတတ္ပါသည္။ အပုပ္ေကာင္ႀကီးကို ျမင္ရေသာအခါ ေအာဂလီဆန္သည့္ အရသာ သာလွ်င္ ေပၚလာတတ္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒိ႒ဓမၼဟု ဆိုတိုင္းလည္း အသုဘကို ပံုတူကူး၍ တင္ျပျခင္းသည္ အႏွစ္သာရ ရွိခ်င္မွ ရွိေပလိမ့္မည္။ အႏုပညာ ေျမာက္ခ်င္မွ ေျမာက္ေပလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ခ်က္ေကာ့၏ စာမ်ားသည္ အပုပ္ေကာင္ကို ႐ုပ္ေဆာင္၍ ျပ႐ံုမွ် ျပေနေသာ စာမ်ိဳး မဟုတ္သည္ကို စာ႐ႈသူတို႕ ေကာင္းစြာ ရိပ္စားမိလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

ခ်က္ေကာ့သည္ ျဖစ္ရပ္မွန္တို႕ကို တင္ျပရာ၌ ေဒါမနႆကင္းသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ စိတ္ႏုေသာသူတို႕ အဖို႕ဆိုလွ်င္ ျဖစ္ရပ္အမွန္တို႕၌ ေတြ႕ရတတ္ေသာ မတရားမႈ မညီမွ်မႈတို႕ျဖင့္ အၿမီးအေမာက္ မတည့္သည္ကို ၾကည့္ရင္း ေဒါသတဆတ္ဆတ္ႏွင့္ တုန္မိၾကေပလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ သေဘာထားႀကီးေသာ၊ အ ေဒါသ ေစတနာႏွင့္ ျပည့္၀ေသာ ခ်က္ေကာ့အဖို႕မွာမူ ျဖစ္ရပ္မွန္တို႕ကို အာဃာတတရားႏွင့္ ယွဥ္၍ ဆံုးျဖတ္ေနသည္ မဟုတ္ေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္ သာမန္လူမ်ားအေနျဖင့္ ခံျပင္းစရာေကာင္းေသာ အျဖစ္အပ်က္တို႕သည္ ခ်က္ေကာ့အဖို႕ သြားမၿဖဲဘဲ က်ိတ္၍ရယ္စရာ ေကာင္းေသာ အျဖစ္အပ်က္ ျဖစ္လာသည္။ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာျဖစ္သည့္ အတၳဳပၸတၱိသည္ပင္လွ်င္ ခ်က္ေကာ့၏ ဣေျႏၵရွိေသာ ဟာသစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ စိတ္ေျပစရာ အတၳဳပၸတၱိမ်ား ျဖစ္လာေလသည္။ ေဒါသထြက္စရာေကာင္းေသာ ကိစၥတို႕သည္လည္း ခ်က္ေကာ့အဖို႕ ခြင့္လႊတ္စရာေကာင္းေသာ ကိစၥမ်ား ျဖစ္လာေလသည္။ ထို႕ျပင္ လူသာမန္တို႕က ဂ႐ုမျပဳဘဲ သာမည ယူဆမိေသာ အရာတို႕ကို ခ်က္ေကာ့က ၀ိေသသဟု ျမင္တတ္သည္။ ထိုအခါ ေလာကကို ခြင့္လႊတ္တတ္ေသာ ဟာသဥာဏ္ျဖင့္ ခ်က္ေကာ့သည္ ၀ိပႆနာ တင္ေလသည္။ ထိုအခါ သာမညတို႕သည္ က်ိတ္၍ ရယ္စရာ ဧရာမကိစၥ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ဤသည္တို႕ကား ခ်က္ေကာ့၏ အႏုပညာပင္ ျဖစ္သည္။ ဤ “အ မနာပ” ၀တၳဳတို၌ အမ်ားက ဘာမွ်မဟုတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ဟု ေပယ်ာလကန္ျပဳထားေသာ ကိစၥတစ္ရပ္သည္ ခ်က္ေကာ့၏ စာေပအႏုပညာ တန္ခိုးေၾကာင့္ အမ်ားက ဂ႐ုမျပဳဘဲ မရႏိုင္ေလာက္ေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ ျဖစ္လာေလသည္။ ဤသို႕ သာမညမွ ၀ိေသသသို႕ ကူးေျပာင္းလာေသာအခါ ထံုးစံအားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ ေဒါမနႆတရားတို႕သည္ ႀကီးမားလြန္ကဲလာစရာ အေၾကာင္း ရွိေပလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ခ်က္ေကာ့၏ အာသီသမွာ ေဒသႏွင့္ကင္းေသာ အာသီသ ျဖစ္ေလရာ၊ သာမညမွ ၀ိေသသျဖစ္လာေသာ အခါက်ခါမွ ကၽြႏ္ုပ္တို႕မွာ ေလာကတစ္ခုလံုးကို က်ိတ္ရယ္စရာဟု သေဘာထားကာ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ျပဳႏိုင္လာေလသည္။

လက္ေရးသင္ ဆရာႀကီးဆာေဂသည္ သူ႕ သမီး နာတာလ်ာကို သမိုင္းႏွင့္ ပထ၀ီသင္ဆရာ အိုင္ဗန္ႏွင့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားေပးသည္။ ထို လက္ထပ္ပြဲမွာ အားလံုး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ရွိသည္။ ပြဲထိုင္လာသူတို႕သည္ အခန္းထဲ၌ ဆိုၾက ကၾကႏွင့္ အလြန္ေပ်ာ္ျမဴးၾကသည္။ ကလပ္တစ္ခုမွ ေခၚယူငွားရမ္းထားေသာ စားပြဲထိုးတို႕သည္ ေခ်းအလိမ္းလိမ္း ကပ္ေနေသာ လည္စည္းအျဖဴကို လည္မွာစည္း၍ ကုတ္အက်ႌရွည္ကို ၀တ္ဆင္ကာ ပန္းပ်ားခပ္မွ် ျဖစ္ေနၾကသည္။ လက္ထပ္ပြဲမွာ ေသာေသာညံ၍ ေန၏။ ဂုဏ္ရည္မတူသျဖင့္ ဖိတ္ၾကားျခင္း မခံရသူတို႕သည္ အိမ္ျပင္ဘက္ ျပတင္းေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾက၏။

ညသန္းေခါင္ယံ၌ ဆာေဂသည္ ညစာအတြက္ အရန္သင့္ ရွိ မရွိ သိရေလေအာင္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္ၾကည့္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္တစ္ခန္းလံုးမွာ ၾကမ္းျပင္မွ ေခါင္မိုးအထိ မီးခိုးအျပည့္ တက္ေနသည္။ ဘဲနံ႕၊ ၾကက္နံ႕တို႕မွာ တစ္ခန္းလံုး လိႈင္ေနသည္။ ခံုမ်ားေပၚ၌ စားစရာ ေသာက္စရာမ်ား ျပန္႕က်ဲလ်က္ ရွိသည္။ မာရဖာဟု အမည္ရွိေသာ မ်က္ႏွာနီနီႏွင့္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ ေတာင့္တင္းသည့္ ထမင္းခ်က္ မိန္းမႀကီးမွာ ပစၥည္းအျပည့္ တင္ထားေသာ စားပြဲခံုတြင္ အလုပ္မ်ားေနသည္။

ဆာေဂသည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္ကာ သြားရည္က်သည္ကို ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ပ်တ္ပ်တ္ျမည္ေအာင္ သိမ္း၍ မာရဖာအား “ငါးသေလာက္ကို ၾကည့္စမ္းပါရေစဦး”ဟု ေျပာ၏။ “ေအာင္မယ္ေလး၊ အနံ႕ကေလးကလည္း သင္းလို႕၊ တစ္ေကာင္လံုး ၀ါးစားလိုက္စမ္းခ်င္ပါဘိကြယ္။ ငါးသေလာက္ကို ၾကည့္စမ္းပါရေစ”ဟု ထပ္၍ေျပာ၏။

မာရဖာသည္ ခံုတစ္ခံုဆီသို႕ သြား၍ အဆီအလိမ္းလိမ္း ကပ္ေနေသာ သတင္းစာ စကၠဴကို ဖြင့္ျပလိုက္ေသာအခါ စကၠဴေအာက္ လင္ပန္းထဲတြင္ ဆူၿဖိဳးေသာ ငါးသေလာက္ႀကီး တစ္ေကာင္သည္ နံနံပင္၊ သံလြင္သီး၊ မုန္လာဥမ်ားႏွင့္ အတူရွိေနသည္ကို ေတြ႕ၾကရသည္။ ဆာေဂသည္ ငါးကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်၍ သက္ျပင္း႐ွဴဴလိုက္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ၀င္း၀င္းေတာက္ေနသည္။ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားကိုလည္း အထက္သို႕လွန္၍ ၾကည့္သည္။ ထို႕ေနာက္ သြားရည္ယိုသည္ကို ထိန္းရန္ ႏႈတ္ခမ္းစုတ္လိုက္ရာ ဆီမပါေသာ လွည္းပံုေတာင္း တကၽြီကၽြီျမည္သကဲ့သို႕ အသံတစ္ခု ေပၚလာသည္။ ထို႕ျပင္လည္း ဆာေဂသည္ ေက်နပ္လြန္းလွသျဖင့္ လက္ေဖ်ာက္ တစ္ခ်က္တီးကာ ႏႈတ္ခမ္းကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္၍ လွ်ာျဖင့္ သပ္လိုက္သည္။

ထိုအခါ ကပ္လ်က္ရွိေသာ အခန္းတစ္ခုမွ “ဟား၊ ဟား။ ဒါဟာ နမ္းတဲ့အသံပဲ။ မာရဖာ၊ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႕ကို နမ္းေနတာလဲဗ်ာ” ဟူေသာ အသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာေလသည္။ ထိုအသံ ၾကားၿပီးေနာက္ တံခါး၀၌ လက္ေထာက္ဆရာ ဗန္ကင္၏ ေခါင္းတံုးဆံေတာက္သည္ ဘြားခနဲ ေပၚလာသည္။ “ခင္ဗ်ား ဘယ္သူနဲ႕ နမ္းေနတာတံုးဗ်။ ေၾသာ္၊ ဒီလိုကိုး၊ ေနရာက်လိုက္ေလဗ်ာ။ ဆရာႀကီး ဆာေဂပါလား၊ တယ္ဟုတ္တဲ့ ဆရာႀကီးပဲ။ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕ ႏွစ္ကိုယ္ခ်င္း တီးတိုး တီးတိုးနဲ႕ကိုး” ဟူ၍ ဗန္ကင္က ဆက္ေျပာေလသည္။

ဆာေဂသည္ စိတ္႐ႈပ္သြားသည္။ “ဟဲ့ အ႐ူး၊ မင္းကို ဘယ္သူက ေျပာသလဲ၊ ငါ ဘယ္သူ႕ကိုမွ နမ္းေနတာ မဟုတ္ဘူးဟဲ့။ ငါးသေလာက္ႀကီးကို ျမင္ရေတာ့ ႀကိဳက္လြန္းလို႕ သြားရည္ယိုတာဟ။ ဒါေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းျပင္တာ”

“ေတာ္စမ္းပါ ဆရာႀကီးရယ္၊ ဒါမ်ိဳးကို သူမ်ား သြားေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ လာမေျပာပါနဲ႕” ဟူ၍ ဗန္ကင္က ေအာ္ေျပာ၏။ ဗန္ကင္မွာ ရယ္ခ်င္လြန္းလွ၍ ပါးစပ္ၿပဲလာသည္။ ထိုေနာက္ အခန္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။ ဆရာႀကီးကား မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္၍ က်န္ရစ္၏။

ထို႕ေနာက္ ဆရာႀကီးသည္ ဤသို႕ ေတြးမိ၏။ “သင္းလုပ္ပံုက ေနာက္ဘာေတြ ႐ႈပ္လာဦးမလဲ မသိဘူး။ ဒီအေကာင္ဟာ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာဦးမွာပဲ။ တစ္ၿမိဳ႕လံုး မ်က္ႏွာမျပ၀ံ့ေအာင္ သင္း ငါ့အရွက္ ခြဲေတာ့မွာပဲ”

ဆာေဂသည္ ခန္းမႀကီးထဲသို႕ မ၀င္၀ံ့၀ံ့ျဖင့္ ၀င္လာသည္။ ၿပီးလွ်င္ ဗန္ကင္ ဘာလုပ္ေနသည္ကို မရဲတရဲႏွင့္ လွမ္း၍ၾကည့္၏။ ဗန္ကင္သည္ ျပာႏိုနားတြင္ မတ္တတ္ရပ္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္ ငံု႕၍ တစ္စံုတစ္ခုကို ေျပာလိုက္ရာ ပညာအုပ္ကေတာ္က ရယ္ေလသည္။

“အဲ၊ အဲဒါ ငါ့ကို ေစာင္းေျပာေနတာပဲ”ဟု ဆာေဂက ေတြးလိုက္၏။ “ဟုတ္ၿပီ၊ ငါ့အေၾကာင္း ေျပာေနတာပဲ။ ဒီလိုအေကာင္မ်ိဳး ျမန္ျမန္ေသ ျမန္ျမန္ေအးမွာပဲ။ ဘုရား ဘုရား။ ပညာအုပ္ကေတာ္ဆိုတာကလည္း သူေျပာသမွ် ယံုလိုက္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရယ္ေနတာေပါ့။ မျဖစ္ဘူး၊ မျဖစ္ဘူး။ သူေျပာတာ မယံုေအာင္ ငါက တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ဦးမွပဲ။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ ဒီငနဲဟာ ငါ့ကို ရြာ႐ိုးေလွ်ာက္ၿပီး ေသာက္တင္းခ်ည္း ေျပာေနေတာ့မွာပဲ”

ဆာေဂသည္ စိတ္႐ႈပ္႐ႈပ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းကိုကုတ္၍ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး ဧည့္သည္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဖာေဒကြိဳင္ထံသို႕ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္သည္။

“ဒီလိုဗ်ာ၊ ခုနကပဲ က်ဳပ္က ညစာအတြက္ ျပင္ၿပီးၿပီလားဆိုၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားၾကည့္တယ္” ဟူ၍ ဆာေဂက စကားကို စသည္။ “ခင္ဗ်ား ငါးႀကိဳက္တယ္ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္သိပါတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္မွာ ငါးသေလာက္ႀကီး ေဟာသေလာက္ႀကီး ရထားတယ္ဗ်။ တစ္လံေလာက္ ရွိလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဟား၊ ဟား၊ ဟား။ ႏို႕ေပမယ့္ က်ဳပ္ေျပာမလို႕ ေမ့သြားသဗ်ာ။ အဲဒီ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ငါးသေလာက္ကိစၥ လူေျပာ သူေျပာမ်ားေနတာ ရွိေနသဗ်။ က်ဳပ္က ဘာစားစရာ ရွိသလဲဆိုၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ခုနကပဲ ၀င္ၾကည့္မိတယ္။ က်ဳပ္က ငါးသေလာက္ ႀကိဳက္တတ္လို႕၀င္ၾကည့္တာ။ ျမင္ရေတာ့ သြားရည္ယိုသဗ်ိဳ႕။ ဒါနဲ႕ က်ဳပ္က ႏႈတ္ခမ္း သပ္လိုက္တယ္။ အဲသလို ႏႈတ္ခမ္းသပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဗန္ကင္ဆိုတဲ့ အေကာင္က ၀င္လာပါေလေရာ။ ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ နဲ႕ လုပ္ၿပီး “ဆရာႀကီး၊ ဒီလာၿပီး နမ္းေနသကိုးလို႕ ေျပာသဗ်ာ့။ က်ဳပ္က မာရဖာကို ဖက္နမ္းတယ္လို႕ ဆိုတာေပါ့ဗ်ာ။ ၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ။ ထမင္းခ်က္ကို ဖက္နမ္းရမွာလား။ ဒီလို လုပ္ႀကံေျပာတယ္ဆိုတာ အ႐ူးအႏွမ္းမွ လုပ္ႀကံေျပာတတ္တာ။ မိန္းမရဲ႕ ႐ုပ္ကိုက ေမ်ာက္အိုႀကီး က်ေနတာပဲ၊ အက်ည္းတန္လိုက္တာ လြန္လို႕။ အဲဒါကိုမ်ား ဖက္နမ္းရတယ္လို႕ဗ်ာ။ အေတာ္အူတဲ့ အေကာင္ပဲ”

ယင္းသို႕ ဆာေဂ ေျပာျပေနစဥ္ အျခားဧည့္သည္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ တာရန္တူေလာ့သည္ ၀င္လာၿပီးလွ်င္ “ဘယ္သူလဲဗ် အူတယ္ဆိုတဲ့ ငနဲဟာ”ဟု စကားျဖတ္ေျပာသည္။
ဆာေဂက ျပန္ေျပာ၏။ “ဗန္ကင္ကို က်ဳပ္ေျပာေနတာပါဗ်ာ။ က်ဳပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္တုန္းမွာ…”

ဤသို႕လွ်င္ မာရဖာႏွင့္ ငါးသေလာက္အေၾကာင္းကို ဆာေဂက ထပ္၍ ေျပာျပန္သည္။

“ရယ္စရာပဲဗ်ာ၊ ဒီအေကာင္ဟာ ေတာ္ေတာ္အူတယ္။ မာရဖာကို ဖက္နမ္းမယ့္အစား ေခြးဖက္နမ္းရတာကမွ ဇိမ္ရွိဦးမယ္”

ဆာေဂက ဤသို႕ေျပာၿပီးလွ်င္ တစ္ဖက္သို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ မက္ဇဒါႏွင့္ ဆံုမိေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မက္ဇဒါအား ကပ္၍ ေျပာျပန္သည္။

“က်ဳပ္တို႕ အခု ဗန္ကင့္အေၾကာင္း ေျပာေနတာပါ။ ဒီအေကာင္ဟာ ေတာ္ေတာ္အူတဲ့ အေကာင္ပဲ။ သူ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ မာရဖာနားမွာ ရပ္ေနတာကို ေတြ႕သြားတယ္။ ဒီလိုေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး အမနာပ သတင္းလႊင့္ေတာ့တာပဲ။ သူက “ခင္ဗ်ားတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ဖက္နမ္းေနၾကသလား”လို႕ ေမးတယ္။ သူက မူးေနေတာ့ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားေတြ ေျပာေနတာေပါ့။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္က မာရဖာကို နမ္းမယ့္အစား ၀မ္းဘဲကို ဖက္နမ္းတာကမွ ေကာင္းလိမ့္ဦးမယ္”လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဟဲ့၊ အ႐ူးရဲ႕။ ငါ့မွာ သားႀကီး မယားႀကီးနဲ႕” လို႕ေတာင္မွ ဆိုလိုက္မိေသး။ သူ လုပ္ပံုႏွယ္ဗ်ာ က်ဳပ္မွာ လူတကာ ရယ္စရာ ျဖစ္ေနတာေပါ့”

ဤအတြင္း သာသနာ တရားေဟာ ဆရာတစ္ဦးက ဆာေဂအား “ခင္ဗ်ားကို ရယ္စရာျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာ ဘယ္သူလဲ”ဟု ေမးျပန္၏။

“ဗန္ကင္ဆိုတဲ့ အေကာင္ေပါ့။ က်ဳပ္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရပ္ေနတာပါ။ ငါးသေလာက္ႀကီးကို ၾကည့္ရင္း ရပ္ေနတာပါပဲ” ဆာေဂသည္ ဤသို႕ အစခ်ီ၍ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္လွန္သည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ ၾကြေရာက္လာသမွ်ေသာ ဧည့္သည္အေပါင္းတို႕ ဗန္ကင့္အေၾကာင္း၊ ငါးသေလာက္အေၾကာင္း စသည္တို႕ကို အားလံုး သိၾကရေလသည္။

ဆာေဂသည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္ကာ ေတြးေတာမိျပန္သည္။ “သင္း ေျပာခ်င္တာ ေျပာေပ့ေစ။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လိုက္ႏွင့္ဦးေပါ့ကြယ္။ သင္း ငါ့အေၾကာင္း စၿပီးေျပာတယ္ဆိုရင္ပဲ လူေတြကေတာ့ “ေဟ့ အ႐ူး၊ မင္း မဟုတ္တာေတြ ေျပာမေနပါနဲ႕ကြာ။ တို႕သိၿပီးသားပါပဲ”လို႕ ဆိုၿပီးသူ စကားေျပာတာ နားေထာင္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး”

ဤကဲ့သို႕ ေတြးေတာရင္းႏွင့္ ဆာေဂသည္ အလြန္တရာမွ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္လာၿပီးလွ်င္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာႏွင့္ ဘရန္ဒီေလးခြက္ကို ခြက္ဆင့္ ေသာက္လိုက္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕သမီးအား အခန္းအပ္ၿပီးလွ်င္ မိမိအခန္းရွိရာသို႕ ျပန္လာေလသည္။ ၿပီးလွ်င္အျပစ္ကင္းမဲ့ေသာ ကေလးငယ္ပမာ အိပ္ေမာက်သြားသည္။ နံနက္လင္းေသာအခါ သူသည္ ငါးသေလာက္ႀကီးကို သတိမရေတာ့ေခ်။ သို႕ေသာ္လူဆိုသည္မွာ ျဖစ္ခ်င္တာလည္း မျဖစ္ရပါ။ အမနာပ လုပ္ငန္းသည္ တြင္က်ယ္လာၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဆာေဂက မည္မွ်ပင္ အလိမၼာႏွင့္ စီမံထားေသာ္လည္း သူစီမံသလို မျဖစ္ပါ။ ရက္သတၱ တစ္ပတ္ၾကာေသာအခါ ဆာေဂသည္ ဆရာမ်ား၏အခန္းထဲတြင္ တပည့္တစ္ေယာက္ မဟားတရား ျပဳမူသည့္ အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စကားေျပာေနဆဲ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက သူ႕အနီးသို႕ လာ၍ လက္တို႕ ေခၚသြားေလသည္။

ထိုေနာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက “ဒီမွာ ဆရာဆာေဂရယ္၊ က်ဳပ္ တစ္ခု ေတာင္းပန္ပါရေစ။ က်ဳပ္နဲ႕ေတာ့ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ ႏို႕ေပမယ့္ ဆရာ့ကို တစ္ဆိတ္ေတာ့ ေျပာပါရေစဗ်ာ။ ၀တၱရားကလည္း ရွိေနလို႕ပါ။ အရပ္ထဲမွာ ဟိုးေလးတေက်ာ္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဆရာဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕၊ ထမင္းခ်က္ မိန္းမနဲ႕ ျဖစ္ေနတယ္လို႕။ အဲဒါ က်ဳပ္နဲ႕ေတာ့ မဆိုင္ပါဘူးေနာ္။ ဆရာဟာ့ ဆရာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ပါ။ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ ထမင္းခ်က္ကို ဖက္နမ္းခ်င္သပဆိုလည္း ဖက္နမ္းခ်င္ နမ္းေပါ့ဗ်ာ၊ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ႏို႕ေပမယ့္ ေတာင္းပန္ပါရေစ။ အခုလို ေျဗာင္လုပ္တာေတာ့ မေတာ္ဘူး ထင္တယ္။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းဆရာႀကီးဗ်။ ဒါကို ေမ့လို႕ေတာ့ မသင့္ပါဘူးဗ်ာ”ဟု ေျပာေလ၏။

ဆာေဂသည္ လူစင္စစ္က ေက်ာက္ျဖစ္သြားဘိသကဲ့သို႕ မတုန္မလႈပ္ႏွင့္ ရပ္၍ နားေထာင္သည္။ ထိုေနာက္ ပ်ားတုပ္ခံရသျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေရေႏြးေလာင္း ခံရသျဖင့္လည္းေကာင္း တစ္ကိုယ္လံုး တြန္႕သြားဘိသကဲ့သို႕ တြန္႕သြားၿပီးလွ်င္ အိမ္သို႕ ျပန္ေလသည္။ တစ္လမ္းလံုး၌ သူ႕အား တစ္ၿမိဳ႕လံုးက ၀ိုင္းၾကည့္ေနသည္ဟု ထင္မွတ္မိ၏။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးက သူ႕အား ၀ိုင္း၍ အိုးမည္းသုတ္ေနသည္ဟု ယူဆမိ၏။ အိမ္ရာျပန္ေသာ္ မိန္းမက ဆီး၍ ဒုကၡေပးျပန္၏။

“ရွင္ ဘာမွလဲ မစားပါကလား။ ဘာမ်ား ငိုင္ေနတာလဲေတာ့။ ဖူးစာေရးနတ္မ်ား ေမွ်ာ္ေနတာလားဟင္။ က်ဳပ္ အားလံုးသိပါတယ္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရယ္။ ရွင္ မာရဖာကို လြမ္းေနတာ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္အေပၚမွာ က႐ုဏာရွိတဲ့ လူေတြကေတာ့ ရွင့္အေၾကာင္း သိေအာင္ မ်က္စိဖြင့္ေပးၾကသေတာ့္။ ရွင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတယ္” စသျဖင့္ ဆရာကေတာ္ ျဖစ္သူသည္ သူ႕အား ထမင္းစားပြဲ၌ ျမည္တြန္ရင္း ပါးကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ႐ိုက္လိုက္ေသးသည္။

ဆာေဂသည္ စားပြဲမွထ၍ ႐ုတ္တရက္ ဦးထုပ္ကိုမွ်ပင္ မေဆာင္းႏိုင္၊ ကုတ္အက်ႌကိုမွ်ပင္ မ၀တ္ႏိုင္ပဲ ဗန္ကင္ရွိရာသို႕ သုတ္ေျခတင္ေလသည္။ ဗန္ကင္ကား ထိုအခ်ိန္၌ သူ႕အိမ္မွာ ရွိေနသည္။

ဆာေဂသည္ ဗန္ကင္ကို ေတြ႕ေသာ္ “မင္း အေတာ္ဆိုးတဲ့ ငနဲပဲ။ မင္း ငါ့ကို တစ္ေလာကလံုးရဲ႕ တံေတြးခြက္ထဲ ပက္လက္ေမ်ာေအာင္ လုပ္လိုက္တာပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ အခုလို အမနာပ ေျပာရတာလဲကြာ” ဟု အျပစ္တင္သည္။

“ဘယ္လိုလဲဗ်၊ ဘယ္သူက ဆရာႀကီးကို အမနာပ ေျပာတာလဲ။ ဒီလိုေတာ့ လုပ္ႀကံမေျပာပါနဲ႕ဗ်ာ”

“ဒါျဖင့္ ငါက မာရဖာကို ဖက္နမ္းတယ္လို႕ ဘယ္ေခြးမသားက ေျပာတာတံုး။ ကိုင္း၊ မင္းမဟုတ္ဘူးလား … မင္းမဟုတ္ဘူးလား”

ဗန္ကင္သည္ မ်က္ေတာင္ပင့္၍ မ်က္စိ ေပကလတ္ ေပကလတ္ ျဖစ္လာသ္ည။ သူ႕ခမ်ာမွာ မ်က္ႏွာမေကာင္းေတာ့ေခ်။ ကတုန္ကယင္ ျဖစ္ေနသည္။ ထိုေနာက္ ဘုရားသခင္ ၀တ္ျပဳ၀င္ရွိရာသို႕ မ်က္ႏွာမူၿပီးလွ်င္ “ကၽြန္ေတာ့္ကို ထာ၀ရဘုရားသခင္ ေပးခ်င္တဲ့အျပစ္ ေပးေတာ္မူပါ။ ေသခ်င္းဆိုးနဲ႕ ေသရေစရဲ႕။ ဆရာႀကီးအေၾကာင္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာမိ႐ိုး အမွန္ပါဗ်ာ။ တကယ္လို႕ ေျပာမိတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အိုးေရာ၊ အိမ္ေရာ ပ်က္စီးပါေစလို႕ က်ိန္၀ံ့ပါတယ္”ဟု ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ေျပာေလ၏။

ဗန္ကင္ အမွန္အတိုင္း ေျပာေနသည္မွာ ယံုမွားဖြယ္ မရွိေခ်။ ဗန္ကင္သည္ သူ႕အေၾကာင္းကို အတင္းအဖ်င္းေျပာျခင္း မဟုတ္႐ိုးအမွန္ ျဖစ္သည္။

“ဒါျဖင့္ ဘယ္သူလဲ” ဟု ဆာေဂသည္ စိတ္တြင္ က်ိတ္၍ ေမးမိ၏။ သူ႕ အသိအကၽြမ္းထဲက မည္သူက ေျပာေလမည္နည္းဟု သူ သိကၽြမ္းသူမွန္သမွ် အားလံုးကို စဥ္းစားၾကည့္၏။ ထိုေနာက္ ရင္ကိုထု၍ “ငါ့အတင္း ေျပာတာ ဘယ္သူလဲကြ”ဟု ညည္းတြားလိုက္ေလသတည္း။

(Slander by Anton Chekhov)
[ေငြတာရီ၊ အမွတ္ (၄၇)၊ ေမ ၁၉၆၄]

Credit to: http://www.crystalrays.org/
Read More »

"မိတ္ေဆြတုကို သတိျပဳပါ"



လူ႔ေလာကတြင္ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ေရးသည္ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္၍ေန၏။ အေပါင္းအသင္းမထားဘဲ သီးျခားလြတ္လပ္စြာေန၍ မျဖစ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္ျပီးေျမာက္ေအာင္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ စီးပြားတိုးတက္ေအာင္ မိတ္ေဆြေကာင္း ေရြးခ်ယ္တတ္ရန္ႏွင့္ မိတ္ေဆြတု ေရွာင္ႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးေပသည္။

ဤေနရာ၌ ျမတ္စြာဘုရားက ေကာသလမင္းႀကီးအား ေဟာညႊန္ပံုကို သတိျပဳသင့္၏။ ဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူ သည္မွာ---“ပုဂၢိဳလ္တေယာက္၏ အက်င့္သီလ၊ အေလ့အထ၊ သေဘာသကာယကို ၾကာၾကာေပါင္းၾကည့္မွ သိႏိုင္သည္။ ၾကာၾကာေပါင္းေသာ္လည္း သူ႔အေၾကာင္းကို သတိထား ေလ့လာမွ သိႏိုင္သည္။ သတိထားေသာ္လည္း မိမိက စဥ္းစားေဝဖန္တတ္ေသာ ဉာဏ္ရွိမွ သိႏိုင္သည္။ မစဥ္းစား မေဝဖန္လွ်င္ မသိႏိုင္” ဟူ၏။
တေနရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားက မိတ္ေဆြတု ၄-မ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြစစ္ ၄-မ်ိဳးကို ျပေတာ္မူ၏။
မိတ္ေဆြတု ၄-မ်ိဳးမွာ---
(၁) အညဒတၳဳပရမ မိတ္ေဆြတု=သူကသာ ေတာင္းတတ္၊ သူကသာ အသာယူတတ္ေသာ မိတ္ေဆြတု။
မိမိက အနည္းငယ္ေပး၍ မ်ားမ်ားျပန္ရရန္ ေမွ်ာ္လင့္တတ္၏။
အကူအညီ လိုေသာအခါ တကယ္ စိတ္ရင္းေစတနာ မပါဘဲ တစံုတခုေသာ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္လင့္၍ အပိုအမို ေလာကြတ္ႏွင့္ ဟန္ေဆာင္ လုပ္ေပးတတ္၏။

(၂) ဝစီပရမ မိတ္ေဆြတု=ႏႈတ္သာပါ၍ လက္မပါေသာ မိတ္ေဆြတု။
လြန္ျပီးေသာပစၥည္းျဖင့္ ေလာကြတ္လုပ္တတ္၏။ (မေန႔ကသာလာရင္ ေပးႏိုင္မွာပဲ၊ အခုေတာ့ ...)
ေနာက္လာမည့္ ပစၥည္းဝတၳဳျဖင့္ ေလာကြတ္လုပ္တတ္၏ (ေနာက္တခါေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ...)
အကူအညီေတာင္းလွ်င္ အေၾကာင္းျပ၍ ျငင္းဆိုတတ္၏။ (မလြယ္လို႔ပါ၊ မအားလို႔ပါ၊ ခ်ိဳ႔ယြင္းေနလို႔ပါ စသည္ျဖင့္ ေရွာင္ဖယ္ျခင္း)

(၃) အႏုပီယဘာဏီ မိတ္ေဆြတု=အလိုလိုက္၍ အႀကိဳက္ကိုသာ ေျပာဆိုေလ့ ရွိ၏။
မေကာင္းမႈကိစၥမ်ားကို အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳ၍ လိုက္ေလ်ာေျပာဆိုတတ္၏။
ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ကိစၥတြင္ မိမိအက်ိဳး ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဟန္ေဆာင္လိုက္ေလ်ာတတ္၏။
မိမိေရွ႔တြင္ အေၾကာင္းရွာ၍ ခ်ီးမြမ္းေျပာဆို အမႊမ္းတင္တတ္၏။ မ်က္ကြယ္တြင္ အျပစ္ေျပာ၍ အက်ိဳးပ်က္စီးေအာင္ လုပ္တတ္၏။

(၄) အပါယသဟာယ မိတ္ေဆြတု=ပ်က္စီးေၾကာင္းအမႈကိစၥတို႔၌ အေပါင္းအေဖာ္ ျပဳတတ္၏။
ေသရည္အရက္ ေသာက္ရာ၌ အေဖာ္္ျဖစ္၏။ ပြဲလမ္းသဘင္ စေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အလုပ္ပ်က္ေလာက္ေအာင္ လိုက္စားရာ၌ သြားေဖာ္သြားဖက္ ျဖစ္၏။ အေလာင္းအစား အကစားအလုပ္၌ အေဖာ္အျဖစ္ အားေပးအားေျမႇာက္ လုပ္၏။

ဒြါဒသနိပါတ္ မိတၱာမိတၱဇာတ္ေတာ္၌လည္း မိတ္ေဆြတု (ရန္သူ)၏ အခ်င္းအရာ လကၡဏာမ်ားကို ရွစ္မ်ိဳးခြဲျခား၍ ျပထားရာ မိတ္ေဆြတုကို ေရွာင္ၾကဥ္ရန္ ကိစၥသည္ အေရးႀကီးေသာအခ်က္ ျဖစ္သည္ကို သတိျပဳသင့္ေပသည္။

Credit To စိတ္ဓါတ္ခြန္အား
Read More »

ဆရာႀကီး Dr. တင့္ေဆြ ေရးသားေသာ ရာသီလာခါနီး ျဖစ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္အေျခအေန


Photo: ဆရာႀကီး Dr. တင့္ေဆြ ေရးသားေသာ ရာသီလာခါနီး ျဖစ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္အေျခအေန
=========================================

ရာသီလာခါနီး ျဖစ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သိခ်င္ပါတယ္။ လစဥ္လတိုင္း ရာသီ လာခါနီး ရက္ေတြတိုင္းမွာ အခ်ိဳ႕ေသာ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္ေတြက အရမ္းကို ထိခိုက္ခံစားလြယ္ျပီး၊ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး ေပၚမွာေတာင္ အရမ္း Sensitive ျဖစ္လြန္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲလို ရက္မ်ိဳး နီးျပီီဆိုရင္ စိတ္ခံစားမႈ အရမ္း Sensitive ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေပၚမွာလည္း ေဒါသ အၾကီးၾကီး ထြက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘာမွ မဟုတ္တာေလး နဲ႔လည္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္း ထိခိုက္လြယ္ပါတယ္။
အဲလို ရက္နီးရင္ ကြ်န္မက သိပ္ Sensitive ျဖစ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္တာေလးနဲ႔လည္း အမ်ိဳးသားနဲ႔ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ရပါတယ္။ အဲဒါက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားမိတာပါ။ ကြ်န္မလည္း အဲလိုမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ေဒါသလည္း မျဖစ္ခ်င္သလို၊ ထိခိုက္ ခံစားလြယ္တာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါဟာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလို႔မရတဲ့ သဘာဝပဲလား၊ တခုခုမ်ား အေကာင္းဘက္ကို ျပင္ဆင္လို႔ ရမလားဆိုတာကို သိခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ျပီးေတာ့ အဲလိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ဆို ေသြးဆံုးမယ့္အခ်ိန္ဆိုရင္ ကြ်န္မ ဘယ္လို ေနမလဲလို႔ ေတြးျပီး ေတာ္ေတာ္ေလး တုန္လႈပ္မိပါတယ္။ ကြ်န္မအသက္က ခုမွ ၂၃ ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ သိထားသင့္တယ္ ထင္လို႔ပါ။ အဲဒါ ဘယ္လုိ ဆင္ျခင္ ေနထိုင္သင့္သလဲ။
မိန္းကေလးတေယာက္ ေမြးလာတာနဲ႔ သူမွာ မ-မ်ိဳးဥေပါင္း ၄ သိန္းခြဲ ရွိေနမယ္။ အသက္ ၁၃-၁၄ ႏွစ္ ေရာက္လာတာနဲ႔ မ်ိဳးဥအိမ္ကေန ေဟာ္မုန္းေတြ ထြက္လာျပီ။ Follicle Stimulating Hormone (FSH) နဲ႔ Leutenizing Hormone (LH) ဆိုတဲ့ ေဟာ္မုန္းေတြက လုပ္ေပးတယ္။ မ်ိဳးဥေလးေတြ တလ တလံုးက် ရင့္မွည့္လာၾကမယ္။ ရာသီ ဆိုတာဆင္းျပီ။ တေယာက္မွာ တလကို ရာသီေသြး ၂ဝ-၈ဝ စီစီ (၁-၂ ေအာင္စ) ဆင္းတယ္။
ဦးေႏွာက္ထဲမွာ Hypothalamus (ဟိုက္ပိုသဲလ္မတ္စ္) ဆိုတဲ့ေနရာရာက အေရးပါတယ္။ ေရငတ္တတ္တာ၊ ထမင္းဆာတတ္တာ၊ အိပ္ျခင္တာ၊ ရာသီျဖစ္တာ၊ လိင္စိတ္ျဖစ္တာ၊ မ်ိဳးပြါးေစႏိုင္တာေတြကို ဒီေနရာကေန ထိန္းခ်ဳပ္တယ္။ မရွက္တရား သံုးပါးလံုးး ဆိုပါေတာ့။
ရာသီမလာခင္ ျဖစ္ျခင္တာေတြကို Premenstrual syndrome (PMS) ဆိုျပီး သပ္သပ္ေဆးစာမွာ ရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ အမ်ိဳးသမီး ၈ဝ% မွာ ခံစားၾကရတယ္။ ေဆးကုဘို႔လိုတာ ၂ဝ-၃ဝ% ေလာက္သာ ရွိပါတယ္။ ဆိုးဝါးတဲ့ Premenstrual Dysphoric Disorder (PMDD) ေခၚတာမွာ ၂-၆% သာေဆးကုဘို႔ လိုတယ္။ ဘာလို႔ ျဖစ္ရသလဲဆိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ မသိၾကပါ။ အဲလိုမသိေလေလ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ-သီအိုရီေတြ မ်ားေလေပါ့။
ေမးတဲ့သူ ေျပာျပတာေတြက Book picture ေဆးစာအုပ္ထဲကနဲ႔ တူလွတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတာကို အေသအျခာ မေျပာတတ္ၾကပါ။ ရုပ္ပိုင္း၊ စိတ္ပိုင္း၊ Emotional စိတ္လႈတ္ရွားမႈ (ဝမ္းသာ-ဝမ္းနည္း)၊ Mood swings စိတ္မူ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕မွာ မသိသာေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ၾက ျပႆနာၾကီးတဲ့အထိ ရွိတယ္။ ရာသီလလယ္ရက္ မ်ိဳးထြက္လိုက္တာနဲ႔ ဒါေတြ တခုမဟုတ္ တခု၊ တခုမကလဲ ျဖစ္တယ္။ ရာသီေသြး ဆင္းတာနဲ႔ ဆရာဝန္မပါဘဲ ျပန္ေကာင္းသြားျပီ။

ရုပ္ပိုင္းေျပာင္းတာေတြက -
• Fatigue အားယုတ္ေနတာ၊
• Bloating ရင္ကယ္ေနတာ၊
• Breast tenderness ရင္သားနာတာ၊
• Acne ဝက္ျခံထြက္တာ၊
• Appetite changes စားျခင္စိတ္ မတူျဖစ္လာတာ၊
• Food cravings ျခင္ျခင္းတပ္တာ။
• ပ်ိဳ႕တာ၊ ဝမ္းပ်က္တာ၊ ဝမ္းခ်ဳပ္တာေတြ ခံစားရတယ္။
• Uterine cramping သားအိမ္ေနရာ နာတာက အေတာ္ ဆိုးတတ္တယ္။ သူ႔မွာလဲ ၂ မ်ိဳးရွိတယ္။ Prostaglandins သတၲိေၾကာင့္ Constriction ညွစ္တာ-တင္းတာတာနဲ႔ Relaxation ေလ်ာ့တာျဖစ္ရလို႔ Spasmodic cramping ေခၚတယ္။ ခါးနာတာ၊ ေပါင္ေၾကာနာတာ၊ ေခါင္းကိုက္တာေတြလဲ ခံစားရတတ္တယ္။
စိတ္မူအေျပာင္းအလဲက အေရးပါတယ္။ Crying ငိုျခင္ငိုမယ္၊ Oversensitivity သိပ္အကဲဆတ္မယ္၊ Rapidly changing အလ်င္အျမန္ ေျပာင္းလဲျပီး Unpredictable moods ဘယ္လိုျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ မွန္းမရတာမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ အလြယ္ေျပာရရင္ ေဒါသနဲ႔ ပူေဆြးမႈၾကား ဗ်ာမ်ားေနမယ္။ သူတေယာာက္ထဲကိုသာမက သူ႔မိသားစု၊ အသိုင္းအဝိုင္းကိုပါ သက္ေရာက္ေစတယ္။

• Depression စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊
• Sadness ဝမ္းနည္းတယ္၊
• Lack of motivation စိတက္ၾကြမႈ နည္းမယ္၊
• Irritability စိတ္တိုတယ္၊
• Aggression ဇြတ္လုပ္ျခင္တယ္၊
• Less patience သည္းခံစိတ္ ေလ်ာ့မယ္၊
• Increased stress ပူပင္စိတ္ မ်ားမယ္၊
• Anxiety စိုးရိမ္စိတ္ ကဲမယ္၊
• Nervousness ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္ေနမယ္၊
• Melancholy ဝမ္းနည္း-ပက္လက္-စိတ္ပ်က္ေနမယ္၊

တခ်ိဳ႕မွာ Relief အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္တာမ်ိဳး ခံစားရတယ္။
• Release လြတ္လပ္သြားသလို၊
• New beginning အသစ္ အစပ်ိဳးလာသလို၊
• Invigoration အားအင္ ျပန္ျပည့္သလို၊
• Connection with nature သဘာဝနဲ႔ ပိုနီးစပ္တယ္ ထင္သလိုလို၊
• Creative energy စိတ္သစ္ ရလာလာတာလိုလို၊
• Exhilaration လြတ္ေျမာက္တာလိုလို၊
• Increased sex drive လိင္စိတ္ပိုလာမယ္၊
• More intense orgasms လိင္စိတ္ျပည့္ဝမႈကို ပိုခံစားရမယ္။

PMS ရာသီလာလို႔ ခံစားရတာေတြ သက္သာေအာင္ ကိုယ့္ဖါသာ ျပဳျပင္လို႔ ႏိုင္တာေတြ ရွိပါတယ္။ Lifestyle changes လူေနမႈပံုစံ ျပဳျပင္ေပးတာနဲ႔ ေကာင္းႏိုင္သူေတြရွိတယ္။
• အာဟာရ ျပည့္ဝေအာင္စားပါ၊ အိပ္ေရးပ်က္တာ ျပဳျပင္ပါ၊
• Alcohol အရက္၊ Caffeine (ေကဖင္း) ပါတဲ့အစာ၊ Meat အသား၊ Fatty foods ဆီမ်ားတာ နဲ႔ Refined Sugar သၾကားေတြက ပိုဆိုးေစတယ္။
• ေရာဂတ္ (ဒိန္ခ်င္)၊ ဒိန္ခဲ၊ ႏြားႏို႔ေသာက္ပါ။
• Drink ginger root tea ခ်င္းျမစ္ျပဳတ္ေသာက္တာ ေကာင္းတယ္၊
• Breathe deeply အသက္ျပင္းျပင္းရွဴပါ၊
• ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ကုိ ယူပါ။
• Orgasm လိင္စိတ္ ျပည့္ဝေအာင္ (တဦးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္) လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
• Exercise ကိုယ္လက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ပါ။
• Socialize လူေတာ-သူေတာ ဝင္ေရာပါ။
ရာသီလာတံုး သံုးရတဲ့ အတြင္းခံပစၥည္းကို Chlorine-free biodegradable 100% cotton tampons သံုးသင့္တယ္လို႔ ေနာက္ဆံုး သုေတသနက ဆိုပါတယ္။ Organochlorines ဓါတုေဆးကေန ကင္ဆာ ျဖစ္ေစတယ္ထင္လို႔ပါ။ စီးပြါးေရးလဲ တြက္ေျခကိုက္တာမို႔ LunaPads International, Eco-Logique.com, Glad Rags, Pandora Pads, Jade and Pearl, Feminine Options နာမယ္ေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းပါတယ္။ Diva cup ေခၚတဲ့ Organic Tampon (ေအာ္ဂဲနစ္-တမ္ပြန္) ေတြလဲ ရွိေသးတယ္။

ေဆးေတြလဲ သံုးရတတ္တယ္။
• Diuretics ဆီးသြားေစတဲ့ေဆးကို သတိနဲ႔ေပးရင္ တခ်ိဳ႕မွာ သက္သာတယ္။ လူတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
• Analgesics (Ibuprofen, Naproxen and Mefenamic acid အနာ-အကိုက္ သက္သာေဆးေတြ ေသာက္ႏိုင္တယ္။
• Oral contraceptive pills (OCPs) ကိုယ္ဝန္တား-စားေဆး အိမ္ေထာင္ မရွိလဲ သံုးႏိုင္တယ္။ ထိေရာက္သူ မ်ားပါတယ္။
• Ovarian suppressors (Danazol) မ်ိဳးဥအိမ္ကို ႏွိမ္တဲ့ေဆးက ေဘးထြက္-ဆိုးက်ိဳးမ်ားတယ္။
• Antidepressants စိတ္က်တာ သက္သာေဆး ေပးႏိုင္တယ္။ Fluoxetine (Prozac) နဲ႔ Paroxetine (Paxil) ေဆး အသံုးမ်ားတယ္။
• Vitamin B, C, B6, Calcium and Magnesium ဗီတာမင္ နဲ႔ ဓါတ္ဆားေတြ ေသာက္ႏိုင္တယ္။
• Herbal ထဲက Flaxseed Capsules, Valerian, Kava Kava နဲ႔ St. John’s Wort ေဆးေသာက္ႏိုင္တယ္။
လိုအပ္ရင္ စိတ္အထူးကု-ဆရာဝန္နဲ႔ ကုသရမယ္။ စိတ္ပိုင္း ကုသနည္းေတြထဲမွာ Behavioral therapy, Cognitive Therapy, Literary Therapy နဲ႔ Talk Therapy နည္းေတြ ရွိပါတယ္။
Menopause ေသြးဆံုး-သားဆံုး ကိုလဲ ဖတ္ပါ။ အဲဒါျဖစ္လဲ စိတ္ေရာ၊ ရုပ္ပါ အေတာ္ ခံစားၾကရတာ။ ဒါေပမဲ့ ေသြးဆံုးဘို႔ အႏွစ္ ၂ဝ မက လိုပါေသးတယ္။ ဒီၾကားမွာ ေဆးေကာင္း-ဝါးေကာင္းေတြ မေပၚဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္သလဲ။
Credit To:Myanma Light

ရာသီလာခါနီး ျဖစ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္အေျခအေနနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သိခ်င္ပါတယ္။ လစဥ္လတိုင္း ရာသီ လာခါနီး ရက္ေတြတိုင္းမွာ အခ်ိဳ႕ေသာ မိန္းကေလးေတြရဲ့ စိတ္ေတြက အရမ္းကို ထိခိုက္ခံစားလြယ္ျပီး၊ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး ေပၚမွာေတာင္ အရမ္း Sensitive ျဖစ္လြန္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲလို ရက္မ်ိဳး နီးျပီီဆိုရင္ စိတ္ခံစားမႈ အရမ္း Sensitive ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေပၚမွာလည္း ေဒါသ အၾကီးၾကီး ထြက္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘာမွ မဟုတ္တာေလး နဲ႔လည္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္း ထိခိုက္လြယ္ပါတယ္။
အဲလို ရက္နီးရင္ ကြ်န္မက သိပ္ Sensitive ျဖစ္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္တာေလးနဲ႔လည္း အမ်ိဳးသားနဲ႔ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ရပါတယ္။ အဲဒါက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိထားမိတာပါ။ ကြ်န္မလည္း အဲလိုမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ေဒါသလည္း မျဖစ္ခ်င္သလို၊ ထိခိုက္ ခံစားလြယ္တာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါဟာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲလို႔မရတဲ့ သဘာဝပဲလား၊ တခုခုမ်ား အေကာင္းဘက္ကို ျပင္ဆင္လို႔ ရမလားဆိုတာကို သိခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ျပီးေတာ့ အဲလိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ဆို ေသြးဆံုးမယ့္အခ်ိန္ဆိုရင္ ကြ်န္မ ဘယ္လို ေနမလဲလို႔ ေတြးျပီး ေတာ္ေတာ္ေလး တုန္လႈပ္မိပါတယ္။ ကြ်န္မအသက္က ခုမွ ၂၃ ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ သိထားသင့္တယ္ ထင္လို႔ပါ။ အဲဒါ ဘယ္လုိ ဆင္ျခင္ ေနထိုင္သင့္သလဲ။
မိန္းကေလးတေယာက္ ေမြးလာတာနဲ႔ သူမွာ မ-မ်ိဳးဥေပါင္း ၄ သိန္းခြဲ ရွိေနမယ္။ အသက္ ၁၃-၁၄ ႏွစ္ ေရာက္လာတာနဲ႔ မ်ိဳးဥအိမ္ကေန ေဟာ္မုန္းေတြ ထြက္လာျပီ။ Follicle Stimulating Hormone (FSH) နဲ႔ Leutenizing Hormone (LH) ဆိုတဲ့ ေဟာ္မုန္းေတြက လုပ္ေပးတယ္။ မ်ိဳးဥေလးေတြ တလ တလံုးက် ရင့္မွည့္လာၾကမယ္။ ရာသီ ဆိုတာဆင္းျပီ။ တေယာက္မွာ တလကို ရာသီေသြး ၂ဝ-၈ဝ စီစီ (၁-၂ ေအာင္စ) ဆင္းတယ္။
ဦးေႏွာက္ထဲမွာ Hypothalamus (ဟိုက္ပိုသဲလ္မတ္စ္) ဆိုတဲ့ေနရာရာက အေရးပါတယ္။ ေရငတ္တတ္တာ၊ ထမင္းဆာတတ္တာ၊ အိပ္ျခင္တာ၊ ရာသီျဖစ္တာ၊ လိင္စိတ္ျဖစ္တာ၊ မ်ိဳးပြါးေစႏိုင္တာေတြကို ဒီေနရာကေန ထိန္းခ်ဳပ္တယ္။ မရွက္တရား သံုးပါးလံုးး ဆိုပါေတာ့။
ရာသီမလာခင္ ျဖစ္ျခင္တာေတြကို Premenstrual syndrome (PMS) ဆိုျပီး သပ္သပ္ေဆးစာမွာ ရွိတယ္။ အရြယ္ေရာက္ အမ်ိဳးသမီး ၈ဝ% မွာ ခံစားၾကရတယ္။ ေဆးကုဘို႔လိုတာ ၂ဝ-၃ဝ% ေလာက္သာ ရွိပါတယ္။ ဆိုးဝါးတဲ့ Premenstrual Dysphoric Disorder (PMDD) ေခၚတာမွာ ၂-၆% သာေဆးကုဘို႔ လိုတယ္။ ဘာလို႔ ျဖစ္ရသလဲဆိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ မသိၾကပါ။ အဲလိုမသိေလေလ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ-သီအိုရီေတြ မ်ားေလေပါ့။
ေမးတဲ့သူ ေျပာျပတာေတြက Book picture ေဆးစာအုပ္ထဲကနဲ႔ တူလွတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ္ျဖစ္ေနတာကို အေသအျခာ မေျပာတတ္ၾကပါ။ ရုပ္ပိုင္း၊ စိတ္ပိုင္း၊ Emotional စိတ္လႈတ္ရွားမႈ (ဝမ္းသာ-ဝမ္းနည္း)၊ Mood swings စိတ္မူ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္တယ္။ တခ်ိဳ႕မွာ မသိသာေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ၾက ျပႆနာၾကီးတဲ့အထိ ရွိတယ္။ ရာသီလလယ္ရက္ မ်ိဳးထြက္လိုက္တာနဲ႔ ဒါေတြ တခုမဟုတ္ တခု၊ တခုမကလဲ ျဖစ္တယ္။ ရာသီေသြး ဆင္းတာနဲ႔ ဆရာဝန္မပါဘဲ ျပန္ေကာင္းသြားျပီ။

ရုပ္ပိုင္းေျပာင္းတာေတြက -
• Fatigue အားယုတ္ေနတာ၊
• Bloating ရင္ကယ္ေနတာ၊
• Breast tenderness ရင္သားနာတာ၊
• Acne ဝက္ျခံထြက္တာ၊
• Appetite changes စားျခင္စိတ္ မတူျဖစ္လာတာ၊
• Food cravings ျခင္ျခင္းတပ္တာ။
• ပ်ိဳ႕တာ၊ ဝမ္းပ်က္တာ၊ ဝမ္းခ်ဳပ္တာေတြ ခံစားရတယ္။
• Uterine cramping သားအိမ္ေနရာ နာတာက အေတာ္ ဆိုးတတ္တယ္။ သူ႔မွာလဲ ၂ မ်ိဳးရွိတယ္။ Prostaglandins သတၲိေၾကာင့္ Constriction ညွစ္တာ-တင္းတာတာနဲ႔ Relaxation ေလ်ာ့တာျဖစ္ရလို႔ Spasmodic cramping ေခၚတယ္။ ခါးနာတာ၊ ေပါင္ေၾကာနာတာ၊ ေခါင္းကိုက္တာေတြလဲ ခံစားရတတ္တယ္။
စိတ္မူအေျပာင္းအလဲက အေရးပါတယ္။ Crying ငိုျခင္ငိုမယ္၊ Oversensitivity သိပ္အကဲဆတ္မယ္၊ Rapidly changing အလ်င္အျမန္ ေျပာင္းလဲျပီး Unpredictable moods ဘယ္လိုျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ မွန္းမရတာမ်ိဳး ျဖစ္တယ္။ အလြယ္ေျပာရရင္ ေဒါသနဲ႔ ပူေဆြးမႈၾကား ဗ်ာမ်ားေနမယ္။ သူတေယာာက္ထဲကိုသာမက သူ႔မိသားစု၊ အသိုင္းအဝိုင္းကိုပါ သက္ေရာက္ေစတယ္။

• Depression စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊
• Sadness ဝမ္းနည္းတယ္၊
• Lack of motivation စိတက္ၾကြမႈ နည္းမယ္၊
• Irritability စိတ္တိုတယ္၊
• Aggression ဇြတ္လုပ္ျခင္တယ္၊
• Less patience သည္းခံစိတ္ ေလ်ာ့မယ္၊
• Increased stress ပူပင္စိတ္ မ်ားမယ္၊
• Anxiety စိုးရိမ္စိတ္ ကဲမယ္၊
• Nervousness ဂနာမျငိမ္ ျဖစ္ေနမယ္၊
• Melancholy ဝမ္းနည္း-ပက္လက္-စိတ္ပ်က္ေနမယ္၊

တခ်ိဳ႕မွာ Relief အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္တာမ်ိဳး ခံစားရတယ္။
• Release လြတ္လပ္သြားသလို၊
• New beginning အသစ္ အစပ်ိဳးလာသလို၊
• Invigoration အားအင္ ျပန္ျပည့္သလို၊
• Connection with nature သဘာဝနဲ႔ ပိုနီးစပ္တယ္ ထင္သလိုလို၊
• Creative energy စိတ္သစ္ ရလာလာတာလိုလို၊
• Exhilaration လြတ္ေျမာက္တာလိုလို၊
• Increased sex drive လိင္စိတ္ပိုလာမယ္၊
• More intense orgasms လိင္စိတ္ျပည့္ဝမႈကို ပိုခံစားရမယ္။

PMS ရာသီလာလို႔ ခံစားရတာေတြ သက္သာေအာင္ ကိုယ့္ဖါသာ ျပဳျပင္လို႔ ႏိုင္တာေတြ ရွိပါတယ္။ Lifestyle changes လူေနမႈပံုစံ ျပဳျပင္ေပးတာနဲ႔ ေကာင္းႏိုင္သူေတြရွိတယ္။
• အာဟာရ ျပည့္ဝေအာင္စားပါ၊ အိပ္ေရးပ်က္တာ ျပဳျပင္ပါ၊
• Alcohol အရက္၊ Caffeine (ေကဖင္း) ပါတဲ့အစာ၊ Meat အသား၊ Fatty foods ဆီမ်ားတာ နဲ႔ Refined Sugar သၾကားေတြက ပိုဆိုးေစတယ္။
• ေရာဂတ္ (ဒိန္ခ်င္)၊ ဒိန္ခဲ၊ ႏြားႏို႔ေသာက္ပါ။
• Drink ginger root tea ခ်င္းျမစ္ျပဳတ္ေသာက္တာ ေကာင္းတယ္၊
• Breathe deeply အသက္ျပင္းျပင္းရွဴပါ၊
• ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ကုိ ယူပါ။
• Orgasm လိင္စိတ္ ျပည့္ဝေအာင္ (တဦးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္) လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။
• Exercise ကိုယ္လက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ပါ။
• Socialize လူေတာ-သူေတာ ဝင္ေရာပါ။
ရာသီလာတံုး သံုးရတဲ့ အတြင္းခံပစၥည္းကို Chlorine-free biodegradable 100% cotton tampons သံုးသင့္တယ္လို႔ ေနာက္ဆံုး သုေတသနက ဆိုပါတယ္။ Organochlorines ဓါတုေဆးကေန ကင္ဆာ ျဖစ္ေစတယ္ထင္လို႔ပါ။ စီးပြါးေရးလဲ တြက္ေျခကိုက္တာမို႔ LunaPads International, Eco-Logique.com, Glad Rags, Pandora Pads, Jade and Pearl, Feminine Options နာမယ္ေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းပါတယ္။ Diva cup ေခၚတဲ့ Organic Tampon (ေအာ္ဂဲနစ္-တမ္ပြန္) ေတြလဲ ရွိေသးတယ္။

ေဆးေတြလဲ သံုးရတတ္တယ္။
• Diuretics ဆီးသြားေစတဲ့ေဆးကို သတိနဲ႔ေပးရင္ တခ်ိဳ႕မွာ သက္သာတယ္။ လူတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
• Analgesics (Ibuprofen, Naproxen and Mefenamic acid အနာ-အကိုက္ သက္သာေဆးေတြ ေသာက္ႏိုင္တယ္။
• Oral contraceptive pills (OCPs) ကိုယ္ဝန္တား-စားေဆး အိမ္ေထာင္ မရွိလဲ သံုးႏိုင္တယ္။ ထိေရာက္သူ မ်ားပါတယ္။
• Ovarian suppressors (Danazol) မ်ိဳးဥအိမ္ကို ႏွိမ္တဲ့ေဆးက ေဘးထြက္-ဆိုးက်ိဳးမ်ားတယ္။
• Antidepressants စိတ္က်တာ သက္သာေဆး ေပးႏိုင္တယ္။ Fluoxetine (Prozac) နဲ႔ Paroxetine (Paxil) ေဆး အသံုးမ်ားတယ္။
• Vitamin B, C, B6, Calcium and Magnesium ဗီတာမင္ နဲ႔ ဓါတ္ဆားေတြ ေသာက္ႏိုင္တယ္။
• Herbal ထဲက Flaxseed Capsules, Valerian, Kava Kava နဲ႔ St. John’s Wort ေဆးေသာက္ႏိုင္တယ္။
လိုအပ္ရင္ စိတ္အထူးကု-ဆရာဝန္နဲ႔ ကုသရမယ္။ စိတ္ပိုင္း ကုသနည္းေတြထဲမွာ Behavioral therapy, Cognitive Therapy, Literary Therapy နဲ႔ Talk Therapy နည္းေတြ ရွိပါတယ္။
Menopause ေသြးဆံုး-သားဆံုး ကိုလဲ ဖတ္ပါ။ အဲဒါျဖစ္လဲ စိတ္ေရာ၊ ရုပ္ပါ အေတာ္ ခံစားၾကရတာ။ ဒါေပမဲ့ ေသြးဆံုးဘို႔ အႏွစ္ ၂ဝ မက လိုပါေသးတယ္။ ဒီၾကားမွာ ေဆးေကာင္း-ဝါးေကာင္းေတြ မေပၚဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္သလဲ။
Credit To:Myanma Light
Read More »

"မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္နည္း"

Photo: "မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္နည္း"
•••••••••••••••••••••••••••
Q: အရွင္ဘုရား .......
မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ မွန္ပါသလား၊ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ မိခင္ေက်းဇူးကုိ ႏုိ႔တစ္လုံးဖုိးပဲ ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔လည္း ေျပာၾကလုိ႔ပါ၊ မိဘေက်းဇူး ေက်ေအာင္ဆပ္တဲ့နည္းရွိရင္ မိန္႔ၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ေမာင္ေအာင္ေဇာ္၊ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕။)
...See More♦ လုိရင္းကေတာ့ ..... ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားၿပီးျဖစ္တဲ့ မယ္ေတာ္(သႏၲဳႆိတနတ္သား)ကုိ ဘ၀သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ “အေမ့ႏုိ႔ဖုိး” တစ္စက္မွ အေၾကြးမက်န္ေတာ့ပါဘူး။ မိခင္ေက်းဇူးကုိ “ႏုိ႔ႏွစ္လုံးဖုိး ေက်ေအာင္” ျမတ္စြာဘုရားဆပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

♦ မိခင္ေက်းဇူးတြင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ 
ဖခင္ေက်းဇူးကုိလည္း “အေဖ့ေခၽြးဖုိး” တစ္စက္မွ 
အေၾကြး မက်န္ေအာင္ ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တာပါပဲ။ 
ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးကုိ လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀နဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီး ကၽြတ္တမ္း၀င္ေအာင္ လမ္းၫႊန္ေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဖခင္ေက်းဇူးကုိ “လက္႐ုံးႏွစ္ဖက္ဖုိးလုံးေက်ေအာင္” ျမတ္စြာဘုရား ဆပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

...See More♦ မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က
“ငါကေတာ့ ဘုရားမုိ႔လုိ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္တာ၊ သင္တုိ႔ကေတာ့ သာမန္လူေတြမုိ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔” လုံး၀မိန္႔ေတာ္မမူခဲ့ပါဘူး။
“ငါဘုရား မိဘေက်းဇူးကုိ အေက်ဆပ္ႏုိင္သလုိ သင္ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔လည္း မိဘေက်းဇူးကုိ အေက်ဆပ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔” ပဲ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

♦ မိဘေက်းဇူးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဘုရားအဆုံးအမကုိ
ေျပာၾကၿပီဆုိရင္ “မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိမွ ေက်ေအာင္ 
မဆပ္ႏုိင္ဘူး လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားတယ္” လုိ႔ လူအမ်ား ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အမွန္က “ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔”
ေဟာထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ေက်ေအာင္ဆပ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး” လုိ႔ ေဟာထားတာပါ။ “လြယ္လြယ္ဆပ္႐ုံနဲ႔ ေက်းဇူးမေက်ႏုိင္ဘူး”လုိ႔ ေဟာထားတာပါ။ “သာမန္ဆပ္႐ုံနဲ႔ ေက်းဇူးမေက်ႏုိင္ဘူး၊ အထူးဆပ္မွ ေက်းဇူးေက်ႏုိင္တယ္” လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။(န သုပၸဋိကာရံ ၀ဒါမိ)♦
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္မူရင္းကုိ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ .......၊ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးကုိ အလြယ္တကူ ဆပ္႐ုံနဲ႔ မေက်ႏုိင္ဘူး၊ ေက်ေအာင္ဆပ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူးလုိ႔ ငါဘုရားေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ဆုိတာ ေမြးမိခင္နဲ႔ ေမြးဖခင္၊ မိဘအရင္းအခ်ာကုိ ေျပာတာပါ။”
“ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔၊ အႏွစ္တစ္ရာသက္တမ္းမွာ အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္တဲ့ သားသမီးက အေမကုိ လက္ယာပခုံးမွာတင္၊ အေဖကုိ လက္၀ဲပခုံးမွာ တင္ၿပီး ရာသက္ပန္ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတယ္ ဆုိၾကပါစုိ႔၊ ပခုံးထက္က ...See More♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ .......၊ စကားကုန္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ 
မိဘႏွစ္ပါးကုိ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရတနာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ 
တစ္ေျမျပင္လုံးကုိ စုိးမုိးအုပ္ခ်ဳပ္ အႀကီးအကဲလုပ္ႏုိင္တဲ့ စၾက၀ေတးမင္းရာထူးမွာထားၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ဦးေတာ့ 
မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ရာ မေရာက္ေသးဘူး။”

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ ......၊ ဒီေလာက္ေက်းဇူးဆပ္ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလုိ႔ေက်းဇူးမေက်ႏုိင္တာလဲ ဆုိရင္ မိဘေတြဟာ သာသမီးေတြ
အေပၚ သိပ္ကုိ ေက်းဇူးမ်ားၾကလုိ႔၊ သားသမီးေတြကုိ ႀကီးျပင္း႐ြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ ဂ႐ုတစုိက္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကလုိ႔၊ ႏုိ႔ခ်ဳိ တုိက္ေကၽြးေမြးျမဴၾကလုိ႔၊ ဒီေလာကႀကီးရဲ႕ အာ႐ုံေကာင္းဆုိး အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ သိျမင္ေအာင္ ေသခ်ာျပသၾကလုိ႔ပါပဲ”

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ ......၊ မိဘေက်းဇူး အေက်ဆပ္ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြကုိ ငါဘုရားၫႊန္ျပပါရေစ၊ 

♠သဒၶါတရားမရွိတဲ့ မိဘကုိ သဒၶါတရားနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္၊ 
♠သီလမရွိတဲ့ မိဘကုိ သီလျပည့္စုံေအာင္၊ 
♠မေပးရက္ မလွဴရက္ ႏွေျမာ၀န္တုိတဲ့ မိဘကုိ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္း
လွဴဒါန္းျခင္းနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္၊ 
♠ပညာဉာဏ္မရွိတဲ့ မိဘကုိ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ ေကာင္းစြာနာယူေဆာက္တည္ေစမယ္၊
ေလးေလးနက္နက္ သက္၀င္ေစမယ္၊ 
ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တည္တံ့ၿမဲၿမံေစမယ္ဆုိရင္ မိဘေက်းဇူးကုိ တုံ႔ျပန္ၿပီးသား၊ အေက်ဆပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။”

ဒါဟာ ဘုရားေဟာမူရင္းပါပဲ။ “မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူး”လုိ႔ ေဟာမထားပါဘူး။ ေက်းဇူးမေက်တဲ့ဆပ္နည္းကုိလည္း အထင္အရွားေဖၚထုတ္ထားသလုိ ေက်းဇူးေက်တဲ့ ဆပ္နည္းကုိလည္း အတိအက် ၫႊန္ျပထားပါတယ္။

► မိဘေက်ဇူးဆပ္တဲ့ေနရာမွာ
" ေလာကနည္းနဲ႔ ဆပ္ျခင္း၊ ဓမၼနည္းနဲ႔ ဆပ္ျခင္း"လုိ႔ ဆပ္နည္းႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။

♠ မိဘအတြက္ အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အထည္၊ ေနအိမ္တုိက္တာ၊ ကားရထား စတဲ့ လူမႈအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ ျပည့္စုံေအာင္ စီမံဖန္တီးေပးတာကုိ ေလာကနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ 
မိဘရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးအတြက္ ကုိယ္တတ္စြမ္းသမွ် ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တာမုိ႔ “႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေက်းဇူးဆပ္နည္း”လုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
“မိဘေက်းဇူး ဆပ္လုိ႔ မေက်ႏုိင္ဘူး” ဆုိတာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ေ...See More♠ မိဘက ကုိယ့္ကုိ ထမင္းဘယ္ႏွနပ္ ေကၽြးခဲ့ဖူးသလဲ၊ 
♠ ကုိယ္ကေရာ မိဘကုိ ထမင္း ဘယ္ႏွနပ္ ျပန္ေကၽြးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ၊ 
♠ မိဘက ကုိယ့္ကုိ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ဘယ္ႏွထည္ ဆင္ခဲ့ဖူးသလဲ၊ 
♠ ကုိယ္ကေရာ မိဘကုိ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ဘယ္ႏွထည္ ၀ယ္ေပးၿပီးၿပီလဲ၊ “ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရွက္စရာ” ဆုိတဲ့ စကားမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာစရာမလုိေအာင္ အစြမ္းကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးလုိက္စမ္းပါ။ 

► မိဘေသခါမွ “ေက်းဇူးမဆပ္ လုိက္ရေလျခင္း” လုိ႔ 
အရွက္မရွိ ေအာ္ငုိမေနပါနဲ႔။

♦ ေပးမွ၊ လွဴမွ မိဘကုိ ေက်းဇူးဆပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
မိဘရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ကိစၥႀကီးငယ္ကုိ လက္႐ုံးအားနဲ႔ ေဆာင္႐ြက္ေပးတာဟာလည္း ေက်းဇူးဆပ္တာပါပဲ။ 
မိဘရဲ႕ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးတာတုိ႔၊ မိဘကုိ အေညာင္းအညာေျပေအာင္ ႏွိပ္နယ္ေပးတာတုိ႔၊ မိဘမက်န္းမာရင္ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ဂ႐ုတစုိက္ ျပဳစုတာတုိ႔ ျပဳလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

♦ စိတ္ထားမတတ္တဲ့ မိဘ စိတ္ထားတတ္ေအာင္၊ 
ကုသုိလ္နည္းပါးတဲ့ မိဘ ကုသုိလ္တုိးပြားေအာင္ 
ကူညီပံ့ပုိးေပးတာကုိ ဓမၼနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ 

မိဘရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားေရးအတြက္ စိတ္အာဟာရေတြနဲ႔
...See More► “သီလမရွိတဲ့ မိဘကုိ သီလနဲ႔ျပည့္စုံေအာင္ဖန္တီးေပးရမယ္”တဲ့။ ဒါနကုသုိလ္ႀကီးေတြ ဒီေလာက္လုပ္ထားမွေတာ့ သီလမလုံတဲ့ အကုသုိလ္ေလးက အက်ဳိးေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ယူဆေနတဲ့မိဘကုိ ဒါနရွိၿပီး သီလမရွိရင္ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာေပမယ့္ အနာေရာဂါမ်ားတတ္ေၾကာင္း၊ ေသခါနီး ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ေရးကိစၥကုိ သီလကသာ အဆုံးအျဖတ္ေပးေၾကာင္း နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေပးရမယ္။ ငါးပါးသီလ ေစာင့္ထိန္းျဖစ္ေအာင္၊ ဥပုသ္သီလက်င့္သုံးျဖစ္ေအာင္လည္း ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးရမယ္။

► “ႏွေျမာတြန္႔တုိတဲ့ မိဘကုိ အလွဴဒါနနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ 
ဖန္တီးေပးရမယ္”တဲ့။ “ေပးရင္ကုန္တာပဲ” လုိ႔ ယူဆေနတဲ့ မိဘကုိ မ်ဳိးစပါးႀကဲလုိက္ရင္ လက္ထဲမွာ ေလာေလာဆယ္ စပါးေတြ 
ကုန္သြားေပမယ့္ စပါးေပၚခ်ိန္မွာ ကုန္သြားတဲ့မ်ဳိးစပါးထက္ 
အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္တဲ့စပါးေတြ ျပန္ရႏုိင္တာမုိ႔ ကုန္တယ္မေခၚေၾကာင္း၊ ေမတၱာေစတနာနဲ႔ေပးတဲ့ အေပးမွန္သမွ် ကုိယ္မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ ကုိယ္ရဖုိ႔ခ်ည္းသာျဖစ္ေၾကာင္း 
ဒါနနဲ႔ မ်ဳိးေစ့နဲ႔တူပုံကုိ လက္ခံလာေအာင္ ရွင္းျပေပးရပါမယ္။ အလွဴဒါနအဆက္မျပတ္ျပဳႏုိင္ေအာင္လည္း ကုိယ္တတ္စြမ္းသမွ် အၿမဲေထာက္ပံ့ေပးရပါမယ္။ 

► “ပညာဉာဏ္မရွိတဲ့ မိဘကုိ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ ဖန္တီးေပးရမယ္တဲ့”။ ႀကဳံေတြ႕လာသမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ အဆုိးျမင္စိတ္နဲ႔ပဲ အဖ်က္သေဘာတုံ႔ျပန္တတ္တဲ့ မိဘကုိ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ အျပဳသေဘာတုံ႔ျပန္တတ္ေအာင္၊ စိတ္ထားမမွန္တဲ့ မိဘကုိ စိတ္ထားမွန္ေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ေပးရပါမယ္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားမထုတ္ခ်င္တဲ့ မိဘကုိ ပစၥဳပၸန္ စိတ္ေအးခ်မ္းဖုိ႔အတြက္ေရာ၊ သံသရာ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ပါ ၀ိပႆနာဟာ မလုပ္မျဖစ္ အေရ...See More► ဒါေပမဲ့ သူတစ္ပါးကုိ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ရေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔က သိပ္မေသခ်ာတဲ့အတြက္ မိဘေက်းဇူးကုိ ဒီ တစ္ဘ၀တည္းနဲ႔ အေက်ဆပ္ျခင္လြန္းသပဆုိရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဒီဘ၀မွာပဲ 
အနည္းဆုံး တစ္မဂ္တစ္ဖုိလ္ရေအာင္ ၀ိပႆနာအလုပ္ 
အားထုတ္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ ဒကာေအာင္ေဇာ္ေရ .........။

တကယ္ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားလြန္းလွတဲ့ အစမထင္ သံသရာမွာ 
သူက မိဘျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ္က မိဘျဖစ္လုိက္နဲ႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ က်င္လည္ေနၾကရတာမုိ႔ ဘယ္သူ႔ေက်းဇူးကုိေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သူကေက်ေအာင္ဆပ္ၿပီးၿပီဆုိတာ ပုထုဇဥ္ေလာကမွာ 
လုံး၀မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒီဘ၀ ကုိယ့္မိဘက အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုမွာ ကုိယ့္သားသမီး ျဖစ္ခဲ့ႏုိင္သလုိ အနာဂတ္ဘ၀ တစ္ခုခုမွာလည္း ကုိယ့္သားသမီး အျဖစ္နဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ မိဘေက်းဇူးကုိ ခံယူသူျဖစ္လာႏုိင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလုိဆုိရင္ ကုိယ့္မိဘအေပၚ ကုိယ့္ဘက္က ေက်းဇူးေၾကြးက်န္သလုိ ကုိယ့္မိဘဘက္ကလည္း ကုိယ့္အေပၚ ေက်းဇူးေၾကြးက်န္ေနႏုိင္တာပဲေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးေက်တာ မေက်တာကုိ အဓိကမထားဘဲ “ေက်းဇူးဆပ္ေနဖုိ႔အဓိက”လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေလာကနည္းနဲ႔ေရာ၊ 
ဓမၼနည္းနဲ႔ပါ မိဘကုိ အၿမဲေက်းဇူးဆပ္ေနဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ 
မိဘကုိ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေရာ၊ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာပါ အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ ေက်းဇူးဆပ္ေနတဲ့ သားေကာင္းသမီးေကာင္းရဲ႕ ထံေမွာက္ကုိ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္ေတြ အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကေန “၀င္လာမစဲ တသဲသဲ” ဆုိသလုိ အလုံးအရင္းနဲ႔ ၀င္လာမွာကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ပါပဲ .........။

မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ)
(အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ေအာက္တုိဘာ(၁၃)၊ ၂၀၀၃။)

Dhamma Danã Source ►
www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm
 Q: အရွင္ဘုရား .......
မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ မွန္ပါသလား၊ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ မိခင္ေက်းဇူးကုိ ႏုိ႔တစ္လုံးဖုိးပဲ ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔လည္း ေျပာၾကလုိ႔ပါ၊ မိဘေက်းဇူး ေက်ေအာင္ဆပ္တဲ့နည္းရွိရင္ မိန္႔ၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ေမာင္ေအာင္ေဇာ္၊ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕။)
...See More♦ လုိရင္းကေတာ့ ..... ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားၿပီးျဖစ္တဲ့ မယ္ေတာ္(သႏၲဳႆိတနတ္သား)ကုိ ဘ၀သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ “အေမ့ႏုိ႔ဖုိး” တစ္စက္မွ အေၾကြးမက်န္ေတာ့ပါဘူး။ မိခင္ေက်းဇူးကုိ “ႏုိ႔ႏွစ္လုံးဖုိး ေက်ေအာင္” ျမတ္စြာဘုရားဆပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

♦ မိခင္ေက်းဇူးတြင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဖခင္ေက်းဇူးကုိလည္း “အေဖ့ေခၽြးဖုိး” တစ္စက္မွ
အေၾကြး မက်န္ေအာင္ ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တာပါပဲ။
ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းႀကီးကုိ လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀နဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီး ကၽြတ္တမ္း၀င္ေအာင္ လမ္းၫႊန္ေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဖခင္ေက်းဇူးကုိ “လက္႐ုံးႏွစ္ဖက္ဖုိးလုံးေက်ေအာင္” ျမတ္စြာဘုရား ဆပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

...See More♦ မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က
“ငါကေတာ့ ဘုရားမုိ႔လုိ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္တာ၊ သင္တုိ႔ကေတာ့ သာမန္လူေတြမုိ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔” လုံး၀မိန္႔ေတာ္မမူခဲ့ပါဘူး။
“ငါဘုရား မိဘေက်းဇူးကုိ အေက်ဆပ္ႏုိင္သလုိ သင္ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔လည္း မိဘေက်းဇူးကုိ အေက်ဆပ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔” ပဲ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

♦
မိဘေက်းဇူးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဘုရားအဆုံးအမကုိ
ေျပာၾကၿပီဆုိရင္ “မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိမွ ေက်ေအာင္
မဆပ္ႏုိင္ဘူး လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာထားတယ္” လုိ႔ လူအမ်ား ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အမွန္က “ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔”
ေဟာထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ေက်ေအာင္ဆပ္ဖ...See More
♦
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္မူရင္းကုိ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ .......၊ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးကုိ အလြယ္တကူ ဆပ္႐ုံနဲ႔ မေက်ႏုိင္ဘူး၊ ေက်ေအာင္ဆပ္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူးလုိ႔ ငါဘုရားေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ဆုိတာ ေမြးမိခင္နဲ႔ ေမြးဖခင္၊ မိဘအရင္းအခ်ာကုိ ေျပာတာပါ။”
“ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔၊ အႏွစ္တစ္ရာသက္တမ္းမွာ အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္တဲ့ သားသမီးက အေမကုိ လက္ယာပခုံးမွာတင္၊ အေဖကုိ လက္၀ဲပခုံးမွာ တင္ၿပီး ရာသက္ပန္ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတယ္ ဆုိၾကပါစုိ႔၊ ပခုံးထက္က ...See More♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ .......၊ စကားကုန္ ေျပာရမယ္ဆုိရင္
မိဘႏွစ္ပါးကုိ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရတနာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့
တစ္ေျမျပင္လုံးကုိ စုိးမုိးအုပ္ခ်ဳပ္ အႀကီးအကဲလုပ္ႏုိင္တဲ့ စၾက၀ေတးမင္းရာထူးမွာထားၿပီး ေက်းဇူးဆပ္ဦးေတာ့
မိဘေက်းဇူးကုိ ေက်ေအာင္ဆပ္ရာ မေရာက္ေသးဘူး။”

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ ......၊ ဒီေလာက္ေက်းဇူးဆပ္ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလုိ႔ေက်းဇူးမေက်ႏုိင္တာလဲ ဆုိရင္ မိဘေတြဟာ သာသမီးေတြ
အေပၚ သိပ္ကုိ ေက်းဇူးမ်ားၾကလုိ႔၊ သားသမီးေတြကုိ ႀကီးျပင္း႐ြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ ဂ႐ုတစုိက္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကလုိ႔၊ ႏုိ႔ခ်ဳိ တုိက္ေကၽြးေမြးျမဴၾကလုိ႔၊ ဒီေလာကႀကီးရဲ႕ အာ႐ုံေကာင္းဆုိး အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ သိျမင္ေအာင္ ေသခ်ာျပသၾကလုိ႔ပါပဲ”

♦ “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႔ ......၊ မိဘေက်းဇူး အေက်ဆပ္ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြကုိ ငါဘုရားၫႊန္ျပပါရေစ၊

♠သဒၶါတရားမရွိတဲ့ မိဘကုိ သဒၶါတရားနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္၊
♠သီလမရွိတဲ့ မိဘကုိ သီလျပည့္စုံေအာင္၊
♠မေပးရက္ မလွဴရက္ ႏွေျမာ၀န္တုိတဲ့ မိဘကုိ စြန္႔ႀကဲေပးကမ္း
လွဴဒါန္းျခင္းနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္၊
♠ပညာဉာဏ္မရွိတဲ့ မိဘကုိ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ ေကာင္းစြာနာယူေဆာက္တည္ေစမယ္၊
ေလးေလးနက္နက္ သက္၀င္ေစမယ္၊
ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့ တည္တံ့ၿမဲၿမံေစမယ္ဆုိရင္ မိဘေက်းဇူးကုိ တုံ႔ျပန္ၿပီးသား၊ အေက်ဆပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။”

ဒါဟာ ဘုရားေဟာမူရင္းပါပဲ။ “မိဘေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေက်ေအာင္မဆပ္ႏုိင္ဘူး”လုိ႔ ေဟာမထားပါဘူး။ ေက်းဇူးမေက်တဲ့ဆပ္နည္းကုိလည္း အထင္အရွားေဖၚထုတ္ထားသလုိ ေက်းဇူးေက်တဲ့ ဆပ္နည္းကုိလည္း အတိအက် ၫႊန္ျပထားပါတယ္။

► မိဘေက်ဇူးဆပ္တဲ့ေနရာမွာ
" ေလာကနည္းနဲ႔ ဆပ္ျခင္း၊ ဓမၼနည္းနဲ႔ ဆပ္ျခင္း"လုိ႔ ဆပ္နည္းႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။

♠ မိဘအတြက္ အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အထည္၊ ေနအိမ္တုိက္တာ၊ ကားရထား စတဲ့ လူမႈအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ ျပည့္စုံေအာင္ စီမံဖန္တီးေပးတာကုိ ေလာကနည္းနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
မိဘရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးအတြက္ ကုိယ္တတ္စြမ္းသမွ် ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တာမုိ႔ “႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေက်းဇူးဆပ္နည္း”လုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
“မိဘေက်းဇူး ဆပ္လုိ႔ မေက်ႏုိင္ဘူး” ဆုိတာ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ေ...See More♠ မိဘက ကုိယ့္ကုိ ထမင္းဘယ္ႏွနပ္ ေကၽြးခဲ့ဖူးသလဲ၊
♠ ကုိယ္ကေရာ မိဘကုိ ထမင္း ဘယ္ႏွနပ္ ျပန္ေကၽြးခဲ့ၿပီးၿပီလဲ၊
♠ မိဘက ကုိယ့္ကုိ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ဘယ္ႏွထည္ ဆင္ခဲ့ဖူးသလဲ၊
♠ ကုိယ္ကေရာ မိဘကုိ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ဘယ္ႏွထည္ ၀ယ္ေပးၿပီးၿပီလဲ၊ “ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရွက္စရာ” ဆုိတဲ့ စကားမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာစရာမလုိေအာင္ အစြမ္းကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးလုိက္စမ္းပါ။

► မိဘေသခါမွ “ေက်းဇူးမဆပ္ လုိက္ရေလျခင္း” လုိ႔
အရွက္မရွိ ေအာ္ငုိမေနပါနဲ႔။

♦ ေပးမွ၊ လွဴမွ မိဘကုိ ေက်းဇူးဆပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
မိဘရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ကိစၥႀကီးငယ္ကုိ လက္႐ုံးအားနဲ႔ ေဆာင္႐ြက္ေပးတာဟာလည္း ေက်းဇူးဆပ္တာပါပဲ။
မိဘရဲ႕ အကႌ်၊ လုံခ်ည္ ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးတာတုိ႔၊ မိဘကုိ အေညာင္းအညာေျပေအာင္ ႏွိပ္နယ္ေပးတာတုိ႔၊ မိဘမက်န္းမာရင္ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ဂ႐ုတစုိက္ ျပဳစုတာတုိ႔ ျပဳလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

♦ စိတ္ထားမတတ္တဲ့ မိဘ စိတ္ထားတတ္ေအာင္၊
ကုသုိလ္နည္းပါးတဲ့ မိဘ ကုသုိလ္တုိးပြားေအာင္
ကူညီပံ့ပုိးေပးတာကုိ ဓမၼနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

မိဘရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားေရးအတြက္ စိတ္အာဟာရေတြနဲ႔
...See More► “သီလမရွိတဲ့ မိဘကုိ သီလနဲ႔ျပည့္စုံေအာင္ဖန္တီးေပးရမယ္”တဲ့။ ဒါနကုသုိလ္ႀကီးေတြ ဒီေလာက္လုပ္ထားမွေတာ့ သီလမလုံတဲ့ အကုသုိလ္ေလးက အက်ဳိးေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ယူဆေနတဲ့မိဘကုိ ဒါနရွိၿပီး သီလမရွိရင္ ပစၥည္းဥစၥာ ခ်မ္းသာေပမယ့္ အနာေရာဂါမ်ားတတ္ေၾကာင္း၊ ေသခါနီး ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ေရးကိစၥကုိ သီလကသာ အဆုံးအျဖတ္ေပးေၾကာင္း နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေပးရမယ္။ ငါးပါးသီလ ေစာင့္ထိန္းျဖစ္ေအာင္၊ ဥပုသ္သီလက်င့္သုံးျဖစ္ေအာင္လည္း ကူညီေဆာင္႐ြက္ေပးရမယ္။

►
“ႏွေျမာတြန္႔တုိတဲ့ မိဘကုိ အလွဴဒါနနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္
ဖန္တီးေပးရမယ္”တဲ့။ “ေပးရင္ကုန္တာပဲ” လုိ႔ ယူဆေနတဲ့ မိဘကုိ မ်ဳိးစပါးႀကဲလုိက္ရင္ လက္ထဲမွာ ေလာေလာဆယ္ စပါးေတြ
ကုန္သြားေပမယ့္ စပါးေပၚခ်ိန္မွာ ကုန္သြားတဲ့မ်ဳိးစပါးထက္
အဆေပါင္းမ်ားစြာ သာလြန္တဲ့...See More
► “ပညာဉာဏ္မရွိတဲ့ မိဘကုိ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ ဖန္တီးေပးရမယ္တဲ့”။ ႀကဳံေတြ႕လာသမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ အဆုိးျမင္စိတ္နဲ႔ပဲ အဖ်က္သေဘာတုံ႔ျပန္တတ္တဲ့ မိဘကုိ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ အျပဳသေဘာတုံ႔ျပန္တတ္ေအာင္၊ စိတ္ထားမမွန္တဲ့ မိဘကုိ စိတ္ထားမွန္ေအာင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်ေပးရပါမယ္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ အားမထုတ္ခ်င္တဲ့ မိဘကုိ ပစၥဳပၸန္ စိတ္ေအးခ်မ္းဖုိ႔အတြက္ေရာ၊ သံသရာ ဘ၀လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ပါ ၀ိပႆနာဟာ မလုပ္မျဖစ္ အေရ...See More►
ဒါေပမဲ့ သူတစ္ပါးကုိ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ရေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔က သိပ္မေသခ်ာတဲ့အတြက္ မိဘေက်းဇူးကုိ ဒီ တစ္ဘ၀တည္းနဲ႔ အေက်ဆပ္ျခင္လြန္းသပဆုိရင္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ဒီဘ၀မွာပဲ
အနည္းဆုံး တစ္မဂ္တစ္ဖုိလ္ရေအာင္ ၀ိပႆနာအလုပ္
အားထုတ္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ ဒကာေအာင္ေဇာ္ေရ .........။

တကယ္ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားလြန္းလွတဲ့ အစမထင္ သံသရာမွာ
သူက မိဘျဖစ္လုိက္၊ ကုိယ္က မိဘျဖစ္လုိက္နဲ႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ က်င္လည္ေနၾကရတာမုိ႔ ဘယ္သူ႔ေက်းဇူးကုိေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သူကေက်ေအာင္ဆပ္ၿပီးၿပီဆုိတာ ပုထုဇဥ္ေလာကမွာ
လုံး၀မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒီဘ၀ ကုိယ့္မိဘက အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုမွာ ကုိယ့္သားသမီး ျဖစ္ခဲ့ႏုိင္သလုိ အနာဂတ္ဘ၀ တစ္ခုခုမွာလည္း ကုိယ့္သားသမီး အျဖစ္နဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ မိဘေက်းဇူးကုိ ခံယူသူျဖစ္လာႏုိင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလုိဆုိရင္ ကုိယ့္မိဘအေပၚ ကုိယ့္ဘက္က ေက်းဇူးေၾကြးက်န္သလုိ ကုိယ့္မိဘဘက္ကလည္း ကုိယ့္အေပၚ ေက်းဇူးေၾကြးက်န္ေနႏုိင္တာပဲေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးေက်တာ မေက်တာကုိ အဓိကမထားဘဲ “ေက်းဇူးဆပ္ေနဖုိ႔အဓိက”လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေလာကနည္းနဲ႔ေရာ၊
ဓမၼနည္းနဲ႔ပါ မိဘကုိ အၿမဲေက်းဇူးဆပ္ေနဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။
မိဘကုိ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေရာ၊ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာပါ အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ ေက်းဇူးဆပ္ေနတဲ့ သားေကာင္းသမီးေကာင္းရဲ႕ ထံေမွာက္ကုိ ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္ေတြ အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကေန “၀င္လာမစဲ တသဲသဲ” ဆုိသလုိ အလုံးအရင္းနဲ႔ ၀င္လာမွာကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ပါပဲ .........။

မိဘေက်းဇူးအေက်ဆပ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

အရွင္ဆႏၵာဓိက (ေရႊပါရမီေတာရ)
  Credit To (အလင္းတန္းဂ်ာနယ္၊ ေအာက္တုိဘာ(၁၃)၊ ၂၀၀၃။)
Read More »

ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာတယ္



Photo: ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာတယ္
==============

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္က “ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ေခတ္စားၿပီး လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ပါတယ္၊ သီခ်င္းစာသားကလည္း ေျပာင္ေျမာက္ပါတယ္၊ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္ကို သီခ်င္းလုပ္ခဲ့တာပါ။

“အစမၿငီးေအာင္ ခ်ာခ်ာလည္ ... ဘႀကီးေအာင္ ညာပါတယ္” ဆိုတဲ့ စာသားေလးက မေမ့ႏိုင္စရာပါပဲ၊ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ ဇာတ္လမ္းထဲက လူငယ္ေလး ပန္းပုဆရာႀကီး ထုေနတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံစုေနတယ္၊ ဘႀကီးေအာင္ကလည္း ၿပီးရင္ ေပးမယ္လို႔ ေျပာထားတယ္။

အဲဒီပန္းပု႐ုပ္ကေလး ၿပီးသြားေတာ့ ၿမိဳ႕က အရာရွိတေယာက္ကို ေရာင္းလိုက္တယ္၊ အဲဒီ ပန္းပု႐ုပ္ကို စြဲလမ္းႏွစ္သက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးက သူမရလိုက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဘႀကီးေအာင္ သူ႔ကို ညာတယ္လို႔ ေျပာမိတာေပါ့။

“မင္းမွာ သစၥာ လူမွာ ကတိ” လို႔ ဆို႐ိုးစကား ရွိခဲ့တယ္၊ လူႀကီးလုပ္တဲ့သူက ပိုၿပီး ကတိတည္ရမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြ ကတိမတည္တာ၊ ကတိအတိုင္း ဆက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိတာေတြကေတာ့ မ်ားမွမ်ား။ သမၼတႀကီးနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီးေတြကလည္း ကတိေတြ တခုၿပီး တခု ေပးေနတယ္၊ ပါတီဥကၠဌေတြကလည္း ကတိေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပးေနတယ္။ အဲဒီကတိေတြအတိုင္းေကာ ျဖစ္ေနၿပီလား၊ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၿပီလား ဆိုတာကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူေတြ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

သမၼတႀကီးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတြ႔ၿပီးၿပီ။ ဘာေတြေျပာၿပီး ဘာေတြ သေဘာတူထားၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ ထုတ္မေျပာၾကဘူး၊ ဘယ္လို အေပးအယူေတြ ရွိတယ္ဆိုတာမ်ဳိးကေတာ့ ပြင့္လင္းမႈ ထင္သာျမင္သာ မရွိဘူး။ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ပြင္းလင္းျမင္သာမႈရွိဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ လူတိုင္း သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းလို႔ ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး မသိရေလေတာ့လည္း ... ။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆိုတာ ျပည္သူက အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ပါ၊ ျပည္သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရမရေတာ့ မသိဘူး။ အစိုးရအဖြဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြမွာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ထားတဲ့ တပ္မေတာ္ အရာရွိႀကီးေတြပဲ ေနရာယူထားတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေတြ ပါ၀င္တဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔၊ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္ တတ္သည္ျဖစ္ေစ မတတ္သည္ျဖစ္ေစ ၀န္ႀကီးေတာ့ ျဖစ္တာပဲ။ အရပ္သား၀န္ႀကီးေတာ့ နည္းနည္းပါတာေပါ့၊ အားလံုးေပါင္းရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းနည္းေလးေလ၊ ၁၀ ေယာက္ မျပည့္ဘူး။

အဲဒီေတာ့ ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလက္ခံရမွာလဲ၊ ညႊန္ခ်ဳပ္၊ ညႊန္မွဴးေတြကလည္း တပ္ထြက္ေတြ မ်ားတယ္ေလ။ အရပ္သားစစ္စစ္ ပညာရွင္ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ ေနရာမရေပမယ့္ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးလို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ၊ အရင္လူနဲ႔ ေနာက္လူ အတူတူပါပဲကြယ္လို႔ သီခ်င္းဆိုရမလိုပဲ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲက အေရးႀကီးတဲ့ ေကာ္မရွင္၊ ေကာ္မတီ ဥကၠဌ ေနရာေတြမွာလည္း အရင္လူေတြပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိႏိုင္တာေပါ့။ ၀န္ႀကီးျပဳတ္ေတြက မ်ားသား ...။

စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတာ တခုက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ တပ္မေတာ္က ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း (တမတ္သား) ပါေနတာက စိုးရိမ္စရာပါ၊ ဒု-သမၼတ ၃ ေယာက္ ေရြးတဲ့ ခြဲတမ္းထဲမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ၁ ဦး၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္က ၁ ဦး၊ တပ္မေတာ္သား ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းက ၁ ဦး ေရြးၾကတယ္။

သမၼတ ေရြးေတာ့ ၃ ဦးထဲက တဦးကို ေရြးရတာ။ အဲဒီသမၼတ အနားယူရင္ က်န္းမာေရးအရ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ရင္ ဒု-သမၼတ (၁) သမၼတ ျဖစ္မွာ။ တပ္မေတာ္သား ခြဲတမ္းနဲ႔ ေရြးထားတဲ့ ဒု-သမၼတကို သမၼတအျဖစ္ ေရြးရင္ တရားပါ့မလား၊ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ေရြးတုန္းက ဒု-သမၼတ (၁) က တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ သီဟသူရ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦး ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဦးသိန္းစိန္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ နားရင္ သူပဲ သမၼတႀကီး ျဖစ္ရမွာ။

ဒီေတာ့ ျပည္သူက ေရြးတာ မဟုတ္တဲ့ အလြယ္တကူ ယူထားတဲ့ ခြဲတမ္းက သမၼတ ျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမွာလဲ၊ ဒု-သမၼတ ၃ ေယာက္ထဲက တပ္မေတာ္ခြဲတမ္းက သမၼတျဖစ္သြားရင္ေကာ ဘယ္လိုရွင္းၾကမွာလဲ။ ျပည္သူက ေရြးထားတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒါကို ဒီမိုကေရစီက်င့္ထံုးလို႔ ေျပာမလား။ ျပည္သူေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္ မပါေစခ်င္ဘူး၊ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါး အာဏာနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ တပ္မေတာ္ပံုစံကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာ အစိုးရကို ေ၀ဖန္ဆန္႔က်င္တဲ့ စကား လံုး၀ မဟရဲတဲ့ ပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးဟာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ေတာ့ ရင္ဖြင့္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ျပည္တြင္းက ကိစၥေတြမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့ျခင္း မရွိလို႔ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ ဆုေတြက တဆုၿပီးတဆု ရရွိေနေပမယ့္ ...၊ နာတာရွည္ ႏွာေစးေနတယ္လို႔ အေျပာခံရေပမယ့္ ...

ျပည္ပမွာေတာ့ ရင္ေတြ အစြမ္းကုန္ဖြင့္ေနပါလား။ လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံေနပါေရာလား။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

တယ္လီဖုန္းကိစၥ၊ ၁၅၀၀ တန္ ဖုန္းကိစၥ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားရခက္ပါတယ္၊ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ အက်ဳိးတူ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဆန္ခါတင္ ကုမၼဏီ ၁၂ ခုကို အတိအက် ေရြးခဲ့ၿပီးၿပီ။

အဲဒီ ေရြးခဲ့တဲ့ ကုမၼဏီ ၁၂ ခုထဲမွာ မပါ၀င္တဲ့ တပ္မေတာ္ပိုင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္း (MEC TEL) က စီဒီအမ္ေအ ၈၀၀ မဂါဟက္ မိုဘိုင္းဖုန္း နက္၀ပ္စ္တာ၀ါတိုင္ တည္ေဆာက္ခြင့္ရသြားတယ္။ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြ SECOND OPERATOR ေရြးပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း မရွိဘဲ SECOND OPERATOR လို လုပ္ပိုင္ခြင့္ရသြားတာ အံၾသေလာက္ပါရဲ႕။

တာ၀ါတိုင္ ၂၈၂ ကို ခ်က္ခ်င္း တည္ေဆာက္လို႔ မရဘူးဆိုတာ လူတိုင္း သိပါတယ္။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း လုပ္လို႔မရဘူး၊ တယ္လီဖုန္း ဆက္သြယ္ခ ေကာက္ခံခြင့္၊ ႀကိဳတင္ေငြျဖည့္ကတ္ ေရာင္းခ်ခြင့္ေတြကို MEC ဆိုတဲ့ တပ္မေတာ္ပိုင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္းက ရသြားတာ ႐ိုးသားမႈရွိရဲ႕လား၊ ထင္သာျမင္သာ ပြင့္လင္းမႈရွိရဲ႕လား၊ စဥ္းစားစရာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ရာဂဏန္းရွိတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကုမၼဏီေတြလို ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္စရာမလိုဘဲ MEC အခြင့္ထူးခံ ျဖစ္သြားတာဟာ ဒီမိုကေရစီတဲ့လား။ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ့တာက ဘယ္သူေတြ အက်ဳိးရွိဖို႔လဲ၊ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေနတာကို ျပည္သူေတြက မသိဘူး ထင္လို႔လား။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ေနရာတိုင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး အခြင့္အေရးေတြ ရေနၾကတာ ျမင္လို႔ မေကာင္းပါဘူး၊ စစ္အစိုးရကေန အရပ္သားအစိုးရလို႔ နာမည္ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း၊ ေဘာင္းဘီ ဘယ္လိုခၽြတ္ခၽြတ္၊ အရင္လူေတြပဲ ေကာင္းစားေနတာေတြ ျမင္ရေတြ႔ရေတာ့လည္း ေျပာစရာ ဆိုစရာေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။

လယ္သမားေတြ လယ္သိမ္းခံရ၊ မိဘဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြ မတရား အႏိုင္က်င့္ခံရလို႔ ဒို႔ဘိုးဘြား အေမြအႏွစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေပလို႔ ေအာ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ အလုပ္သမားေတြလည္း အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေခါင္းပံုျဖတ္မႈ၊ ႏွိပ္စက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္မႈ၊ မတရားလုပ္မႈေတြနဲ႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ရဘဲ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္။ တာ၀န္ရွိတဲ့ လူႀကီးေတြက ခံုသမာဓိ ဆံုးျဖတ္ေပးလည္း အလုပ္ရွင္ေတြက ဂ႐ုေတာင္မစိုက္ဘူး၊ အခုထိ ေျဖရွင္းရ ခက္တုန္း ...။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္း နယ္ေျမက ျပႆနာကလည္း တ႐ုတ္ကုမၼဏီနဲ႔ ေဒသခံ ျပႆနာထက္ (လံုထိန္းရဲနဲ႔ ေဒသခံ ျပႆနာ) ျဖစ္လာတယ္။ ကူညီပါရေစဆိုတဲ့ ရဲေတြက လယ္သမားေတြကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေနၿပီ။ ဘုန္းႀကီးေတြကို မီးေလာင္ဗံုးနဲ႔ ပစ္တဲ့ကိစၥကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဖာ္ထုတ္ျခင္း၊ အေရးယူျခင္း မရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ရဲေတြကို အားမငယ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ စကားကေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ရဲေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အႏိုင္က်င့္ေနတုန္းပါပဲ။

မအူပင္ မလက္တိုက ရဲေတြ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ႏွက္ၾကတာ ႐ုပ္သံမွတ္တမ္း ၾကည့္ၾကရမွာပါ။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းက ရဲေတြကေတာ့ ၀မ္ေပါင္ကုမၼဏီအတြက္ပဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတာပါ။ ၀မ္ေပါင္ကလည္း ဘယ္လိုတာ၀န္ယူထားမလဲ။ ေငြေတြ ဘယ္လိုေပးထားမလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိရေပမယ့္ ရဲတခ်ဳိ႕ကေတာ့ ၀မ္ေပါင္ကုမၼဏီက (ေန႔တြက္ေပးတဲ့ ေငြနဲ႔ စားရတယ္) ဆိုပဲ။ သူ႔ဆန္စားေတာ့လည္း ရဲၾကေပါ့။

မၾကာေသးခင္ကပဲ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ေနမ်ဳိးဇင္ကို ရဲေတြ လာဘ္စားတယ္ ေျပာလို႔ ေထာင္ ၃ လ ခ်လိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး မတရားလုပ္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ လာဘ္မစားတဲ့ ရဲ ရွာေပးႏိုင္လို႔လား။ ရဲစခန္းကို ေရာက္ခဲ့တဲ့သူတိုင္း ရဲနဲ႔ ဆက္ဆံသူတိုင္း ကိုယ္ေတြ႔ေတြ ရွိတယ္၊ သိပ္ၿပီး လူေကာင္းေယာင္ မေဆာင္ၾကနဲ႔။ ဒီၾကားထဲ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးကိုယ္တိုင္က ပုဒ္မ ၄၀၁ (၁) အရ လႊတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေနမ်ဳိးဇင္ကို ေထာင္ေႂကြးက်န္ ၆ ႏွစ္ ထပ္ၿပီး ခ်လိုက္သတဲ့ဗ်ာ။ သူလည္းပဲ ရဲေတြအထက္က လူႀကီးဆိုေတာ့ ရဲကို ထိေတာ့ နာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ဥပေဒအထက္မွာ ဘယ္သူေတြ ရွိသလဲဆိုတာ သိၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဥပေဒအထက္မွာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ရွိတယ္ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။ အစမၿငီးေအာင္ ခ်ာခ်ာလည္ေနပါၿပီ။

စိန္သံလံုး
လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္က “ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ေခတ္စားၿပီး လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ပါတယ္၊ သီခ်င္းစာသားကလည္း ေျပာင္ေျမာက္ပါတယ္၊ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္ကို သီခ်င္းလုပ္ခဲ့တာပါ။

“အစမၿငီးေအာင္ ခ်ာခ်ာလည္ ... ဘႀကီးေအာင္ ညာပါတယ္” ဆိုတဲ့ စာသားေလးက မေမ့ႏိုင္စရာပါပဲ၊ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ ဇာတ္လမ္းထဲက လူငယ္ေလး ပန္းပုဆရာႀကီး ထုေနတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံစုေနတယ္၊ ဘႀကီးေအာင္ကလည္း ၿပီးရင္ ေပးမယ္လို႔ ေျပာထားတယ္။

အဲဒီပန္းပု႐ုပ္ကေလး ၿပီးသြားေတာ့ ၿမိဳ႕က အရာရွိတေယာက္ကို ေရာင္းလိုက္တယ္၊ အဲဒီ ပန္းပု႐ုပ္ကို စြဲလမ္းႏွစ္သက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးက သူမရလိုက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဘႀကီးေအာင္ သူ႔ကို ညာတယ္လို႔ ေျပာမိတာေပါ့။

“မင္းမွာ သစၥာ လူမွာ ကတိ” လို႔ ဆို႐ိုးစကား ရွိခဲ့တယ္၊ လူႀကီးလုပ္တဲ့သူက ပိုၿပီး ကတိတည္ရမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြ ကတိမတည္တာ၊ ကတိအတိုင္း ဆက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိတာေတြကေတာ့ မ်ားမွမ်ား။ သမၼတႀကီးနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌႀကီးေတြကလည္း ကတိေတြ တခုၿပီး တခု ေပးေနတယ္၊ ပါတီဥကၠဌေတြကလည္း ကတိေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပးေနတယ္။ အဲဒီကတိေတြအတိုင္းေကာ ျဖစ္ေနၿပီလား၊ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၿပီလား ဆိုတာကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျပည္သူေတြ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

သမၼတႀကီးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတြ႔ၿပီးၿပီ။ ဘာေတြေျပာၿပီး ဘာေတြ သေဘာတူထားၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ ထုတ္မေျပာၾကဘူး၊ ဘယ္လို အေပးအယူေတြ ရွိတယ္ဆိုတာမ်ဳိးကေတာ့ ပြင့္လင္းမႈ ထင္သာျမင္သာ မရွိဘူး။ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ပြင္းလင္းျမင္သာမႈရွိဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ လူတိုင္း သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းလို႔ ရတယ္ဆိုတာမ်ဳိး မသိရေလေတာ့လည္း ... ။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆိုတာ ျပည္သူက အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ပါ၊ ျပည္သူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရမရေတာ့ မသိဘူး။ အစိုးရအဖြဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ ၀န္ႀကီးဌာနေတြမွာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ထားတဲ့ တပ္မေတာ္ အရာရွိႀကီးေတြပဲ ေနရာယူထားတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေတြ ပါ၀င္တဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔၊ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္ တတ္သည္ျဖစ္ေစ မတတ္သည္ျဖစ္ေစ ၀န္ႀကီးေတာ့ ျဖစ္တာပဲ။ အရပ္သား၀န္ႀကီးေတာ့ နည္းနည္းပါတာေပါ့၊ အားလံုးေပါင္းရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းနည္းေလးေလ၊ ၁၀ ေယာက္ မျပည့္ဘူး။

အဲဒီေတာ့ ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလက္ခံရမွာလဲ၊ ညႊန္ခ်ဳပ္၊ ညႊန္မွဴးေတြကလည္း တပ္ထြက္ေတြ မ်ားတယ္ေလ။ အရပ္သားစစ္စစ္ ပညာရွင္ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ ေနရာမရေပမယ့္ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးလို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ၊ အရင္လူနဲ႔ ေနာက္လူ အတူတူပါပဲကြယ္လို႔ သီခ်င္းဆိုရမလိုပဲ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲက အေရးႀကီးတဲ့ ေကာ္မရွင္၊ ေကာ္မတီ ဥကၠဌ ေနရာေတြမွာလည္း အရင္လူေတြပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိႏိုင္တာေပါ့။ ၀န္ႀကီးျပဳတ္ေတြက မ်ားသား ...။

စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတာ တခုက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ တပ္မေတာ္က ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း (တမတ္သား) ပါေနတာက စိုးရိမ္စရာပါ၊ ဒု-သမၼတ ၃ ေယာက္ ေရြးတဲ့ ခြဲတမ္းထဲမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ၁ ဦး၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္က ၁ ဦး၊ တပ္မေတာ္သား ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းက ၁ ဦး ေရြးၾကတယ္။

သမၼတ ေရြးေတာ့ ၃ ဦးထဲက တဦးကို ေရြးရတာ။ အဲဒီသမၼတ အနားယူရင္ က်န္းမာေရးအရ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ရင္ ဒု-သမၼတ (၁) သမၼတ ျဖစ္မွာ။ တပ္မေတာ္သား ခြဲတမ္းနဲ႔ ေရြးထားတဲ့ ဒု-သမၼတကို သမၼတအျဖစ္ ေရြးရင္ တရားပါ့မလား၊ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ေရြးတုန္းက ဒု-သမၼတ (၁) က တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ သီဟသူရ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦး ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဦးသိန္းစိန္ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ နားရင္ သူပဲ သမၼတႀကီး ျဖစ္ရမွာ။

ဒီေတာ့ ျပည္သူက ေရြးတာ မဟုတ္တဲ့ အလြယ္တကူ ယူထားတဲ့ ခြဲတမ္းက သမၼတ ျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမွာလဲ၊ ဒု-သမၼတ ၃ ေယာက္ထဲက တပ္မေတာ္ခြဲတမ္းက သမၼတျဖစ္သြားရင္ေကာ ဘယ္လိုရွင္းၾကမွာလဲ။ ျပည္သူက ေရြးထားတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒါကို ဒီမိုကေရစီက်င့္ထံုးလို႔ ေျပာမလား။ ျပည္သူေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္ မပါေစခ်င္ဘူး၊ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ နီးပါး အာဏာနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ တပ္မေတာ္ပံုစံကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာ အစိုးရကို ေ၀ဖန္ဆန္႔က်င္တဲ့ စကား လံုး၀ မဟရဲတဲ့ ပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးဟာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ေတာ့ ရင္ဖြင့္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ျပည္တြင္းက ကိစၥေတြမွာ ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့ျခင္း မရွိလို႔ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ ဆုေတြက တဆုၿပီးတဆု ရရွိေနေပမယ့္ ...၊ နာတာရွည္ ႏွာေစးေနတယ္လို႔ အေျပာခံရေပမယ့္ ...

ျပည္ပမွာေတာ့ ရင္ေတြ အစြမ္းကုန္ဖြင့္ေနပါလား။ လက္ခုပ္သံေတြ ဆူညံေနပါေရာလား။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

တယ္လီဖုန္းကိစၥ၊ ၁၅၀၀ တန္ ဖုန္းကိစၥ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားရခက္ပါတယ္၊ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ အက်ဳိးတူ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဆန္ခါတင္ ကုမၼဏီ ၁၂ ခုကို အတိအက် ေရြးခဲ့ၿပီးၿပီ။

အဲဒီ ေရြးခဲ့တဲ့ ကုမၼဏီ ၁၂ ခုထဲမွာ မပါ၀င္တဲ့ တပ္မေတာ္ပိုင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္း (MEC TEL) က စီဒီအမ္ေအ ၈၀၀ မဂါဟက္ မိုဘိုင္းဖုန္း နက္၀ပ္စ္တာ၀ါတိုင္ တည္ေဆာက္ခြင့္ရသြားတယ္။ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီေတြ SECOND OPERATOR ေရြးပြဲမွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း မရွိဘဲ SECOND OPERATOR လို လုပ္ပိုင္ခြင့္ရသြားတာ အံၾသေလာက္ပါရဲ႕။

တာ၀ါတိုင္ ၂၈၂ ကို ခ်က္ခ်င္း တည္ေဆာက္လို႔ မရဘူးဆိုတာ လူတိုင္း သိပါတယ္။ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း လုပ္လို႔မရဘူး၊ တယ္လီဖုန္း ဆက္သြယ္ခ ေကာက္ခံခြင့္၊ ႀကိဳတင္ေငြျဖည့္ကတ္ ေရာင္းခ်ခြင့္ေတြကို MEC ဆိုတဲ့ တပ္မေတာ္ပိုင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္းက ရသြားတာ ႐ိုးသားမႈရွိရဲ႕လား၊ ထင္သာျမင္သာ ပြင့္လင္းမႈရွိရဲ႕လား၊ စဥ္းစားစရာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ရာဂဏန္းရွိတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကုမၼဏီေတြလို ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္စရာမလိုဘဲ MEC အခြင့္ထူးခံ ျဖစ္သြားတာဟာ ဒီမိုကေရစီတဲ့လား။ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ့တာက ဘယ္သူေတြ အက်ဳိးရွိဖို႔လဲ၊ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေနတာကို ျပည္သူေတြက မသိဘူး ထင္လို႔လား။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။

ေနရာတိုင္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး အခြင့္အေရးေတြ ရေနၾကတာ ျမင္လို႔ မေကာင္းပါဘူး၊ စစ္အစိုးရကေန အရပ္သားအစိုးရလို႔ နာမည္ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း၊ ေဘာင္းဘီ ဘယ္လိုခၽြတ္ခၽြတ္၊ အရင္လူေတြပဲ ေကာင္းစားေနတာေတြ ျမင္ရေတြ႔ရေတာ့လည္း ေျပာစရာ ဆိုစရာေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္။

လယ္သမားေတြ လယ္သိမ္းခံရ၊ မိဘဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြ မတရား အႏိုင္က်င့္ခံရလို႔ ဒို႔ဘိုးဘြား အေမြအႏွစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေပလို႔ ေအာ္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ အလုပ္သမားေတြလည္း အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေခါင္းပံုျဖတ္မႈ၊ ႏွိပ္စက္မႈ၊ ဖိႏွိပ္မႈ၊ မတရားလုပ္မႈေတြနဲ႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ရဘဲ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတယ္။ တာ၀န္ရွိတဲ့ လူႀကီးေတြက ခံုသမာဓိ ဆံုးျဖတ္ေပးလည္း အလုပ္ရွင္ေတြက ဂ႐ုေတာင္မစိုက္ဘူး၊ အခုထိ ေျဖရွင္းရ ခက္တုန္း ...။

လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္း နယ္ေျမက ျပႆနာကလည္း တ႐ုတ္ကုမၼဏီနဲ႔ ေဒသခံ ျပႆနာထက္ (လံုထိန္းရဲနဲ႔ ေဒသခံ ျပႆနာ) ျဖစ္လာတယ္။ ကူညီပါရေစဆိုတဲ့ ရဲေတြက လယ္သမားေတြကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေနၿပီ။ ဘုန္းႀကီးေတြကို မီးေလာင္ဗံုးနဲ႔ ပစ္တဲ့ကိစၥကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဖာ္ထုတ္ျခင္း၊ အေရးယူျခင္း မရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ရဲေတြကို အားမငယ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ စကားကေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ရဲေတြကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ အႏိုင္က်င့္ေနတုန္းပါပဲ။

မအူပင္ မလက္တိုက ရဲေတြ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ႐ိုက္ႏွက္ၾကတာ ႐ုပ္သံမွတ္တမ္း ၾကည့္ၾကရမွာပါ။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ေၾကးနီစီမံကိန္းက ရဲေတြကေတာ့ ၀မ္ေပါင္ကုမၼဏီအတြက္ပဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတာပါ။ ၀မ္ေပါင္ကလည္း ဘယ္လိုတာ၀န္ယူထားမလဲ။ ေငြေတြ ဘယ္လိုေပးထားမလဲ ဆိုတာေတာ့ မသိရေပမယ့္ ရဲတခ်ဳိ႕ကေတာ့ ၀မ္ေပါင္ကုမၼဏီက (ေန႔တြက္ေပးတဲ့ ေငြနဲ႔ စားရတယ္) ဆိုပဲ။ သူ႔ဆန္စားေတာ့လည္း ရဲၾကေပါ့။

မၾကာေသးခင္ကပဲ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ေနမ်ဳိးဇင္ကို ရဲေတြ လာဘ္စားတယ္ ေျပာလို႔ ေထာင္ ၃ လ ခ်လိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး မတရားလုပ္တဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ လာဘ္မစားတဲ့ ရဲ ရွာေပးႏိုင္လို႔လား။ ရဲစခန္းကို ေရာက္ခဲ့တဲ့သူတိုင္း ရဲနဲ႔ ဆက္ဆံသူတိုင္း ကိုယ္ေတြ႔ေတြ ရွိတယ္၊ သိပ္ၿပီး လူေကာင္းေယာင္ မေဆာင္ၾကနဲ႔။ ဒီၾကားထဲ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးကိုယ္တိုင္က ပုဒ္မ ၄၀၁ (၁) အရ လႊတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေနမ်ဳိးဇင္ကို ေထာင္ေႂကြးက်န္ ၆ ႏွစ္ ထပ္ၿပီး ခ်လိုက္သတဲ့ဗ်ာ။ သူလည္းပဲ ရဲေတြအထက္က လူႀကီးဆိုေတာ့ ရဲကို ထိေတာ့ နာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ဥပေဒအထက္မွာ ဘယ္သူေတြ ရွိသလဲဆိုတာ သိၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဥပေဒအထက္မွာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား ရွိတယ္ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ... ဘႀကီးေျပာင္ ညႇာပါတယ္။ အစမၿငီးေအာင္ ခ်ာခ်ာလည္ေနပါၿပီ။

  Credit To စိန္သံလံုး
Read More »

လူအိုေတြ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာတဲ့ ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ …

 Photo: လူအိုေတြ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာတဲ့ ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ …

Wednesday, May 15, 2013
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ညြန္႔ဟာ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ န၀ေဒး ပန္းခ်ီျပခန္း၊ န၀ေဒး ေကာ္ဖီေကာ္နာနဲ႔ န၀ေဒး အမွတ္တရ ပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ေတြကို သူ႔ၿခံတြင္းမွာ ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါၿပီ။ ဦးခင္ညြန္႔ဟာ နအဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္က တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ေနထိုင္ခဲ့ရာ န၀ေဒးလမ္း ၿခံအမွတ္ ၂၇ မွာ ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာေတြ ဖြင့္လွစ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္က ဘုန္းမီးေတာက္ခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တဦးအေနနဲ႔ အခုလို ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာ ဖြင့္ဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူးရခဲ့သလဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ေခါင္းေဆာင္ဘဝက အေျခအေနနဲ႔ အခုအေျခအေန ဘာကြာျခားလဲ၊ ႏုိင္ငံေရး ေလာကထဲေကာ ဝင္လာဖို႔ အစီအစဥ္ရွိသလား ဆိုတာကို ဧရာ၀တီ သတင္းေထာက္ လ၀ီ၀မ္နဲ႔ နန္းသီရိလြင္တို႔က ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေမး။ ။ Art Gallery နဲ႔ Coffee corner ဖြင့္ဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူးရခဲ့တာပါလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘဘက ပန္းဆယ္မ်ိဳးကို သိပ္ၿပီးေတာ့ အေလးထားတယ္။ ဘဘ လက္ထက္တုန္းက ပန္းဆယ္မ်ိဳးျပပြဲကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အင္ဗိြဳင္းခန္းမမွာ လုပ္ခဲ့တာ။ ပန္းဆယ္မ်ိဳးဆိုုတာ ျမန္မာတိုု႔ရဲ႕ တကယ့္ရိုုးရာ အတတ္ပညာတမ်ိဳးပဲ။ ျမန္မာသမိုုင္း ေပၚထြန္းစ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ တြဲၿပီးေတာ့ ပါလာတဲ့ တကယ့္အတတ္ပညာ၊ တျခားယဥ္ေက်းမႈေတြ ယုုတ္ေလ်ာ့ ၿပီးေတာ့မွ တျခားယဥ္ေက်းမႈေတြကိုု ခိုးယူၿပီးေတာ့မွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အတတ္ပညာ မဟုုတ္ဘူး။ တကယ့္ ျမန္မာ့ရိုးရာစစ္စစ္ အတတ္ပညာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အတတ္ပညာဟာ အခုထိ ထြန္းကားလာေနတုန္းပဲ။

သိုု႔ေသာ္ျငားလည္း တခ်ိဳ႕ အတတ္ပညာေတြ နည္းနည္းေလး ညိႇဳးမိွန္သြားတာေလးေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါလည္း ေခတ္ကာလ ေျပာင္းလာတဲ့ အခါမွာ နည္းနည္းေလး ေျပာင္းလာတာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒါ ပံ့ပိုးတဲ့သူေတြ၊ ျပည္သူေတြ အားလံုုးက ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ေဖာ္ထုတ္မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ ညိႇဳးမွိန္သြားစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဘဘက ပန္းဆယ္မ်ိဳးထဲကမွ ဘဘ တတ္ႏုိင္တဲ့ဟာကို ေဖာ္ထုတ္တာဟာ အေထာက္အကူ ျပဳတာပဲ။ ဒါကေတာ့ ပန္းခ်ီေပါ့ေနာ္။ ပန္းခ်ီဆိုတာကေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိကိုု ဘဘ အေထာက္အကူျပဳရမယ့္ အခ်ိန္လို႔ ယူဆတယ္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ပန္းခ်ီပညာကိုု အခုခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံတကာကို စၿပီး ေျခဆန္႔ေနၿပီ။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ အ၀င္အထြက္ေတြ မ်ားလာၿပီ။ ျမန္မာရဲ႕ ပန္းခ်ီေတြကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္ သူတို႔က။ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ၀ယ္သြားၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ အဲဒီ ပန္းခ်ီေတြကို ဘဘကေနၿပီးေတာ့မွ တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္၊ ပန္းခ်ီဆရာေတြ ဆြဲတယ္ ဆိုတာကိုုက သူတို႔က တန္ဖိုးထားၿပီး ဆြဲတာျဖစ္တယ္။ သူတိုု႔တန္ဖိုးထားၿပီး ဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေတြကိုု တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာကိုု ေရာက္သြား ေစခ်င္တယ္။ တန္ဖိုုးရွိရွိ ေရာက္သြားဖို႔ ဆုိတာကလည္း ေဟာဒီလိုု ပန္းခ်ီျပခန္းေတြ ရွိမွသာ တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ေရာက္သြားမွာပါ။ ဒီလိုုပန္းခ်ီျပခန္းေတြ မရွိဘဲနဲ႔ အိမ္မွာထားမယ္ ဆိုရင္ ပန္းခ်ီတန္ဖိုးေတြ က်သြားမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ပန္းခ်ီကားေတြကို အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္တဲ့လူေတြက ပန္းခ်ီေတြကို လိုက္ၿပီး ၀ယ္တယ္ေလ။ တန္ဖိုးျဖတ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ တန္ရာတန္ေၾကး မရရွာဘူးေပါ့။ မဟုုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေတာ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ တင္ရင္ တန္ရာတန္ေၾကး အျပည့္ရမယ္။ ဘဘက ဒါဆိုုရင္ Free of Charge ပဲ။ ဒီျပခန္းမွာ တင္တဲ့အတြက္ အဖိုးမယူဘူး။ မယူတဲ့အတြက္ ရြက္ပုန္းသီး ပန္းခ်ီဆရာေတြ အားလံုုး တင္လို႔ ရတယ္၊ တင္ႏုိင္တယ္၊ တင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တင္ရင္ မေရာင္းရလည္း အရႈံးမရွိဘူး။ အရင္းပဲ။ ေရာင္းရလည္း သူတိုု႔က အျမတ္ရတယ္။

ေမး။ ။ ဒီမွာ ပန္းခ်ီဆရာ တေယာက္အေနနဲ႔ လာျပခ်င္တယ္ ဆိုရင္ နာမယ္ႀကီးမွ လာျပလို႔ ရလား။ ဘယ္သူမဆို လာျပလို႔ ရလား။

ေျဖ။ ။ န၀ေဒး ပန္းခ်ီျပခန္းက ဘာမွမခြဲျခားဘူး။ လူသားအားလံုုး လူ႔အခြင့္အေရး ရွိတယ္ေလ။ မဟုုတ္ဘူးလား။ မခြဲျခားဘူး။ ဒီမွာ လာၿပီးျပခ်င္တဲ့ လူက နာမည္ႀကီးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ နာမည္မႀကီးတဲ့ သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္းပဲ ပန္းခ်ီဆရာ အစစ္ေတာ့ ျဖစ္ရမယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ အတုေတာ့မရဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာအစစ္ဆိုရင္ ဒီမွာလာၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ တင္လို႔ရမလဲ ဆိုတာကို လာေဆြးေႏြးၿပီးရင္ တင္လို႔ရတာေပါ့။

ေမး။ ။ ဦးခင္ညြန္႔က ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြထဲက ပန္းခ်ီဆရာေတြကို သူတို႔အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ ဒီျပခန္း သံုးခြင့္ေပးမယ္လို႔ လူမႈ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြမွာ သတင္းထြက္ေနပါတယ္။ အဲဒါ ဟုတ္ပါသလား။

ေျဖ။ ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ မရွိပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားရယ္လို႔ေတာ့လည္း တခါမွ မေျပာဖူးဘူး။ ဘဘရဲ႕ ပန္းခ်ီျပခန္းမွာ ဘာမွ ခြဲျခားမႈမရွိဘူး။ ဘာမွ ကန္႔သတ္မႈမရွိဘူး။ အားလံုးျပလို႔ရတယ္။

ေမး။ ။ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ အေျခအေန အတြင္းမွာ ဒီလို အေျခအေန ျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ခဲ့ရလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘဘဟာ နဂိုကတည္းက ဒီယဥ္ေက်းမႈ အႏုုပညာေတြကို ျမတ္ႏိုးတယ္ကြဲ႕။ ဘဘလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘဘရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးကိုု တဘက္က ဖန္တီးရတာေပါ့။ ဘဘခ်မ္းသာတဲ့ သူမဟုုတ္ဘူး။ ဘဘတခ်ိန္တုုန္းက လာဘ္စား ခဲ့တဲ့သူလည္း မဟုုတ္ဘူး။ အျမတ္ႀကီးစား လုပ္ခဲ့တဲ့သူလည္း မဟုုတ္ဘူး။ စီးပြားေရး သမားေတြကို ေပါင္းေဖာ္ၿပီးေတာ့မွ စီးပြားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ လူစားလည္း မဟုုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘဘ လြတ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ဘဘရဲ႕ မိသားစု ရပ္တည္ေရး အတြက္ စၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒါပထမဦးဆံုး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ ပထမဦးဆံုး လူမႈေရး ေဆာင္ရြက္ခ်က္မွာ ဒါက ဒုတိယ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ပထမ ေျခလွမ္းက ဘဘၿမိဳ႕မွာ ေရႊေမွာ္၀န္း ေဖာင္ေဒးရွင္းကိုု ထူေထာင္ထားတယ္။ အဲဒါက ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အေထာက္အကူ ျပဳဖိုု႔အတြက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာ စၿပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ ဒါက ဒုတိယေျခလွမ္းပဲ။ ဒုတိယ ေျခလွမ္းမွာ ဘဘေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ကြယ္။ အခုလည္း ေအးခ်မ္းပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ေအးခ်မ္းေအာင္လို႔ ဒါေလးကိုု ထူေထာင္လုိက္ရင္ေတာ့ ပိုၿပီးေအးခ်မ္းမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႔ ဒါေလးကို တည္ေဆာက္ရတာ ျဖစ္တယ္။

ေမး။ ။ အခုလို ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာ လုပ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူထုနဲ႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ ထိေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေရာ ပါပါ သလား။

ေျဖ။ ။ လံုး၀မပါဘူး။ ဘာဆိုင္လို႔ လူထုနဲ႔ ထိေတြ႔ရမွာလဲ၊ တိုက္ရိုက္ေမးလိုက္၊ ဘဘ ႏုိင္ငံေရး လုပ္မလား မလုပ္ဘူးလား ဆိုတာ ေမးလုိက္။ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀မလုပ္ဘူး၊ လံုး၀မလုပ္ဘူး၊ လံုး၀မလုပ္ဘူး။ ၃ ႀကိမ္တိတိ ေျဖတယ္ေနာ္။ အဲဒါဆိုရင္ ေမးစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ဘဘ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ ထူေထာင္မွာေလ။ လူထုနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ဆိုရင္ ဘဘ အျပင္ထြက္မွာေပါ့။ အျပင္ထြက္ၿပီး ေတြ႔ေတာ့မွာေပါ့။ ဘဘရဲ႕ ၿခံ၀န္းထဲမွာေလ၊ ဘဘရဲ႕ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကိုု တည္ေဆာက္တာ။ ဘဘ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ လုံး၀ ႀကံရြယ္ခ်က္ မရွိဘူး။ အရင္တုန္းကလည္း ႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္က တာ၀န္ေပးလို႔ ဘဘႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ။ အခုဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ မစဥ္းစားဘူး။ ဘဘ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တာ ႏုုိင္ငံေတာ္မွာ ၄၅ ႏွစ္။ ဘဘ အသက္ႀကီးလာၿပီ။ ဘဘ အသက္ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီထင္လဲ၊ ၇၄ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရမယ့္ အသက္အရြယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘဘ ခံယူတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ဘာသာေရး လုပ္ရမယ္။ လူမႈေရးအလုပ္ေတြ လုပ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့ ေသဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ နီးလာၿပီ။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ရမယ့္ အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႏုိင္ငံေရး လုုပ္ရမွာက လူငယ္ေတြ၊ လူလတ္ေတြ၊ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ။ သူတို႔အတြက္ ႏုိင္ငံေရး လုုပ္ရမယ့္အခ်ိန္။ ဘဘတိုု႔ဘ၀က အိုတဲ့ဘ၀ကို ေရာက္သြားၿပီ။ အိုတဲ့ဘ၀မွာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားဖို႔ မေကာင္းဘူးေပါ့ကြယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘဘခံယူခ်က္က အဲဒီလိုုမ်ိဳးပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘဘက လူမႈေရးလုုပ္မယ္၊ ဘာသာေရး လုပ္မယ္၊ ကုသိုလ္ေရး ကိစၥပဲ လုပ္မယ္။ အကုသိုလ္ကိစၥ မစဥ္းစားဘူး။

ေမး။ ။ အခု Art Gallery နဲ႔ Coffee Corner လုပ္တာက ဒုတိယေျခလွမ္း ဆိုရင္ တတိယေျမာက္က ဘာလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားထားပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ တတိယ ဆိုတာကေတာ့ ဒီအႏုပညာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘဘ အတိုုင္းအတာနဲ႔ ပံ့ပိုးဖို႔ ကူညီဖို႔အတြက္ အခြင့္အလမ္း ရွိလာရင္ လူမႈေရး ကိစၥေတြကို ဘဘ စိတ္၀င္စားတယ္၊ လူသားခ်င္း စာနာစိတ္နဲ႔ ကူညီမယ္၊ ပံ့ပိုးမယ္၊ ဒါကတတိယအဆင့္။

ေမး။ ။ အရင္တုန္းက အစိုးရအဖြဲ႔ထဲမွာ ရာထူးႀကီး၊ တာ၀န္ႀကီးေနရာ တခုကေန ပါ၀င္ အမႈထမ္းခဲ့ၿပီးေတာ့ အခု သာမန္လူ တဦး အျဖစ္ ဘယ္လို ကြာျခားလဲ။

ေျဖ။ ။ ဟာ ေအးခ်မ္းတာေပါ့ကြယ္။ အစိုးရ အလုပ္ဆိုတာ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ တာ၀န္ဆိုတာ သိပ္ႀကီးေလးတာ။ ဘဘ အခုေနရတဲ့ ဘ၀နဲ႔ အရင္တုန္းက ဆိုရင္ အရင္တုန္းက တာ၀န္ သိပ္ႀကီးတာေပါ့ကြယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ တာ၀န္ ယူရတယ္ဆိုတာ နည္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အခက္အခဲေပါင္း အမ်ားႀကီးလည္း ေတြ႔ရမွာပဲ။ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြလည္း အမ်ားႀကီး လုပ္ရတာပဲ။ အမ်ားႀကီး ကြာျခားပါတယ္။ အခုဘ၀ကေတာ့ ေအးခ်မ္းတယ္။ မိသားစုဘ၀ဆိုတာ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ဘယ္လိုမွ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ မရဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ကို စီမံခန္႔ခြဲတယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာ သိပ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဘဘ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္၊ အခုေနာက္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကို။

ေမး။ ။ ဦးခင္ညြန္႔ တာ၀န္ယူခဲ့စဥ္က ေဒသအလုိက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမႈေတြ ျဖစ္လာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဲဒါေတြ ပ်က္သြားၿပီးေတာ့ အခု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ထပ္လုပ္ ေနၾကတာေတြရွိတယ္။ အခုလက္ရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္လို ျမင္လဲ။ ဘယ္လို လုပ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ အခုလုပ္ေနတာက သြားေ၀ဖန္ဖို႔ မသင့္ဘူးကြဲ႔။ သူတို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖိုု႔အတြက္ မဟုတ္ဘူးလား။ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ဒါ သူတို႔က ေစတနာနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာေလ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ေနတာကို ဘဘက ေ၀ဖန္ရင္ ဒါအမွန္အကယ္ ေ၀ဖန္တဲ့သူ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးကြဲ႕။ ဒါေၾကာင့္ ဒါကိုု ဘဘက ေ၀ဖန္လို႔ မရဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ ေ၀ဖန္ဖိုု႔ မသင့္ဘူး။ သူတို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ဟိုဘက္ကလည္း သံသယကင္းတယ္၊ ဒီဘက္ကလည္း သံသယ ကင္းတယ္ဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရၾကမွာပဲ။ ေ၀ဖန္ရင္လည္း ဒါေ၀ဖန္တဲ့သူက အမွန္တရား ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေ၀ဖန္တဲ့သူပဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။

ေမး။ ။ တာ၀န္ယူခဲ့စဥ္တုန္းက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြအေပၚ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ခံစားခဲ့ရလား။

ေျဖ။ ။ တိုုင္းျပည္အတြက္ ငါလုပ္ရတယ္။ ငါလုပ္တဲ့အခါ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒီခံစားခ်က္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါကို လက္မေထာင္ ၿပီးေတာ့ ငါလုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္တယ္၊ ငါ့ေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ခံစာခ်က္မ်ိဳး ဘဘမွာ မရွိဘူး။

ေမး။ ။ ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အစိုးရလက္ထက္ တုန္းက ဘာလုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ရွိခဲ့လား။

ေျဖ။ ။ ဘဘ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူ႔က႑နဲ႔ သူေပါ့ကြယ္။ ဒါကေတာ့ အခ်ိန္အခါနဲ႔ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့ကြယ္။ ။

Irrwaddy
Wednesday, May 15, 2013
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ညြန္႔ဟာ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ န၀ေဒး ပန္းခ်ီျပခန္း၊ န၀ေဒး ေကာ္ဖီေကာ္နာနဲ႔ န၀ေဒး အမွတ္တရ ပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ေတြကို သူ႔ၿခံတြင္းမွာ ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါၿပီ။ ဦးခင္ညြန္႔ဟာ နအဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္က တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား ေနထိုင္ခဲ့ရာ န၀ေဒးလမ္း ၿခံအမွတ္ ၂၇ မွာ ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာေတြ ဖြင့္လွစ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္က ဘုန္းမီးေတာက္ခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တဦးအေနနဲ႔ အခုလို ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာ ဖြင့္ဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူးရခဲ့သလဲ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ေခါင္းေဆာင္ဘဝက အေျခအေနနဲ႔ အခုအေျခအေန ဘာကြာျခားလဲ၊ ႏုိင္ငံေရး ေလာကထဲေကာ ဝင္လာဖို႔ အစီအစဥ္ရွိသလား ဆိုတာကို ဧရာ၀တီ သတင္းေထာက္ လ၀ီ၀မ္နဲ႔ နန္းသီရိလြင္တို႔က ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေမး။ ။ Art Gallery နဲ႔ Coffee corner ဖြင့္ဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူးရခဲ့တာပါလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘဘက ပန္းဆယ္မ်ိဳးကို သိပ္ၿပီးေတာ့ အေလးထားတယ္။ ဘဘ လက္ထက္တုန္းက ပန္းဆယ္မ်ိဳးျပပြဲကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အင္ဗိြဳင္းခန္းမမွာ လုပ္ခဲ့တာ။ ပန္းဆယ္မ်ိဳးဆိုုတာ ျမန္မာတိုု႔ရဲ႕ တကယ့္ရိုုးရာ အတတ္ပညာတမ်ိဳးပဲ။ ျမန္မာသမိုုင္း ေပၚထြန္းစ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ တြဲၿပီးေတာ့ ပါလာတဲ့ တကယ့္အတတ္ပညာ၊ တျခားယဥ္ေက်းမႈေတြ ယုုတ္ေလ်ာ့ ၿပီးေတာ့မွ တျခားယဥ္ေက်းမႈေတြကိုု ခိုးယူၿပီးေတာ့မွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အတတ္ပညာ မဟုုတ္ဘူး။ တကယ့္ ျမန္မာ့ရိုးရာစစ္စစ္ အတတ္ပညာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အတတ္ပညာဟာ အခုထိ ထြန္းကားလာေနတုန္းပဲ။

သိုု႔ေသာ္ျငားလည္း တခ်ိဳ႕ အတတ္ပညာေတြ နည္းနည္းေလး ညိႇဳးမိွန္သြားတာေလးေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါလည္း ေခတ္ကာလ ေျပာင္းလာတဲ့ အခါမွာ နည္းနည္းေလး ေျပာင္းလာတာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒါ ပံ့ပိုးတဲ့သူေတြ၊ ျပည္သူေတြ အားလံုုးက ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ေဖာ္ထုတ္မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ ညိႇဳးမွိန္သြားစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဘဘက ပန္းဆယ္မ်ိဳးထဲကမွ ဘဘ တတ္ႏုိင္တဲ့ဟာကို ေဖာ္ထုတ္တာဟာ အေထာက္အကူ ျပဳတာပဲ။ ဒါကေတာ့ ပန္းခ်ီေပါ့ေနာ္။ ပန္းခ်ီဆိုတာကေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိကိုု ဘဘ အေထာက္အကူျပဳရမယ့္ အခ်ိန္လို႔ ယူဆတယ္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ပန္းခ်ီပညာကိုု အခုခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံတကာကို စၿပီး ေျခဆန္႔ေနၿပီ။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ အ၀င္အထြက္ေတြ မ်ားလာၿပီ။ ျမန္မာရဲ႕ ပန္းခ်ီေတြကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္ သူတို႔က။ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ၀ယ္သြားၾကတဲ့ သူေတြလည္း ရွိၾကတယ္။ အဲဒီ ပန္းခ်ီေတြကို ဘဘကေနၿပီးေတာ့မွ တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္၊ ပန္းခ်ီဆရာေတြ ဆြဲတယ္ ဆိုတာကိုုက သူတို႔က တန္ဖိုးထားၿပီး ဆြဲတာျဖစ္တယ္။ သူတိုု႔တန္ဖိုးထားၿပီး ဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီေတြကိုု တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာကိုု ေရာက္သြား ေစခ်င္တယ္။ တန္ဖိုုးရွိရွိ ေရာက္သြားဖို႔ ဆုိတာကလည္း ေဟာဒီလိုု ပန္းခ်ီျပခန္းေတြ ရွိမွသာ တန္ဖိုးရွိရွိနဲ႔ ေရာက္သြားမွာပါ။ ဒီလိုုပန္းခ်ီျပခန္းေတြ မရွိဘဲနဲ႔ အိမ္မွာထားမယ္ ဆိုရင္ ပန္းခ်ီတန္ဖိုးေတြ က်သြားမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ပန္းခ်ီကားေတြကို အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္တဲ့လူေတြက ပန္းခ်ီေတြကို လိုက္ၿပီး ၀ယ္တယ္ေလ။ တန္ဖိုးျဖတ္တယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ တန္ရာတန္ေၾကး မရရွာဘူးေပါ့။ မဟုုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေတာ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ တင္ရင္ တန္ရာတန္ေၾကး အျပည့္ရမယ္။ ဘဘက ဒါဆိုုရင္ Free of Charge ပဲ။ ဒီျပခန္းမွာ တင္တဲ့အတြက္ အဖိုးမယူဘူး။ မယူတဲ့အတြက္ ရြက္ပုန္းသီး ပန္းခ်ီဆရာေတြ အားလံုုး တင္လို႔ ရတယ္၊ တင္ႏုိင္တယ္၊ တင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တင္ရင္ မေရာင္းရလည္း အရႈံးမရွိဘူး။ အရင္းပဲ။ ေရာင္းရလည္း သူတိုု႔က အျမတ္ရတယ္။

ေမး။ ။ ဒီမွာ ပန္းခ်ီဆရာ တေယာက္အေနနဲ႔ လာျပခ်င္တယ္ ဆိုရင္ နာမယ္ႀကီးမွ လာျပလို႔ ရလား။ ဘယ္သူမဆို လာျပလို႔ ရလား။

ေျဖ။ ။ န၀ေဒး ပန္းခ်ီျပခန္းက ဘာမွမခြဲျခားဘူး။ လူသားအားလံုုး လူ႔အခြင့္အေရး ရွိတယ္ေလ။ မဟုုတ္ဘူးလား။ မခြဲျခားဘူး။ ဒီမွာ လာၿပီးျပခ်င္တဲ့ လူက နာမည္ႀကီးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ နာမည္မႀကီးတဲ့ သူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္းပဲ ပန္းခ်ီဆရာ အစစ္ေတာ့ ျဖစ္ရမယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ အတုေတာ့မရဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာအစစ္ဆိုရင္ ဒီမွာလာၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ တင္လို႔ရမလဲ ဆိုတာကို လာေဆြးေႏြးၿပီးရင္ တင္လို႔ရတာေပါ့။

ေမး။ ။ ဦးခင္ညြန္႔က ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြထဲက ပန္းခ်ီဆရာေတြကို သူတို႔အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ သေဘာနဲ႔ ဒီျပခန္း သံုးခြင့္ေပးမယ္လို႔ လူမႈ၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြမွာ သတင္းထြက္ေနပါတယ္။ အဲဒါ ဟုတ္ပါသလား။

ေျဖ။ ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ မရွိပါဘူး။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားရယ္လို႔ေတာ့လည္း တခါမွ မေျပာဖူးဘူး။ ဘဘရဲ႕ ပန္းခ်ီျပခန္းမွာ ဘာမွ ခြဲျခားမႈမရွိဘူး။ ဘာမွ ကန္႔သတ္မႈမရွိဘူး။ အားလံုးျပလို႔ရတယ္။

ေမး။ ။ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ အေျခအေန အတြင္းမွာ ဒီလို အေျခအေန ျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ခဲ့ရလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘဘဟာ နဂိုကတည္းက ဒီယဥ္ေက်းမႈ အႏုုပညာေတြကို ျမတ္ႏိုးတယ္ကြဲ႕။ ဘဘလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘဘရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးကိုု တဘက္က ဖန္တီးရတာေပါ့။ ဘဘခ်မ္းသာတဲ့ သူမဟုုတ္ဘူး။ ဘဘတခ်ိန္တုုန္းက လာဘ္စား ခဲ့တဲ့သူလည္း မဟုုတ္ဘူး။ အျမတ္ႀကီးစား လုပ္ခဲ့တဲ့သူလည္း မဟုုတ္ဘူး။ စီးပြားေရး သမားေတြကို ေပါင္းေဖာ္ၿပီးေတာ့မွ စီးပြားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ လူစားလည္း မဟုုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘဘ လြတ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ဘဘရဲ႕ မိသားစု ရပ္တည္ေရး အတြက္ စၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒါပထမဦးဆံုး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး။ ပထမဦးဆံုး လူမႈေရး ေဆာင္ရြက္ခ်က္မွာ ဒါက ဒုတိယ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ပထမ ေျခလွမ္းက ဘဘၿမိဳ႕မွာ ေရႊေမွာ္၀န္း ေဖာင္ေဒးရွင္းကိုု ထူေထာင္ထားတယ္။ အဲဒါက ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အေထာက္အကူ ျပဳဖိုု႔အတြက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္မွာ စၿပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒါၿပီးရင္ ဒါက ဒုတိယေျခလွမ္းပဲ။ ဒုတိယ ေျခလွမ္းမွာ ဘဘေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ကြယ္။ အခုလည္း ေအးခ်မ္းပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ေအးခ်မ္းေအာင္လို႔ ဒါေလးကိုု ထူေထာင္လုိက္ရင္ေတာ့ ပိုၿပီးေအးခ်မ္းမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႔ ဒါေလးကို တည္ေဆာက္ရတာ ျဖစ္တယ္။

ေမး။ ။ အခုလို ပန္းခ်ီျပခန္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေကာ္နာ လုပ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က လူထုနဲ႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ ထိေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေရာ ပါပါ သလား။

ေျဖ။ ။ လံုး၀မပါဘူး။ ဘာဆိုင္လို႔ လူထုနဲ႔ ထိေတြ႔ရမွာလဲ၊ တိုက္ရိုက္ေမးလိုက္၊ ဘဘ ႏုိင္ငံေရး လုပ္မလား မလုပ္ဘူးလား ဆိုတာ ေမးလုိက္။ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀မလုပ္ဘူး၊ လံုး၀မလုပ္ဘူး၊ လံုး၀မလုပ္ဘူး။ ၃ ႀကိမ္တိတိ ေျဖတယ္ေနာ္။ အဲဒါဆိုရင္ ေမးစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ဘဘ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ ထူေထာင္မွာေလ။ လူထုနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ဆိုရင္ ဘဘ အျပင္ထြက္မွာေပါ့။ အျပင္ထြက္ၿပီး ေတြ႔ေတာ့မွာေပါ့။ ဘဘရဲ႕ ၿခံ၀န္းထဲမွာေလ၊ ဘဘရဲ႕ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ကိုု တည္ေဆာက္တာ။ ဘဘ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ လုံး၀ ႀကံရြယ္ခ်က္ မရွိဘူး။ အရင္တုန္းကလည္း ႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္က တာ၀န္ေပးလို႔ ဘဘႏုိင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ။ အခုဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ မစဥ္းစားဘူး။ ဘဘ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တာ ႏုုိင္ငံေတာ္မွာ ၄၅ ႏွစ္။ ဘဘ အသက္ႀကီးလာၿပီ။ ဘဘ အသက္ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီထင္လဲ၊ ၇၄ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ရမယ့္ အသက္အရြယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘဘ ခံယူတယ္။ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ဘာသာေရး လုပ္ရမယ္။ လူမႈေရးအလုပ္ေတြ လုပ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့ ေသဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ နီးလာၿပီ။ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ရမယ့္ အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႏုိင္ငံေရး လုုပ္ရမွာက လူငယ္ေတြ၊ လူလတ္ေတြ၊ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ။ သူတို႔အတြက္ ႏုိင္ငံေရး လုုပ္ရမယ့္အခ်ိန္။ ဘဘတိုု႔ဘ၀က အိုတဲ့ဘ၀ကို ေရာက္သြားၿပီ။ အိုတဲ့ဘ၀မွာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားဖို႔ မေကာင္းဘူးေပါ့ကြယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘဘခံယူခ်က္က အဲဒီလိုုမ်ိဳးပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘဘက လူမႈေရးလုုပ္မယ္၊ ဘာသာေရး လုပ္မယ္၊ ကုသိုလ္ေရး ကိစၥပဲ လုပ္မယ္။ အကုသိုလ္ကိစၥ မစဥ္းစားဘူး။

ေမး။ ။ အခု Art Gallery နဲ႔ Coffee Corner လုပ္တာက ဒုတိယေျခလွမ္း ဆိုရင္ တတိယေျမာက္က ဘာလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားထားပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ တတိယ ဆိုတာကေတာ့ ဒီအႏုပညာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ဘဘ အတိုုင္းအတာနဲ႔ ပံ့ပိုးဖို႔ ကူညီဖို႔အတြက္ အခြင့္အလမ္း ရွိလာရင္ လူမႈေရး ကိစၥေတြကို ဘဘ စိတ္၀င္စားတယ္၊ လူသားခ်င္း စာနာစိတ္နဲ႔ ကူညီမယ္၊ ပံ့ပိုးမယ္၊ ဒါကတတိယအဆင့္။

ေမး။ ။ အရင္တုန္းက အစိုးရအဖြဲ႔ထဲမွာ ရာထူးႀကီး၊ တာ၀န္ႀကီးေနရာ တခုကေန ပါ၀င္ အမႈထမ္းခဲ့ၿပီးေတာ့ အခု သာမန္လူ တဦး အျဖစ္ ဘယ္လို ကြာျခားလဲ။

ေျဖ။ ။ ဟာ ေအးခ်မ္းတာေပါ့ကြယ္။ အစိုးရ အလုပ္ဆိုတာ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ တာ၀န္ဆိုတာ သိပ္ႀကီးေလးတာ။ ဘဘ အခုေနရတဲ့ ဘ၀နဲ႔ အရင္တုန္းက ဆိုရင္ အရင္တုန္းက တာ၀န္ သိပ္ႀကီးတာေပါ့ကြယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ တာ၀န္ ယူရတယ္ဆိုတာ နည္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အခက္အခဲေပါင္း အမ်ားႀကီးလည္း ေတြ႔ရမွာပဲ။ ႀကိဳးပမ္းမႈေတြလည္း အမ်ားႀကီး လုပ္ရတာပဲ။ အမ်ားႀကီး ကြာျခားပါတယ္။ အခုဘ၀ကေတာ့ ေအးခ်မ္းတယ္။ မိသားစုဘ၀ဆိုတာ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ဘယ္လိုမွ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ မရဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ကို စီမံခန္႔ခြဲတယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာ သိပ္ခက္ခဲပါတယ္။ ဘဘ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္၊ အခုေနာက္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကို။

ေမး။ ။ ဦးခင္ညြန္႔ တာ၀န္ယူခဲ့စဥ္က ေဒသအလုိက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲမႈေတြ ျဖစ္လာတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဲဒါေတြ ပ်က္သြားၿပီးေတာ့ အခု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ထပ္လုပ္ ေနၾကတာေတြရွိတယ္။ အခုလက္ရွိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္စဥ္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္လို ျမင္လဲ။ ဘယ္လို လုပ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ အခုလုပ္ေနတာက သြားေ၀ဖန္ဖို႔ မသင့္ဘူးကြဲ႔။ သူတို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရဖိုု႔အတြက္ မဟုတ္ဘူးလား။ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ဒါ သူတို႔က ေစတနာနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာေလ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ေနတာကို ဘဘက ေ၀ဖန္ရင္ ဒါအမွန္အကယ္ ေ၀ဖန္တဲ့သူ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးကြဲ႕။ ဒါေၾကာင့္ ဒါကိုု ဘဘက ေ၀ဖန္လို႔ မရဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ ေ၀ဖန္ဖိုု႔ မသင့္ဘူး။ သူတို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာေလ။ ဟိုဘက္ကလည္း သံသယကင္းတယ္၊ ဒီဘက္ကလည္း သံသယ ကင္းတယ္ဆိုရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရၾကမွာပဲ။ ေ၀ဖန္ရင္လည္း ဒါေ၀ဖန္တဲ့သူက အမွန္တရား ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေ၀ဖန္တဲ့သူပဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။

ေမး။ ။ တာ၀န္ယူခဲ့စဥ္တုန္းက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြအေပၚ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ခံစားခဲ့ရလား။

ေျဖ။ ။ တိုုင္းျပည္အတြက္ ငါလုပ္ရတယ္။ ငါလုပ္တဲ့အခါ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒီခံစားခ်က္ပဲ ရွိတယ္။ ဒါကို လက္မေထာင္ ၿပီးေတာ့ ငါလုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္တယ္၊ ငါ့ေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ခံစာခ်က္မ်ိဳး ဘဘမွာ မရွိဘူး။

ေမး။ ။ ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ အစိုးရလက္ထက္ တုန္းက ဘာလုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ရွိခဲ့လား။

ေျဖ။ ။ ဘဘ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူ႔က႑နဲ႔ သူေပါ့ကြယ္။ ဒါကေတာ့ အခ်ိန္အခါနဲ႔ အေျခအေနေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့ကြယ္။ ။

  Credit To Irrwaddy
Read More »